cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kazanlak
Historija
Današnji Kazanlk počeo se razvijati tek od 15. stoljeća. Osnovan je kao vojnička utvrda za zaštitu Prijevoja Šipka, iz toga se razvio zanatsko trgovački centar. U gradu je bilo više od 50 različitih obrtnika, poput; krznara, kotlara, zlatara, tkalaca, bojadisara i naravno uzgajivača ruža i proizvođača ružinih mirisa.
U Kazanlku se razvila proizvodnja ružinog ulja, koje je služilo kao podloga za proizvodnju mirisa (parfema). Ruže su ispočetka uvožene (i udomaćivane) iz Indije preko Perzije, Sirije i Turske, u Kazanlku su pronašle odlične uvjete za rast. Tako su ruže iz Kazanlka podobijale zlatne medalje na Svjetskim izložbama u Parizu, Londonu, Philadelphiji, Antwerpenu i Milanu.
Nakon oslobođenja od Otomanskog carstva obrtništvo u gradu je djelomično zamrlo zbog gubitka dotadašnjeg velikog tržišta Otomanskog carstva. Namjesto toga počeli su se podizati pogoni tekstilne, avionske i vojne industrije.
Kultura i znamenitosti
Za bugarskog nacionalnog preporoda u 19. st. počela je djelovati u Kazanlku - Pedagoška škola iz koje su izašli mnogi učitelji koji su izvršili veliki uticaj na cijelu zemlju. Za kulturni život grada osobito je bilo važno osnivanje čitališta Iskra (zapravo pravog doma kulture) 1860 godine. Iskra je imala knjižnicu, kazalište, kino dvoranu i muzej. Iskra je bila dom u kojem je nastala prva bugarska opera, Siromaškinja. left|thumb|240px|Utrka kočija, [[freska u kupoli tračanske grobnice iz 4. st. pne.]]
Trački grob iz Kazanlka
Trački grob iz Kazanlka (bugarski: Казанлъшка гробница) je tračanska grobnica od opeke nadsvođena u obliku košnice. Nalazila se pored trakijske prijestolnice Seuthopolisa, a sastoji se od uskog prolaza i okrugle grobne komore koje su oslikane zidnim slikama iz helenističkog razdoblja. U središnjoj komori prikazan je tračanski par na pogrobnoj gozbi koji se hvata za ruke u prisnoj gesti. Pored toga tu je sjajan prikaz konja i skupine koja se oprašta.
U ljeto 2004. godine pronađen je i veliki tračanski mauzolej iz 5. st. pne. u susjednom gradu Šipka (grad), tzv. Golema Kosmatka.
Nacionalni park Buzludža
Nacionalni park Buzludža, nalazi se pored Prijevoja Šipka, on ima posebno mjesto u Bugarskoj historiji. Tu se je odigrala historijska bitka 30. juna 1868, u kojoj su bugarski ustanici vođeni nacionalnim herojem Hadži Dimitrom izgubili bitku sa puno nadmoćnijim turskim jedinicama. Tu je 1961 godine podignut spomenik u slavu njihovog junaštva. Nedaleko se nalazi kameni reljef koji podsjeća da je tu osnovana Bugarska socijalistička stranka 2. augusta 1891 godine, na tajnom kongresu.
Nacionalni park Šipka
Nacionalni park Šipka nalazi se na području gdje su se odigravale krvave bitke za vrijeme Rusko-turskog rata (1877-1878).
Na vrhu brda Šipka nalazi se Spomenik slobode 1934 godine, podignut je dobrovoljnim prilozima od strane arhitekta Atanasa Donkova, i kipara Aleksandra Andrejeva. thumb|220px|left|Knjižnica "Iskra" (1860.)
Festival ruža
U gradu se od 1903 godine održava - Festival ruža (u junu).
Privreda
thumb|240px| Ulica trga Seutopolis Kazanlk je uz miris ruža bio poznat i kao grad u kojem se proizvodi oružje, tvrtka - Arsenal osnovana je 1924, proizvodila je i proizvodi velike količine raznog oružja, od pištolja, velikih topova, raznih raketa te svojevremeno po sovjetskoj licenci i poznate jurišne automatske puške Kalašnikov.
U gradu djeluju i tvornice M+S Hydraulic i Caproni JSC, u kojima se proizvode hidraulične pumpe i komponente.
Kazanlk ima tri tekstilne tvornice, te naravno i tvornicu ružina ulja (parfema).
Upitne zamjenice
Sklonidba upitnih zamjenica
Na isti se način mijenja zamjenica čiji.
Zamjenice kakav i kolik mijenjaju se kao određeni i neodređeni pridjevi.
Hautaget
Otaže je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 31 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,35 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 550 metara (maksimalnoj 630 m, a minimalnoj 481 m).
Pajn Ridž
Pajn Ridž se može odnositi na
Piedmont
Piedmont se može odnositi na
Pokazne zamjenice
Pokazne zamjenice su jedna od jezičnih univerzalija. Gotovo u svim jezicima čine sistem od dva, tri ili više elemenata na osnovi opozicije po stupnju udaljenosti koji izražavaju. Među slavenskim jezicima makedonski i srpskohrvatski imaju tročlani sistem pokaznih zamjenica na osnovi stupnja udaljenosti koji iskazuju, npr. ovaj, taj, onaj.
Mirko Bogović
Mirko Bogović (Varaždin, 2. veljače 1816. - Zagreb, 4. svibnja 1893.), hrvatski pjesnik i političar.
Pokazne zamjenice
Pokazne zamjenice odgovaraju na pitanja ''koji? kakav? koliki?''
Mirko Bogović
Životopis
Rođen u Varaždinu, osnovnu školu završio u Križevcima, gimnaziju u Varaždinu. Posvećuje se vojnom pozivu, ali 1840. godine napušta vojsku i studira filozofiju i pravo.
Pisao je lirske pjesme ljubavnog, političkog i domoljubnog sadržaja ("Ljubice" 1844., "Smilje i kovilje" 1847., "Domorodni glasi"); satiričar ("Strelice"). Uredio 9. godište "Kola" (1854.) i prvo "Nevena" (1852.).
Pokazne zamjenice
Deklinacija pokaznih zamjenica
Kao pokazna zamjenica ovaj mijenjaju se i zamjenice taj i onaj.
Zamjenice ovakav, takav, toliki i onoliki mijenjaju se kao pridjevi u određenom i neodređenom obliku.
Mirko Bogović
Životopis
Za Bachova apsolutizma središnja književna osobnost u Hrvatskoj; jedan je od osnivača hrvatske novele ("Pripovijesti") i plodan dramatičar s političkom i socijalnom tendencijom ("Frankopan", "Matija Gubec", "Stjepan, posljednji kralj bosanski", "Šilo za ognjilo"). Pisao anakreontske pjesme ("Vinjage").
Pajn Hil
Pajn Hil se može odnositi na
Pratvil
Pratvil se može odnositi na
Plezant Grouv
Plezant Grouv se može odnositi na
Pelos di Cadore, Belluno
Pelos di Cadore je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 359 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 779 m.
King Solomon's Mines (film, 1950)
King Solomon's Mines je američki pustolovni film snimljen 1950. u režiji Comptona Bennetta i Andrewa Martona. Temelji se na istoimenom romanu H. Ridera Haggarda kome predstavlja prvu ekranizaciju u boji. Radnja je smještena u Afriku i pokazuje kako pustolov Allan Quatermain (čiji lik tumači Stewart Granger) pristaje pomoći lijepoj Irkinji (čiji lik tumači Deborah Kerr) da pronađe muža koji je nestao prilikom ekspedicije u neistraženoj unutrašnjosti kontinenta.
King Solomon's Mines je, slično kao i ranija britanska verzija, snimljen na lokacijama u Africi, koje su uključivale tadašnje britanske kolonije Ugandu, Keniju, Tanganjiku, odnosno Belgijski Kongo. Pri tome je snimljena ogromna količina materijala koja će kasnije godinama biti "reciklirana" u hollywoodskim filmovima. Usprkos ogromnih troškova, Mines je, zahvaljujući scenariju koji je, suprotno predlošku, ubacio ljubavnu priču između dvoje protagonista, postigao ogroman komercijalni uspjeh i postao najprofitabilnije ostvarenje studija MGM za 1950. godinu. Time je dat poticaj i drugim hollywoodskim sineastima i studijima da počnu koristiti Afriku kao lokacije za svoje filmove. Stewart Granger, koji je ulogu dobio nakon što ju je bio odbio Errol Flynn, zahvaljujući njoj je postao jedna od najvećih hollywoodskih zvijezda.
Godine 1959. je snimljen nastavak pod imenom Watusi gdje je George Montgomery tumačio Quatermainovog sina.
Monterey, Virginia
Monterej je gradić u američkoj saveznoj državi Virdžinija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 147 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 147 stanovnika, što je 11 (7,0%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pričard
Pričard se može odnositi na
Polard
Polard se može odnositi na
Rejnbou Siti
Rejnbou Siti se može odnositi na
The Raconteurs
The Raconteurs (također poznati i kao The Saboteurs u Australiji) su rock supergrupa, čija su četiri člana dobro poznata po ranijim projektima: Jack White (The White Stripes), Brendan Benson, Jack Lawrence (The Greenhornes i Blanche), i Patrick Keeler (The Greenhornes).
Joe E. Ross
Joe E. Ross (15. mart 1914 – 13. august 1982.) bio je američki glumac specijaliziran za komične uloge, u kojima je koristio svoj prepoznatljivi glas. Najpoznatiji je po ulozi narednika Ruperta Ritzika u humorističkoj TV-seriji The Phil Silvers Show, kao i policijskog službenika Gunthera Toodyja u TV-seriji Car 54, Where Are You?.
Ross je imao buran privatni život te se ženio čak jedanaest puta. Umro je od infarkta na pozornici.
Ridžvil
Ridžvil se može odnositi na
River Fols
River Fols se može odnositi na
Couzou
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 107 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 21,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 300 metara (maksimalnoj 376 m, a minimalnoj 138 m).
Hauban
Oban je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 106, a gustina naseljenosti je iznosila 50 stanovnika/km².
Contrada Nasuti, Chieti
Contrada Nasuti je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 82 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 209 m.
Security-Widefield, Colorado
Sikjuriti-Vajdfild je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 32.882, što je 3.037 (10,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ferdinand Magellan
Ferdinand Magellan ( ili ; Fernão de Magalhães, ; Fernando de Magallanes, ; proljeće 1480. – otok Maktan, 27.4. 1521.), portugalski moreplovac i istraživač, koji je organizovao špansku ekspediciju do Istočne Indije od 1519 do 1522, što je dovelo do prvog obilaženja oko Zemlje. Rođen u bogatoj portugalskoj porodici oko 1480, Magellan je postao vešt moreplovac i pomorski oficir, i konačno ga je kralj Čarls I od Španije izabrao da predvodi potragu za zapadnim putem do „Začinskih ostrva“. Komandujući flotom od pet brodova, on je isplovio ka jugu Atlanskog okeana ka Patagoniji, prolazeći kroz Magellanov tesnac i dospevajući u vode koje je nazvao „mirno more“ (moderni Tihi okean). Uprkos ozbiljnim olujama i pobunama posade, ekspedicija je dospela do Začinskih ostrva 1521. i vratila se kući preko Indijskog Okeana. Time je po prvi put obiđen globus. Magellan nije kompletirao celokupno putovanje, pošto je poginuo tokom Bitke kod Maktana na Filipinima 1521.
Magellanski pingvin je imenovan po njemu, pošto je on bio prvi Evropljanin koji ga je zapazio. Magellanova veština navigacije je isto tako priznata imenovanjem objekata asociranih sa zvezdama, uključujući Magelanske oblake, koji su danas poznati kao dve susedne patuljaste galaksije; bliznačkih mesečevih kratera Magelan i Magelan A; i jednog kratera na Marsu.
Indija
Nakon putovanja Vasca de Gamme u Indiju i otvaranja tamošnjih trgovačkih puteva za Portugal u Lisabonu se donosi odluka da to nije dovoljno nego se treba stvoriti trgovačko carstvo u kojemu nitko drugi neće imati pravo na trgovinu začinima. U skladu s tom novom doktrinom 25.3. 1505. godine portugalska ratna flota od 22 broda je krenula na putovanje. Na jednom od tih brodova se nalazi Ferdinand Mageljan koji u svojoj 25 godini kreće na svoju prvu prekomorsku avanturu.
Prvi dio putovanja oko Afrike i prisiljavanje tamošnjih vladara je prošlo bez otpora ikakve važnosti (najveća "bitka" je bila u Tanzaniji) što se neće ponoviti u Indiji. Tamošnji lokalni vladari su gotovo odmah nakon dolaska Vasca de Gamme dobili kao saveznike Egipat, Veneciju i Dubrovnik koji su se uplašili od gubitka monopola na trgovinu s Indijom. Zahvaljujući toj pomoći ranije prijateljski raspoloženi vladar područja Diu u Indiji se osjetio dovoljno jakim da se ne pokloni portugalcima što dovodi do bitke kod Diu-a. U njoj zahvaljujući svojoj hrabrosti u borbi Ferdinand Mageljan biva prvi put zapažen. Tijekom sljedećih borbi tijekom ovog portugalskog osvajačkog pohoda će također biti zamijećen što mu donosi unapređenja. Tijekom 1510 godina to će mu napokon donijeti nagradu i titulu kapetana broda. Kada svoj brod sljedeću godinu usmjerava protivno naređenjima na istok biva smjenjen i poslan natrag u Portugal.
Maroko
Od kralja po povratku u domovinu bez obzira na takav nečasni otpust on dobiva penziju koju smatra mizernom za živjeti pa kreće s Portugalskom vojskom u ratni pohod na Maroko 1513 godine. Tamo on tijekom bitke kod Azamora biva teže ranjen u borbi prsa u prsa. Ovo njegove treće ranjavanje nije kao prethodna dva tijekom ratova u Indiji nevažno pošto od njega će do kraja života šepati. Kada tijekom ovog pohoda on invalid biva optužen za trgovinu s neprijateljem on ne čeka presudu nego dezertira i bježi u Lisabon kod kralja da se obrani od optužbi. Protivno njegovim očekivanjima da će biti lijepo dočekan od kralja ovaj ga prisiljava na povratak u Maroko i suočavanje s optužbama. Kako su one kasnije odbačene Magellan napokon dobiva časni otpust iz vojske i vraća se u Lisabon. Tamo ga ponovno dočekuje kralj 1515 godine koji izražava sumnju da će ovaj kapetan dobiti ikada više na zapovjedanje brod svoje države. Dodatni problem za umišljenog Magellana je što on ponovno ne dobiva penziju koju zaslužuje nego neku "mizeriju". Sada zahvaljujući svojim poznanstvima koja mu davaju bezbroj mogućnosti on počinje razmišljati o izdaji domovine. Prvi korak u tom smjeru postaje nabavljanje informacija iz tajnog portugalskog pomorskog arhiva. Znajući veoma dobro da će mu trebati dodatna pomoć radi uvjeravanja kralja Španjolske Karla V da mu daruju flotu na upravljanje on pristupa svom prijatelju i pomorskom astronomu Faleiru. Zajedno s njim plan za prolaz kroz državnu administraciju je spreman i on 20. listopada 1517 godine napušta svoju rodnu domovinu u koju više nikada neće stupiti.
Navigacijski plan
Za razliku od drugih nepoznatih avanturista koji svaki mjesec dolaze na španjolski dvor Mageljan je već potvrđeni kapetan koji zahvaljujući također poznatom Faleiru nema problema da ostvari svoje zamisli. Kada na sastanku predlaže da se u Indiju stigne putujući na zapad vjeruju mu čak i oni koji su se nekada protivili Kolumbu. Tijekom izlaganja svojeg prijedloga Mageljan slučajno ili namjerno laže obećavajući da bogati otoci pred Indijom spadaju u Španjolsku interesnu sferu po onom kako je papa podjelio svijet. Ta svjesna ili nesvjesna laž rezultira ispunjavanjem svih njegovih želja za ovaj poduhvat prve plovidbe oko svijeta. Stvarni problem je bilo samo putovanje pošto je u proračunima Mageljan napravio drastičnu pogrešku. Po njegovom razmišljanju prolaz u Tihi ocean su već otkrili Portugalci i on se nalazi kod 40 paralele. Ta greška će stvoriti tijekom putovanja velike probleme ovom istraživaču.
Traženje prolaza
Najveći šok Mageljan će ipak doživjeti kratko vrijeme prije zamišljenog početka ekspedicije kada dolazi kraljeva naredba da u njegovoj floti koja ima veliki broj portugalaca ne smije ostati više od njih šest. Nakon te naredbe kapetani brodova njegove flote postaju španjolci što će već tijekom prvog dijela putovanja stvoriti velike probleme. Poslije ove velike smjene posade Mageljanova ekspedicija 20. rujna 1519. godine napokon napušta teritorij kontinentalne Španjolske. Tijekom ove prve runde putovanja njegova flota će stati na Kanarskim otocima za posljednje snabdijevanje nakon čega kreće prema Brazilu. 13.12. 1519. godine ova flota koja se sastoji od brodova San Antonio (najveći), Trinidad (admiralski), Concepcion, Victoria i Santiago (najmanji, namjenjen istraživanju plitkih voda) dolazi u zaljev današnjeg grada Ria gdje se snabdijeva trgujući s domorocima. Nakon toga cijela flota kreće uz obalu Amerike prema 40 paraleli gdje se navodno nalazi čuveni prolaz. Taj postavljeni cilj je bio dostignut 10 siječnja 1520. godine kada se pred Mageljanom otvara prolaz u koji šalje nekoliko brodova da ga provjere. Vijest koja mu stiže nekoliko dana potom od njih je katastrofalna. Ovo nije bio prolaz u Tihi ocean nego ušće neke velike rijeke (Rio de la Plata). Ova vijest na Mageljana djeluje ubitačno. Demoraliziran on sada ne zna što da radi tako da iako flota napušta ušće ove rijeke 2. veljače 1520. godine nastavljajući svoj put prema jugu uz obalu, njegovi kapetani znaju stvarno stanje. Na kraju gotovo fatalna odluka postaje osnivanje grada San Giuliana u današnjoj južnoj Argentini 2.4. 1520. godine. Pet dana potom 3 od 5 brodova njegove flote su se pobunila i samo zahvaljujući svojoj gotovo suludoj hrabrosti on uspjeva u noćnom napadu povratiti jednog od njih i tako skršiti bunu (pošto je omjer sada u njegovu korist). Od pobunjenika bio je ubijen samo kapetan broda osvojen u noćnom napadu dok su druga dvojica kolovođa prepušteni svojoj sudbini na nepoznatoj obali. Sada u ponovno smirenoj situaciji Mageljan donosi odluku da prezimi u novoosnovanom gradu i šalje samo brodić Santigao u daljnja istaživanja. Njegov brodolom i preživljavanje posade 22. svibnja 1520. će dodatno uvjeriti Mageljana u potrebu čekanja tako da će San Giuliano napustiti tek 24. kolovoza 1520. godine. Manje od 2 mjeseca potom ili točnije 21. listopada 1520. Mageljan uspijeva naći ulaz u prolaz koji od tada nosi njegovo ime. U početku on još uvijek ne zna da je uspio u svom poduhvatu pa dijeli brodove u dvije grupacije radi bržeg istraživanja. Tijekom ove podjele brod San Antonio će 8. studenog 1520. dezertirati i vratiti se u Španjolsku. Bez obzira na to ostatak flote koju čine sada tri broda ulazi u ocean kojemu će dati ime Tihi 28. studenog 1520. godine.
Tihi ocean
Po izlasku iz kanala Magellan usmjerava svoje brodove u smjeru sjeverozapada. Tijekom ovog putovanja koje će trajati do 6. ožujka 1521 godine posada će pojesti sve jestivo na brodu prije nego što dođe do prvog naseljenog otoka (u Marianskom otočju). Taj naseljeni otok Magellan imenuje Otok lopova pošto su tijekom prvog dana kada izmučeni španjolci nisu mogli reagirati lokalni stanovnici pokrali s brodova sve što se moglo. Oporavljena posada brodova je već sljedećeg dana uzela svoju osvetu kada je napala i opljačkala lokalno stanovništvo da se opskrbi nužno potrebnim namirnicama. Nastavljajući svoj put Mageljan dolazi do malenog otoka na području Filipina gdje njegov prevodioc s Malajskog (kojega ima s prvog putovanja u Aziju) napokon susreće ljude koji razumiju njegov jezik. Tim događajem taj "nevažni" prevodioc imena Enrique postaje prvi čovjek koji je otplovio svijet. Napredujući tako među otocima od malenih do sve većih i politički važnijih Mageljan stiže na otok Cebu koji se nalazi u središtu Filipina. Tamošnji lokalni radža nakon upozorenja muslimanskog trgovca na opasnost koju predstavljaju Portugalci (on ih je zamjenio za Portugalce) on ih dočekuje otvorenih ruku 7. travnja 1521 godine. Shvaćajući tehnološku nadmoć svojih posjetitelja radža Humabon čini sve da stvori savez s njima tako da i prelazi na kršćanstvo. Te slobodne ruke dane posjetiteljima koji su do tada gladovali i nisu vidjeli ženu duže od godinu dana stvara ubrzo nezadovoljstvo među lokalnim stanovništvom što rezultira pobunom lokalnog poglavice imena Lapu-Lapu otoka Maktan protiv Humabona. Kako bi dokazao korist od španjolskog prijateljstva Mageljan se ponudio da će sa svojim ljudima ugušiti bunu što je bilo prihvaćeno. U bitci koja slijedi 27. travnja 1521 godine Mageljan gine s još dva ili tri čovjeka. Iako je takav rezultat bitke bio katastrofa ono što slijedi postaje još gore. Namjesto da se španjolci ponovno iskrcaju i napadnu poglavicu kako bi povratili čast svoje zemlje oni počinju pregovore o povratku tijela palog kapetana. Rezultat toga postaje odbijanje domorodaca da ga predaju i razočarenje radže Humabona u svoje nove saveznike, nakon čega će ih se on odreći.
Nastavak ekspedicije
Po testamentu Magellanov prevodilac i rob Enrike je trebao biti oslobođen nakon njegove smrti. Kako kapetani odbijaju izvršiti tu posljednju želju svog zapovjednika on se okreće rađi Humabonu s kojim stvara plan za napad na španjolce. To će se i dogoditi 1. svibnja 1521 godine kada u "izdajničkom" napadu biva ubijeno 30 članova posade zajedno s glavnim zapovjednicima. Nemajući dovoljno ljudi za upravljanje s 3 broda posada se odlučuje na potapanje Concepciona sljedeći dan. Od tada pa sve do studenog ovi brodovi bez svojih pilota će se izgubiti među indonezijskim otocima bez znanja kako da nastave svoj put. Najbolji dokaz ovog lutanja nam postaje čak 6 potrebnih mjeseci da bi se stiglo od otoka Cebu do bogatih Maluških otoka između Nove Gvineje i Sulavezija. Tamo oni nalaze prijateljski nastrojenog sultana od Tidora s kojim počinju obostrano korisnu trgovinu. Tijekom tamošnjeg boravka se primjetilo da brod Trinidad propušta vodu u takvoj količini da se nije moglo spasiti bez velikih popravaka. Kako je jedini preostali brod bila malena Viktorija niti približno se nije moglo na njega smjestiti sve mornare tako da kapetan del Cano ostavlja posadu od Trinidada da popravi svoj brod (i krenu potom preko Pacifika do američkih kolonija) dok će on s Viktorijom i teretom mirodija krenuti odmah u Europu. Na tom dugom putovanju on je veoma dobro znao da ne smije nigdje ponovno pristati radi hrane ili vode pošto bi Portugalci odmah zaplijenili brod zbog čega ga on tada puni hranom i vodom. Zadnja baza za opskrbu na ovome dugom putovanju postaje otok Timor 13. veljače 1522 godine nakon čega je napred bilo samo more. Već tijekom svibnja ove godine kada brod Viktorija prolazi rt Dobre nade na njemu se jede samo riža pošto ništa drugo nije preostalo. Tijekom ostatka puta posada je polagano počela umirati od skorbuta i gladi tako da kada se brod približio Zelenortskim otocima u vlasništvu Portugala del Cano donosi odluku da se tamo moraju opskribiti hranom i vodom ili će svi umrijeti prije povratka kući. Da bi tako nešto bilo izvedivo on skida španjolske oznake broda i stavlja portugalske kako bi odglumio njihov brod koji je doživio nesreću. Ova prevara izvedena 9. srpnja 1522 u potpunosti uspjeva tako da je brod dobio nužno, a istovremeno iskrcao 13 teško bolesnih članova posade. Prije nego što je prevara otkrivena brod je krenuo prema Španjolskoj gdje stiže 6. rujna 1522 godine završavajući tako Magellanov san o plovidbi oko svijeta.
Magellanovo upravljanje
Danas se gotovo u svim knjigama navodi kako je 265 ljudi krenulo na putovanje, a vratilo ih se samo 17. Iako je to potpuna istina ona istovremeno podrazumjeva da su svi ostali tijekom ovog teškog putovanja preminuli što niti približno ne odgovara stvarnim događajima. Kao što smo vidjeli 13 ljudi je ostalo na Zelenortskim otocima (bili su zarobljeni), 51 njih je ostalo s brodom Trinidad i bilo zarobljeno također od Portugalaca. Ako uzmemo da se najveći brod s cjelokupnom posadom pobunio i vratio kući možemo dodati još 80 osoba koje su preživjele. Sveukupno pod Magellanovim rukovodstvom ova ekspedicija je imala minimalne gubitke koji su se nakon njegove smrti počeli naglo gomilati što više nego išta drugo pokazuje njegove sposobnosti.
U kontaktu s domorocima on je ipak bio gotovo identičan drugim španjolskim osvajačima. Na području Brazila gdje mu je bilo zabranjeno činiti zločine on održava strogu disciplinu među ljudima pri kontaktu s domorocima. Ta kontrola brzo nestaje u drugim djelovima svijeta gdje njegova "rulja" uzima sve što želi bez da im se on odlučno suprostavi. Na području siromašne Patagonije on čak izdaje naređenje da se zarobi nekoliko lokalnih stanovnika da bi ih se odvelo u Španjolsku. Još gore scene nastaju na Otoku lopova gdje se vrše pljačkanje i paljenja domova. Taj način rada ga je na kraju stajao glave na otoku Maktan. Tamošnje lokalno stanovništvo je bilo uplašeno od španjolaca tako su bježali od sukoba s njim. Tek kada je Magellan donio naređenje da im se spale kuće dolazi do bitke u kojoj će poginuti.
Lične žrtve
Prije odlaska na putovanje Magellan dobiva nasljednu titulu potkralja za sve zemlje koje će otkriti. Tu titulu na kraju nitko neće nositi. Njegova malena djeca će umrijeti prije njega, zajedno s ženinim bratom koji je bio na putovanju s njim. S druge strane svi oni koji su ga bili izdali bivaju nagrađeni. Posada broda San Antonio koji je dezertirao dobiva od kralja čast otkrivača Magellanovog prolaza. Sam del Cano koji dovršava njegovo otplovljavanje svijeta i zbog toga biva slavljen je bio jedan od pomilovanih pobunjenika od travnja 1520 godine.
OR51B5
Olfaktorni receptor 51B5 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51B5 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Srpska pravoslavna crkva u Severnoj i Južnoj Americi
Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi je organski dio Srpske pravoslavne crkve.
Sačinjavaju je eparhije: Novogračaničko-srednjezapadnoamerička, Istočnoamerička, Zapadnoamerička, Kanadska i Buenosajreska.
Ustrojstvo
Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi ima administrativnu autonomiju u svim pitanjima koja se tiču upravljanja spoljašnjim poslovima: vlasništva, kontrole, posjedovanja, rukovođenja i upravljanja pokretnom i nepokretnom imovinom eparhija, manastira, crkveno-školskih opština i drugih organa SPC u Sjevernoj i Južnoj Americi.
Episkopski savjet Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi sačinjavaju episkopi: novogračaničko-srednjezapadnoamerički, istočnoamerički, zapadnoamerički, kanadski i buenos-ajreski.
Do 2011, u sastav Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi ulazila je i Mitropolija libertivilsko-čikaška. Mitropolit libertivilsko-čikaški je bio predsjednik Episkopskog savjeta Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi, kao i Crkvenonarodnog sabora i Centralnog savjeta, i -{ex officio}- predstavnik Srpske pravoslavne crkve na području Sjeverne i Južne Amerike.
O svome radu Episkopski savjet Srpske pravoslavne crkve u Sjevernoj i Južnoj Americi izještava Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve.
Edmund Hillary
Ser Edmund Persival Hilari (rođen 20. jula, 1919., umro 11. januara 2008.) je novozelandski alpinista i istraživač, najpoznatiji po tome da se prvi uspešno popeo na Mont Everest. Dostigao je 8850 metara visoki vrh 29. maja 1953. godine zajedno sa Tenzing Norgayem, pripadnikom Šerpa naroda. Edmund je jedini živi novozelanđanin koji se pojavljuje na novčanici.
Lepoglavska čipka
230px|minijatura|desno|Lepoglavska čipka Lepoglavska čipka vrsta je čipke na batiće, koja potječe iz grada Lepoglave. Ima oznaku Izvorno hrvatsko. Nalazi se na UNESCO-voj Reprezentativnoj listi nematerijalne baštine čovječanstva.
Za izradu čipke koristi se veoma tanak pamučni ili laneni konac. Lepoglavska čipka, bijela ili bež, sadrži stilizirane oblike flore i faune te barokne i geometrijske motive.
Lepoglavska je čipka svoj pravi procvat doživjela s kraja 19. stoljeća i u prvoj polovici 20. stoljeća zahvaljujući Zlati pl. Šufflay koja prva organizira izradu čipke i oplemenjuje je narodnim ornamentom, a iznimno uspješno njezin rad nastavlja Danica Brössler poslije Prvoga svjetskog rata. Podigla je kvalitetu izrade čipke upotrebljavajući tanki konac i kombinirajući motive iz poznatih čipkarskih središta s narodnim i baroknim elementima. Zaslužna je za prepoznatljiv dizajn lepoglavske čipke. Podignuta joj je spomen-ploča na gradskoj vijećnici u Lepoglavi. Po njoj je nazvano i Čipkarsko društvo "Danica Brössler" iz Lepoglavi.
Lepoglavska čipka davno je zapažena u Europi pa je 1937. u Parizu nagrađena zlatnom, a 1939. u Berlinu brončanom medaljom, a 1996. godine zapažena je na Ljetnim olimpijskim igrama u Atlanti.
Edmund Hillary
Rođen u Taukauu (južno od Oklanda), Hilari je pohađao Oklandsku gimnaziju. Put do škole je bio preko 2 sata dug u oba smera i to vreme je proveo čitajući. Kako je rastao, bio je manji od svojih vršnjaka i veoma stidljiv, pa je našao utočište u svojim knjigama i sanjarenjima o životu ispunjenim avanturama. Sa 16 godina, razvilo se njegovo interesovanje za alpinizam tokom školske ekskurzije do Raupehua. Otkrio je da je njegovo tanko i nespretno telo fizički jako i da ima veću izdržljivost od mnogih njegovih drugova.
Lepoglavska čipka
Zadruga lepoglavske čipke osnovana 2003. godine brine o razvoju i očuvanju lepoglavske čipke. Zadruga je dobila priznanje "Zeleni cvijet 2004." Hrvatske turističke zajednice za cjelovitost i originalnost suvenirske ponude kontinentalne Hrvatske.
Međunarodni festival čipke u Lepoglavi održava se svake godine u jesen, od 1997. godine. U posljednje vrijeme puno se ulaže na revitalizaciji i promocije lepoglavske čipke u Hrvatskoj i svijetu. U lipnju 2011. na 1. međunarodnom čipkarskom festivalu u Vologdi u Rusiji, lepoglavska je čipka u konkurenciji 10 zemalja i 36 ruskih oblasti proglašena najljepšom. U Državnom muzeju čipke u ruskom gradu Vologdi otvorena je izložba hrvatske čipke pod nazivom "Čarobni triptih" u listopadu 2012. godine. Predstavljena je i na 14. festivalu čipke u poljskom gradu Bobowi 2013. godine.
Rockford, Tennessee
Rokford je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 856, što je 58 (7,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rivervju
Rivervju se može odnositi na
Edmund Hillary
Tokom Drugog svetskog rata bio je navigator u Kraljevskom Novozelandskom Vazduhoplovstvu (RNZAF). Bio je deo neuspešne novozelandske ekspedicije na Mont Everest 1951. godine pre nego što se pridružio uspešnoj britanskoj 1953. godine. Osvojio je i još 10 vrhova na Himalajama tokom sledećih poseta 1956, 1960-61. i 1963-65. godine. Takođe je došao do Južnog Pola, kao dioo Britanske Komonvelt Transantarktičke Ekspedicije 4. januara 1958. godine.
Posvetio je dobar deo života pomaganju Šerpa narodu iz Nepala pomoću organizacije Himalayan Trust koju je osnovao i kojoj je pridao dosta vremena i energije. Kroz svoje napore uspeo je da sagradi puno škola i bolnica u ovom udaljenom regionu Himalaja. Izjavio je da je za njega ovo najvažnije dostignuće. On je takođe Časni Predsednik Američke Fondacije Himalaja, američke neprofitne organizacije koja takođe pomaže da se poboljša ekološko i životno stanje u Himalajama.
Kako bi obeležila pedesetogodišnjicu prvog uspešnog osvajanja Everesta, nepalska vlada je dodelila časno državljanstvo Ser Edmundu na proslavi zlatnog jubileja u glavnom gradu, Katmanduu. Ser Edmund je prvi strani državljanin da primi takvu privilegiju od strane Nepala.
Rodžersvil
Rodžersvil se može odnositi na
Fabiola (film, 1918)
Fabiola je italijanski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1918. u režiji Enrica Guazzonija. Temelji se na istoimenom romanu engleskog katoličkog kardinala Nicholasa Wisemana, a radnjom je smješten u Rim na početku 4. vijeka i opisuje progone tadašnjih kršćana. Naslovna protagonistica, koju tumači Elena Sangro je lijepa rimska plemkinja koja se preobrati na novu vjeru.
Raselvil
Raselvil se može odnositi na
Litijum heksafluorofosfat
Litijum heksafluorofosfat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 151,905 Da.
Ratledž
Ratledž se može odnositi na
Fabiola (roman)
Fabiola or the Church of the Catacombs je historijski roman engleskog katoličkog kardinala Nicholasa Wisemana objavljen 1854. godine. Radnja romana je smještena u Rim početkom 4. vijeka za vrijeme Dioklecijanovih progona kršćana, a naslovna protagonistica je lijepa i bogata rimska plemkinja koju njena robinja potakne da se preobrati na kršćanstvo. Roman sadrži mnoge historijske podatke i detaljne opise ranih kršćanskih obreda, a kao sporedni likovi se pojavljuju brojni kršćanski sveci i mučenici. Djelomični motiv za njegovo pisanje je Wisemanovo nastojanje da pronađe što veće paralele između položaja kršćana u paganskom Rimskom Carstvu sa položajem nedavno emancipiranih katolika u protestantskoj Britaniji, kao i svojevrsni odgovor na antikatolički intoniran roman Hypatia Charlesa Kingsleya objavljen prethodne godine. Godine 1855. je Wiseman od svećenika Johna Henryja Newmana naručio svojevrsni pred-nastavak pod naslovom Callista.
Fabiola je u Italiji dva puta adaptirana na filmu - u nijemoj verziji iz 1918. i zvučnoj verziji iz 1949. godine.
Neodređene zamjenice
Neodređene zamjenice koriste se kako bi zamijenile nešto neodređeno, općenito ili niječno.
Neodređene zamjenice dijele se na: <i>netko, nešto, neki, nekakav, nečiji
gdjetko, gdješto, gdjekoji, gdjekakav
svatko, svašta, svaki, svačiji, svakakav, sav
ma tko, ma šta, ma koji, ma kakav, ma čiji, ma kolik
kojetko, koješta, kojekakav
bilo tko, bilo što, bilo koji, bilo čiji, bilo kakav
Deklinacija neodređenih zamjenica
Neodređene zamjenice složene sa tko, što, koji, čiji, kakav, kolik, jednako se tako i sklanjaju, kao što se i zamjenice neki i svaki mijenjaju kao pridjevi u određenom obliku.
Zamjenica sav posebno se sklanja:
<td align="right" width="300">
Pravila
Zamjenice tkogod, štogod, kojigod, kakavgod, čijigod – znače netko ili nešto. Zamjenice tko god, što god, koji god, čiji god, kakav god – znače bilo tko ili bilo što.
Sanford
Sanford se može odnositi na
Neodređene zamjenice
Pravila
Kad se neodređene zamjenice slažu s veznicima i, ni (itko, išta, ikakav, nitko, ništa, nikakav…) koriste se s prijedlozima te se oni umeću između veznika i odnosne zamjenice:
Madonna del Sasso, Verbano-Cusio-Ossola
Madonna del Sasso je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 685 m.
Selma
Selma se može odnositi na
Fred Gwynne
Frederick Hubbard "Fred" Gwynne (10. jul 1926 – 2. jul 1993) bio je američki glumac, koji se tokom karijere specijalizirao za karakterne uloge. Gwynne je najpoznatiji po ulogama Francisa Muldoona iu Herman Munster u popularnim sitkomima Car 54, Where Are You? i The Munsters, te Juda Crandalla u igranom filmu "Pet Semetary."
Posljednja uloga je bio sudac Chamberlain Haller u komediji My Cousin Vinny iz 1992. godine. Sljedeće godine je umro od raka gušterače, ostavivši iza sebe suprugu i četvoro djece.
OR51B6
Olfaktorni receptor 51B6 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51B6 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Car 54, Where Are You?
Car 54, Where Are You? je američki televizijski sitkom koji se originalno prikazivao na programu mreže NBC od 1961. do 1963. Radnja je pratila komične pustolovine dvojice njujorških policajaca - niskog, koleričnog Gunthera Toodyja (koga je tumačio Joe E. Ross) i visokog, šutljivog Francisa Muldoona (koga je tumačio Fred Gwyne) - koji su radili u fiktivnoj 53. policijskoj stanici.
1816 Liberia
1816 Liberia je asteroid glavnog asteroidnog pojasa čija srednja udaljenost od Sunca iznosi 2,340 astronomskih jedinica (AJ). Apsolutna magnituda asteroida je 12,3.
Car 54, Where Are You?
Za seriju je bilo karakteristično to da je, za razliku od većine tadašnjih televizijskih sitkoma, snimana na autentičnim lokacijama u New Yorku, kao i da su likovi bili etnički i rasno miješani. Snimana je u crno-bijeloj tehnici, što je ekipi omogućilo da koristi policijske automobile koji su se po boji razlikovali od pravih (zelena umjesto crvene) te nisu mogli uznemiriti građane New Yorka, ali koji su zbog istovjetne nijanse na crno-bijelim ekranima izgledali autentično.
Filmski remake iz 1994. godine
Godine 1994. je na osnovu serije snimljen igrani film Car 54, Where Are You?, a u kome je John C. McGinley glumio lik Muldoona, David Johansen lik Toodyja, a nastupala je i Rosie O'Donnell. Snimanje, koje se odvijalo u Torontu, je zapravo dovršeno 1990. godine, ali film nije pušten u distribuciju sve do 1994 zbog bankrota studija Orion Pictures. ; Doživio je propast na kino-blagajnama te su ga sasjekli kritičari.
Skajlajn
Skajlajn se može odnositi na
Isabel, Kansas
Izabel je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 90, što je 18 (-16,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
OR51D1
Olfaktorni receptor 51D1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR51D1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Odnosne zamjenice
mini|295px|[[Dijagram pokazuje učestalost odnosne zamjenice koji i nepromjenjive riječi što koja se koristi kao stilska rezerva za izbjegavanje ponavljanja koji]]Odnosne ili relativne zamjenice jednake su upitnim zamjenicama, ali za razliku od njih uvode zavisnu odnosnu ili relativnu rečenicu. Postoje u svim suvremenim indoevropskim jezicima, izuzevši keltski. Nastale su tako da su primarno pokazne ili primarno upitne zamjenice razvijale, kao sekundarnu, funkciju uvođenja relativnih rečenica.
Relativne zamjenice u srpskohrvatskom jeziku su koji, čiji, kakav, koliki, tko, što. Daleko najčešće se koristi zamjenica koji. Relativne zamjenice imaju ulogu i veznika i strukturnog elemen­ta relativne rečenice. Svoju sintaktičku funkciju u zavisnoj rečenici iskazuju odgovarajućim morfološkim oblikom:
Samervil
Samervil se može odnositi na
Stara planina
Stara planina, ili Balkan planina ili samo Balkan (, ili Балкан планина ili samo Балкан; ), je planinski masiv u Bugarskoj i Srbiji. Po njoj je svoje ime dobio geografski pojam Balkan.
Geografske karakteristike
U geološkom pogledu je Balkan mlado gorje, dio je Alpsko-Himalajskog lanca koji se proteže od Evrope do Azije. Planinski masiv Balkan je približno 530 km dug i proteže se od istočne Srbije, preko sjeverne Bugarske sve do Crnog mora i rta Emine. Masiv je prema jugu strmiji, najviši vrh masiva nalazi se u sredini Bugarske i zove se Botev (2,376 m.). thumb|desno|320px|Balkan Na zapadnom dijelu masiva, planina Midžor čini prirodnu granicu izmedu Srbije i Bugarske. U Srbiji se nalazi samo manji zapadni dio masiva. On je kao morfološka cjelina omeđen kotlinama rijeka; Beli i Trgoviški Timok i Visočice. A sa istoka je omeđen državnom granicom Srbije i Bugarske. U smjeru zapad-istok proteže se skoro 100 kilometara, dok se u smjeru sjever-jug proteže do maksimalne dužine od oko 30 kilometara (Pirotska kotlina-Srebrna glava).
Istočni dio masiva Balkan je znatno niži, zove se i Udvoj-planina (bug. Удвой планина). Na istoku je najviši vrh Blgarka 1181 m. Balkan završava kod rta Emine na Crnome moru.
Ime
Za rimskih vremena se masiv zvao Haemus. Historičari se slažu da je riječ Haemus (grčki: Αίμος, Aimos) došla iz tračke riječi: *saimon, koja je značila 'planinski lanac'. Nakon tog se taj planinski lanac zvao vrlo različito (ovisno o periodu); Aemon, Haemimons, Hem, Emus, Slaveni su zvali masiv Matorni gori, Turci Kodžabalkan i Balkan. Ime "balkan" je perzijskog porijekla, a znači 'brdoviti kraj'. thumb|levo|240px|Centralni Balkan U Bugarskoj i Srbiji ovaj lanac se zove Stara Planina i gotovo je zabranjeno upotrebljavati naziv Balkan zbog loših konotacija koje taj termin vuče za sobom. Ostala imena tog masiva su Šar Dak, Šar Planina ili Šara Planina.
Privreda
Na višim predjelima se uglavnom uzgajaju ovce. U dolinama je glavna gospodarska grana šumarstvo. U plodnim nizinama stanovništvo se uglavnom bavi ratarstvom. Masiv Balkan bogat je nalazištima lignita.
Park prirode
Stara planina je stavljena pod zaštitu, da bi se u interesu nauke, obrazovanja i unapređenja kulture i održivog privrednog i demografskog razvoja, očuvali: izuzetna vrijednost biljnog i životinjskog svijeta, mjesta koja izražavaju izuzetnu geološku raznovrsnost područja, kao što su određeni olici reljefa, posebne pojave površinskih i podzemnih voda i formacije stijena koje su strukturno, paleontološki, stratigrafski i mineraloški značajne, ljepota i raznolikost predjela, kulturne vrijendosti koje su predstavljene srednjevekovnim manastirima i drugim nepokretnim kulturnim dobrima, objektima narodnog graditeljstva, tradicionalnim alatima, predmetima, zanimanjima i običajima lokalnog stanovništva.
Na osnovu uredbe o zaštiti parka prirode „Stara planina“ („Službeni glanik RS“, br. 23/2009) Stara planina je zaštićeno područje.
Il Castagno, Latina
Il Castagno je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
TV Slagalica
TV Slagalica je zabavan i poučan kviz na Radio-televiziji Srbije (RTS), koji okuplja čitavu porodicu. Za razliku od mnogih drugih kvizova, u ovom nije novac na prvom mjestu, nego znanje.
Nastanak kviza
Kviz je osmislio Nikola Nešković i nazvao ga "Muzička slagalica". Značajan doprinos prilikom pripreme kviza dali su članovi Enigmatskog društva "Dr. Đorđe Natošević" iz Sombora Željko Dimović i Tomislav Munišić. Prva emisija emitovana je 22. XI. 1993. godine, a prvi voditelj bio je Ivan Bauer. Ubrzo je "Muzička slagalica" promijenila ime u "TV Slagalicu" i postala ne samo najgledaniji kviz, već i najgledanija emisija na svim srpskim televizijama. Prikazuje se u kontinuitetu sve do danas, a već je emitovana i 7000. emisija.
Prikazivanje
"TV Slagalica" se prikazuje na Prvom programu RTS-a tokom cijele sedmice od 19 sati (UTC), a svaka emisija traje 20-ak minuta. Trenutne voditeljke su Kristina Radenković i Marija Veljković-Milovanović, a supervizorka je Milka Canić.
Aktuelne igre
Trenutno se "TV Slagalica" sastoji od ovih igara: "Slagalica" (permutiranje slova u cilju dobijanja što duže riječi), "Moj broj" (kombinovanje brojeva i matematičkih operacija da se dobije zadani broj), "Korak po korak" (igrači po rečenicama koje nešto opisuju nešto traže tačnu riječ), "Skočko" (pronalaženje kombinacije znakova; igra poznatija pod imenom mastermind), "Ko zna, zna" (igra opšteg znanja) i "Asocijacije".
Internet
Na sajtu Slagalica.tv moguće je "online" igrati igre iz "TV Slagalice".
Maskota
"TV Slagalica" ima i svoju maskotu. Zove se Skočko, kao i igra pronalaženja kombinacije znakova (mastermind). To je neobično biće, koje ima veliku oblu žutu glavu, s crvenim nosom i ustima, velikim očima, pipcima iznad očiju i nesrazmjerno velikim naočarima. Umjesto tijela, ima oprugu.
Chilhowee, Missouri
je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 325, što je 4 (-1,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Samerdejl
Samerdejl se može odnositi na
Cours (Lot)
Kur je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 233 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,05 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 354 metara (maksimalnoj 364 m, a minimalnoj 140 m).
Tomaston
Tomaston se može odnositi na
Litijum hidrid
Litijum hidrid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 7,949 Da.
Radama II.
Radama II. (Antananarivo, 23. septembar 1829. - Antananarivo, 12. maj 1863. ), bio je kralj Madagaskara koji je vladao svega dvije godine od 16. augusta 1861. do svoje (vjerojatne) smrti 12. maja 1863.
Silvejnija
Silvejnija se može odnositi na
Radama II.
Radamina vladavina, premda vrlo kratka, bila je prelomna u historiji Kraljevine Madagaskar. Naslijedivši na tronu svoju majku Ranavalonu I., koja je za svoje dugotrajne vladavine od 33 godine, uspjela sačuvati kulturnu i političku nezavisnost Madagaskara od francuskih i britanskih uticaja, često vrlo brutalnim sredstvima, provodivši nepopustljivu - izolacionističku politiku. Radama II. napravio je veliki zaokret u odnosu na politiku svoje majke, odbacujući politiku izolacionizma i zabrane širenja kršćanstva, on je ponovno otvorio Madagaskar evropskim trgovcima i njihovom uticaju i obnovio slobodu vjeroispovjesti. Radama II. je odrastao pod velikim utjecajem francuskih krugova iz Antananariva (osobito savjetnika njegove majke Josepha-Françoisa Lamberta) i bio im sklon. Tako da je još kao prijestolonasljednik na njihov nagovor, potajice potpisao ugovor 1855 sa Josephom-François Lambertom (tzv. Povelju Lambert), kojim je njemu i njegovoj kompaniji - Compagnie de Madagascar, dao isključiva prava na eksploataciju ruda i drugih resursa Madagaskara u zamjenu za 10% od prihoda. Ta povelja, koju je kasnije odbacio tadašnji premijer Rainilaiarivoni, bila je casus belli za Francusku agresiju na Madagaskar i pretvaranje u koloniju 1896.
Djetinstvo i odgoj
Radama II. rođen je kao princ Rakoto (Rakotosehenondradama) u kraljevskoj rezidenciji Rova u Antananarivu. On je službeno bio priznat kao zakoniti sin kralja Radame I., iako je ostala sumnja u to, jer je Radama I. umro više od devet mjeseci prije rođenja princa. Tako da se sumnjalo da je on sin ljubavnika njegove majke, Andriamihaja, progresivnog mladog oficira na merinskom dvoru, kojeg su optuživali za brojne pogibije i eliminacije konzervativnih ministara na dvoru. Još prije smrti ostarjele Ranavalone I., na merinskom dvoru vodila se borba između konzervativne i progresivne frakcije za njenog nasljednika. Konzervativna frakcija preferirala je Ramboasalamu, sina kraljičine sestre, dok su progresivci, naročito braća; predsjednik vlade Rainivoninahitrinioni i komandant armije - Rainilaiarivoni, željeli da to bude Radama II. Progresivci su uspješno dobili ključne strateške saveznike na dvoru, i to im je omogućilo da postave Radamu na tron, nakon majčine smrti. Pobjeđeni rival - Ramboasalama bio se dužan javno zakleti na vjernost Radami, i kasnije otići u progonstvo u zabačeno selo Ambohimirimo gdje je umro u aprilu 1962,.