cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kraš sindrom
Klinička slika i dijagnoza
Posle oslobađanja priklještenih delova tela postoji slobodan vremenski interval u trajanju od nekoliko časova, kada se povređena osoba oseća relativno dobro. Nakon toga razvija se otok i pad temperature povređenog uda sa oslabljenim pulsom ili bez pulsa u njemu, i oštećenom funkcijom živaca (gubitak osećaja).
Naglo oslobađanje povređenog uda nastaje „reperfuzijski-sindromom “ koji prati akutna hipovolemija i poremećaji metabolizma.
Iz nekrozom oštećenih mišića (mioliza) oslobađaju se toksini, koji prodiru u sistemsku cirkulaciju i bubrege i izazivaju mioglobinuriju (izlučivanje mioglobina iz mišića preko mokraće), što izaziva prvo smanjenje (oliguria) a zatim i potpuni prekid (anuria) izlučivanja mokraće iz bubrega. Ovo stanje može izazvati nagli nastanak šoka i smrt kojoj prethodi srčana aritmija.
Ako ne nastupi smrt u ovoj fazi, nakon dva do pet dana javlja se opšte poboljšanje, ali otok na udovima zaostaje i pojačava se. Nakon ovog perioda može doći do trajnog poboljšanja ili ponovnog pogoršanja sa smrtnim ishodom.
Dijagnoza
Na početku kraš povreda se može manifestovati sa jako malo znakova ili simptoma. što zahteva neprekidno praćenje kretanje zdravstvenog stanja povređenog. Svako kašnjenje u terapiji može imati uticaj na ishod lečenja, a kraš sindrom lekar mora predvideti, tako da lečenje započne pre nego što se pojave simptomi.
Na kraš sindrom nakon povrede treba posumnjati u bolesnika sa određenom vrstom povrede. Većina povređenih kod kojih se razvija sindrom imaju široko zahvaćeni deo tela, kao što su donji udovi i/ili karlica (obično je povredom zahvaćena regija, više od samo jedne ruke ili noge). Takođe, sila nagnječenja mora dejstvovati određeno vreme pre nego što se može pojaviti kraš sindrom. Sindrom se može razviti posle 1 časa kod teških kraš povreda, ali obično je za njegov nastanak potrebno od 4 do 6 časova pritiska (nagnječenja) da bi se ovaj proces pokrenuo.
Diferencijalna dijagnoza
Klinička slika kraš sindroma može biti slična sa sledećim bolestima;
Terapija
thumb|200px|right|Intravenska infuzija (kroz više venskih linija) terapija je izbora kod kraš sindroma thumb|200px|right|Dijaliza, se obavezno primenjuje kod kraš sindroma u prevenciji akutne bubrežne insuficijencije
Opšte mere
Žrtvu kraš povrede, na početku lečenja, treba tretirati kao i svaku drugu politraumatizovanu osobu, na osnvovu propisanih medicinskih procedura za lečenje ovih vrsta povreda. Disajni putevi povređenog sve vreme zbrinjavanja moraju biti prohodni i zaštićeni od prašine i kontaminacije. Adekvatna ventilacija pluća se sprovodi, raznim metodama spontanog i asistiranog disanja i održava zajedno sa adekvatnom oksigenacijom, uz štedljivu i racionalnu upotrebu kiseonika, zbog često nedovoljnih zaliha ovog gasa u masovnim katastrofama.
Cirkulacija kod povređenog mora biti podržana svim raspoloživim metodama kao i borba protiv šoka. Lečenje mora da započne još na mestu povređivanja, pre nego se bolesnik oslobodi prignječenja.
Intravenska primena tečnosti
Oslonac na početku lečenja kraš povreda mora biti intravenska primena tečnosti, bilo zbog postojeće dehidracije ili zbog sprečavanja gubitka tečnosti, koja treba da bude korigovana. Količinu tečnosti u organizmu povređenog treba što pre vratiti u normalu, što može zahtevati i više litara, pre bilo kakvog uklanjanja kompresije (ruševina) sa tela bolesnika.
Višestruke intravenske linije su odgovarajući način brze nadoknade tečnosti, jer povrerđeni zahtevaju velike količine tečnosti, a često je kapacitet jedne linije nedovoljan a potrebna je i češća izmena pojedinih vrsta rastvora kako ne bi došlo poremećaja u metabolizmu kalijuma. Normalni fiziološki rastvor je dobar inicijalni izbor.
Kada se sa povređenog ukloni kompresija, koja je izazvala prignječenje, izuzetno je važno da se održi visok nivo izlučivanja mokraće. Postavljanjem Folijevog katetera u mokraćni kanal, moguće je tačno merenje količine izlučene mokraće, kao i njene pH vrednosti. Izlučivanje mokraće u količini od 8 lit./dan, obezeđuje zadovoljavajući pH i izlučivanje mokraćne kiseline i mioglobina.
Primena natrijum bikarbonat
Primena natrijum bikarbonat izmeniće postojeću acidozu (kiselost) koja je često prisutana kod kraš sindroma. To je jedan od prvih koraka u lečenju hiperkaliemije. Takođe primenom bikarbonata, povećava se pH mokraće, čime se ubrzava eliminacija mioglobin iz bubrega. I sa primenom bikarbonata, u zavisnosti od težine povrede, započinje se pre nego što se žrtve kraš povreda oslobode kompresije (prignječenja).
Lečenje hiperkaliemije
Osim natrijum-bikarbonata, u lečenju hiperkalijemije primenjuju se, zavisno od težine povrede i sledeći lekovi i mere;
Intravenska primena manitola
Intravenska primena manitola štiti bubrege od pojave rabdomiolize, dodatno povećava volumen tečnosti i kontraktilnost srca. ,
Obrada rana
Rane se obavezno čiste, uz debridman i prekrivaju sterilnim poveskama. Povređeni udovi se odgovarajućim udlagama imobilišu, a eventualne infekcija rane sprečava intravenskom primenom antibiotika, a bolovi analgeticima.
Hiperbarični kiseonik
Brojne studije izveštavaju o uspešnoj primeni hiperbaričnog kiseonika u poboljšanju ishod lečenja žrtava kraš sindroma. , U kraš povredom zahvaćenom udu dolazi do ubrzane fagocitne aktivnosti neutrofila i monocita kao imunološki odgovor na masivnu nekrozu, pojavu toksina i prateću infekciju u nagnječenoj muskulaturi. U toku fagocitne aktivnosti u neutrofilima se višestruko povećava potrošnja kiseonika, a istovremeno zbog poremećenog metabolizma javlja se i pojava slobodnih kiseoničkih radikala (superoksida, peroksida itd). Dokazano je da veličina produkcije, toksičnih slobodnih radikala, u neutrofilima direktno zavisi od raspoložive količine kiseonika.
Primena HBOT ogleda se u tome što ona blokira aktivnost neutrofila i povećava protok krvi u post-ishemičnom tkivu skeletnih mišića nakon ishemije u trajanju od 4 časa, (što je najčešće slučaj kod kraš povrede) i pozitivno utiče na smanjenu produkciju toksina i reperfuziju u skeletnim mišićima.
Jedini problem u primeni ove metode je ograničeni broj hiperbaričnih komora koje u slučaju masovnih katastrofa ne mogu da obezbede dovoljne kapacitete, a i mnoge bolnice, ne poseduju ovu opremu.
Amputacija
Amputacija na terenu treba da se koristi samo kao poslednje sredstvo. To može biti metoda spasavanja samo za povređene čiji je život u neposrednoj opasnosti zbog dejstva raznih opasnih materijala ili ako se ne mogu izvući na bilo koji drugi način. Amputacija obavljena na mestu povrede znatno povećava rizik infekcije i krvarenja.
Fasciotomija
thumb|100px| levo | Fasciotomia Primena fasciotomije je složen postupak, koji može dodatno da izloži povređenog riziku infekcije i krvarenju. Fasciotomijom se rasterećuje porast pritiska u mišićima izazvan izlivom tečnosti i edemom, ali se zatvorena povreda, pretvara u otvorenu sa velikim rizikom infekcije i sepse.
Nekoliko studija pokazuje lošiji ishod oporavka kod bolesnika koji su lečeni fasciotomijom u odnosu na ostale povređene kod kojih ona nije primenjena. ,
Primena fasciotomije je korisna samo u sprečavanju ishemijskih kontraktura. U Izraelu, fasciotomija se primenjuje kao poslednje sredstvo lečenja u slučajevima neuspešne intravenske upotrebe manitola.
Marquette, Nebraska
Marquette je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 229 stanovnika.
23S rRNK (adenin2085-N6)-dimetiltransferaza
23S rRNK (adenin2085-N6)-dimetiltransferaza (, ErmC' metiltransferaza, ermC metilaza, ermC 23S rRNK metiltransferaza, rRNK:m6A metiltransferaza ErmC' , ErmC' , rRNK metiltransferaza ErmC' ) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:23S rRNK (adenin2085-N6)-dimetiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Neolitski Orkney
Neolitski Orkney čini skupina neolitskih spomenika na otoku Mainland u Orkneyu, na sjeveru Škotske. Pod imenom "Srce neolitskog Orkneya" upisani su 1999. godine na UNESCO-vu Listu svjetske baštine u Evropi.
Enrofloksacin
Enrofloksacin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 359,395 Da.
Neolitski Orkney
Spomenici u srcu neolitskog Orkneya i Skara Brae su trijumf ljudskog duha u ranoj ljudskoj historiji u izoliranim mjestima. Oni su otprilike suvremenici mastaba arhajskog doba Egipta (prva i druga dinastija), zigurata u Sumeru i prvim gradovima Harappa kulture u Indiji, a vijek ili dva ranije od zlatnog doba kineske historije. Neuobičajeno fine izrade za njihovo vrijeme, i s izuzetno bogatim nalazom dokaza, ti lokaliteti stoje kao vidljivi simbol dostignuća ranih naroda udaljenih od tradicionalnih središta civilizacije ... Stenness je jedinstven rani izraz ritualnih običaja ljudi koji su pokopali svoje mrtve u grobove kao što Maes Howe i živjeli u naseljima kao što su Skara Brae.
Međunarodna lenjinska škola
Međunarodna lenjinska škola (skraćeno — MLŠ) je bila škola osnovana pri Kominterni, koja je služila za marksističko obrazovanje partijskog kadra iz zemalja Evrope i Amerike. Delovala je od 1926. do 1938. godine sa središtem u Moskvi.
Neolitski Orkney
Arheološki lokaliteti
mini| Stojeće kamenje Stennesa u sumrak Zaštićeni spomenik se sastoji od četiri arheološka lokaliteta:
Međunarodna lenjinska škola
Istorijat
Škola je osnovana 1926. godine odlukom Petog kongresa Kominterne za potrebe školovanja partijskih kadrova iz zemalja Evrope i Amerike. Imala je tri vrste kursa — „kratkoročni“, koji je trajao godinu dana; „viši“, koji je trajao dve godine i „dvogodišnju aspiraturu“. Predmeti koji su izučavani u školi su bili: politička ekonomija, dijalektistički i istorijski materijalizam, lenjinizam, istorija SKP(b), socijalistička izgradnja u SSSR i drugo. Predavači u školi su bili poznati teoretičari međunarodno radničkog pokreta. U periodu od 1926. do 1938. godine ovu školu je završilo oko 3.000 polaznika iz 59 zemalja. Prvi rektor škole je bio Nikolaj Buharin.
Među poznatijim polaznicima škole nalazili su se i kasniji komunistički lideri, kao npr. Vladislav Gomulka iz Poljske, Erih Honeker i Valter Ulbriht iz Istočne Nemačke i dr.
Neolitski Orkney
Arheološki lokaliteti
Godine 2008., iskapajući između Prstena Brodgara i Stojećeg kamenja Stennesa, znanstvenici su otkrili još jedno neolitsko naselje koje je nazvano Ness Brodgara. Na tom lokalitetu su 2010. godine iskopani ostaci velike građevine, s kamenim pločama dekoriranima geomatrijskim urezima i masivnim oslikanim kamenim zidom, koju su nazvali neolitskom "katedralom".
Međunarodna lenjinska škola
Jugoslovenski sektor
Ovu školu su pohađali i mnogi jugoslovenski komunisti, među kojima: Đuro Đaković, Josip Broz Tito, Blagoje Parović, Miloš Marković, Vladimir Čopić, Božidar Maslarić, Rodoljub Čolaković, Sreten Žujović, Milan Blagojević, Edvard Kardelj, Ivan Lavčević-Lučić, Ivan Gošnjak, Barica Debeljak, Anka Butorac, Zdenka Kidrič, Anka Gržetić, Vukica Mitrović, Julka Pibernik, Spasenija Cana Babović i dr.
Među predavačima na jugoslovenskom sektoru nalazili su se: Filip Filipović, Vladimir Čopić, Božidar Maslarić, Rodoljub Čolaković i dr.
Chalmers, Indiana
Čamers je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Međunarodna lenjinska škola
Jugoslovenski sektor
1930-ih je rukovodilac jugoslavenskog sektora Međunarodne lenjinske škole bio Vilim Horvaj.
Chalmers, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 508, što je 5 (-1,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Santa Vittoria, Pescara
Santa Vittoria je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 315 m.
Lake Katrine, New York
Lejk Katrin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Plumban
Plumban je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 211,232 Da.
Arginin kinaza
Arginin kinaza (, argininska fosfokinaza, adenozinska 5'-trifosfat:L-argininska fosfotransferaza, adenozin 5'-trifosfat-arginin fosfotransferaza, ATP:L-arginin N-fosfotransferazal ATP:L-arginin omega-N-fosfotransferaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:L-arginin Nomega-fosfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Dossi, Padova
Dossi je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 433 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Bassum
Basum je grad u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 47 opštinskih središta okruga Dipholc. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 16.125 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3251007.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Dipholc Basum se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Dipholc. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 42 metra. Površina opštine iznosi 168,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 16.125 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 96 stanovnika/km².
Grenadska ujedinjena laburistička partija
Grenadska ujedinjena laburistička partija (Grenada United Labour Party, GULP) je desna politička stranka na Grenadi. Osnovana je godine 1950. od strane sindikata, a njen osnivač i dugogodišnji vođa je bio Eric Gairy. Pod njegovim vodstvom je GULP u nekoliko navrata bio na vlasti - od 1954. do 1960. godine, od 1961. do 1962. godine, te od 1967. do 1979. godine. Posljednji mandat je obilježila nezavisnost Grenade od Ujedinjenog Kraljevstva, ali i optužbe za korupciju i autoritarne metode vladavine, uključujući navodnu krađu izbora 1976. godine. Duboko nezadovoljstvo Grenađana Gairyjevim režimom je godine 1979. omogućilo radikalnim ljevičarima okupljenim u Pokret New Jewel da zbace Gairyjev režim i uspostave marksistički jednopartijski režim prilikom koga je GULP-u zabranjen rad. Stranka se obnovila nakon američke vojne intervencije 1983. godine, ali nikada nije uspjela vratiti nekadašnju dominaciju grenadskom politikom, tako da je na posljednjim izborima dobila tek 0,84 % glasova i nijednog zastupnika u Parlamentu.
Motley County, Texas
je okrug u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.210.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 1.210 stanovnika, što je 216 (15,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nova nacionalna partija (Grenada)
Nova nacionalna partija (New National Party, NNP) je konzervativna politička stranka na Grenadi. Nastala je u ljeto 1984. spajanjem nekoliko desničarskih stranaka - Grenadske nacionalne partije Herberta Blaizea, Nacionalne demokratske partije Georgea Brizana i Grenadskog demokratskog pokreta (GDM) Francisa Alexisa. U decembru iste godine je pobijedila na prvim demokratskim izborima nakon američke invazije. Brizanova frakcija je u aprilu 1987. izašla i zajedno s opozicijom formirala Nacionalni demokratski kongres (NDC), koji će joj postati glavni suparnik. NNP je izgubila izbore 1990. i bila u opoziciji sve do 1995. godine, kada je ponovno dobila izbore. NNP je na vlasti ostala do izbora 2008. kada ju je porazila NDC. NNP danas sa 4 od 15 mjesta u Zastupničkom domu uživa status službene opozicije u grenadskom parlamentu.
Nacionalni demokratski kongres (Grenada)
Nacionalni demokratski kongres (National Democratic Congress, NDC) je liberalna politička stranka na Grenadi. Nastala je u aprilu 1987. kako bi okupila političare u opoziciji prema tada vladajućoj Novoj nacionalnoj partiji premijera Herberta Blaizea. Godine 1990. je pobijedila na izborima, da bi ih potom izgubila 1995. godine. NDC je u opoziciji ostala do izbora 2008. godine kada je pobijedila, te je njen vođa Tillman Thomas postao premijer.
Fosforibozilamin-glicinska ligaza
Fosforibozilamin-glicinska ligaza (, fosforibozilglicinamidna sintetaza, glicinamid ribonukleotidna sintetaza, fosforibozilglicinamidna sintetaza, glicinamid ribonukleotidna sintetaza, 2-amino-N-ribozilacetamid 5'-fosfat kinosintaza, 5'-fosforibozilglicinamidna sintetaza, GAR) je enzim sa sistematskim imenom 5-fosfo-D-ribozilamin:glicin ligaza (formira ADP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Sylvester, Georgia
Silvester (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.188 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 6.188 stanovnika, što je 198 (3,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Saborna crkva u Sarajevu
mini|250p|Saborna crkva u Sarajevu Saborna crkva Roždestva Presvete Bogorodice u Sarajevu jedan je od najvećih srpskih pravoslavnih hramova na Balkanskom poluostrvu. Nalazi se u samom centru Sarajeva.
Istorija
mini|levo|250p|Saborna crkva Odluka o gradnji Saborne crkve Roždestva Presvete Bogorodice u Sarajevu donijeta je početkom 1859. godine u periodu kada su evropske velike sile Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska i Rusija, vršile pritisak na Osmansko carstvo da dozvoli vjerske slobode svojim građanima, odnosno da da dozvolu za izgradnju crkava. Samoj izgradnji hrama prethodio je Pariski mir 1856. godine kojim je Turska, na insistiranje drugih zemalja, priznala ravnopravnost muslimana i hrišćana. Ovo je u praksi značilo da se dozvoljava zidanje novih i obnova starih crkava, kao i otvaranje škola. U ovom periodu pred kraj viševjekovne vladavine Osmanskog carstva, na prostoru jugoistočne Evrope koji su naseljavali Srbi, izgrađen je veliki broj srpskih pravoslavnih hramova, dok se izgradnja velikih sabornih hramova ograničavala na gradske sredine i dotadašnja sjedišta mitropolija i eparhija Srpske pravoslavne crkve. U ovom periodu pred kraj vladavine Osmanskog carstva, i ostvarivanja vjerskih sloboda nakon viševjekovne okupacije, su izgrađene Saborna crkva u Beogradu (1837-1845), Saborna crkva u Novom Sadu (1851), Saborna crkva u Nišu (1856-1872), Saborna crkva u Nikšiću (1875-1880), Saborni hram svetog velikomučenika Georgija u Smederevu (1850-1854), Saborna crkva u Mostaru (1863-1873), te Saborna crkva u Sarajevu (1859-1874).
Od 1859. pa do 1862. godine kupljeno je zemljište i materijal za gradnju crkve. Zemljište je kupljeno u ravnici, s desne strane rijeke Miljacke. Radovi na izgradnji katedre mitropolita dabrobosanskih započeli su 1863. godine po odobrenju sultana Abdula Aziza. Temelj je osvećen 11. juna pomenute godine. Radovi na crkvi su trajali jedanaest godina. Potpuno je završena 1. maja 1874. godine. Osvećena je na Sv. Iliju, 20. jula 1872. godine, a čin osvećenja je obavio njegovo Visokopreosveštenstvo, mitropolit dabrobosanski, gospodin Pajsije. Saborna crkva je građena od dobrovoljnih priloga koji su sakupljani od 1863. godine pa do završetka gradnje. Priloge su davali pravoslavni Srbi iz Sarajeva, okolnih sela, trgovci iz Beograda, Dubrovnika, Beča i Trsta. Prema jednom podatku prilog od 556 dukata je dao sultan Abdul Aziz, koji je ujedno i izdao dozvolu za izgradnju hrama. Praviteljstvo Srpsko iz Beograda je dalo 500 dukata (30.500 groša), a knez Mihailo Obrenović 150 dukata (9.150 groša). Mitropolit Sava Kosanović je za vrijeme svog boravka u Rusiji prikupio 1.870 dukata (114.111 groša). Gradnja crkve povjerena je Andreji Damjanovu, čuvenom neimaru iz Velesa, koji je takođe zidao Sabornu crkvu Svete Trojice u Mostaru, svojevremeno najveću crkvu na prostoru Balkana, koja je u potpunosti srušena u toku rata 1992. godine.
Arhitektura hrama
Crkva je u osnovi trobrodna bazilika sa upisanim krstom i ima pet kupola, sagrađena je od kamena i prvobitno je pokrivena olovom. Ima šestora vrata. Pod je od tesanih ploča. Oltar i prostor ispred oltara uzdignut je za tri stepenika. Ikone na ikonostasu, koje je arhimandrit Sava Kosanović donio 1873. godine iz Rusije su pozlaćene. Uza zid su postavljeni drveni stolovi za stare i nemoćne. Uz desni stub nalazi se pozlaćeni tron za mitropolita. Na lijevoj strani, prema mitropolitovom tronu, načinjen je manji pozlaćeni sto za arhimandrita. Iznad arhimandritskog stola postavljen je pozlaćeni amvon sa otvorenom zlatnom knjigom, na kojoj đakon čita Jevanđelje a propovjednici izgovaraju besjede. Na sredini amvona, iz sunčevih zraka, blista putir. Crkvu krasi osam kubeta – pet većih i tri manja iznad oltara. U crkvenim zidovima nalazi se dva reda prozora a na oltaru četiri. Dužina crkve je 37 m, širina 22,5 m, visina: zidovi 15,5 m, a srednja kupola 34 m, u malim kupolama 20 m. Zvonik koji je izgrađen u baroknom stilu visok je 45 m. Krst na zvoniku i jabuka su prilog imućnih sarajevskih gospođa. Porta je ograđena niskim zidom sa gvozdenom ogradom. U porti su bile zasađene pitome ruže i mirisne lipe. Saborni hram u Sarajevu krase djela čuvenih slikara a između ostalih Paje Jovanovića. Graditelj hrama je bio Andrea Damjanov.
Saborna crkva u Prvom svjetskom ratu
mini|Saborna crkva, noćno osvjetljenje
Neposredno nakon Vidovdanskog atentata, odnosno narednog dana 29. juna 1914. godine, austrougarska policija i šuckori su održali organizovane antisrpske demonstracije u Sarajevu. Tokom ovih demonstracija je stradala zgrada Sarajevske bogoslovije, i zgrada Mitropolije koje se nalaze u sastavu Saborne crkve i koje su naslonjene na sam hram. Veliki broj sveštenika i vjernika je uhapšen, a nekoliko je ubijeno. Za vrijeme Prvog svjetskog rata Austrijanci su skinuli olovni krov sa crkve kao i crkvena zvona. Prekrili su je slabim plehom, što je doprinijelo propadanju crkve. Popravci crkve spolja i iznutra pristupilo se pošto je rat završen, krajem maja 1921. godine. Crkva je prekrivena bakrom, iznutra je obojena masnom bojom, u crkvu je uvedena struja i urađen je novi pod. Ikonostas je prebojen zlatom. Kupljena su tri zvona u Trstu. Najveće zvono je teško 2.800 kg, srednje 1.600 kg, i najmanje 750 kg. Radovi na crkvi su završeni pred Božić 1922. godine, tako da je na Božić izvršeno osvećenje crkve i služena je prva Liturgija.
Saborna crkva u Drugom svjetskom ratu
U Sarajevo u aprilu 1941. ulaze njemačke i ustaške trupe. Nakon uspostave vlasti, početkom maja 1941. godine ustaški povjerenik i rimokatolički fratar Božidar Brale naređuje zabranu ćiriličnog pisma. Dana 12. maja 1941. u zgradi Mitropolije ustaše hapse mitropolita Petra Zimonjića, a par dana kasnije ga odvode u Zagreb. Nikada nije utvrđeno da li je mitropolit Petar Zimonjić ubijen u logoru Jasenovac ili Jadovnu 1941. godine. Ustaške vlasti su u maju 1941. godine uspostavile redovnu željezničku liniju na liniji Sarajevo-Zagreb-Jasenovac, kojom su stočnim vagonima svakodnevno odvodili pravoslavne Srbe u logor Jasenovac. Ustaške vlasti su zabranile Srpsku pravoslavnu crkvu, a skoro sve sveštenstvo u Sarajevu je odvedeno u ustaške logore, najčešće logor Jasenovac i logor Jadovno. Samo nekoliko sveštenika je preživjelo Drugi svjetski rat u Sarajevu.
Saborna crkva u ratu 1992-1995
Saborna crkva nije oštećena u ratu. Bogosluženje se u njoj nije vršilo u periodu 1992–1996. godine. Zgrada Mitropolije koja se nalazi u sastavu Saborne crkve, je opljačkana i granatirana 1992. godine. Iste godine je dio zgrade Mitropolije izgorio zajedno sa bibliotekom i arhivom. Sa područja same Mitropolije se iselilo 200.000 pravoslavnih Srba.
Obnova Saborne crkve nakon 1996.
Vanjska rekonstrukcija crkve je obavljena nakon rata donacijom Grčke Republike. U godinama poslije rata, Srpska pravoslavna crkva pokušava da vrati u posjed zgradu Sarajevske bogoslovije, odnosno zgradu Ekonomskog fakulteta u Sarajevu, prostor koji je pripadao Sabornoj crkvi. Spor je još uvijek u toku. Zbog ratnih događaja Njegovo Visokopreosveštenstvo, mitropolit dabrobosanski gospodin Nikolaj, privremeno je prenio svoje sjedište iz Sarajeva u Republiku Srpsku, u obližnji Sokolac, tako da je sokolački hram Svetog Ilije postao Saborni hram mitropolije dabrobosanske, međutim u narodu se naziv Saborna crkva uprkos svemu i dalje vezuje za Hram Roždestva Presvete Bogorodice. Mitropolit dabrobosanski gospodin Nikolaj je odmah po uspostavljanju stabilnog i održivog mira skoro sve važnije crkvene obrede uključujući Božićnu i Vaskršnju liturgiju, počeo da vrši u Sarajevu međutim Saborna crkva sarajevska iako ogromna i grandiozna nekada je bila tijesna da primi sve vjernike a danas opslužuje malobrojne sarajevske pravoslavne Srbe kojih je iz godine u godinu u Sarajevu sve manje.
Hor Saborne crkve
U Sabornoj crkvi u Sarajevu od 1888. godine pa do danas pjeva Srpsko pravoslavno pjevačko društvo Sloga. Zamisao za osnivanje društva je potekla iz redova sarajevskih Srba zanatlija koje su predvodili Risto Maksimović, prota Stijepo Trifković, kao i prota Đorđe Petrović, koji je bio član i utemeljivač SPD Sloga. Rad Sloge bio je intenzivan sve do februara 1992. godine i prvih znakova rata u Jugoslaviji. Zbog bolesti, koja će ga godinu dana kasnije pokositi, dirigent Branko Glumac napušta dirigentsko mjesto, a njegov rad u ratnom Sarajevu nastavlja njegova sestra Branka Bošnjak, profesor muzike. Novi rat je donio novu golgotu sarajevskim Srbima. Tih godina su svi srpski pravoslavni hramovi bili zatvoreni, osim Stare crkve na Baščaršiji, kada su pjevači dolazili iz najudaljenijih dijelova grada, gdje su se okupljali i pjevali. U nju se nakon niza godina provedenih izvan crkvenog života, sa obučenom svešteničkom mantijom, vratio prota Krstan Bijeljac, kojem hor duguje zahvalnost za sve što je u tom ratnom periodu učinio. Danas horom diriguje đakon Duško Sandić, profesor crkvene muzike i pojanja. Hor broji četrdesetak članova, koji aktivno učestvuju na svetim bogosluženjima u sarajevskim i drugim crkvama širom cijele dabrobosanske mitropolije, pod duhovnom brigom mitropolita dabrobosanskog gospodina Nikolaja.
Martin, Nebraska
Martin je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 92 stanovnika.
Staccone, Frosinone
Staccone je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 265 m.
Evendale, Ohio
Evendejl je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Nacogdoches County, Texas
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 64.524 stanovnika, što je 5.321 (9,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Ensakulin
Ensakulin je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 452,543 Da.
Pluramicin A
Pluramicin A je organsko jedinjenje, koje sadrži 43 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 772,880 Da.
Doulaincourt-Saucourt
Dulenkur Sokur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Sen Dizje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1003 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 43,86 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 220 metara.
Vojvođanska banka
alt=Novi Sad filijala|mini|Vojvođanska banka - Trg Slobode 5-7
Vojvođanska banka a.d Novi Sad
Sa tradicijom dugom 150 godina, Vojvođanska banka uspešno posluje u Srbiji i predstavlja jedan od najpoznatijih domaćih brendova u zemlji. Vojvođanska banka je među deset najvećih banaka u Srbiji po veličini aktive. Sa četvrtom najvećom mrežom u Srbiji, četiri regionalna biznis centra za mala i srednja preduzeća i sa više od milion klijenata, Vojvođanska banka pokriva teritoriju celu zemlje.
Privatizacijom 2006. godine, Banka je prodata grupaciji Nacionalna banka Grčke. Dana 1. decembra 2017. godine, OTP banka Srbija objavila je završetak akvizicije 100% vlasništva Vojvođanske banke i na taj način Banka je postala članica OTP Grupe, najvećeg pružaoca finansijskih usluga u Mađarskoj i dominantnog regionalnog igrača na tržištu Centralne i Istočne Evrope. Ovo označava početak stvaranja snažne integrisane banke koja nudi širok spektar unapređenih finansijskih proizvoda i usluga.
Očekuje se da će proces integracije trajati do proleća 2019. godine.
Istorijat
Najstarija filijala Vojvođanske banke, osnovana je 1868. godine u Somboru, kao kreditna zadruga. Skoro vek nakon otvaranja prve filijale, banka počinje da razvija svoje poslovanje i postaje poslovna investiciona banka koja menja naziv u Privredna banka Novi Sad. Pored menjačkih, deviznih i kreditnih poslova u zemlji, 1967. godine, banka dobija ovlašćenja i za obavljanje platnog prometa sa inostranstvom. Od 1968. do 1972. godine, Privredna banka Novi Sad se naglo razvija i širi svoju mrežu filijala pripajanjem manjih lokalnih banaka, kao što su: Komercijalna banka Senta, Komercijalna banka Bačka Topola, Sremska banka Sremska Mitrovica, Kreditna banka Kula i Kreditna Banka Zrenjanin.
Od 1968. godine, Vojvođanska banka kao udružena, učestvuje u Međunarodnoj korporaciji za investicije u Jugoslaviji sa sedištem u Luksemburgu, a nekoliko godina potom uspostavlja korespondentne i kontokorentne odnose sa inostranim bankama radi obavljanja različitih vrsta bankarskog poslovanja.
Privredna banka menja ime u Vojvođanska banka 1973. godine i tada predstavlja jednu od najvećih banaka na području stare Jugoslavije, sa 16 filijala i glavnim sedištem. Dve godine kasnije, odobravanjem prvog Opšteg jugoslovenskog kredita za razvoj poljoprivrede ozvaničena je saradnja sa Međunarodnom bankom za obnovu i razvoj.
Ubrzo potom formiran je sistem udružene banke, koji je činio 17 osnovnih banaka, te je prepoznata potreba za transformacijom. Transformacija je i realizovana od 1978. do 1986. godine, a rezultirala je naglim razvijanjem korespondentskih odnosa sa 342 banke u 76 zemalja sveta.
Tokom osamdesetih godina prošlog veka Vojvođanska banka otvara samostalna predstavništa u Njujorku, Londonu i Frankfurtu, dok u saradnji sa ostalim bankama sa jugoslovenskog tržišta, posluje i u Moskvi, Teheranu i Pekingu.
Od 1983. do 1986. godine Vojvođanska banka je član Konzorcijuma jugoslovenskih banaka u realizaciji prvog zajma Međunarodne finansijske korporacije za razvoj male privrede, dok je od 1986. godine ovlašćena za obavljanje kreditnih poslova sa inostranstvom u svoje ime i za svoj račun, kao i za račun osnovnih banaka. Godinu dana nakon toga, banka potpisuje ugovor sa Međunarodnom finansijskom korporacijom o kreditu u visini od 50 miliona dolara za finansiranje izvozno orijentisane privrede SAP Vojvodine.
Nakon utemeljene saradnje sa Međunarodnim finansijskim institucijama, Vojvođanska banka je 1993. godine uključena u platni sistem VISA International, a dve godine kasnije menja naziv iz Vojvođanska banka d.d. u Vojvođanska banka a.d. i prva od svih poslovnih banaka dobija odobrenje od centralne banke za obavljanje poslova sa hartijama od vrednosti. Takođe, 1998. godine postaje jedina banka u zemlji koja ima ovlašćenje za obavljanje procene vrednosti kapitala velikih preduzeća.
Nakon ekonomskih sankcija 2000. godine, Vojvođanska banka obnavlja saradnju sa platnim sistemima VISA i EUROPAY.
Od 2002. godine, na osnovu Zakona o regulisanju odnosa izmedju SRJ i pravnih lica i banaka sa teritorije SRJ, koje su prvobitni dužnici ili garanti prema poveriocima Pariskog i Londonskog kluba, kao i Zakona o regulisanju javnog duga SRJ po osnovu devizne štednje, država postaje većinski vlasnik Vojvođanske banke. Od tada, banka je u potpunosti osposobljena da obavlja poslove izrade kartica po međunarodnim standardima, kao i da trguje sa obveznicama stare devizne štednje. Takođe, tad je uvedeno elektronsko bankarstvo.
Vojvođanska banka je i prva domaća banka koja je uvela VISA Internet karticu, 2003. godine, a tada je i izvršena prva čip transakcija u Srbiji na POS terminalu. Takođe, dobijena je licenca za rad sa DINA karticom i zaključeni su okvirni kreditini sporazumi sa 10 velikih stranih banaka uz pokriće agencija za osiguranje kredita iz Nemačke, Italije, Mađarske, Švajcarske i Poljske.
Krajem 2006. godine izvršena je akvizicija Vojvođanske banke a.d. Novi Sad od strane Nacionalne banke Grčke (National Bank of Greece). Ova akvizicija Vojvođanske banke putem procesa privatizacije za koju je bilo zainteresovano 11 evropskih banaka, smatra se najvećom prodajom banke u državnom vlasništvu u Srbiji.
U februaru 2008. godine, Nacionalna banka Grčke a.d. Beograd, koja je poslovala pod tim nazivom na srpskom tržištu, pripojena je Vojvođanskoj banci a.d. Novi Sad i od tada dve banke posluju pod nazivom „Vojvođanska banka akcionarsko društvo Novi Sad“, sa sedištem u Novom Sadu.
Dana 1. decembra 2017. godine, OTP banka Srbija objavila je završetak akvizicije 100% vlasništva Vojvođanske banke i na taj način Banka je postala članica OTP Grupe, najvećeg pružaoca finansijskih usluga u Mađarskoj i dominantnog regionalnog igrača na tržištu Centralne i Istočne Evrope. Ovo označava početak stvaranja snažne integrisane banke koja nudi širok spektar unapređenih finansijskih proizvoda i usluga.
OTP banka Srbija trenutno raspolaže mrežom od 52 filijale i 119 bankomata, dok Vojvođanska banka ima 104 filijala i 135 bankomata. Nakon integrisanja, Banka će biti sedma u Srbiji po veličini aktive i treća po veličini mreže filijala i obuhvataće preko 5% ukupnog finansijskog tržišta Srbije. alt=Zgrada Muzeja avijacije|mini
Članovi Izvršnog Odbora
Menadžment banke
Spyridon Ntallas – CFO/Član Izvršnog Odbora Vojvođanske banke a.d. Novi Sad,
23S rRNK (guanozin2251-2'-O)-metiltransferaza
Enzim katalizuje metilaciju guanozina2251. Ta modifikacija je konzervirana u peptidiltransferaznom domenu 23S rRNK.
Vojvođanska banka
Članovi Izvršnog Odbora
Nenad Bungin - Član Izvršnog Odbora Vojvođanske banke a.d. Novi Sad,
Mreža
Na teritoriji Srbije, Vojvođanska banka ima ukupno 104 filijale u 80 gradova sa stanjem na dan 31.08.2018.
Saltaire
Saltaire je viktorijanski model naselja u sklopu grada Bradforda, pokrajina Yorkshire i Humber (Engleska) koje je 2001. godine upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi kao nedirnuto radničko naselje i industrijski kompleks koji su utjecali na razvoj industrijske revolucije.
Povijest
Proizvođač tekstila Titus Salt je 1851. godine osnovao Vodenicu Salts u predgrađu Bradforda oko koje je niklo naselje za 3.000 radnika i njihove obitelji u skladu s tada najmodernijim standardima društva i zdravstva. Radničko naselje, koje je dobilo ime prema složenici vlasnikova imena i imena rijeke Aire, je imalo brojne društvene ustanove ka što su: crkva, škola s knjižnicom i čitaonicom, koncertna dvorana, sportska dvorana, park, bolnica, praonica, kupatilo i stanove za siromašne. Pored kupatila na kanalu Leeds-Liverpool izgrađena je i luka za tvornicu sa željezničkim tračnicama.
Sama tvornica je izgrađena u stilu talijanske renesanse prema planovima trvtke Lockwood & Mawson koji su isplanirali i plan grada. Danas je u zgradi muzej djela Davida Hockneya, Muzej harmonija (Victorian Reed Organ Museum), trgovački centar, stanovi i tvornica elektroničkih potrepština.
Crkva ujedinjene reformirane crkve iz 1859. godine je jedna od najvažnijih viktorijanskih crkava u Britaniji.
Konrad Adenauer
Konrad Hermann Josef Adenauer (Köln, 5. siječnja 1876. - Bad Honnef-Rhöndorf, 19. travnja, 1967.) bio je njemački političar i državnik. Iako je njegova politička karijera trajala 60 godina, Adenauera se pamti po tome što je bio 1. kancelar Zapadne Njemačke od 15. rujna 1949. do 16. listopada 1963. i predsjednik CDU-a od 1950. do 1966. Adenauer je bio najstariji kancelar koji je obnašao dužnost, napustivši poziciju sa 87 godina.
Rani život
thumb|left|300px|Adneauer (desno) tijekom semestra [[1896/97. na K.st.V. Arminia Bonn]] Konrad Adenauer se rodio kao treće od petoro djece Johanna Konrada Adenauera (1833. - 1906.) i njegove žene Helene (1849. - 1919.) u Kölnu. Bliži rođaci (braće i sestre) su bili August (1833. - 1906.), Johannes (1873. - 1937.), Lili (1879. - 1950.) i Elisabeth, koja je umrla ubrzo nakon rođenja. Godine 1894. počeo je studirati pravo i politiku na sveučilištu u Freiburgu, Münchenu i Bonnu. Bio je član nekoliko rimokatoličkih studentskih udruga, kao npr. K.st.V. Arminia Bonn u Bonnu. Studij je završio 1901. Nakon toga radio je kao odvjetnik na sudu u Kölnu.
Početak političke karijere
Kao pobožan rimokatolik, Adenauer se 1906. pridružio Deutsche Zentrumsparteiu, te je iste godine izabran u gradsko vijeće grada Kölna. Godine 1909. postaje dogradonečalnik Kölna. Od 1917. do 1933. obnašao je dužnost gradonačelnika Kölna. Imao je neugodan zadatak da vodi Köln kroz period britanske okupacije nakon Prvog svjetskog rata koji je trajao sve do 1926. Uspio je uspostaviti vjeran odnos sa britanskim vojnim autoritetima i zagovarao je Rhenski separatizam (Rhensku državu unutar Njemačke, ali izvan Prusije). Tijekom Weimarske Republike, bio je predsjednik Pruskog državnog vijeća (Preußischer Staatsrat) od 1922. do 1933., reprezentativnog vijeća pruskih gradova i provincija.
Kada su nacisti došli na vlast 1933., Deutsche Zentrumspartei je izgubila "izbore" u Kölnu, a Adenauer je pobjegao u Opatiju Maria Laach, nakon što su mu prijetili jer se nije želio niti rukovati sa lokalnim nacističkim vođom. Adenauerov jednogodišnji boravak u opatiji obznanjen je tak nakon rata od strane njezinog opata, kojega su Heinrich Böll i drugi optužili za kolaboraciju sa nacistima.
Prema Alberu Speeru u njegovim Dnevnicima iz Spandaua, Hitler se divio Adenaueru. No, i Hitler i Speer su se slagali da Adenauer zbog svojih političkih pogleda i sveopće tvrdoglavosti nije mogao igrati veću ulogu u pokretu, niti pomoći nacističkoj stranci.
ATC kod R01
{{Columns-list|4|
Konrad Adenauer
Početak političke karijere
Nakon neuspjelog atentata na Hitlera 1944., Adenauer je zatvoren po drugi put zbog činjenice da je bio protivnik režima. No, nakon što Gestapo nije uspio dokazati njegovu povezanost sa urotom, pušten je nakon par tjedana. Ubrzo nakon rata, Amerikanci su ga postavili za gradonačelnika Kölna, no britanska administracija ga je otpustila zbog navode nesposobnosti.
ATC kod R01
R01BA Simpatomimetici
}}
Konrad Adenauer
Nakon Drugog svjetskog rata i osnivanje CDU-a
thumb|250px|Logo CDU-a Nakon njegovog otkaza na mjestu gradonačelnika Kölna, Adenauer se posvetio osnivanju nove stranke, Kršćansko demokratsku unije (CDU), nasljednice Katoličke centralne stranke, koja bi u jednu stranku prihvatila i protestante i katolike. U siječnju 1946. Adenauer je započeo politički miting buduće CDU u britanskoj zoni kao njezin Alterspräsident, te je na tom sastanku formalno izabran za vođu buduće stranke. Adenauer je neumorivo radio na razvijanju kontakata i potpore za CDU tijekom sljedećih nekoliko godina, te je sa varirajućim uspjehom želio postaviti svoju ideologiju u stranci. Njegova ideologija bolje je stajala od ideologije onih u CDU-u koji su željeli ujediniti socijalizam i kršćanstvo. Adenauer je preferirao pritiskati dostojanstvo individualca, te je smatrao da su i komunizam i nacizam materijalističke ideologije koje razaraju dostojanstvo.
Adenauerova vodeća uloga u CDU-u britanske zone osvojila mu je poziciju u Parlamentarnom vijeću 1948., koje su sazvali zapadni saveznici kako bi donijeli konstituciju za 3 zapadne savezničke zone Njemačke. Bio je predsjednik konstitucionalne konvencije, te je, kao i George Washington u SAD-u, iznenedno sa svoje trenutne pozicije izabran za prvog predsjednika vlade kada je novi "Osnovni zakon" donesen u svibnju 1949.
Prvi kancelar Savezne Republike Njemačke
thumb|300px|Karta koja prikazuje podjelu Njemačke nakon II. svjetskog rata i dvije novonastale Njemačke, te ujedinjenu Njemačku kakva je i danas Na njemačkim federalnim izborima 1949., Adenauer je izabran za prvog kancelara Savezne Republike Njemačke nakon Drugog svjetskog rata. Tu poziciju držao je u periodu 1949. do 1963., u periodu koji pokriva velik dio preliminarne faze Hladnog rata. Tijekom tog perioda, poslijeratna podjela Njemačke konsolidirana je nastankom dvaju odvojenih njemačkih država, Savezne Republike Njemačke (Zapadne Njemačke) i Demokratske Republike Njemačke (Istočne Njemačke). Prvi izbori za Bundestag u Zapadnoj Njemačkoj održani su 25. kolovoza 1949., a po izborima se pokazalo da je Adenauerova CDU najjača stranka.
Ostali kritiziraju njegovu eru kao kulturno i politički konzervativnu, koja je željela cijelo društvo i politiku Zapadne Njemačke orijentirati oko ideja samostalnog individualca, individalca koji je imao određenu dozu nevjere prema vlasitom narodu.
Zapadnonjemački studentski pokret tjiekom 1960-ih je zapravo bio protest protiv konzervativizma kojeg je naturao Adenauer. Još jedna točka kritike bila je ta o Adenauerovom trudu za pomirenje sa Francuskom, koji je bio u kontrastu prema trudu za pomirenje sa Staljinističkom Poljskom. Kao i mnoge druge vodeće zapadnonjemačke stranke, CDU nije priznavala aneksiju biviših njemačkih teritorija koje je SSSR dao Poljskoj, te je otvoreno govorila o vraćanju tih teritorija nakon što Zapadna Njemačka učvrsti svoju poziciu u Europi.
Enviomicin
Enviomicin je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 685,690 Da.
Konrad Adenauer
Prvi kancelar Savezne Republike Njemačke
No, unatoč svim kritikama, Adenauerova vladavina u Zapadnoj Njemačkoj smatra se pozitivnom, te je u jednoj njemačkoj tele-anketi iz 2003. izabran za "Najvećeg Nijemca svih vremena".
Dodatne akcije kao kancelar
thumb|180px|Adenauer na kovanici od 2DM
Za sav svoj trud oko Zapadne Njemačke, Adenauer je 1953. uzabran za TIME-ovu Osobu godine. Godine 1954. dobio je Karlspreis, nagradu koju dodjeljuje grad Aachen onim osobama koje su pomogle u razvoju europske ideje i mira. Adenauer je svoje slobodno vrijeme provodio igrajuči talijansku ugru Bocci, te je na mnogim snimkama i dokumentarcima o Adenaueru vidljiv kako igra igru.
Kada je Adenauer 1967. umro u 91. godini života, narod je pitan čemu su se kod Adenauera najviše divili. Većina je rekla da je to njegov trud oko povratka posljednjih ratnih zarobljenika iz SSSR-a, povratka koji je znan i kao "Povratak njih 10,000".
Pokušaj atentata
Dana 27. ožujka 1952., paket za kancelara Adenauera eksplodirao je u središtu Münchenske policije, ubivši jednog policajca. Dva dječaka koja su plaćena da pošalju paket poštom privukla su pozornost policije na paket. Istrage su dovele do ljudi usko povezanih sa Herutom i bivšim Irgunom. Njemačka je vlada sve dokaze držala pod pečatom. Pet izraelskih osumnjičenika koje su identificirali francuski i njemački istražitelji pušteni su da se vrate natrag u Izrael.
Jedan od sudionika, Eliezer Sudit, kasnije je natuknuo da je mozak cijele operacije bio Menahem Begin, kasnije premijer Izraela. Begin je bio bivši zapovjednik Irguna, a u to vrijeme vodio je Herut i bio je član Knesseta. Njegov cilj bio je oslabiti njemačke pokušaje da uspostave prijateljske odnose sa Izraelom.
David Ben-Gurion, premijer Izraela, je cijenio Adenauerov trud da zataška aferu i da ne istražuje dalje jer bi to pogoršalo odnos između dvije novonastale države.
U lipnju 2006., malo drugačija verzija priče izašla je u njemačknim novinama Frankfurter Allgemeine Zeitung. Begin je ponudio svoj zlatni sat na prodaju kada su urotnici ostali bez novca. Bomba je bila skirvena u enciklopediji, a ubila je jednog stručnjaka za detonaciju, ozlijedivši dvojicu. Adenauer je bio meta jer je slao reparacije zbog Holokausta izraelskoj vladi, dok je Begin strastveno mislio da novac treba ići žrtvama. Sudit, izvor priče, je rekao da:
Pet urotnika su uhićeni u Parizu, od strane francuske policije. Oni su bili bivši članovi Irguna, organizacije raspuštene 1948.
Politički skandali
Godine 1962. izbio je skanadal kada je Adenauerov podkabinet naredio uhićenje pet novinara njemačkih novina Der Spiegel, optuživši ih za veleizdaju, posebno za tiskanje priručnika koji prikazuje sve slabosti zapadnonjemačke vojske. Godine 1962. članovi kabineta, koji su bili članovi FDP-a odmah su dali ostavku na svoje dužnosti. Nakon ovog udarca Adenauer je još nastavio voditi kabinet skoro godinu dana, kada je bio prisiljen dati ostavku. Na mjestu njemačkog kancelara nasljedio ga je Ludwig Erhard. Predsjednik CDU-a ostao je sve do 1966.
Začin
mini|300px|desno|Začini na tržnici u [[Agadiru, Maroko.]] mini|300px|desno|[[Klinčić je najstariji poznati začin koji se koristio.]] mini|300px|desno|[[Cimet je bio najskuplji začin u antičko doba.]] mini|300px|desno|Crni i bijeli [[papar.]]
Pod začinima podrazumijevamo dijelove biljki koji se zbog svog sadržaja okusa ili mirisa koriste u pripravljanju svih vrsta hrane kao bi se tim svojstvima jelo "oplemenilo". U tom smislu, kuhinjska sol nije začin. Začini su u srednjevjekovnoj Europi ali još i početkom novog vijeka igrali jednako tako značajnu gospodarsku i političku ulogu kao danas nafta. Bili su iznimno značajni, ali ne samo kao začini, nego i kao sredstvo za konzerviranje, ali i kao podloga za lijekove.
Trgovina začinima, a naročito onim iz Azije, je bila vrlo unosan posao. Tom trgovinom su se obogatile prvo arapske države i talijanski gradovi-države, a zatim i kolonijalne sile koje su svoj monopolistički položaj povremeno branile i oružjem. Europska ekspanzija je počela u 14. stoljeću otvaranjem puta začina, morskog puta do Istočnih Indija (u to vrijeme uobičajeni naziv za Malajski i Indokineski poluotok). Već u 12. stoljeću su neki liječnici pridavali začinima određena ljekovita svojstva. Danas je najskuplji začin šafran, a slijede ga vanilija i kardamom.
Povijest začina
Razni narodi su od davnina koristili začine tj. ljekovito i začinsko bilje na različite načine, upoznavajući se sa njihovih osebujnim svojstvima. Najstariji način njihovog korištenja je bio za čuvanje svježine (konzerviranje) i za mumificiranje, s obzirom da eterična ulja začinskog bilja onemogućavaju razvoj mikroorganizama u hrani, te njeno raspadanje, što je u davno vrijeme (prije pojave hladnjaka) bilo od velike važnosti.
Povijest začina je raznolika i široka, a pokriva više tisućljeća, počevši od šake klinčića nađene u nagorjeloj keramičkoj posudi pod vrućim sirijskim pijeskom, gdje se iz nagorjelih glinenih pločica moglo isčitati o postojanju tog začina i to negdje oko 1720. pr. Kr. (arheološko nalazište Terqa u Mezopotamiji, današnja Sirija).
Začini u antičko vrijeme
Kad je “Rim još bio selo”, starogrčki su kuhari poznavali cijeli niz različitih dodataka jelima, kao što su kumin, sezam, korijandar, mravinac (origano) i šafran, a koji se još spominju u Grčkoj u 3. i 4. stoljeću pr. Kr. Filozof Teofrast znao je za papar koji se, prema zapisu, koristio u ljekarni, a ne u kuhinji.Koliki je bio značaj začina (određivao je određeni društveni status) govori i podatak o cijeni nekih od njih.
Martinsburg, Nebraska
Martinsburg je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 94 stanovnika.