cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milorad Milinković
Prvi film
Snimio je svoj prvi dugometražni film 2002. godine pod nazivom "Mrtav ‘Ladan", za koji je još pre tri godine napisao scenario. Scene za film su radjene u Banatskoj ravnici-Vršcu. Debitantska crnohumorna komedija ostvarila je veliki hit. Prvobitni radni naslov filma Mrtav Ladan je bio “Čovek u ljubičastom odelu”. Film je imao preko 300 000 gledalaca, a kao TV serija je repriziran četiri puta, do sad, tako da se procenjuje da ga je videlo više miliona ljudi. Po ukupnoj gledanosti u domaćim bioskopima zauzeo je drugo mesto, odmah iza filma Zona Zamfirova. Pošto je iza sebe, te godine, ostavio sva domaća ostvarenja, usledila je i TV serija, a do sada je reprizirana četiri puta. Film je toliko uspešno prihvaćen u narodu da je čak i jedna poslastičarnica u Banjaluci nazvana "Mrtav 'ladan". Milinković kaže da se nada da će se desiti nastavak filma u 2014. godini. Sve će biti jasnije početkom godine - kaže Milorad, dodajući da je scenario već napisan. “Film će se snimati u celom regionu” - kaže za „Blic“ Milinković. “U nastavku filma planira se i dosta glumaca iz Hrvatske. Ja nisam jugonostalgičar, već sam realan. Radujem se svakoj vrsti umetničke saradnje sa kreativnim ljudima kojima je film na prvom mestu” - kaže Milinković. Za nastavak filma zaslužna je i produkcija “Livada film” iz Zagreba koja je želela da radi nastavak ovog filma. Za sada radni naslov filma je"Ladno mrtav". Nesumnjivo može se primetiti da su filmovi “Vikend sa Barnijem” (1989) režisera Ted Kočefa i “Nevolje sa Harijem” (1955) Alfreda Hičkoka, imali uticaj na Milinkovićev film Mrtav ‘Ladan.
Drugi film i nije baš „Srećka“
Posle prvog uspešnog filma, usledio je drugi, po mišljenju kritičara, ne tako uspešan film. Dimitrije Vojnov, filmski kritičar, kaže: ”Potera za sreć(k)om”, naime, nije samo neuspeo film. Ona je neoprostiv primer drskog javašluka koji se ne može zakloniti uglednim i popularnim imenima koja se oko njega vrte. Ovaj film je povreda ugleda za svakog učesnika...Da je ovo Holivud, pa da su naši filmski autori plaćenici koji rade šta im se naruči, “Srećko” bi mogao stajati kao manje slavna stavka u njihovim karijerama. Međutim, ovde gde se autorski i komercijalni film prepliću, gde su po pravilu najgledaniji i najomiljeniji kvalitetni filmovi, gde nam ti isti glumci sa pozorišne scene za maltene veći novac prikazuju neku umetnost, gde se stalno nešto kao bore za svoju umetnost i bolje uslove, bitan je i ugled, a novac definitivno nije dovoljno veliki da sve opravda…ni Milorad Milinković Debeli, koji nesumnjivo jeste jedan od dobrih čuvara beogradskog duha, neko vreme neće moći da povrati ikakav rediteljski kredibilitet”. Slušaoci radija 021, kada ih je voditelj Jovan Stojanović pitao: “Po vašem mišljenju, koji je najgori domaći film ikada snimljen?” U nizu nabrajanja loših filmova, naveli su i drugi film Milorada Milinkovića. Rotten Tomatoes ocenjuje film niskom ocenom. Međutim, režiser Milorad Milinković, na filmskom festivalu u Herceg Novom, na sve kritike odgovorio je da je nameravao da snimi “limunadu”, ali ne u pežorativnom značenju, već kao žanr koji publika voli, a kritika potcenjuje. Film je bio na takmičenju dvadesetog filmskog festivala u Herceg Novom 2006. godine. Devet filmova je bilo u konkurenciji Herceg Novom, među njima i ”Potera za sreć(k)om”. Potrebno je naglasiti da je to prvi srpski film koji je snimljen u inostranstvu posle deset godina. Deo filma je sniman na Krfu, gde je učestvovalo i troje grčkih glumaca a to su Hristos Savas, Aleksandros Katehis i Despina Janopoulous.
Oglas u kome traže dvojicu autora stvarne čitulje
Premijera filma „Čitulja za Eskobara“ je održana 13. marta 2008. godine. Jedna od zanimljivosti koja je vezana za ovaj film je podatak da su producenti uouči premijere filma objavili oglas u kome su tražili dvojicu autora stvarne čitulje, njihov identitet se tražio jer predstavlja segment nastanka inspiracije filma. Naime kada je čuveni kralj droge Pablo Eskobar ubijen, Dejan Jelovčić i Davor Obradović jesu momci koji su 1993. godine platili čitulju na stranicama najstarjijeg lista na Balkanu Politika. Ovi akteri i danas žive u Beogradu. Milinković je rekao “Znam da su momci bili na premijeri i odgledali film.” Reditelj u ovom filmu načinje i temu promene pola, u vezi sa time razgovarao je i sa psiholozima, da bi otkrio kako prolaze ljudi kroz sve to. Za tri nedelje ovaj film je videlo 80,000 gledalaca. Miloradov dugometražni igrani film “Čitulja za Eskobara” je nastao u produkciji “Pink Film Internationala”. U ovom filmu, što je retkost za domaći film, postojao je kasting direktor. To je bio Slobodan Šuljagić kojem je poveren i posao izvršnog producenta. Milinković kaže “...da je posao kasting direktora i te kako potreban i da donosi rezultate. To bi trebalo da ima u vidu svaka ovdašnja filmska produkcija”. Dejan Dabić profesionalni filmski kritičar prokomentarisao je film sledećim rečima “...iako je Milinković i ranije potvrdio da je zanatski precizan reditelj, da dobro radi s glumcima, njemu je ovaj film jednostavno iskliznuo, tako da pomalo cinično deluje distributerska najava - “da ovaj film još niste videli.” Borislav Anđelić, filmski kritičar, rekao je da je do sada to najambiciozniji film ovog reditelja. Uz podršku sve moćnije produkcije Pink-a, reč je o njegovom najkompleksnijem filmskom projektu, ali nije ostvario višestruke ciljeve. Priča ima dodirnih tačaka s filmovia "Taj divni život" Frenka Kapre i "Igrom plakanja" Nila Džordana.
Aplauzi na premijeri - urodio sok od kleke
Milorad Milinković ovoga puta se publici predstavio tinejdžerskom muzičkom komedijom, a premijerno je prikazana 5.aprila 2011 godine u Centru “Sava”. Mnogobrojna publika pozdravila je burnim aplauzom reditelja, autorsku ekipu i glumački ansambl. Dragan Bjelogrlić je izjavio ”Milorad Milinković se, za razliku od mnogih, slaže sa njim, i ne prikazuje svakodnevnicu onakvom kakva jeste, već pokušava da laganim temama zabavi i ulepša sat i po vremena svakom gledaocu”. Jelisaveta Orašanin je rekla da “To je opušten i duhovit film, bez nasilja i psovki”. Milinković je o svom filmu rekao “Lično volim filmove koji su zabavni i duhoviti, ali koji imaju i ono nešto što ih čini drugačijim i daje im dublju notu, nešto zbog čega film ne zaboravite čim izađete iz bioskopske sale, već vam u malom mozgu ostaju slike ili pitanja ili emocije. Sad, ja se nadam da je ovaj film takav”. Takođe “nastaviće dobar talas vraćanja publike u bioskope i vere u domaći film”, ističe Milinković. U svom filmu imao je i glumce debitante, a osim originalne muzike koju je pisao Dragoljub Marković, ima mnogo pesama svih bendova iz regiona. U filmu je nastupila i Banjalučka grupa “Sopot”. Filmu je bio potreban bend, pa su ih pozvali. Bend je izjavio da je ovo omladinski film, pun humora i tinejdžerske romantike koji tera publiku da se dobro zabavi i opusti. “Film je relaksirajući, a za razliku od većine ostvarenja koji se snimaju na ovim prostorima i koja tretiraju ratnu tematiku, te “teške” teme, ovde nema ni “ R” od reči “rat”, što nam je posebno drago, jer smo mi bend koji kroz svoj rad i filozofiju propagira vrednosti i odnose među ljudima kao što su mir, ljubav, razumevanje”. Zduhač obiluje muzikom i autentičnim snimcima sa Demofesta. Ono što ga svakako uzdiže na nivo kultnog filma jesu obrade folk hitova na rok melodije koje je uradio glumac Marko Gvero. Dubravka Lakić, filmski kritičar, komentariše “Jedno je sigurno - Trebinje i Banja Luka u novom filmu...izgledaju kao preslikani sa najlepših panoramskih razglednica, i ukoliko je ovo bio strateški cilj ovog filma, on je sasvim postignut”. Milorad Milinković sasvim dobro komunicira sa bioskopskom publikom. Očigledno da je urodio plodom rediteljski sok od kleke. Lik iz naslova - Zduhač je mitološko biće, čovek sa darom da se u snu bori za dobro, istovremeno je i lik u video igrici koju igraju glavni junaci. Film je urađen uz inovativnu primenu HD tehnologije. Film je sniman najviše u Banjaluci i Trebinju, a manjim delom u Beogradu.
Bois-des-Filion (Quebec)
Bois-des-Filion je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 9.485 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 9.485 stanovnika, što je za 13,1 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 8.383 žitelja.
Rajko Mitić
thumb|Rajko Mitić (1970) Rajko Mitić (r. 19. novembra 1922. Dol - †29. mart 2008. Beograd), je bivši jugoslovenski fudbaler. Igrao je za beogradski BSK i Crvenu zvezdu, u kojoj se proslavio. Za "crveno-bele" je odigrao oko 580 utakmica, bio kapiten tog tima i proglašen je za prvu "Zvezdinu zvezdu". Igrao je na poziciji desne "polutke".
Za reprezentaciju Jugoslavije je odigrao 59 utakmica (debitovao 9. maja 1946) i postigao 32 gola. Učestvovao je na svetskim prvenstvima u Brazilu 1950. godine i u Švajcarskoj 1954. Zbog korektne igre ostao je upamćen kao veliki džentlmen fudbala.
Biografija
Mitić je počeo da igra fudbal na livadama beogradskog Košutnjaka, a nastavio je u klubu istog imena, koji se takmičio u trećem razredu Beograda. U leto 1938, postao je član omladinske ekipe BSK-a, da bi dve godine kasnije, sredinom 1940, na prijateljskoj utakmici protiv zemunskog Viteza (7:3), debitovao za prvi tim na mestu vođe navale. Na toj utakmici Mitić je postigao pet golova.
Drugi svetski rat je zaustavio njegov sportski razvoj, ali je od 1944. godine, kao borac inžinjerske brigade NOVJ (zajedno sa Đajićem i Jezerkićem), nastavlja da igra, da bi od osnivanja Crvene zvezde, 4. marta 1945, bio njen prvi kapiten. Od tada je u 14 prvenstvenih sezona nosio „crveno-beli" dres kao jedan od najboljih igrača u istoriji Crvene zvezde. Odigrao je ukupno 572 utakmice (od toga 220 prvenstvenih i 39 u Kupu) i postigao 262 gola (74 prvenstvena i 22 u Kupu).
Kao kapiten, Mitić je pet puta predvodio „crveno-bele" kad su osvajali titulu prvaka Jugoslavije: 1951, 1953, 1956, 1957. i 1959. godine. Prvu od ovih pet titula Crvena zvezda je osvojila u dramatičnoj borbi sa zagrebačkim Dinamom, koji je tri kola pre kraja vodio sa pet bodova prednosti, da bi ipak izgubio prvo mesto za slabiji količnik od 0,018 golova. I u Fudbalskom kupu Jugoslavije Mitić je sa Crvenom zvezdom četiri puta osvajao trofej: 1948, 1949, 1950. i 1958. godine.
Osim rehabilitacije posle operacije meniskusa 1947, Mitić je retko odsustvovao iz tima. Posle 13 godina aktivnog igranja, od dresa Crvene zvezde oprostio se 29. novembra 1958. u finalu Kupa protiv mostarskog Veleža (4:0) u Beogradu.
Kao kapiten Crvene zvezde Mitić je imao i dva doživljaja koji su u svoje vreme podelili javnost. Prvi put kad je zbog nedoličnog ponašanja isključio iz igre svog najboljeg prijatelja Branka Stankovića, kad se čak i u Crvenoj zvezdi vodila diskusija da li i ovo spada u pravo kapitena tima, dok je drugi slučaj izazvao pravu buru među navijačima. Tada, 7. aprila 1958. u prvenstvenom susretu protiv ekipe Splita u Splitu, u 72. minutu utakmice, kod rezultata 1:1, pošto je bačeni kamen iz gledališta pogodio u glavu Boru Kostića, Mitić je izveo ekipu sa terena. Disciplinski sud FSJ kaznio je sve igrače Crvene zvezde (izuzev Kostića i Beare) sa po mesec dana neigranja.
Tokom 11 godina igranja za reprezentaciju Jugoslavije, prvo je triput uspešno igrao za omladinsku ekipu (1940-1941), a posle toga 59 puta za najbolju selekciju. Debitovao je na prvoj međudržavnoj utakmici posle Drugog svetskog rata, 9. maja 1946. protiv Čehoslovačke (2:0) u Pragu. Na ovoj utakmici od predratnih reprezentativaca igrali su samo Frane Matošić i Pleše, a svi ostali su bili debitanti: Zvonko Monsider, Branko Stanković, Ljubomir Kokeza, Ivan Horvat, Kiril Simonovski, Kosta Tomašević, Mitić, Stjepan Bobek i Ratko Kacijan.
U ovom susretu Mitić je postigao i prvi gol za reprezentaciju. Do kraja je ukupno 32 puta bio strelac, što ga je uvrstilo na četvrto mesto najboljih strelaca u reprezentaciji (Bobek 38, Milan Galić 37, Blagoje Marjanović 36 golova i Savo Milošević 35 golova).
Za boje reprezentacije Mitić je na tri utakmice postigao het-trik: 28. maja 1950. protiv Danske (5:1), 15. jula 1952. protiv Indije (10:1) i 21. maja 1953. protiv Velsa( 5:2). Više puta je rekao da mu je najmiliji gol za reprezentaciju bio onaj koji je postigao 16. maja 1954. u prijateljskom susretu protiv Engleske (1:0) u Beogradu. To je bio jedini, odlučujući pogodak, a postignut je u poslednjim minutima utakmice.
Učestvovao je na dva olimpijska turnira - 1948. u Londonu i 1952. godine u Finskoj. I oba puta osvojio drugo mesto, srebrnu medalju. Bio je kapiten olimpijskog tima iz Finske, koji je na svih šest utakmica igrao u nepromenjenom sastavu: Vladimir Beara, Branko Stanković, Tomislav Crnković, Zlatko Čajkovski, Ivan Horvat, Vujadin Boškov, Tihomir Ognjanov, Mitić, Bernard Vukas, Stjepan Bobek i Branko Zebec.
Oba svetska prvenstva na kojima je učestvovao, 1950. u Brazilu i 1954. godine u Švajcarskoj, nisu mu ostala u prijatnoj uspomeni. Pred utakmicu protiv Brazila (0:2) u Riju, izlazeći na teren podzemnim hodnikom, na izlaznom stepeništu naglo je podigao glavu i temenom udario u gvozdeni poklopac koji je zatvarao izlazak na teren. Zbog velike rasekotine na glavi i krvarenja, morao je da zatraži lekarsku pomoć. Zbog toga je Jugoslavija utakmicu počela sa 10 igrača, a vodeći gol koji je Ademir postigao u 3. minutu, Mitić nije ni video.
Jubilarnu, 50. utakmicu u reprezentaciji proslavio je na Svetskom prvenstvu 1954, u susretu protiv SR Nemačke (0:2). Uprkos terenskoj nadmoćnosti, Jugoslavija je poražena: Horvat je postigao autogol, a drugi pogodak primljen je pred kraj susreta.
Mitić se od dresa reprezentacije oprostio se 29. septembra 1957. protiv Rumunije (1:1) u Bukureštu. Imao je 35 godina i 23 dana, četiri dana manje nego njegov dugogodišnji saigrač Branko Stanković koji je kao rekorder poslednju utakmicu u državnom timu odigrao sa 35 godina i 27 dana.
Kad je prestao da igra, od 1960. do 1966. godine kao viši sportski trener nalazio se na čelu stručnog štaba Crvene zvezde, krajem 1966. postao je član Komisije FSJ za sastav reprezentacije, a od 23. aprila 1967. do 18. novembra 1970. kao selektor sastavio je 34 jugoslovenske reprezentacije. Najveći uspeh postigao je u Kupu nacija 1968, na kome je Jugoslavija osvojila titulu vicešampiona Evrope.
Još kao aktivan igrač bio je komentator beogradskog „Sporta", a kasnije se potpuno posvetio sportskom novinarstvu i godinama je komentator u listu „Tempo", u kome je, iako penzionisan 1983, i dalje aktivan.
The Lavender Hill Mob
The Lavender Hill Mob je britanska crno-bijela kriminalistička filmska komedija snimljena 1951. u režiji Charlesa Chrictona. Protagonist, čiji lik tumači Alec Guiness, je skromni zaposlenik banke koji se nakon dvadeset godina službe odluči "poslužiti" zlatom koje mu je povjereno na prijevoz, i tu svrhu smišlja i organizira pljačku u kojoj će mu pomoći prijatelj i nekoliko profesionalnih kriminalaca. Radnja prikazuje komplikacije koje nastanu kada plijen slučajno završi u Parizu. Film, koji je koristio autentične lokacije Londona, na kome su još bili vidljivi tragovi ratnih razranja, se dopao publici, ali i kritici, osvojivši prestižne nagrade s obje strane Atlantskog oceana. Danas predstavlja jednu od najpoznatijih ealinških komedija.
FK Radnički Nova Pazova
FK Radnički Nova Pazova je fudbalski klub iz Nove Pazove, Srbija. Klub je osnovan 1946. godine i trenutno se takmiči u Srpskoj ligi Vojvodina, trećem takmičarskom nivou srpskog fudbala, nakon što je u sezoni 2012/13. ispao iz Prve lige Srbije. Radnički je u sezoni 2011/12. osvojio prvo mesto u Srpskoj ligi Vojvodina i plasirao se u viši rang, Prvu ligu Srbije, ali se tu zadržao samo jednu sezonu.
Blackburn, Missouri
Blakburn je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 249, što je 35 (-12,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Aislingen
Ajslingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Dilingen an der Donau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.356 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9773111.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Dilingen an der Donau Ajslingen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Dilingen an der Donau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 437 metara. Površina opštine iznosi 19,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.356 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 70 stanovnika/km².
Forestdale, Alabama
Forestdale je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 10.162 stanovnika.
Morretto, Chieti
Morretto je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 643 m.
Pontinia, Latina
Pontinia je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6407 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Aceglaton
Aceglaton je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 258,182 Da.
Bonaventure (Quebec)
Bonaventure je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 2.775 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 2.775 stanovnika, što je za 3,8 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 2.673 žitelja.
Monocerin
Monocerin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 308,326 Da.
Giovanni Bon
Giovanni Bon (Campione, oko 1380. – Venecija, oko 1442) bio je talijanski kipar i arhitekt porijeklom iz kraja Campionea koji se naselio u Veneciju i zajedno sa sinom Bartolomeom Bonom vodio od 1421. do svoje smrti vrlo uspješnu kiparsko-graditeljsku radionicu.
Botega Bon, bila je kasno gotička kiparska i graditeljska radionica, a to je u prvoj polovici 15. vijeka bio prevladavajući umjetnički pravac koji je u spoju sa bizantinskom dekorativnošću postao novi venecijanski stil gotico fiorito.
Život i rad
Vrlo je teško s potpunom preciznošću odrediti radove koje je izveo Giovanni, a koje njegov sin Bartolomeo. Pretpostavlja se da je većinu čipkastog pročelje slavne gotičke palače Ca' d'Oro (1424–1430) izveo on. Zajedno sa sinom izveo je portal za baziliku Santa Maria dei Frari. thumb|left|240px|portal bazilike Santa Maria dei Frari thumb|right|220px|Porta della Carta Giovanni je započeo raditi i na slavnom portalu Porta della Carta (Papirnata vrata) na Duždevoj palači (1438–1442), ali je većinu skulptura isklesao njegov sin Bartolomeo nakon očeve smrti.
Devecey
Devse je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Bezanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1423 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 376 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 236 metara (maksimalnoj 482 m, a minimalnoj 211 m).
Allersberg
Alersberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Rot. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 8.084 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9576113.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rot Alersberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Rot. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 385 metara. Površina opštine iznosi 59,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 8.084 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 135 stanovnika/km².
Žminj
Žminj je naselje i općina u Hrvatskoj u Istarskoj županiji koja se sastoji od 33 naselja.
Općinska naselja
Općina se (stanje 2006) sastoji od 33 naselja, to su: Balići I, Benčići, Cere, Debeljuhi, Domijanići, Gradišće, Gržini, Jurići, Karlovići, Klimni, Krajcar Breg, Krculi, Kresini, Križanci, Krničari, Kršanci, Laginji, Matijaši, Modrušani, Mužini, Orbanići, Pamići, Pifari, Prkačini, Pucići, Rudani, Šivati, Tomišići, Vadediji, Vidulini, Zeci, Žagrići i Žminj.
Zemljopis
Naselje u središnjoj Istri, 15 km južno od Pazina. (45 st. i 9 min. N; 13 st. 55 min. E). 379 m nadmorske visine. Smješten je na vapnenačkom brdu.
Uprava
Sjedište općine od 1993. Prije je spadala pod općinu Rovinj. Načelnici Željko Rudan, Vinko Galant, Ratko Jeromela
Povijest
U prapovijesti je bio naseljen kao gradina. U željezno doba (2000 - 1000 pr. Kr.) bilo je na Žminjštini nekoliko naselja što potvrđuju nađeni ostaci keramike kod Sv. Foške i u samom Žminju. Vjerovatno je bilo i jedno naselje na padinama Drage, gdje su bili izvori vode. Pretpostavlja se da je Žminjština dobila značaj prometnog razkrižja već u željezno doba jer su putevi vodili prema tada već postojećim naselbinama Pićan, Stari Gočan, Gradina, Barban, Stari Pazin, Lindar, Vodnjan, prema Dragi itd. Ti putevi su sa modifikacijama ostali sve do danas.
Doseljavanje Slavena na Žminjštinu može se postaviti u 7. stoljeće. Zbog dobrih puteva, koji su ostali još iz rimskog doba lako su napredovali i naselili već postojeća naselja. Grobni nalazi oko osnovne škole u Žminju iz IX. I X. st. potvrđuju da je tu bilo veće staroslavensko naselje. Slično se može tvrditi i za područje Sv. Foške i padine Drage oko lokve Vidonjak na položaju Mitrovica. Iz 10. stoljeća potječu i neke crkve na Žminjštini, kao ona Sv. Agate kod Vidulini pa se može sa sigurnošću tvrditi da su okolo postojala naselja.
Žminjština je bila od druge polovine 12. stoljeća u sastavu Pazinske grofovije. Iz urbara i drugih izvora može se ustanoviti da je Žminj bio među najrazvijenijima. To se zaključuje po davanjima i radnim danima za obradu zemlje. U to doba djelovala je i pošta jer su je seljaci morali prenositi. Žminj je bio trgovište bogato poljoprivrednim proizvodima, vinom i drvom. Jochann Weichard Valvasor u knjizi "Slava Kranjskoga vojvodstva" opisuje Žminj (Der Marckht SWINGK Izmin) kao bogato naselje udaljeno 17 milja od Ljubljane i jednu milju od Pazina. Naselje je na brdu i otvoreno sa svih strana. Glavni proizvodi su sa polja, voćnjaka, vinograda i šuma. Navodi nedostatak da je ovdje više vina nego vode što ipak nije baš dobro ako se zaboravi da je voda nužna za život. Iz crteža Žminja se vidi da je to bilo utvrđeno naselje jednostavne arhitekture. Inače je bila Žminjština među najbogatijima vinogradima te se je trgovalo vinom.
U 14. stoljeću su se na Žminjštinu doseljavali bjegunci iz drugih istarskih naselje kada su ih Mlečani razorili. Isto tako su se ovamo doseljavali bjegunci pred Turcima. Tako su Turci 1528. osvojili Liku i Krbavu. Uništili su mnoga naselja među kojima i Modruš. Od tuda su se na Žminjštinu doselili stanovnici i osnovali naselje Modrušani.
U 19. stoljeću dolaze doseljenici iz Karnije koji su većinom radili u žminjskim kamenolomima i kasnije postali i njihovi vlasnici. Žminj je već 1822. dobio osnovnu školu što je omugućilo razvoj i prosperitet Žminjštine.
Austrijanci su nastavili sa modernizacijom cesta koju su započeli Francuzi. Tako je bila 1847. izgrađena cesta Žminj – Sveti Petar u Šumi, koja je 1880. produžena do Tinjana. Iz Kanfanara za Barat je bila napravljena cesta preko Drage ispod Vidulini 1856. i po njoj je vozila i pošta. Nakon otvaranja željeznice (1876.) godine 1884. je napravljena cesta Žminj – Pifari dužine 4 km tako da je Žminjština dobila bolju vezu sa željeznicom.
U drugoj polovini 19. stoljeća Žminj je učvrstio svoj položaj prometnog i trgovačkog središta. Tu se je trgovalo vinom, drvom, stokom, žitom i drugim proizvodima. Redovno su se održavali sajmovi, koji su donosili živahnu trgovinu. Prvi sajam u godini bio je 13. veljače, zatim 24. kolovoza i 11. studenog. Zatim su sajmovi bili kod Sv. Matije u Ceru 24. veljače i 24. rujna. Kod Sv. Foške bio je sajam domaćih životinja i seoske opreme treći dan po Vazmu i treći dan po Duhovima.
Da je u Žminju boravilo mnogo ljudi i da se tu živahno trgovalo, govori nam veći broj gostionica, hotela i soboiznajmljivača. Razvili su se i različite obrti kao pekari, stolari, tesari, kovači, postolari, tkalci itd. Ti obrti bili su u Žminju a i u selima. Značajno se razvilo pridobivanje i obrada kamena. Jako poznati su bili žminjski “škarpelini” obrađivači kamena.
Za Žminj i Žminjštinu su početkom 20. stoljeća važni slijedeći događaji : osnivanje Gospodarske zadruge 1903., izgradnja društvene zgrade – lokande 1905., osnivanje Posujilnice i Čitaonice 1906., zadružni parni mlin 1907. U to doba su počeli voziti prvi automobili, motocikli i bicikli, a proradio je i telegraf. Sve to i procvat gospodarstva i trgovine u Monarhiji i svijetu su i Žminštini donijeli mnogo naprednog i dobrog. Ipak sve se loše završilo izbijanjem 1. svjetskog rata. Žminjština u tom ratu nije značajnije stradala, ali su Žminjci osjetili sve nedaće koje je nanio taj rat ljudima tadašnjeg vremena.
Nakon 1. svjetskog rata Istra pada pod Italiju i za Žminjštinu, kao i za cijelu Istru, započinje sasvim novo razdoblje. Nakon Rapalskog ugovora 12. studenog 1920. Istra je pripala Italiji. S kraljevom odlukom 18. siječnja 1923. nastala je Pulska pokrajina sa sjedištem u Puli kojom je upravljao perfekt. Podijeljena je bila na šest okružja. Općina Žminj nije doživjela promjene, spala je pod pazinsko okružje.
Najteže godine bile su od 1928. do 1930. Za te godine ne postoje podaci. Polagani rast počeo je 1930. i trajao je sve do početka Drugog svjetskog rata. Mnogi Žminjci su pokušali naći bolji kruh u Americi, Jugoslaviji, Italiji i drugdje. Nekima je to uspjelo, a puno ih se vratilo i ponovo počelo iz početka. Izselile su se 42 obitelji. Mnogi posjedi su u to doba propali zbog prezaduženosti te planske politike Italije da čim bolje oslabi hrvatstvo i ojača talijanstvo. Sredinom tridesetih godina stanje se znatno poboljšalo, prije svega zbog zapošljavanja u rudniku Raša, a i trgovina je ojačala, ceste su se dobro održavale, započeo je autobusni promet, automobilizam i motociklizam. Ljudi su masovno kupovali bicikle. Razvila se mala trgovina tako da je više Žminjaca prodavalo proizvode u Trstu kamo su redovno putovali vlakom. Željeznički promet s Trstom bio je dosta brz, udoban i ne previše skup. U Trstu su nabavljali različite proizvode i dostavljali ih stanovništvu. Tako je roba iz Trsta dobila visoki ugled među Žminjcima. Dobro je bilo samo ono iz Trsta. Od 1928. Žminjom prolazi i autobus koji vozi iz Trsta za Pulu i obrnuto te staje kod Sv. Bartula. Sredinom tridesetih su do Žminja počele voziti raške kavarice, čime je olakšan promet na posao u rudnik i sve više ljudi je tamo radilo. Započela je i elektrifikacija i Žminj dobiva elektriku 12. siječnja 1929.
Za vrijeme 2. svjetskog rata Žminj i Žminjština jako su stradali od bombardiranja te vojnog nasilja Njemačke vojske. Mnogi mladi Žminjci otišli su na ratišta služeći talijansku vojsku. Žminj je bio oslobođen 7. svibnja 1945.
Poslijeratni period karakterizira spora obnova gospodarstva, iseljavanje stanovništva i zapošljavanje u raškim ugljenokopima, Puli, Pazinu, Rovinju i drugdje. Žminjština je 1910. imala oko 5.700 stanovnika, a 1970. samo oko 4.200. Tada je bilo na području Žminjštine zaposleno 238 radnika, a oko 700 ih je putovalo na posao u druge krajeve. Modernizacija i asfaltiranje cesta započelo je prema Pazinu, Puli i Rovinju krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih. Prvi asfalt je Žminj dobio 22. studenog 1969. kada je otvorena cesta Pazin - Pula. Lokalne ceste su bile u makadamskoj izvedbi sve do osamdesetih godina, kada počinje širenje puteva i asfaltiranje koje do danas još nije završeno. U knjizi "Žminj i Žminjština" (1976.) je zapisano, da ima Žminjština 285 automobila što je tada iznosilo oko jedan automobil na 15 žitelja, danas praktično svaki drugi žitelj ima auto. Tada je bilo i 245 traktora, 310 televizora i 725 radioaparata.
Znatan napredak trgovine vidimo sredinom sedamdesetih, kada su bile u Žminju tri prodavaonice prehrambenih proizvoda, dvije industrijske robe, prodavaonica poljoprivrednih proizvoda, voća i povrća, prodavaonicu automobilskih dijelova i poljoprivredne mehanizacije, trafiku i tri gostionice. U Ceru i Modrušanima su bile prodavaonice mješovite robe.
Žminj i Žminjština su u samostalnoj Hrvatskoj napredovali, posebno nakon formiranja općine Žminj 1993. Velik značaj ima Istarski ipsilon koji prolazi pokraj Žminja 1999.
Spomenici i znamenitosti
Crkva Sv. Mihovila, Sv. Bartola, Sv. Foška, Sv. Marija od mora, Sv. Trojstvo, Sv. Antona i dr.
Selo Pamići ima dvije crkve: Sv. Leopold Mandić i Majka Božja Kraljica obitelji
Kalvarija ili Golgota, brežuljak kraj Jeruzalema na kojem je prema novozavjetnoj predaji razpet i umro Isus Krist. ... kalvarija kraj Žminja.
groblja, ... najpoznatije staroslavensko groblje je ono u Žminju, u kojem je pronađeno 227 grobova iz IX. i X. st.
Freske u crkvi Sv. Trojice i Sv. Antuna
Kula i Zat kaštel
Lijepi zvonik sa satom
Stare razglednice Žminja
Žminj je ovjekovječen na mnogim ljupkim starim razglednicama s konca 19. i početka 20. stoljeća. Poznati fotografi, poput Luigija Mionija, pohodili su Žminj i njegovu okolicu, snimajući fotografije za potrebe nakladnika koji su se bavili izdavanjem razglednica, ne samo onodobnih mondenih centara poput Opatije, Rovinja ili Pule, već i zavodljivih ladanjskih ambijenata diljem Istre koji su bili čestom i privlačnom destinacijom bogatoga austrougarskog i europskog građanstva i plemstva.
Žminjske razglednice izraz su vrhunskog umijeća starih fotografa i tiskara. Predočavaju nam gradić u njegovoj osebujnoj tihosti i smirenosti, no i u njegovoj urbanoj i arhitektonskoj uščuvanosti čije će unutarnje i vanjske vizure narušiti tek potonja ratna i druga oštećenja, kao i promjene izazvane općim razvojem mjesta.
Vanjske veze
http://www.vatrogasci-zminj.com/
http://www.fallingrain.com/world/HR/4/Zminj.html
http://www.destinacije.com/slika_nav.asp?lang=hr&pg=1&p=Pazin&cp=30&s=Next&prikaz=&t=opis_slike
http://www.istriadalmazia.it/scoprire/paesi/gimino/Gimino_01.pdf
http://www.astronomija.co.yu/razno/ad/vidulini/vidulini.htm
http://www.vidulini-astro.hr/stupac.php?kategorija=AUV
South Windham, Connecticut
Saut Vindam je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.421, što je 143 (11,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Steve Jobs
Džobsova poslovna biografija je dosta doprinela mitu o usamljenim, preduzetničkim osobenjacima Silicijumske doline, naglašavajući njegovo shvatanje značaja estetike i dizajna u javnosti. Njegov rad na proizvodima koji su bili funcionalni i privlačni stvorio mu je kultni status.
Zajedno sa suosnivačem Epla Stivenom Voznijakom doprineo je širenju popularnosti personalnih računara u kasnim 1970im godinama. U ranim osamdesetim godinama prošlog veka Džobs je prvi uočio komercijalni potencijal grafičkog korisničkog interfejsa i miša. Nakon što je izgubio kontrolu u upravi Epla 1985, Džobs je osnovao firmu Nekst, koja se bavila računarskim platformama specijalizovanim za visoko obrazovanje i poslovnu primenu. Kada je 1997 Epl kupio Nekst, Džobs se vratio u preduzeće koje je suosnovao i od tada je na položaju glavnog izvršnog rukovodioca.
24. avgusta 2011. Stiv Džobs je objavio kako podnosi ostavku na mesto generalnog direktora Epla. Objavljeno je kako je umro 5. oktobra.
Biografija
Nedugo zatim tu se i zaposlio i radio je zajedno sa Stivenom Voznijakom kao sezonski radnik tokom leta. Godine 1972, Džobs je maturirao u srednjoj školi i prijavio se na Rid Koledž u Portlandu. Iako je napustio redovno školovanje nakon prvog semestra nastavio je da sluša pojedina predavnja kao što je, između ostalog, kaligrafija. „Da nisam bio prisutan na upravo tom predavanju, Mek nikad ne bi imao višestruke slovne tipove i proporcionalno postavljene fontove“, izjavio je Džobs.
U jesen 1974, Džobs se vratio u Kaliforniju i počeo da prisustvuje sastancima računarskog kluba Hombru, zajedno sa Stivenom Voznijakom. Zaposlio se kao tehničar u Atariju, proizvođača poznatih video-igara, sa namerom da skupi novac za put u Indiju radi duhovnog uzdizanja. Tokom šezdesetih godina prošlog veka otkriveno je od strane telefonskih „hakera“ da dečija pištaljka delimično prekrivena lepljivom trakom, koja se dobijala besplatno uz svaku kutiju ovsenih pahuljica, može da reprodukuje kontrolni signal od 2600 Hz kojeg je AT&T koristio za međugradske telefonske pozive. Nakon što je pročitao o ovom otkriću, zajedno sa Voznijakom je, na kratko, krenuo u posao sa „plavim kutijama“ koja je omogućavala protivzakonite besplatne međugradske razgovore.
Jedno vreme, Džobs je putovao po Indiji zajedno sa svojim kolegom sa fakulteta Danijelom Kotkeom, (koji će kasnije biti prvi zaposlenik u Eplu) u potrazi za duhovnim prosvetljenjem. U Ameriku se vratio, sa obrijanom glavom i tradicionalnom indijskom odeždom. Vratio se na svoj stari posao u Atariju gde mu je poveren zadatak da napravi štampanu ploču za igricu Breakout. Prema Nolanu Bušelu, osnivaču Atarija, Atari je nudio 100 dolara po čipu manje. Džobs je pokazivao malo interesovanje i znanje o štampanoj ploči i dogovorio se sa Voznijakom da podele zaradu ukoliko Voznijak uspe da smanji broj čipova na ploči. Na iznenađenje Atarija, Voznijak je uspeo da smanji broj čipova za 50, nacrt je bio tako uzan da se nije mogao umnožiti na na proizvodnoj traci. Tada je Džobs rekao Voznijaku da mu je Atari dao svega 700 dolara (umesto 5000 dolara koliko je stvarno dobio) i da je Voznijakov deo svega 350 dolara.
Počeci računara „Epl“
Prvi personalni računar kojeg su njih dvojica prodavali bio je Apple I, po ceni od 666,66 dolara, broj koji se Voznijak smislio jer je voleo ponavljanje cifara. Njegov naslednik, Apple II, bio je predstavljen naredne godine i postigao je ogroman uspeh, pretvarajući Epl u bitnog igrača na novorođenom tržištu personalnih računara. U decembru 1980, sa uspešnim finasijskim rezultatima, kompanija „Epl“ je počela da se kotira na berzi čime je Džobs postao multimilioner.
Kako je Epl rasto, rasla je i potreba za iskusnim rukovodiocem koji bi upravljao rastom preduzeća. Godine 1983, Džobs je pozvao Džona Skalija iz Pepsi Kole da bude glavni izvršni rukovodilac, rekavši mu: „Da li želiš da ostatak tvog života provedeš prodajući zašećerenu vodicu ili želiš da promeniš svet?“. Naredne godine Epl je krenuo da menja svet, sa reklamom nazvanom „1984“ na Superboulu, finalu američke lige u američkom fudbalu. Dva dana kasnije, na godišnjem sastanku deoničara 24. 1. 1984. Džobs je predstavio Apple Macintosh. Macintosh je bio prvi komercijalni uspešan računar sa grafičkim korisničkim interfejsom, koji je nastao pod uticajem XEROX PARC-a. Razvoj računara Macintosh je započeo Džef Raskin, a kasnije je od njega to preuzeo Džobs.
Mada je Džobs bio ubedljiv i harizmatični propovednik za Epl, neki od njegovih službenika su ga često opisivali kao sklonog greškama remetioca. Opšti pad prodaje koji se desio krajem 1984. godine doveo je do pogoršanja odnosa sa Skalijem. Krajem maja 1985, nakon najave velikog broja otkaza u Eplu i borbe za prevlast u preduzeću, Skali razrešio Džobsa položaja rukovodioca Macintosh-ovog odeljenja.
Osnivanje Neksta
Stiven Džobs (levo) i [[Bil Gejts (desno)|thumb|300px]]
Džobs je NeXt Cube opisao kao interpersonalni računar, za razliku od ostalih, personalnih računara. To jest, ako bi računar ljudima dozvoljavao da komuniciraju i sarađuju međusobno na veoma jednostavan način, to bi rešilo mnoge probleme koje personalni računari nisu bili u stanju da reše. Pošto su mu zamerali da na originalnom mekintošu nije uključio neke mrežne karakteristike, odlučio je da ne ponovi grešku, tako da je izradio savremeni sistem za elektronsku poštu, NeXTMail, koji je bio primer njegove interpersonalne filozofije. Između ostalog, podržavao je ugrađenu grafiku i zvuk u elektronskoj pošti.
Povratak u Epl
S kupovinom Neksta mnoge komponente iz njegove tehnologije našle su svoj put do Eplovih proizvoda, od koji je najznačajniji NeXTSTEP, koji je evoluirao u Mac OS X. Pod Džobsovim vođstvom kompanija je znatno napredovala i povećala zaradu izbacivanjem iMac-a na tržište, kao i drugih novih proizvoda. Od tada su inovativni dizajn i moćan brend radili za Epl. Na sajmu Mekvorld Ekspo 2000. Džobs je postao stalni glavni izvršni rukovodilac.
Poslednjih godina kompanija se razgranala. Ppredstavljanjem muzičkog plejera ajpod, digitalnog softvera iTunes, kao i internetprodavnice za preuzimanje muzike iTunes Store, kompanija je napravila prodor među uređaje potrošačke elektronike i digitalne muzike. Nedavno su proširili posao predstavljanjem i iPhone, uređaja koji kombinuje mobilni telefon, ajpod i uređaj za krstarenje Internetom.
thumb|Stiv Džobs 2005.
Skandal sa akcijama
Stiv Džobs je 2001. dobio akcije Epla u vrednosti od 7.500.000 dolara za cenu od 18,30 dolara po akciji. Stvarna cena je trebalo da bude 21,21 dolar, što je povlačilo poreski prihod od 20.000.000 dolara koje on nije prijavio kao prihod. Da je pokrenuta pravna porcedura, Džobs je mogao da se suoči sa brojnim kriminalnim optužbama i kaznama. Epl je tvrdio da su mu akcije odobrene na specijalnom sastanku upravnog odbora. Pored toga, istraga se fokusirala na lažne datume opcija koje su rezultirale retroaktivnim povećanjem od 20 miliona dolara. Ovaj slučaj predstavlja kriminalni akt i vlada SAD je sprovela brojne istrage, ali je i Epl sproveo internu istragu koja je završena 29. 12. 2006, a Džobs je po njoj bio nesvestan pravnog značenja ovog čina, a dodeljene akcije su navodno vraćene.
Piksar i Dizni
Džobs je 1986. kupio Grafiks Grup (kasnije preimenovanu u Piksar) od grafičkog ogranka Lukasfilma za 10 miliona dolara kojih je 5 miliona pridodato kao kapital kompaniji. Glavni razlog za ovako nisku cenu je bila potreba Džordža Lukasa da finansira svoj razvod 1983, bez smanjivanja udela i kontrole nad franšizom Zvezdanih ratova.
Nova kompanija, koja se prvobitno nalazila u Point Ričomondu, Kalifornija, a uskoro je bila preneta u Emerivil, Kalifornija, je sklopila ugovor sa kompanijom Dizni o produkciji velikog broja kompjuterski animiranih dugometražnih filmova koje bi Dizni kofinansirao i distribuirao. Prvi film koji se izrodio iz ovog partnerstva bio je Priča o igračkama, doneo je slavu i dobre kritike studiju, kada se pojavio 1995. Narednih 10 godina, pod vođstvom Piksarovog direktora Džona Lasetera, kompanija je proizvela visokobudžetne hitove kao što su: „Život jedne bube“ (1998), „Priča o igračkama 2“ (1999), „Udruženje monstruma“ (2001), „Potraga za Nemom“ (2003), „Neverovatni“ (2004), „Automobili“ (2006) i „Mućkalica“ (2007). „Potraga za Nemom“ i „Neverovatni“ su dobitnici Oskara za najbolji dugometražni animirani film, uspostavljenu 2001.
Tokom 2003. i 2004, pošto je Piksarov ugovor sa Diznijem polako isticao, Džobs je pokušao da pregovara sa izvršnim direktorom Diznija Majklom Ajznerom, ali su pregovori propali, pa je početkom 2004. Džobs objavio da će Piksar morati da traži novog partnera za distribuciju svojih filmova kada im ugovor istekne. Lična netrpeljivost dvojice izvršnih direktora je bila navođena za glavni razlog neuspeha kompanija da produže saradnju.
Oktobra 2005. Bob Ajger je zamenio Ajznera na čelu Diznija i Ajger je brzo uspeo da obnovi saradnju sa Džobsom i Piksarom. 24. januara 2006, Džobs i Ajger su objavili da se Dizni složio da otkupi Piksar u transakciji vrednoj 7,4 milijardi dolara. Kada je posao zaključen, Džobs je postao najveći samostalni deoničar Diznija sa vlasništvom nad oko 7% deonica. Džobsove deonice u Dizniju su uveliko premašile Ajznerove koji poseduje 1.7%, a član porodice Dizni – Roj E. Dizni poseduje 1% deonica. Tako se Džobs pridružio upravnom odboru direktora kompanije.
Lični život
Džobs se oženio sa Loren Pauel 18. marta 1991. i ima troje dece sa njom. Takođe ima ćerku Lisu Brenon–Džobs sa Kris–En Brenon, kojom se nije oženio. Lisa je novinar koji piše za „Harvard Krimzon“. U nezvaničnoj biografiji „Drugi dolazak Stiva Džobsa˝ autor Alan Dojčman navodi da se Džobs zabavljao sa Džoan Baez. Dojčman citira Elizabet Holms, Džobsovu drugaricu sa Rid koledža, koja tvrdi da je „verovala da je Stiv postao ljubavnik Džoan Baez u velikoj meri zbog toga što je Baezova bila ljubavnica Boba Dilana“. U još jednoj neautorizovanoj biografiji „Ikona: Stiv Džobs“ Džefrija Janga i Vilijama Simona se tvrdi da se Džobs čak i oženio Džoanom Baez, ali su pošto je ona tada imala 41 godinu, malo je verovatno da je par mogao da ima decu. Baezova je pomenula Džobsa u svojim memoarima And a voice to sing with iz 1987.
Stiv Džobs je takođe bio veliki obožavalc Bitlsa i uživao u Bahu oi ostaloj klasičnoj muzici. Džobs je bio vegeterijanac.
31. jula 2004. Džobs je operisan od retke vrste tumora pankreasa. Preminuo je 5. 11. 2011. u 56. godini.
Boucherville (Quebec)
Boucherville je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 40.753 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 40.753 stanovnika, što je za 4,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 39.062 žitelja.
Bedtime for Bonzo
Bedtime for Bonzo je američka crno-bijela filmska komedija snimljena 1951. godine u režiji Fredericka de Cordove. Naslovni lik je čimpanza po imenu "Bonzo" nad kojim profesor psihologije Peter Boyd (čiji lik tumači Ronald Reagan) provodi eksperiment tako što ga nastoji odgojiti, odnosno naučiti moralu poput ljudskog djeteta. Radnja prikazuje kako u tu svrhu unajmljuje ženu (koju tumači Diana Lynn) koja će pri tome glumiti njegovu "majku", dok će on glumiti njegovog "oca".
Bedtime je postao jedan od komercijalno najuspjelijih filmova svog doba, te potakao snimanje nastavka pod naslovom Bonzo Goes to College (iako u njemu nisu nastupili ni originalni čimpanza ni Reagan). Reaganu je taj uspjeh nakon dugo vremena - kada se sve više počeo baviti politikom, a sve manje glumom - preporodio karijeru, odnosno ponovno donio status hollywoodske zvijezde. Usprkos toga, sam Reagan ga nije pogledao sve do 1984. godine, kada je već bio postao predsjednik SAD. Tada se Bonzo sa njim počeo povezivati u negativnom kontekstu, odnosno od strane ljevičara i kritičara njegove politike počeo koristiti kako bi se istaknula njegova "šašavost", neozbiljnost i mentalni nedostaci. Za to je možda najkarakterističniji rock-bend Ramones koji je svoju protestnu pjesmu iz 1986. godine nazvao Bonzo Goes to Bitburg.
Etrursko pismo
thumb|right|240px|Natpis na "jetri iz [[Piacenza|Piacenze", vidi haruspex.]] Etruščansko pismo (rasensko pismo) je izvedeno iz eubejske ("crvene") varijante grčkog pisma. Od Etruščana (Rasena) su pismo vjerojatno preuzeli Rimljani, što je dalo današnju latinicu. Za pisanje brojeva su postojali posebni simboli, nalik slovima.
Općenito
Pismo je izvedeno od "crvenog" grčkog alfabeta (eubejskog pisma) u kojoj su simboli Χ i Ψ imali drugačiju upotrebu nego u suvremenom grčkom pismu, a postojali su i simboli digama, kopa i san. Smjer pisanja je uglavnom bio zdesna nalijevo. U literaturi se uglavnom pojedina slova nazivaju odgovarajućim nazivima za grčka slova.
Interesantno svojstvo pisanja je upotreba različitih znakova za isti glas, npr. C, Q i K su označavali /k/. To je preuzeto u latinski, pa se i danas odražava na mnoge pravopise.
Glas /f/ se pisao na različite načine (F, FH), a kasnije je kreiran simbol vrlo sličan brojci 8.
Sjeverni krajevi su koristili druge simbole za sibilante (koji su bili vjerojatno slični hrvatskim s i š) nego južni; neki autori različito transliteriraju takvu dvojaku upotrebu.
Pretpostavlja se da latinični nazivi slova (a, be, de...) potječu iz etruščanskog pisma; za neka slova nazivi počinju samoglasnikom (el, em, en, es).
Postojao je poseban sustav pisanja brojeva, načelno vrlo sličan rimskim brojevima. Pismo je protumačio srbski svještenik Vojislav Bilbija.
Slova
Neka slova su imala više varijanti, koje su u ovoj tablici prikazane usporedno:
U ranim zapisima se glas /f/ pisao dvoslovom FH (ilustriran je i smjer pisanja s desna nalijevo):
Hokej klub Trešnjevka
HK "Trešnjevka" osnovan je u Zagrebu na Osnivačkoj skupštini dana 25. kolovoza 1960. pod prvobitnim imenom «Olimpija», uz punu podršku svih hokejskih foruma. Cilj osnivanja bila je potreba za osnivanjem jednog novog kluba hokeja na travi, popularizacija i širenje hokeja na travi, pa je osnivanjem tog kluba zapravo osnovan prvi klub na općini Trešnjevka, bez obzira što se sva hokejska aktivnost odvijala upravo na području te općine.
Cai Wenji
thumb|right|Cai Wenji
Cai Wenji (177 - ?), takođe poznata kao Cai Yan, bila je kineska pesnikinja i muzičarka iz doba kraja dinastije Han. Bila je kćer znamenitog muzičara Cai Yonga. Njeno stilsko ime je ispočetka biloZhaoji, ali je promenjeno u Wenji za vreme dinastije Jin kako bi se izbjegao sukob oko imena sa Sima Zhaom.
Kao mlada devojka bila je udata za izvesnog Wei Zhongdaoa, ali je on umro 192. Godine, 195., u doba haosa izazvanog smrću kancelara Dong Zhuoa, u kinesku carsku prestonicu provalili su Xiongnu nomadi, te je zarobili i odveli na sever. Tamo je postala suprugom Xiongnu poglavice Liu Baoa i rodila mu dva sina. Godine 207. ju je otkupio severnjački gospodar rata i novi kancelar Cao Cao. Ponovno se udala za njegovog činovnika po imenu Dong Si; njemu je, kada je bio osuđen na smrt, spasila život moleći Cao Cao za milost.
Hokej klub Trešnjevka
Na inicijativu Saveza za fizičku kulturu NOO Trešnjevka dana 6. lipnja 1961. klub se udružuje u RSD «Trešnjevka» i mijenja naziv u HK «TREŠNJEVKA». 15. siječnja 1965. «Trešnjevci» se pridružuje HK «Tehničar», koji je do tada djelovao u Drvno-tehničkoj školi u Zagrebu.
Nestankom sa športske scene RSD-a «Trešnjevka» 1990. godine, klub djeluje samostalno pod istim imenom.
Nekoliko godina po osnivanju «Trešnjevka» se natjecala samo s jednom seniorskom momčadi. Danas se «Trešnjevka» natječe u svim kategorijama i ima vlastitu školu hokeja. Organizator je 3 tradicionalna turnira:
Klupsko sjedište je na adresi Zagorska 5, Zagreb.
Etrursko pismo
Slova
Između riječi se pisala točka u sredini visine slova; rečenice, a ponekad i riječi su odvajane i dvotočkom.
Brojevi
Simboli su najvjerojatnije simbolički povezani: 1 je jednostavna crta, 5 izgleda kao donja polovica od 10, a 50 kao donja polovica od 100.
Vanjske veze
Lingua etrusca
Damir Boras
Damir Boras (Zagreb, 25. listopada 1951.) hrvatski je znanstvenik i rektor Sveučilišta u Zagrebu. Javnosti je odnedavno poznat po zalaganju da se u hrvatske osnovne škole vrati ćirilica kao obvezni ili fakultativni predmet.