cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Četničko-partizanski sukob
Ustanak u Srbiji
Mihailoviću je smetalo što se partizanske snage nisu pozivale na kralja i Otadžbinu, što su bile organizovane na „političkoj osnovi", imale svoje štabove i komandante, obrazovale svoje organe vlasti. Obrazovanje novih organa vlasti posebno je ljutilo četnike koji su smatrali da mesto starih organa vlasti ne treba stvarati nove. Četnici su, kao i kraljevska vlada u izbeglištvu, strahovali da se u uslovima okupacije ne jave socijalni nemiri, prevratničke težnje, nove društvene snage koje bi mogle da iskoriste rat za društvenu promenu.
Partizani su na kapama nosili crvenu petokraku zvezdu sa trakom nacionalne zastave. Četnici DM su nosili stari četnički amblem (lobanja sa ukrštenim kostima), kokardu vojske Kraljevine Jugoslavije ili »P. II« (inicijali kralja Petra II).
Prvi oružani sukob izbio je u selu Planinici, krajem avgusta ili početkom septembra 1941. godine, kada je pukovnik Mihailović na čelu ravnogorske grupe napao partizane Valjevskog partizanskog odreda koji su pokušali iz sela da odnesu prikupljeno oružje za ustanak (vidi napad na partizane u Planinici). Mihailović je napao partizane jer je navodno "čuvao sela od pljačke".
Odnosi partizana i četnika
Vrhovni štab NOPOJ i predstavnici partizana u Srbiji su više puta pregovarali sa predstavnicima Štaba Draže Mihailovića i sa njim lično, s ciljem da se sklopi sporazum o zajedničkoj oružanoj borbi protiv okupatora i kvislinga.
Krajem jula 1941. predstavnik Štaba Valjevskog NOP odreda (dr Dragan Jovanović, lekar odreda) pregovarao je sa načelnikom Štaba Draže Mihailovića na Ravnoj gori, pukovnikom Dragoslavom Pavlovićem. Polovinom avgusta 1941. predstavnik Vrhovnog štaba NOPOJ Miloš Minić sa istim ciljem sastao se sa Dražom Mihailovićem na Ravnoj gori. 19. avgusta 1941. došlo je pregovora između Štaba Kraljevačkog NOP odreda i četničkog vođe Vula Vukašinovića. U drugoj polovini avgusta 1941. sklopljen je sporazum između partizana i četnika u Toplici, niškom i leskovačkom srezu.
25. avgusta 1941. sklopljen je sporazum između komandanta Mačvanskog partizanskog odreda Nebojše Jerkovića i komandanta Cerskog četničkog odreda Dragoslava Račića o zajedničkim borbama protiv okupatora, nakon čega je usledila zajednička bitka za Šabac 1941. 8. septembra 1941. vođeni su pregovori između predstavnika NOP-a i predstavnika četničke organizacije DM u Beogradu.
Razvojem partizanskog ustanka, nekoliko četničkih vođa se samoinicijativno priključilo borbi protiv okupatora. Istovremeno sa prilaskom njegovih oficira ustanku, pukovnik Mihailović početkom septembra 1941. šalje delegaciju na sastanak sa generalom Nedićem u Beograd radi dogovora o zajedničkoj borbi protiv partizana. Po odobrenju nemačkog generala Turnera, general Nedić je dogovorio saradnju sa pukovnikom Mihailovićem:
Posle postizanja sporazuma sa generalom Nedićem, Mihailovićeva delegacija se vratila na Ravnu goru 6. septembra 1941. U međuvremenu na Ravnu goru je pošao i major Marko Olujević, pomoćnik komandanta kvislinške žandarmerije. Njega su 8. septembra 1941. godine, na putu za Ravnu goru uhvatili partizani pronašavši kod njega plan komande žandarmerije za napad na žandarma i četnika partizane sa linije Zvornik-Krupanj-Valjevo-Mionica. Posle saslušanja major Olujević je streljan 10. septembra.
Oko 11. septembra 1941. došlo je do drugog susreta Miloša Minića sa Dražom Mihailovićem povodom napada četnika na partizane u selu Planinici (Mionica) kojim je rukovodio Draža Mihailović. 13. septembra 1941. godine sklopljen je sporazum između partizana i četnika u požarevačkom i krajinskom okrugu.
19. septembra 1941. godine, na Titovu inicijativu, došlo je do susreta komandanta Vrhvnog štaba NOPOJ Josipa Broza Tita i komandanta Glavnog štaba četničkih odreda Draže Mihailovića u selu Struganiku (Valjevo), u kući vojvode Živojina Mišića. Sa Titom su bili Miloš Minić, Obrad Stefanović i Vojislav Rafailović. Sa Dražom Mihailovićem se nalazio major Aleksandar Mišić, načelnik Vrhovene Komande, potpukovnik Dragoslav Pavlović i Dragiša Vasić. Ni posle ovih razgovora nije došlo do sporazuma o saradnji jer je, prema Titovim sećanjima, »Draža Mihailović uporno odbijao da započne bilo kakvu borbu protiv Nemaca govoreći da za to još nije vreme«. Dogovoreno je samo da se mobilizacija izvodi bez prisile i da četnici neće napadati partizane.
Krajem septembra 1941. godine je održan treći sastanak Miloša Minića sa Dražom Mihailovićem povodom zajedničke akcije četnika DM i Nedićevih jedinica protiv snaga NOP-a na osnovu njihovog pismenog sporazuma koji su zaplenili partizani.
28. septembra 1941. Draža Mihailović, nakon dogovora sa partiznima, izdaje uputstvo za pravljenje spiskova ljudi svake opštine, "koji pripadaju četničkim odredima Jugoslovenske vojske", koje partizani ne smeju "odvajati". On je takođe proglasio da njegovoj vojsci pripadaju "sva stoka, stočna i moto-mehanizovana vozila", osim ako su ih vlasnici dragovoljno ustupili partizanima. Svako ko ne izvršava naređenja njegove komande, podleže prekom sudu.
1. oktobra 1941. godine potpisan je sporazum između Glavnog štaba NOPO Bosne i Hercegovine i Štaba bosanskih četničkih odreda formiranju zajedničkog operativnog štaba i zajedničkih organa vlasti na oslobođenoj teritoriji. Zajednički štab je imao naziv »Komanda bosanskih vojnih i partizanskih odreda«. Potpisnici sa četničke strane su bili Jezdimir Dangić, Sergije Mihajlović, Pero Đukanović, a sa partizanske Rodoljub Čolaković, Slobodan Princip i Svetozar Vukmanović.
5. oktobra 1941. došlo je do oružanog sukoba četnika i partizana zbog Požege. Pre sukoba izbio je spor oko uspostavljanja vlasti u gradu. Prema partizanskoj verziji događaja, četnici su zahtevali da se vlast u gradu preda njima, dok su partizani tražili obrazovanje zajedničke vlasti. Putem pregovora spor nije bio rešen i četnici su oružjem uzeli vlast.
Vrhovni štab NOPOJ je početkom oktobra 1941. godine predložio da se održi sastanak radi ostvarivanja pune saradnje između četnika i partizana. Draža Mihailović je bio sprečen da dođe na sastanak 16. oktobra. 20. oktobra Vrhovni štab NOPOJ je Mihailoviću uputio pismeni predlog o saradnji u 12 tačaka.
22. oktobra 1941. Draža Mihailović je uputio pismo Vrhovnom štabu NOPOJ u kom ističe "preku potrebu raščišćavanja mnogih nesporazuma, nastalih naročito u poslednje vreme". On pominje "bezbrojne incindente i nelojalnosti", o kojima svakodnevno dobija obaveštenja. U pismu se osvrće na opasnu i tešku vojnu situaciju, koja "imperativno nalaže koncentrisanje naše pažnje na front u Mačvi."
24. oktobra 1941. u manastiru Vraćevšnici potpisan je sporazum između četničkog odreda na sektoru Gornji Milanovac — Kragujevac i Kragujevačkog partizanskog odreda radi borbe protiv "okupatora i njegovih slugu: Nedića, Pećanca, Ljotića i drugih". Pre sklapanja Sporazuma, komesar Kragujevačkog odreda Vladimir Dedijer je pregovarao sa majorom Miodragom Paloševićem a zatim sa kapetanom Radovanom Stojanovićem. U sporazumu stoji da se će se ispitati svi raniji nesporazumi s tim da se krivci najstrožije kazne, i prolašava se sloboda zbora i dogovora, s tim da "nijedna ni druga strana ne sme na zborovima napadati jedna drugu." Dosadašnja mobilizacija se oglašuje nevažećom za obe strane, i mobilizacija se ponovo vrši na zajedničkim zborovima. Dosadašnje rezerve hrane ostaju vlasništvo i jednog i drugog odreda, a da se skupljena hrana ubuduće deli na dva dela. Dogovoreno je da se zajednički postavlja vlast, "s tim da se po mogućstvu zadrže dosadašnji presednici, ako su pomagali narodno-oslobodilačku borbu i nisu bili petokolonaši i narodni neprijatelji".
27. oktobra 1941. godine došlo je do sastanka u Brajićima između četnika i partizana na najvišem nivou. Partizansku delegaciju su činili: Josip Broz Tito, Mitar Bakić i Sreten Žujović. Četničku delegaciju su činili: Draža Mihailović, Dragiša Vasić, potpukovnik Dragoslav Pavlović i kapetan Milorad Mitić. Razgovori u Brajićima bili su poslednji pokušaj da se organizuje zajednička partizansko-četnička komanda. Tito je podneo Mihailoviću pismene predloge u 12 tačaka, od kojih četnički predstavnici nisu prihvatili zajedničku oružanu borbu protiv okupatora i kvislinga, zajedničko snabdevanje partizanskih i četničkih jedinica, obrazovanje narodnih vlasti na oslobođenoj teritoriji ni dobrovoljnu mobilizaciju; po ostalim tačkama sporazum je, uglavnom, postignut.
Prema četničkoj verziji, "duboko skrivajući svoju pravu nameru, vođi partizanskih odreda na sve moguće načine ometali su izvršenje ovog sporazuma."
Napad četnika na Užičku republiku
Sve do četničkog napada na Užičku republiku, pripadnici Dražinih četa kretali su se po slobodnoj teritoriji bez ikakvih smetnji, sem ukoliko su pljačkali po selima. Nakon izbijanja oružanog sukoba, četnici su neretko zarobljene partizane predavali Nemcima (u Slovcu, kod Mionice, u selu Sitarice itd.).
U ultimatumu komandanta četničkih odreda Čačak, od 6. novembra 1941, traženo je da se partizanski odredi preformiraju i uliju u postojeće vojno-četničke odrede, stanu pod komandu Mihailovića, skinu znakove koji nemaju obeležja Jugoslovenske vojske, a u vojničke redove uđu sa činom koji su imali u vojsci:
14. novembra uveče radio London objavio je da je jedini legalni pretstavnik u Jugoslaviji pukovnik Mihailović, pa da se sve snage imaju staviti pod njegovu komandu. Nakon toga su četnički delagati otišli sa pismenim uslovima pukovnika Mihailovića, koji su bili u vezi objave radio Londona, da se partizani stave pod komandu Mihailovića. Partizansko vodstvo odbilo je te uslove i rekli su da to može biti samo na bazi sporazuma i jednih i drugih.
Nakon što su partizani počeli da potiskuju četnike ka Ravoj Gori, Mihailović je naredio Đuriću telefonom: „Odmah se vratite natrag i napravite sporazum ma pod kojim uslovima". Partizanski delegati Aleksandar Ranković i Petar Stambolić postavili su sledeće uslove: da se obrazuje mešovita istražna komisija od ljudi iz redova četnika i partizana, koji će povesti istragu po pitanjima bratoubilačke borbe. Zatim da se obrazuje mešoviti sud, koji će suditi svim izazivačima bratoubilačke borbe; i da će se produžiti pregovori po svima ostalim pitanjima dok se to ne svrši, a sutra u 12 sati, 21 novembra, prestaju neprijateljstva, sve jedinice ostaju gde su se zatekle i da se zarobljenici jedne i druge strane puste bez obzira na broj. Kad se Đurić vratio u štab, sačekao ga je na vratima Dragiša Vasić i kad mu je rekao da je sporazum potpisan, on je skočio i rekao: „Vi ste nas spasli". Situacija je kod četnika bila takva da bi, verovatno, bili likvidirani i izbačeni sa Ravne Gore i svih položaja koje su držali da nije došlo do sporazuma.
Partizanski komandant Dragojlo Dudić o ovim borbama piše:
Četnički starešina Zvonko Vučković opisuje međusobne borbe četnika i partizana tokom ustanka (obračun u Ovčaru) na sledeći način:
Gušenje ustanka u Srbiji
Nakon sloma ustanka u Srbiji, Mihailović je od strane izbjegličke vlade početkom 1942. proglašen ministrom vojske, dok je JVUO prihvaćena kao regularna oružana formacija Kraljevine Jugoslavije. Na osnovu ovoga, Mihailović je pozivao na "izvršenje vojne obaveze", odnosno na pristupanje njegovim jedinicama pod pretnjom vojnih zakona u slučaju rata.
Poraz partizana u Srbiji, prihvatanje Mihailovića od strane Engleza i dominacija četnika u istočnim delovima Jugoslavije pojačavali su napade na četnike, podsticali Saveznike da raskrinkaju Mihailovića i njegove oružane snage kao kolaboracioniste.
Kapitulacija Italije
Nakon neuspješne ofanzive u istočnoj Bosni, Draža Mihailović 7. novembra 1943. naređuje opšti napad na "komuniste", tj. partizane:
12. novembra 1943. godine general Mihailović u naređenju Dragutinu Keseroviću precizira da uništenje komunista podrazumeva nemilosrdno likvidiranje njihovih simpatizera i jataka:
Kekrop II
Kekrop II. bio je legendarni ili kralj Atene. Bio je sin Pandiona I te naslijedio prijestolje od svog brata Erehteja. Naslijedio ga je sin Pandion II., iako neki izvori navode da je Pandion bio njegov nećak, odnosno Erehtejev sin.
Četničko-partizanski sukob
Kapitulacija Italije
Iako je Draža lagao da njegovu "borbu protiv komunista" saveznici odobravaju, on 13. novembra javlja svojim komandantima da je saveznička misija krenula u obilazak terena, i da borbu sa komunistima moraju sakriti:
20. novembra 1943. britanski kapetan Mor, oficir pri četničkim snagama na južnom Kopaoniku, ocenjuje da je većina četničkih vođa protiv partizana samo zbog instrukcija generala Mihailovića. Marković, četnički vođa u ovom kraju, obavestio je kapetana Mora da on za sada ne može da kontaktira partizane da bi razgovarao o saradnji, pošto je primio naređenje od generala Mihailovića u kojem se preti smrću svakom četniku koji nije spreman da se bori protiv partizana.
24. novembra 1943. godine general Mihailović nalaže majoru Đuriću nepomirljiv stav po pitanju partizana:
Posleratno razdoblje
U posleratnom razdoblju nastavljeni su sukobi u emigraciji, koji su ekstremne forme poprimali u vidu terorističkih napada na ambasade SFRJ i, s druge strane, rad jugoslovenske službe državne bezbednosti na likvidaciji političkih protivnika.
Nacionalno pitanje
U partizansko-četničkom sukobu bitno mesto imaju suprotne nacionalne politike. Četničko izjašnjavanje za Jugoslaviju imalo je u vidu njeno prihvatanje u međunarodnoj zajednici u nepromenjenom obliku. Četnici su u komunikaciji sa saveznicima zastupali program obnove Jugoslavije. Prema ravnogorskoj propagandi, „jugoslovenstvo" je samo kroz srpstvo moglo dobiti realnu sadržinu. Jugoslavija je zamišljana kao država koju će voditi Srbija i u kojoj će biti ujedinjeni svi Srbi i sve zemlje u kojima su Srbi živeli (velika Srbija).
Antijugoslovenski stav četničkog pokreta iskazivao se, međutim, u šovinističkom odnosu prema drugim jugoslovenskim narodima i nacionalnim manjinama, a na drugoj strani u isticanju Srba kao vodećeg naroda u Jugoslaviji. U četničkim listovima 1943. prihvata se Jugoslavija, ali posle "osvetničkog uzvraćanja Hrvatima". Za četnike, "nije moglo biti ravnopravnog razgovora dok se ne otkotrlja 700.000 hrvatskih glava."
Četnička koncepcija Velike Srbije bila je neostvarljiva bez „čišćenja" Hrvata i Muslimana, kao i svih manjina. Muslimani su tretirani kao Srbi, ali se smatralo da ih delom treba iseliti u Tursku na osnovu sporazuma jugoslovenske kraljevske i turske vlade. Pri Mihailovićevim štabovima nalazio se tek mali broj muslimana integralne jugoslovenske orijentacije ili opredeljenih kao Srba (Mustafa Mulalić, dr Ismet Popovac, Musakadić i drugi). Muslimani su, prema Svetosavskom ravnogorskom kongresu, imali da se nađu u okviru srpske jedinice.
U Bosni su četnici vodili propagandu da su glavni neprijatelj Hrvati i „Turci", to jest Muslimani. Komunisti su nastojali da razgore narodnooslobodilačku borbu Jugoslavije uključujući u nju i Hrvate i muslimane. Kolektivna odmazda nad njima, zbog genocida nad srpskim življem, značio bi uvlačenje zemlje u vrtlog još krvavijeg i zapletenijeg građanskog rata. Takav prilaz bio je neprihvatljiv za ideologiju KPJ i njenu nacionalnu politiku. Šta više, KPJ je naglašavala zlu sudbinu hrvatskog naroda i Muslimana u slučaju da pobedi četnička politika.
Na zločine ustaša (među kojima je bilo Hrvata i muslimana) nad Srbima u istočnoj Bosni četnici su odgovarali kolektivnim odmazdama nad hrvatskim i muslimanskim stanovništvom. Partizani su četnike nazivali „srpske ustaše".
Narodnooslobodilački pokret, s komunističkim jezgrom, imao je sasvim drugi nacionalni odgovor u ovoj zapaljivoj situaciji. Iskustvo prve Jugoslavije pokazivalo je da se ona ne može graditi bez pune ravnopravnosti naroda, tako da je svaka projekcija srpske prevlasti bila grobnica Jugoslavije.
Četničko-partizanski sukob kao građanski rat
Istoričarka Dubravka Stojanović kvalifikuje četničko-partizanski sukob kao građanski rat.
Osvrćući se na tezu da je u okupiranoj Jugoslaviji vođen građanski rat, profesor Miodrag Zečević kaže:
Istoričar Branko Petranović smatra da se klasična definicija građanskog rata može samo donekle primeniti na situaciju Jugoslavije u drugom svetskom ratu, pre svega na aspekt revolucionarne smene vlasti, koja je vođena kao deo narodnooslobodilačke borbe:
Petranović vidi građanski rat u završnim operacijama NOVJ u vidu represije nad zarobljenim četničkim i drugim jedinicama i njihovom masovnom likvidacijom posle kapitulacije Nemačke, a na drugoj strani vansudskim obračunima nad pristalicama suparničkog pokreta u oslobođenim gradovima krajem 1944. i u toku 1945. godine. Među njima je, nesumnjivo, bilo kolaboracionista i ratnih prestupnika, ali i građana koji nisu učestvovali u zločinima, ideoloških protivnika komunizma i neutralaca.
Pianosinatico, Pistoia
Pianosinatico je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 978 m.
Correale, Siracusa
Correale je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 76 m.
La Cantera, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
La Cantera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 670 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1967 m.
Fodico, Reggio Emilia
Fodico je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Cruz Negra, Tempoal
Cruz Negra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Marcus Trebellius Maximus
Marko Trebelije Maksim (Marcus Trebellius Maximus, 1. vijek) bio je rimski političar i velikodostojnik poznat kao guverner Britanije u Godini četiri cara.
Karijeru je započeo pod carem Neronom, prvo kao konzul godine 56. a potom kao član komisije za određivanje poreza u Galiji godine 61. Na mjesto guvernera Britanije je imenovan 63. i uložio je veliki trud da obnovi provinciju opustošenu za vrijeme velikog Budikinog ustanka 60-61. Tom prilikom je obnovio razorene gradove Kamulodunum i Londinijum. Njegovi napori su uspjeli pacifirati provinciju, tako da je odatle godine 67. povučena Legio XIV Gemina.
Njegova politika izbjegavanja sukoba s britskim plemenima izvan dotadašnjih rimskih granica, međutim, nije bila po volji vojnicima i oficirima kojima je pljačka predstavljala važan izvor prihoda. To je izazvalo nezadovoljstvo, a Maksimov autoritet je dodatno smanjio sukob sa Markom Roscijem Celijem, komandantom XX legije Valeria Victrix. Godine 69. je u toj legiji izbila pobuna, a Maksim je nije mogao ugušiti. Umjesto toga je morao bježati u Galiju prepustivši Celiju de facto vlast nad Britanijom. Službeno ga je zamijenio Marko Vetije Bolan, guverner imenovan od cara Vitelija.
Agua Florida, Ixmiquilpan
Agua Florida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2635 m.
Opština Hârlău, Iași
Hârlău je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 150 m.
El Aguaje de la Tuna, Tecate
El Aguaje de la Tuna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 668 m.
Texio, Tepoztlán
Texio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1432 m.
Stražišče (Cerknica, Slovenija)
Stražišče je naselje u slovenskoj Općini Cerknici. Stražišče se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 13 stanovnika.
Pobuna
Pobuna u najširem smislu predstavlja čin suprotstavljanja ili negiranja nečije vlasti ili autoriteta od osobe ili osoba koje su joj dotada bile ili trebale biti podvrgnute. U slučaju da se odigrava na širem području i u njemu sudjeluje veći broj osoba, za pobunu se koristi izraz ustanak.
U užem smislu se pod izrazom pobuna podrazumijeva odbacivanje autoriteta, odnosno odbacivanje poslušnosti od osoba koje se zbog specifičnosti situacije nalaze u trajnom odnosu subordinacije. Tako se odbijanje naređenja od strane kapetana broda naziva brodskom pobunom, odbijanje vojnika da slušaju svoje oficire naziva vojničkom, a odbijanje zatvorenika da slušaju zatvorske vlasti naziva zatvorskom pobunom. Svi ti slučajevi u pravilu sadržavaju čin nasilja, bilo u stvarnom, bilo u simboličkom smislu.
Croisilles (Orn)
Kroazij je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 172 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 15 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 303 m, a minimalnoj 186 m).
Bay View, Ohio
Bej Vju je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 632, što je 60 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Limón, Chínipas
El Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 125 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 437 m.
Wauhillau, Oklahoma
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 345.
British Museum
British Museum (hrvatskosrpski: Britanski muzej) je najstariji javni muzej na svetu. Sadrži kolekcije pretežno vezane za istoriju čovečanstva. Osnovan je 1753. i nalazi se u britanskoj prestonici Londonu.
Historija muzeja
Začeci muzeja vezani su za britanskog fizičara Ser Hansa Slouna. Tokom svog života Sloun je sakupio preko 71.000 predmeta, uključujući herbarijum i biblioteku. Želeći da sačuva svoju kolekciju posle smrti, Sloun je zaveštava kralju Džordžu II. Sam kralj nije bio posebno zainteresovan za kolekciju, ali je zahvaljujući naporima Parlamenta osnovan odbor poverenika kojima je kolekcija data na staranje. Time se 7. juna 1753. godine posebnom odlukom Parlamenta zasniva Britanski muzej. thumb|left|250px|Glavni ulaz u monumentalno zdanje Britanskog muzeja
U početku se kolekcija sastojala pretežno od knjiga, rukopisa i nešto antikviteta u vidu starih novčića i vaza. Međutim, od osnivanja pa do danas kolekcija se samo uvećavala, podjednako putem donacija i kupovinom predmeta.
Muzej je prvi put otvoren za javnost 15. januara 1759. godine. Muzejske kolekcije bile su dostupne svima a sam ulazak u muzej bio je besplatan. Muzej je od tada otvoren bez većih prekida a ulaz je i danas slobodan. Godišnje ga poseti preko 4 miliona ljudi.
Zgrada muzeja
Muzejska zgrada je tokom proteklih vekova mnogo puta izmenila svoj izgled.
Za potrebe muzeja, odbor poverenika je inicijalno izabrao jednu od najlepših zgrada tadašnjeg Londona. Bilo je to Montagu zdanje izgrađeno približno 1676., a obnovljeno 1686. od strane jednog francuskog arhitekte. U skladu sa tim stil zdanja bio je pretežno francuski.
Poslednja velika izmena završena je 2000. godine. Izmeštanjem većeg dela biblioteke stvoren je dodatan prostor. Po dizajnu arhitekte Lorda Fostera taj prostor pretvoren je u veliki trg koji opkružuje čitaonicu, a zatim natkriven. Time je stvoren najveći natkriveni trg u Evropi. Otvorila ga je kraljica Elizabeta II 6. decembra 2000. i on nosi njeno ime - The Queen Elizabeth II Great Court.
Muzejske kolekcije
U muzeju je izloženo više hiljada predmeta iz različitih perioda istorije: od praistorijskod doba do modernijih kolekcija koje su vezane za period industrijske revolucije. Muzej ima ukupno 94 galerije koje se protežu preko 4 kilometra. Osim relativno stalnih kolekcija, muzej redovno priređuje i privremene postavke za koje se naplaćuju ulaznice.
Neke od kolekcija su: thumb|desno|250px|Deo friza Partenona
Teofanu Sklirina
thumb|right|250px|Theofanu thumb|right|220px|Otto II i Theophano
Teofanu (960 – 15. jun 991) (Θεοφανώ Σκλήραινα, Theophano Skleraina), također navođena i kao Theophania, Theophana ili Theophano, bila je bizantska princeza koja je kasnije postala sveta rimska carica, odnosno supruga svetog rimskog (njemačkog) cara Otona II.
Do braka je došlo iz političkih razloga, odnosno zahvaljujući nastojanju rimsko-njemačkog cara Otona I Velikog da sklopi savez sa Bizantom. U tu je svrhu poslao izaslanstvo u Carigrad da pronađe pogodnu nevjestu (virgo desiderata) za svog sina Otona među pripadnicima bizantskog plemstva, odnosno bizantske carske dinastije. Prema sačuvanom bračnom sporazumu, Teofanu je bila neptis (nećaka ili unuka) cara Jovana I Cimiskija; suvremena istraživanja su ustanovila da je bila kćer Sofije Fokena, Jovanove rođake i nećake prethodnog cara Nikifora II Foke, kao i Konstantina Sklerosa, Jovanovog šurjaka (iz prvog braka).
Pregovori, koje je ispočetka otežavalo nastojanje da se Jovan titulira kao "grčki", a ne rimski car, su okončani tek nakon što je Oton II preuzeo prijestolje. Godine 972. je Teofano iz Carigrada došla u Rim dvor s velikom pompom, velikom pratnjom i brojnim darovima. Njih dvoje je svečano vjenčao papa Ivan XIII u bazilici Svetog Petra. Brzo se nametnula kao uticajna ličnost na dvoru; muža je pratila na svim njegovim pohodima te izdavala povelje u njegovo ime. Mužu je rodila sljedeću djecu:
Teofanu je vodila aktivan život na dvoru, pratila muža na njegovim pohodima i izdavala povelje u njegovo ime. S druge strane je došla u veliki sukob s Otonovom majkom Adelaide od Italije, koju je čak 978. uspjela protjerati s dvora. Nakon muževe smrti 983. je s njom bila prisiljena dijeliti regentstvo za Otona III, ali ju je opet prognala i vladala kao samostalni regent sve do smrti.
Većina historičara je opisuju negativno. Albert od Metza tvrdi da je bila "neugodna i previše pričljiva". Često je kritizirana zbog pretjerane sklonosti luksuzu, koja se smatrala dekadentnom za tadašnju siromašnu i nerazvijenu Evropu. Kao primjer se tako navodi običaj da se kupa svaki dan. Teolog Petar Damjan, pak, tvrdi kako je imala vanbračnu vezu sa Jovanom Filagatosom, grčkim monahom koji je nakratko vladao kao antipapa Ivan XVI. S druge strane se tvrdi da je prva koristila vilicu kao pribor za jelo, odnosno uvela običaj koji će se postepeno proširiti po evropskim dvorovima.
Rašče
Rašče je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Rašče pripada gradskoj opštini Saraj grada Skoplja.
Prirodni uslovi
Rašče je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 20 km zapadno.
Naselje Rašče je u istorijskoj oblasti Dervent, tj. oblasti oko Derventske klisure, koju pravio reke Vardar između Pologa i Skopskog polja. Kroz naselje protiče Vardar, dok se južno izdiže planina Žeden. Nadmorska visina naselja je približno 340 metara.
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Rašče je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 2.697 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).
Deva Victrix
thumb|300px|Deva, suvremena rekonstrukcija najvjerojatnijeg izgleda
Rašče
Stanovništvo
Većinska veroispovest je islam.
Deva Victrix
Deva Victrix, ili jednostavno Deva, bila je rimska tvrđava (castrum) u provinciji Britaniji, poznata po tome što je od nje nastao moderni grad Chester, ali i po neuobičajenoj veličini i brojnim artefaktima koji sugeriraju da je mogao biti i upravno središte provincije. Sagrađena je 70-tih kao baza II Adiutrix legije u njihovim operacijama protiv Briganata, ali je dovršena u kasnijim decenijama kada je postala bazom XX legije Valeria Victrix. U civilnom naselju sagrađenom oko grada se nalazio i amfiteatar koji je mogao primiti između 8000 i 10000 gledalaca.
Casalinella, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 341 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 706 m.
Schitu Hadâmbului, Mironeasa
Schitu Hadâmbului je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Mironeasa.
Scott Morrison
Scott John Morrison (13. maj 1968 -) je australijski političar koji se od 2018. nalazi na mjestu vođe Liberalne stranke te služi kao 30. po redu premijer Australije. Morrison, koji se prije bavljenja politikom bavio turizmom, je u federalni Parlament prvi put izabran 2007. godine, a od 2013. do 2018. je služio kao ministar u vladama svojih prethodnika Tonyja Abbotta i Malcolma Turnbulla. Premijerom je postao nakon što je Turnbull odustao od natjecanja za mjesto vođe stranke.
Na parlamentarnim izborima 2019. godine je, usprkos anketa koje su najavljivale pobjedu opozicijske Laburističke stranke, ostvario pobjedu i osigurao premijerski mandat za sljedeće tri godine.
Schitu Hadâmbului, Mironeasa
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 380 m.
Slunj
Slunj je grad u Hrvatskoj, koji predstavlja središte regije Korduna.
Geografija
Slunj je grad smješten na obalama rijeka Slunjčice i Korane. Kroz njega prolazi glavna magistralna cesta koja vodi prema Plitvičkim jezerima i srednjem i južnom Jadranu. Slunj i okolica zauzimaju površinu od 401 km2.
Gradska naselja
Slunj se sastoji od 66 naselja: Arapovac, Bandino Selo, Blagaj, Bukovac Perjasički, Crno Vrelo, Cvijanović Brdo, Cvitović, Čamerovac, Donja Glina, Donja Visočka, Donje Primišlje, Donje Taborište, Donji Cerovac, Donji Furjan, Donji Kremen, Donji Lađevac, Donji Nikšić, Donji Poloj, Donji Popovac, Dubrave, Glinsko Vrelo, Gornja Glina, Gornja Visočka, Gornje Primišlje, Gornje Taborište, Gornji Cerovac, Gornji Furjan, Gornji Kremen, Gornji Lađevac, Gornji Nikšić, Gornji Popovac, Grobnik, Jame, Klanac Perjasički, Kosa, Kosijer Selo, Kutanja, Kuzma Perjasička, Lađevačko Selište, Lapovac, Lumbardenik, Mali Vuković, Marindolsko Brdo, Miljevac, Mjesto Primišlje, Novo Selo, Pavlovac, Podmelnica, Polje, Rabinja, Salopek Luke, Sastavak, Slunj, Slunjčica, Snos, Sparednjak, Stojmerić, Suvaja, Šlivnjak, Točak, Tržić Primišljanski, Veljun, Veljunska Glina, Veljunski Ponorac, Videkić Selo, Zapoljak i Zečev Varoš.
Chocaman, Veracruz
Chocaman je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Slunj
Vjera
Prema popisu iz 2001. godine u Slunju živi:
Chocaman, Veracruz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9277 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1338 m.
Slunj
Narodnost
Prema popisu iz 2001. godine u Slunju živi:
Samoopredeljenje (Kosovo)
Pokret samoopredeljenja (Lëvizja Vetëvendosje), poznatiji pod skraćenicom Samoopredeljenje (Vetëvendosje), je kosovska politička stranka koja okuplja kosovske Albance radikalne nacionalističke, odnosno levičarske orijentacije. Nastala 2005. godine kao naslednica Mreže za kosovsku akciju (KAN), u periodu pre proglašenja i priznanja kosovske nezavisnosti se istakla radikalnim odbijanjem bilo kakvog kompromisa sa Srbijom oko državnopravnog statusa Kosova, ali i otvorenim neprijateljstvom prema UNMIK-u, koga je držala glavnom kočnicom potpunoj nezavisnosti. Posle proglašenja nezavisnosti je, inzistirajući na uvođenju države blagostanja i optužujući tadašnje kosovske vlastodršce za korupciju stekla izuzetnu popularnost među glasačima, te se od 2017. godine smatra najjačom strankom na Kosovu. U prvih nekoliko meseci 2020. je njen vođa Albin Kurti vodio kosovsku vladu.
Slunj
Povijest
Slunj se prvi puta spominje u 12. stoljeću, a o burnim prošlim vremenima svjedoče i danas zidine Starog frankopanskog grada sagrađenog na kamenoj uzvisini iznad rijeke Slunjčice. Stari grad povijesno je središte feudalnog vlastelinstva knezova Krčkih-Frankopana, a prvi put se spominje u 15. stoljeću. Pod njegovom zaštitom razvija se naselje i osniva franjevački samostan na drugoj obali Slunjčice. Tokom 16. stoljeća naselje propada u turskim ratovima, a feudalni grad se pretvara u graničnu obrambenu utvrdu. Potkraj 17. stoljeća naselje se obnavlja i razvija u današnji grad Slunj. Zanimljivo je razdoblje Slunja za vrijeme kratkotrajne francuske vladavine od 1809.-1813. godine koji je tada bio najistočniji granični dio Napoleonovog imperija. . U to vrijeme gradile su se ceste, mostovi preko rijeka te žitni magazini potrebni za vojne svrhe. Kao svijedok tog vremena i danas strše zidine Napoleonovog magazina.
Za vrijeme raspada SFRJ se Slunj, kao većinski hrvatska općina, našao okružen općinama s većinski srpskim stanovništvom, čije se stanovništvo pobunilo i formiralo Republiku Srpsku Krajinu. Za vrijeme rata u Hrvatskoj Slunj je bio odsječen od hrvatskog teritorija, te su ga krajem 1991. zauzele krajinske snage potpomognute s JNA. Izbjeglo hrvatsko stanovništvo je utočište pronašlo u susjednoj BiH, gdje im je pomogao Fikret Abdić. Slunj se pod hrvatsku vlast vratio 1995. za vrijeme Operacije Oluja.
Campiglia Cervo, Biella
Campiglia Cervo je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Slunj
Gospodarstvo
Ratna razaranja i višegodišnja srbo-četnička okupacija slunjskog područja (1991-1995), nanijeli su uz ljudske žrtve i velika materijalna razaranja. Nakon oslobođenja Slunja u kolovozu 1995. godine zatečeni su opustošeni, uništeni i oštećeni stambeni i poslovni prostori te infrastruktura. Prvo se započelo s obnovom obiteljskih kuća i stanova te infrastrukture kako bi se omogućio povratak stanovništva, a tek potom je slijedio oporavak gospodarstva koji traje sve do današnjih dana.
Campiglia Cervo, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 777 m.
Slunj
Gospodarstvo
Danas je na području Grada Slunja evidentirano cca. 100 različitih obrta i oko 50 trgovačkih društava koji se bave pretežito uslužnom djelatnošću, a najviše ih je iz područja ugostiteljstva i trgovine. Proizvodna djelatnost je, u odnosu na prijeratno stanje, zastupljena u vrlo maloj mjeri.
Grad Slunj svoj gospodarski razvoj vidi kroz daljnji razvoj turizma, poljoprivrede, obrtništva te ekološki čiste industrije, budući da upravo za te djelatnosti ima određene predispozicije i prirodne resurse. Kako bi se na najbolji način spoznale prednosti i mogućnosti daljnjeg razvoja, Grad Slunj je izradio Strategiju gospodarskog razvoja Grada Slunja za razdoblje od 2004. do 2007. godine kojom je utvrđeno trenutno stanje gospodarstva, te su predložene mjere i aktivnosti pomoću kojih je moguće postići daljnji održivi razvoj zajednice.
Ruralna (seoska područja) su godinama stagnirala u svom razvoju čemu je doprinijela i devastacija tih područja u ratu. Kako bi se potaknuo razvoj poljoprivrede na ovim područjima Grad Slunj je, osim ulaganja u infrastrukturu, poticajnim mjerama pomogao u njenom razvoju. Uvidjevši važnost potpore poljoprivrednim gospodarstvima, Grad i dalje nastavlja isto kroz Program poticanja razvitka poljoprivrede u 2006. godini, kojim se predviđaju određene poticajne mjere (sufinanciranja, bespovratne potpore) kako bi se poduprle određene aktivnosti vezane uz razvoj poljoprivredne proizvodnje, a time i stvaranje preduvjeta za bavljenje seoskim turizmom. mini|260px|Park u centru grada. Osim poljoprivrede, Grad Slunj ima prirodne i kulturne resurse koje je moguće valorizirati u cilju razvoja turizma. Za sada je u Slunju bavljenje turizmom aktivno samo u vrijeme turističke sezone, a vezano je uglavnom uz tranzitni turizam, odnosno smještaj turista koji su na proputovanju do svojih krajnjih odredišta. Od bitnih planiranih aktivnosti Grada ističe se aktiviranje vodeničarskog naselja Rastoke kao središta turističke ponude, restauracija i sadržajno opremanje Starog Grada Slunja, te eventualna izgradnja sportsko-rekreacijskog centra Rastoke i turističkog naselja Taborište u cilju dobivanja cjelovite turističke ponude. Slunj ima mogućnosti orijentirati se na različite vrste turizma: seoski, sportsko-rekreativni, sportsko-lovni, sportsko-ribolovni, kulturni i dr.
U Gradu Slunju postoji također Industrijska zona Gornje Taborište u kojoj je moguće obavljati razne proizvodne djelatnosti koje zadovoljavaju ekološke standarde, kao i razne servisne i zanatske djelatnosti. Prema dosadašnjim financijskim mogućnostima Grad je uložio određena sredstva u komunalno opremanje iste. Planira se i formiranje nove zone male privrede kao i poslovne zone uz predviđenu zaobilaznicu Grada.
Grad Slunj posebnu pažnju posvećuje razvoju poduzetništva na svom području, a posebno su dobrodošla ulaganja i investiranja poduzetnika čime bi se potaknulo zapošljavanje i cjelokupni razvoj gospodarstva Grada. Također, kako se Slunj nalazi na području od posebne državne skrbi, za sadašnje i buduće poduzetnike postoje određene porezne olakšice i pogodnosti. Važno je istaknuti i povoljan prometni položaj Slunja, njegovu dobru prometnu povezanost i relativno malu udaljenost od velikih gradskih i poslovnih središta.
Spomenici i znamenitosti
mini|260px|Napoleonov magazin.
Kultura
U gradu Slunju nema kulture.
Siebenbäumen
Zibenbojmen je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 131 opštinskog središta okruga Hercogtum Lauenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 654 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1053118.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hercogtum Lauenburg Zibenbojmen se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Hercogtum Lauenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 50 metara. Površina opštine iznosi 8,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 654 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 74 stanovnika/km².
Mazu (boginja)
thumb|240px|Statua koja prikazuje Mazu u Kinmenu, Republika Kina
Mazu (, vijetnamski: Ma Tổ; Foochow romanizacija: Mā-cū; doslovno "Majka predak"), također pisana i kao Matsu, je boginja mora koja po predaji štiti ribare i pomorce, te se poziva kao zaštitnica svih Južnih Kineza i Istočnih Azijaca. Rođena je kao Lin Moniang (Foochow romanizacija: Lìng Mĕk-niòng) u Fujianu oko 960. Njeno štovanje je započelo u doba dinastije Ming, kada su joj sagrađeni brojni hramovi širom Kine, a kasnije se proširilo na sva područja s velikim brojem doseljenika iz Južne Kine.
Mazu se danas uglavnom štuje na južnim i istočnim obalama Kina i susjednim područjima Jugoistočne Azije, posebno u Zhejiangu, Fujianu, Tajvanu, Guangdong, Hainanu i Vijetnamu, odnosno područjima gdje postoji duga pomorska tradicija, kao i među zajednicama koje potiču iz tih krajeva.
Nečujam
[[Datoteka:Šolta Nečujam OpenStreetMap 120829.png|thumb|desno|200px|OpenStreetMap]] thumb|desno|200px|Podkamenica thumb|desno|200px|Supetar thumb|desno|200px|Piškera
Strane (Postojna, Slovenija)
Strane je naselje u slovenskoj Općini Postojni. Strane se nalazi u pokrajini Notranjskoj i statističkoj regiji Notranjsko-kraškoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 72 stanovnika.
Nečujam
Nečujam je najveći zaljev na Šolti i jedan od najvećih na Jadranu - ima puno manjih uvala koje su uvijek dobro zaštićene od vjetra. Nečujam vjerojatno ima najdužu povijest turizma na otoku, a i šire.
U 4. stoljeću je car Dioklecijan koji je živio nedaleko u svojoj palači (današnjoj jezgri Splita) koristio najmanju uvalu u Nečujmu kao svoj ribnjak. Zato mu je ime i danas Piškera, a ruševine su još uvijek tu, na dnu mora. U Piškeri je Dioklecijan imao i terme pa je tu dolazio i na kupanje, uživajući u ljepoti krajolika i bježeći od svakodnevnih dužnosti. Tada je Nečujam od Splita bio udaljen 7-8 sati veslanja, a danas je to svega 15 - 20 min brzim brodom budući se radi o udaljenosti od samo 9 NM. Još od tog vremena Nečujam je ostao samo mjesto za odmor, ne za rad. Nema status naseljenog mjesta budući su tamo samo vikendice ljudi iz gradova s kopna i brojni apartmani s bazenom i hotelskim sadržajima.
El Limoncito, Xilitla
El Limoncito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Nečujam
Nečujam je po mnogima najljepša uvala otoka Šolte. Zapravo je to niz predivnih uvala koje plijene svojom veličinom i raskoši. Ukupno su duge 1,8 km i široke do 1,2 km. Nečujam se nalazi na sjevernoj strani otoka, a od Splita ga dijeli nepunih 9 milja prekrasno plavog Jadrana.
Case Marcelli, Ancona
Case Marcelli je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
El Limoncito, Xilitla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 923 m.
Nečujam
Ono je najstarije a opet najmlađe naselje otoka. Kako? Za iznimnu kvalitetu šoltanskog akvatorija znao je pred oko 1700 godina još i sam car Dioklecijan, koji je upravo u Nečujmu dao izgraditi svoj ribnjak.
Poslije njega u Nečujmu svoj mir pronašao je i otac hrvatske književnosti Marko Marulić. Netaknuta priroda i mir, koji su narušavali samo cvrčci, bili su inspiracija za njegovo najveće djelo "Juditu". Još jedan velikan hrvatske riječi, Petar Hektorović, pohodio je Nečujam, ne mogavši odoljeti njegovim čarima.
Case Marcelli, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
BRL-32872
BRL-32872 je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 537,604 Da.
Nečujam
Međutim, danas je Nečujam nešto sasvim drugo. Izgradnjom modernih vikend kuća i turističkog naselja Nečujam postaje moderno turističko mjesto, čiju povijest sramežljivo otkriva tek nekadašnji Marulov ljetnikovac koji je kao muzej postao dio samog turističkog naselja. No jedna stvar kroz stoljeća ostaje nepromijenjena, a to je naziv samog mjesta. Latinski naziv Vallis Surda ili "gluha uvala" dolazi iz same veličine nečujamske uvale, koja je u stanju svaki zvuk sakriti i pretvoriti ga tek u sitni šapat. Nije teško zaključiti zašto je senzualna duša poput marulića upravo ovdje buknula kroz stihove:
Znaš da na otoku stanujem, koji baš pridalek nije,
Nego je od grada on udaljen stadija sto.
Ako li slučajno ushtiju prijani sa mnom da budu,
Hoće l`da užiju moj blaženi, seoski mir,
Jedna će veslarka ubrzo, sedam za nepunih sati,
Čilo dorinuti njih amo, gdi boravim sam.
Današnji arheološki lokaliteti tragove života prate još od antičkog doba. U uvali Piškeri pronađeni su ostaci rimske gospodarske zgrade, a na okolnim prostorima otkriveni su grobovi i mnogi komadi keramike i novca. I danas su vidljivi ostaci zidina kojima je uvala bila zatvorena i pretvorena u ribnjak. Ostaci rimske nekropole pronađeni su i na položaju blizu uvale Supetar. U dnu uvale, na njezinoj istočnoj strani, ima ostataka iz antičkog doba, a nedaleko od njih su ruševine gotičke crkvice (XV. st.). Uz crkvu je jednostavna kamena kuća koja je nekada pripadala Dujmu Balistriliću, prijatelju pjesnika Marka Marulića koji je u njoj boravio; u kući je memorijalna zbirka posvećena Marku Maruliću, pred kućom spomen-stup podignut pjesniku Petru Hektoroviću.
Martín Sánchez Esquivel, Saltillo
Martín Sánchez Esquivel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2090 m.
Opština San Juan Mazatlán, Oaxaca
San Juan Mazatlán je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 5786 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
El Ciruelo, Santo Domingo Tepuxtepec
El Ciruelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tepuxtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1576 m.
Milivojce
Milivojce je naseljeno mesto grada Vranja u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 122 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 149 stanovnika).
Olga Adam
Olga Adam (rođena: Olga Ungar) (Banatsko Aranđelovo, 25. 5. 1925 – Novi Sad, 17. 10. 2012), jugoslavenska glumica i spikerica. Ostala je u pamćenju široj jugoslavenskoj javnosti po tome što se prva oglasila na talasima Radio Novog Sada 29. 11. 1949 godine tačno u podne.
Biografija
Olga Adam je rođena 25. 5. 1925 u Banatskom Aranđelovu, blizu Novog Kneževca, u jevrejskoj porodici Marcela i Margite Ungar. Otac joj je bio drvarski trgovac. Osnovnu školu je završila u rodnom mestu, a gimnaziju je, do 1941, pohađala u Kikindi, da bi potom kao Jevrejka bila isključena iz škole. Sredinom avgusta te godine, s roditeljima, mlađim bratom i Jevrejima severnog Banata, deportovana je u logor Novi Bečej, a u drugoj polovini septembra u Beograd, gde je njen otac interniran u logor Topovske šupe i iste jeseni streljan. Nju, majku i brata, uoči deportovanja u decembru 1941, poznanik Srbin je spasio i izveo iz Beograda u Svilajnac, gde su ilegalno živeli do oslobođenja. Posle Drugog svjetskog rata, nastanila se s majkom i bratom u Novom Sadu. Upisala se u Državnu pozorišnu školu, gde je i diplomirala 1949. Glumu je učila kod redatelja Bore Hanauske i Jurija Ljvoviča Rakitina. Skoro cela njena klasa dobila je angažman u pozorištu u Sremskoj Mitrovici, ali je ona ostala u Novom Sadu i radila kao spiker na radiju. Tri sezone, od 1951 do 1954, igrala je u Srpskom narodnom pozorištu, a potom u Lutkarskom pozorištu od 1954 do 1955. U dramskom ansamblu Radio-Novog Sada na mađarskom jeziku, radila je do penzionisanja 1984, a nastupala je i u Novosadskom pozorištu (Ujvidéki szinház). U Novosadskom pozorištu je igrala manje uloge, pa je tako nastupila i u prvoj predstavi tog pozorišta 1974 godine u komadu "Mačja igra" Ištvana Erkenja. Redovno je učestvovala i u snimanjima "Vesele večeri", takođe na mađarskom jeziku. Bila je vrsna komičarka, i posle penzionisanja igrala je u mnogim predstavama. Preminula je 17. 10. 2012 u Novom Sadu.