cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Save Our Children
Stavovi zajednica
Zbog vrlo zatvorene prirode gej zajednice u Miamiju u to vreme, mnogi birači koji nisu bili ubeđeni retorikom Anite Brajant prihvatili su gledište njene kampanje da je zakon nepotreban. Oni nisu mogli da vide problem diskriminacije. Za razliku od crnaca ili Kubanaca, gej muškarci i lezbijke su se mogli zaposliti, iako su se suočavali sa otkazom ako njihov nadređeni sazna za njihovu seksualnu orijentaciju. Da bi se žalili, morali su da budu otvoreni o svojoj seksualnoj orijentaciji, a mnogi su živeli u stalnom strahu od izloženosti. Još od pojave drugog talasa feminizma ranije, tokom sedamdesetih, mnoge lezbijke u SAD nisu mogle da zamisle sebe kao deo iste zajednice sa gej muškarcima. Optužbe od koalicije Spasite našu decu su uglavnom bile usmerene na ponašanje muškaraca. Kao rezultat toga, odgovor gej muškaraca je bio pomešan sa ljutnjom te se mnogim lezbijkama nije sviđao mizoginični ton koji su koristili gej muškarci odgovarajući na optužbe Brajantove. Međutim, pošto je Anita Brajant predstavljala zajedničkog neprijatelja, po prvi put nakon mnogo godina, gej muškarci i lezbijke su se ujedinili i zajedno radili u kampanji.
Rezultat
Rezultat referenduma u junu je bio ubedljiv. To je bio najveći odziv u nekim posebnim izborima u istoriji okruga Dejd. Glasači su podržali ukidanje uredbe o pravima homoseksualaca većinom dva prema jedan. Kada su objavljeni rezultati, Brajantova je plesala, a zatim je rekla novinarima: „Cela Amerika i celi svet će čuti šta je narod rekao, i sa kontinuiranom božjom pomoći, uspećemo u našoj borbi da ukinemo slične zakone širom nacije koji pokušavaju da legitimizuju stil života koji je istovremeno perverzan i opasan.“ Kodirektorka Nacionalne gej radne grupe Žan O'Lari, izjavila je da je rezultat bio „jasan dokaz za svakoga o obimu i virulentnosti predrasuda protiv lezbijki i gej muškaraca u našem društvu“.
Odgovor
Belu Abzug, koja je predložila prvi zakon o građanskim pravima za homoseksualce u američkom Kongresu, probudili su u dva sata posle ponoći ljudi koji su se okupili na ulici ispred njenog stana u Njujorku. „Bilo je teško ne osećati se tužno zbog ovih ljudi“, rekla je kasnije komentarišući okupljanje. Abzugova je bila optimista, govoreći im da će poraz razviti zrelost i odlučnost u gej aktivizmu. Otprilike u isto vreme te večeri, oko 3.000 gej muškaraca i lezbijki, koji su bili ljuti zbog rezultata referenduma, spontano se okupilo u ulici Kastro u San Francisku, na mjestu koje će kasnije postati najveća gej četvrt u SAD. Gomila je marširala Kastrom, uzvikujući „Mi smo vaša deca!“, a mnogi su izlazili iz gej barova kako bi ih pozdravili. Lokalni gej aktivista i budući gradski supervizor Harvi Milk vodio je demonstrante u marš dug 8 km kroz grad, pazeći da se nigde ne zadržavaju predugo da ne bi došlo do nereda. Milk se obratio masi preko razglasa: ''„To je moć gej zajednice. Anita će stvoriti nacionalnu gej snagu“''. Dan nakon referenduma, Žan O'Lari i Brus Veler rekli su da Brajantova čini „veliku uslugu“ gej zajednici fokusirajući nacionalnu medijsku pažnju na diskriminaciju protiv njih.
Nekoliko sedmica kasnije, na gej paradi u San Francisku okupilo se 250.000 osoba, što je bio najposećeniji gej događaj u istoriji SAD do tog trenutka. Najveća grupa na paradi držala je velike plakate na kojima su bili Josif Staljin, Adolf Hitler, Idi Amin, zapaljeni krst, i Anita Brajant. Gej parade su i u drugim gradovima postale mnogo posećenije. Učesnici koji su marširali na paradi ponosa u Njujorku uzvikivali su „Nema više Miamija“. Hiljade osoba prisustvovalo je paradama u Seattleu, Bostonu, Clevelandu, i Atlanti. U Kansas Cityju je održana prva parada ponosa na kojoj se okupilo 30 osoba. Najveće gej novine u Australiji iskoristile su glasanje u okrugu Dejd kao upozorenje savetujući gej muškarcima i lezbijkama u Australiji da se više angažuju. Više od 300 ljudi održalo je bdenje ispred američke ambasade u Holandiji, optužujući američku vladu za neuspeh da zaštiti ljudska prava svojih građana. Četiri hiljade demonstranata u Španiji je rasterano gumenim mecima. Gej aktivisti u Parizu i Londonu upozorili su da se slične stvari mogu desiti i u njihovim gradovima.
Konzervativni kolumnista Vilijam Safir napisao je u Njujork tajmsu da su gej aktivisti u Miamiju opravdano poraženi: ''„U očima ogromne većine, homoseksualnost je abnormalnost, mentalna bolest, ako se koristi staromodni izraz, greh. Homoseksualnost nije „alternativnih načina života“ kako gej aktivisti govore. Može se tolerisati, čak i prihvatiti, ali ne i odobriti“''. Safir je, međutim, u kolumni pod nazivom „Sada uspori, Anita“ upozorio Brajantovu da ne kreće u nacionalni krstaški rat koji je obećala, a koji bi doveo do daljeg ukidanja „legitimnih građanskih prava“ homoseksualaca.
Julije Saturnin
Julije Saturnin (umro 280. godine) bio je rimski uzurpator.
Save Our Children
Odgovor
Dobrotvorna organizacija za pomoć deci sa sedištem u Konektikatu pod nazivom Spasite decu podnela je tužbu u julu 1977. protiv koalicije iz Miamija kako bi ih sprečila da koriste ime Spasite našu decu, a Brajantovu da ga koristi kao naslov za knjigu koju je pisala. Organizacija Spasite decu je izgubila određeni broj donacija zbog zabune oko imena. Koalicija je, nakratko, bila poznata kao "Zaštitite decu" i bila je u potpunosti fokusirana na moralne zakone protiv militantne homoseksualnosti, pornografije, i prikazivanja seksa i nasilja na televiziji. Preimenovana je u -{Anita Bryant Ministries}-.
Julije Saturnin
Rođen je u Galiji i bio je prijatelj cara Proba. Upravo ga je Prob postavio za upravnika Sirije oko 279. godine. Nakon što je Prob napustio Siriju i krenuo prema Rajni 280. godine, građani Aleksandrije, vršili su pritisak na Saturnina da prihvati carsku titulu. On je pokušao da se izvuče, otišao je u Palestinu, ali je tamo promenio mišljenje i 280. godine proglasio se za cara. Međutim, Saturnina su gotovo odmah ubili njegovi sopstveni vojnici.
Save Our Children
Nasilje
Dve nedelje nakon glasanja, baštovan koji je radio za grad San Francisko, Robert Hilsborou, izboden je 15 puta u grudi i lice, a napadači su mu za vreme napada uzvikivali „pederu“. Njegova majka i gradonačelnik San Franciska Džordž Moskoun okrivili su retoriku Anite Brajant za njegovu smrt, a 200.000 stanovnika San Franciska pridružio se demonstracijama u spomen na njega. Majka ubijenog Roberta je podnela tužbu protiv Brajantove tražeći odštetu od 5 miliona dolara. U tužbi je tvrdila da je jedan od napadača na njenog sina rekao: „Evo jednog za Anitu“. Gospođa Hilsborou je takođe izjavila: „Ispočetka nisam mnogo razmišljala o kampanji Anite Brajant. Sada, kada je moj sin ubijen, razmišljam o njenoj kampanji mnogo. Svako ko želi da nastavi da radi takve stvari mora biti bolestan. Krv moga sina je na njenim rukama.“ Tužba je odbačena u novembru 1977. Nekoliko samoubistava je povezivano sa kampanjom, uključujući i samoubistvo gej aktiviste kubanskog porekla Ovidija „Herbija“ Ramosa u Miamiju, koji je bio zapanjen odbojnošću društva prema homoseksualcima. On i nekoliko drugih gej aktivista kubanskog porekla su učestvovali u kontakt radio emisiji u kojoj su ljudi govorili da homoseksualci treba da budu deportovani, zatvoreni u koncentracione logore, ili pogubljeni. Ramos je izvršio samoubistvo nekoliko dana posle emisije nakon što je rekao prijatelju: „Nisam znao da nas toliko mrze“. Još jedan gej aktivista kubanskog porekla, Manolo Gomez, otpušten je sa posla i teško pretučen nakon čega je odlučio da napusti Miami. Gej aktivisti u Nju Orleansu su pokušali sprečiti nastup Anite Brajant sa „Pops orkestrom“ iz Nju Orleansa povezujući lokalna samoubistava sa njenom kampanjom. Brajantova je na nasilje odgovorila rečima: „Šokirana sam i tužna zbog činjenice da iko može i pomosliti da ja imam nešto s tim, ali moja savest je čista. Ne mogu biti odgovorna za način na koji ljudi reaguju na ono što se dogodilo u okrugu Dejd. Moj stav nije proizašao iz homofobije, već iz ljubavi prema njima“.
Ekonomska odmazda
Ekonomski odgovor na glasanje je bio brz i odlučan. Brajantova je radila samo dva puta tokom 1977, a izgubila je i veći deo plaćenih nastupa nakon toga. U to vreme je završavala album pod nazivom „Ne postoji ništa kao ljubav između muškarca i žene“ ali su muzičke kompanije odbile da ga distribuišu. Kompanija -{Singer Sewing Machines}- otkazala je pregovore sa njom za televizijski šou. Nakon što je deset godina bila voditeljka Parade oranž boul zamenjena je Ritom Moreno, koja je bila starija i koja je neposredno pre toga igrala u filmu sa gej tematikom -{The Ritz}-. Brajantova i Grin su održali konferenciju za štampu na kojoj je Brajantova tvrdila da se nalazi na crnoj listi i da je u toku nacionalna zavera od strane homoseksualaca s ciljem da je liše svih prihoda. Časopis Tajm nazvao je optužbe „malo verovatnim“, a rukovodioci kompanija su negirali da je „gej pritisak“ bio razlog za njihovu odluku. Tvrdnje Brajantove da se nalazi na crnoj listi dovele su do talasa osuda onoga što su neki smatrali pritiskom gej organizacija. Tri najveća novinska lista podržala su pravo Anite Brajant na slobodu govora. Nekoliko godina kasnije, Brajantova je priznala da su neke od njenih izjava o otkazivanju nastupa bile preterane s ciljem da se postigne veći efekat, ali da je taktika radila protiv nje, jer je još više organizacija i preduzeća otkazivalo njene nastupe.
-{Florida Citrus Commission}- je ponovila svoju posvećenost Brajantovoj izjavljujući da „svesrdno podržavaju njeno pravo na slobodu govora“ i hvaleći njeno „hrabro vođstvo u moralnom pitanju koje je cepalo verske i druge organizacije koje su bile umešane“. Komisija je dobila hiljade pisama podrške Brajantovoj ali i pisama u kojima se osuđuje stav komisije. U jednom trenutku Poštanska služba SAD instalirala je opremu za otkrivanje bombi za poštu koja je trebala biti isporučena komisiji. Direktor za odnose sa javnošću komisije rekao je reporteru Asošijeted presa: „Cela stvar sa Anitom je haos. Bez obzira šta odlučimo, samo ćemo izgubiti. Želio bih da jednostavno podnese ostavku.“ Iako je komisija 1979. produžila godišnji ugovor od 100.000 dolara sa Brajantovom, nisu ga obnovili 1980. godine.
Mineapolis — Saint Paul
Samo tri nedelje pre referenduma u okrugu Dejd, državni zakon koji je štitio homoseksualce od diskriminacije u zapošljavanju, pružanju javnih usluga i stanovanju u Minnesoti je poražen. Neizglasavanje zakona je u velikoj meri posledica napora Arhiepiskopije Saint Paola i Mineapolisa. Gej aktivisti su bili potpuno iznenađeni ovakvim ishodom. Gej zajednica u Gradovima blizancima je bila mnogo aktivnija nego u Miamiju, a Mineapolis i Saint Paulu su usvojili slične zakone tri godine ranije. Državni senator Alan Spir, prvi otvoreno gej muškarac koji je bio izabran na javnu funkciju u SAD, nazvao je ishod glasanja u senatu „pobedom onih sa predrasudama“, a onda je otišao u svoju kancelariju i plakao. Grupa aktivista napala je arhiepiskopa nedelju dana nakon glasanja tako što su bacili čokoladnu krem pitu na njega za vreme govora dok je primao „Nacionalnu nagradu bratstva“ od Nacionalne konferencije hrišćana i Jevreja.
Nakon „napada pitom“ na arhiepiskopa, dvojica kolega Alana Spira ironično su pozvala Anitu Brajant da dođe u Saint Paul i da obori uredbu o gej pravima koja je izglasana tri godine ranije, najavivši da će Spasite našu decu otvoriti filijalu u gradu. Lokalni aktivisti nisu mnogo razmišljali o mogućnosti poraza, a lokalne gej grupe su pozivale gej muškarce i lezbijke iz Miamija da se presele u Mineapolis - Saint Paul. U oktobru 1977, Brajantova i njen muž su bili u De Mojnu u Ajovi. Dana 14. oktobra, govorili su na konferenciji za novinare o njenom predstojećem koncertu kada je Tom Higins, aktivista povezan sa organizatorima u Mineapolisu, došao do nje i pred kamerama joj razmazao pitu od jagoda po licu. Brajantova je bila šokirana, pognula je glavu i držala se za ruke sa Grinom i molila za Higinsa. Iako je brzo promrmljala „Bar je bila voćna pita“, na trenutke je jecala. Slika njenog lica prekrivenog pitom sledećeg dana se pojavila na naslovnoj strani Njujork tajmsa.
Međutim, u decembru 1977, Baptistička crkva hrama organizovala je prikupljanje potpisa da se uredba o zabrani diskriminacije Saint Paulu stavi na referendum. Volonteri koji su prikupljali potpise izdržali su na temperaturama ispod nule i uspeli da prikupe više od 7.000 potpisa. Njihov lider, Ričard Angvin, paroh Baptističke crkve hrama izjavio je: „Ne želim da živim u zajednici koja ima poštovanja prema homoseksualcima“. Angvin je koristio istu strategiju koja je korištena u Miamiju. Gary Folvel je održao miting na kome se trebala pojaviti Brajantova, ali ju je Grin zamenio u poslednjem trenutku. Na mitingu je Angvin rekao okupljenima: „Homoseksualnost je ubilački, užasan, izopačen čin. U pitanju je greh i moćna požuda koja izaziva zavisnost“.
Gej aktivisti u Saint Paulu su takođe pozajmili taktiku iz Miamija, preuzevši od Džeka Kempbela listu donatora i neke strategije. Međutim, slično kao i u Miamiju, mnogi gej muškarci i lezbijke u Saint Paulu su oklevali da javno saopšte svoju seksualnu orijentaciju, tako da ni tvrdnje o diskriminaciji nisu ozbiljno shvatane. Većina aktivista je bila iz Mineapolisa. Gej aktivisti su takođe bili podeljeni oko strategije, slično kao i u Miamiju. Grupa pod nazivom Građani Saint Paula za ljudska prava smatrala je referendum pitanjem građanskih i ljudskih prava. Radikalnija grupa homoseksualaca pod nazivom -{Target City Coalition}-, koja je organizovala gađanje arhiepiskopa pitom, smatrala ga je borbom za seksualno oslobođenje. Ova poslednja grupa je ugrabila najviše medijske pažnje isticanjem nekih od „najkitnjastijih“ delova gej zajednice. Oni su pozvali u grad Boba Kunsta koji je govorio o seksualnom oslobođenju i potrebi da se dopre do mladih gej osoba.
Referendum je održan 25. aprila 1978. Glasači su izašli u velikom broju, kao i u Miamiju, i oborili uredbu ubedljivom većinom. Više od dve trećine glasača je glasalo za ukidanje uredbe.
Eugene
Uredba koja je usvojena u Eugenu naišla je na drugačiju strategiju obaranja. Eugene je bio liberalni univerzitetski grad. Napore za ukidanje uredbe predvodila je domaćica Lini Grini koja je odbacila biblijsku retoriku Brajantove i umesto toga tvrdila da gej osobe već imaju potrebnu zakonsku zaštitu i da su novi zakoni nepotrebni. Pošto je homoseksualnost, kako je tvrdila, izabrani način života, homoseksualci po njoj nisu bili manjina i nije im bila potrebna nikakva zaštita. Istovremeno je tvrdila da davanje prava homoseksualcima može dovesti do toga da jednom dobiju i pravo na sklapanje braka i usvajanje dece. Mada su gej aktivisti i njihovi saveznici imali drugačiju strategiju u Eugenu, uspevši da registruju mnogo novih glasača, uz, po prvi put, značajno učešće lezbijki u kampanji, njihovi protivnici su imali više volontera i bolju strategiju. Većina njihovih volontera su bili pripadnici konzervativnih crkava, a poruka je bila slična kao i u prethodnim kampanjama, međutim kampanji u Eugenu je nedostajao senzacionalistički aspekt koji su imale kampanje u Miamiju i Saint Paulu.
Još jednom, sa skoro dve trećine glasova, uredba o gej pravima je ukinuta. Ankete sprovedene nakon glasanja pokazale su da su liberalni birači koji nisu bili gej jednostavno odbili da se pojave i glasaju, a da su oni koji su se protivili uredbi bili mnogo više motivisani.
Wichita
Anita Brajant je podržala napore na ukidanju uredbe u Wichiti, koje je predvodio pastor Ron Adrijan. Kampanja u Wichiti je koristila slične strategije već viđene u Miamiju i Saint Paulu. Platili su oglas preko cele stranice u novinama „Wichita eagle“ koji se sastojao od novinskih isečaka koji su povezivali gej muškarce sa zlostavljačima dece. Uspeli su da prikupe oko 50.000 dolara donacija, iskoristivši veliku mrežu crkava, lokalnih medija i volontera. Materijali koji su štampani u okviru kampanje upozoravali su na opasnost da homoseksualci postanu uzor deci: „Postoji realna opasnost da će homoseksualni nastavnici, socijalni radnici ili savetnici, javnim priznanjem svog načina života, podstaknuti seksualnu devijaciju kod dece.“ Na drugoj strani, veoma mala i zatvorena gej zajednica prikupila je svega 6.000 dolara donacija. Nacionalna gej radna grupa je bila toliko pesimistična da nije pružila nikakvu pomoć. Brajantova je prisustvovala jednom skupu u Wichiti, govoreći da će zakon dati homoseksualcima „posebna prava...a zatim će doći lopovi, prostitutke i ljudi koji imaju odnose sa bernardincima, koji će tražiti ista prava“. Uredba Wichite je ukinuta sa preko 80% glasova. Ron Adrijan je bio presrećan.
Sijetl
Sijetl je bio liberalni grad koji je usvojio uredbu o zabrani diskriminacije još 1973. godine, a gradonačelnik Sijetla je jednu nedelju u junu 1977. proglasio „nedeljom ponosa“. Ovaj potez gradonačelnika nije se dopao policajcu Dejvidu Estesu koji je odlučio da preduzme konkretnu akciju. Estes je bio član Crkve Isusa Hrista svetaca poslednjih dana, te je, na osnovu svog profesionalnog i verskog mišljenja, smatrao da su gej muškarci „mentalno poremećeni“. Estes je osmislio referendumsku inicijativu pod nazivom „Inicijativa trinaest“ koja bi ukinula postojeću uredbu, ali i dozvolila da optužbe za homoseksualnost budu osnov za otpuštanje sa posla ili izbacivanje iz stana. Predložena mera je predviđala mogućnost prenošenja odgovornosti za njeno sprovođenje na gradsko odeljenje koje je istraživalo tvrdnje o diskriminaciji prema crncima i ženama.
Kampanja protiv Inicijative trinaest razlikovala se od kampanja u Miamiju i Saint Paulu, i bila je potpuno fokusirana na privatnost i građanska prava. Umesto edukacije javnosti o različitim supkulturama unutar gej zajednice, štampani su plakati koji su prikazivali oko koje proviruje kroz ključaonicu i porodicu koja živi u akvarijumu. Nekoliko poznatih liberalnih ličnosti, sindikati i druge velike organizacije, uključujući i „Crkveni sabor velikog Sijetla“ su se izjasnili protiv inicijative. Dejvid Estes nije imao entuzijazam i momentum koji je stvorila Brajantova i koji je iskorišten u Miamiju i drugim gradovima, iako je njegova kampanja koristila mnoge njihove taktike. Inicijativa trinaest je odbačena na referendumu sa 63% glasova.
Kalifornija
Dan posle referenduma u okrugu Dejd, član Predstavničkog doma Kalifornije Art Agnos, koji je predstavljao delove San Franciska sa visokim procentom gej muškaraca i lezbijki, odlučio je da ne podnese predlog zakona o građanskim pravima za homoseksualce državnom zakonodavstvu, ocenivši da zakon više nema nikakvu podršku. Senator Kalifornije Džon Brigs iz Fulertona bio je u masi sa Anitom Brajant u noći kada su objavljeni rezultati referenduma u okrugu Dejd. Brigs, koji je imao ambicije da pobedi na izborima za guvernera Kalifornije 1978, bio je veoma impresioniran izlaznošću birača. Kada se vratio iz Miamija, budući da nije bilo zakona o gej pravima koji bi se mogao oboriti, Brigs je predložio zakon o zabrani zapošljavanja otvoreno gej nastavnika i drugih radnika u državnim školama. Inicijativa, čiji je zvanični naziv bio „Predlog 6“, postala je mnogo poznatija kao Brigsova inicijativa. Bila je napisana tako široko da je takođe dozvoljavala otpuštanje svih zaposlenih u državnim školama koji podržavaju gej prava, uključujući i glasanje protiv Predloga 6, bez obzira na njihovu seksualnu orijentaciju. Brigs je o inicijativi rekao: „Ono što želim je uklanjanje onih homoseksualnih nastavnika, koji kroz reč, delo ili misao žele da budu homoseksualci u javnosti, i da uvuku mladu decu, koju je lako impresionirati, u svoj način života“. Brigs je objavio svoj predlog na stepenicama Gradske većnice San Franciska, nakon što je obavestio nekoliko lokalnih gej organizacija o svojim namerama. Grad je u prethodnoj deceniji imao veliki priliv gej osoba, koje su činile četvrtinu populacije sa pravom glasa.
Gej aktivisti, uznemireni pretnjom po njihova prava, suočili su se sa potpredsednikom Volterom Mondalijom na političkom skupu u San Francisku dve nedelje nakon najave Predloga 6. Mondali je izabran zajedno sa Džimijem Karterom 1976, a u kampanji su kao jedan od glavnih prioriteta navodili ljudska prava. Mondali je na skupu trebao održati govor o Latinskoj Americi. Kada su ga gej aktivisti prekinuli i tražili da se izjasni o njihovim problemima, otišao je bez odgovora. Članovi Demokratske partije i liberalni političari u San Francisku su bili besni na gej aktiviste.
Brigs je nazvao svoju organizaciju „Kalifornija brani našu decu“ kako bi izbegao pravne probleme sa dobrotvornom organizacijom iz Konektikata. Organizacija je koristila iste strategije kao i „Spasite našu decu“, štampajući, između ostalog, kolaže novinskih naslova koji su povezivali homoseksualnost i pedofiliju. S obzirom da je u isto vreme na referendumu bio i predlog u vezi smrtne kazne, u promotivnom materijalu kampanje pozivali su se birači da „deluju sada kako bi zaštitili svoju porodicu od opakih ubica i odbranili svoju decu od homoseksualnih učitelja“. Brigs je postavio pastora Lua Šeldona na čelo organizacije. mini|desno|200p|[[Brigsova inicijativa, rezultati po okruzima]] Značajna razlika između Miamija i Kalifornije je bila u tome što su i Los Anđeles i San Francisko imali veoma aktivnu i vidljivu gej zajednicu. Osnivač Metropolitanske crkve sveštenik Troj Peri, koji je počeo svoju karijeru kao harizmatični propovednik Crkve Božijeg proročanstva, ali je izbačen zbog toga što je bio gej, prikupio je 100.000 dolara za 16 dana. Holivudske zvezde Beti Midler, Lili Tomlin i Ričard Prajor donirale su još 100.000 dolara. U januaru 1978. Harvi Milk je preuzeo dužnost supervizora San Franciska, postavši prvi otvoreno gej muškarac koji je bio izabran na javnu funkciju u Kaliforniji. Brigs je promovisao svoju inicijativu širom države, održavši niz javnih i televizijskih debata sa Milkom koji je bio veoma dobro primljen od strane medija, zbog brzih dosetki i zbog toga što je davao komentare zanimljive za štampu. Milk je često bio na naslovnoj strani novina u San Francisku zbog stvari koje je rekao, a govorio je i pred 350.000 učesnika gej parade u San Francisku 1978. Slične brojke su viđene i u Los Anđelesu.
Gej aktivisti su ponovo bili podeljeni oko strategije. Dejvid Gudštajn i još neki gej muškarci su platili reklamnim agencijama da prenesu njihovu poruku, koji je bila fokusirana na pretnju po privatnost i prava nastavnika. Gudštajn je u Advokatu pozvao gej osobe da puste profesionalcima da pokušaju da pobede. Međutim, napori dugogodišnjih aktivista kao što je Moris Kajt, koji je krenuo u šetnju državom kako bi promovisao odbacivanje Brigsove inicijative, takođe su bili efikasni. Žene su bile vrlo vidljive u kampanji, prikupivši istu količinu novca kao i muškarci. Međutim, kada je otkriveno da zakon u Kaliforniji zahteva od svakoga ko je dao više od 50 dolara za kampanju da otkrije svoj identitet, većina donacija je bila od 49 dolara, uključujući i jednu od Roka Hadsona.
Zbog široke prirode zakona, koji bi dozvolio otpuštanje zaposlenih u državnim školama zbog toga kako su glasali, ili zbog izražavanja mišljenja u korist gej prava, konzervativni republikanski političari su govorili protiv njega. Između ostalih, bivši guverner Ronald Regan je ustao protiv inicijative, rekavši da „Predlog 6 nije potreban da zaštiti našu decu. Mi imamo tu pravnu zaštitu sada. Njegova primena može biti veoma skupa, a sama mera ima potencijal da izazove nepotrebne štetne posledice po ljude.“ Reganova izjava je, gotovo preko noći, okrenula javno mnjenje protiv predloga. Gej aktivisti nisu bili optimistični zbog prethodnih iskustava, ali su bili iznenađeni kada je na dan izbora Brigsova inicijativa poražena sa više od milion glasova razlike.
Uticaj na Brajantovu
Pripadnici gej zajednice nisu bili jedini na koje je negativno uticala kampanja koalicije „Spasite našu decu“. Brajantova i Bob Grin su se razveli u maju 1979, o čemu su naširoko pisale novine. Brajantova se preselila u Alabamu gde je dala intervju časopisu -{Ladies Home Journal}- 1980, u kojem je govorila o detaljima njenog braka sa Grinom tokom kampanje. Tvrdila je da je bila „u braku iz pogrešnih razloga“, te da su se ona i Grin redovno svađali, često razmišljajući o razvodu. Tvrdila je da je, nakon što je Grin postao njen menadžer, bila iscrpljena zbog toga što joj je on ugovarao nastup za svaki događaj koji je bio raspolaganju, tako da je samo 1976. zaradila 700.000 dolara. Sama se javila jednoj hrišćanskoj psihijatrijskoj ustanovi 1973, a redovno su je posećivali psihijatri i bračni savetnici. Njena uznemirenost manifestovala se bolom u grudima, drhtanjem, otežanim gutanjem hrane, kao i jednodnevnom paralizom tokom posete Izraelu sa Folvelovom porodicom. Brajantova je otkrila da je dobila oštre kritike od hrišćana posle razvoda. Jedan kanadski sveštenik izrazio je sumnju da je „ikada upoznala Gospoda“ na njeno poniženje. Kao rezultat kritika koje je dobila od hrišćana, Brajantova je omekšala svoje stavove o gej pravima: „Crkva treba da bude ljubaznija, bezuslovno, i voljna da vidi te ljude kao ljudska bića, da im propoveda i da ih pokuša razumeti. Da mogu da se vratim, ponovo bih to uradila, ali ne na isti način“, i feminizmu: „Crkva treba da se probudi i pronađe neki način, zasnovan na biblijskim načelima, da se izbori sa razvodom i problemima žena. Verujem da će me na duge staze Bog odbraniti. Digla sam ruke od fundamentalista, koji su postali preveliki legalisti i previše vezani tekstom Biblije“.
Burleson, Texas
Burleson je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 36.690 stanovnika.
Save Our Children
Uticaj na Brajantovu
Njena karijera se nije oporavila. Pokušala je da se vrati nastupajući u gradićima Eureka Springs u Arkanzasu 1992, Branson u Misuriju 1994, i Pidžion Fordž u Tenesiju 1997. Međutim, na svakom od mesta njena publika se smanjivala a investitora nije bilo. O svojoj publici Brajantova je izjavila: „Ljudi koji dolaze na moje nastupe su gladni za istinom, i zahvaljuju mi se što sam ih podsetila na značaj Boga i države“. Do 2002, Brajantova i njen drugi muž Čarli Draj proglasili su bankrot u tri savezne države. Od 2006. Brajantova živi u Oklahoma Sitiju.
Bob Grin je 2007. izjavio da su kampanja i njene posledice bili faktori u jačanju njegove vere. Raspad braka on pripisuje pritisku na Brajantovu, i krivi gej muškarce i lezbijke za svoje emotivno razaranje nakon razvoda: „Njihov cilj je bio da je ostave bez posla i da joj unište karijeru. To je ono što su i uradili. To je nepravedno.“ Međutim, Grin je rekao da ne bi ponovo učestvovao u sličnoj kampanji: „Jednostavno nije vredno toga ...Trauma, borba u koju smo upali, ne želim da se to ikada ponovi.“
Moralna većina
mini|300p|Kartica za prikupljanje sredstava koju su koristili Anita Brajant i koalicija „Spasite našu decu“. Njihove strategije je preuzela [[Moralna većina, organizacija koja je tvrdila da spašava Ameriku od nemoralnosti i komunizma tokom osamdesetih godina XX veka.]] Kampanja koalicije Spasite našu decu je bila intenzivan i usmeren napor konzervativnih snaga, od kojih su mnoge dobile inspiraciju u prethodnim kontroverzama tokom sedamdesetih. Još od Suđenja Skoupsu o zakonitosti učenja evolucije u državnim školama 1925, verske organizacije nisu pokušavale da utiču na politiku u tako širokom obimu. Presuda Vrhovnog suda SAD iz 1973. u predmetu Rou protiv Vejda kojom je legalizovan abortus, i predlaganje Amandmana o jednakim pravima 1974. koji bi ženama dao jednakost u mnogim oblastima života, alarmirali su konzervativnu politiku. Fred Fejes smatra kampanju značajnim faktorom u usponu konzervativnog hrišćanskog aktivizma, dodajući: „Ovo je bio početak kulturnih ratova“. Rut Šek ukazuje na vezu između uspona Nove desnice i kampanje: „U tom vremenu, 1977. godine, nije bilo organizovane verske desnice kao takve. Anita Brajant je bila pionir.“
Folvel je tvrdio da su napori moralne većine kao što su registrovanje miliona novih birača, informisanje javnosti i upotreba medija, bili značajan faktor u izboru Ronalda Regana za predsednika SAD. Do 1982, Moralna većina je imala budžet od milion dolara i milione volontera. U isto vreme, gej populacija je bila pogođena sidom, i očajnički je tražila novac za istraživanja i tretman obolelih. Portparol moralne većine povezao je to sa Božijom voljom, izjavivši da je javnosti potrebna zaštita od „gej kuge“, uz upozorenje da „ako homoseksualci ne budu zaustavljeni zaraziće celu naciju i Amerika će biti uništena“.
Cen Hun
Cen Hun (? -280) je bio ministar na dvoru kineske države Istočni Wu, jednog od Tri kraljevstva. Kineski historijski izvori ga opisuju kao bliskog prijatelja Sun Haoa, posljednjeg cara države.
U romanu Romansa Tri kraljevstva je Cen Hun opisan kao eunuh koji je podsticao Sun Haovu tiraniju, odnosno osoba najzaslužnija za propast države 280. godine. Njegov lik završava tako da ga pogube sporim rezanjem.
Save Our Children
Gej aktivizam
Baš kao što je kampanja koalicije „Spasite našu decu“ bila motivacija za konzervativne hrišćane, bila je takođe i za gej i lezbijsku politiku. Profesor Fred Fejes piše: „Dok je Stounvolska revolucija iz 1969. označila početak modernog lezbijskog i gej pokreta, kampanje iz 1977. i 1978. donele su pojavu nacionalne politički samosvesne lezbijske i gej zajednice.“ Rađanje političkog života kod gej muškaraca i lezbijki pružilo je mogućnost za nacionalno umrežavanje, jer su Anita Brajant i oni koji su je pratili delovali kao virtuelni gromobran, privlačeći kolektivni bes. Trideset godina nakon kampanje, pod pokroviteljstvom Biblioteke i arhiva Stounvol održana je izložba o događajima vezanim za kampanju, izložba je prikazana u Državnoj biblioteci okruga Brauard. Prema kustosu izložbe, Brajantova se smatra „najboljom stvari koja se desila pokretu za gej prava. Ona i njena grupa su toliko preterali da je to potpuno ojačalo gej pokret.“
Napomene
<references group=lower-alpha/>
Colonia Agrippina
thumb|240px|Rekonstrukcija nekadašnje Kolonije Agripine. Colonia Claudia Ara Agrippinensium, skraćeno Colonia Agrippina, je bila rimska kolonija na području današnjeg Porajnja u Njemačkoj, a od koga se razvio današnji grad Köln. Poznata je kao sjedište rimske provincije Germania Inferior i štab tamošnjih rimskih legija. Pod upravnim reformama cara Dioklecijana, je postala sjedište provincije Germania Secunda. Iz tog doba su očuvani mnogi artefakti, uključujući gradska vrata sa natpisom 'CCAA' koja se danas čuvaju u Rimsko-germanskom muzeju.
Palmetto, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.488 stanovnika, što je 1.088 (32,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Cis-1,2-dihidroksi-4-metilcikloheksa-3,5-dien-1-karboksilat dehidrogenaza
Cis-1,2-dihidroksi-4-metilcikloheksa-3,5-dien-1-karboksilat dehidrogenaza (, cis-1,2-dihidroksi-4-metilcikloheksa-3,5-dien-1-karboksilatna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom cis-1,2-dihidroksi-4-metilcikloheksa-3,5-dien-1-karboksilat:NAD(P)+ oksidoreduktaza (dekarboksilacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Zhang Ti
Zhang Ti (236 - 280), stilsko ime Juxian (巨先), bio je ministar i kancelar kineske države Istočni Wu, jednog od Tri kraljevstva. Kada je godine 279/280. snage dinastije Jin započele pohod na državu Wu, Shen Ying je Zhang Tiju ponudio da prijeđe u službu Jina. Zhang Ti je to odbio te je poslije poginuo u borbi sa osvajačima.
Sin-kopalil-difosfatna sintaza
Sin-kopalil-difosfatna sintaza (, OsCyc1, OsCPSsyn, syn-CPP sintaza, syn-kopalil difosfatna sintaza) je enzim sa sistematskim imenom 9alfa-kopalil-difosfat lijaza (deciklizacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Za dejstvo ovog enzima je neophodan jon Mn2+.
Barges (Gornja Loara)
Barž je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 73 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,02 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1 080 metara (maksimalnoj 1 258 m, a minimalnoj 945 m).
QuickTime
QuickTime je proširivi vlasnički multimedijski okvir kojeg je razvila američka tvrtka Apple Computer. Quicktime je sposoban rukovati sa raznim digitalnim video formatima, slike, zvuk, panoramske slike i interaktivne medije.
Anžići
Anžići je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Višnjan, Istarska županija.
The Plastic Age (film)
The Plastic Age je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1925. u režiji Wesleya Rugglesa. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Percyja Marksa, a po žanru predstavlja kombinaciju drame i romantične komedije. Glavni lik, koga tumači Donald Keith je mladi brucoš na univerzitetu koji se prilikom studentske inicijacije upozna sa prelijepom studenticom (čiji lik tumači Clara Bow), i zbog koje svaku noć počinje provoditi na bjesomučnim zabavama, a što počne uticati na njegove ocjene. Kao i roman, i film je predstavljao odraz novih, "opuštenih" standarda američke omladine u Burnim dvadesetim, te je doživio veliki uspjeh među publikom. Poseban dojam je ostavila Clara Bow, koja je nakon filma postala velika zvijezda; studio Paramount Pictures je upravo radi nje pristao na ugovor o spajanju sa studijom producenta B. P. Schulberga.
Uloge
thumb|200px|right|Promotivna fotografija za film The Plastic Age.
Massanzago-Ca' Baglioni-San Dono, Padova
Massanzago-Ca' Baglioni-San Dono je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3397 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Villa Francolini, Rimini
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 128 m.
Branimir Mihaljević
Branimir Mihaljević (8. 4. 1975.) hrvatski je aranžer, glazbeni producent, pjevač i skladatelj.
Unuk je skladatelja, književnika, novinara i radijskog urednika Branka Mihaljevića i sin skladatelja zabavne glazbe i tekstopisca Marija Mihaljevića.
Surađivao je s Alkom Vuicom (album Cirkus), Nedom Ukraden (albumi Život sam promjenila i Oduži mi se poljupcima), Crvenom jabukom (album Volim te), Slavonskim lolama (album Crne oči), Feminnemom (album Lako je sve) i drugima.
Teuchern
Tojhern je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Burgenland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.470 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15084490.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Burgenland Tojhern se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Burgenland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 175 metara. Površina opštine iznosi 16,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.470 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 209 stanovnika/km².
North Randall, Ohio
Nort Randal je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.027, što je 121 (13,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kang Senghui
Kang Senghui (, ? -280) bio je kineski budistički redovnik iz doba Tri kraljevstva. Rodio se u Giao Chỉju (交趾; današnji sjeverni Vijetnam) kao sin sogdijanskog trgovca. Kang je najpoznatiji po tome što je preveo budističke sutre na kineski jezik.
GSK2606414
GSK2606414 je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 451,444 Da.
L-seril-tRNKSec selen transferaza
L-seril-tRNKSec selen transferaza (, L-selenocisteinil-tRNKSel sintaza, L-selenocisteinil-tRNKSec sintaza selenocistein sintaza, cisteinil-tRNKSec-selenijum transferaza, cisteinil-tRNKSec-selenijum transferaza) je enzim sa sistematskim imenom selenofosfat:L-seril-tRNKSec selenijum transferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj piridoksal 5'-fosfatni enzim je identifikovan kod Escherichia coli.
Burnet, Texas
Burnet je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 5.987 stanovnika.
Stefan Lazarević
Stefan Lazarević (Kruševac, 1377 – Kragujevac, 19. jul 1427), poznat i kao Stevan Visoki, bio je sin kneza Lazara koji je vladao Srbijom kao otomanski vazal sa titulom kneza (1389/1393—1402), a potom kao dvojni ugarski i otomanski vazal sa zvanjem despota (1402—1427).
Bajkini
Bajkini je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Vižinada, Istarska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 47 stanovnika te 17 obiteljskih kućanstava.
Stefan Lazarević
Nakon očeve pogibije u kosovskom boju 1389. godine, Stefan je bio maloletan pa je umesto njega vladala njegova majka i namesnica Milica učinila je Srbiju vazalnom, kako ne bi potpali pod vlast konkurentske dinastije Brankovića.
1402. godine od bizantskog je cara dobio titulu despota, čime Srbija postaje despotovina. Žigmund Luksemburški mu je predao na upravu razrušenu Beogradsku tvrđavu, koju je on obnovio i 1403. godine proglasio svojom prijestolnicom. 1408. godine postao je član križarskog viteškog reda Zmaja. 1411. godine, nakon rata protiv Bosne, Žigmund mu daje na upravljanje osvojenu Srebrenicu, poznatu po rudnicima srebra.
Pošto nije imao djece, 1426. godine na saboru u Srebrenici proglašava sestrića Đurđa Brankovića za svog nasljednika.
Umro je 1427. godine kod mjesta Crkvine, zaseoku sela Markovac u općini Mladenovac u sjevernoj Šumadiji.
Alan Rosenberg
Alan Rosenberg (4. oktobar 1950 -) je američki kazališni i filmski glumac. Od 2005. do 2009. je bio predsjednik Screen Actors Guild, vodećeg sindikata filmskih glumaca.
Rosenberg je rođen u gradu Passaic u državi New Jersey u židovskoj porodici. Njegov brat Mark se 1960-ih istakao kao politički aktivist, a kasnije i kao filmski producent. Njegov bliski rođak je muzičar Donald Fagen.
Rosenberg je publici najpoznatiji po ulozi advokata Elija Levinsona u pravosudnim serijama Civil Wars i L.A. Law, potom kao Ira Woodbine u sitcomu Cybill te kao Alvin Masterson u TV-seriji The Guardian.
Godine 1984. Rosenberg je na snimanju filma Ryan's Hope upoznao glumicu Marg Helgenberger, s njom počeo izlaziti 1986. da bi se oženio 1989. U tom je braku dobio sina Hugha Howarda Rosenberga (21.10. 1990 - ). Zajedno sa suprugom je nastupio u popularnoj TV-seriji CSI: Crime Scene Investigation, tumačeći lik pokvarenog advokata Adama Novaka u epizodama Weeping Willows i Leaving Las Vegas. Godine 2008. su Rosenberg i Helgenberger objavili rastavu.
Thale
Tale je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 20 opštinskih središta okruga Harc. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 17.014 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15085330, NUTS (DEE09) i LOCODE (DE THA) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Harc Tale se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Harc. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 156 metara. Površina opštine iznosi 102,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 17.014 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 166 stanovnika/km².
Stefan Lazarević
Po navršavanju punoletstva, Stefan je aktivno pomagao otomanskom osvajanju Balkana. 1395. godine je kao otomanski vazal predvodio vojsku u napadu na susednu Vlašku (danas Rumunija), koja je nakon toga postala vazalna. 1396. godine je sa svojim oklopnicima ima presudnu ulogu u bici kod Nikopolja u Bugarskoj, nakon čega su pale Vidinska Bugarska i nepokorna Zemlja Brankovića (Kosovo i okolina). Zbog istaknute ulogu u otomanskoj pobedi, Stefan Lazarević je kao nagradu dobio veći deo kosovskih poseda Vuka Brankovića, koji se do kraja odupirao Turcima. Januara 1398. godine Stefan Lazarević je sa turskom vojskom učestvovao u pohodu na Bosnu i stigao do Glasinca. Iste godine dolazi do pobune vlastele protiv njega, koju je uspeo da ugušu, uz istovremeni dolazak turskih trupa.
1402. godine posle turskog poraza kod Ankare, i smrti njegovog gospodara Bajazita, prišao je Vizantiji i dobio titulu despota. Po povratku u Srbiju, krajem oktobra 1402. godine, Stefanova vojska napada ostatke zemlje Brankovića, čime počinje dinastički rat koji će trajati narednu deceniju. U to vreme je otpočeo građanski rat u Otomanskoj imperiji, i Brankovići se svrstavaju uz jednu, a Lazarevići uz drugu zaraćenu stranu.
Sukobi u Srbiji su okončani tek 1412. godine sporazumom da Đurađ Branković postane prestolonaslednik. U sukobu među Osmanlijama je 1413. godine pobedio Mehmed I, zahvaljujući Stefanovoj pomoći, nakon čega je usledio period mira. Posle smrti Balše III Balšića, Stefan je nasledio Zetu, oko čijih primorskih gradova je vodio rat protiv Mlečana. Nakon smrti Stefana 1427. godine, nasleđuje ga sestrić Đurađ Branković.
Neki ocenjuju da je Stefan periode mira iskoristio za snaženje Srbije u političkom, ekonomskom, kulturnom i vojnom pogledu. 1412. godine je objavio „Zakonik o rudnicima“, kojim se uređuje život u Novom Brdu, tada najvećem rudniku na Balkanu. Time je pojačao razvoj rudarstva, koje je bilo glavna privredna grana tadašnje Srbije. Na polju arhitekture, nastavlja se razvoj Moravskog stila, koji je započeo u doba njegovog oca. U periodu od 1407. do 1418. godine podiže manastir Resavu (Manasiju), poslednju monumentalnu zadužbinu srpskog srednjovekovlja, a Beograd je od porušenog pograničnog gradića pretvorio u modernu utvrđenu evropsku prestonicu, proširivši ga gotovo deset puta.
Bio je pokrovitelj umetnosti i kulture, a i sam je bio pisac. Njegovo najznačajnije delo je „Slovo ljubve“ koje se odlikuje renesansnim crtama. U ovom periodu se razvija i bogata prepisivačka delatnost (takozvana Resavska prepisivačka škola).
Srpska pravoslavna crkva ga je kanonizovala 500 godina nakon njegove smrti 19. jula 1927. godine i slavi ga 1. avgusta (19. jula po julijanskom kalendaru) kao svetog Stefana despota Srpskog.
Poreklo i porodica
thumb|desno|175px|thumb|Knez [[Lazar Hrebeljanović, otac Stefana Lazarevića, poginuo u borbi protiv Osmanlija na Kosovu.]] Stefan Lazarević je rođen, 1377. godine u Kruševcu, prestonici svog oca, kneza Lazara.
Stefan Lazarević se u septembru 1405. godine oženio Jelenom, ćerkom Frančeska II Gatiluzija (1384—1404), đenovljanskog gospodara Lezbosa i sestrom Irine (Evgenije) Paleolog, supruge Jovana VII (savladar 1376—1379, car 1390, regent 1399—1403). Ovaj brak je bio ugovoren tokom njegovog boravka u Carigradu 1402. godine, u doba kada je gradom i Vizantijom upravljao Jovan VII, u ime svog strica Manojla II (savladar 1373—1391, car 1391—1425). Jelena i Stefan nisu imali dece, a ona se posle sklapanja braka u izvorima ne spominje, niti je prikazana u ktitorskim kompozicijama Stefanovih zadužbina, na kojima je on uvek naslikan sam. Stefanov otac,knez Lazar poginuo je u Kosovsom boju,dok je Stefan imao 12 godina. Do njegovog punoletstva poducavala ga je majka Milica,sve dok nije postao punoletan kada ga je pustila da sam vlada,a ona se povukla u svoju zadužbinu-Ljubostinju.
Borba za vlast
Nakon kosovske bitke u Srbiji se postavilo pitanje ko će biti naslednik kneza Lazara. U to vreme sinovi kneza Lazara, Stefan i Vuk, bili su maloletni i nisu mogli nikako da naslede njegovo mesto. S druge strane, bilo je sasvim neoubičajeno da vlast vrši kneginja Milica. Stoga je bilo sasvim za očekivati da novi vođa Srbije postane njen najmoćniji velikaš, Vuk Branković.
Zet pokojnog kneza Lazara, Vuk Branković, posle poraza Osmanlija kod njegove prestonice Prištine postao je najmoćniji srpski oblasni gospodar. Na sebe je preuzeo Lazarevu titulu »gospodar Srba i Podunavlja", istakavši se tako za baštinika njegove vlasti. Ovenčan slavom, Vuk je proširio svoju titulu, dodeljujući sebi vladarsko ime Stefan, koje je bilo simbol krune Nemanjića, čime je izrazio pretenziju na nasleđe Carstva.
Njegov međunarodni ugled je bio nesporan, njega su i Dubrovčani i Mlečani primali kao glavnog među srpskom gospodom. Slično je mislio i Ugarski kralj, koji je samo tri nedelje nakon bitke, 7. jula iste godine, poslao svoga moćnog velikaša Nikolu Gorjanskog kod Vuka na pregovore o stvarima koje su na korist vašu i raške zemlje, pri čemu je unapred aminovao svaki dogovor koji postignu. Bilo je očigledno da Ugari smatraju Vuka za novoga vladara u Srbiji. Sadržaj pregovora se ne zna, ali se može pretpostaviti da je ugarski kralj želeo da Srbiju zadrži kao vazala i da se tada o tome razgovaralo.
Nasuprot tome, Kneginja Milica je smatrala da je smrću kneza Lazara njihov maloletni sin Stefan postao novi knez, u čije će ime ona vladati do njegovog punoletstva.
Prihvatanje vazalstva
thumb|left|thumb|[[Kneginja Milica, Stefanova majka i namesnica koja je vladala umesto njega tokom maloletstva.]] Već u jesen 1389. godine Mađari su upali u Srbiju. Žigmundove snage su u oktobru prešle Savu i početkom novembra su opsele i zauzele tvrđave Borač i Čestin, kod današnjeg Knića. Možda je upad Ugara bio u vezi sa pregovorima sa Brankovićem. Osetivši da bi je Vuk uz pomoć Ugara mogao nadjačati i preuzeti vlast u Srbiji, Milica je stupila u kontakt sa Turcima i uspela da sa njima ostvari sporazum. Tokom 1390. godine uz pomoć turskih odreda Ugari su istisnuti iz Srbije.
Ne želeći da prizna prevlast Brankovića, kneginja Milica saziva sabor koji je doneo odluku o sklapanju mira sa Turskom i prihvatanju vrhovne vlasti sultana Bajazita. Nakon ovoga su otpočeli pregovori sa Osmanlijama, koji su Srbiju učinili vazalnom pre sredine 1390. godine. Sporazumom sa sultanom, Stefan se obavezao na slanje vojnika Otomanskom carstvu i plaćanje danka, i na to da sa bratom Vukom i vlastelom jednom godišnje odlazi na dvor sultana i potvrđuje pokornost. Povrh svega, sultanu Bajazitu je lično odveo svoju najmlađu sestru Oliveru, ćerku pokojnog kneza Lazara, u maloazijski grad Bursu.
Početkom maja 1390. godine Vuk Branković se osećao ugroženim i zatražio je od Dubrovačke republike da mu omogući sigurno utočište, ukoliko se nađe u neprilici. Tog leta 1390. godine otomanske snage su došle u pomoć Lazareviću, kako bi potisnuo Mađare iz države. Krajem 1390. ili početkom 1391. godine Vuk Branković je prisustvovao prenosu moštiju kneza Lazara iz njegove prestonice Prištine, u manastir Ravanicu u Srbiji.
Sukobi Ugara i Turaka na srpskoj zemlji nastavljeni su tokom naredne dve godine, a u njihovom suzbijanju je učestvovao i sam Žigmund, koji je u više navrata dolazio sa vojskom na Dunav. On je u leto 1392. godine kod Kovina prešao reku i prodro u Srbiju do Ždrela na Mlavi, nakon čega se povukao i pokušao da osvoji Golubac.
Turcima je Srbija služila kao baza za napade na Bosnu. Oni su u zimu 1391/2. godine provalili u Bosnu, ali je kralj Dabiša uspeo da ih suzbije i razbije. Istovremeno, oblast Vuka Brankovića se našla na udaru Osmanlija. Januara 1392. godine oni su zauzeli Skoplje i nastavili prodor na sever, što je primoralo i Vuka da do kraja godine sklopi mir sa Bajazitom i postane njegov vazal. Tokom 1392. godine, na dvoru Brankovića je boravila kneginja Milica.
Pad Vlaške, Bugarske i Kosova
Tokom 1393. godine, Stefan je postao punoletan i preuzeo vlast, a njegova majka se povukla u manastir.
U julu 1393. Bajazit je posle opsade zauzeo Trnovo i srušio južno Bugarsko Carstvo. Sam car Jovan Šišman (muž Stefanove sestre Dragane) bio je zarobljen i u ropstvu je i umro. Protiv Bugara, Turci su preduzeli oštre i svirepe mere. Posle ovoga, mnogi učeni ljudi izbegoše iz Bugarske u okolne hrišćanske zemlje, među kojima je bila i Stefanova Srbija (kao Konstantin Filozof i Grigorije Camblak).