cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zvonimirova kruna
19. stoljeće
mini|desno|250px|Kip [[Rudolf Valdec|Rudolfa Valdeca na zgradi Etnografskog muzeja u Zagrebu, koji simbolizira Trojednu Kraljevinu, nosi pozlaćenu Zvonimirovu krunu]] Osobito će se u 19. stoljeću razviti legenda o kralju Zvonimiru, što će potaknuti i kasnije stvaranje umjetničkih prikaza njegove krunidbe, dok će kasnije težište prijeći na legendu o kralju Tomislavu, što izravno valja zahvaliti nastojanjima Ivana Kukuljevića Sakcinskog. U drugoj polovici 19. stoljeća pojam Zvonimirove krune odnosi se najčešće na pojam suvereniteta Kraljevine Hrvatske. U tom smislu, virtualna Zvonimirova kruna postaje za Hrvate ono što je Mađarima u to vrijeme kruna sv. Stjepana, Česima Vaclavova kruna i slično. Tako se mađarske zemlje nazivaju Zemljama krune Sv. Stjepana, a češke Sv. Vaclava, jer je u to vrijeme kruna (pa i virtualna) oznaka državnosti. U tom smislu značajno je razlaganje don Mihovila Pavlinovića u njegovom djelu Hrvatska misao (program) iz 1869.
Offa od Essexa
Offa je bio kralj Essexa do 709. godine, kada je abdicirao kako bi zajedno sa mercijskim kraljem Cenredom otišao u Rim živjeti u samostanu. Bio je sin kralja Sigehearda i nećak njegovog brata i su-kralja Swaefreda. Kada ih je naslijedio, nije poznato. Beda Uvaženi ga opisuje kao uzor kršćanske vrline koji je radi vjere ostavio suprugu, vlast i sva zemaljska dobra. Naslijedio ga je Saelred, koji se opisuje kao njegov sin.
Zvonimirova kruna
19. stoljeće
1876. obilježena je osamstota obljetnica Zvonimirove krunidbe. Tom prigodom je August Šenoa napisao pjesmu U spomen osamstogodišnjice krunidbe hrvatskoga kralja Dmitra Zvonimira. Osim toga, kralj Zvonimir i njegova krunidba bili su popularan motiv hrvatskim slikarima - Celestinu Medoviću, Josipu Franji Muckeu, Ferdi Quiqerezu i drugima.
Tisuću godina Hrvatskog kraljevstva
Iako su pripreme počele još 1914., tijekom 1925. godine na području Hrvatske i Bosne i Hercegovine (u tadašnjoj Kraljevini Jugoslaviji) održavale su se svečanosti prigodom tisućite obljetnice hrvatskoga kraljevstva, potaknute upravo prvim spomenom naslova "kralj" za Tomislava u papinu pismu. Tada je i govor o starohrvatskoj kruni, u prvom redu o kruni kralja Tomislava, dobio na simboličnoj važnosti. 8. srpnja 1935., tek dva mjeseca nakon izbora za beogradsku Narodnu skupštinu i u doba jačanja antihrvatskoga nasilja, zagrebački nadbiskup Antun Bauer i njegov koadjutor Alojzije Stepinac u Mariji Bistrici predvode svečanost krunidbe kipa Majke Božje Bistričke krunom hrvatskih kraljeva, koju nazivaju "krunom Tomislavovom i krunom Zvonimirovom". Kruna ima oblik one s reljefa iz Splita, a njome je okrunjen Marijin kip, kao i lik maloga Isusa u njezinu naručju. Slika ovog kipa s tom starohrvatskom krunom bit će potom prisutna u mnogim domovima hrvatskih obitelji, posebice od proslave 13. stoljeća kršćanstva u Hrvata 1984.
Adrian od Canterburyja
Prema Bedi Uvaženom, Adrian je po nacionalnosti bio Berber iz Sjeverne Afrike, odnosno njenih dijelova pod bizantskom vlašću (Kartaginski egzarhat). Prije dolaska u Englesku je služio kao opat jednog samostana kraj Napulja. Kada se ispraznilo mjesto nadbiskupa Canterburyja, papa ga je mislio tamo imenovati, ali je Adrian to odbio, preporučivši da se u Englesku umjesto njega pošalje njegov prijatelj Andrija. Kada je i Andrija to odbio zbog poodmaklih godina, Adrian je predložio svog prijatelja Teodora iz Tarza; papa Vitalijan je prihvatio njegov prijedlog, ali mu je naložio da Teodora prati u Englesku.
Zvonimirova kruna
Drugi svjetski rat
Tijekom NDH, jedno od najviših odlikovanja bio je Red krune kralja Zvonimira, a postojalo je i odličje Kolajna krune kralja Zvonimira. I neka druga odličja su imala nosila prikaz Zvonimirove krune. Zastava Lakog prijevoznog zdruga, hrvatske postrojbe u sastavu talijanske vojske na istočnoj bojišnici, nosila je zvonimirovu krunu iznad hrvatskog grba.
Starohrvatska kruna danas
Nakon demokratskih promjena u Hrvatskoj 1990. godine, ponovno u ikonografiju ulazi prikaz starohrvatske krune. Isprva je ona prisutna u grbovima dalmatinskih gradova povezanih s hrvatskim kraljevima, kao i u grbovima Šibensko-kninske županije i Splitsko-dalmatinske županije. Nakon Domovinskog rata prisutna je i u grbu Knina kao grada u kojem je stolovao kralj Zvonimir. U BiH se nalazi na grbu Tomislavgrada, podsjećajući na legendarnu Tomislavovu krunidbu na Duvanjskom polju. Usto, prikaz splitskog reljefa s likom hrvatskog vladara nalazi se i na novčanici od 500 kuna.
Povodom snimanja dokumentarno-igrane serije HRT-a Hrvatski kraljevi, po prvi put je vjerno rekonstruirana starohrvatska kruna, koja se pojavljuje u seriji.
Munsons Corners, New York
Manson Korner je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.728, što je 302 (12,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Saelred od Essexa
Saelreda je naslijedio Swithred, unuk ranijeg kralja Sigeheard. Saelredov sin Sigeric je, pak, naslijedio Sigehearda.
Kao i njegovi prethodnici, nije bio nezavisni vladar, nego je služio kao vazal Kraljevstvu Mercija.
Herm
thumb|desno|200px|Karta [[Guernseya s Hermom]] thumb|desno|200px|Zastava Herma thumb|desno|200px|Ribarska kuća na Hermu Herm, najmanji otok iz skupine Kanalskih otoka otvoren za posjetitelje. Automobili su zabranjeni. Za razliku od Sarka, i bicikli su zabranjeni, osim za lokalno stanovništvo, koje smije koristiti i traktore.
Otok je dug oko 1 km, a široko oko 2 km. Ukupna površina iznosi 2 kilometra kvadratna. Sjeverni je dio prekriven pješčanim plažama, dok je južni brdovit. Gospodarstvo se temelji na turizmu kao i na prodaji posebnih poštanskih maraka. Na otoku nema poreza.
Po podacima iz 2002., na Hermu živi 60 stanovnika.
Grevesmühlen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nordvestmeklenburg Grevesmilen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordvestmeklenburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 40 metara. Površina opštine iznosi 52,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.815 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 207 stanovnika/km².
Oxford, Massachusetts
Oksford je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.103, što je 204 (3,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Washington, Nebraska
Washington je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 150 stanovnika.
Ceolred od Mercije
Ceolred (? - 716) je bio kralj Mercije od 709. do 716. Bio je sin kralja Aethelreda, koji je 704. abdicirao u korist svog nećaka Coenreda kako bi postao redovnik u Rimu. Godine 706. je Coenred slijedio njegov primjer, što je Ceolredu omogućilo da dođe na prijestolje. Jedini važniji događaj njegove vladavine bila je bitka kod Woden's Barrowa, za koju nije jasno da li se borio zajedno sa ili protiv kralja Inea od Wessexa. Srednjovjekovne kronike ga opisuju kao "tiranina", a Sveti Bonifacije tvrdi da je umro na jednoj gozbi "govoreći besmislice sa demonima i proklinjući Božje sluge". Naslijedio ga je Aethelbald, daleki rođak koji je za vrijeme njegove vladavine bio u progonstvu.
Barco, Pordenone
Barco je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 760 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Trans-akonitrat 3-metiltransferaza
Trans-akonitrat 3-metiltransferaza (, Trans-aconitate 3-methyltransferase) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:(E)-prop-1-en-1,2,3-trikarboksilat 3'-O-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe katalizuje formiranje metil monoestra cis-akonitata, izocitrata i citrata.)
Grimmen
Grimen je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 64 opštinska središta okruga Nordforpomern. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 10.655 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13057036.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nordforpomern Grimen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Nordforpomern. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 9 metara. Površina opštine iznosi 50,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 10.655 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 212 stanovnika/km².
Giarina, Padova
Giarina je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Nagrada Filmfare za najboljeg glumca
Filmfare Best Actor Award (Filmfareova nagrada za najboljeg glumca) je dat od strane Filmfare magazina kao dio godišnjih filmskih nagrada za indijske Bolivud filmove.
Prva nagrada je data 1953. Česti pobjednici na tom takmičenju su Dilip Kumar i Shahrukh Khan (po 8 nagrada), Amitabh Bachchan (5); Rajesh Khanna, Naseeruddin Shah i Hrithik Roshan (svaki po 3).
Lista
Lista glumaca koji su nagrađeni i filmova za koje su nagrađeni.
12b-hidroksisteroid dehidrogenaza
12b-hidroksisteroid dehidrogenaza (, 12beta-hidroksi steroid (nikotinamid adenin dinukleotid fosfat) dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom 12beta-hidroksisteroid:NADP+ 12-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
12b-Hidroksisteroidna dehidrogenaza deluje brojne žučne kiseline, u njihovom slobodnom i konjugovanom stanju.
Castelbiague
Kastelbjag je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 209 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 35 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,84 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 376 metara (maksimalnoj 702 m, a minimalnoj 334 m).
Fenazon
Fenazon je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 188,226 Da.
Dora (festival)
thumb|right|200px|Hrvatski predstavnici 2007. izvode pjesmu Dora ili Hrvatska pjesma za pjesmu Europe glazbeno je natjecanje u organizaciji Hrvatske radiotelevizije, koje se održava u mjesecu veljači, najčešće u Kristalnoj dvorani Hotela Kvarner u Opatiji ili u studiju HRT-a. Sastoji se od jedne finalne večeri.
Hrvatski predstavnici za vrijeme Jugoslavije
Hrvatski sudionici 12 su puta predstavljali Jugoslaviju na Pjesmi Eurovizije, a zahvaljujući pobjedi zadarske grupe Riva 1989. godine, natjecanje Pjesme Eurovizije održano je u Zagrebu, dana 5. svibnja 1990.
Hrvatski predstavnici od 1993.
Hrvatska samostalno nastupa na Pjesmi Eurovizije od 1993. godine. Najveći uspjesi zabilježeni su 1996. i 1999. godine, kada su Maja Blagdan i Doris Dragović osvojile 4. mjesto.
mini|desno|200px|Hrvatski predstavnici 2007. izvode pjesmu
Hrvatski predstavnici – samostalno
Hrvatska samostalno nastupa na Pjesmi Eurovizije od 1993. godine. Najveći uspjesi zabilježeni su 1996. i 1999. godine, kada su Maja Blagdan i Doris Dragović osvojile 4. mjesto. Hrvatska radiotelevizija kao nacionalni organizator izbora izabrala je na Hrvatskome televizijskom festivalu (Grand Prix '92, popularno Croviziji) predstavnike i za Pjesmu Eurovizije 1992. godine. Slijedom pravila o obveznosti članstva u EBU, Magazin s pjesmom Aleluja, kao pobjednici hrvatskoga izbora nisu 1992. imali prigodu nastupiti.
10. siječnja 2012. i službeno je objavljeno kako se ove godine neće održati emisije već će se poslati Nina Badrić kao predstavnica 2012. godine.
Dora se vratila u Opatiju i na ekrane 2019. kada je pobjedu ostvario Roko Blažević s pjesmom The Dream. Roko na Eurosongu 2019. nije zabilježio prolazak u finalnu večer.
Posljednji pobjednici Dore su Let 3, riječki band koji je predstavljao Hrvatsku na Eurosongu u Liverpoolu 2023. uz pjesmu Mama ŠČ, te ostvario 13 mjesto.
Yaxun B'alam IV
Yaxun B’alam IV, također poznat kao Ptica Jaguar IV, bio je kralj Yaxchilana koji je vladao od 752. do 768. godine. Za vrijeme njegove vladavine Yaxchillan je nastavio uživati u prosperitetu koji je donio njegov prethodnik i otac Itzamnaaj B'alam II. Sam Yaxun B'alam, međutim, ispočetka nije bio prihvaćen kao legitimni nasljednik, te tako postoji desetogodišnji period od očeve smrti do Yaxunovog dolaska na prijestolje. Historičari pretpostavljaju da je imao problema pri dolasku i održavanju na prijestolju, te da je legitimitet nastojao ustanoviti intenzivnim postavljanjem stela sa svojim i očevim likom.
Ivica Ivanac
Ivica Ivanac (Zagreb, 24. listopada 1936. - Zagreb, 18. lipnja 1988.), hrvatski književnik i dramaturg.
Autor je kazališnih drama (Zašto plačeš tata?, Odmor za umorne jahače ili Don Juanov osmjeh, Julija i dr.), televizijskih serija (Kapelski kresovi, Nikola Tesla, i dr.), radio-drama (Čovjek i njegova žena, Ponoćno sanjarenje i dr.) te knjiga za djecu i mladež (Najljepši posao na svijetu, Maturanti, Gospodar munja, i dr.). Mnoge su mu drame prevedene i emitirane u inozemstvu.
Sinod
Sinod je riječ koja u kršćanskim crkvama označava skup, odnosno sastanak njenih poglavara i najviših predstavnika, najčešće radi rješavanja nekog doktrinarnog ili administrativnog pitanja. Predstavlja sinonim sa riječi koncil, a potiče iz grčke riječi sinodo (grčki: σύνοδο [sýnodo] = "skupština" ili "sastanak").
Također može označavati i stalno upravno tijelo nekih pravoslavnih crkava kao što je npr. Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve.
Philibert Tsiranana
Philibert Tsiranana (Mahajanga, 12. oktobar 1912. - 16. april 1978.), madagaskarski političar i lider, prvi predsjednik Madagaskara od 1959 do 1972.
Za vrijeme njegove 12 godišnje vladavine Republika Madagaskar bila je politički stabilna, za razliku od brojnih drugih afričkih zemalja toga doba. Upravo ta stabilnost ostala je u sjećanju mnogih malgašana tako da Tsiranana i danas uživa reputaciju izvanrednog državnika. U usporedbi s drugim političarima iz zemalja u razvoju Tsiranana je bio pošten i nekorumpiran. Madagaskar je za njegove pragmatične socijalističke vladavine imao značajan ekonomski rast - tako da su ga u to doba zvali - Otok sreće. Tsiranana ipak nije uspio mirno demokratizirati zemlju, tako da je nakon njegova mandata zemlja ušla u političku krizu, što je dovelo do sloma Prve Republike i dovelo do Druge Republike inspirirane po sovjetskom socijalističkom modelu - koja je ubrzo ušla u samoizolaciju. Tsiranani današnji politički analitičari pripisuju da je bio sklon autoritativnom vladanju, i da je iza naizgled uglađene vanjštine u njemu čučao diktator, no on je i pored svih kritika u Madagaskaru ostao upamćen kao "Otac nezavisnosti"
Biografija
Nakon povratka u domovinu, dobro obrazovani Tsiranana, ušao je u politiku i bio izabran u tadašnju francusku kolonijalnu Nacionalnu skupštinu Madagaskara. Ubrzo nakon tog je 1956., izabran kao deputat u Francusku nacionalnu skuštinu, kao jedan od tri malgaška delegata. Bio je jedan od osnivača Socijalističke Demokratske Partije Madagaskara i Komora (PSD), umjerene partije koja je željela veću autonomiju, ali ne i potpunu nezavisnost od Francuske. Tsiranana je postao podpredsjednik Izvršnog vijeća Madagaskara 1957. a već 1958. premijer tad je odlučio da Madagaskar mora postati potpuno nezavisan i kandidirao se za predsjednika. Kad je 1959. mjesto premijera ukinuto Tsiranana je postao prvi predsjednik Madagaskara.
Kao i drugi afrički lideri toga vremena, zaneseni idejama socijalizma i Tsiranana je oformio autoritativnu jednopartijsku državu. Tako da je 1960-ih, njegova Socijalistička Demokratska Partija bila jedina velika politička partija u zemlji. Kad su 1971. izbili nemiri i bunt protiv vlade, on ih je silom ugušio. Početkom 1972. njegova vlada suočila se sa valom studentskih protesta protiv dominacije francuske kulture, ali i zbog ekonomskih poteškoća u kojima se Madagaskar našao. I te nemire dao je silom ugušiti, ali kad su se nemiri i protesti nastavili, raspustio je vladu u maju 1972 i postavio generala Gabrielu Ramanantsou za premijera. Krajem godine u oktobru 1972, podnio je ostavku i prepustio svu vlast Ramanantsoi. Iako je još uživao popularnost širom zemlje, više nije imao nikakvog udjela u političkom životu zemlje, jer je u međuvremenu teško obolio i na kraju umro.
Njegov sin Philippe natjecao se za predsjednika na izborima 2006. godine, ali je slabo prošao, bio je tek 12-ti sa osvojenih 0,02% glasova.
Modra lasta
Modra lasta je školski časopis u izdanju Školske knjige, koji izlazi od 1954. godine jednom mjesečno tijekom školske godine, na oko 52 stranice, a ima distribuciju po Hrvatskoj. Časopis slijedi nastavni program viših razreda osnovne škole, zanimljiv i poučan časopis za djecu od 5. do 8. razreda osnovne škole, ali i starijima te služi kao dopunski didaktički materijal na satovima hrvatskoga jezika, medijske, likovne i glazbene kulture te povijesti, zemljopisa, biologije i ostalih predmeta. Po naravi je za naobrazbu i zabavu. Bavi se razinim aktualnim temama vezanim uz znanost, obrazovanje, kulturu, glazbu, sport, film, modu, itd. Modra lasta potiče stvaralaštvo mladih kroz rubrike: Sve to potiče se putem literarnih, likovnih, novinarskih, stripovskih i fotografskih nagradnih natječaja. U sadržaj Modre laste uvršteni su i sadržaji zabavnog karaktera kao što su modna i glazbena rubrika te enigmatski prilozi uz zabavne kvizove, nagradne zadatke i zabavne psihotestove. mini|Modra [[lastavice|lasta(vica) je maskota časopisa i njena se silueta uvijek nalazi na naslovnici]] Teme su obrađivane na jednostavan i zanimljiv način te ih svi mogu shvatiti. Osim raznih tema koje se mijenjaju iz mjeseca u mjesec, tu su i stalne rubrike (Među nama, Lastanov kutak) i kutak za mlade enigmatičare. Modra lasta objavljuje i autorski strip najeminentnijih hrvatskih crtača stripova a strip lik Lastan je također neizostavni dio Modre laste, koji već godinama pomaže djeci na svoj humorističan/ozbiljan način. Na trećoj stranici časopisa nalazi se strip "Modra", čiji je glavni lik Modra, djevojka plave (modre) kose, koja razvrstava poštu i ne voli urednike. Hrvatska gospodarska komora je Modroj lasti dodijelila znak Izvorno hrvatsko te je uz Smib jedini časopis sa tim znakom.
Jovana Janković
Jovana Janković (25. 4. 1981, Beograd) je voditeljka i jedno od zaštitnih lica Radio-televizije Srbije. Apsolvent je akademije umetnosti BK univerziteta, smer menadžment u umetnosti.
Počela je karijeru na BK televiziji 2001. godine gde je vodila autorske emisije posvećene filmu „Trejler“ a potom i „Blokbaster“. Na - RTS prelazi 2005. godine da vodi jutarnji program.
Zajedno sa Željkom Joksimovićem, vodila je pedeset i treću Pesmu Evrovizije koja se 2008. godine održala u Beogradu.
Napad NOVJ na Udbinu avgusta 1942.
Jedinice Druge ličke NOU brigade, uz sadejstvo 1. bataljona 3. odreda i 2. bataljona 1. ličkog NOP odreda "Velebit" Grupe NOP odreda za Liku, napale su 21. avgusta uveče Udbinu. Ali, ni posle novog napada sledeće noći, nisu uspele da zauzmu mesto. Napad je odbijen uz znatne gubitke.
Priprema napada
Udbina se nalazi na golom bregu koji znatno nadvisuje okolinu, pa je otuda prirodno veoma pogodna za odbranu. Ustaše su je dodatno dobro utvrdile: bila je opasana i rovovima i bunkerima ispred kojih je bila bodljikava žica, a iza linije rovova bile su utvrđene kuće.
U prilog napadaču išla je u to vreme izrazita izolovanost garnizona. Nakon uspešnog razvoja borbe protiv Italijana, ustaša i četnika lički partizani oslobodili su celo Krbavsko polje izuzev Udbine. Udbina je ostala usamljen ustaški položaj na širokoj partizanskoj slobodnoj teritoriji.
Stoga je 21. avgusta 1942. pokrenut napad na Udbinu.
Posadu je činilo 500 — 600 dobro naoružanih ustaša, žandara i domobrana, među kojima je bilo i više poznatih zločinaca.
U pripremi napada, pored štaba Druge ličke brigade učestvovali su i štab Prve operativne zone Hrvatske i štab Grupe NOPO Like. Za napad su određena tri bataljona Druge brigade ("Stojan Matić", "Ognjen Prica" i "Mićo Radaković"), bataljon "Bićo Kesić" iz Trećeg i Drugi bataljon Prvog LPO, zatim baterija topova (3 brdska topa i 1 haubica) i vod tenkova (dva tenka). Napadačke snage i brojčano i naoružanjem znatno jače od braniočevih koje, uz to nisu mogle očekivati pomoć sa strane. Zbog toga se smatralo da ni najborbeniji brenioci neće dugo izdržati.
Tok napada
U napadu izvedenom noću između 21. i 22. avgusta učestvovala su 4 bataljona, a bataljon Prvog odreda je ostao u rezervi.
Band-e Kaisar
Band-e Kaisar (perz. ند قیصر, dosl. Cezarova brana; poznat i kao Pol-e Kaisar, dosl. Cezarov most; Valerijanov most ili Šadirvan) je starovjekovni most u Šuštaru odnosno jedna od najstarijih mostovnih brana u Iranu. Prilikom njegove gradnje u 3. vijeku sudjelovali su i rimski zarobljenici u službi sasanidskih vladara. Budući da je građen u rimskom stilu često ga se naziva najistočnijim rimskim mostom odnosno branom, smješetnim duboko u iranskom teritoriju. Njegova izgradnja i dvostruka namjena imala je snažan utjecaj na kasniji razvoj iranskog mostovnog graditeljstva.
Napad NOVJ na Udbinu avgusta 1942.
Tok napada
Juriš partizanskih bataljona bio je u početku uspešan - na više mesta uspeli su da naprave otvore u žici, upadnu u rovove i savladaju neprijatelja. Najprodorniji bili su „matićevci“. Oni su uspeli da posle rovova, nastavljajući juriš, zauzmu i jednu od najvažnijih tačaka otpora neprijatelja — Gradinu, zatim crkvu i popov stan. Gubitak tih objekata je komandant udbinskog garnizona shvatio kao skori neminovan kraj cele odbrane. U strahu od zarobljavanja, on se sam ubio.
Band-e Kaisar
Oko 500 m duga ustava preko Karuna, najvodonosnije iranske rijeke, jedna je od 16 glavnih građevina Šuštarskog hidrauličkog sustava na kome se temeljila poljoprivredna proizvodnja u okolici grada. Navedeni sustav je 2009. godine upisan kao 10. iransko mjesto UNESCO-ve Svjetske baštine. Most je, pak, imao značajnu ulogu kao komunikacija između Pasargada i sasanidske prijestolnice Ktezifonta. Više je puta dograđivan i popravljan u islamskom razdoblju, a u upotrebi je ostao do konca 19. vijeka kada je djelomično urušen zbog snažnih poplava.
Napad NOVJ na Udbinu avgusta 1942.
Tok napada
Međutim, tada je došlo do opuštanja u redovima napadače, među kojima se takođe raširilo uverenje da je pobeda blizu. Ustaše su zastoj u napadu od nekih pola sata iskoristile da se reorganizuju. Iznenadnim odlučnim protivnapadom uspeli su da „matićevce“ izbace sa položaja Gradina. Uspeh kod Gradine podigao je moral branilaca i na ostalim pravcima, pa su i oni prelazili u protivnapade, ponovo uspostavili liniju odbrane i gotovo osiguran uspeh napadača pretvorili u njegov poraz.
U tom trenutku bitka je bila izgubljena - napadač je zadržan i zamoren, odbrana je učvršćena, a bližio se i kraj zaštiti koju je pružao mrak. Međutim, frustriran izmicanjem gotovo sigurne pobede, napadač je napravio niz novih grešaka. Umesto da se pod zaštitom mraka na vreme povuče na bezbedne položaje na kojima ne bi bile izložene ubitačnoj dnevnoj vatri neprijatelja i njegove avijacije, neke su napadačke jedinice dan dočekale na najnepovoljnijim položajima, gde su pretrpele veće gubitke nego u noćnom napadu.
Na kraju, partizani koji su dan proveli bez dobrih zaklona, tučeni sa zemlje i iz vazduha, s padom mraka krenuli su u još jedan napad. Pod mnogo nepovoljnijim uslovima, znatno oslabljeni u odnosu na prethodnu noć, u ovom napadu ostvarili su znatno manje uspeha - samo su pretrpeli dodatne nepotrebne žrtve.
Pred zoru su štabovi bili prinuđeni da priznaju poraz i povuku jedinice.
Krajem oktobra 1942. ustaše su se krišom evakuisale iz Udbine, koja je postala jedan od centara slobodne teritorije u Lici.
Waterbury, Nebraska
Waterbury je selo u američkoj saveznoj državi Nebraska. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 73 stanovnika.
Protopanaksatriol
Protopanaksatriol je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 476,731 Da.
Green, Kansas
Grin je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 128, što je 19 (-12,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Authieux-Papion
Otje Papion je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Kalvados koja pripada prefekturi Lisje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 60 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 14 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 59 m metara (maksimalnoj 79 m, a minimalnoj 30 m m).
Streptomicin 3"-adenililtransferaza
Streptomicin 3"-adenililtransferaza (, streptomicin adenilatna sintetaza, streptomicinska adeniltransferaza, streptomicinska adenililaza, streptomicinska adenililtransferaza, streptomicin-spektinomicin adenililtransferaza, AAD (3), aminoglikozidna 3-adenililtransferaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP:streptomicin 3-adenililtransferaza''. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim takođe deluje na spektinomicin.
Rab Ne Bana Di Jodi
Rab Ne Bana Di Jodi (रब ने बना दी जोड़ी, رب نے بنا دی جوڑی, prevod: Od Boga stvoren par) je bolivudski film u kome u glavni ulogama nastupaju Shahrukh Khan i debitantska glumica Anushka Sharma. Režiser filma je Aditya Chopra, koji je ranije radio hitove, kao što su Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995) i Mohabbatein (2000). Premijera je održana 12. decembra 2008. .
Sadržaj
Surinder "Suri" Sahni (Shahrukh Khan) je odgovoran, iskren, stariji čovjek koji radi za Punjab power. Tania "Taani" Gupta (Anushka Sharma) je mlada, luckasta djevojka koja treba da se uda za čovjeka kojeg voli. Međutim, njen vjerenik biva ubijen u autobuskoj nesreći na dan njihovog vjenčanja, a njen otac doživljava jak srčani napad zbog toga. On odlučuje da upozna Tani sa njegovim bivšim studentom Surinderom, kako bi se njih dvoje uzeli i kako ona ne bi ostala sama kada on umre. Na samrtničkoj postelji Tani mu obećava da će se udati za Surindera i njih dvoje poslije očeve smrti odlaze i vjenčavaju se. Međutim Tani nije zadovoljna sa tom odlukom, s obzirom da ona ne voli svog muža koji je još i dosta stariji od nje i smatra da je njen život nepravedan. Surinder uviđa situaciju i isprva ne govori kolegama i drugovima o da je oženjen, jer ga je strah da oni shvate kako se zapravo odvija situacija između njih. Ipak oni dolaze kod njega na proslavu i posle nekog vremena se pojavljuje Tani kao uzorna supruga, a kasnije mu kaže da ga nikad neće moći voljeti, ali da će biti dobra supruga. Međutim on njoj uopšte ne govori da je lud za njom, već se pravi hladan i kao da je sve u redu.
Jednoga dana ona traži Surinderu da joj dozvoli da ide na takmičenje u šou "Jodi", govoreći da je to oduvijek željela, ali ako on ne dozvoljava onda ne može. On ne govori ništa već joj te večeri ostavlja pare kako bi se prijavila. Tako ona počinje da ide na časove. Surinder uz pomoć svog prijatelja Bobija frizera, mijenja svoj izgled i karakter, i tako postaje Raj. Raj je glasan, neučtiv i napadan, sve ono što Surinder nije. On se tako uključuje u dens časove i pukom slučajnošću ili pak od Boga datom, kako on misli, on biva Tanijin partner u takmičenju. Ona uopšte ne shvata da je Raj zapravo njen muž Surinder.
Ubrzo ona uviđa da joj Raj puno bolje priliči nego Surinder koji je previše ćutljiv i sa kojim nema uopšte dodirnih tačaka. Vrlo brzo njih dvoje se sprijatelje, a tokom cijelog vremena Raj flertuje sa njom. Isprva ga ona odbija, ali posle nekog vremena, ipak i ona njemu priznaje da je zaljubljena u njega iako ima muža i tu biva zatečena kad joj Raj kaže da on zna da ona ima muža, ali da ga može ostaviti i da njih dvoje mogu otići zajedno da žive. Njoj je žao Surindera, ali protiv sebe ne govori i dan prije glavnog takmičenja ona ga nalazi i govori mu da će pobjeći sa njim, al najteže joj je palo to što njen muž sve za nju čini i zbog toga se osjeća loše. Međutim Surinder ne želi da ga ona voli kao Raja već kao njega samog. Na dan takmičenja, njih dvoje odlaze u hram i Tani traži od Boga da joj da znak šta i kako da radi. Kad otvara oči ona ugleda Surindera pored sebe i tada shvata da je on zapravo njen Bog. Tokom takmičenja ona govori Raju da neće sa njim pobjeći da ona shvata da je Surinder njen muž i njen Bog, da je bila zanijeta.
Kada na scenu treba da nastupe Tani i Raj, Raj se ne pojavljuje i Tani govori voditelju da ih diskvalifikuju, jer Raj neće doći, međutim na scenu se pojavljuje Surinder i ona biva zatečena. Tokom igre Tani shvata da je Surinder zapravo glumio Raja, a sve zbog toga što je toliko voli, da joj je to pokazao na 1000 načina i poslije takmičenja mu govori da joj nije jasno kako je mogao toliko da je voli, kada mu ona nije nikakve znakove ljubavi pokazivala. Njih proglašavaju pobjednicima i Tani pred cijelom publikom govori da su oni Gospodin i Gospodja Sahni i posle toga njih dvoje zajedno odlaze na medeni mjesec u Japan, koji je Surinder dobio na takmičenju u rvanju. Na slikama iz Japana oboje izgledaju presrećno, ali ne kao Raj i Tani, već kao Surinder i Tani.
Produkcija
Snimanje filma je započeto 16. maja 2008.
Uloge
Posebne uloge
Promocija
Yash Raj je promovisao film Rab Ne Bana Di Jodi 2. novembra 2008. godine, na rođendan Shahrukh Khana, sa 70-sekundnim spotom pjesme “Haule Haule”. To je bio prvi put u istoriji Jash Raj filma da promovišu pjesmu prije nego sami film.
Pjesme
Pjesme iz filmu Rab Ne Bana Di Jodi su objavljene 6. novembra 2008. Muziku je komponovao Salim-Sulaiman koji je takođe komponovao za Yash Raj filmove kao što su Aaja Nachle, Chak De India i Roadside Romeo. "Haule Haule", pjesma koja promoviše film, je dobro prošla i od strane kritičara i publike.
Pjesmu "Phir Milenge Chalte Chalte" izvode legendarni bolivudski glumci Raj Kapoor, Dev Anand, Rajesh Khanna, Shammi Kapoor i Rishi Kapoor. U pjesmi u filmu se pojavljuju Shahrukh Khan te posebno Kajol, Bipasha Basu, Lara Dutta, Preity Zinta, i Rani Mukerji. Svaki paragraf pjesme sadrži tekst koji predstavlja nazive pjesama snimljenih poštovanih glumaca.
Box-office
Film je zaradio 7,5 crorea u cijeloj Indiji. Drugi dan je zaradio 10 crora. Prema prvoj nedjeljnoj kolekciji rekorda, Rab ne bana di jodi je oborio rekord za otvaranje filmora u Yash Raj Films produkciji, sakupivši 60 crorea, a samim tim premašio je i Dhoom 2 koji je najbolje prošao u prvoj nedjelji. rab ne bana di jodi je najveći hit u Indiji tokom prve nedjelje sa 45 crores 56 lakhs u prvih 6 dana. Rab ne bana di jodi takođe je odlično prošao i prve nedjelje u bioskopima izvan Indije. Očekuje se da će zaraditi preko 40 crores van Indije tokom prve sedmice.
Film se našao na 7. mjesto top-liste najgledanijih filmova u UK tokom druge nedjelje prikazivanja.
Rab Ne Bana Di Jodi je ukupno zaradio neto 67 crorea za 13 dana. Predstavljao je najveći hit 2008. godine i prvi univerzalni bolivudski blokbaster godine.
Ratko Zvrko
Ratko Zvrko
(Beograd, 20. travnja 1920. – Dubrovnik, 23. rujna 1998.), hrvatski književnik, novinar i boksač.
Životopis
Rođen je 20. travnja 1920. Ne zna se točno mjesto rođenja, nagađa se o Drveniku kod Konavala, gdje je proveo djetinjstvo ili Beogradu. Kao gimnazijalac smislio je slogan „Bilo kuda, Kiki svuda” za tvornicu Union (danas Kraš).
Boksačka karijera
Počeo se baviti boksom u Dubrovniku. Meč karijere imao je u Dubrovniku, 11. travnja 1943. protiv prvaka Italije Lodovica Giobbija. Pobijedio ga je, što se slavilo kao pobjeda nad Talijanima, koji su u to vrijeme za Drugog svjetskog rata okupirali Dalmaciju. Slijedećeg dana, talijanske vlasti su ga zatvorile na neko vrijeme u tvrđavu Lovrijenac.
Bio je prvak Hrvatske u boksu 1945.. Poslije Drugog svjetskog rata, imao je meč s višestrukim olimpijskim pobjednikom, mađarskim boksačem Lászlóm Pappom. Izgubio je, ali je izdržao borbu do kraja.
Novinarska karijera
Počeo je novinarsku karijeru, javljajući rezultate boks mečeva za Vjesnik. Prekinuo je karijeru u boksu i bavio se novinarstvom. Pisao je za Vjesnik, Vjesnik u srijedu, Večernji list, Globus, Arenu, Modru lastu itd. Pokrenuo je trofej „Plava vrpca Vjesnika” za plemenite pothvate na moru, koji postoji i danas. Organizirao je dječje romobilske utrke oko HNK u Zagrebu pod motom „Brzina, ali oprez”.
Napisao je zbirku pjesama „Grga Čvarak”, prvi put je izdana 1967. Postala je jedna od najnakladnijih knjiga hrvatske književnosti za djecu i sastavni dio školske lektire. Pisao je pjesme i za odrasle. Napisao je biografiju slavnog hrvatskog boksača Mate Parlova „Zlatne rukavice Mate Parlova” 1978. Bio je prijatelj Dobriše Cesarića, dopisivao se s njim u stihovima.
Silvan
Silvan (latinski, "šumski"), ili Sylvan, je osobno ime (skraćeni oblik imena Silvanus).
Može se odnositi na:
Mario Kovač
Diplomirao je 2002. godine na odsjeku Kazališne režije na Akademiji dramske umjetnosti. Dvanaest godina je bio član Dramskog učilišta Zagrebačkog Kazališta Mladih gdje je skupljao prva kazališna iskustva pod stručnim vodstvom Zvjezdane Ladike, Elizabete Kumer, Jadranke Korde i Borisa Kovačevića. U tom periodu nastupa u čitavom nizu amaterskih i profesionalnih produkcija ZKM-a.
Silvan
Ličnosti:
Mjesta:
Ostalo:
Speranza, Pescara
Speranza je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Mario Kovač
Pokretač je i osnivač nekoliko alternativnih i studentskih kazališnih festivala i susreta od kojih treba izdvojiti: FAKI (Festival alternativnog kazališnog izričaja), TEST! (Teatar Studentima!), K.R.A.D.U. (Kazališna Revija Akademije Dramske Umjetnosti)...
Od 2000. godine radi kao profesionalni kazališni redatelj i do sada je ostvario čitav niz predstava:
Za većinu tih predstava potpisan je kao scenograf i skladatelj originalne glazbe, a mnoge od njih osvajale su nagrade na značajnim domaćim i stranim kazališnim festivalima. Kao režiser, glumac, kompozitor, scenograf ili dramaturg sudjelovao je i u stvaranju čitavog niza amaterskih predstava i performansa.
Za Treći program Hrvatskog Radija režirao je radio drame “Žena bomba” Ivane Sajko (za tu režiju 2004. godine dobija Nagradu Hrvatskog glumišta), “Sunčani grad” Radovana Ivšića, “Slučaj Hamlet” Ane Prolić, "Velika bijela zavjera" Dimitrija Vojnova, "Sasvim obične ludosti" Petra Zelenke i "Pladoiyer po piknji" Milka Valenta.
Sa raznim bendovima i projektima izdao desetak glazbenih albuma različitih usmjerenja (od cabaret punka do radikalne eksperimentale). Trenutno svira klavijature, teremin i razne elektronske naprave u grupama “Tena Novak”, “Dada Jihad” te pjeva u bendu "Delvis".
Zavođenje
250px|thumb|right|Max Silbert: Zavođenje (1900)
Zavođenje je kolokvijalni izraz kojim se u najširem smislu opisuje proces, odnosno aktivnosti koje za svrhu imaju potaknuti neku osobu na postupak ili postupke suprotne njenoj dužnosti, etičkim načelima, običajima ili moralu. U svom užem i najčešćem smislu se pod time podrazumijeva poticanje neke osobe na seksualni ili ljubavni odnos. Za muškarca i ženu koje su uspješne u takvoj vrsti zavođenja se koristi izraz zavodnik ili zavodnica.
Mario Kovač
Sa dvojicom koautora, scenarist je i redatelj filmova “Bore Lee – U kandžama velegrada” (koji je u vrlo kratkom roku postao jedan od najgledanijih domaćih filmova godine te najprodavaniji domaći film u DVD formatu) i “Bore Lee – Čuvaj se sinjske ruke” (koji je kino premijeru imao na ZFF-u 2004., a soundtrack filma je nominiran za Porina). Samostalno je sa Bore Lee-jom uradio srednjemetražni film "Borilica" koji je postao jedan od najgledanijih domaćih uradaka putem interneta. Autor je i nekoliko kratkometražnih filmova te je osvojio nagrade na par festivala kratkog metra.
Pisao je kazališne kritike, recenzije i teoretske eseje za "Frakciju", "Nomad", "Zarez", "Kazalište", "Godine", "Vrisak" i još neke inozemne periodike. 2001. godine je izdao zbirku priča "Baršunasto podzemlje" (izdavač: SC), 2004. godine esej u knjizi čije autorstvo supotpisuje s dvojicom pisaca “Big Brother – 100 dana ispred ekrana” (izdavač: AGM), a 2007. godine zbirku poezije "Jesmo li se za to borili" (AGM). U svojstvu glavnog i izvršnog urednika, uredio je za izdavanje tri knjige: Rose Lee Goldberg “Performans – od futurizma do danas” (djelomično i preveo dotično izdanje s engleskog), zbirku poezije Borisa Ivkovića “Pjesme izviru iz duše” te ispovjednu prozu Igora Kolovrata "Soba 108 - zapisi iz Remetinca".
Od televizijskih projekata, važno je izdvojiti funkcije story editora (dnevni urednik) na prvoj sezoni “Big Brothera” (RTL) i kreativnog urednika na prvoj sezoni reality showa “BAR” (Nova TV). Trenutno radi kao scenarist na tv seriji "Dobre namjere".
Agri Decumates
thumb|250px|Rimsko Carstvo i Germanija godine 120. sa germanskim plemenima sa koje je oko 98. opisao Tacit thumb|250px|Karta koja pokazuje Limes koji je čuvao područje Agri decumates thumb|250px|Ekspanzija Alemana 3-6. vijek
Agri decumates ili decumates agri je područje rimske provincije Germania superior ("Gornja Germanija"), koja je obuhvaćala oblast Schwarzwalda između rijeke Majne i izvora Dunava i Rajne, odnosno današnju jugozapadnu Njemačku (suvremeni Wurttemberg, Baden i Hohenzollern). Na jugoistoku su se Agri decumates graničili sa provincijom Recijom. Jedini spomen tog naziva potiče iz Tacitove knjige Germanija.
Prema Tacitu su to područje prvotno nastanjivali Helvetii, ali su ih odatle u 2. polovici 1. vijeka pne. potisnuli germanski Svevi, prije nego što su se odselili na područje današnje Češke. Tada su se u to područje naselili Gali, ali je potom došlo pod rimsku vlast. Za vrijeme flavijevskih careva je podvrgnuto kolonizaciji, te su uz gradove izgrađena brojna utvrđenja koja će kasnije biti poznata kao limes germanicus. Za vrijeme krize 3. vijeka je to područje izloženo sve intenzivnijim napadima germanskih plemena na čelu sa Alemanima. Godine 260. je car Galijen, suočen sa secesijom Galskog Carstva na zapadu, donio odluku da se Agri decumates evakuiraju i prepuste Alemanima. Područje je 270-ih nakratko pod rimsku vlast vratio car Aurelijan, ali ih je konačno napustio car Prob 282. Otada na tom području žive Germani i njihovi potomci. Historičari na temelju arheoloških artefakata, navode da su se rimski kolonisti, naselja i rimski način života pod germanskom vlašću održali sve do 5. vijeka.
Soluco, Brindisi
Soluco je naselje u Italiji u provinciji Brindisi, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 341 m.
Fenilbutazon
Fenilbutazon je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 308,374 Da.
Thomson, Georgia
Tomson (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 6.778 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 6.778 stanovnika, što je 50 (0,7%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Timidilat sintaza (FAD)
Timidilat sintaza (FAD) (, Thy1, ThyX) je enzim sa sistematskim imenom 5,10-metilintetrahidrofolat,FADH2:dUMP C-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim sadrži FAD.
Prijemnik
Prijemnik je kolekcija elektronskih komponenata i kola čija je uloga da prime poruku prenesenu preko nekog medijuma i izdvoje koristan signal informacije iz nje.
Güstrow
Gistrov je grad u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 62 opštinska središta okruga Rostock. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 30.445 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13053031.
Prijemnik
Prijemnici se sastoje od pojačavača, oscilatora, oscilatornih kola, filtara, demodulatora, frekventnih mješača (miksera), i drugih kola.
Güstrow
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rostock Gistrov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Gistrov. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 70,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 30.445 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 430 stanovnika/km².
Prijemnik
Vrste prijemnika
Vrste su razne, zavisno od tipa informacija, medijuma prijenosa i drugih faktora. Neki su navedenih su u stvari u sklopu primopredajnika — kombinacije predajnika i prijemnika.
Papa
Historija
Prema službenoj kronici - Annuario Pontificio, od sv. Petra koji se tradicionalno smatra prvim papom, izredalo se više od 260 papa. Od njih su 78 su proglašeni svetim, uz to postojalo je i nekoliko antipapa. Većina nositelja te titule bili su Rimljani ili Italijani, uz nešto pripadnika drugih evropskih naroda, i svi odreda muškarci, iako je po legendi iz 13. vijeka to bila i jedna žena - Papisa Ivana. Tokom dvije hiljade godina razvoja papinskog sistema i prakse izbora papa u konklavama, pape su imale jednu od ključnih uloga u svijetskoj i historiji Zapadnog svijeta.
Početkom 3. vijeka titula papa koristila se kao izraz poštovanja za ljude na visokim crkvenim položajima. Od 5. vijeka počeo se naročito koristiti kao ime za rimskog biskupa, a nakon 8. vijeka po Zapadu isključivo za njega. Sve to potvrđeno na Firentinskom koncilu 1439., a nakon tog i na Prvom vatikanskom koncilu iz 1870. i to kao dogma, to je potvrdio i Drugi vatikanski koncil održan 1964. Sukus tih teza je da je da je sam Isus Krist prenio položaj prvenstva u crkvi isključivo sv. Petru. Prvi vatikanski koncil je definirao primat sv. Petra kao neoborivu činjenicu, referirajući se na tri klasična novozavjetna teksta koja su povezana sa tim, a to su Evanđelje po Ivanu (1:42, 21:15), i iznad svega Evanđelje po Mateju (16:18.) Koncili su shvatili te tekstove, zajedno sa Evanđeljem po Luki (22,32), kao jasni dokaz da je sam Isus Krist postavio sv. Petra kao apostolskog kneza i poglavara crkve, kao nepogrešivi autoritet, po pitanju vjere i morala. Historija papinstva može se podijeliti u pet glavnih perioda: Prve pape, od sv. Petra do Pelagija II. (590.); Pape za srednjeg vijeka, od Grgura I do Bonifacija VIII (590.-1303.); Pape za renesanse i reformacije, od Benedikta IX. do Pia IV. (1303.-1565.); Novovjeki pape, od Pia V. do Klementa IV. (1566.-1774.) i Pape novih vremena od Pio VI. (1775.- 99).
Prve pape
Osim nekih aluzija na Rim u Prvoj Petrovoj poslanici, nema nikakvih historijskih dokaza da je sv. Petar doista bio prvi rimski biskup, kao i to da je živio u Rimu. On je prema tradiciji u Rimu bio i razapet, za velikih hajki na kršćane sredinom 60-ih, i to naopako sa glavom preme dolje. Bez obzira na to do kraja 1. vijeka, njegov boravak u imperijalnoj prijestolnici postao je činjenica, u koju su vjerovali brojni kršćanski lideri. Rim je dobio primat i počasno mjesto, vjerojatno i zbog tog jer se uporno tvrdilo, da se u njemu nalaze grobovi svetih Petra i Pavla. Te tvrdnje dobile su na težini, kad su 1939. ispod oltara Petrove bazilike - pronađene kosti za koje je papa Pavao VI. (1963.-78.) - 1965. izjavio da su autentične. Uz to činjenica da su brojni martiri, koji su umrli za vjeru potjecali iz prijestolnice Rimskog Carstva, dala je rimskim zahtjevima za prvenstvom - dodatnu težinu. Krajem 2. vijeka pojavila se - Petrova teorija, koja je dodatno ojačala poziciju Rima, po njoj je sam Isus Krist odabrao Petra da bude njegov predstavnik na zemlji i vođa kršćanske crkve, kao i to da se ta pozicija prenosi na njegove njegove naslednike - rimske biskupe. Prema teoriji Isus ga je nazvao stijenom (Petros) crkve i rekao mu; "Dat ću ti ključeve kraljevstva nebeskoga, a sve što vezujete na zemlji bit će vezano na nebu, i sve što izgubite na zemlji bit će otklonjeno na nebu "(Matej 16: 18-19). Pozicija Rima bila je ugrožena sredinom 3. vijeka, kad su sukobili biskup Kartage Ciprijan i papa Stjepan I. (254.-257.) oko Stjepanove tvrdnje o doktrinarnom autoritetu nad univerzalnom (katolikos) crkvom. Ipak u kritičnom periodu između papa Damaza I. (366.-384.) i Lava I (440.-461.), čak devet papa dalo je snažnu podršku rimskom primatu, usprkos rastućem izazovu Konstatinopolske patrijarhije, iza koje je stao Bizant.
Pape za srednjeg vijeka
Iako je mnogo tog o prvim papama, zaklonjeno velom tajni, većina istraživača se slaže da su rimski biskupi bili birani slično kao i drugi biskupi, odnosno da ih je birao lokalni kler i vjernici, iako postoje dokazi da su pojedini biskupi pokušali sami postaviti svoje nasljednike. Izbori nisu bili uvijek miroljubivi, jer su se frakcije oko rivalskih kandidata znale zakrviti, pa su i carevi morali intervenirati; na kraju su čak morali preuzeti brigu o izboru. Nakon Pada Zapadnog Carstva - 476., utjecaj bizantskih careva na pape, vremenom je oslabio, dok je istovremeno ojačao onaj germanskih vladara i vodećih rimskih patricijskih porodica. Kako je prostor Zapadnog Carstva za Ranog srednjeg vijeka bio politički nestabilan, pape su često bili prisiljeni činiti kojekakve ustupke svjetovnim vladarima u zamjenu za zaštitu. Nakon propasti efikasne bizantske kontrole nad Apeninskim poluotokom u 8. vijeku, pape su pomoć potražile kod novih njemačkih vladara, služeći im kao simbol carske slave.
Papa Grgur I. (590.-604.) bio je prvi srednjovjekovni papa i drugi papa koji je smatran "velikim", on se za svog pontifikata suočio sa brojnim izazovima, uključujući kugu, glad i prijetnje Bizanta i Langobarda (germanskog naroda koji je tokom 6. vijeka provalio na Apeninski poluotok). Iako je lično vjerovao da je samo dio kršćanske zajednice na čijem je čelu bizantski car - Grgur I. je ipak svoju pažnju usmjerio prema germanskim narodima koji su naslijedili Rimljane kao vladari Zapadnog rimskog carstva. Na taj je način je utro put budućim papama po Zapadu.
Od brojnih važnih uspjeha Grgurova pontifikata treba spomenuti njegov napor da zaustavi invaziju Langobarda i uspjeh kad ih je preobratio iz arijskog kršćanstva u prozapadne kršćane, uz uspješnu reorganizaciju velikih papinskih feuda. Pored tog doprinjeo je razvoju srednjovjekovne duhovnosti, napisavši brojne spise, kao što je Moralia in Job, moralni komentar, a valja spomenuti i njegovu evangelizacijsku misiju u Engleskoj.
Ti su događaji vjerojatno inspirirali sastavljanje Konstantinove donacije, koja se kasnije pokazala kao falsifikat. Na osnovu nje se tvrdilo da je prvi kršćanski car Konstantin Veliki, dao vlast nad Zapadnim rimskim carstvom papi Silvestru I. koji ga je okrunio za cara i izliječio od lepre. Kasnije je počela služiti kao jedan od dokaza za papinske tvrdnje o suverenitetu nad Zapadnom Evropom.
Povezujući sudbinu prvenstva Rima sa Pipinovom podrškom, kao i ostalih vladara iz karolinške dinastije - Stjepan II. i njegovi nasljednici stekli su snažnog zaštitnika. Nakon tog je 769. održan koncil na kom je odlučeno da se izbor za novog papu, više neće održavati u Konstantinopolisu već na franačkom dvoru.