cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trojanci (astronomija)
Problem triju tijela
Problem dvaju tijela, ili točnije rečeno gravitacijski problem dvaju tijela, osnova je nebeske mehanike. Primjenjuje se kod gibanja planeta oko Sunca, gibanja prirodnih satelita, te dvojnih zvijezda. Kod proučavanja Newtonovog zakona gravitacije (opći zakon gravitacije) prešutno se drži da je masa satelita zanemariva u odnosu na masu središnjeg tijela (m ≪ M). Takvo gibanje možemo razmatrati kao problem jednog tijela, a njegovo tumačenje je, svakako, najjednostavnije. Pretpostavka nije ispunjena već u sustavu Zemlje i Mjeseca. Iako Mjesec ima 81 put manju masu nego Zemlja, njegov je utjecaj na gibanje Zemlje oko Sunca mjerljiv. Problem dvaju tijela je znači proučavanje gibanja u sustavu dvaju tijela ako omjer njihovih masa nije beskonačan ili jednak nuli. Kod problema dvaju tijela točno vrijede Keplerovi zakoni.
Poremećenje ili perturbacija
Odstupanje od gibanja po Keplerovim zakonima naziva se poremećenjem ili perturbacijom. Zbog poremećenja stalno se mijenjaju dijelovi staze nebeskog tijela. Stoga i staze planeta nemaju geometrijski oblik elipse, a kod nekih je kometa stazu uopće teško matematički i opisati. Poremećenja staza Urana, a kasnije i Neptuna, dovela su do potrage masa koja dovode do poremećenja. Tako je 1846. otkriven Neptun i 1930. Pluton. U toku razvoja nebeske mehanike mnogo je pažnje privlačio problem triju tijela. Nisu nađena onakva rješenja kakva su izvedena za sustav dvaju tijela, ali su nađene neke pravilnosti.
Na slici je prikazano gravitacijsko polje u okolini jednog vezanog sustava s masama M1 i M2; u tom polju giba se treće tijelo s masom mnogo manjom od mase prvih dvaju tijela. Sva se tri tijela gibaju u istoj ravnini i zadržavaju jednak razmještaj samo onda ako se treće tijelo nalazi u području jedne od točaka L1, L2, L3, L4 i L5 (točke libracije ili Lagrangeove točke), uz uvjet da su i početne brzine strogo određene. Prve tri točke smještene su na pravcu koji povezuje mase M1 i M2, a točke L4 i L5 smještene su na vrhovima dvaju jednakostraničnih trokuta, kojima se zajednička baza pruža od M1 i M2. Taj se razmještaj javlja u nekih nebeskih objekata! Na primjer u Lagrangeovim točkama L4 i L5 smještena je grupa planetoida, Trojanaca, koji stazom Jupitera (M2) putuju istim prosječnim periodom koji ima i Jupiter, oko Sunca (M1). Točke L1, L2 i L3 imaju važnu ulogu u prenošenju bliskih dvojnih zvijezda. Tamo plinovi struje s jedne zvijezde na drugu, obmataju ih ili zauvijek odlaze s dvojne zvijezde. Krivulje na slici mjesta su stalnog zbroja gravitacijskog i centrifugalnog potencijala masa M1 i M2. Najmanja zajednička ploha koja obmata obje mase, a u presjeku s ravninom crtnje ima oblik osmice, zove se ploha Rochea.
Torres Juárez, Cortazar
Torres Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cortazar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1740 m.
El Belén, Villa Corzo
El Belén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 747 m.
Merrill, Oregon
Meril je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 844, što je 53 (-5,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Farmington, Michigan
Farmington (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10.372 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 10.372 stanovnika, što je 51 (0,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Poza de Agua, Santiago Minas
La Poza de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Minas.
NGC 86
NGC 86 je galaksija u zviježđu Andromeda.
Presa la Muñeca, Tierra Nueva
Presa la Muñeca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tierra Nueva.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1846 m.
Gorenje Skopice
Gorenje Skopice je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Gorenje Skopice se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Gorenje Skopice su imale 160 stanovnika.
Etnički sastav
1991. godina:
Cascine Pietra, Asti
Cascine Pietra je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Ronald Reagan
Ronald Wilson Reagan (Ronald Vilson Regan) (Tampiko, država Illinois, SAD, 6. 2. 1911. - Bel Air, Kalifornija, SAD, 5.6. 2004. je bio američki filmski glumac, političar i državnik, najpoznatiji po tome što je bio 40. predsjednik SAD, te što mu se pripisuje pobjeda SAD u hladnom ratu, odnosno renesansa konzervativizma u američkoj i svjetskoj politici krajem 20. vijeka.
Rani život
thumb|desno|150px|Reagan kao radio-komentator 1934-37
Mladi Reagan je diplomirao ekonomiju i sociologiju na lokalnom Eureka Collegeu. Nakon toga se zaposlio kao sportski komentator na lokalnim stanicama WOC u Davenportu, te WHO u Des Moinesu. Tamo je pokazao veliki talent za govorništvo i imaginaciju, te privukao pažnju komentiranjem susreta bejzbol tima Chicago Cubs.
Furcșoara, Brănișca
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
Ronald Reagan
Holivudska karijera
Godine 1937. Reagan je pratio Chicago Cubse na njihovom proljetnom treningu u Kaliforniji, te su ga tamo zapazili holivudski producenti, smatrajući kako bi zbog markantnog izgleda i govorničkih vještina mogao biti dobar glumac. Tvrtka Warner Bros je s njim iste godine sklopila ugovor temeljem koga je morao nastupiti u najmanje sedam filmova.
Prvi Reaganov film je bio Love Is In the Air, iz 1937. U slijedeće dvije godine je snimio 19 filmova, međutim svi oni su uglavnom pripadali B-produkciji.
Godine 1940. je snimio film Knute Rockne, All American, biografski film posvećenom legendarnom treneru američkog fudbala Knut Rockneu. U njemu je Reagan glumio lik legendarnog igrača Georga "The Gipper" Gipa, te poslije stekao nadimak "Gipper" koji će s ponosom nositi do kraja živote. Iste godine je snimio i vestern Santa Fe Trail, gdje je tumačio mladog Georgea Armstronga Custera.
Iste godine se Reagan vjenčao s glumicom Jane Wyman, s kojom će imati kći Maureen (1941-2001), usvojenog sina Michaela (1945-), te kći Christine, koja je umrla nakon ubrzo nakon poroda 1947.
Reagan je 1935. stekao čin rezervnog poručnika u Vojsci SAD, ali mu je u novembru 1941., nedugo pred ulazak SAD u drugi svjetski rat, dijagnosticiran astigmatizam, zbog koga nije mogao sudjelovati u borbenim operacijama. Nakon napada na Pearl Harbor ga vojska aktivirala, ali kao pripadnika Prve filmske jedinice pri ratnom zrakoplovstvu, čiji je zadatak bio pravljenje obrazovnih filmova. Reagan je cijeli rat ostao u Hollywoodu, a snimio je i propagandni mjuzikl In the Army.
1930-ih i ranih 1940-ih je Reagan bio vatreni pristaša predsjednika Roosevelta, Demokratske stranke i New Deala. Prema nekim izvorima u Hollywoodu su njegovi stavovi postali još više lijevo orijentirani, te je koketirao s komunizmom, a navodno čak kraće vrijeme i bio članom KP SAD.
Nakon završetka rata, Reagan je počeo sve manje snimati filmove, a sve više se baviti politikom, pri čemu su njegovi stavovi, djelomično pod utjecajem supruge Jane Wyman, postali sve više desno orijentirani. Godine 1947. je izabran za predsjednika glumačkog sindikata SAG. Na tom je mjestu ostao do 1952., a pred kraj mandata se istakao uspješnim pregovorima po pitanju honorara za glumce koji nastupaju na novom mediju televizije. Zbog toga je među svojim kolegama stekao popularnost koja će mu kasnije dosta pomoći u političkoj karijeri.
Mandat na čelu SAG-a je također ostao zabilježen po nastojanju da se ta organizacija okrene udesno, odnosno ogradi od reputacije Hollywooda kao legla lijevih, socijalističkih i komunističkih ideja, zbog kojih su mnogi njegovi predstavnici došli na udar makartističkih progona. Reagan i njegova supruga su u to vrijeme radili kao tajni doušnici FBI - otkucavajući kolege za koje su vjerovali da su komunisti ili sovjetski agenti.
Reagan se 1948. godine razveo od Jane Wyman. Iste je godine na izborima javno podržavao predsjednika Harryja Trumana, nakon čega se počeo sve više ograđivati od demokrata te, iako je zadržao članstvo, prihvaćati desne liberalne laissez faire ideje, odnosno platformu Republikanske stranke.
Godine 1952. se oženio s glumicom Nancy Davis, s kojom će imati dvoje djece - kći Patti (1952-) i sina Rona (1958-).
1950-ih se Reagan uglavnom orijentirao na televizijsku karijeru, te postao voditelj popularne dokumentarne emisije Death Valley Days, posvećene historiji Divljeg zapada. S vremenom je otkupio autorska prava na emisiju, a njegovim prihodima je pomoglo i promoviranje tvrtke General Electric.
Rana politička karijera
Zbog toga se Reagan priključio republikancima, te odmah stekao niz važnih poznanstava, pogotovo s Nixonom. Godine 1964. je tako sudjelovao na republikanskoj izbornoj konvenciji, gdje se istakao kao jedan od predvodnika nove, konzervativne struje koja je, nasuprot liberalno nastrojenim vođama stranke s Istočne obale, nastojala republikance učiniti ideološki različitim od demokrata. Iako je na toj konvenciji izabrani kandidat Barry Goldwater teško poražen na izborima, Reagan se nametnuo kao jedan od najblistavijih zvijezda stranke, te je izborio kandidaturu za guvernera Kalifornije 1966.
U novembru iste godine je pobijedio popularnog demokratskog guvernera Pata Browna, te postao 33. po redu guverner Kalifornije.
Reaganov prvi mandat je započeo 3.1. 1967. te koincidirao s izbijanjem velikih rasnih nemira, kao i demonstracija i drugih protesta protiv rata u Vijetnamu. Potonji su pogotovo bili snažni na sveučilištima, uključujući Berkeley, koji je tada stekao reputaciju uporišta ekstremne ljevice. Konzervativni Reagan se također morao suočiti s pokretom koji je zagovarao slobodnu ljubav, upotrebu droga i radikalno odbacivanje cijelog društvenog sistema.
Reagan se 1968. pokušao izboriti za republikansku nominaciju za predsjednika, ali je njegova kampanja brzo ugušena zahvaljujući Richardu Nixonu, koji je osvojio nominaciju, a i same izbore.
Reagan se tom pokretu suprostavio odlučnim policijskim akcijama, kao i slanjem Nacionalne garde kojom je 1969. skršena pobuna ljevičarskih studenata u People's Parku kraj Berkeleya.
Reagan je ponovno izabran za guvernera godine 1970. Slijedeće godine je zajedno s demokratskom većinom u kalifornijskoj skupštini proveo opsežnu reformu socijalnog sistema.
Reagan se kao guverner također istakao i po protivljenju velikim federalnim građevinskim projektima, za koje je držao da ne samo predstavljaju preveliki porezni teret, nego i prijeti okolini.
Reagan je, kao konzervativac, bio žestoki zagovornik smrtne kazne, ali su njegova nastojanja da je primijeni bila spriječavana od strane tada pretežno liberalnog sudstva, uključujući i Vrhovni sud SAD koji je za vrijeme njegovog mandata uveo privremeni moratorij na njenu primjenu. Usprkos tome, Reagan je ostao zabilježen kao posljednji guverner Kalifornije koji je pomilovao osuđenika na smrt.
Reagan se, s druge strane, zalagao protiv prakse koju je smatrao gaženjem ljudskih prava, što je po njemu, uključivalo smještanje psihičkih bolesnika u bolnice protiv njihove volje. Zbog toga se zalagao za zatvaranje državnih psihijatrijskih bolnica te njihovu zamjenu privatnim i dobrotvornim institucijama. Iako su ta nastojanja dobila podršku od strane dijela liberalne javnosti, kao i antipsihijatrijskog pokreta, danas ih mnogi tumače kao jednim od uzroka eksplozije beskućništva na kalifornijskim i drugim američkim ulicama.
Reagan se zbog odredbi kalifornijskog ustava nije mogao kandidirati za treći mandat, pa je početkom 1975. odlučio kapital vođe konzervativne frakcije u Republikanskoj stranci i popularnog guvernera velike države iskoristiti kako bi se ponovno natjecao za predsjednika SAD.
Predsjedničke kampanje
100 px|thumb|desno|Ronald Reagan 1976.
Činilo se da će 1976. pri tome imati relativno lak zadatak, jer je republikanski predsjednik Gerald Ford bio opterećen repovima vijetnamskog rata, afere Watergate i ekonomskom krizom. Reagan ga je u svojoj kampanji napao i zbog prevelike popustljivosti Sovjetima u hladnom ratu, a detant je smatrao izdajom svih načela na kojima bi SAD trebala biti sazdana. Ti stavovi su imali snažan odjek među glasačima Republikanske stranke, pa je sve do same konvencije bilo sasvim neizvjesno hoće li kao kandidat biti izabran Ford ili Reagan. Na kraju je za nekoliko glasova Ford odnio pobjedu, ali je Reagan u svom govoru - kojim je zahtijevao radikalno odbacivanje ideja New Deala kao i društvenih reformi 1960-ih - zasjenio sve na konvenciji.
Ford je, usprkos velikog umijeća i iznenađujuće dobre kampanje, ipak tijesno poražen od demokratskog kandidata Jimmyja Cartera. No, i na izborima se pokazao rast Reaganove popularnosti, kada je jedan od elektora izabran na Fordovoj listi svoj glas simbolički dao Reaganu.
Carterov predsjednički mandat je obilježilo dalje slabljenje američke vojne, političke i ekonomske moći, kao i pad životnog standarda američkih građana. Kruna svega je bilo nacionalno poniženje izazvano iranskom talačkom krizom. U takvoj atmosferi se početkom 1980. Reagan je vjerovao da će glasači imati više razumijevanja za njegov radikalni zaokret udesno kao rješenje američkih problema. Međutim, prije toga je trebalo osvojiti kandidaturu vlastite stranke, čije umjereno krilo je kao svog kandidata istaklo Georgea H.W. Busha. Iako je Bush osvojio većinu na prvim stranačkim zborovima u Iowi, u žestokim televizijskim debatama je Reagan izašao kao pobjednik i osvojio preliminarne izbore u New Hampshireu, te se s vremenom nametnuo kao najizgledniji kandidat.
Kada je u julu održana konvencija, Reagan je glatko dobio kandidaturu za predsjednika, ali još nije bilo jasno tko će mu biti potpredsjednički kandidat. Sam Reagan je mislio to mjesto ponuditi Fordu, ali je plan propao nakon inzistiranja da Reaganu neprihvatljivi Henry Kissinger i Alan Greenspan dobiju mjesta u kabinetu. Umjesto toga se Reagan okrenuo Bushu koji će postati njegov potpredsjednički kandidat.
S obzirom na Carterovu nepopularnost, najozbiljniju prijetnju Reaganovoj kampanji je predstavljala kandidatura liberalnog republikanca Johna Bayarda Andersona, prethodno poraženog na stranačkim izborima. Međutim, to nije bilo dovoljno da spriječi Reagana da osvoji 50,7 % glasova, te uvjerljivu većinu u izbornom kolegiju. Uz samog Reagana je tada veliki broj republikanskih kandidata na izborima za Kongres i druge funkcije porazio demokrate, pa su tako republikanci po prvi put nakon dugo vremena dobili većinu u Senatu. Taj radikalni zaokret udesno - koji se tumači demografskim i kulturnim promjenama, odnosno početkom dominacije južnih i zapadnih država u američkoj politici - se naziva Reaganova revolucija.
Prvi mandat (1981 - 1985)
Kada je stupio na dužnost 20.1. 1981., Reagan je imao 69 godina te tako postao najstariji predsjednik u američkoj historiji. Međutim, s obzirom na energiju i macho image koji je pokazao tokom kampanje, malo tko je u obzir uzimao njegovu dob i zdravstvene probleme koji su mogli utjecati na njegovo predsjedništvo.
thumb|desno|200px|Reagan neposredno prije pokušaja atentata 1981.
Sve se to promijenilo kada je 30.3. 1981. John Hinckley Jr., propali student opsjednut s glumicom Jodie Foster, pokušao impresionirati svoju nesuđenu ljubav ubojstvom tako što će ubiti predsjednika SAD. Hinckley je uspio na Reagana i njegovu pratnju ispaliti nekoliko hitaca iz revolvera. Tom prilikom su pogođeni Reagan, njegov sekretar za štampu James Brady i još dvije osobe (V. Pokušaj atentata na Reagana). Reagan je tek naknadno shvatio da je ranjen te su ga u posljednjem trenutku odveli u bolnicu gdje mu je krajnjim naporom spašen život. Nekoliko mjeseci kasnije Reagan se oporavio, ali su ozljede bile teže nego što je u početku saopćeno javnosti. Vjeruje se da je ranjavanje ostavilo određene posljedice na njegove mentalne sposobnosti.
Reaganov prvi zadatak nakon dolaska na dužnost bilo je poboljšanje ekonomske situacije u SAD, oličenje u stagflaciji na kraju Carterovog mandata. Reaganov recept za rješenje tog problema se nalazio u monetarističkoj ekonomskoj politici, kao i neoliberalnoj ideologiji. Reagan je smatrao da je prevelika uloga države u ekonomiji izvor svih problema, pa je odmah krenuo s mjerama deregulacije tržišta i drastičnog smanjenja poreza. Tako je država ostala bez velikih dijela prihoda, ali je Reagan na to odgovarao isto tako drastičnim kresanjem rashoda, uglavnom u socijalnoj sferi.
Reaganovoj ekonomskoj politici su se žestoko opirali demokrati u Kongresu, a u prve dvije godine je izazvala dodatno pogoršanje ekonomske situacije, koja se odrazila i na poraz republikanaca na kongresnim izborima u jesen 1982. Međutim, Reagan je uporno vjerovao da će korporacije i privatni sektor, lišeni poreznih opterećenja, početi bolje poslovati, te tako dati ekonomsku podlogu kako za novo blagostanje, tako i porast poreznih prihoda. Ekonomski program, nazvan reaganomika je od početka 1983. počeo davati dobre rezultate te doveo do postupnog smanjenja inflacije, nezaposlenosti te porasta životnog standarda.
Dok su svi ostali budžetskih rashodi doživljavali kresanje, dotle je Reagan inzistirao na povećanju vojnog budžeta. Cilj je bio odgovoriti na novu eskalaciju hladnog rata, odnosno suprotstaviti se agresivnoj sovjetskoj politici u Trećem svijetu kako jačanjem američke oružane moći, tako i sve agresivnijoj vanjskom politikom, pri čemu nisu više bile isključene ni vojne mjere koje bi mogle dovesti do oružanih sukoba.
Tako su se već 1981. zabilježili oružani incidenti s Libijom, koja je u to vrijeme bila sovjetski saveznik. Istovremeno je intenzivirana podrška mudžahedinima koji su se borili protiv Sovjeta u Afganistanu, kao i pokretu Solidarnost u Poljskoj. Uvođenje ratnog stanja u Poljskoj u decembru 1981. je, pak, poslužilo kao izgovor za jačanje antisovjetske i antikomunističke retorike, dok se istovremeno, usprkos protivljenja pacifističke javnosti u Evropi intenziviralo postavljanje nuklearnih raketa srednjeg dometa u Zapadnoj Njemačkoj, što je izazvalo strah da bi Sovjeti, uplašeni za sigurnost svoje teritorije, mogli poduzeti preventivnu invaziju i tako započeti treći svjetski rat.
Jedan od razloga za eskalaciju hladnog rata bio je i osjećaj nesigurnosti SAD izazvan dolaskom sandinističkog režima na vlast u Nikaragvi. S obzirom da su se sandinisti povezali s komunističkom Kubom, a preko nje i Moskvom, Reagan je to shvatio kao dio plana da se komunistička revolucija preko Centralne Amerike širi u Meksiko i tako ugroze južne američke granice. U tu svrhu je intenzivirana podrška desničarskim režimima u Gvatemali i Salvadoru, gdje su se vodili krvavi ratovi protiv ljevičarskih gerilaca. Istovremeno su poduzeti koraci s ciljem likvidacije sandinističkog režima u Nikaragvi, koji su se sveli na obučavanje i opremanje antisandinističkih kontraša, kao i miniranje nikaragvanskih luka od strane CIA-e. To je mnoge navelo na pomisao da je američka invazija Nikaragve prilično izgledna.
Spremnost SAD da, prvi put nakon vijetnamskog rata, u širem opsegu koristi oružanu silu je u oktobru 1983. demonstrirana prilikom invazije malog karipskog otoka Grenada, gdje su veze tamošnje komunističke vlade s Kubom protumačene kao ugrožavanje američkih starteških interesa. Koristeći ugroženost nekoliko američkih studenata kao povod, američki marinci su se iskrcali i nakon kraćih borbi zauzeli otok, nakon čega je srušen tamošnji komunistički režim. Ta je Reaganova akcija - prvi slučaj da je američkim oružjem srušen komunistički režim - je shvaćena kao poraz SSSR-a u hladnom ratu, te se smatra jednom od prekretnica njegovog mandata.
Opština Adamclisi, Constanța
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Ronald Reagan
Prvi mandat (1981 - 1985)
Reagan je tek kasnije saznao za moguće posljedice te vježbe, te je odlučio postupno početi smanjivati napetosti, ali je hladnoratovska retorika zadržana, dijelom i zbog predsjedničkih izbora 1984. U međuvremenu je u nastojanju da se SAD zaštiti od sovjetskih nuklearnih udara započet ambiciozni projekt Strateške obrambene inicijative, koji je trebao dovesti do stvaranja proturaketnih sistema u Zemljinoj orbiti, zbog čega je dobio nadimak "Ratovi zvijezda".
I dok su SAD pod Reaganom konačno počele pobjeđivati u hladnom ratu, dotle su neki drugi aspekti američke vanjske politike doživjeli neuspjeh. Jedan od njih je bila nesposobnost Reaganove administracije da zaustavi falklandski rat 1982, pri čemu se ona našla rastrgnuta između zagovornika podrške starom savezniku Velikoj Britaniji i zagovornika podrške ekstremno antikomunističkom režimu Argentine.
Iste godine je američka vlada, nakon izraelske invazije Libanona, vojno intervenirala zajedno s francuskim i italijanskim snagama kako bi konačno zaustavila libanonski građanski rat, iz te zemlje izbacila prosovjetske sirijske snage i konačno instalirala proamerički i proizraelski režim. Međutim, taj je napor doživio opći fijasko, simboliziran u masovnoj pogibiji američkih marinaca i njihovom kasnijem povlačenju. Ti su događaji, između ostalog, doveli do jačanja islamskog fundamentalizma na Bliskom Istoku, te jačanja utjecaja Irana na tamošnja zbivanja.
Prvi Reaganov mandat je označio i početak epidemije AIDS-a, koji je posebno pogodio američku homoseksualnu zajednicu. Reagana se često optužuje da je iz ideoloških razloga i homofobije ignorirao cijeli problem, odnosno blokirao financijska sredstva kojima se ta bolest mogla zaustaviti. U američkim homoseksualnim krugovima ga zbog toga često smatraju monstrumom u rangu Hitlera i Staljina.
Usprkos toga, kod većine Amerikanaca je Reagan uživao ogromnu popularnost te je u predsjedničku utrku 1984. ušao kao veliki favorit. Kampanji mu je, između ostalog, pridonijela i Olimpijada u Los Angelesu koja je SAD nakon dugo vremena predstavila kao veliku, samopouzdanu silu konačno lišenu vijetnamskih, votergejtskih i drugih trauma. Njegov demokratski protukandidat Walter Mondale nije imao nikakve šanse, te je usprkos par gafovi u televizijskim debatama u novembru 1984. izabran s jednim od najuvjerljivijih rezultata u historiji predsjedničkih izbora.
Drugi mandat (1985 - 1989)
thumb|desno|200px|Reagan i Gorbačov u Ženevi 1985.
Mondello, Palermo
Mondello je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 72 m.
Ronald Reagan
Drugi mandat (1985 - 1989)
Nakon pobjede na predsjedničkim izborima, Reagan je svoju vanjsku politiku preorijentirao na postupnu de-eskalaciju hladnog rata. Pri tome je važnu ulogu igrao dolazak Mihaila Gorbačova na čelo SSSR-a u martu 1985. te promoviranje reformističke politike perestrojke i glasnosti. Reagan je to ispravno protumačio kao znak slabosti sovjetske države, odnosno njenu nesposobnost da se ravnopravno suprotstavi financijski i tehnološki superiornom zapadnom bloku. Međutim, umjesto da nastavi pritisak, Reagan je odlučio miroljubivom politikom spriječiti nepotrebne komplikacije, pa je s Gorbačovom postupno ustanovio partnerstvo nakon prvog samita u Ženevi krajem 1985. godine.
Otopljavanje odnosa sa SSSR-om, s druge strane, nije značilo prekid novog, agresivnijeg kursa prema državama Trećeg svijeta koji su se držali prijetnjom američkim interesima. Tako je metom postala Libija i njen vođa Moamer el Gadafi, optuženi za pomaganje terorističkih napada na američke ciljeve u Evropi. U proljeće 1986. je nakon serije zračno-pomorskih incidenata iznad Zaljeva Sidra došlo do velikog zračnog napada na Libiju, pri čemu je umalo ubijen Gadafi.
Reagan je nastavio i s politikom podrške kontrašima, kao i desničarskim režimima u Centralnoj Americi. Međutim, u slučaju Nikaragve su mu bile vezane ruke zbog demokratskog Kongresa koji se plašio novog vijetnamskog rata. Neki članovi Reaganove administracije su tada došli na ideju da sredstva za pomoć kontrašima prikupljaju prodajom oružja Iranu, koji je u to vrijeme bio u dugogodišnjem ratu s Irakom. Iako su SAD tada oružjem i opremom i na drugi način pomagali Sadamov Irak, vladalo je mišljenje kako bi prodaja oružja Iranu mogla pomoći odmrzavanju odnosa, kao i pomoći puštanju američkih talaca koje su držali pro-iranske šijitske milicije u Libanonu.
Taj je plan, međutim, krajem 1986. otkriven od strane američkih medija te se pretvorio u aferu Iran-Contra, najveći skandal od vremena afere Watergate. Ona je ozbiljno uzdrmala Reaganovu administraciju i kraće vrijeme dovela do pada dotada neprikosnovene Reaganove popularnosti. Pokušaj demokratskog Kongresa da Reaganu učini isto što i Nixonu nije uspio, dijelom zato što je Reagan uspio uvjeriti javnost da nije znao što mu rade potčinjeni. S druge strane, to je dovelo do prvih sumnji u njegov autoritet i mentalne sposobnosti, pa su se posljednjih godina mandata počele javljati i glasine da je Nancy Reagan pravi predsjednik SAD.
S druge strane, očuvanju Reaganove popularnosti je pridonio i nastavak pozitivnih ekonomskih trendova, odnosno vidljivi porast sveopćeg blagostanja i životnog standarda u usporedbi s 1970-im godinama. On je jedan od svojih najvidljivijih odraza imao u fenomenu tzv. yuppie kulture koja se obično vezuje uz Reaganovo doba.
Dok je vanjska politika SAD u drugom mandatu postupno bila lišena ideologije, Reagan se svoja konzervativna uvjerenja nastojao progurati u sferi unutrašnje politike. Tako je Reagan pokušao nominacijom konzervativnih sudaca promijeniti dotada liberalni sastav Vrhovnog suda SAD, ali ti pokušaji uglavnom nisu imali uspjeha - dijelom zbog toga što neki kandidati, kao Robert Bork, nisu potvrđeni od demokratskog Senata, a dijelom zbog toga što su neki od postavljenih sudaca u svojoj kasnijoj praksi pokazali liberalna ili umjerena uvjerenja.
Reagan je u drugom mandatu isto tako intenzivirao napore da se odbace neki od liberalnih standarda 1970-ih. Jedan od njih je bilo toleriranje pornografije, a kampanja s ciljem njenog stavljanja van zakona, vođena od strane glavnog državnog advokata Edwarda Meesea, je osim desničarskih vjerskih vođa dobila podršku i od lijevo orijentiranih feministkinja.
Reaganov drugi mandat je također obilježila nova eksplozija narkomanije na američkim ulicama, čemu je pridonijela nova droga po imenu crack. Ona je izazvala nagli porast kriminala i cijeli niz zdravstvenih problema. Reaganova vlada se tom problemu suprotstavila kampanjom zvanom Rat protiv droge, koja je, između ostalog, uključivala pooštrenje zatvorskih kazni za trgovinu drogom i druge zločine. Primjerom federalne vlade su krenule mnoge savezne države, pa je tih godina otpočela intenzivna gradnja novih zatvora i sve češća primjena smrtne kazne.
S druge strane, Reaganova administracija od 1985. počela ozbiljnije baviti problemom AIDS-a. To se često tumači činjenicom da je od te bolesti obolio, a kasnije umro Rock Hudson, blizak osobni prijatelj Reaganovih.
Posljednju godinu svog mandata Reagan je uglavnom proveo nastojeći svojom karizmom pomoći Republikanskoj stranci na predsjedničkim izborima. Mnogi njeni članovi su tada javno izražavali žaljenje što se popularni predsjednik ne može kandidirati treći put, pa su, koristeći originalna tumačenja Ustava, sugerirali da bude izabran za potpredsjedničkog kandidata. Od toga, međutim, nije bilo ništa, ali je kandidatura, te kasniji izbor njegovog potpredsjednika Georgea H.W. Busha garantirao svojevrsni kontinuitet s njegovom politikom.
Poslije predsjedništva
Nakon što je u januaru 1989. napustio Bijelu kuću, Reagan se povukao na svoj ranč u Kaliforniji gdje je vrijeme provodio pišući svoju autobiografiju. Iste godine u nekoliko navrata bio plaćeni govornik za Fujisankei Communications Group u Japanu.
Reagan se nastavio baviti politikom, uglavnom na skupovima podrške Republikanskoj stranci. Posljednji takav događaj je bila republikanska konvencija 1992. godine, kada se Reagan izjasnio za promjene Ustava, uključujući odredbu o ograničenju broja predsjedničkih mandata.
Reagan je svoj posljednji govor održao 3.2. 1994. a 27.4. iste godine se posljednji put pojavio u javnosti na pogrebu Richarda Nixona.
5.11. 1994. je otvorenim pismom američku javnost obavijestio da boluje od Alzheimerove bolesti. Nakon toga je živio u potpunoj izolaciji dok mu je bolest postupno ali neumitno uništavala mentalne sposobnosti. Pred kraj 2003. je bolest ušla u završnu fazu, a 5.6. 2004. je umro od pneumonije. Nakon što mu je odar bio izložen u Washingtonu, sahranjen je u Bel Airu 11.6.
S 93 godine života, Ronald Reagan je najdugovječniji predsjednik u američkoj historiji.
Reaganovo naslijeđe
Reagan je još za svog života izazivao prilično oprečne stavove, ali se većina historičara slaže da je riječ o jednoj od najznačajnijih ličnosti s kraja 20. vijeka.
Desničari i konzervativci širom svijeta ga slave kao osobu koja je najzaslužnija za pobjedu Zapada u hladnom ratu, propast SSSR-a, te uspostavljanje demokratskih država u istočnoj Evropi i drugdje u svijetu.
Simpatije koje je Reagan uživao među svojim pristašama su se, pogotovo nakon njegovog odlaska s dužnosti, proširile čak i na njegove ideološke protivnike, pa Reagan prema većini anketa u SAD danas uživa titulu najboljeg, odnosno najpopularnijeg predsjednika. Toj percepciji je dosta pomogao mandati Georgea W. Busha, s kojim se Reagan u posljednje vrijeme često uspoređuje.
Kronika jednog zločina
Kronika jednog zločina je jugoslavenski igrani film snimljen u režiji Lordana Zafranovića premijerno prikazan početkom 1973. godine. Po strukturi je omnibus, i sastoji se od tri priče koje su prije toga bile snimljene kao zasebni kratki filmovi. Prva je Valcer, koja opisuje prva seksualna iskustva polaznika jedne plesne škole u Splitu. Drugi, Ave Maria, prikazuje kako krvavi zločin razbija pastoralnu idilu, a u trećem Mora, egzistencijalna kriza izolirane obitelji na otoku dovodi do ubojstva.
NGC 87
NGC 87 je galaksija u zviježđu Feniks.
John Lyly
John Lyly (Lilly ili Lylie) (cca. 1553. ili 1554. – novembar 1606.) bio je engleski pisac, najpoznatiji po knjigama Euphues, The Anatomy of Wit i Euphues and His England. Lylyjev lingvistički stil, nastao u njegovim prvim knjigama, poznat je pod nazivom Euphuism.
Madame de La Fayette
right|thumb|190px
Madame de La Fayette (krštena 18.3. 1634 - 25.5. 1693) bila je francuska spisateljica, najpoznatija po tome što je napisala La Princesse de Clèves, prvi francuski historijski roman i jedan od najstarijih romana u historiji književnosti.
Jupiterovi progradni nepravilni sateliti
Izvan putanja galilejanskih satelita nalazi se u orbiti oko Jupitera još 55 mala satelita u nepravilnim putanjama, od kojih njih 7 spadaju u 3 grupe progradnih nepravilnih satelita. Imena satelita su Temisto, Leda, Himalija, Liziteja, Elara, S/2000 J 11 i Karpo.
Povijest otkrića
Himaliju, prvootkriveni iz skupine Jupiterovih nepravilnih satelita otkrio je 1904. godine astronom Charles Dillon Perrine. Perrine već slijedeće (1905.) godine otkriva i satelit Elaru.
Slijedećih 60 godina monopol nad otkrivanjem Jupiterovih satelita držao je astronom Seth Barnes Nicholson koji je u ovom razdoblju otkrio 4 satelita, a među njima je i Liziteja (1938).
Ledu je 1974. godine otkrio Charles T. Kowal, a 1975. je otkriven Themisto, mali satelit između putanja Kalista i Lede, ali mu se zagubio trag sve do 2000. godine kada je ponovno pronađen. Zbog toga je ovaj satelit do listopada 2002. imao dva privremena imena: S/1975 J1 i S/2000 J1.
2000. godine tim (u kojem je bio i David Jewitt koji je još kao student otkrio Adrasteju) vođen Scottom Sheppardom otkriva čak 10 satelita (ne računajući Themista) koji su dobili privremena imena S/2000 J2 do S/2000 J 11.
Podjela u grupe
Progradni sateliti su podijeljeni u dvije grupe, a 1 novootkriveni satelit, kojem putanja nije precizno utvrđena možda pripada nekoj novoj grupi.
Čak 48 satelita (slika 3., crvene linije) nalazi se u grupi s prosječnim udaljenostima od Jupitera između 18 i 29 milijun km i inklinacijama (nagib putanje prema ravnini Jupiterova ekvatora) između 140° i 166°, što znači da su im orbite retrogradne. Ovi retrogradni sateliti se dijele u 3 grupe, pri čemu 22 novootkrivenih (otkriveni su tijekom 2003.) još uvijek nema precizno određene putanje da bi ih se pridijelilo određenoj grupi.
grupa Themisto (1)
Prvi satelit izvan orbita 8 najbližih satelita (4 unutrašnja + 4 velika galilejanska) je Themisto koji se giba progradno (ili direktno, tj. u smjeru Jupiterove rotacije). Themisto je jedini član grupe Themisto čiji su članovi progradni nepravilni sateliti. Srednji promjer mu iznosi tek oko 9 km.
grupa Himalia (5)
Slijedeću grupu čine sateliti (u zagradama je promjer satelita): Leda (18 km, slika 1.), Himalija (184 km), Lisiteja (38 km), Elara (78 km) i S/2000 J11 (4 km). Velike poluosi putanja ovih satelita oko Jupitera iznose između 11.1 i 12.6 milijuna km. Orbite su im, u odnosu na Jupiterov ekvator, nagnute (dakle, imaju inklinacije) od 26° do 29°, a što znači da se kreću progradno (inklinacija < 90°).
grupa Karpo (1)
Satelit Karpo jedini je od 49 novootkrivenih satelita čija je putanja progradna.
Porijeklo
Vidi Jupiterovi nepravilni sateliti :: Porijeklo
Gravellona, Pavia
Gravellona je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2415 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 115 m.
Opština Cuautla, Jalisco
Cuautla je opština u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2062 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1927 m.
La Defensa, Castillo de Teayo
La Defensa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Castillo de Teayo.
Casalecchio, Ravenna
Casalecchio je naselje u Italiji u provinciji Ravenna, u regiji Emilia-Romagna.
La Defensa, Castillo de Teayo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 983 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Casalecchio, Ravenna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 32 m.
Besain
Bezen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 180 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 530 metara (maksimalnoj 640 m, a minimalnoj 514 m).
Daniel Defoe
Daniel Defoe (Cripplegate, 1659. - 1661. - Moorgate, 24. travnja 1731.) bio je engleski pisac i novinar
Iako rođen kao Daniel Foe, sin Jamesa Foea, mesara iz Londona, on je sebi kasnije dodao ispred prezimena "De" kako bi mu ime zvučalo otmenije. Postao je poznati pisac u vrijeme prvih novela na engleskom jeziku.
Najpoznatije Defoeova novela, Robinson Crusoe (1719.), priča je o čovjeku je jedini preživio brodolom, te stgao na pusti otok. Pokušao je preživiti prolazeći kroz mnoge avanture. Pretpostavlja se da je autor dobio inspiraciju kada je čuo za istiniti događaj o Alexanderu Selkirku.
Defoe je poznat po još dva romana:
Josifovo
Josifovo je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Josifovo je naselje u okviru opštine Valandovo.
Josifovo ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine manjinu u naselju.
Prirodni uslovi
Josifovo je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Valandova, selo je udaljeno 10 kilometara zapadno.
Selo Josifovo se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Selo je položeno u dolini Vardara, na približno 70 metara nadmorske visine. Okolina naselja je na ravničarska i plodno poljoprivredno područje,
Stanovništvo
Josifovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.730 stanovnika.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.
Gorica (Krško, Slovenija)
Gorica je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Gorica se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
NGC 88
NGC 88 je galaksija u zviježđu Feniks.
Gorica (Krško, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Gorica je imala 287 stanovnika.
Jonathan Swift
right|thumb|300px|Džonatan Svift
Džonatan Svift (rođen 30.11. 1667, umro 19.10. 1745) je bio irski književnik, satiričar, pisac pamfleta. Čuven je po delu "Guliverova putovanja". Sva svoja dela je objavljivao pod pseudonimima ili anonimno. Poznat je i kao majstor dva oblika satire.
Krhka igračka
Krhka igračka je jugoslavenska TV drama u produkciji RTV Zagreb emitirana 1973. godine. Režirao ju je Ivan Hetrich, a scenario napisao Joža Horvat na temelju vlastite radio drame iz 1959. godine.
Jonathan Swift
Mladost
Rođen je u Dablinu kao drugo dete Džonatana i Abigeil Erik Svift. Otac mu je rođen u Irskoj, a majka u Engleskoj. Otac mu je umro sedam meseci pre njegova rođenja. O njegovom detinjstvu se malo zna, a činjenice o njemu su često kontradiktorne. Veruje se da mu se majka vratila u Englesku još dok je Džonatan bio jako mlad. Ostavila je Džonatana kod familije svoga oca. O mladom Jonatanu se najviše brinuo njegov ujak Godvin. Godvin je poslao Džonatana u Kilkeni gimnaziju zajedno sa rođacima. Bila je to gimnazija koju je pohađao i filozof Džordž Berkli.itd
Od 1682 studirao je na Triniti koledžu u Dablinu, na kome je diplomirao 1686. Dok je spremao magistraturu politički nemiri u Irskoj prisilili su ga da ode u Englesku. Majka mu je pomogla da dobije položaj sekretara i ličnog pomoćnika Ser Vilijama Templa na Mur Parku. Vilijama Templ je bio diplomat, koji je bio zaslužan za Trojnu Alijansu 1668. Templ je otišao u penziju i na svom imanju je gajio baštu i pisao memoare. Svift je zadobio Templovo poverenjee pa je bio upoznat sa stvarima velikoga značaja. Nakon tri godine službe Templ je Svifta predstavio kralju Vilijamu III od Engleske. Slao ga je u London da urgira kod kralja da prihvati zakon za trojni parlament.
Tokom boravka kod Templa upoznao je Ester Džonson, tada osmogodišnju devojčicu, koja je bila ćerka jednoga od slugu. Bila je bez oca, a Svift je bio njen tutor i mentor. dao joj je nadimak Stela, a njih dvoje su čitav život bili u bliskim odnosima.
Svift je 1690. napustio Templa i otišao je u Irsku zbog zdravlja. nakon godinu dana vratio se u Mur Park. Svift je celi život patio od Menijerove bolesti. Za vreme drugoga boravka kod Templa magistrirao je 1692. u Hertford koledžu na univerzitetu Oksford. Očajnički je pokušavao da nađe bolji posao, pa je uz Templovu pomoć postao sveštenik Irske crkve, a 1694. dobio je parohiju u diocenozi Konor u Kilrutu. Izgleda da je Svift tu bio izolovan u maloj udaljenoj zajednici, daleko od centara moći i uticaja. Dok je bio u Kilrutu bio je u romantičnoj vezi sa Džejn Varing. U jednom pismu nudio joj je brak i rekao je da će napustiti Irsku, ako ga odbije. Izgleda da ga je odbila, jer se Svift vratio u Englesku i ponovo je bio u službi kod Templa 1696. Tu je ostao do Templove smrti. Templu je pripremao memoare. tokom toga vremena napisao je satiru, koja je bila kritika Templovoga eseja. Satiru je publikovao tek 1704.
Templ je umro 1699. Svift je ostao kratko u Engleskoj da završi Templove memoare možda se nadajući da će neko priznati njegov rad i ponuditi mu odgovarajuće zaposlenje u Engleskoj. Međutim pojedini Templovi prijatelji i rodbina su zamrzili Svifta, jer se u memoarima našlo indiskretnih detalja, koji su im smetali. Neuspešno je pokušao da nađe zaposlenje kod kralja. Dobio je ponudu da bude sekretar i i kapelan erla od Berklija, jednoga od vrhovnih sudija Irske. Kada je doputavao do Irske to mesto je već bilo popunjeno. Međutim radio je kao kapelan u larakoru, ageru i Dablinu. Kao kapelan erla Berklija većinu vremena je proveo u Dablinu i često je putovao u London. Napisao je 1701 politički pamflet.
Pisac
Svift je 1702. doktorirao na Triniti koledžu u Dablinu. Za vreme poseta Londonu Svift je objavio dve knjige "A tale of a Tub" "The Battle of the Books" i počeo je sticati ugled kao pisac. Upoznao se tada i postao prijatelj sa Aleksandrom Popom, Džonom Gejom i Džonom Arbutnotom.
Svift je tih godina postao politički aktivan. Od 1707. do 1709, a opet 1710. Svift je bio u Londonu. Neuspešno se tada zalagao kod vigovske administracije u ime irskoga klera oko jednoga vlasničkoga problema. Torijevci, koji su bili u opoziciji pokazali su više razumevanja za njegove zahteve. Torijevci su kad su došli na vlast 1710. Svifta regrutovali da bude urednik Egzamajnera. Svift je 1711. objavio politički pamflet "Ponašanje saveznika", u kome je napao vigovsku vlast zbog njihove nesposobnosti da završi dugi rat sa Francuskom. Torijevci su vodili tajne razgovore sa Francuzima i ti razgovori su doveli do Utreškog mira 1713, kojim je završen Rat za špansko nasleđe.
Džonatan Svift je bio deo unutrašnjeg kruga torijevske vlasti i često je bio posrednik u unutrašnjim sporovima između ministra vanjskih poslova i ministra finansija i premijera. Svađa dvojice ključnih torijevskih vođa rezultovala je ostavkom premijera Roberta Harlija. Kada je umrlo kraljica Ana, a na vlast došao kralj Džordž I vogovci su se vratili na vlast, a vođama torijevaca je suđeno jer su vodili tajne pregovore sa Francuzima.
Zrelost
Pred pad torijevske vlasti Svift se nadao da će ga nagraditi unosnim crkvenim položajem u Engleskoj. Međutim kraljica Ana nije obožavala Svifta, pa je sprečila te namere. Najbolje što su mu mogli osigurati bio je položaj dekana Sent Patrika u Dablinu. Kada su se vigovci vratili na vlast za Svifta nije bilo druge nego da ode u Irsku. Kada se vratio u Irsku iskoristio je svoju sklonost pamfletima i podržao je irsku stvar, tako da je dobio status irskoga patriote.
Tih godina započeo je i svoje remek delo "Guliverova putovanja". Veliki deo materijala oslikavao je politička iskustva. Epizoda kada Guliver gasi požar na palati Liliputanaca urinirajući na palatu predstavlja metaforu torijevskoga nezakonitoga mirovnoga ugovora, kojim su napravili dobro delo na nesretan način. Dugo je odlagao put u London i konačno je 1726. otputovao u London sa svojim delom "Guliverova putovanja". Odseo je kod prijatelja Aleksandra Popa. Džon Gej i Džon Arbutnot su mu pomogli da anonimno štampa delo. Prvo je odštampano 1726. i odmah je postglo veliki uspeh. Štampano je još dva puta te godine i još jednom početkom 1727. Francuski, nemački i holandski prevodi su se pojavili 1727. Ilegalno je štampano na irskom 1727.
Svift se 1727. vratio u Englesku i odseo je ponovo kod Aleksandra Popa. Poseta je bila kratka, jer je dobio poruku da ester Džonson umire, pa se zbog toga vratio kući. Umrla je januara 1728. Svift je umro 19. oktobra 1745. Sahranjen je pored Ester Džonson.
Poeme
thumb|250px|Ilustracija iz 1850.
Ayotzinapa, Zitlala
Ayotzinapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zitlala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 673 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1648 m.
Ljubojno
Ljubojno je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Ljubojno pripada opštini Resan.
Prirodni uslovi
Naselje Ljubojno je smešteno u krajnje južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (4 km južno od sela). Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 50 km jugozapadno, a od opštinskog središta 27 južno.
Ljubojno se nalazi u oblasti Donje Prespe, oblasti oko severne obale Prespanskog jezera. Naselje je smešteno na zapadnim padinama planine Baba. Blizu sela su granice nacionalnog parka „Pelister“. Prespansko jezero se nalazi 4 km zapadno od sela. Nadmorska visina naselja je približno 920 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Istorija
Selo se prvi put pominje u povelji Cara Dušana 1337. godine. Negde se selo pominje i kao Ljubovino, po imenu seljanke Ljube, kod koje su prozivali vino „Ljube, vino!".
Stanovništvo
Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci (94%), a ostalo su mahom Albanci.
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Tenextepango, Ayala
Tenextepango je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Lake Valley, New Mexico
Lejk Vali je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 64.
Betania, Villa Corzo
Betania je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
Bărăștii Iliei, Brănișca
Bărăștii Iliei je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Brănișca.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 405 m.
Gorica pri Raztezu
Gorica pri Raztezu je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Gorica pri Raztezu se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Gorica pri Raztezu je imala 63 stanovnika.
El Laurel, Cortazar
El Laurel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cortazar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1742 m.
Atlantic City, New Jersey
Atlantic City je grad u američkoj saveznoj državi New Jersey, u okrugu Atlantic. Atlantic City je osnovan 1. svibnja 1854. godine, danas je poznato turističko i kockarsto mjesto.