cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sydney Newman
Godine 1958. se preselio u Breitaniju gdje je prvo radio za Associated British Corporation (ABC) a od 1962. godine za BBC, pri čemu je u oje organizacije vodio dramski program. Tada je potakao nastanak popularnih TV-serija The Avengers i Doctor Who, te socijalno-realističnih TV-antologija kao što su Armchair Theatre i The Wednesday Play. Pred kraj karijere se vratio u Kanadu, gdje je postao vladin povjerenik i predsjednik NFB.
El Paso (razvrstavanje)
El Paso se može odnositi na
Zlostavljanje starijih
Zlostavljanje starijih osoba je krovni pojam kojim se opisuju razni oblici zlostavljanja, zloupotreba ili drugih ponašanja na štetu osoba starije životne dobi kojima priliku daju njihove umanjene fizičke ili mentalne sposobnosti. U užem smislu se pod time podrazumijevaju djela koje je počinila osoba od koje se očekuje da se kao član porodice, staratelj ili profesionalno brine o starijoj osobi. Zlostavljanje starijih može, ali i ne mora predstavljati jedan od oblika porodičnog zlostavljanja.
Tipovi zlostavljanja starijih osoba
Pod zlostavljanjem starijih osoba se obično podrazumijeva:
Ted Kotcheff
Ted Kotcheff (Теодор Кочев/Тед Кочев, Toronto, 7. april 1931. -) također navođen i kao William Kotcheff or William T. Kotcheff je kanadski filmski i televizijski režiser bugarskog porijekla, poznat po zapaženim radovima na britanskoj televiziji, kao i režiji filma First Blood, prvog iz ciklusa o Rambu.
Filmografija
Režija (film):
Ganison
Ganison se može odnositi na
Jerej (razvrstavanje)
Jerej se može odnositi na
Gotika
thumb|right|300px|Katedrala Notre-Dame iz Reimsa, sjajan primjer francuske gotike Gotika je stil u umjetnosti koji je trajao oko tri stotine godina, za kasnog srednjeg vijeka tokom 13. i 14. vijeka. Stil se u pojavio u Francuskoj sredinom 12. vijeka u arhitekturi kao novi način oblikovanja sakralnih objekata.
Glavne karakteristike gotičke umjetnosti
Gotika se kao umjetnički stil razvila u Francuskoj iz romaničke umjetnosti sredinom 12. vijeka, kao novi stil gradnje crkvenih objekata. Iz Francuske se taj stil proširio na sve zemlje zapadne Evrope, i postao dominantan umjetnički stil sjeverno od Alpa. S južne strane Alpa, - gotika nije imala toliku popularost i nije toliko dugo trajala.
Isprva stil ograničen samo na gradnju katedrala, gotika se do kraja 14. vijeka razvila u mnogo svjetovniji umjetnički smjer poznat pod nazivom međunarodni stil ili internacionalna gotika. Ovaj se stil nastavio do kasnog 15.vijeka kad ga je zamijenila renesansa.
Vremensko trajanje gotike nije bilo svuda isto, primjerice dok se u Italiji već od 14. vijeka javljaju ideje humanizma i individualizma svojstvenih ranoj renesansi počevši od Petrarke, u Engleskoj i Njemačkoj je gotika ostala dominatni stil sve do 17. vijeka. U Španjolskoj se gotika isprepliće s maurskom umjetnošću i stvara čudesne simbioze.
Pored arhitekture, gotička umjetnost se odrazila i na skulpturu i slikarstvo (vitraji, freske, oltarne pale i iluminirani rukopisi).
Neuropeptidni B/W receptor 1
Neuropeptidni B/W receptor 1 (NPBW1) je humani protein kodiran genom.
Gotika
Porijeklo naziva
Naziv "gotička umjetnost" je u početku korišten kao sinonim za "barbarsku umjetnost", na koju se u Toskani na početku 16. vijeka, gledalo kao nešto negativno, jako nerafinirano i barbarsko. Za talijane onog vremena taj stil im je bio previše udaljen od estetskih proporcija i oblika klasične umjetnosti Starog vijeka, koju su oni počeli ponovo obožavati. Sam naziv je izgleda djelo talijanskog arhitekta i historičara Giorgio Vasarija koji je termin gotika počeo upotrebljavati već 1530., nazvavši gotičku umjetnost "monstruoznim barbarskim neredom.
Arhitektura
Protutip prve gotičke građevine bila je pariška crkva Saint Denis, koju je oko 1140. godine dao izgraditi opat Suger, a zatim katedrala u Chartresu. Zapadni portal katedrale iz Chatresa dekoriran skulpturama burgundskih majstora, označio je početak novog razdoblja gotike (klasična gotika) u kojem je stil dosegao svoju zrelost, harmonički spajajući arhitekturu i skulpturu u jednu cjelinu. thumb|right|250px|Palača Ca'd'Oro, Venecija, primjer talijanske cvjetne gotike iz prve pol. 14. vijeka, stil koji se u Italiji zadržao do 16. vijeka. Ranija romanička crkvena arhitektura bila je obilježena velikim masivnim plohama i sva pomalo zbijena. Nasuprot tome, gotička arhitektura stremila je u visinu, nema više velikih zidnih ploha, one su razbijene elegantnim lukovima i stupovima, a efekt takvog oblikovanja davao je dajam - "nedokučivog prostora". Sve to bilo je omogućeno novim arhitektonskim elementima; poput rebrastog križnog svoda, prelomljenih lukova i snažnih kontrafora, koja su omogućila gradnju u dotad nezamislive visine, ali i same po sebi naglašavali visinu građevina. Važnu ulogu u gotičkom prostoru imaju visoki prozori dekorirani Vitrajima, koji ispunjavaju prostor crkve svjetlošću mističnom raznobojnom svjetlošću.
Istospolni odnos
Istospolni odnos ili istospolna veza u uobičajenom smislu označava intimni odnos (ljubavne ili seksualne prirode) između dvije osobe istog spola. Takvu vrstu veze u pravilu prakticiraju osobe homoseksualne orijentacije, iako je mogu prakticirati i biseksualci i panseksualci. Ovisno o tome da li su partneri muškarci i žene, koristi se i izraz gej odnosno lezbijska veza.
Gotika
Arhitektura
Rana gotika obuhvaća razdoblje 12. i početka 13. vijeka a obilježena je jasnoćom, čistoćom i disciplinom arhitektonskih okvira, koji se još oslanjaju na romaničku tradiciju. U zreloj gotici dolazi do postupne dominacije skulpture u odnosu prema arhitekturi.
Istospolni odnos
Kada je veza formalizirana i sankcionirana od strane države, primjenjuje se izraz istospolni brak.
Gotika
Arhitektura
Kasna gotika od 14. vijeka nadalje, donosi gubitak ravnoteže u odnosu konstrukcije i dekoracije. Obilježena je pretrpanošću ukrasima, pojavljuju se ukrasi u obliku plamena ("plamena gotika"), cvjetova ("cvjetna gotika") i sl. Venecija 15. vijeka primjer je talijanske cvjetne gotike, bazirane na romaničkoj arhitekturi koja je "razbijena" mnoštvom ukrasa, detalja, kao i zvjezdastim i mrežastim svodovima.
Skulptura
thumb|right|300px|Skulpture sa zapadnog portala katedrale u Chartresu, početak 12. vijeka Najvažnija klasična gotička umjetnost prisutna je na skulpturama koje ukrašavaju zidove katedrala poput Portala kraljeva (Katedrala u Chartresu). Skulptura koja je u doba romanike i rane gotike bila potpuno u funkciji arhitekture, za gotike se polako oslobađa iz arhitektonskog okvira i dobiva sve veći značaj. Crkvena skulptura najčešće prikazuje tri glavna motiva: svakidašnji život (godišnja doba, mjeseci važni za poljoprivredu); moralni život (borba kreposti i mana), i misaoni (slobodni život, preuzet iz antike). Skulpture svetaca, kraljeva, alegorijskih i drugih likova na portalima katedrala daju najbolji primjer umjetničkog razvoja koji je prethodio potpunom oslobađanju skulpture u renesansi.
Kiparski motivi gotike su prvenstveno ograničeni na crkvenu skulpturu s religijskim i moralizatorskim prizorima. No ovo doba donosi i pojavu prvih individualnih portreta i autoportreta, najčešće crkvenih građevinara i kipara te pokrovitelja umjetnosti. Ljudske figure se prikazuju sa sve većim realizmom, a prigušen utjecaj klasične antičke umjetnosti vidljiv je u ekspresivnosti izraza, naglašavanju emotivnog stanja i u pažljivom oblikovanju draperija prikazanih likova.
thumb|right|300px|Šema glavnih arhitektonskih elemenata gotičke arhitekture
Gotičko slikarstvo
Tokom 13. vijeka po francuskim samostanima se razvio "elegantni stil" iluminiranja molitvenika, najveća novina tog stila je bila u prikazu ljudskih figura, koje se oslikavaju sa sve više pažnje i detalja, i nisu više plošne, već im se naglašava i volumen. Za razliku od Francuske, slikarstvo Italije toga vremena, obilježeno je "novobizantskim" stilom koji je uslijedio nakon križarskog osvajanja Carigrada 1204, kad su mnoge grčke ikone i slikari dospjeli u Italiju. thumb|left|250px|Gentile da Fabriano, "Poklonstvo kraljeva", 1423 Preokret u talijanskom slikarstvu donosi slikar Giotto di Bondone u 14. vijeku. Već su njegovi prethodnici; Cimabue i Duccio, krajem 13.vijeka počeli prirodnije oslikavati svoje likove, naglašavajući voluminoznost njihovih tijela i time dodavali i treću dimenziju. No Giotto je definitivno prekinuo sa dotadašnjom načinom slikanja, sa ptičjom, obrnutom i hijerarhijskom perspektivom, i uveo novu narativnost u oslikavanje vjerskih prizora. On na svojim freskama dobija privid dubine prostora, položajem i veličinom ljudskih figura, naglašavajući time prostorne planove slike. Giotto je iza sebe ostavio bogat opus fresaka po brojnim crkvama od Firenze, Padove do Assisija i izvršio presudan uticaj na kasnije generacije slikara.
Slikari srednje i sjeverne Evrope preuzeli su od talijanskih umjetnika narativnost, prikaze krajolika i prostornost slike.
Francusko gotičko slikarstvo početka15. vijeka obilježili su Flamanci, braća iz Limbourga koji su bogato oslikali molitvenik vojvode od Berryja (Tres riches du Duc de Berry). Pritom su vrlo detaljno prikazali kalendarske mjesece sa svim popratnim ljudskim radovima i promjenama prirode.
Oko 1400.godine u Europi se spajanjem sjevernih i talijanskih tradicija razvio tzv. međunarodni stil (ili gotički humanizam), koji je obuhvaćao slikarstvo i kiparstvo. Taj stil karakterizira naturalizam prikaza s naglašavanjem detalja, važnost dubine prostora te meko oblikovanje ljudskih figura i draperija. Najznačajniji talijanski slikar međunarodnog stila bio je Gentile da Fabriano, koji je uz naturalizam detalja i elemente fantastičnog, unio i novu upotrebu svjetla na slici.
Fleming
Fleming se može odnositi na
Prvosveštenik
Prvosveštenik (Prvosvećenik) ima više značenja:
Historija Jeruzalema
Grad Jeruzalem, koji je trajno naseljen od 4. milenijuma pne. ima jednu od najdužih historija na svijetu, a s obzirom na snažan uticaj u blizini stvorenih civilizacija Drevnog Bliskog Istoka i Egipta, i jednu od najbogatijih. Jeruzalem se tokom svog postojanja nametnuo kao jedan od svetih gradova tri velike abrahamske religije - judaizma, kršćanstva i islama - što razmatranje njegove historije često stavlja u širi historijski kontekst, pogotovo vezan uz njihove međusobne sukobe. To je aktualnim postalo i u 20. vijeku, gdje se historija Jeruzalema promatra i kroz prizmu izraelsko-palestinskog sukoba.
Harlan
Harlan se može odnositi na
Historija Jeruzalema
Antički i jevrejski period
Arheološki nalazi navode dokaze o naseljenosti ovog područja još u bakarnom dobu, oko 4.000 godine pne ; sa dokazima o trajnim naseljima iz perioda ranog bronzanog doba 3.000-2.800 godine pne.
left|thumb|190px|Davidova kula Execration Texts (eng. execration-gnušanje, proklinjanje), poznati i kao Zabranjena lista (eng. Proscription Lists) (iz XIX vijeka pne.), koji pominju grad po imenu Roshlamem ili Rosh-ramen, kao i "Amarna" pisma ili "Amarna" tablice (eng. Amarna letters, Amarna tablets) (iz XIV vijeka pne.) su vjerovatno najstarija pisana svjedočanstva o gradu. Neki arheolozi, uključujući Kathleen Kenyon, vjeruju da je Jerusalem kao grad osnovan od strane zapadnosemitskog naroda koji su gradili naselja još oko 2.600 godine pne. U skladu sa jevrejskim predanjima Jerusalem su osnovali Sam i "Eber", Ibrahimovi (Abrahaamovi) potomci. Prvo pominjanje u Bibliji navodi da je Jerusalem bio pod vlašću Melchizedeka (po sufijskoj tradiciji njegovo ime je al-Khidr) Ibrahimovog saveznika. Nešto kasnije grad se nalazio na teritoriji plemena Benjamin (jednog od dvanaest izraelskih plemena), ali još uvijek pod vlašću Jebuzita (kanaanskog plemena), sve dok ga Davuda (Davida) nije načinio glavnim gradom ujedinjenog Izraelskog kraljevstva (oko 1.000 godine pne.) (zanimljivo je da prema ranijim arheološkim iskopavanjima nisu pronađeni tragovi nasilnog osvajanja grada). Skora iskopavanja velikih kamenih struktura su protumačena od strane pojedinih arheologa kao potvrda navoda iz svetih knjiga.
Period hrama
Prema hebrejskim zapisima, kralj David je vladao do 970 godine pne. Naslijedio ga je njegov sin Solomon koji je izgradio hram na brdu Moriah. Solomonov hram (kasnije poznat kao Prvi hram) igrao je ključnu ulogu u jevrejskoj historiji kao mjesto gdje je bio pohranjen Kovčeg Saveza. Preko 450 godina, sve do babilonskih osvajanja 587. godine pne, Jerusalem je bio politički glavni grad prvo ujedinjenog Kraljevstva Izraela a zatim Judejskog kraljevstva, dok je hram bio religiozni centar Izraelćana. Ovaj period je u historiji poznat kao doba Prvog hrama. Poslije Solomonove smrti (oko 930. godine pne.) deset sjevernih plemena su se odvojili od Kraljevstva Izraela. Pod vodstvom Kuće Davida i Solomona Jerusalem je ostao glavni grad Judejskog kraljevstva.
Nakon što su Asirci osvojili Kraljevstvo Izrael 722. godine pne, Jerusalem je bio preplavljen izbjeglicama iz sjevernog kraljevstva. Period Prvog hrama se završio oko 586. godine pne, nakon što su Babilonci zauzeli Izrael i Jerusalem, te uništili Hram. Godine 538. pne, nakon pedeset godina babilonske okupacije, perzijski kralj Kir Veliki pozvao je Jevreje da se vrate u Judeju i obnove Jerusalem i Hram. Izgradnja Drugog hrama je završena 516. godine pne, tokom vladavine Darija Velikog, sedamdeset godina nakon uništenja Prvog hrama. Tim je Jerusalem povratio svoju ulogu glavnog grada Judeje i centra judaizma. Nakon što je Makedonski vladar Aleksandar Veliki osvojio Perziju, Jerusalem i Judeja su potpali pod makedonsku kontrolu, tačnije pod kontrolu dinastije Ptolemeja sa Ptolemejom I. Godine 198. pne. Ptolomej V je izgubio Judeju i nad njom su prevlast uspostavili Seleukidi sa Antiohom III na čelu. Seleukii su pokušali da reorganizuju Jerusalem kao helenistički polis, a tim nastojanjima je došao kraj 168. godine pne. sa Makabejskim ustankom vođenim od strane Matatije, velikog svećenika, i njegovih pet sinova. Potom je uspostavljeno Hasmonej Kraljevstvo (152. godine pne.) sa glavnim gradom Jerusalemom.
Nizina
200px|desno|thumb|Nizina Nizina ili nizija je geografski pojam, koji označava ravne predjele bez uzvisina, obično male nadmorske visine, od 0 do 200 m.
Historija Jeruzalema
Rimski period
Kako je Rim postajao snažniji postavio je Heroda za marionetskog kralja. Herod Veliki, kako je bio nazivan, dao je sebi zadatak razvoja i uljepšavanja grada. Gradio je palate, kule i zidove, a i proširio je Hram. Za vrijeme Herodove vladavine površina koju je Hram zauzimao se udvostručila. U 6. godini nove ere (u daljem tekstu ne.) Jerusalem i okolina su došli pod direktnu vlast Rima kao Provincija Iudaea a Harodovi nasljednici su ostali kraljevi Judeje do 96 godine ne. Rimska vlast nad Jerusalemom i okolinom bola je uzdrmana Prvim Jevrejsko-Rimskim ratom, koji je doveo i do uništenja Hrama 70. godine ne. Grad je još jednom imao funkciju glavnog grada tokom trogodišnje bune poznate kao Bar Kohbin ustanak, započet 132. godine ne. Rimljani su ugušili i taj ustanak 135. godine ne. Car Hadrijan je potom romanizovao grad, preimenovavši ga u Aelia Capitolina, i zabranio Jevrejima ulazak. Također je preimenovao Iudaea provinciju nakon pokušaja Filistinaca da ponovo judaiziraju zemlju. Zabrana ulaska Jevrejima u grad je trajala sve do 4. vijeka.
U pet vijekova poslije Bar Kokhba ustanka grad je mijenjao ime, prvo pod Rimljanima potom pod Bizantijom. Tokom četvrtog vijeka, rimski imperator Konstantin Veliki izgradio je određeni broj kršćanskih građevina poput Bazilike Svetoga groba. Jerusalem je dostigao maksimum populacije na kraju perioda Drugog hrama: grad je ležao na 2 km² i brojao 200.000 stanovnika. Nakon Konstantina velikog pa sve do 7 vijeka Jevreji su bili istjerani iz Jerusalema.
Bizantski i perzijski period
Nakon podjele Rimskog Carstva 395. Jerusalem je pripao Istočnom Carstvu, koje današnji historičari zovu Bizantskim. U rasponu nekoliko desetljeća, Jerusalem je prelazio iz rimskih ruku u perzijske i još jednom se vratio pod rimsku vlast. U napredovanju perzijskog kralja Hozroja na Bizantijsku teritoriju (početkom sedmog vijeka), napredujući kroz Siriju, sasanidski generali Šahrabaraz i Shahin napadali su Jerusalem (perzijski: Dej Houdkh). Oni su bili potpomagani od strane Jevreja u Palestini, koji su ustali protiv Bizantije.
Nizina
Na geografskim kartama označavaju se svijetlo zelenom bojom. Poplavne nizine nastaju erozivnim djelovanjem jedne ili više rijeka koje protiču tim područjem. Nizine zauzimaju velike dijelove svijeta.
Historija Jeruzalema
Bizantski i perzijski period
U opsadi Jerusalema 614. godine, nakon 21 dana nemilosrdnog rata, Jerusalem je osvojen. Bizantijske hronike su navele kako su Sasanidska vojska i Jevreji zaklali desetine hiljada kršćana u gradu, epizoda koja je predmet mnogih rasprava među historičarima. Grad je ostao u rukama Sasanida nekih petnaest godina, dok ga bizantijski car Heraklije nije zauzeo 629. godine.
Arapska i krstaška vladavina
Jerusalem se smatra trećim najsvetijim gradom za Islam nakon Meke i Medine. Među muslimanima ranijeg doba bio je poznat kao Bayt al-Maqdes, kasnije je postao poznat kao al-Quds al-Sharif. Godine 638. islamski Halifat je proširio vlast na Jerusalem. Sa arapskim osvajanjem, Jevrejima je dozvoljen povratak u grad. Halifa Omer ibn al-Khattab potpisao je ugovor s monofizitskim kršćanskim patrijarhom Sofronijem, uvjeravajući ga da su kršćanska sveta mjesta i stanovništvo zaštićeni pod muslimanskom vlašću. Tada je Omer odbio da se moli u crkvi, tako da naredne generacije muslimana ne bi zahtjevali da se crkve pretvore u džamije. On se molio izvan crkve, gdje je sagrađena Omerova džamija koja stoji i danas. Prema Galilejskom biskupu Arculfu, koji je živio u Jerusalemu 679 - 688. godine, Omerova džamija je pravougaona drvena struktura izgrađena preko ruševina koja bi mogla primiti 3.000 vjernika. Kada su muslimani prvi put došli u Bayt al-Maqdes, tražili su mjesto Daleke Svete džamije (Al-Mesdžid Al-Aqsa) što je spomenuto u Kur'anu i hadisu. Pronašli su mjesto puno smeća, očistili ga i nakon toga počeli koristiti za molitve. Umayyadski halifa, Abd al-Malik naručio je izgradnju Kupole na stijeni u kasnom VII. vijeku. U X vijeku historičar al-Muqaddasi piše da je Abd al-Malik izgradio svetište, koje bi se moglo takmičiti u raskoši sa jerusalemskim monumentalnim crkava.
Jerusalem je pod arapskom vlašću ostao sljedećih nekoliko vijekova. Godine 1096. je među kršćanima zapadne Evrope pokrenut prvi od krstaških ratova, čiji je jedan od ciljeva bilo osvajanje Svete zemlje, uključujući Jerusalem. Krstaši su 1099. uspjeli doći do Jerusalema i osvojiti ga, pri čemu je masakrirano gotovo kompletno stanovništvo, te porušena džamija. Jerusalem je nakon toga postao središte Jerusalemskog Kraljevstva. Pod krstaškom vlašću je ostao sve do 1187. kada ga je zauzeo muslimanski vođa Saladin i pripojio Egiptu pod vlašću Fatimida. Egipatske Fatimide su kasnije zamijenili Mameluci.
Nizina
Među većim nizinama u Evropi su: Panonska nizina, Padska nizina, Vlaška nizina, Istočnoevropska nizina, Sjevernoevropska nizina i dr.
Historija Jeruzalema
Turska vladavina
Godine 1516. su Osmanlije pod vodjstvom Sultana Selima I (1470-1520) pobjedili Mameluke u Siriji. U daljim napadima su Osmanlije osvojile i Egipat i Arabiju. Jerusalem je dobio status osmanlijskog Sandćaka. Prva desetljeća turske vladavine su donijeli Jerusalemu napredak.
Nizina
Ravnice su ravni dijelovi zemljišta oko velikih rijeka (npr. Savska ravnica).
Historija Jeruzalema
Turska vladavina
Sultan Sulejman I je poslije osvajanja Jerusalema obnovio gradske zidine i citadelu (tvrdjavu). Obje se danas nalaze pod zastitom kao spomenici kulture i stoje na listi UNESCO-Svjetskog naslijedja.
Poslije 1535. je Sultan Sulejman sagradio utvrdjenja grada, koja i danas cine zidine grada. Visoke zidine grada su trebale oznaciti novu vladavinu Osmana. Jerusalem je izmedju ostaloga i zbog toga dobio na znacaju u vremenu koje slijedi.
Jerusalem je pod osmanlijskom vlašću ostao sljedećih nekoliko vijekova, sve do prvog svjetskog rata u kome se Osmansko Carstvo našlo na suprotnoj strani od Britanske Imperije. Godine 1917. su u Palestinu prodrle britanske trupe pod generalom Edmund Allenbyjem. 9. decembra 1917. je osmanlijski guverner grada, grad predao bez borbe Britancima, da ne bi ostetili historijske dijelove grada. General Edmund Allenby je toga dana umarsirao u grad.
Od prvog svjetskog rata do modernog doba
Britanska vlast se poslije završetka rata nastavila kao tzv. mandat Lige naroda, odnosno britansko starateljstvo nad područjem koje je u bliskoj budućnosti trebalo postati nezavisna država. Oko karaktera te države je postojao spor između domicilnog arapskog stanovništva, na koje je uticao arapski nacionalizam, te jevrejskih doseljenika na koje je uticao cionizam. Taj je spor eskalirao u sukob koji će nakon drugog svjetskog rata eskalirati u nasilje, te 1948. dovesti do jednostranog britanskog povlačenja, proglašenja nezavisnosti Izraela i izbijanja izraelsko-arapskog rata.
Tokom sukoba je upravo Jeruzalem bio jedno od glavnih bojišta. Na kraju je grad podijeljen na dva dijela - Zapadni, pod vlašću Izraela, i Istočni, pod vlašću Jordana, pri čemu je Jordan kontrolirao Hramsku goru i Zid plača. Izrael je 1950. Jeruzalem proglasio svojim glavni gradom, iako je de facto prijestolnica bila Tel Aviv. Podjela grada je ostala sve do 1967. i Šestodnevnog rata nakon koga su jordanske trupe protjerane, a Izrael preuzeo kontrolu nad gradom koja traje do današnjeg dana.
Amailloux
Amaju je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu De Sevr koja pripada prefekturi Partne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 720 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 37,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 165 metara (maksimalnoj 221 m, a minimalnoj 139 m).
Melanokortinski 1 receptor
Melanokortin 1 receptor (MC1R), takođe poznat kao melanocit-stimulišući hormon receptor (MSHR'), melanin-aktivirajući peptidni receptor, ili melanotropin receptor, jeste G protein-spregnuti receptor koji vezuje klasu pituitarni peptidnih hormona koji su poznati kao melanokortini. U ovu grupu hormona se ubrajaju adrenokortikotropski hormon (ACTH) i različite forme melanocit-stimulišućih hormona (MSH). MC1R je jedan od ključnih proteina koji učestvuju u regulaciji sisarske boje kože i kose. On je lociran na membrani plazme specijalizovanih ćelija koje se zovu melanociti. Te ćelije proizvode pigment melanin procesom melanogeneze. Ovaj receptor kontroliše tip proizvedenog melanina. Aktivacija ovog receptor uzrokuje da melanociti pređu sa generisanja žutog ili crvenog feomelanina na smeđi ili crni eumelanin.
MC1R kod sisara
Kad je receptor aktiviran jednom od MSH varijanti, tipično α-MSH, MC1R inicira kompleksnu signalnu kaskadu koja dovodi do produkcije smeđeg ili crnog pigmenta eumelanina. U kontrastu s tim, receptor može da bude antagonizovan agouti signalnim peptidom (ASIP), čime se ćelije vraćaju na produkciju žutog ili crvenog feomelanina.
Spoljašnje veze
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Protoprezviter
Protoprezviter (i protopresviter, grč.: proto+prezviter), protojerej kao starješina nad nekoliko parohija odn. kao starješina nad parohijskim sveštenstvom određene oblasti.
Houserville, Pennsylvania
Hausvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.814, što je 5 (0,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hikman
Hikman se može odnositi na
Mazzucchi, Belluno
Mazzucchi je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 523 m.
Newcastle upon Tyne
Newcastle upon Tyne (obično se naziva skraćeno samo Newcastle) je grad u metropolitanskom okrugu Tyne and Wear, na sjeveroistoku Engleske. Grad je smješten na obalama rijeke Tyne, historijski je bio dio grofovije ( engleski: county) Northumberland. Prema proceni u njemu živi oko 273.600 stanovnika.
Grad nosi ime po normanskoj utvrdi koju je 1080. podigao Robert II. Normanski, najstariji sin Vilima I. Osvajača. Newcastle se razvio iz rimske utvrde, za srednjeg vijeka postao je centar trgovine vunom, a kasnije je postao sjedište rudarstva (ugljen). Kao pomorska luka, počeo se razvijati od 16. vijeka, uz luku su nikla i brojna brodogradilišta uzduž riječne obale do Sjevernog mora. Newcastle je danas značajan kulturni i edukacijski centar ( u njemu djeluju dva univerziteta). On je 20 grad po veličini u Engleskoj i najveća urbana aglomeracija u slivu rijeke Tyna, šesta po veličini u Ujedinjenom Kraljevstvu.
Stanovnici Newcastla i njegove okolice zovu se Geordies.
Historija
Prvobitno rimsko naselje Pons Aelius, podignuto je u 2. vijeku, Rimljani su sagradili utvrdu pokraj mosta preko rijeke Tyne u blizini Hadrijanovog zida (zid je štitio rimsku provinciju Britaniju od napada barbara sa sjevera). Nakon pada Rimskog Carstva, - Newcastle je postao dio anglosaksonskog kraljevstva Northumbria i tada se zvao Monkchester. Grad je razoren u sukobu s Dancima. 1080. ga je Robert Curthose, sin Vilima Osvajača obnovio. Grad se od tada naziva Novum Castellum ili New Castle. Bio je na značajnom strateškom položaju i najsjevernija engleska tvrđava u blizini nemirne granice sa Škotskom. U 13. vijeku Newcastle je utvrđen zidinama. Škoti su ga tokom 14. vijeka tri puta neuspješno napadali.
Važna godina za grad bila je 1530. kad je grad dobio monopol na trgovinu ugljenom i njegov prijevoz po rijeci Tyne. To je dalo jak poticaj ekonomskom razvoju grada. Godina 1636. bila je nesretna za grad, jer je trećina stanovnika umrla od kuge. Tokom Engleskog građanskog rata je grad stao na stranu kralja.
U 18. vijeku je Newcastle bio četvrti centar štamparstva u Engleskoj (nakon Londona, Oxforda i Cambridgea i razvio je značajnu kulturnu i naučnu djelatnost. Od 1793. u gradu djeluje Literarno i filozofsko društvo, od tog vremena je Newcastle postao poznat i po proizvodnji stakla. Tokom industrijske revolucije u 19. vijeku grad se razvio u značajan industrijski centar. Newcastle i njegova okolica ima tradiciju rudarstva, tu se ugljen kopa od srednjeg vijeka, a na bazi ugljena podignuta su brojna industrijska poduzeća (brodogradnja, metalurgija). Newcastle je pretrpio bombardiranje za vrijeme Drugog svjetskog rata. Prvi Univerzitet osnovan je 1963., a 1978. izgrađena je prva linija metroa. left|250px|thumb|Katedrala
Geografske karakteristike
Newcastle se nalazi na sjeveroistoku Engleske nedaleko od ušća rijeke Tyne. Nalazi se u prostoru Engleske bogatom rudama ugljena, te je grad poznat po rudarstvu još od srednjeg vijeka. Taj dio Engleske - bogat rudama, obično se zove "Crna Engleska". Reljef oko grada je nizinski. Newcastle je s obližnjim gradom Gatesheadom koji se nalazi nasuprot rijeke povezan u konurbaciju (sistem povezanih gradova).
Klima u gradu je umjerena oceanska. Temperature su nešto više zbog utjecaja Golfske struje. Grad ima relativno malo padalina jer se nalazi pod kišobranom nedalekog Masiva Pennines. Zbog toga je jedan od najsušnijih gradova u Ujedinjenom Kraljevstvu.
Gradske znamenitosti
right|280px|thumb|Tipična džordžijanska arhitektura iz sjedišta grada Značajni su ostaci gradskih zidina iz 13. vijeka i katedrala sv. Nikole iz 14. vijeka Postoji 7 mostova preko rijeke od kojih su najpoznatiji moderni Tyne Bridge i Gateshead Millennium Bridge sagrađen 2000. godine. Grad ima neoklasicistički centar grada koji su u 19. vijeka sagradili Richard Grainger i John Dobson. Historijski centar se naziva Grainger Town i ima mnogo neoklasicističkih građevina koje podsjećaju na antički uzor. Grad ima mnogo parkova od kojih su najznačajniji Leazes Park i St James' Park (u njemu je poznati nogometni stadion). Uz rijeku je uređena šetnica Quayside. Grad ima mnogo galerija, kazališta i koncertnih dvorana.
Hopins
Hopins se može odnositi na
Bréhal
Breal je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Kutans.
Pauel
Pauel se može odnositi na
Bréhal
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2599 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 204 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 69 metara (maksimalnoj 71 m, a minimalnoj 4 m).
NK Varaždin
NK Varaždin Škola Nogometa, hrvatski nogometni klub iz grada Varaždina.
Povijest
Nogometna škola NK Varteksa 1990. godine dobila je Trofej podmlatka, najvišu nagradu Hrvatskog nogometnog saveza. Od 21.srpnja 2010. odlukom uprave kluba, klub nosi ime NK Varaždin. Navijačka skupina White Stones za svoju godinu osnivanja uzimaju 3. ožujka 1990. a ideja o njezinom osnivanju stvorena je još 1987. godine.
U sezoni 2011./12. NK Varaždin je zbog financijskih dugova izbačen iz 1. HNL te je klub u stečaju. Umjesto njega, sportske uspjehe preuzima novosnovani klub NK Varaždin-Škola Nogometa koji kreće od najnižeg razreda, tj. 2. ŽNL Istok, u Varaždinskoj županiji.
Kup maršala Tita
1947. 1948. 1950. 1951. 1958./59. 1960./61. Završnicu su igrali: Blaž Jurec, Josip Matković, Rodik, Krleža, Crnković, Rojnik, Zvonko Mlakar, Čuhelj, Ivan Pintarić, Franjo Frančeskin, Ivan Pikl, Janko Miljenović, Ivan Ilić, Karlo Sviben, Hrain, Goričanec. Treneri: Krešo Pukšec (do poluzavršnice), Oskar Jazbinšek (završnica).
1961./62.
Hrvatski nogometni kup
1992./93. Varteks - Graničar (Županja) 2:0
Rijeka - Varteks 1:0 Varteks - Croatia (Zagreb) 1:2
Croatia (Zagreb) - Varteks 1:0
1993./94. Varteks - Zagorec (Krapina) 7:0
Zagorec (Krapina) - Varteks 1:0 Croatia (Zagreb) - Varteks 1:0
Varteks - Croatia (Zagreb) 2:1
1994./95. Slaven (Koprivnica) - Varteks 1:2
Varteks - Slaven (Koprivnica) 2:0 Šibenik - Varteks 2:0
Varteks - Šibenik 2:0 (1:3 jedanaesterci) Varteks - Zagreb 0:0
Zagreb - Varteks 1:1 Varteks - Hajduk 1:1
Hajduk - Varteks 4:0
1995./96. Varteks - Jedinstvo (Donji Miholjac) 5:0
Jedinstvo (Donji Miholjac) - Varteks 0:4 Šibenik - Varteks 1:1
Varteks - Šibenik 4:0 Varteks - Osijek 4:1
Osijek - Varteks 0:0 Zagreb - Varteks 1:2
Varteks - Zagreb 3:0 Varteks - Croatia (Zagreb) 0:2 (0:2)
Croatia (Zagreb) - Varteks 1:0 (0:0)
1996./97. Varteks - Hrvatski dragovoljac 1:3
Hrvatski dragovoljac - Varteks 1:1
1997./98. Orijent - Varteks 0:0
Varteks - Orijent 0:0 (0:0 prod., 0:3 j.) Varteks - Hajduk 2:1
Hajduk - Varteks 0:1 Varteks - Croatia (Zagreb) 0:1 (0:0)
Croatia (Zagreb) - Varteks 2:1 (0:1)
1998./99. Varteks - Osijek 2:1
Osijek - Varteks 3:0
1999./00. Varteks - Zagreb 2:1
Zagreb- Varteks 2:0
2000./01. Zagreb- Varteks 3:0
Varteks - Zagreb 3:0 (2:4 j.)
2001./02. Hajduk - Varteks 1:3
Varteks - Hajduk 2:1 Pomorac (Kostrena) - Varteks 1:0
Varteks - Pomorac (Kostrena) 2:0 Dinamo - Varteks 1:1 (0:1)
Varteks - Dinamo 0:1 (0:1)
2002./03. Varteks - Pomorac (Kostrena) 3:2
Pomorac (Kostrena) - Varteks 1:1 Hajduk - Varteks 2:0
The Donna Reed Show
The Donna Reed Show je bio američki televizijski sitkom koji se originalno prikazivao na programu mreže ABC. Ime je dobio po glumici Donni Reed, koja je tumačila glavni lik kućanice Donne Stone. Stalni likovi su pored nje bili i njen muž pedijatar dr. Alex Stone (koga je tumačio Carl Betz), te tinejdžerska kći Mary (koju je tumačila Shelly Fabares) i mlađi brat Jeff (koga je tumačio Paul Petersen).
NK Varaždin
Hrvatski nogometni kup
Varteks - Hajduk 0:0
The Donna Reed Show
Serija se bavila svakodnevnicom porodice Stone te je, kao i mnogi slični sitkomi tog vremena, gledateljima pružala idealiziranu viziju tadašnje američke srednje klase. Stekla je veliku popularnost i održala se na programu čak osam sezona. Shelly Fabares je godine 1962. odlučila napustiti seriju kako bi nastavila samostalnu glumačku karijeru, a njen odlazak je objašnjen odlaskom lika Mary na koledž. Kao zamjena je došla Trisha, djevojčica koju su Stoneovi usvojili, i koju je tumačila Patty Petesen.
NK Varaždin
Hrvatski nogometni kup
2003./04. Pula 1856 - Varteks 2:0
Varteks - Pula 1856 5:0 Cibalia - Varteks 1:3
Varteks - Cibalia 5:1 Varteks - Dinamo 1:1 (0:1)
Dinamo - Varteks 0:0
2004./05. Varteks - Dinamo 1:0
Robertson
Robertson se može odnositi na
NK Varaždin
Hrvatski nogometni kup
Dinamo - Varteks 0:0 Rijeka - Varteks 3:2 (2:1)
Varteks - Rijeka 2:3 (1:1)
2005./06. Varteks - Naftaš (Ivanić) 4:1
Neuropeptidni B/W receptor 2
Neuropeptidni B/W receptor 2 (NPBW2) je humani protein kodiran genom.
NK Varaždin
Hrvatski nogometni kup
Naftaš (Ivanić) - Varteks 1:1 Varteks - Kamen Ingrad (Velika) 3:3 (0:1)
Kamen Ingrad (Velika) - Varteks 1:2 Rijeka - Varteks 4:0 (2:0)
Varteks - Rijeka 5:1* (1:0)
Strijelac za Rijeku: Davor Vugrinec.
2006./07.
2007./08. Varteks - Cibalia 4:0
2008./09.
2009./10. Slaven Belupo - Varteks 1:4
Varteks - Slaven Belupo 2:0 Šibenik - Varteks 0:0
Varteks - Šibenik 0:2
Rijeka - Varaždin 2:4 Cibalia 1:0 (1:0)
Varaždin - Dinamo 1:3 (1:1)
Reprezentativci
Franjo Frančeskin, Igor Vugrinčić, Rudolf Cvek, Stanko Švarc, Anđelko Jagačić, Đuro Lukač, Jurica Kolonić, Josip Čop, Branko Janžek, Drago Naranđa. Marijan Mrmić, Miljenko Mumlek, Davor Vugrinec, Nikola Pokrivač, Srebrenko Posavec, Nikola Šafarić , Dino Škvorc, Filip Škvorc , Silvestar Sabolčki, Ivan Režić , Bojan Vručina
Stadion
thumb|središte|300px|[[Gradski stadion Anđelko Herjavec]]
Ante Rebić
Ante Rebić (Split, 21. rujna 1993.) je hrvatski nogometaš koji trenutačno nastupa za talijanski AC Milan na mjestu napadača.
Klupska karijera
Ante je svoj nogometni put započeo u lokalnim niželigašima. Njegovi prvi klubovi su bili NK Vinjani i NK Imotski, da bi se sa 16 godina uputio u RNK Split u kojem je počeo svoje prve seniorske utakmice.
Dna 28. kolovoza 2013. Ante je potpisao petogodišnji ugovor za talijansku Fiorentinu, a RNK Split je dobio 7 milijuna € odštete.
Reprezentativna karijera
Za A reprezentaciju debitirao je postigavši pogodak u pobjedi 2:3 u prijateljskoj utakmici protiv Lihtenštajna u Vaduzu, 14. kolovoza 2013.
Dne 31. listopada 2013. izbornik A reprezentacije Niko Kovač je objavio popis igrača za utakmicu sa Islandom na koju je pozvao Antu.
Kunean
Kunean je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 104,149 Da.
Paleomagnetizam
Paleomagnetizam je znanost koja proučava zapise o magnetskom polju Zemlje, sačuvanim u različitim magnetičnim mineralima tokom geološkog vremena. Proučavanja u geomagnetizmu pokazala su da se magnetsko polje Zemlje znatno mijenjalo tokom vremena, i to i u pogledu orijentacije i u pogledu intenziteta.
Paleomagnetičari proučavaju nekadašnje magnetsko polje mjerenjem orijentacije magnetskih minerala u stijenama, stečene u vrijeme njihovog nastanka (remanentna magnetizacija), a zatim koriste metode, slične geomagnetizmu, da odrede kakva bi konfiguracija magnetskog polja Zemlje formirala proučavanu orijentaciju.
Grane paleomagnetizma
Paleomagnetska proučavanja dijele se u nekoliko grana, u zavisnosti od razmjere proučavanja:
Principi remanentne magnetizacije
Paleomagnetska proučavanja su moguća zbog toga što minerali bogati željezom, kao što je magnetit, mogu da „zapamte“ nekadašnje pravce Zemljinog magnetskog polja. Paleomagnetska svojstva se u stijenama mogu sačuvati na tri načina.
Termalna remanentna magnetizacija
Minerali, izgrađeni od željeznih i titanskih oksida, u bazaltu ili nekoj drugoj magmatskoj stijeni, mogu sačuvati pravac magnetskog polja Zemlje, kada stijena, tokom hlađenja, dostigne Kirijevu temperaturu određenih minerala. Kirijeva temperatura magnetita, spinelske grupe gvožđe-oksida, je oko 580°C, dok bazalt i gabro potpuno kristališu na temperaturama iznad 900°C. Iz tog razloga mineralna zrna nisu orijentirana u pravcu magnetskog polja Zemlje. Međutim, u rijetkim slučajevima, mogu sačuvati podatke o orijentaciji ovog polja. Podatak o orijentaciji, sačuvan na ovaj način, naziva se termalna remanentna magnetizacija (TRM). Zbog složenih reakcija oksidacije, koje se mogu dogoditi tokom hlađenja magmatske stijene nakon kristalizacije, orijentacija magnetskog polja Zemlje nije uvijek ispravno sačuvana, niti je to glavni vektor magnetizacije. Bez obzira na to, podaci se dosta dobro čuvaju u bazaltima u oceanskoj kori, i bili su najznačajniji podaci u razvijanju teorije o širenju oceanskog dna, što je dio teorije tektonike ploča. TRM također može biti sačuvana u pećima za sušenje grnčarije, ognjištima, i sagorjelim zgradama od cigala. Disciplina, zasnovana na proučavanju termoremanentne magnetizacije arheoloških materijala, naziva se arheomagnetsko datiranje.
Detritična remanentna magnetizacija
U potpuno drugačijem procesu, magnetska zrna u sedimentima mogu da se usmere u pravcu magnetskog polja, tokom ili nešto nakon depozicije. Ovaj proces poznat je kao detritična remanentna magnetizacija (DRM). Ako je magnetizacija stečena tokom depozicije zrna, rezultat je depoziciona detritična remanentna magnetizacija (dDRM). Ako je magnetizacija stečena nakon depozicije, ona se naziva post-depoziciona detritična remanentna magnetizacija (pDRM).
Kemijska remanentna magnetizacija
U trećem procesu, magnetska zrna mogu biti deponirana iz pokretnog rastvora, ili da budu formirana tokom kemijskih reakcija, ili mogu sačuvati pravac magnetskog polja u vreme formiranja minerala. Tada se kaže da je pravac polja sačuvan procesom kemijske remanentne magnetizacije (HRM). Mineral, koji na ovaj način može da sačuva karakteristike polja, obično je hematit, još jedan od oksida željeza. Klastične sedimentne stijene (kao što je peščar), koje mogu biti crvene zbog sadržaja hematita, koji se formira tokom ili nakon dijageneze sedimenta, mogu sadržati korisne podatke kemijske remanentne magnetizacije, i magnetostratigrafija može biti zasnovana na ovim podacima.
Primjeri
Paleomagnetski dokazi, i reverzije i pomeranje polova, bili su ključni i dokazivanju teorija o kretanju kontinenata i tektonike ploča, tokom šezdesetih i sedamdesetih godina 20. vijeka. Paleomagnetski dokazi se koriste u određivanju vremena nastanka nekih stijena, kao i prilikom rekonstrukcije deformacijske historije dijelova Zemljine kore.
Magnetostratigrafija se često upotrebljava za određivanje starosti nalazišta fosila biljaka i životinja, kao i hominida.
Paleomagnetska proučavanja se kombinuju sa geohronološkim metodama, za određivanje apsolutne starosti stijena, u kojima je zapisana magnetska historija. Za magmatske stijene, kao što je bazalt, obično se koriste metode kalijum-argon i argon-argon.
Simpson
Simpson se može odnositi na
Rat u Gazi (2008–2009)
Rat u Gazi, znan i kao "Sukob Izrael-Gaza 2008.-2009." i "Bombardiranje Gaze", odnosi se na sukob Izraela i Hamasa u Gazi koji je izbio 27. prosinca 2008. i potrajao, neovisno o blagdanima, preko Nove godine 2009. nakon što je izraelska vojska (IDF) odgovorila na kontinuirano lansiranje kasam raketa na južni dio njenog teritorija sa Gaze. IDF je vojnu operaciju nazvao "Operacija lijevano olovo" (hebrejski מבצע עופרת יצוקה, Mivtza Oferet Yetzukah) koja je krenula bombardiranjem Gaze u subotu 27. prosinca u 11:30 sati po lokalnom vremenu nakon skupljanja strateških podataka preko šest mjeseci. IDF-ovo bombardiranje se usmjerilo na razne visokoprofilirane vojne i sigurnosne mete za koje se sumnja da su povezane sa Hamasom.
6-mjesečno primirje između Hamasa i Izraela završilo je 19. prosinca i nije obnovljeno od strane Hamasa koji je ponovno pokrenuo lansiranje kasam raketa na južni dio hebrejske države, što je prema Hamasu odgovor na izraelsku opetovanu blokadu koju nije ukinuo iako je to bila obveza prema dogovoru o primirju. Rat je završio nakon 22 dana kada je Izrael proglasio jednostrani prekid vatre, nakon čega ga je proglasio i Hamas. Nijedna strana nije izvukla jasnu pobjedu.
Iako je svijet naviknut na nestabilnu situaciju na Bliskom istoku, mnogi su ostali zapanjeni činjenicom što je sukob pokrenut samo dan nakon božićnih praznika te nije stao ni na Novu godinu. Židovi i muslimani ne slave Božić, ali se područje Izraela smatra Svetom zemljom među kršćanima koji su u tom razdoblju osjetljivi na sukobe. Vijeće sigurnosti UN-a, kojim je tada predsjedala Hrvatska, pozvalo je na trenutan prekid vatre na obje strane. Budimir Lončar, savjetnik predsjednika Stipe Mesića za vanjsku politiku, koji se za vrijeme ove izvanredne sjednice našao u New Yorku i koji je budno pratio što se događa na East Riveru nakon još jedne eskalacije krize na Bliskom istoku, izjavio je da je Jugoslavija, koja je triput bila u Vijeću sigurnosti, nije doživjela da rat izbije u trenucima božićnih ili drugih blagdana, kad i diplomati odlaze na zasluženi odmor.
Povod
19. lipnja 2008. Izrael i Hamas potpisali su 6-mjesečni sporazum o primirju. Ipak, situacija je na obje strane bila zategnuta: Hamas je upozorio da je blokada Gaze prekršaj sporazuma, dok je Izrael opominjao da se usprkos primirju mjesečno i po nekoliko kasam raketa ispaljuje sa pojasa Gaze na teritorij hebrejske države. 4. studenog IDF trupe su ubile šest militanata Hamasa zbog tunela koji je navodno izgrađen kako bi se oteli izraelski vojnici. Hamas je taj čin nazvao "ozbiljnim prekršajem primirja". Human Rights Watch je 20. studenog 2008. poslao pismu Ehudu Olmertu u kojem izražava zabrinutost zbog blokade pojasa Gaze, područja na kojem živi 1.5 milijuna ljudi na samo 360 km2: u njemu se spominje kako je Izrael na tjedan dana prekinuo raspodjelu hrane UN-a za 750.000 Palestinaca; kako je dopušteno da samo 8 kamiona hrane uđe u Gazu iako je potrebno 15 kako bi se održale potrebe teritorija; kako nema struje i do 16 sati dnevno; kako 20 % stanovništva ima pristup pitkoj vodi samo 6 sati i to pet dana tjedno; kako još samo 23 od prvotnih 3.900 gospodarskih grana radi; kako je 70 % stanovništva u dubokom siromaštvu.
Iako je Izrael objavio da je za produljenje primirja, Hamas je to odbio 20. prosinca, naglasivši da je blokada Gaze nepodnošljiva te da se stoga izraelska strana nije držala svoje nagodbe, tako da je nastavljeno raketiranje Negeva. 24. prosinca 60-ak kasam raketa ispaljeno je na Negev, što je prelilo čašu strpljenja sa izraelske strane koja je dala IDF-u zeleno svjetlo za vojnu operaciju. Iako je Izrael 26. prosinca otvorio pet graničnih prijelaza sa Gazom za humanitarnu pomoć, te dao gorivo za električnu stanicu u Gazi i 100 kamiona sa žitaricama, Hamas je nastavio sa ispaljivanjem raketa.
27. prosinca 2008.
left|thumb|250px|Ruševine u Jabaliji nakon bombardiranja Zračni napadi IDF-a počeli su 27. prosinca u 11:30 sati po mjesnom vremenu. Prema izvještajima, oko 60 borbenih zrakoplova i helikoptera sudjelovalo je u vojnoj operaciji, te izbacilo oko 100 tona bombi na Gazu. Napadi su bili prvenstveno na skladišta oružja, logore za treniranje i obuku gradnji raketa. U jednom danu poginulo je između 225 i 292 Palestinaca te ranjeno više od 1.000. Hamas je na to odgovorio lansiranjem kasam raketa na jug Izraela. Neočekivano bombardiranje Gaze stanovnike je dočekalo nespremne te je ocijenjeno kao najkobniji dan za Gazu nakon Šestodnevnog rata.
Duiamen, Verbano-Cusio-Ossola
Duiamen je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Rat u Gazi (2008–2009)
27. prosinca 2008.
Zbog zračnih napada, stotine Palestinaca je probilo graničnu ogradu sa Egiptom, što je uzrokovalo da je preko 300 egipatskih sigurnosnih službenika pucalo na izbjeglice kako bi ih vratilo natrag u Gazu. Izraelski premijer Ehud Olmert pozvao je izraelsku javnost na spremnost za dugu bitku i upornost.
Duiamen, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 499 m.
Rat u Gazi (2008–2009)
28. prosinac 2008.
IDF je nastavio sa zračnim napadima i drugi dan sukoba. Prema izvještajima, uništeno je 40 podzemnih tunela za krijumčarenje oružja iz Egipta u Gazu. Napadi u nedjelju usmjerili su se i na televizijsku postaju al-Aksa TV te uništili zgradu za odašiljanje. Međutim, emitiranje je nastavljeno iz nepoznate lokacije.
Istodobno, izraelska je vojska počela gomilati kopnene trupe uz granicu sa Gazom. Pozvano je oko 6.500 pričuvnika za mogući kopneni napad. Vođa Hamasa u egzilu Haled Mešal pozvao je Palestince na novu intifadu.
29. prosinca 2008.
Pri bombardiranju islamskog sveučilišta u Gazi su vjerojatno poginuli Ziad Abu-Tir, član Islamskog džihada i 14 ostalih osoba, dok je Hamas izbacio 60 kasam raketa na teritorij Izraela u jutarnjim satima, pri čemu je jedna osoba poginula na gradilištu u Aškelonu, dok je jedna raketa pala na praznu kuću u Sderotu. Nekoliko je osoba pretrpilo stanje šoka. IDF je opravdao bombardiranje sveučilišta time da se radionica za bombe nalazila u njenom sklopu.
Tzipi Livni, izraleska ministrica vanjskih poslova, izjavila je da Izrael gađa samo Hamas koji snosi odgovornost za smrt civila jer se skriva među običnim stanovništvom. Dodala je da Izrael ne planira ponovno okupirati Gazu. Broj mrtvih popeo se na 375.