cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alþingi
Za vrijeme unije Islanda sa Norveškom, a potom i sa Danskom, Alþingi je održavao zasjedanja u Þingvelliru sve do 1799. kada su ona obustavljena na 45 godina. Islandski parlament (isl. Alþingi Íslendinga) ponovno je uspostavljen 1844. godine i prebačen u Reykjavík gdje je smješten sve do danas. Zgrada parlamenta, Alþingishús, sagrađena je od bazaltnih stijena godine 1881.
Brodnice
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 70 stanovnika.
Alþingi
Osnutak
left|thumb|250px|250px|Prikaz Stijene zakona u ÞingvelliruNajpoznatija vikinška svjetovna obredna okupljanja bili su Þing ili skupštine slobodnih ljudi - prototip parlamenta, koji su se na skandinavskom kopnu sastajali kako bi izabrali vladare i rješavali pravna pitanja. Najpoznatiji je islandski Alþingi koji se okupljao svake godine na spektakularnoj lokaciji na otvorenome, u Þingvelliru (Ravnica parlamenta), ispred prirodnog zida lave.
Nakon naseljavanja Islanda uspostavljena su dva područna zasjedanja skupština ili Þinga. Jedan u Þórsnesu (isl. Þórsnesþing) u blizini mjesta Stykkishólmur na poluotoku Snæfellsnes, a drugi u Kjalarnesu (isl. Kjalarnesþing) kojeg je u ranom 10. stoljeću osnovao Þorsteinn Ingólfsson (sin Ingólfura Arnarsona) okupivši nekoliko manjih zajednica u blizini Reykjavíka osiguravši sebi utjecajnu poziciju u regiji, kako kaže Ari Mudri (isl. Ari fróði) u djelu Íslendingabók.
Iluminacja (film)
Iluminacja je poljski igrano-dokumentarni film snimljen 1973. u režiji Krzysztofa Zanussija. Nominalni protagonist, koga tumači Stanisław Latałło, je student fizike koji je zbog porodične situacije prisiljen privremeno napustiti studije i raditi obične poslove. Radnja prikazuje kako, usprkos uspjeha na privatnom i profesionalnom planu, postaje sve zaokupljeniji egzistencijalnim pitanjima te se na kraju odlučuje na dramatično odvajanje od ostatka društva. Iluminacja, osim igranih scena, sadrži dokumentarne scene intervjua sa vodećim intelektualcima tadašnje Poljske, a među kojima se posebno ističe filozof Władysław Tatarkiewicz. Iluminacja je prikazana na Filmskom festivalu u Locarnu gdje je osvojila Zlatni leopard. Godine 1982. je režirao film Imperatyw, koji se zbog sličnosti protagonista i teme, smatra njegovim svojevrsnim nastavkom. .
Alþingi
Osnutak
Uskoro su naseljenici počeli razmišljati o mogućnosti osnivanja velike generalne skupštine gdje bi se predstavnici svih islandskih područja okupljali svakog ljetnog solsticija i poslušali zakone svoje zemlje. 20-ih godina 10. st. kada su se vođe složile sa idejom ujedinjenja njihove zemlje u jedinstveno društvo, postavljeni su uvjeti za formiranje zajednice islandskih zemalja (isl. Þjóðveldið). U islandskoj povijesti je to razdoblje od osnivanja zajednice 930. do 1030 god. poznato kao Doba Saga (isl. Söguöld).
U zapadnu Norvešku je poslan mudar čovjek iz istočnog Islanda, imenom Úlfljótur kako bi pripremio islandski zakonik učeći o tamošnjem zakonu i ustroju vladavine u pojedinim norveškim pokrajinama. Nakon tri godine vratio se sa bogatom zbirkom zakona koje je prilagodio lokalnim uvjetima na Islandu. Grímuru Geitskóru, Úlfljóturovom polubratu je potom bilo povjereno da nađe pogodnu lokaciju za održavanje Alþinga, te je odaslan po cijelom Islandu kako bi ujedno i zapisao sve vođe i starješine koji su podupirali ideju ujedinjenja. Prema djelu Íslendingabók, u to je vrijeme farmer Þórir Kroppinskeggur koji je živio u Bláskógaru (Plavim šumama) bio proglašen krivim zbog ubojstva svog sluge. thumb|right|Dio srednjoatlantskog grebena prolazi i kroz ÞingvellirBio je primoran platiti kaznu ali mu je oduzeta i zemlja, koja je tada postala javno vlasništvo. Bláskógar, u blizini istočne granice posjeda Ingólfura Arnarsona činio se, se sa svojim prekrasnim jezerom (isl. Þingvallavatn) i šumovitom ravnicom idealnim mjestom.
Godine 930. Bláskógar je preimenovan u Þingvellir, Þorsteinn Ingólfsson je kao goði (vođa) dobio počasnu titulu vrhovnog vođe (isl. allsherjargoði), a Úlfljóturu je dodijeljeno mjesto prvog zakonogovornika. 36 vođa i njihove pratnje, predstavljajući 12 islandskih vijeća (isl. Þing) sastajalo se pod predsjedanjem kazivatelja zakona tj. zakonogovornika (isl. lögsögumaður).
Þingvellir je u to doba bio na dobrom položaju, na raskrižju glavnih putova i većih naselja, pa je tako većini bilo lako prisustvovati no oni iz udaljenijih krajeva morali su putovati i po dva tjedna. Uvjeti su u ravnici uz dobre pašnjake, vodu i obilje drva za ogrijev bili idealni. Mjesto je također smatrano pogodnim i posebnim zbog padine i ravnih dijelova koji su se nastavljali na strmu liticu, dijelove dugih rasjeda Almannagjá i Hestagjá (dijelovi srednjoatlantskog grebena koji razdvaja sjevernoameričku i euroazijsku tektonsku ploču).
Razvoj, ustroj i karakteristike
Nešto kasnije, godine 965. zemlja je podijeljena na 4 dijela pa je i sudbena vlast podijeljena između četiri lokalna suda diljem Islanda. Zakonodavnu vlast predstavljalo je zakonodavno vijeće zvano Lögrétta koje je arbitriralo u pravnim sukobima, usvajalo nove zakone i odobravalo izuzeća u već postojećim zakonima. Broj predstavnika se povećao na 39, a prizivni(žalbeni) sud se sastajao tijekom godišnje konvencije – Alþinga.
Dodatnim preinakama je potom odlučeno da bi ukupno trebalo biti 48 vođa (isl.goðar), zajedno sa zakonogovornikom kao i dva biskupa nakon uvođenja kršćanstva ukupno čineći članstvo od 51. Svaki vođa je imao po dva savjetnika ili pomoćnika, ukupno njih 96, pa se tako broj parlamentarnih predstavnika popeo na 147. Iako je parlament imao zakonodavnu i sudbenu vlast, nije bilo generalne izvršne vlasti, no ona se ipak provodila individulano i isključivo lokalno.
U parlamentu je lögsögumaður bio najmoćniji čovjek. Znao je zakone napamet te ih morao kazivati u cijelosti sa t.zv. Stijene zakona (isl. Lögberg) (vjerojatno u raspuklini Almannagjá), tijekom zasijedanja tri godine za redom. Zakoni su službeno zapisivani tek od 1117. godine.
Slobodni i nezavisni vođe nisu htjeli imati kralja iznad sebe ili nadređenog im plemića visokog ranga. Činjenica da je zemlja bila toliko udaljena od kontinenta i da stoga nije trebala imati zajednički organiziranu obranu je, vrlo vjerojatno, bio glavni razlog odluke po kojoj nema zajedničkog vođe ili suverena.
thumb|desno|250px|Rascjep AlmannagjáMnogi Islanđani su, ne želeći iznositi svoje razmirice pred Þing, odlučivali probleme rješiti dvobojem na smrt na mjestu zvanom holmgang (isl./staronord. hólmganga) na napuštenom otoku. Ovaj sukob koji se događao na omeđenom području je skoro sve do druge polovice 10. st. smatran legalnim i pomalo magičnim oblikom arbitraže, no kasnije je proglašen nezakonitim. Alþingi i dalje nije mogao obuzdati sve, često nasiljem obilježene, nesuglasice koje su se ubrzo izrodile u ratove klanova o kojima svjedoče i mnoge sage. Godine 1004. osnovan je Vrhovni sud.
Alþingi je inspirirao njemačkog kroničara Adama Bremenskog (njem. Adam von Bremen) napisati 1075. Islanđanima kako "Oni nemaju kralja, nego samo zakon".
Campagna Lupia, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4333 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Alþingi
Razvoj, ustroj i karakteristike
Na konvenciji koja se održala godine 1000. donijelo se dekret koji je Island učinio kršćanskom nacijom. Iako je dekret donešen pod pritiskom norveškog kralja Olafa Tryggvasona (staronord. Óláfr Tryggvason), pružio je Islandu privid nacionalnog jedinstva u vrijeme kada su prepirke među vođama bile sve češće te se odanost dovodila u pitanje. Ubrzo nakon, osnovale su se i dvije biskupije, ona u Skálholtu (skalkoltska biskupija) na jugozapadu i druga u mjestu Hólar (holarska biskupija) na sjeveru zemlje.
Tijekom godina koje su slijedile, dvotjedna nacionalna skupština u Þingvelliru postala je društveni događaj godine. Samci su dolazili pronaći partnere, ugovarana su i svečano proslavljana vjenčanja, poslovi su bili ugovarani, a Prizivni sud je donosio presude za ono što niži sudovi nisu mogli rješiti. Jedna takva presuda je bila i izricanje slanja izopćenog Erika Crvenog u progonstvo, koje je dovelo do kolonizacije Grenlanda. Kroz svoje prvo stoljeće postojanja, Alþingi je bio sklon korupciji jer su goðar (vođe) zahtijevali mito u zamjenu za usluge. No tada su islandsko društvo i poljodjelsko gospodarstvo već bili dobro organizirani pa se i vladavina Alþinga održala. Osnovane su škole u dvije biskupije i drugdje na Islandu, a rezultati obrazovne osviještenosti utrli su put velikom Dobu (eri) književnosti u 12. i 13. st.
Godine norveške i danske dominacije
Do početka 13. st., svijetlom razdoblju mira koje je trajalo 200 godina je došao kraj i zemlja je ušla u ozloglašeno Doba Sturlunga (isl. Sturlungaöld), turbulentnoj eri slikovito prikazanoj u tragičnoj trodijelnoj Sagi o Sturlunzima (isl. Sturlunga Saga). Skupine naoružanih ljudi su harale zemljom i rušile naselja i farme, a nadmetanja među političkim vođama su se pretvarala u brutalne međuplemenske borbe za vlast i krvave osvete (Saga o Njalu, isl. Njáls saga). Vladari su bili nemoćni zaštiti pučanstvo od sveopćeg kaosa.
Oportunistički norveški kralj Håkon Håkonsson (staronord. Hákon Hákonarson) vidio je sukobe kao odličnu priliku za preuzimanje kontrole nad situacijom. Kako nisu imali alternative, Islanđani su se priklonili kralju i prisegli na odanost tako umanjivši ovlasti Alþinga. Izvršna vlast je sada bila u rukama kralja i njegovih dužnosnika, kraljevskih povjerenika (isl. hirðstjórar) i okružnih povjerenika (isl. sýslumenn). Zakone koje je vijeće Lögrétta usvajalo, morao je odobriti i kralj ali i obratno, ukoliko je kralj htio donijeti neki zakon, Alþingi je morao dati svoj pristanak. Lögsögumaður je zamijenjen dvojicom pravnih administratora zvanih lögmenn.
Alþingi je, dakle izgubio zakonodavnu vlast 1262. kada je Island pripojen norveškom kraljevstvu prema "Starom sporazumu" (isl. Gamli sáttmáli), a kasnije i Kraljevini Danskoj. Potpisan je ugovor o konfederaciji sa Norveškom, a 1281. kralj je uveo novi zakonik, tzv. Jónovu knjigu (isl. Jónsbók) kojom je Island bio u potpunosti pripojen. Norveška je odmah postavila svoje biskupe u Hólaru i Skálholtu i počela ubirati visoke takse. Sukobi su ponovno obnovljeni kada su se bivši vođe počeli nadmetati za visoke položaje, naročito za položaj svojevrsnog grofa, jarla, (isl. járl), časti koja je između ostalog pripala i nemilosrdnom nitkovu Gissuru Þorvaldssonu koji je 1241. ubio Snorrija Sturlusona, najpoznatijeg islandskog povjesničara, vrsnog zakonogovornika i pisca srednjeg vijeka.
Upravljanje Islandom je bilo povjeravano na periode od 3 godine Norvežanima koji bi kralju ponudili najviše te im je dana mogućnost izvlačenja prihoda na bilo koji mogući učinkoviti način.
Kalmarska unija Norveške, Švedske i Danske 1397. dovela je Island, još uvijek norvešku provinciju, pod vlast Danske koja je nametnula luteranizam u reformaciji provedenoj godine 1550. kojoj se katolički biskup u Hólaru, Jón Arason, zdušno opirao no on i njegovi sinovi su pogubljeni u Skálholtu.
Samostalnost Islanda
5 stoljeća strane vladavine ostavilo je golemog traga na Islanđane. Početkom 19. st. je rast islandskog nacionalizma itekako primijećen u vladajućem Kopenhagenu ali su tekući procesi liberalizacije u Europi spriječili Dansku da oštrije reagira. Jón Sigurðsson, islandski intelektualac i vođa islandskog pokreta za neovisnost, uspješno je lobirao u uspostavljanju slobodne trgovine 1855., a 1874. danski kralj Christian IX, prilikom posjeta Islandu donosi novi Ustav u kojem je Islandu konačno dopušteno samostalno voditi unutrašnje poslove bez uplitanja sa kontinenta.
Dokument o uniji sa Danskom, potpisan 1918. omogućio je Islandu da postane nezavisna država unutra danskog kraljevstva, te je trebao biti na snazi do 1940. kada je Alþingi mogao zatražiti ponovno razmatranje statusa Islanda. U travnju 1940. Dansku je okupirala Njemačka. Kako kraljevina nije bila u mogućnosti dalje upravljati obranom i vanjskim poslovima Islanda, Alþingi je preuzeo kontrolu. Godinu dana kasnije, 17. svibnja 1941., Islanđani su zatražili potpunu neovisnost.
Formalna uspostava Republike Island održana je u Þingvelliru 17. lipnja 1944. godine.
Serricciolo, Massa e Carrara
Serricciolo je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 427 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 99 m.
Totolapan, Morelos
Totolapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos.
Alþingi
Alþingi modernog doba
thumb|desno|250px|[[Grb Islanda|Islandski grb usvojen 1944. godine]] Godine 1959. sustav izbornih okruga je u potpunosti izmijenjen. Zemlja je bila podijeljena u osam izbornih jedinica sa proporcionalnom zastupljenošću u svakoj jedinici, uz prethodnih jedanaest izjednačenih sjedala. Ukupan broj izabranih članova bio je 60. Godine 1968., Alþingi je spustio dobnu granicu glasanja građana na 20 godina. Daljnjim izmjenama i dopunama Ustava 1984. povećan je broj članova na 63 i smanjenja glasačka dob na 18 godina. Po ustavnom amandmanu iz lipnja 1999, koji je proveden u svibnju 2003., promijenjen je sustav izbornih jedinica. Broj izbornih jedinica je smanjen sa osam na šest. Velike promjene su uvedene u samom Alþingu u svibnju 1991. pa tako parlament sada zasjeda kao jednodomno zakonodavno tijelo.
Slijedeći parlamentarni izbori bili su zakazani za svibanj 2011. Zbog pritiska javnosti i prosvjeda koji su proizašli iz gospodarske krize, izbori su održani u travnju 2009.
U parlamentu su 2010. bile zastupljene sljedeće stranke:
Barbaso, Asti
Barbaso je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Gneus
Gnojs je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 93 opštinska središta okruga Zale-Holcland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 159 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16074024.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale-Holcland Gnojs se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Zale-Holcland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 306 metara. Površina opštine iznosi 8,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 159 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 19 stanovnika/km².
La Loma, Colonia, Apetatitlán de Antonio Carvajal
La Loma, Colonia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Apetatitlán de Antonio Carvajal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 253 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2365 m.
El Sabino, Jalostotitlán
El Sabino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jalostotitlán.
El Potrillo, Comondú
El Potrillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Opština Constantin Daicoviciu, Caraș-Severin
Constantin Daicoviciu je opština u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Esselen
Esselen (naziv vjerojatno prema imenu sela, značenje nije poznato; Swanton) je pleme američkih Indijanaca porodice Esselenian s gornjeg toka Carmel Rivera i Sur Rivera, te obale od Point Lopeza skoro do Point Sur-a, Kalifornija.- Jezično ovi Indijanci se klasificiraju u širu porodicu Hokan. Prema Kroeberu (1925) broj im je 1770. iznosio svega 500. Pleme je imalo 6 sela, to su:
Prema rezultatima dobivenim metodom ugljika-14 (14C), Esseleni su ovdje prisutni najmanje 5.000 godina. Pleme danas više nema čistokrvnih članova jer su se miješali s Ohlone Indijancima (Amah-Mutsun i Muwekma Ohlone). Današnji ostaci su nastavili živjeti na bivšem plemenskom području. Dio ih živi pod imenom Esselen Tribe of Monterey Council čije je plemensko rukovodstvo u gradu San Mateo. Drugo pleme Ohlone/Costanoan - Esselen Nation miješano je s Ohlone (Costanoan) Indijancima, središte im je u Palo Altu. -Svih skupa 1900. bilo ih je 50 a isti broj je procjenjen i 2000 (NAHDB).
Esseleni su opisani kao ljudi niskog rasta, zdepasti, velikih očiju i plosnatog nosa. Kosa i oči bile su im tamne a koža svjetla. Od facijalnih karakteristika treba napomenuti da su muškarci nosili bradu i brkove, što kod Indijanaca nije čest slučaj. Muškarci su preko cijele godine hodali goli, dok su žene nosile malene pregače učinjene od biljnih vlakana. Za veoma hladnog vremena zaogrnuli bi se ogrtačima od zečjeg krna. Njihove nastambe bile su kolibe koničnog oblika napravljene od drvenog kostura i blata. Kao novac služile su im olivella-školjke (porodica Olividae) do kojih su lako dolazila plemena sa kalifornijske obale. Obrađivale su se i bušile, a Yuroki su od njih pravili ogrlice.
Tjuyu
Tjuyu (ponekad navođena kao Thuyu') bila je egipatska plemkinja i potomak Ahmose-Nefertari. Bila je supruga Yuye, moćnog egipatskog dvorjanina u doba Osamnaeste dinastije.
Njih dvoje su bili roditelji Tiye, supruge Amenhotepa III i majke Akhenatena. Oni su također bili roditelji Anena, a mnogi egiptolozi vjeruju da su bili i roditelji Aya.
Tjuyu je zajedno sa svojim suprugom sahranjena u Dolini kraljeva, u grobu KV46, gdje su njihovi uglavnom neoskvrnuti ostaci pronađeni 1905. Njihov grob je bio najbolje očuvan prije otkrića Tutankhamunovog.
Carbon, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 397, što je 63 (18,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hram Preobraženja Gospodnjeg na Vidikovcu
Hram Preobraženja Gospodnjeg je hram Srpske pravoslavne crkve koji se nalazi u naselju Vidikovac u beogradskoj opštini Rakovica.
Položaj
Hram Preobraženja Gospodnjeg se nalazi u samom srcu naselja Vidikovac, okružen svim najvažnijim objektima u naselju, kao što su škola, obdanište, policija i pijaca. Dobro je povezan sa okolinom autobuskim linijama 23, 53, 59 i 89, koje staju u neposrednoj blizini hrama. Nalazi se u ulici Patrijarha Joanikija br. 23a.
Aktivnosti hrama
Pored svakodnevnog Bogosluženja, u Hramu Preobraženja Gospodnjeg je od 2004. godine aktivan i crkveni hor, a hram se ponosi izuzetno živom izdavačkom delatnošću u cilju da na najbolji mogući način zadovolji potrebe svojih vernika.
Operacija Oluja
Operacija Oluja je vojna akcija kojom su za vrijeme rata u Hrvatskoj, početkom augusta 1995., snage Hrvatske vojske i policije uspostavile hrvatsku kontrolu nad zapadnim dijelom tadašnje Republike Srpske Krajine. U akciji je sudjelovao i V korpus Armije BiH iz bihaćkog džepa, koji je tom prilikom uspostavio nadzor nad tadašnjom Autonomnom republikom Zapadnom Bosnom.
Dok je sama akcija prošla prilično brzo i, s obzirom na angažirane efektive, relativno malo razaranja i gubitaka na obje strane, za posljedicu je imala iseljavanje gotovo cjelokupnog stanovništva srpske nacionalnosti s akcijom zahvaćenih prostora. Tumačeći goleme demografske promjene, hrvatski autori naglašavaju da su Srbi iz ugroženih područja evakuirani po naređenju vlade Krajine izdanom 4.8.1995. u 20:00 h. Tokom i neposredno poslije akcije su na tim prostorima zabilježeni slučajevi paleža, pljačke, kao i ubojstva preostalih pripadnika srpske nacionalnosti. U tako ispražnjena područja je vlada hrvatskog predsjednika Franje Tuđmana nešto kasnije naselila izbjeglice hrvatske nacionalnosti iz BiH.
Protiv Ante Gotovine, te još dvojice hrvatskih generala koji su sudjelovali u operaciji - Ivana Čermaka i Mladena Markača - na haškom sudu se vodio postupak zbog ratnih zločina. Nepravomoćnom presudom 2011. godine Ante Gotovina je osuđen na 24 godine a Mladen Markač na 18 godina zatvora, dok je Ivan Čermak oslobođen svih optužbi. 2012. godinei Ante Gotovina i Mladen Markač pravomoćnom odlukom oslobođeni su od optužbi po svim točkama optužnice.
Operacija Oluja je najveća operacija Hrvatske vojske i jedan od simbola Domovinskog rata. U Hrvatskoj se 5.8. 1995. - dan kada su hrvatske snage ušle u tadašnji glavni grad RSK Knin - slavi kao državni praznik pod nazivom Dan pobjede i domovinske zahvalnosti. U Srbiji se uglavnom pamti po progonima Srba iz Hrvatske.
Pozadina
Početkom augusta/kolovoza 1995., nakon problema što su Srbi imali u Bosni i Hercegovini oko Bosanskog Grahova gdje su pretrpjeli ozbiljne gubitke, dobar dio njihovih jedinica nije bio spreman na odlučnu akciju Hrvatske vojske u Hrvatskoj. Udružene hrvatske i bosanske snage su zauzele strateški važne bosanske gradove Glamoč, Bosansko Grahovo i Drvar, kao i donje Livanjsko polje. Ovaj potez je presekao liniju snabdijevanja Srba u Hrvatskoj i opkolio grad Knin sa tri strane.
Brstnik
Brstnik je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Brstnik se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Operacija Oluja
Politička klima
Operacija Oluja je bila sve samo ne iznenađenje tako da je o njoj bila obavještena međunarodnoa zajednica (NATO i UN), a hrvatski predsjednik Franjo Tuđman je 31. 7. 1995. izdao sljedeći ultimatum srpskim vlastima u Kninu:
Brstnik
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 89 stanovnika.
Operacija Oluja
Politička klima
Predstavnici Ujedinjenih Naroda nisu smatrali da se mirno rješenje može naći u sljedećih nekoliko dana i izrazili su sumnju da je ova ponuda iskrena, a oni sami su bili isfrustrirani srpskim stajalištem ili kako je to rekao neimenovani zapadni diplomat: Osjećaj je u zapadnim glavnim gradovima da ako se nešto i dogodi krajiškim Srbima oni su to i zaslužili. Službeno razmišljanje Evropske Unije je da ako i bude kritika na budući napad one će biti tihe, a Vijeće Sigurnosti UN-a neće poduzeti nikakvu akciju.
Sukobljene strane
Sukobljene su strane bile Hrvatska vojska (HV) i Srpska vojska Krajine (SVK). Hrvatskoj je vojsci pomagao HVO te 5. korpus Armije BiH. Vojska Jugoslavije nije nikako reagirala na hrvatski napad, dok je Vojska Republike Srpske ozbiljnije djelovala samo 7. kolovoza, kad je zrakoplovstvom napala hrvatske postrojbe na Savi i gradove Kutinu, Viroviticu, Požegu i Županju. Posljednji preostali korpus SVK, 11. slavonsko-baranjski korpus, ostao je u Baranji i nije se borio.
Hrvatska vojska
Hrvatska vojska je u trenutku napada bila ustrojena u tri grane: Kopnenu vojsku, Hrvatsku ratnu mornaricu i Hrvatsko ratno zrakoplovstvo i protuzračnu obranu. Najbrojnija je bila Kopnena vojska, koja se sastojala od šest zbornih područja i vrlo jakog postroja izravno podređenog Glavnom stožeru Hrvatske vojske. Dalje se dijelila na gardijske (profesionalne), pričuvne i ročne brigade i domobranske pukovnije. Zborno područje se načelno sastojalo od 1-2 gardijske postrojbe, nekoliko pričuvnih brigada i domobranskih pukovnija i postrojba za potporu. Policijske su specijalne snage bile velike kao jača pješačka brigada bez potpore karakteristične za vojsku.
Snaga u vrijeme Oluje:
U Operaciji Oluja HV je koristila snagu:
Ostale snage HV osiguravale su Zapovjedno područje Osijek i Južno bojište od mogućih protunapada.
Srpska vojska Krajine
Vojna sila pobunjenih hrvatskih Srba - Srpska vojska Krajine (SVK) - bila je organizirana u šest korpusa kopnene vojske i Ratno zrakoplovstvo s protuzračnom obranom. Korpusi su bili slični zbornim područjima Hrvatske vojske, sastojali su se od nekoliko brigada i sredstava potpore, uglavnom divizijuna. Mirnodopska Srpska vojska Krajine imala je oko 14.000 ljudi. Pored vojske bojni dio je imalo i Ministarstvo unutarnjih poslova Krajine koje je imalo jednu specijalnu brigadu milicije.
Snaga u vrijeme Oluje:
Tok operacije
thumb|150px|Spomen-ploča u kninskoj tvrđavi
4.kolovoz
U 5 sati ujutro počela je ofanziva. Akcija je počela napadom na tzv. sektore „Sjever“ i „Jug“ na frontu dugom 700 kilometara. Na cijeloj dužini fronta počela je raketno-topovska paljba. Hrvatske snage probile su prve linije odbrane Srba na 30 taktičkih smerova u Bjelovarskom, Zagrebačkom, karlovačkom, Gospićkom i Splitskom području. Dubina prodora hrvatskih oružanih snaga tada je već bila od 5 do 15 kilometara.
5. kolovoz
Knin, glavni grad samoproglašene Republike Srpske Krajine je zauzet prije podneva. Oko podne je objavljena vijest da su hrvatske jedinice ušle u Knin, a na kninskoj srednjovjekovnoj tvrđavi postavljena je hrvatska zastava. Zauzeta su i okolna mjesta - Vrlika, Kijevo, Drniš, Žitnić, Benkovac, Gračac, Lovinac, Ljubovo ali i Plaški, Primišlje i Hrvatska Dubica.
6. kolovoz
U nedjelju 6. kolovoza je Prva hrvatska brigada probila srpsku liniju oko grada Slunja (sjeverno od Plitvica), te napredovala do zapadne granice Bosne i Hercegovine gdje se sastala s Hrvatskim vijećem odbrane (vojskom bosanskih Hrvata) i Petim korpusom Armije BIH, čime je tzv. Srpska Krajina "prepolovljena". Ujutro je zauzeta Petrinja, a kasno navečer Glina, gdje je pružen otpor. Srpskim civilima ostavljeni su koridori za bijeg preko Srba i Dvora, dok su vojne snage ostale u okruženju.
Krajina je poražena. Oslobođeni su Petrinja, Slunj, Kostajnica, Plitvička jezera, Obrovac... Vojne snage Krajine su trećeg dana akcije „Oluja“ u rasulu: 21 kordunski korpus, koji se predao 8. kolovoza, bio je u okruženju, a 15. lički i 39. korpus pred razbijanjem.
6. Kolovoza poslijepodne u Knin dolazi i predsjednik Hrvatske Franjo Tuđman.
7.kolovoz
Posljednjeg dana „Oluje“ zauzeti su i Turanj i Tušilović, pa Vojnić i Topusko, Gornji i Donji Lapac... U 18:00 h hrvatski ministar odbrane Gojko Šušak objavio je da je akcija „Oluja“ završena s vojnog aspekta, jer je većina granice sa Bosnom bila pod kontrolom Hrvata. Preostale snage Srpske vojske Krajine su se predale u roku od sljedećih par dana.
Izvještaji o zločinima
Tokom vojnih operacija, hrvatske vlasti su javno pozivale Srbe da ostanu, ali su djelovanja hrvatskih jedinica tome proturječila. Mnogi civili koji su poslušali Tuđmanov savjet da ostanu kod svojih kuća su se pokajali: u Sektoru jug ostao je 4.051 građanin, a ubijeno je 15 posto, dakle oko šest stotina, uglavnom staraca – u izveštaju HHO je poimence navedeno više od 400 ljudi, a za mnoge i točne okolnosti stradanja. Nakon zarobljavanja, strijeljan je i neutvrđen broj zarobljenih vojnika.
Izvještaj Hrvatskog helsinškog odbora za ljudska prava (HHO) bilježi stravična svjedočanstva očevidaca koji su preživjeli "Oluju". Prilikom ulaska hrvatske vojske u selo Plavno pored Knina 6. augusta/kolovoza, vojnici bez upozorenja pucaju u sve što se miče. Tako je ubijeno 13 staraca, od kojih je jedan imao 95 godina. U selu Ivoševcima ubijeno je najmanje 14 ljudi, nestalo je desetak. Neki su ubijeni na posebno okrutan način, živi zapaljeni ili odsječene glave. UN je u Žagroviću u kolovozu 1995. našao muška tijela i leš žene stare više od 70 godina.
Razni izvještaji isto tako govore o uništavanju imovine prognanih i izbjeglih Srba:
Rezolucijom Vijeća sigurnosti UN br. 1009 od 10. augusta/kolovoza 1995. godine, od Hrvatske se traži zaštita civila, njihove imovine i kažnjavanje počinitelja zločina. Hrvatski predsjednik Tuđman je pozivao na neuništavanje napuštenih srpskih domova već na njihovu zapljenu:
Organizacije za zaštitu ljudskih prava, poput Human Rights Watcha, su upozoravale da su hrvatske oružane snage činile masovne ratne zločine nad civilima koji su ostali nekažnjeni:
thumb|175px|Starica iz Krajine na traktorskoj prikolici prelazi Srbijansku granicu.
Izveštaji napominju da je i godinu dana nakon Operacije Oluja nastavljen je teror nad preostalim srpskim stanovništvom:
Godinama po svršetku rata, humanitarne organizacije su i dalje upozoravale na neophodnost kažnjavanja počinitelja zločina:
Službeni stav Republike Hrvatske u to doba je bio kako etničkog čišćenja nije bilo te da su "Srbi sami otišli" uprkos upornim pozivima hrvatske vlade da ostanu:
Suđenja za ratne zločine
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) 2011. donio je presudu o ratnim zločinima počinjenim tokom "Oluje". Zbog tada počinjenih zločina, 2011. godine Ante Gotovina bepravomoćnom presudom osuđen je na 24 godine a Mladen Markač također nepravomoćnom presudom na 18 godina zatvora, dok je Ivan Čermak oslobođen svih optužbi. Vijeće je zaključilo da su hrvatske vojne snage i Specijalna policija počinili veliki broj zločina nad civilnim stanovništvom. Ovi zločini počinjeni su u okviru udruženog zločinačkog pothvata koji je imao za cilj trajno uklanjanje srpskog stanovništva s područja Krajine, silom ili prijetnjom silom, što je predstavljalo i uključivalo deportaciju, prisilno premještanje i progon putem uvođenja restriktivnih i diskriminacijskih mjera, protupravnih napada na civile i civilne objekte, deportaciju i prisilno premještanje. Spominju se i likvidacije civila, kao u selu Grubori. Prema presudi, najmanje 324 civila i vojnika ubijeno je u neborbenim akcijama.
Godine 2012. i Gotovina i Markač pravomoćnom odlukom žalbenog vijeća oslobođeni su svih optužbi. Prema presudi MKSJ, udruženi zločinački poduhvat u kojem su sudjelovali i Gotovina i Markač je trajao najmanje dva mjeseca; počeo je postojati najkasnije krajem srpnja 1995. godine na Brijunima, gdje se hrvatski predsjednik Franjo Tuđman sastao s visokim vojnim dužnosnicima kako bi razgovarali o predstojećoj operaciji. Tada je razrađen plan o protjerivanja Srba iz Krajine i naseljavanju tog područja hrvatskim izbjeglicama iz Bosne. Na suđenju su kao dokaz služili Brijunski transkripti o planiranju "Oluje", koji sadrže mnoge kompromitirajuće Tuđmanove izjave:
Tom prilikom Tuđman je govorio o uklanjanju "remetilačkog faktora", odnosno Srba u Hrvatskoj. On je hrvatskim vrhovnicima obrazlagao kako "uklanjanje stranog, povijesno odvojenog i neuskladnog elementa" iz etničko-teritorijalnog korpusa hrvatskog nacionalnog bića može imati pozitivne učinke u budućnosti poput "etničke homogenizacije" i "većeg sklada nacionalnog sastava pučanstva i državnih granica." On je objasnio da tokom operacije Srbe treba javno pozvati da ostanu i "jamčiti tobože građanska prava".
MKSJ je također utvrdio da je prisilno premještanje stanovništva Krajine planirano prije početka akcije, iako se ne može precizno utvrditi u kojoj meri je stanovništvo samo pobeglo a u kojoj je bilo proterano. Vijeće je zaključilo da su nalozi krajinskih vlasti za evakuaciju imali malo ili nikakvog utjecaja na odlazak krajinskih Srba, već su strah od nasilja i pritisak uslijed granatiranja stvorili atmosferu u kojoj ti ljudi nisu imali drugog izbora nego da odu. Od oko 150,000-200,000 izbjeglih ljudi, bar 20,000 mogu se okarakterizirati kao žrtve deportacije.
Sudsko vijeće je razmotrilo više hrvatskih posleratnih pravnih instrumenata koji se odnose na imovinu prognanih i izbeglih Srba, i zaključilo da je njihov motiv, kao i njihov ukupni učinak, da imovina krajinskih Srba pređe u ruke Hrvata, a da se Srbima tako uskrati korištenje vlastitih kuća i imovine. Vijeće zaključuje da takvo uvođenje diskriminacijskih imovinskih mjera, kad se sagleda u kontekstu deportacije i drugih zločina nad krajinskim Srbima, predstavlja progon.
Vijeće međutim napominje da su se pomenuti ratni zločini odvijali u kontekstu dugogodišnjih napetosti između Srba i Hrvata, i da je protiv Hrvata u Krajini također počinjen značajan broj zločina.
Perspektive
Hrvatska i srpska strana drugačije percipiraju vojnu akciju "Oluja". U Srbiji se čitava akcija uglavnom posmatra kao etničko čišćenje i smatra nelegitimnom, dok se u Hrvatskoj slavi kao oslobođenje okupiranih hrvatskih teritorija i kraj rata. Međunarodni krivični sud smatra da je sama akcija je bila u potpunosti legitimna ali zločini protiv civila su ono što je potpuno neprihvatljivo.
Srpska strana
Srpska strana uglavnom gleda na negativnu stranu akcije. Mnogi srpski političari, kao što su Boris Tadić, Vojislav Koštunica i drugi, osudili su akciju. Uglavnom se skreće pozornost na sljedeće posljedice:
Hrvatska strana
thumb|Zapovijed [[Milan Martić|Milana Martića o evakuaciji civilnog stanovništva iz zone borbenih dejstava, u Hrvatskoj često navođena kao dokaz da su "Srbi sami otišli".]]
Hrvatska strana uglavnom gleda na pozitivnu stranu akcije. Većina hrvatskih političara smatraju je legitimnom oslobodilačkom akcijom nakon što su Srbi Krajine odbili plan Z-4 i tako odbacili zadnju priliku mirnog rješavanja rata u Hrvatskoj, u okviru međunarodno priznatih granica hrvatske države. Tom se stajalištu priklanjaju političara kao što su Ivo Josipović i Stjepan Mesić te većina Saborskih zastupnika, nevladinih udruga i novinskih komentatora. Također se napominje da se Srbi postepeno vraćaju natrag u Hrvatsku nakon rata (107.000 povratnika do 2005.). 5.8. se u Hrvatskoj slavi kao Dan pobjede i domovinske zahvalnosti. Uglavnom se skreće pozornost na sljedeće pozitivne razvitke:
Međunarodni sud
Po sudskoj presudi MKSJ-a sama akcija je bila u potpunosti legitimna, ali zločini protiv civila su bili potpuno neprihvatljivi. Paralela se povlači sa slučajem Milutinović kada je Tribunal utvrdio da je postojao zajednički zločinački pothvat srpskog čelništva da protjera albansko stanovništvo s Kosova, čime nije sporio tadašnje pravo Srbije da uguši pobunu na dijelu svog teritorija, već odluku srpskog čelništva da pribjegne etničkom čišćenju (vidi Operacija Potkovica).
Tužilac MKSJ-a je na završnom komentaru rekao:
Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju je također ustanovio da nije bila u pitanju obična pobuna Srba u Hrvatskoj, već se radilo o međunarodnom sukobu:
Nakon presude međunarodnog suda i reakcije hrvatskih civilnih udruga Državno odvjetništvo Republike Hrvatske je priznalo da nitko još nije osuđen za počinje ratne zločine tokom ili nakon Operacije Oluja.
Tantimita Abajo, Tantoyuca
Tantimita Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Yuya
Yuya (ponekad napisan kao Iouiya) isto tako poznat Yaa, Ya, Yiya, Yayi, Yu, Yuyu, Yaya, Yiay, Yia, Yuy bio je moćni egipatski dvorjanin u doba Osamnaeste dinastije (cca. 1390. pne.). Bio je oženjen za egipatsku plemkinju Tjuyu. Njihova kći Tiye postala je Velika kraljevska supruga Amenhotepa III. Prema nekim egiptolozima su njih dvoje bili i roditelji Aya, egipatskog generala iz doba vladavine faraona Akhenatena, koji je s vremenom i sam postao faraon Kheperkheprure Ay. Međutim, o njihovom srodstvu nema nepobitnih dokaza. Yuya i Tjuyu su također imali sina po imenu Anen ili (Onen).
Porijeklo
Yuya je došao iz gornjoegipatskog grada Akhmina, gdje je vjerojatno posjedovao imanje i bio član gradskog plemstva. Njegovo porijeklo je nejasno. Sudeći prema njegovoj mumiji, Yuya je bio viši od egipatskog prosjeka, a anatom Grafton Elliot Smith je smatrao da mu izgled nije tipično egipatski. S obzirom na neuobičajeno ime i izgled, neki egiptolozi vjeruju kako je Yuya bio stranog porijekla, iako za to ne postoje nepobitni dokazi.
Neki historičari sugeriraju kako su Yuya i židovski patrijarh Josip jedna te ista osoba. Problem s tom teorijom je da je Yuyina mumija pronađena u Dolini kraljeva, dok bi Josip trebao biti sahranjen u Grobu patrijarha. Bez obzira na to Ahmed Osman u svojoj seriji knjiga koje povezuju Egipat i kršćanstvo, čvrsto stoji na tvrdnji da je Yuya Josip.
Vanjske veze
Yuya y Tuya
Elgin, Lancaster County, South Carolina
Eldžin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.607, što je 181 (7,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Teopazulco, Cuajimalpa de Morelos
Teopazulco je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Cuajimalpa de Morelos.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2931 m.
Anen
Anen je bio drevni egipatski državni službenik pred kraj 18. dinastije. Bio je sin Yuye i Tjuyu, te brat kraljice Tiye, supruge Amenhotepa III. Anen je postao kancelar Donjeg Egipta, drugi prorok Amuna, sem-svećenik Heliopolisa i Nebeski Otac za vrijeme vladavine Amenhotepa III.
Relacioni model
Relacioni model za upravljanje bazama podataka je jedna vrsta modela podataka, koji se bazira na predikatskom računu i teoriji skupova.
Danas je to najrasprostranjeniji model za modeliranje realnih problema i dinamično upravljanje podacima. Edgar Frank Kod je 1970. godine postavio osnove za ovaj model, radeći za laboratorije IBM-a u San Hozeu u Kaliforniji. Ubrzo relacioni model podataka postaje paradigma standard za modeliranje baza podataka.
Osnovna ideja je korišćenje „relacija“. Te relacije su u stvari skupovi podataka u logičkoj formi. Svaka relacija se postavlja kao jedna „tabela“, koja se sastoji od „registara“ (redova jednog stupca), koji predstavljaju polja (stupce jedne tabele).
Ludiot i kalugericata
Ludiot i kalugericata je jugoslovenska crno-bela TV drama na makedonskom jeziku u produkciji RTV Skoplje emitovana 1968. godine. Predstavlja adaptaciju istoimenog pozorišnog komada poljskog pisca Stanislav Ignacija Vitkijeviča. Režirali su je Todorka Kondova i Slavoljub Stefanović Ravasi.
Fracción de la Polca, Villa Corzo
Fracción de la Polca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villa Corzo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 676 m.
El Molino de Batequitos, Comondú
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 159 m.
Terrain vague
Terrain vague je francusko-italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1960. godine u režiji Marcela Carnea. Po žanru je drama, a predstavlja adaptaciju romana Tomboy američkog pisca Hala Ellsona. Radnja je smještena u pariška predgrađa gdje se među novosagrađenim stambenim zgradama nalaze ogromne parcele praznog zemljišta koje su postale utočište tinejdžerima koji se bave sitnim kriminalom. Protagonisti, koje tumače Danièle Gaubert i Maurice Caffarelli, su djevojka Dan i mladić Lucky, članovi bande čiji dotadađnji način života dolazi u pitanje nakon što njihov drug Babar (koga tumači Jean-Louis Bras) bude optužen da je policijski doušnik. Terraine vague je Carnéu, nakon izuzetnog uspjeha filma Les Tricheurs, predstavljao drugi pokušaj da se pozabavi životima i supkulturom mladih generacija. U tome je, međutim, imao daleko manje uspjeha i Terrain vague se danas smatra jednim od opskurnijih djela iz njegove filmografije.
Los Vilos
Los Vilos je lučki grad od 14,102 i općina od 23,374 stanovnika u Regiji Coquimbo na sjeveru Čilea.
Vánoční sen
Vánoční sen je čehoslovački kratki crno-bijeli igrano-animirani film snimljen 1945. u režiji braće Karela i Bořivoja Zemana. Protagonistica je djevojčica koja ispod božićnog drvca pronalazi poklon u obliku nove lutke, te staru krpenu lutku baca. Radnja prikazuje kako sanja da je krpena lutka oživjela. Karelu Zemanu, kome je to bio režijski debi, Vánoční sen je predstavljao prvi eksperiment u kombinaciji igranog i lutkarskog filma. Sljedeće godine je prikazan na prvom Kanskom festivalu gdje je dobio Veliku nagradu za najbolji kratki film. Danas ga se često naziva jednim od klasika žanra.
Los Vilos
Geografske karakteristike
Los Vilos leži u pacifičkom zaljevu Conchalí, udaljen 63 km jugozapadno od Illapela administrativnog centra Provincije Choapa i 246 km sjeverozapadno od Santiaga.
Руда Буква
Демографија
У насељу Руда Буква живи 106 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 51,1 година (50,2 код мушкараца и 52,1 код жена). У насељу има 41 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 2,88.
Los Vilos
Historija
Los Vilos je osnovan 22. decembra 1855. dekretom predsjednika Manuel Montta kao manja luka, jer se u njenom zaleđu počelo intenzivno rudariti. Već u aprilu odobrena je gradnja luke i pratećih skladišta.
Руда Буква
Демографија
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године).
Los Vilos
Historija
Trideset i šest godina nakon tog 1891. osnovana je općina.
Sve do druge polovice 20. vijeka egzistirao je na transportu ruda.
Danas živi od ribarstva i turizma.
Assunpink
Assunpink, /= “at the stone stream” ili “rocky place that is watery”, od Assan, "stone", pe, "water" i ink, "place." / jedno od brojnih malenih plemena Delaware Indijanaca iz grupe Unami čije se stanište nalazilo na Stony Creeku kod Trentona u New Jerseyu. Bili su poznati i kao Stony Creek Indijanci.
Vanjske veze
Assunpink
Ibarski Kolašin
Za Ibarski Kolašin ranije se upotrebljavao naziv Stari Kolašin. Stanovnici Ibarskog Kolašina zovu se Kolašinci. Najpoznatiji Kolašinac je pisac Grigorije Božović, rođen u selu Pridvorica, blizu Zubinog Potoka. Najstarija škola u ovome kraju osnovana je pre 150 godina u Manastiru Duboki Potok.
Brainans
Brenan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 166 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,07 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 266 metara (maksimalnoj 301 m, a minimalnoj 232 m).
Göhren-Döhlen
Geren-Delen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 61 opštinskog središta okruga Grajc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 143 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16076021.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Grajc Geren-Delen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Grajc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 333 metra. Površina opštine iznosi 4,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 143 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 31 stanovnika/km².
Bob (razvrstavanje)
Bob može biti:
ili
Paderna, Piacenza
Paderna je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 81 m.
Brstovnica
Brstovnica je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Brstovnica se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 61 stanovnika.
Livelli, Pavia
Livelli je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 539 m.
Contrada Nastasi, Palermo
Contrada Nastasi je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 449 m.
Stari ksarovi Mauritanije
Stari ksarovi Mauritanije su četiri ksara (utvrđena sela) koja su osnovali karavanski trgovci u 11. i 12. stoljeću kako bi si olakšali prijelaz kroz Saharu. Oni su postali trgovačka i vjerska središta, te izvori islamske kulture u Mauritaniji. mini| Saharski trgovački putovi od 11. do 16. st. mini| Ulica u Oualati U njima se uspio sačuvati urbanizam koji je evoluirao od 12. do 16. stoljeća s kućama porednim uz uske ulice oko džamije s kvadratičnim minaretom. One predstavljaju tradicionalni nomadski način života naroda zapadne Sahare, zbog čega su upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 1996. godine.
Ova četiri drevna grada su jedina preživjela mjesta u Mauritaniji koja su naseljena od srednjeg vijeka. Nalaze se na rubu plodne doline ili oaza, a jedna od izvornih uloga im je vjersko obrazovanje, pa su se razvili oko džamije uz koju su kuće za nastavnike i učenike (medresa). Skladišta su građena za zaštitu robe za trgovce, koji su na svom putu prenoćivali u koncima. Iz tih elemenata rastao karakterističan oblik naselja poznata kao ksar s kamenom arhitekturom i urbanim oblikom prilagođenim ekstremnim klimatskim uvjetima. Oni su:
Las Nueces, Zirándaro
Las Nueces je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Brvenik
Brvenik može biti:
ili
San José Río Manso, Santiago Jocotepec
San José Río Manso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Jocotepec.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Bârcea Mică, Deva
Bârcea Mică je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Deva.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 209 m.
Jaltepec, Morelos
Jaltepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5275 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2502 m.
Opština Ranilug
mini|desno|Mapa opštine Ranilug Opština Ranilug je opština na Kosovu i Metohiji. Formirana je po Zakonu o administrativnim granicama opština Skupštine Kosova, od 20. februara 2008. godine. Obuhvata naseljena mesta i katastarske opštine: Ranilug, Boževce, Veliko Ropotovo, Glogovce, Gornje Korminjane, Domorovce, Donje Korminjane, Drenovce, Malo Ropotovo, Odevce, Pančelo, Rajanovce i Tomance. Izbori za lokalni parlament su održani 15. novembra 2009. godine. Ova je opština formirana po planu Martija Ahtisarija za decentralizaciju na Kosovu i Metohiji i trebalo je da stvori opštinu sa srpskom etničkom većinom na području opštine Kosovska Kamenica. Vlada Srbije ne priznaje ovu opštinu po važećem Zakonu o teritorijalnoj organizaciji Republike Srbije od 27. decembra 2007. godine. Površina opštine je 77,62 km².
Mokro Polje
250px|right|thumb|Tabla na ulazu u naselje
Mokro Polje je naselje koje se nalazi u blizini Knina u Hrvatskoj, a administrativno pripada općini Ervenik u Šibensko-kninskoj županiji
Brvenica
Brvenica se može odnositi na:
Colonia Benito Juárez, Atlangatepec
Colonia Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Atlangatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 473 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2544 m.
Brvenica
ili:
Opština Tlalchapa, Guerrero
Tlalchapa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero.
Danièle Gaubert
Danièle Gaubert (pravima imenom Danièle Louise Régina Gaubert; 9. august 1943 - 3. novembar 1987) bila je francuska filmska glumica.
Karijeru je započela kao tinejdžerka, nakon što je slučajno zapazio Claude Autant-Lara i anagžirao za svoj film Les Régates de San Francisco. Nastavila je i nakon što se 1962. godine udala za Radhomèsa Léonidasa Trujilla, sina dominikanskog diktatora Rafaela Trujilla; taj je brak okončan razvodom 1968. godine. Godine 1972. se na snimanju filma 28 secondes pour un hold-up upoznala sa slavnim skijašekm i olimpijskim pobjednikom Jean-Claudeom Killyjem. Za njega se udala i zbog toga konačno završila karijeru. Rodila mu je kćer po imenu Isabella. Umrla je od raka dojke.
Bukovca
Bukovca je naselje u slovenskoj Općini Laškom. Bukovca se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 30 stanovnika.