cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franjevački samostan sv. Ante na Bistriku
Izgradnja samostana
Franjevci su uz crkvu sv. Ante 1894. godine podigli i samostan prema projektu Karla Paneka. U njemu je od 1909. pa sve do 1968. bila smještena franjevačka bogoslovija (uz kratki prekid između 1942. i 1947. godine kada se bogoslovija nalazila na Kovačićima). Ovdje je od 1896. do 1963. bio također i provincijalat bosanske franjevačke provincije, kao i njezin novicijat od 1985. do 1992. godine.
U samostanu se nalazi središnji arhiv Bosne Srebrene i bogata pinakoteka s više od stotinu djela pretežno suvremene likovne umjetnosti najpoznatijih hrvatskih slikara.
Svakog utorka u samostanu se okupljaju katolički studenti grada Sarajeva. Zajedničkom molitvom, predavanjima i druženjem izgrađuju i učvršćuju svoje kršćansko zajedništvo.
Doprinos gradu i društvu
I franjevački samostan i crkva sv. Ante potvrdili su se, osobito za vrijeme i nakon nedavnog rata, kao središte franjevačke nazočnosti u gradu Sarajevu, mjesto brojnih duhovnih inicijativa, ekumenskog i međuvjerskog razumijevanja, suradnje i pomirenja, te humanitarne pomoći.
Bunjevci (Vrbovsko)
Bunjevci su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Južno su Moravice, jugozapadno su Donji Vučkovići, sjeverozapadno su Tomići, jugoistočno su Vukelići, Nikšići, Dragovići, Jakšići i Dokmanovići.
Rincón de Arias, Turicato
Rincón de Arias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1174 m.
.as
.as je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Američku Samou. Administriran je od strane AS registra domena.
Nema ograničenja po pitanju nacionalnosti registranata i mnoga .as imena su registrovana i korišćena od strane ljudi, kompanija i organizacija koji nemaju veze sa Američkom Samoom. "AS" ili "A/S" je sufiks koji označava tip kompanije u nekim zemljama uključujući Norvešku i Dansku, tako da se ovaj NID koristi i od ovakvih kompanija. "As" je takođe engleska reč, koja je moguće motivisala neka hakovanja domena kao što je pass.as, između ostalih.
Eksterni linkovi
Predlog za hakovanje domena - 3.000+ predloga za hakovanje domena za .as domene.
Toppdomän
Drugo Francusko Carstvo
Uspon Louisa Bonapartea
Poslije Revolucije iz 1848. godine proglašena je Druga Republika. Privremenu vladu Druge Republike sačinjavali su socijalisti i građanska ljevica. Sukobi između te dvije ideološki bliske struje izbijali su zbog težnje socijalista za većim reformama u korist radništva.
Druga Republika donijela je cijelu seriju reformu u odnosu na monarhiju - opće pravo glasa, sloboda tiska, sloboda okupljanja, sloboda udruživanja i glasanje po listama (većinsko glasanje po departmanima). Na samom početku je trebalo izabrati Konstituantu koja bi donijela novi ustav.
Carevići
Carevići su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Drugo Francusko Carstvo
Uspon Louisa Bonapartea
Kako bi se pomoglo radnicima, država je uspostavila narodne tvornice u kojima je država zapošljavala nezaposlene. To je bila zamisao socijalista. Međutim, nesloga je potresala Privremenu vladu i slabila njezin autoritet. Ljevica je insiztirala na Konstituanti, a socijalisti su težili uvođenju diktature oslanjajući se na podršku koju su imali u Parizu. Ubrzo su održani izbori na kojima pobjeđuje ljevica. Jedan od prvih poteza nove vlade bilo je ukidanje narodnih tvornica. To je dovelo do četverodnevnog radničkog ustanka znanog kao Dani juna. Država je na radnike poslala vojsku tako da je ustanak ubrzo postao neviđeno krvoproliće. Nakon smirivanja situacije, došlo je do definitivnog raskida između ljevice i socijalista.
Carevići
Zemljopis
Južno su Gornji Vukšići, jugozapadno su Donji Vukšići, zapadno-jugozapadno su Matići, sjeverozapadno su Petrovići, Donji Vučkovići i Gornji Vučkovići, sjeveroistočno su Moravice, istočno-jugoistočno su Žakule, jugoistočno su Tići.
Drugo Francusko Carstvo
Uspon Louisa Bonapartea
Još iste godine dolazi donesen je novi ustav. Po tom ustavu, ispoštovana su načela podjele vlasti i narodnog suvereniteta. Zakonodavna vlast pripala je Narodnoj skupštini. Skupština je bila jednodomna i njeni poslanici birani su neposredno. Izvršna vlast pripala je Predsjedniku. Međutim, Ustav nije precizirao odnos i prerogative skupštine i predsjednika.
Krajem godine, održani su predsjednički izbori na kojima je uvjerljivo pobijedio Louis-Napoléon Bonaparte, sin Louisa Bonapartea, mlađeg brata cara Napoleona I. Svoju izbornu pobjedu, Bonaparte je dugovao podršci koju je uživao među ruralnim stanovništvom.
Bonaparteov puč i uspostava Carstva
Ustavotvornu skupštinu činili su uglavnom republikanci, ali je njezina nasljednica bila monarhistička. Monarhistička većina je bila heterogena, sastavljena od sljedećih grupacija - bonapartisti, orelanisti, klerikali i proburbonski legitimisti. Unatoč svojim ideološkim razlikama, monarhisti su se ubrzo ujedinili i formirali konzervativnu vladu koja je odgovarala predsjedniku.
Nova vlada počela je provoditi prokatoličku politiku i ograničavati radnička prava. Zakonodavnom reformom omogućeno je otvaranje privatnih katoličkih škola, a reformom izbornog zakona oduzeto je biračko pravo radnicima koji su mijenjali boravište (tim je činom gotovo 35% radnika izgubilo biračko pravo).
Zakonom o tisku ukinuti su jeftini listovi. Situacija se odvijala u korist bonapartizma i u okviru konzervativnog bloka. Kada je izbio sukob između orleanista i legitimista, Bonaparte je odlučio sprovesti svoj plan.
Sužavanje biračkog prava iskoristio je da nastupi kao mecena naroda. Skupština je izgubila podršku naroda poslije donošenja izbornog zakona koji je 35% radnika ostavio bez političkih prava. Seljaštvo je još uvijek imalo dobro sjećanje na Napoleonovo slavno doba, a radništvo je prišlo predsjedniku jer je bio za izmjenu izbornog zakona u korist radnika.
Osiguravši podršku u narodu Bonaparte je inzistirao na uvođenju općeg prava glasa i izmjeni Ustava te je tako ušao u sukob sa Skupštinom koja za takvo što nije htjela ni čuti.
Uslijedio je odlučujući dan - 2. prosinca 1852. godine. Louis Bonaparte je odlučio izvesti državni udar. Raspustio je Skupštinu i uveo opće pravo glasa, čime je učvrstio podršku radništva i seljaštva. Odmah je raspisao referendum na kojem mu je narod delegirao ovlasti za izmjenu Ustava, a svoju vlast učvrstio je tako što je, krajem 1852., postao car Napoleon III. Tako je nastalo Drugo Francusko Carstvo.
Vanjska politika
Novo francuski car nije nastupio miroljubivo, što i nije bilo nerazumljivo s obzirom na njegove velike ambicije. Težio je izmjeni poretka koji je uspostavljen nakon sloma Prvog Carstva i Bečkog kongresa te se zalagao za promjenu načela nacionalnog samoodređenja u ono legitimističko. S vremenom je uspio umanjiti utjecaj glavnih suparnica, Rusije i Austrije. Jedan od načina kojim je to postigao bilo je i sudjelovanje u Krimskom ratu, koje je Napoleonu III donijelo presudan utjecaj na europskoj političkoj sceni. Pariški kongres održan nakon Krimskog rata 1856. protekao je gotovo isključivo u znaku Francuske, a doveo je do potpisivanja sporazuma kojim je Rusija izgubila utjecaj na Crnom moru. Pariški kongres važan je i zbog tajnog sporazuma između Napoleona III i Camilla Bensa di Cavoura, tadašnjeg premijera Pijemonta. Napoleon III je odlučio podržati pijemontske zahtjeve za ujedinjenjem Italije te je nastupio kao pokrovitelj otočne kraljevine kako u tom pothvatu tako i u njihovom planu da zarati s Austrijom. Na taj je način umanjio utjecaj svojih glavnih konkurenata.
Međutim, Napoleon III nije shvatio da je pokrenuo lavinu koja je ubrzo izmakla njegovoj kontroli. Ujedinjenje Italije bilo je nemoguće zaustaviti nakon sloma austrijske vojske u Lombardiji. Iako je pružio podršku, jedina korist koju je od Pijemonta izvukao bilo je prepuštanje Nice i Savoie Francuskoj. Kako bi oponirao ujedinjenju, Napoleon III se postavio kao službeni zaštitnik Papinske Države i pape nakon što je talijanska vojska ušla u Rim. To je, istina, odgodilo potpuno ujedinjenje Italije, ali se ubrzo pokazalo kao beskoristan manevar.
S druge strane, Prusija počinje jačati i tako predstavljati veliku prijenju moći koju je izgradio Napoleon III. Predvođena glasnim zahtjevima za ujedinjenjem njemačkih zemalja, Prusija će ubrzo postati dominantna europska sila. Taj sukob moći između Francuske i Prusije doveo je do sudbonosnog rata 1870. godine kojim je dokončano carstvo Napoleona III.
Početno razdoblje (1852. – 1860.)
Na polju unutarnje politike, Napoleon III je bio znatno manje suptilan nego na vanjskopolitičkoj sceni. Pozivajući se na narod, zapravo je postepeno uvodio diktaturu. Pored njega, postojao je Corps législatif, koje je birano temeljem općeg prava glasa te Senat. Međutim, Corps législatif zapravo i nije bilo zakonodavno tijelo jer uopće nije imalo pravo na zakonodavnu inicijativu. Tiskovine su bile pod policijskom kontrolom, a neuspjeli atentat Felicea Orsinija na Napoleona III 1858. godine poslužio je da se donese zakon o javnoj sigurnosti kojim su sva sumnjiva lica mogla biti zatočena i protjerana iz zemlje. Uz to, afera koje je nastala nakon atentata poslužila je formalnom sklapanju saveza između Francuske i Pijemonta.
Pošto se pozivao na narod, car je svaku kritiku smatrao kršenjem volje naroda.
Dolazi do jačanja odnosa s Crkvom, što je bilo najočitije u prosvjeti, u kojoj je glavnu riječ imala Katolička crkva. O seljaštvu se vodilo računa i u tu svrhu je bio sklopljen ugovor o slobodnoj trgovini s Velikom Britanijom.
Radništvu je vraćeno izborno pravo, a pomoć je stigla u obliku radničkih udruženja i davanjem radničkih stanova. Odnos s buržoazijom je utemeljen poticanjem razvoja željeznice, razvoja burzovnih poslova i gradova. Gradio se duh materijalizma.
Opozicija je bila široka; pored republikanaca opoziciji su pripadali legitimisti i orleanisti, kao i buržujska inteligencija.
Promjene u unutarnjoj politici (1860. – 1870.)
Poslije 1860. godine uslijedila je liberalizacija; Corps législatif dobiva pravo na interpelaciju, tisak je oslobođen policijske stege, uvedena je sloboda okupljanja, a vlada je stavljena pod kritiku javnog mnijenja. Godine 1869. ministri postaju odgovorni Parlamentu, a od 1870. vlada se mogla formirati temeljem parlamentarne većine.
Liberalizacija je uslijedila nakon konflikta Napoleona III i Crkve te nakon nezadovoljstva industrijalaca zbog ugovora s Velikom Britanijom o slobodnoj trgovini. Ipak, sve ovo nije promijenilo percepciju da je Drugo Carstvo samo paravan za osobni režim Napoleona III.
Opozicija je postajala sve snažnija. Radništvo se okrenulo marksizmu, a republikanci istupaju s oštrim kritikama. Oni smatraju da izvršna vlast, tj. car, treba biti odgovorna legislativi, a napadaju i Crkvu i vojsku. Orleanisti se zalažu za parlamentarnu monarhiju i pristali su na opće pravo glasa i prednost legislative u odnosu na monarha.
I pored liberalizacije car nije imao lak zadatak da izbalansira društvene slojeve u svoju korist; nagodbom s orelanistima izgubio je Crkvu, inteligencija mu nikad nije bila oslonac, a radništvo je klizilo u marksistički socijalizam. Suštinski oslonci režima bili su vojska i činovništvo.
Gospodarstvo
Režim Napoleona III bio je period uspona francuskog gospodarstva. Dolazi do razvoja mreže željeznica od strane šest kompanija. Poljoprivreda je dobila širi izvozni karakter, ali nije bila tehnološki usavršena. Razvoj željeznice otvorio je vrata industrijalizaciji zemlje. Ipak, Francusku je mučila nestašica ugljena i njena industrija se zasnivala na maloj radioničkoj privredi. Međutim, metalurgija se razvija i pored očiglednih slabosti.
Godine 1860., Drugo Carstvo je prihvatilo slobodnu trgovinu s Velikom Britanijom, što je dovelo francusku industriju u tešku situaciju. Izvoz poljoprivrednih proizvoda preko La Manchea kompenziran je uvozom onih industrijskih, što je izazvalo negodovanje francuskih industrijalaca.
Ipak, period od 1852. do 1870. godine je vrijeme industrijalizacije i uspona francuske privrede koja neće biti poljuljana kasnijim reparacijama Prusiji te gubitkom rudarskih pokrajina.
Krah
Kako je vrijeme protjecalo, Napoleon III je sve više gubio na osloncu i podršci, što je značilo da je njegovo carstvo stajalo na sve klimavijim nogama. Međutim, unutarnjopolitička situacija nije bila toliko kritična da bi zaprijetila opstojnosti Carstva – opasnost je došla izvana.
Neutralizacija Rusije na Krimu i Austrije u Lombardiji omogućila je realizaciju njemačkog ujedinjenja. Prusija je 1866. godine definitivno slomila Austriju i stvorila Sjevernonjemački Savez pod svojom hegemonijom. Vojna moć Prusije postepeno je rasla, ali Carstvo je bilo uvjereno da Prusija nema izgleda u slučaju eventualnog sukoba s Francuskom. Realan odnos snaga jeste bio u korist Francuske, ali je pruska disciplina bila nešto što Francuzi nisu imali. Godine 1870. došlo je do brzog rata koji je okončan totalnim krahom Francuske. Smrtonosni udarac Drugom Carstvu zadan je u rujnu 1870. godine, kada je car, zajedno s vojskom pod opsadom, bio zarobljen u Sedanu.
Saznavši za carevu sudbinu, opozicija u Parizu nije čekala ni trena – republikanski zastupnik Léon Gambetta je s prozora gradske vijećnice proglasio krah Drugog Carstva i osnivanje Treće Republike. Ovim činom je definitivno okončan posljednji monarhistički period u francuskoj historiji.
Posljedice
Poslije vojnog sloma, Treća Republika stiče svoj ugled pod vodstvom Adolphea Thiersa. Njegova vlada je dobila podršku republikanaca i buržoazije, a vrlo brzo se morala suočiti s krvavim gušenjem Pariške komune. Posljedice rata s Pruskom bile su teške, što se popravljanja ratne štete tiče: plaćanje ratne odštete od 5 milijardi zlatnih franaka i ustupanje važnih regija Alsace i Lorraine. Unutarnja kriza pratila je Treću Republiku sve do 1875. godine kada je konačno donesen ustav koji je stabilizirao novi režim.
Bonapartizam je zadobio smrtonosni udarac nakon poraza od Pruske. Kao politička opcija, on se istina održao još neko vrijeme, ali nije imao nikakvu objektivnu snagu. Francuska se, pod Thiersovim vodstvom, uspjela oporaviti i održati status velike sile. S druge strane, rastuća moć Njemačkog Carstva otvorila je vrata nečemu što je dotad bilo nezamislivo - paktu Francuske i Velike Britanije.
Mileti
Mileti je naselje u opštini Podgorica u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 23 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 18 stanovnika).
Demografija
U naselju Mileti živi 18 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 45,9 godina (40,9 kod muškaraca i 51,3 kod žena). U naselju ima 10 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,30.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
El Álamo, Santa María del Río
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1875 m.
Kraft Television Theatre
Kraft Television Theatre je američka dramska televizijska antologija koja se od 1947. do 1958. godine emitirala na programu mreže NBC, pri čemu je uživala status jednog od najprestižnijih dijelova njenog redovnog programa.
Ime je dobila po poduzeću Kraft Foods, koje je bilo glavni sponzor emisije. Sastojala se od jednosatnih televizijskih drama u trajanju od oko sat vremena, a koje su se emitirale uživo. Sadržaj im je obično predstavljao adaptacije poznatih književnih djela ili kazališnih komada, mada su se ponekad emitirale i drame temeljene na tekstovima posebno napisanim za televiziju.
Tokom jedanaest godina trajanja, Kraft Television Theatre je lansirao karijere mnogih poznatih glumaca (pri čemu se posebno ističe Hope Lange), a svoje prve značajne uloge su imali James Dean, Janet De Gore, Colleen Dewhurst, Anne Francis, Lee Grant, Helen Hayes, Jack Lemmon, Grace Kelly, Jack Klugman, Cloris Leachman, Patrick McVey, Michael Higgins, John Newland, Paul Newman, Leslie Nielsen, Anthony Perkins, Judson Pratt, Lee Remick, George C. Scott, Rod Steiger, Joan Tompkins i Joanne Woodward. Među režiserima su istaknuta imena bili George Roy Hill, Fielder Cook i Sidney Lumet. Od scenarista su najpoznatiji bili JP Miller i Rod Serling.
Serlingova epizoda/drama Patterns, emitirana 12. januara 1955. godine mu je kasnije donijela nagradu Emmy, i smatra se najboljom ili najpoznatijom od svih u antologiji. Njen uspjeh je bio takav da je tri tjedna kasnije ponovno izvedena uživo, a što je predstavljlo presedan. Nedugo potom je njen tekst adaptiran u istoimeni igrani film.
Nedugo nakon završetka emitiranja, nakratko je obnovljena kao Kraft Mystery Theatre, iako su epizode bile isključivo kriminalističkog žanra.
.at
Ovaj domen ima nekoliko drugostepenih domena. Oni su:
Međutim, takođe je moguće registrovati, neograničeno, direktno na drugom nivou. S obzirom na broj engleskih reči koje se završavaju sa -at, ovo predstavlja mogućnost za mnoga hakovanja domena.
Eksterni linkovi
סיומת אינטרנט Toppdomän
Santa Bárbara, Sayula de Alemán
Santa Bárbara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Sayula de Alemán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Jelena Isinbajeva
Jelena Gadžijevna Isinbajeva (rus. Елена Гаджиевна Исинбаева; IPA: [jɪˈlʲenə gɐˈdʐɨjɪvnə ɪsʲɪnˈbajɪvə]) ruska je skakačica s motkom. Dvostruka je olimpijska prvakinja (2004. i 2008), trostruka svjetska prvakinja na otvorenom, a četverostruka u dvorani i vlasnica svjetskog rekorda (na otvorenom), kao i olimpijskog rekorda. Zbog svojih rezultata smatra se najvećom skakačicom s motkom svih vremena, iako je ženski skok s motkom mlada disciplina.
9 puta osvajala je zlatnu medalju na najvećim takmičenjima (OI te svjetska i evropska prvenstva na otvorenom i u dvorani), a dvaput je osvojila džekpot u Zlatnoj ligi (2007. i 2009). Nakon loših nastupa na SP-ima 2009. i 2010. povukla se iz takmičenja na godinu dana.
2005. postala je prva skakačica u historiji s preskočenih 5 metara. Trenutni svjetski rekord (5,06 m) postavila je u Zürichu u augustu 2009. Njen dvoranski svjetski rekord (5,01 m) trajao je nešto više od 1 godine i bio je njen 28. svjetski rekord u karijeri. 2. marta 2013. Jennifer Suhr pridružila se Isinbajevoj kao druga žena s preskočenih 5 m, srušivši tom prilikom svjetski dvoranski rekord.
Isinbajeva je 3 puta proglašavana svjetskom atletičarkom godine (2004, 2005. i 2008), a još 2 puta Laureusovom sportisticom godine (2007. i 2009). Također je dobitnica i Nagrade princa Asturije za sport (2009). Jedna je od samo 8 atletičara koji su pobjeđivali na kadetskim, juniorskim i seniorskim svjetskim prvenstvima u jednoj disciplini (ostali su Valerie Adams, Usain Bolt, Veronica Campbell-Brown, Jacques Freitag, Jana Pittman, Dani Samuels i David Storl).
Rane godine
6 mjeseci nakon što se prebacila na skok s motkom, u dobi od 16 godina, došla je do prve veće pobjede (rezultatom od tačno 4 m). Bilo je to 1998. na Svjetskim igrama mladih u Moskvi. To je za Isinbajevu bilo tek treće atletsko takmičenje uopće u karijeri. Istu visinu preskočila je i na Svjetskom juniorskom prvenstvu 1998. u francuskom Annecyju, ali joj je za medalju trebalo još 10 cm.
Na SJP-u 2000. ponovo je bila prva ispred Njemice Annike Becker, savladavši visinu 4,20 m. Iste godine skok s motkom za žene debitirao je na Olimpijskim igrama u Sydneyu, gdje je slavila Amerikanka Stacy Dragila. Isinbajeva tada nije uspjela proći kvalifikacije za finale.
Ali 2001. osvojila je novo zlato, ovog puta na Evropskom juniorskom prvenstvu s visinom 4,40 m.
Prvi svjetski rekordi i olimpijsko zlato
2003. bila je još jedna godina napretka za Isinbajevu. Pobijedila je na Evropskom prvenstvu U-23 u Bydgoszczu preskočivši 4,65 m. 13. jula iste godine, 40 dana nakon 21. rođendana, postavila je svoj prvi svjetski rekord u karijeri na mitingu u britanskom Gatesheadu - 4,82 m, što ju je učinilo favoritkinjom za osvajanje zlatne medalje na Svjetskom prvenstvu narednog mjeseca. Na kraju je završila sa bronzom, iza Feofanove i Becker.
Na OI 2004. u Atini došla je do zlatne medalje s novim svjetskim rekordom - 4,91 m. Rekord je trajao do mitinga u Bruxellesu, kad ga je opet popravila za 1 cm, što joj je bio 8. svjetski rekord te godine. Zbog svih ovih uspjeha u 2004. IAAF ju je proglasio atletičarkom godine.
Svjetska i evropska prvakinja
Na Evropskom dvoranskom prvenstvu 2005. u Madridu Isinbajeva je osvojila zlato uz novi dvoranski svjetski rekord (4,90 m). U julu 2005. srušila je svjetski rekord 4 puta na 3 mitinga. Prvo je u Lausannei oborila svoj rekord za 1 cm (4,93 m), što joj je bio 14. svjetski rekord, a došao je samo 3 mjeseca nakon što je oborila dvoranski rekord (4,89 m) u francuskom Liévinu. 11 dana kasnije u Madridu dodala je još 2 cm i podigla rekord na 4,95 m. 22. jula u Londonu, nakon što je popravila rekord za još 1 cm (na 4,96 m), zatražila je da se letvica podigne na 5,00 m. Uspjela je preskočiti i tako postala prva žena u historiji koja je prešla nekad mitsku granicu od 5 m, i to iz prvog pokušaja. mini|desno|Isinbajeva daje intervju nakon pobjede na [[Svjetsko prvenstvo u atletici 2007.|SP-u 2007. u Osaki]]
Drugo svjetsko i olimpijsko zlato
11. jula, na njenom prvom nastupu na otvorenom te sezone, na mitingu Golden Gala u Rimu popravila je svjetski rekord na 5,03 m. To je bio njen prvi svjetski rekord na otvorenom nakon SP-a 2005. Izjavila je da je toliko puta neuspješno pokušavala napasti 5,02 m da joj je trener rekao da nešto promijeni, pa je tako pokušala na 5,03 m. Ovaj rekord došao je baš u trenutku kad se počelo špekulirati o njenom padu s vrha ove discipline, a nakon što je Stuczynski preskočila 4,92 m na američkim kvalifikacijama za Olimpijske igre. Isinbajeva je rekla da ju je ovo motiviralo da zadrži svoju reputaciju najveće svjetske skakačice s motkom. Nekoliko sedmica kasnije, na London Grand Prixu, Isinbajeva i Stuczynski prvi su put skakale jedna protiv druge na otvorenom u toj sezoni. Isinbajeva je pobijedila ispred Amerikanke. Obje su pokušale napasti 5,04 m. Isinbajeva je u svom posljednjem pokušaju bila nevjerovatno blizu uspjeha - letvica je pala tek kad je Isinbajeva sletjela na strunjaču.
Pauza i povratak
Na SP-u 2009. u Berlinu doživjela je drugi poraz te sezone nakon što je ostala bez ijedne preskočene visine (prvi pokušaj imala je na 4,75 m i rušila, zatim je preostala 2 pokušaja prenijela na 4,80 i također rušila). Zlato je osvojila Poljakinja Anna Rogowska, koja je pobijedila Isinbajevu i na London Grand Prixu u maju. Ipak, Isinbajeva je na mitingu Zlatne lige Weltklasse u Zürichu ponovo popravila svjetski rekord preskočivši 5,06 m. 2. septembra dobila je Nagradu princa Asturije za sport za 2009. godinu. Također je ponovo izabrana za Laureusovu sportisticu godine u svijetu - to joj je bila 5. nominacija za ovu nagradu u isto toliko godina.
U martu je prekinula saradnju s Petrovim i vratila se svom prijašnjem treneru, Jevgeniju Trofimovom, koji ju je trenirao od njene 15. godine do 2005. Tokom ljetne sezone 2011. učestvovala je na tek nekoliko mitinga, pobijedivši na mitingu Dijamantne lige u Stockholmu 29. jula i postavivši najbolji rezultat sezone: 4,76 m. Međutim, na SP-u 2011. u Daeguu opet je ostala bez medalje, završivši na 6. mjestu.
Sezonu 2012. počela je na Governor's Cupu u rodnom Volgogradu, gdje je preskočila 4,70 m. Na OI 2012. s lahkoćom se plasirala u finale i na kraju osvojila bronzanu medalju, također s visinom 4,70 m. Ovu bronzu smatrala je uspjehom iako je spomenula da bi se voljela povući kao aktualna olimpijska pobjednica. Tokom Igara u Londonu izazvala je iznenađenje i zabavu u Britaniji kad je preneseno da je za rusku televiziju rekla kako ljudi u Britaniji nisu zainteresirani za Igre i da mnogi Londonci nisu čak bili ni svjesni da se one održavaju u njihovom gradu.
mini|Isinbajeva s pobjedničkim buketom Kad je švedska skakačica u vis Emma Green Tregaro, koja podržava prava LGBT-osoba, lakirala svoje nokte u dugine boje tokom SP-a 2013. u Moskvi u znak protesta protiv nedavne zabrane homoseksualne "propagande" u Rusiji, Isinbajeva je na konferenciji za novinare osudila taj njen potez, što je izazvalo izraze zaprepaštenja (uključujući tu i njene kolege sportiste iz drugih zemalja) nakon što je to svjetska štampa prenijela, pa je Isinbajeva naknadno izdala objašnjenje svojih stavova.
Lični život
7. februara 2014. Isinbajeva je, sada već u drugom stanju, bila jedan od posljednjih nosilaca olimpijske baklje na ceremoniji otvaranja ZOI 2014. 28. juna iste godine rodila je kćer Evu, a nedugo prije toga udala se za Evinog oca, ruskog kopljaša Nikitu Pjetinova. Svadba je organizirana naknadno, 12. decembra 2014.
Dvorac u Dardi
thumb|desno|250px|Dvorac u Dardi izgrađen u drugoj polovici 18. stoljeća (snimila: Biljana Bekić) Dvorac u Dardi, jednokatna građevina površine od 1.700 kvadratnih metara, podignuta u drugoj polovici 18. stoljeća u Dardi kao središte prostranog imanja baruna Kazimira Eszterházyja.
Helena Valley Northeast, Montana
Helena Vest Nortist je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Montana.
Muzički paviljon u Sarajevu
thumb|right|250px|Muzički paviljon u Sarajevu
Helena Valley Northeast, Montana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.995, što je 873 (41,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Muzički paviljon u Sarajevu
Muzički paviljon u Sarajevu je sagrađen 1913. godine, a projekt za gradnju je napravio Josip Pospišil. Sagrađen je na prostoru koji je više puta u povijesti mijenjao svoj naziv i funkciju. Na ovom prostoru se u 17. stoljeću nalazio hipodrom (otuda naziv Atmejdan) koji je 1878. godine pretvoren u Filipovićev trg (kasnije sagrađena i Filipovićeva kasarna iznad trga), a zatim je 1905. godine preuređen u park Franje Josipa. Za vrijeme Jugoslavije zvao se park cara Dušana, a danas nosi svoj prvobitni naziv Atmejdan.
Dvorac u Dardi
Arhitektonski elementi
Dvorac ujedinjuje baroknu tlocrtnu koncepciju karakterističnu za vrijeme građenja, ali i klasicističko-građevinsko shvatanje koje se tada javljalo. U središtu glavnog pročelja, na trima jednakim arkadama, leži ostakljena drvena veranda, koja završava klasicističkim trokutnim zabatom. Bočna krila dvorca jednostavnih su linija, a u dvorišnom dijelu nastavljaju se u prizemnim gospodarskim zgradama. U kompleks dvorca i perivoja ulazi se kroz secesijska vrata - ručni rad nepoznatog majstora.
Devastacija
Iako dvorac u Dardi po vrijednosti spada u drugu spomeničku kategoriju, u lošem je stanju. Za vrijeme Domovinskog rata devastiran je i opljačkan te čeka obnovu. Uz adaptaciju dvorca, bila je planirana i aktivnija briga o zaštićenom perivoju, ali još nije ostvareno ni jedno ni drugo.
Muzički paviljon u Sarajevu
Muzički paviljon je srušen početkom drugog svjetskog rata, a obnovljen je tek 2004. godine od strane općine Stari Grad. Idejno rješenje izgleda novog muzičkog paviljona, na osnovu nacrta iz perioda austro-ugarske, uradio je prof. Nedžad Kurto.
Dvorac u Dardi
Sjedište AIR-a
Dvorac je u novije vrijeme koristilo Belje kao sjedište Agroindustrijskog razvoja (AIR).
U blizini dvorca nalazi se župna crkva sv. Ivana Krstitelja.
Stio, Salerno
Stio je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 522 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 677 m.
Aiola-Il Colletto, Lucca
Aiola-Il Colletto je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 594 m.
Los Cortés, Heroica Ciudad de Tlaxiaco
Los Cortés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Heroica Ciudad de Tlaxiaco.
Abundio de León, Río Bravo
Abundio de León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Río Bravo.
JA
JA se može odnositi na:
Seculești, Bulzești
Seculești je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Bulzești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 436 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
.aw
Registracije su dozvoljene direktno na drugom nivou, ali takođe postoji .com.aw poddomen namenjen za komercijalne sajtove.
Eksterni linkovi
Toppdomän
Junija
thumb|Sveta Junija (prva s desna) Sveta Junija je bila saputnica Andronika Panonskog i jedna od sedamdeset apostola. Pominje je apostol Pavle:
Kada je Andronik bio postavljen za episkopa Panonije, putovao je po celoj Panoniji i propovedao Evanđelje zajedno sa Junijom. Uspeli su da mnoge ljude privole hrišćanskoj veri i zaslužni su za ukidanje (ili rušenje ) mnogih paganskih hramova i izgradnju hrišćanskih na njihovom mestu. Prema hrišćanskom predanju, njih dvoje su imali isceliteljske sposobnosti i smatrali su ih čudotvorcima. Svoj život su posvetili Hristu, za koga su i umrli, tako da ih danas smatraju i apostolima i mučenicima. Njihove mošti pronađene su u predelima Evgenije.
Junija se često navodi kao primer žene apostola iz vremena ranog hrišćanstva.
Pravoslavna crkva slavi svetu Juniju 17. maja po julijanskom, a 30. maja po gregorijanskom kalendaru.
.az
.az je najviši Internet domen državnih kodova (ccTLD) za Azerbejdžan. Administriran je od Azerbejdžan Komunikacija.
Francisco Xavier
Fransisko Havijer (7. april 1506 — 2. decembar 1552) je bio španski rimokatolički misionar i saosnivač jezuitskog reda. Rimokatolička crkva smatra da je posle svetog Petra on pokrstio najviše ljudi. Proglašen je svecem.
Detinjstvo i mladost
Rođen je u porodičnom zamku Havijer blizu Sangese i Pamplone u kraljevini Navara. Bio je najmlađi sin savetnika kralja Navare. Kada je Fernando II od Aragona osvojio kraljevinu 1512. uništene su mnoge tvrđave, uključujući i Havijer, a zemlja je konfiskovana. Fransiskov otac je umro 1515.
Kada je imao 19 godina otišao je da studira na univerzitetu u Parizu, gde je diplomirao 1530. Tu je na fakultetu delio sobu sa Ignasijom de Lojolom. Na Lojolinu incijativu osmorica studenata osnivaju 15. avgusta 1534. u crkvi na Monmartru versko udruženje, koje će postati Družba Isusova ili jezuiti. Cilj im je bio misionarski rad ili gde god ih papa uputi. Jezuitski red je službeno osnovan papinom odlukom 1540.
Misionarski rad
Kralj Žoao III od Portugala je tražio jezuitske misionare za rad u portugalskoj istočnoj Indiji. Zbog toga je pozvao Fransiska Havijera. Krenuo je 7. aprila 1541. zajedno sa još dva jezuita i sa novim vicekraljem Martimom de Susom. Od avgusta 1541. do marta 1542. bili su na Mozambiku, a odatle su 6. maja 1542. došli do Goe, glavnog grada portugalskih indijskih kolonija. Havijer je bio apostolski nuncije i tri godine je delovao iz Goe.
Svoju prvu misionarsku aktivnost imao je među roniocima bisera Paravasima na istočnoj obali južne Indije. Posle toga orijentisao se na pokrštavanje kralja Travankora. Posetio je i Šri Lanku. Nezadovoljan rezultatima svoje misionarske aktivnosti, godine 1545. je zaplovio ka istoku. Planirao je da se bavi misionarskom aktivnošću na ostrvu Sulavesi. Stigao je u oktobru u Malaku 1545. i uzalud je čekao tri meseca brod za Sulavesi. Odustao je i 1. januara 1546. otplovio za ostrvo Ambon, gde je ostao do sredine juna. Posetio je i ostala Molučka ostrva, uključujući Ternat i Mor. Kratko nakon Uskrsa vratio se na Ambon, pa na Malaku. Bio je razočaran vođstvom u Goi, pa je pisao kralju Žoau III i tražio da se uspostavi inkvizicija u Goi. Inkvizicija je počela sa radom tek osam godina nakon njegove smrti.
Inicirao je promenu u istočnoj Indoneziji. Radio je od 1546—1547. na Molučkim ostrvima i postavio temelje stalne misije. Kada je on napustio Molučka ostrva, drugi su nastavili sa njegovim radom. Do 1560ih bilo je 10.000 katolika u tom području, najviše na Ambonu. Do 1590ih bilo ih je 50.000 do 60.000.
U decembru 1547. sreo je japanskog plemića Andžira iz Kagošime. Andžiro je čuo za Havijera, pa je putovao iz Japana da ga sretne. Andžiro je bio optužen za ubistvo u Japanu, pa je pobegao. Fransisku Havijeru Andžiro je otvorio srce i pričao mu je o svom bivšem životu i običajima i kulturi Japana. Andžiro je bio samuraj i zbog toga je bio pogodan prevodilac i vešt posrednik za Havijerovu misiju u Japanu. Havijer se interesovao za mogućnost misije u Japanu. Najpre je krstio Andžira, koji je postao Paulo de Santa Fe. Andžiro mu je pomogao da prevede nekoliko paragrafa hrišćanskog učenja na fonetski japanski, što je Havijer onda naučio napamet.
Vratio se 1548. u Indiju. Oko 15 meseci je bio zauzet raznim putovanjima i administracijom. Nije bio zadovoljan nehrišćanskim životom i ponašanjem dela Portugalaca. Napustio je Gou 15. aprila 1549. Zaustavio se u Malaki i posetio Kanton. Pratio ga je Andžiro, dva druga Japanca, Kozme de Tores i Huan Fernandez. Sa sobom je ponio i poklone za cara Japana, jer je nameravao da se predstavi kao apostolski nuncije. mini|levo|300p|Putovanja svetog Fransiska Havijera Stigao je 27. jula 1549. do Japana, ali tek se 15. avgusta iskrcao kod Kagošime na ostrvu Kjušu. Srdačno je dočekan i boravio je kod porodice Andžiro do oktobra 1550. Zatim je boravio u Jamagučiju, a kratko pred Božić otišao je u Kjoto, ali nije uspeo da se sretne sa carem. Vratio se u Jamaguči marta 1551. i daimjo provincije mu je dozvolio da propoveda. Pošto nije tečno govorio japanski ograničio se na glasno čitanje prevoda katehizma. Monasi šingon budizma su ga lepo dočekali jer je za boga koristio jednu budističku reč. Kasnije je promenio ime za boga na japanskom. Havijer je dve godine radio dok nije uspostavio svoga naslednika jezuitu. Odlučio je da se vrati u Indiju. Vraćajući se zadesilo ga je nevreme, pa se zaustavio na jednom ostrvu blizu Kantona u Kini. Tu je sreo starog prijatelja jednog bogatog portugalskog trgovca Dijega Pereiru. Dijego mu je pokazao pismo jednoga Portugalca, koji je bio zatvoren u Kantonu i molio je da portugalski ambasador zamoli cara da ga puste. Havijer se vratio u januaru 1552. u Gou. Sa Pereirom je krenuo u aprilu 1552. za Kinu. Sebe je predstavljao kao apostolskog nuncija, a Pereiru kao portugalskog ambasadora. Na putu je uočio da je zaboravio papire, koji dokazuju da je on apostolski nuncije. U Malaki su imali problema sa jednim kapetanom, koji mu nije priznao da je nuncije, a ni Pereiri da je ambasador i zahtevao je da predaju poklone što nose kineskom caru.
Početkom septembra 1552. došao je do kineskog ostrva Šangčuana, oko 200 -{km}- jugozapadno od današnjeg Hong Konga. Tada ga je pratio jedan student jezuita Alvaro Fereira, Kinez Antonio i sluga. Oko sredine novembra poslao je Fereiru sa porukom da će otići u Kinu.
Smrt
Pozlilo mu je 21. novembra na ostrvu Šangčuan. Umro je 3. decembra 1552. u dobi od 46 godina. Bio je najpre sahranjen na kineskom ostrvu, zatim je telo odneseno na Malaku, pa u Gou. Danas se njegove mošti nalaze u Bazilici Hristova rođenja u Goi. Desna Havijerova podlaktica je izložena u glavnoj jezuitskoj crkvi u Rimu.
Mochogache, Urique
Mochogache je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1353 m.
1,3-Benzodioksolil-N-etilbutanamin
1,3-Benzodioksolil-N-etilbutanamin je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 221,295 Da.
Zvonimir Vujin
Karijera
Bio je član bokserskog kluba Banat (Zrenjanin) i reprezentacije Jugoslavije. Bio je višestruki prvak Jugoslavije, Balkana, Mediterana i vicešampion Evrope. Osvojio je dve olimpijske medalje u boksu. Osvajač je i „Zlatne rukavice“ (1965) i „Oskara“ (1971).
Faro Superiore, Messina
Faro Superiore je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2586 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 167 m.
Neitersen
Najtersen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 834 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132074.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Najtersen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 198 metara. Površina opštine iznosi 5,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 834 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 148 stanovnika/km².
Blanche-Eglise
Blanš Egliz je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Šato Salen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 115 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,89 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 203 metara (maksimalnoj 238 m, a minimalnoj 203 m).
Aguljaski rt
Pomorska historija
Do Aguljaskog rta prvi je doplovio portugalski pomorac Bartolomeu Dias. Cabo das Agulhas na portugalskom znači Igleni rt po jednoj od teorija, a to ime je dobio zbog velikog broja nazubljenih stijena i grebena koji su upropastili mnoge brodove koji su ga pokušavali oploviti. Po drugom objašnjenju to ime su mu dali portugalski mornari, zbog ponašanja igle na kompasu koja na tom mjestu nama nikakvo magnetsko odstupanje tj. pokazuje točno 0° odnosno sjever.
Aguljaski rt poznat je među mornarima po olujnim nevremenima i jakim morskim strujama jer se tu sudaraju topla Aguljaska struja iz Mozambika i hladna Benguelska struja iz Antarktika. Na rtu postoji svjetionik izgrađen 1849. koji osim što je na pomoći brojnim brodovima, danas obilaze brojni turisti.
Dolenci
Dolenci su naselje u Hrvatskoj u sastavu Grada Vrbovskog. Nalaze se u Primorsko-goranskoj županiji.
Zemljopis
Jugozapadno je Nadvučnik, sjeverozapadno su Gorenci, sjeverno je Lukovdol, sjeveroistočno je Rtić, rijeka Kupa i preko Kupe u Sloveniji Dalnje Njive, jugoistočno su Podvučnik, Draga Lukovdolska i Vučnik.
Barbie
Barbie (Barbika, Barbica ) je najpoznatija i najprodavanija lutka na svijetu te stoga i klasik među igračkama. Barbie je ujedno i registrirani zaštitni znak tvrtke Mattel, a odnosi se na proizvodnu liniju modnih lutaka visokih 29,21 cm. Također je i Ken jedna od lutaka iz skupine lutaka "Barbie". U sveopćem jezičnoj upotrebi njezino ime se ne odnosi samo na tu liniju tvrtke Mattel, nego je već praktički postao sinonim za modnu lutku.
Istorija
Ruth Handler (1916.-2002.) je promatrala svoju kćer Barbaru u igri sa papirnatim lutkama primjećujući da im ona daje uloge odraslih. U to vrijeme većina dječjih igračaka je bila u obliku beba. Ruth je svom mužu Elliotu, suosnivaču tvrtke Mattel predložila ideju za novu lutku. Elliot nije bio baš oduševljen tom idejom. 1956. Ruth Hendel je otišla sa svojom djecom Barbarom i Kennethom na putovanje u Europu. Tada je naišla na njemačku lutku Bild Lilli. Tada je kupila tri takve lutke. Kad se vratila u SAD preradila je lutku uz pomoć inženjera Jacka Ryana. Lutka je dobila naziv Barbie, po Ruthinoj kćeri Barbari. Predstavljena je na Američkom Međunarodnom sajmu igračaka u New Yorku, 9. ožujka 1959. Taj se datum često koristi kao službeni Barbiein rođendan. Mattel stječe prava na lutku Bild Lilli 1964. i proizvodnja tih lutki je zaustavljena. Prva barbie je proizvedena u Japanu, te imala je konjski rep i nosila je crno-bijeli prugasti kupaći kostim. Na raspolaganju su bile plavuša i brineta. Oko 350 000 lutaka je prodano tijekom prve godine proizvodnje. Procjenjuje se da je preko milijardu lutaka prodano u više od 150 zemalja, a tvrtka Mattel tvrdi da se svake sekunde prodaju dvije.
Biografija
Barbieno puno ime je Barbara Millicent Roberts. U seriji romena koje je objavio Random House u 1960. njezini roditelji su dobili imena George i Margaret Roberts koji su iz izmišljenog grada Willows, Wisconsin. U romanima Randoma Housea, Barbie pohađa Willow High School, dok je u Girl Generation u izdanju Golden Books u 1999. pohađala izmišljenu Manhattanšku International High School u gradu New Yorku (temelji se na stavrnom životu Stuyvesant High School). Ona je u romantičnoj vezi s Kenom (Ken Carson) koji se prvi put pojavio u 1961. Vijesti priopćene iz Mattela u veljači 2004. da su se Barbie i Ken razdvojili, ali u veljači 2006. su bili u nadi da će ponovno probuditi svoju vezu nakon što je Ken promijenio izgled. Barbie ima preko 40 kućnih ljubimaca, uključujući mačke i pse, konje, pandu, malog lavića i zebru. Ona je u vlasništvu širokog asortimana vozila, uključujući i ružičastih Corvette kabrioleta, prikolica i džipova. Ona također posjeduje pilotsku dozvolu, a upravlja komercijonalnim zrakoplovima, te uz to služi kao stujardesa. Barbie karijere stvorene su da pokažu kako žene mogu preuzeti različite uloge u životu, a lutka je bila prodana s širokim rasponom naslova, uključujući Miss Barbie Astronaut (1965), Doctor Barbie (1988) i Nascar Barbie (1998). Mattel je stvorio niz prijatelja za Barbie, uključujući i latino Teresu, Midge, afričko-američku Christie i Stevena (Christienog dečka). Barbieni braća i sestre te rođaci su stvoreni uključujući i Skipper, Todd i Stacie (brat i sestra blizanci), Kelly, Krissy i Francie. Barbie se sprijateljila s Blainom, australskim surferom, tijekom prekida s Kenom u 2004..
El Pinabete, Mezquitic
El Pinabete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1489 m.
Varnado, Louisiana
je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Marijan Beneš
Marijan Beneš (Beograd, FNRJ, 11. jun 1951. – Banja Luka, 4. septembra 2018) je bio bosanski bokser iz Banja Luke, smatran za jednog od najboljih jugoslovenskih boksera svih vremena. Posle briljantne amaterske karijere i osvojene zlatne medalje na prvenstvu Evrope u boksu 1973. godine održanom u Beogradu, prešao je u profesionalce i osvojio titulu evropskog prvaka u verziji Evropske bokserske unije (EBU) u lako-velter kategoriji 1979. godine. Marijan Beneš se povukao iz boksa 1983. godine posle teške povrede oka.
Biografija
Marijan Beneš je rođen u Beogradu. Roditelji Josip i Marija su bili nastavnici. Pod očevim uticajem, nastavnikom muzike, Marijan je naučio da svira klavir i violinu tako da je za budućeg boksera dobio malo neobično obrazovanje. Marijan je imao tri brata i sestru. Svoje detinjstvo Marijan je proveo u Tuzli u bokserskom klubu Sloboda iz Tuzle. Životni put mu je krenuo bokserskim, tada za njega neočekivanim, stazama kada je kao desetogodišnjak ušao u ring i pobedio suparnika koji je imao osamnaest godina. Sa šesnaest godina Marijan potpisuje za Slaviju, bokserski klub iz Banje Luke, gde je i ostao tokom čitave svoje amaterske karijere.
Karijera
Tokom svoje amaterske karijere, Beneš je osvojio devet naslova prvaka Bosne i Hercegovine, četiri naslova prvaka Jugoslavije i nebrojen broj revijalnih titula.
Na Evropskom amaterskom prvenstvu u boksu održanom 1973. godine u Beogradu osvojio je titulu šampiona Evrope u lako-velter kategoriji. Te godine je proglašen za sportistu godine u izboru lista dnevnog sprotskog lista „Sport“. Ubrzo posle ovog uspeha Beneš se razboleo od hepatitisa, međutim za njega to nije značio kraj bokserske karijere. Izuzetno uporan i privržen boksu, odlučio se za nastavak svoje bokserske karijere. Učestvovao je na Olimpijskim igrama 1976. u Montrealu, Kanada ali je ispao posle druge runde takmičenja.
Teška povreda oka je uspela ono što žutica nije mogla, okončala je Benešovu boksersku karijeru. Ne zna se tačno iz kog meča je ova povreda proizašla, po nekima 1983. godine u meču protiv Luisa Minčila, po drugima Beneš je ovu povredu vukao još od 1979. godine, od borbe protiv Sandija Toresa u Zenici. Tokom svoje karijere, Beneš je imao nebrojeno puno povreda neke od njih za koje se zna su dvadeset šest puta slomljene kosti na različitim mestima. Povrede glasnih žica koje su uzrokovale da njegov govor postane tih i spor.
Beneš je imao ukupno 39 profesionalnih mečeva, od kojih je 32 pobedio (21 meč nokautom) a šest je izgubio (tri nokautom) i jedan meč je boksovao nerešeno. Ukupno je odboksovao 233 profesionalne runde.
Beneš se povukao iz boksa 1983. godine i boksovao je još dva egzibiciona meča tokom devedesetih godina prošlog veka. Živio je u Banjoj Luci, gdje ga je većinom izdržavala njegova sestra Ljiljana. Izdao je knjigu o sportu "Druga strana medalje", a planirao je i da izda još oko 12 naslova.
Uprkos zdravoj dijeti, i redovnim fizičkim aktivnostima, duga karijera boksera poodmaklih godina je imala učinka na njegovo zdravlje. Odbijao je operaciju, iako su ljekari upozoravali da rizikuje smrtonosni moždani udar. Preminuo je 2018. godine.
Enramadas (razvrstavanje)
Enramadas ima više značenja:
Никола Тесла (Нишка Бања)
Никола Тесла је насеље у градској општини Нишка Бања на подручју града Ниша у Нишавском округу. Према попису из 2002. било је 3532 становника (према попису из 1991. било је 3710 становника).
Демографија
У насељу Никола Тесла живи 2786 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 38,0 година (37,3 код мушкараца и 38,7 код жена). У насељу има 1214 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,91.
Занимљивости
Насеље Никола Тесла се у народу зове „број 6“ зато што је ту била шеста караула Немаца у Другом светском рату где су се чували мостови од диверзаната.
Donji Vučkovići
Zemljopis
Sjeverozapadno su Gornji Vučkovići, sjeveroistočno su Bunjevci i Vukelići, istočno su Moravice, jugoistočno su Carevići, južno-jugozapadno su Matići, zapadno-jugozapadno su Petrovići.
El Salitrito, Turicato
El Salitrito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Turicato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 611 m.
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva
Karlo IV, car Svetog rimskog carstva ili Karlo IV Luksemburški (, 1316 — 1378) je bio:
Pripada dinastiji Luksemburg. Rođen je kao Vaclav, a kasnije je odabrao ime Karlo.