cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hetin
Uprava, obrazovanje i zdravstvo
Selo ima dve školske zgrade od kojih je sada samo jedna u upotrebi (od 1974.). Nastava u školi se odvija na dva jezika mađarskom i srpskom odvojeno u kombinovanim odeljenjima od prvog do četvrtog razreda. Učenici od petog do osmog razreda nastavu pohađaju u 18 km udaljenom selu Srpski Itebej od 1974. godine. U početku su učenici putovali autobusima redovnog linijskog prevoznika, da bi 2002. godine opština obezbedila poseban autobus za prevoz. Učenici srednjih škola, koji se školuju u Zrenjaninu udaljenom bezmalo 60 km, svakodnevno putuju u školu redovnim autobuskim linijama. Nekoliko učenika se školuje i u školama u Subotici. Malobrojni studenti studiraju u Novom Sadu, Subotici i Beogradu.
Miroslav Brandt
Polemike i autobiografija
Najznačajniji Brandtov povijesno-polemički spis je svakako Antimemorandum, tekst u kojem žestoko i argumentirano pobija teze tzv. Memoranduma SANU, temeljnoga dokumenta novije velikosrpske ideologije. Kasnije je pisac bio glavnim pokretačem objavljivanja kompendija Izvori velikosrpske agresije, 1991., prevedenom i na engleski i francuski, u kojem je objavljen i njegov Antimemorandum.
Hetin
Sport
Fudbal je najzastupljenija sportska disciplina mada je bilo i danas ima talenata i za druge sportove. Fudbalski klub "Terekveš"-"Törekvés" osnovan je 1920. godine i postoji i danas. Sada se takmiči u opštinskoj ligi, a stariji fudbaleri pamte i slavnije dane.
Miroslav Brandt
Polemike i autobiografija
Autor je u poznim autobiografskim zapisima naziva Život sa suvremenicima dao pesimističku sliku svoga života, s ne baš laskavim ocjenama svojih kolega, poglavito iz povjesničarske struke - prije svega Jaroslava Šidaka i Nade Klaić.
Hetin
Demografija
U naselju Hetin živi 638 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 46,8 godina (44,9 kod muškaraca i 48,5 kod žena). U naselju ima 328 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,33.
Miroslav Brandt
Polemike i autobiografija
Brandtovu tvrdnju da se zbog svoga građanskoga podrijetla, razvijene nacionalne samosvijesti i nekomunističkoga svjetonazora nije uklapao u kompartijski ideološki okvir, koji je bio potpuna protimba svemu onom što je Miroslav Brandt bio, nije lako provjeriti ili vrijednosno ocijeniti. Kako god bilo, u njegovim sjećanjima se nalazi objašnjenje zašto se nije bavio hrvatskim temama (osim marginalno), nego je svoju erudiciju i interes usmjerio na europsku i svjetsku povijest. Brandtova polemička teza je da je hrvatska historiografija u doba SFRJ svjesno reducirana na nacionalni minimalizam, navodno rušenje mitova i kritičku povjesnicu kakvu je reprezentirala Nada Klaić.
Hetin
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno.
Miroslav Brandt
Polemike i autobiografija
Uza sve rečeno, Miroslav Brandt ostaje jednim od najznačajnijih hrvatskih povjesničara i polihistora, te vjerojatno polemičar čiji su tekstovi najviše utjecali na promjenu položaja hrvatskoga naroda u Jugoslaviji.
Vojin Jelić
Vojin Jelić (27. novembar 1921., Knin - 19. decembar 2004., Zagreb), je bio hrvatski prozaik, pjesnik i publicist.
Spada u istaknute pripovjedače poslijeratne hrvatske proze, koji je u svojim romanima i pripovijetkama dao sliku seoskog života u ljudi sa škrtog kamenjara kninskog dijela dalmatinskog zaleđa. Posebno se bavio folklornom tematikom i preispitvanjem djelovanja mita u kulturi Srba u Hrvatskoj.
Njegova djela su prvi roman "Anđeli lijepo pjevaju" (1953), zbirke novela "Ljudi kamenjara", "Limeni pijetao" i "Gorki bajami", u posljednjoj knjizi, "Pogledaj svoje ruke" (1996). U prozno-dokumentarističkoj formi tretira "srpsko pitanje" nakon uspostave samostalne Hrvatske.
Kristina Beck-Kukavčić
Kristina Beck Kukavčić (Zagreb, 14. veljače 1951.), hrvatska mezzosopranistica i pedagog.
Diplomirala je solo pjevanje na Akademiji za glasbo u Ljubljani (Eva Novšak Houška). Magistrirala je na Muzičkoj akademiji u Zagrebu. Diplomirala je na Filozofskom fakultetu, odsjek književnosti i filozofija. Zaposlena je u Glazbenoj školi Vatroslava Lisinskog i na Muzičkog akademiju u Zagrebu.
Kćerka je hrvatske skladateljice Ivane Lang.
Burlington, Wyoming
Berlington je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Kristina Beck-Kukavčić
Bila je solistica u HNK u Rijeci i Osijeku. Nastupa solistički i u komornim sastavima u zemlji i inozemstvu (Slovenija, Njemačka, Italija, Austrija i Island).
Burlington, Wyoming
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 288, što je 38 (15,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kristina Beck-Kukavčić
Članica je ansambla "Chordes" trio i članica Hrvatskog društva glazbenih umjetnika (HDGU).
Događaji
2008. godinu Kristina Beck - Kukavčić je obilježila kao 30. godišnjicu umjetničkog djelovanja.
Clarkdale, Arizona
Clarkdale je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.097 stanovnika.
Kristina Beck-Kukavčić
Diskografija
CD izdanja
CD gostovanje
Heilsbronn
Hajlsbron je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 58 opštinskih središta okruga Ansbah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 9.139 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9571165.
Robert Baća
Robert Baća (Zagreb, 19. rujna 1949. - 7. kolovoza 2019.), hrvatski kipar i slikar.
Diplomirao na Akademiji u Zagrebu 1974. u klasi Ivana Sabolića. Bio je suradnik Majstorske radionice Antuna Augustinčića. Bavi se skulpturom i keramikom nefigurativnih oblika, asocijativnih značenja i naglašenih volumena (Drvo, 1971; Šuma, 1975). Radi umnoženu sitnu plastiku, multiple i porculanske objekte u boji. Samostalno izlagao u Zagrebu, Samoboru, Sesvetama, Sisku, Zürichu i Lichtensteinu.
Vanjske poveznice
Muzej za umjetnost i obrt
Zagrebački kaptol
Zagrebački Kaptol je deo Zagreba, glavnog grada Hrvatske. Nalazi se u gornjem gradu i središte je rimokatoličke Zagrebačke nadbiskupije.
Postojanje Kaptola, naselja na istočnoj padini, potvrđeno je 1094, kada je ugarski kralj Ladislav I osnovao zagrebačku biskupiju. Biskup, njegova rezidencija i katedrala nalazili su se u jugoistočnim delu kaptolskog brda. Vlaška Ves, naselje koje se nalazilo u neposrednoj blizini katedrale i bilo u nadležnosti biskupa, prvi put se spominje 1198. Kaptolska ulica presecala je Kaptol na potezu od juga ka severu, a duž nje nalazile su se kuće kanonika. Kako se grupa kanonika na latinskom označava rečju capitulum ("kaptol"), jasno je kako je Kaptol dobio svoje ime. Kanonici su takođe imali i svetovnu jurisdikciju nad ovim naseljem.
thumb|left|Pogled na katedralu s Kaptolom krajem 19. stoljeća
Katedrala je bila posvećena 1217, ali je 1242. teško stradala zbog tatarske najezde. Nakon 1263. bila je rekonstruisana i obnovljena. Kao naselje Kaptol je imao asimetričan oblik pravougaonika u koji se ulazilo na južnoj strani, a izlazilo se na severnoj strani blizu današnje Kaptolske škole. U srednjem veku Kaptol nije bio utvrđen, već je samo bio okružen drvenim ogradama ili palisadama koje su vremenom rušene i obnavljane.
Odbrambene zidine i kule oko Kaptola podignute su između 1469. i 1473. Godine 1493. Turci su stigli do Siska i pokušali ga osvojiti, ali su pretrpeli poraz. Stoga, plašeći se turske navale, zagrebački biskup je naredio da se oko katedrale i njegove rezidencije podignu utvrde. Odbrambene kule i zidine koje su izgrađene između 1512. i 1520. očuvane i danas, osim onih koje su gledale pravo na prednji deo katedrale smeštene na Kaptolskom trgu: one su porušene 1907.
U 13. veku dve gotičke crkve bile su izgrađene na Kaptolu, crkva sv. Franje sa franjevačkim samostanom, te crkva sv. Marije, koja je znatno preuređena i rekonstruisana tokom 17. i 18. veka. U Opatovini se još uvek mogu videti kućice u kojima su živeli nekadašnji stanovnici kaptolskog naselja, dok su u Dolcu stare male i uzane ulice uništene 1926. kada se na tom mestu počela graditi tržnica. Godine 1334. kanonik Ivan Arhiđakon Gorički sastavio je, na latinskom jeziku, Statut zagrebačkog kaptola, koji predstavlja najstariji urbar u Hrvatskoj i koji je formalno ustanovio naselje kaptolskih kmetova u blizini kuća u kojima su živeli kanonici: to je bio početak novog naselja nazvanog Nova Ves (današnja ulica Nova Ves).
Vanjski link
http://www.guide.ndo.co.uk/html/oldzagreb.html
Westvale, New York
Vestvejl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.963, što je 203 (-3,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hrvoje Belamarić
Hrvoje Antonio Belamarić (Zagreb, 26. siječnja 1974.) je dugogodišnji je novinar Radija 101, inicijator i urednik emisije za osobe s invaliditetom Rezolucija 48/96. Od rođenja boluje od cerebralne i dječje paralize.
Kroz svoj novinarski rad neprekidno se bavi podizanjem svijesti građana u pristupanju problemima osoba s invaliditetom. Izvještavao je sa različitih događaja iz zemlje i inozemstva, a neko vrijeme je proveo i na BBC-u na školovanju i edukaciji.
Dobitnik je nagrade Foruma 21 za radijsko novinarstvo 2003. godine.
Hrvoje je član Uprave atletskog kluba za osobe s invaliditetom Agram, a od 2007. vodi i Udrugu za promicanje obrazovanja DELFIN kroz koju aktivno nastoji pomoći mladim osobama i osobama s invaliditetom.
Biskra
Biskra (arapski: بسكرة, berberski: 65px Tibeskert) je sa svojih 204,661 stanovnika 10 grad po veličini u Alžiru, nalazi se na istoku zemlje u Pokrajini Biskra u kojoj je administrativni centar.
Geografske karakteristike
Biskra leži na početku Sahare u plodnoj oazi koju natapa Vadi Zarzour, okružena sa sjevera planinama Zibana (dio Saharskog Atlasa), udaljena 470 km jugoistočno od grada Alžira.
Zbog njenog položaja zovu je Kraljica Zibana. thumb|left|260px| Centar grada thumb|left|260px| Zgrade univerziteta
Parco dei Principi, Frosinone
Parco dei Principi je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Biskra
Historija
Biskra predstavlja glavno naselje saharske oaze kojoj vodu daje vadi koji se spušta sa planina. Željeznicom je spojen sa drugim dijelovima Alžira te predstavlja omiljeno zimovalište. U blizini se uzgaja voće, posebno datule i masline.
Mađarski kompozitor Béla Bartók je posjetio Biskru i tamo 1913 zabilježio tradicionalnu muziku.
Današnja Biskra je moderan grad sa univerzitetom Mohamed Khider koji je osnovan 1998. Nukleus univerziteta bila su tri instituta osnovana u periodu 1984.-1992., danas univerzitet ima 6 fakulteta i 1 institut. Grad ima i aerodrom Mohamed Khider (IATA: BSK, ICAO: DAUB) koji se nalazi desetak  km južnono od centra grada.
Abbyville, Kansas
Abivil je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 87, što je 41 (-32,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Claypool, Arizona
Claypool je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,538 stanovnika.
Toma Arhiđakon
Toma Arhiđakon (lat. Thomas Archidiaconus Spalatensis) (Split, oko 1200. – Split, 8. svibnja 1268.), splitski klerik, povjesničar i kroničar.
Životopis
Tradicionalna historiografija navodi da se rodio u splitskoj patricijskoj obitelji romanskog podrijetla. Međutim, postoji i argumentacija koja sugerira da je Toma možda bio Hrvat, a da je nesnošljivost prema Hrvatima koji je zastupljen u njegovom djelu, zapravo produkt višestoljetnog antagonizma selo-grad.
Školovao se u Splitu i Bolonji. Nakon studija teologije i prava u Bolonji, vratio se u rodni Split, koji je tada uživao široku autonomiju, te se istakao obavljajući razne gradske dužnosti. Prema sačuvanim dokumentima, Toma je od 1227. bio je gradski javni bilježnik, a sljedeće godine postaje i kanonikom. Godine 1230. izabran je za arhiđakona splitske metropolitanske crkve.
Uskoro po izboru za arhiđakona sukobio se sa splitskim nadbiskupm Guncelom koji je završio 1234. godine posredovanjem kardinala Otona u Perugiji.
Zalažući se za gradsku upravu organiziranu po uzoru na talijanske komune, pošao je 1239. u Italiju i izabrao Gargana de Arscindisa za načelnika Splita. Za njegove uprave gradom, popisani su gradski običaji koji su tvorili gradski statut.
Godine 1242. splitski kler izabrao ga je za novog nadbiskupa, no svjetovnjaci nisu prihvatili taj izbor pa je odluka poništena, a novim nadbiskupom imenovan je kandidat kralja Bele IV., čazmanski prepošt i Hugrin.
Toma je pokopan u crkvi sv. Frane na splitskoj rivi. Prema Šegviću, koji piše 1920-tih, grobnica je u "najnovije vrijeme" bila zatrpana. Ipak, sačuvan je epitaf koji prema prijevodu Mirjane Matijević Sokol glasi: ''Kriste, ovaj Toma Arhiđakon uči nauk kojeg se držao i učio je (i druge) pravilima: prezri svijet, kloni se grijeha, kroti tijelo, žali za raskošima života, kloni se zavodljivih dobitaka! I Split je bio početak gdje se i od života oprosti. Kada je smrt naslijedila život, moja slava je prošla. Ovdje me jede crv i tako tijelo, koje nestaje, pokorava pravu smrti, ali i dušu tko mu preda. Godine Gospodnje 1268. osmoga dana mjeseca svibnja.''
Historia Salonitana
Toma Arhiđakon napisao je 1266. na latinskom "Povijest salonitanske crkve" (Historia Salonitana), koja sadrži veoma vrijedne podatke za ranu hrvatsku povijest. U djelu je kronološkim redom opisao živote i djela solinsko-splitskih nadbiskupa od rimskih vremena do svoga doba, praveći mnoge ekskurze o prošlosti Splita i srednjovjekovne Hrvatske, te stoga predstavlja vrijedan povijesni izvor za razdoblje hrvatskih narodnih vladara, osobito za doba Petra Krešimira IV. i Zvonimira, te za doba tatarske provale (1241–1242). Suvremenu povijest često prikazuje veoma živopisno, npr. provalu Tatara, sukobe između Splita i Trogira te političke razmirice u gradu.
Njegovo djelo poslije je nadopunjavano i prerađivano pa je tako nastao rukopis iz 16. stoljeća poznat u historiografiji kao Historia Salonitana maior u kojoj se nalazi i prijepis Pacte Convente.
Izdanja
Moderno kritičko izdanje s prijevodom i komentarom:
Milivoj Blažeković
Milivoj Blažeković (Zagreb, 14. veljače 1886. - Zagreb, 27. lipnja 1963.), hrvatski književnik i publicist.
Bruille-Saint-Amand
Brije Sent Aman je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Valansjen.
Milivoj Blažeković
Studirao je povijest i zemljopis u Zagrebu i Pragu te radio kao profesor. Zbog protuaustrijske djelatnosti zatvoren je 1914. godine. Pisao je novele, političke satire, drame, književne kritike te publicističke tekstove o povijesnim temama, prosvjeti i kulturi.
Bruille-Saint-Amand
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1470 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 186 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 40 metara (maksimalnoj 38 m, a minimalnoj 16 m).
Milivoj Blažeković
Drama "Prva ljubav" izvedena mu je u Zagrebu 1918. godine, a potom i u drugim hrvatskim gradovima.
Botulinski toksin B
Botulinski toksin B je neurotoksin formiran fermentacijom of Clostridium botulinum tipa B. Protein je nekovalentno vezan za hemaglutininske i nehemaglutininske proteine u neurotoksinskom kompleksu. Neurotoksinski kompleks se proizvodi procesom fermencaje i prečišćavanja putem serije koraka precipitacije i hromatografije.
Popoli, Pescara
Popoli je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 5394 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 245 m.
Filip Brajković
Filip Brajković (Zagreb, 30. listopada 1979.) je hrvatski TV voditelj na RTL televiziji.
Završio XV. prirodoslovno-matematičku gimnaziju i trenutno je apsolvent na Pravnom fakultetu u Zagrebu.
Nufaramin
Nufaramin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 251,364 Da.
Filip Brajković
Osim što je poznat po tome što je suvoditelj 4. sezone Big Brothera, manje je poznato da je snimio nekoliko reklamnih spotova, imao manje uloge u sapunicama Zabranjena ljubav i Ljubav u zaleđu, te emisijama poput Sudnice.
Govori nekoliko stranih jezika: engleski, ruski, njemački i španjolski.
Germa
Germa, u antici poznata kao Garama, je arheološki lokalitet u Libiji koji sadrži ruševine iz doba Garamanta.
thumb|300px|Srednjovjekovna kasaba u Germi 2002.
Garamanti su živjeli u Fezzanu u istočnoj Sahari, porijeklom iz oblasti Tibesti. Ta je civilizacija svoj vrhunac imala u 2. i 3. vijeku, kada se kao berbersko kraljevstvo odupiralo rimskoj hegemoniji.
Archaeološka iskopavanja u Germi je nedavno izveo prof. David Mattingly's na čelu Projekta Fazzan, nastavljajući radove Charlesa Danielsa i Mohammeda Ayouba.
Westminsterska palača
Westminsterska palača (engleski: Palace of Westminster), poznata i kao Palača parlamenta ili jednostavno Westminster, je mjesto oba doma Parlamenta Ujedinjenog Kraljevstva, Gornjeg doma ili Doma lordova (House of Lords) i Donjeg doma - Doma komuna (House of Commons).
Palača leži na lijevoj (sjevernoj) obali rijeke Temze u centru londonskog okruga City of Westminster, pored Westminsterske opatije i ostalih vladinih zgrada, Whitehall, Downing Street, itd. Westminsterska palača sa svojim istočnim tornjem na kojem je sat Big Ben postala je zaštitni znak Londona i cijelog Ujedinjenog Kraljevstva, velika turistička atrakcija i simbol za sve zgrade parlamenta.
Radivoj Ostojić
Radivoj (Tomaš) Ostojić Kotromanić (Jajce oko 1410. - Ključ krajem maja 1463 ili Sultanov tabor kod Jajca 5. juni 1463) poznat i kao knez Radakje bio bosanski protukralj i brat kralja Stjepana Tomaša, te vojvoda od Vranduka, bio je nepriznati kralj Bosne kao osmanlijski pretendent na osmanski kraljevski prijestol. Rođen je kao vanbračni sin kralja Stjepana Ostoje i nepozate plemkinje. Bio je direktno umješan u zbivanja u državi od 30. godine 15. vijeka, pa sve do velikog osmanskog upada u Bosnu, 5. juna 1463. godine. Kao saradnik Stjepana od Despotovine i Bosne ( despot Srbije 21. mart1459- 20. juni 1459.), kralj Bosne 10. juli 1461. - 5. juni 1463.), učestovao je u postavljenju Stjepana na njegovom postavljanju za srpskog despota 1. aprila 1459. godine , predaji Velikog Smederevskog Grada Osmanlijima 20. juna iste godine i predaji velikog Ključa krajem maja 1463. godine , nakon čega je pored garancija Osmanlija pogibljen u Ključu krajem maja ili u jutro 5. juna u Jajcu 1463. godine. Iako se u izvorima mogu naći optužabe zbog predaje Smedereva i trovanja svog (polu)brata Stjepana Tomaša Katoličakog Kotromanića, smtra se da je to odraz ondašnjih političkih prilika.
Westminsterska palača
Westminsterska palača je zajedno sa Westminsterskom opatijom i Crkvom sv. Margarete u Westminsteru uvrštena 1987. na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao primjer vrijedne arhitektonske baštine.
Radivoj Ostojić
Život u kraljevini Bosni
Radivoj je rođen u Jajcu oko 1410. godine, kao vanbračni sin kralja Ostoje koga je 29.05. 1445. godine ozakonio sam Papa. O njegovoj mladosti nema podataka, ali je izvesno da se početkom `30 godina XV veka našao u Otomanskoj imperiji od čijeg je sultana Murata II (1421 — 1451) dobio podršku za preuzimanje vlasti u kraljevini Bosni i proterivanje kralja Tvrtka II (prva vladavina 1404 — 1409, druga vladavina 1421 — 1443), tako da se pretpostavlja da je na njega mislio Betrandon de la Brokijer prilikom pominjanja izvesnog velmože iz kraljevine Bosne koji je od sultana tražio pomoć da bi povratio kraljevinu koja mu pripada.
Westminsterska palača
Historija i karakteristike
thumb|240px|left| Dvorana Westminster (Westminster Hall) krajem [[19. vijeka]] Po predanju na tom mjestu postojao je kraljevski dvor još od vremena danskoga kralja Knuta Velikog, Edwardu Ispovjedniku bio je premali pa je na istom mjestu podigao novi u 11. vijeku, kog je William I Osvajač proširio. Taj dvorac je 1512. pretrpio velik požar, pa se od tog vremena nije upotrebljavao za kraljevsku rezidenciju, od 1550. dvorska kapela sv. Stjepana počela se upotrebljavati za zasjedanja Donjeg doma parlamenta, koji je dotad održavao sjednice u jednoj od dvorana Westminsterske opatije, a Gornji Dom uzeo je za svoje sjednice drugu dvoranu u dvorcu.
Radivoj Ostojić
Život u kraljevini Bosni
Povod za ovu osmanlijsku pomoć, leži u Tvrtkovoj odluci da se udalji od Otomanske imperije stvaranjem dvojnog vazalstva njegove kraljevine, kako prema Osmanlijama, tako i prema kraljevini Mađarskoj po uzoru na status Srpske despotovine. Borbe sa despotom Stefanom (knez 1389—1402, despot 1402 — 1427) oko Srebrenice 1425. godine dovele su ga u sukob sa njim, a potom i sa njegovim naslednikom Đurđem (1427 — 1456). Zaključivanje ugovora 1427. godine sa Žigmundom Luksemburškim (1387 — 1437) da će ga u slučaju da umre bez muških potomaka naslediti grof Herman I Celjski, stvorila je snažnu opoziciju kralju Tvrtku II u samoj kraljevini Bosni.
Westminsterska palača
Historija i karakteristike
Veliki požar 1834. uništio je stari dvorac od kog su ostale jedino zidine Westminsterske dvorane, Toranj dragulja (Jewel Tower), klaustri i kripta u kapeli sv. Stjepana.
Radivoj Ostojić
Život u kraljevini Bosni
Tako je Radivoj uz osmanlijsku vojsku, uživao i direktnu podršku najmoćnijih lokalnih vladara despota Đurđa, velikog vojvode Sandalja Hranića Kosače (1393 — 1435) i kneza Radoslava Pavlovića. On je uspeo da suzbije kralja Tvrtka II koji se povukao u kraljevinu Mađarsku i preuzeo kontrolu nad istočnom Bosnom i Humom. Međutim, on nije uspeo da dobije podršku vlastele, zbog čega nikada nije priznat kao zvanični kralj, a već naredne godine su Mađari prodrli u kraljevinu Bosnu, zauzeli Hodidjed i potisnuli Osmanlije. Njegovu kratkotrajnu vladavinu, okončala je smrt Sandalja Hranića (15.03. 1435) koja je pokrenula sukobe Pavlovića i Kosača čime je Radivoj izgubio svaki oslonac u državi tako da iste godine prepušta vlast Tvrtku II koji se u maju vraća iz Mađarske i preuzima vlast.
Westminsterska palača
Historija i karakteristike
Natječaj za izgradnju novog parlamenta osvojio je arhitekt Charles Barry 1837., koji je predložio da se podigne u neogotičkom stilu, ponudivši to kao obnovu tradicije stare engleske gotike. Neizgorjele dijelove starog zdanja, osim nešto udaljenijeg Tornja dragulja, ukomponirao je u novi kompleks od preko 1 100 prostorija simetrično raspoređenih oko niza od dva atrija. Kamen temeljac položen je 1840. a građevinski radovi dovršeni 1860.
Burryju je kod izgradnje i uređenja enterijera pomagao kolega Augustus Pugin, tadašnji veliki autoritet po pitanju gotičke arhitekture. Obojica su umrla a da nisu dočekala kompletno dovršenje i uređenje. thumb|left|260px| Fasada palače
Kompleks Westminsterske palače prostire se na terenu od 8 hektara, glavna fasada uz Temzu duga je 265,8 metara. Dvije najveće dvorane u kompleksu su Gornji Dom (House of Lords) dug 29.5 m i Donji Dom (Commons) dug 21 m. Kompleks zaokružuju dva tornja na svakom njegovom kraju, Viktorijin toranj visok 102 m. sa zapada i Toranj sv. Stjepana, sa istoka na kom se nalazi slavni Big Ben visok 97.5 m.
Radivoj Ostojić
Kralj Stjepan Tomaš
mini|180px|desno|Kralj [[Stjepan Tomaš, Radivojev (polu)brat.]] Radivoj se ponovo našao u sukobu oko prestola, nakon Tvrtkove smrti sredinom 1443. godine, kada je bosanska vlastela za novog kralja izabrala njegovog brata Tomaša. Njega je tada podržao vojvoda Stefan Vukčić Kosača (1435 — 1466), ali su bez vojne pomoći Osmanlija usled Hunjadijeve Duge vojne, bili nemoćni. Iako se sam Radivoj verovatno vrlo brzo izmirio sa bratom, Vukčić je ostao neprijateljski nastrojen prema novom kralju, što je dovelo do otvorenog rata između njih dvojice 1444. godine.
Westminsterska palača
Historija i karakteristike
Za vrijeme Drugog svjetskog rata, zgrada je pretrpila velika oštećenja od napada njemačke Luftwaffe, tad je dvorana Doma komuna uništena, pa je obnavljena do 1950.
Radivoj Ostojić
Kralj Stjepan Tomaš
Sam Radivoj je izgleda prihvatio katoličanstvo, jer ga je Papa 29.05. 1445. godine proglasio zakonitim sinom kralja Stefana Ostoje. On se pre 19.06. 1449. godine[1][2][3] u Budimu oženio ćerkom Nikole od Velike Katarinom. Tom prilikom su ugovorom jedan drugom kao poklone dodelili trećinu svojih poseda, pri čemu se navodi da se u Radivojevom posedu nalazila tvrđava Sokol kod Gračanice.
Westminsterska palača
Historija i karakteristike
Kako god je bio velika kad su je osmislili njeni projektanti u 19. vijeku, palača je postala premala već polovicom 20. vijeka, pa je 1975. kupljena obližnja zgrada Norman Shaw i preuređena za potrebe vlade, ali je i to proširenje postalo nedovoljno pa je 2000. podignuta nova građevina Portcullis.
Radivoj Ostojić
Pad Srpske despotovine
On se ponovo našao na političkoj sceni početkom 1459. godine, kada je pratio svog bratanca Stefana u Smederevo, pošto je on trebalo da preuzme vlast nad Srpskom despotovinom u skladu sa planovima koje napravili njegov otac, Radivojev brat i kralj Bosne Stefan Tomaš, kralj Mađarske Matija Korvin (1458 — 1490) i antiturkofilska struja u samom Smederevu na čijem čelu su bili despotica Jelena Paleolog i despot Stefan Branković. Iako se mladi Stefan Tomašević oženio Jelenom Branković (ćerkom nekadašnjeg despota Lazara i Jelene) i preuzeo vlast (01.04.), to nije imalo preteranog efekta, jer se sredinom juna pred Smederevskim Gradom pojavila osmanlijska vojska, što je praktično dovelo do prevrata u samom gradu. U takvoj situaciji, Stefan i Radivoj su pristupili pregovorima koji su se okončali predajom samog grada, njima dvojici sa porodicama je dozvoljeno da napuste grad i vrate se u kraljevinu Bosnu, dok je odred mađarske vojske koji je sa njima stigao u grad razoružan i predat Osmanlijama.
Pad Smedereva bez borbe je izazvao pravo zaprepašćenje širom Evrope u kojoj su se nadali da će se u Smederevu pružiti junački otpor poput onog u Carigradu. Zbog toga su Stefan i njegov stric Radivoj optuženi za izdaju hrišćanstva i kukavičluk. Međutim despot Stefan je unapred upozoravao da će ako na dobije traženu pomoć od hrišćanskih zemalja za odbranu Smedereva i Despotovine biti primoran da preda grad Osmanlijama, ali nije dobio nikakvu pomoć osim manjeg odreda iz Mađarske, pa čak ni naznaku da pomoć stiže ni sa jedne strane.
Treba imati u vidu da je bilo jasno i pre predaje, da se Smederevo borbom ne može spasiti. Prvi razlog je bila jasna brojčana nadmoć otomanske vojske. Drugi razlog je bilo postojanje turkofilske stranke u samom utvrđenju koja je u nekom trenutku opsade mogla da pusti Osmanlije u grad, kao što se već desilo u Golubcu koji je 1427. godine predat Osmanlijama, iako je trebao da bude vraćen kraljevini Mađarskoj. Ova stranka je dodatno ojačala zbog činjenice da je novi despot bio sin kralja Bosne sa kojim je postojao sukob oko Srebrenice i koji je iskoristio smrt despota Lazara da preuzme 11 tvrđava koje su se nalazile u sastavu despotovine Srbije. Zbog svega ovoga despot Stefan se odlučio da preda grad i pokuša da pruži otpor Osmanlijama na nekom drugom mestu i u nekom povoljnijem trenutku, umesto da pokuša da junački pogine u borbi koja bi se vrlo verovatno okončala vrlo brzo izdajom i njegovim zarobljavanjem.
Kralj Stjepan Tomašević
Njegov prvi potez bilo je pomirenje sa hercegom Stefanom Kosačom sa kojim su njegovi prethodnici bili u dugim sukobima, čime je uspeo da smiri stanje u zemlji i pripremi se za sukob sa Osmanlijama. Istovremeno je sklopio savez sa krbavskim knezovima protiv bana Hrvatske Pavla Sperančića, koji su podržali Mlečani i sam herceg, čime je uspeo da obezbedi svoje zapadne granice. U odnosu sa papskom kurijom Stefan je nastavio, pa čak i produbio,prokatoličku politiku svog oca. On se direktno obratio papi Piju II tražeći od njega kraljevski venac kojim bi učvrstio kako svoj položaj u zemlji, tako i u odnosima sa susedima pozivajući se na sve veću opasnost od Osmanlija i ukazujući na to da je njegova kraljevina sledeća na udaru. Papa je udovoljio njegovim zahtevima i protivno primedbama kralja Mađarske Matije Korvina da je kralj Bosne de jure njegov vazal, poslao mu je zlatni venac kojim se Stefan novembra 1461. godine u Jajcu ovenčao za kralja Bosne u prisustvu sve svoje vlastele. Međutim ovaj svečani čin nije doneo Stefanu željenu korist, pošto je Korvin to tumačio kao potez koji je direktno uperen protiv njega i njegovog prava zbog čega je nastavio da radi protiv snaženja kraljevine Bosne, dok je Mehmed II (1451 — 1481) to tumačio kao jasan signal da će se Stefan svim svojim snagama priključiti prvom krstaškom pohodu uperenom protiv Otomanske imperije, zbog čega je otpočeo sa pripremama za konačni udar na kraljevinu Bosnu.
Pod papinim posredovanjem došlo je početkom 1462. godine do zaključenja ugovora između Matije i Stefana, prema kome je Stefan i zvanično priznao da je kraljevina Bosna vazalna kraljevina u sklopu kraljevine Mađarske, a tom prilikom se obavezao i da novčano potpomogne kralja Matiju u pokušaju da od svetog rimskog cara Fridriha III (1440 — 1493) otkupi venac svetog Ištvana. Istovremeno je Stefan prekinuo plaćanje danka sultanu, pošto je u Carigradu već donesena odluka o uništenju kraljevine Bosne, a sam kralj se nadao da će uz podršku pape i Matije Korvina biti u stanju da odoli osmanlijskom napadu.
Početkom 1463. godine zajedničko poslanstvo kralja Stefana i hercega Stefana Kosače otišlo je u Dubrovnik,Veneciju,Vatikan i kod Skender Bega, tražeći od njih pomoć u predstojećem sukobu sa Osmanlijama koje su već u martu iste godine otpočele sa upadima na prostore kraljevine Bosne i Kosačine Hercegovine. Pošto nikakva vojna pomoć nije pristigla ni sa jedne strane, u Carigrad je tokom proleća stiglo poslanstvo iz kraljevine Bosne nudeći primirje na petnaest godina. Otomanske paše su pristale na takav dogovor, da bi već posle četiri dana uputile vojsku na kraljevinu Bosnu.
Pad Bosne
Osmanlijski plan za udar je bio dobro osmišljen, jer je prvo zapovednik Srbije otpočeo sa manjim vojnim dejstvima na granici sa kraljevinom Mađarskom, što je kralj Matija tumačio kao najavu napada na njega pošto se ka prostoru današnje republike Srbije kretala jaka osmanlijska vojska.
Vojska koju je predvodio lično Mehmed II je preko Sjenice i Drine prodrla u Bosnu i bez muke slomila otpor poslednjih Pavlovića i Tvrtka Diničića koji se bez borbe predao pozivajući se na petnaestogodišnje primirije, ali je na licu mesta bio pogubljen po sultanovoj naredbi.Osmanlije su istovremeno prodrle i u istočni deo Hercegovine.Herceg Stefan se sa porodicom povukao u njen zapadni deo, dok je u istočnom delu nekoliko zapovednika utvrda pokušalo da pruži otpor odbijajući da se preda, ali su na kraju podlegli pred nadmoćnom osvajačkom vojskom. Sultan je potom poveo deo vojske na prestoni Bobovac,Mahmud Paša Anđelović sa 20.000 ljudi je krenuo na Jajce, dok je treći deo vojske operisao po južnim obodima Panonske nizije onemogućavajući Mađare da pruže bilo kakvu vojnu pomoć kralju Stefanu.
Mehmed II je za opsadu Bobovca spremio veliku silu i dosta artiljerije, jer je on važio za najjači grad u kraljevini Bosni koji je odoleo i srpskom caru Dušanu Silnom (1331 — 1355), zbog čega se u njemu čuvao kraljevski venac i riznica. Međutim posle samo tri dana opsade (20.05.), grad je njegov zapovednik,knez Radak, predao Osmanlijama. Radak je najverovatnije bio potkupljen, a ima tumačenja da je kao bogumil to učinio iz verske ostrašćenosti u Notarasevom stilu da bi pre video turski turban, nego latinsku mitru. Odmah nakon predaje Bobovca, Radak je na licu mesta po sultanovoj naredbi pogubljen što je poslalo strahovitu poruku ostaloj vlasteli ili se predajte bez borbe ili se pozdravite sa životom. Ovaj potez se pokazao kao delotvoran, jer se posle toga Visoko predalo bez borbe.
Mehmed Anđelović je stigao pod Jajce, gde mu je dojavljeno da se kralj Stefan sklonio u utvrđeni Ključ. Otpočela je opsada utvrde, ali su istovremeno tekli i pregovori o predaji grada. Posle dužeg otpora, kralj je pristao da krajem juna preda grad i potpiše naredbu ostalim zapovednicima utvrda da se predaju, pod uslovom da mu se kao u slučaju Smedereva omogući slobodno napuštanje grada. Nakon što se grad predao, Osmanlije su kralja sprovele ka sultanu koji se nalazio pod Jajcem.
Radivojeva sudbina nije najjasnija, ali se u izvorima pominje da je zarobljen u Zvečaju[4]. On je nakon toga pogubljen sa najstarijim sinom Tvrtkom, najverovatnije pod Ključem[5].
Sam kralj Stefan je doveden do Jajca, koje se u međuvremenu predalo Mehmedu II. Tu je on izveden pred sultana koji ga nije hteo ni pogledati, već ga je odmah dao da mu odrubi glava označivši Anđelovićevu reč kao ništavnu. Po njegovoj naredbi su njegov brat i sestra po ocu odvedena u Carigrad i prevedeni u islam. Posle ovoga su i preostale utvrde u kraljevini Bosni otvorile svoje kapije i predale se osvajačima, čime je kraljevina Bosna prestala da postoji.
Brak i potomstvo
Po nekima i nekima izvorima Radivoj je imao suprugu Ružu, koju je oženio početkom 1433. godine i s kojom se posvađao i prije 1442. godine s njom izmirio i također neki navpde da je s Ružom imao samo jedno djete, jer su preostale četiri Ružine trudnoće završile pobačajem ili rođenjem mrtvorođenčada. Ali nije dokazano da je Ruža ikako postojala. Dana 2. juna 1449. godine, u Budimu, oženio je Katarinu (neki izvori nazivaju je Margaritom ), kćer Nikole od Velike. Tom prilikom punac i punica su mu, u svojim oporukama, pripisali trećinu svojih posjeda. Radivoj i Katarina su imali tri sina:
Radivojeva udovica se preudala nakon njegove smrti za slavonskog plemića Ivana Seckeja, a po teoriji da je imao suprugu Margaretu onda bi bilo da je Katarina od Velike umrla 1462. a da se Margareta preudala za Ivana Seckeja.
Antioh Hijeraks
Antioh Hijeraks (na grćkom Aντιoχoς Ιεραξ; ? - 226. pne.) bio je seleukidski princ, sin kralja Antioha II i kraljice Laodike. Godine 246. pne. je Laodika, nakon muževe smrti, svog sina i Antiohovog starijeg brata Seleuka proglasila kraljem, a sebe regenticom, što je - isto kao i ubistvo Antiohove druge supruge Berenike dovelo do početka Trećeg sirijskog rata. Laodika je tada inzistirala da Seleuk mladom Antiohu prepusti vlast nad Malom Azijom i prizna ga kao ko-regenta. Seleuk je na to pristao, ali je odmah proglasio nezavisnost i objavio rat vlastitom bratu. Seleuk ga je uspio poraziti tek nakon više godina, i to uz pomoć pergamskog kralja Atala I. Antioh, koji se bio oženio za kći bitinijskog kralja Zijele, nakon toga je izbjegao u Egipat. Tamo su ga ubili razbojnici.
Das indische Grabmal (film, 1938)
Das indische Grabmal je njemački crno-bijeli pustolovni film snimljen 1938. u režiji Richarda Eiberga. Predstavlja drugi dio adaptacije romana Das indische Grabmal Theee Von Harbou. Radnja se događa u Indiji gdje se nekoliko evropskih stručnjaka i pustolova upliće na intrige maharadže (čiji lik tumači Frits van Dongen, kasnije u Hollywoodu poznat kao "Philip Dorn"). Grabmal je, kao i prethodni dio Der Tiger von Eschanpur su bili snimani na lokacijama (u tada britanskoj) Indiji, pri čemu je ekipi posebnu pomoć pružio Bhupal Singh, maharadža od Mewara, te za potrebe snimanja ustupio svoju raskošnu palaču Jag Niwas (kasnije korištenu u filmu Octopussy 1983. godine). Najveći dio materijala u Indiji, međutim, nije bio korišten, jer su se glumci, nenavikli na klimu i tamošnju prehranu, razboljeli i naglo izgubili na težini; Eiberg je pri povratku u Njemačku indijske scene morao rekonstruirati u studijima. Usprkos toga, Grabmal je postigao veliki uspjeh, mada ga neki od današnjih kritičara prozivaju kao kopiju hollywoodskog kiča.
Eichberg je istovremeno snimio i verziju na francuskom jeziku pod naslovom  Le Tombeau hindou.
Godine 1959. je u tadašnjoj Zapadnoj Njemačkoj Fritz Lang snimio istoimeni remake u boji.
Heimenkirch
Hajmenkirh je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Lindau (Bodenze). Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.734 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9776114.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Lindau (Bodenze) Hajmenkirh se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Lindau (Bodenze). Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 668 metara. Površina opštine iznosi 21,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.734 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 176 stanovnika/km².
Pero Čimbur
Pero Čimbur (Knin, 1930. - Zagreb, 4. februara 2002.) je bio hrvatski novinar i književnik.
U Kninu je završio osnovnu i srednju školu. Diplomirao je književnost na zagrebačkom Filozofskom fakultetu, a od 1957. do umirovljenja 1992. radio je na Hrvatskom radiju.
Pisao je dječju literaturu, putopise, eseje i scenarije, a posebnu pozornost svratio je svojim knjigama o fenomenu mucanja inspiriranim vlastitim traumatskim iskustvom. Posebno je volio heraldiku, kreiravši više grbova za općine i gradove, te zaštitnih znakova za razne ustanove. Sudjelovao je na nekoliko skupnih izložaba, a samostalno je izlagao u Karlovcu, Zagrebu i Crikvenici.
Dobitnik je nagrade Društva novinara Hrvatske (1961.), nagrade za esej časopisa »Žena« (1976.), nagrada »Školske knjige« (1983., 1988. i 1990.) za djela znanstveno-popularnog ili znanstveno-fantastičnog sadržaja, te nagrade beogradskih Večernjih novosti za feljton »Sve naše zastave« (1989.). Objavio je više knjiga, među kojima, »Iz putne torbe«, »Marko na Bemixu«, »Brod nad kojim nisu letjeli galebovi«, »Lady Machbet IV«, »Kako sam izliječio Pppetra«, »Zbogom mucanje« te knjige o Domovinskom ratu »E, moj sine« i »Vior«.
Huntland, Tennessee
Hantland je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 872, što je 44 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Don Giovanni
Don Giovanni (K.527; potpuni naziv: Il dissoluto punito, ossia il Don Giovanni, doslovno "Kažnjeni razvratnik, ili Don Giovanni") je opera u dva čina s glazbom Wolfganga Amadeusa Mozarta i libretom Lorenza da Pontea. Premijerno je izvedena u praškom Državnom kazalištu, 29. listopada 1787.
Don Giovanni se naširoko smatra jednim od najvećih glazbenih djela ikad skladanim, i od opera zasnovanih na legendi o Don Juanu, Don Giovanni se smatra bez premca. Da Ponteov libreto je, poput mnogih iz tog vremena, opisan kao dramma giocoso: "giocoso" značeći razigran, komičan, i "dramma" označavajući operni tekst (kratica od "dramma per musica"). Mozart ga je u svoj katalog unio kao "opera buffa".
Danski filozof Søren Kierkegaard je napiso dug esej u svojoj knjizi Enten/Eller (Ili/ili) u kojoj tvrdi da je Mozartov Don Giovanni najsavršenija opera ikad napisana. Finale, u kojem se Don Giovanni odbija pokajati, je postala zadivljujuća filozofska i artistička tema za mnoge pisce uključujući Georgea Bernarda Shawa, koji u Čovjek i superčovjek parodira operu (s eksplicitnim spominjanjem Mozartovih nota za finalnu scenu između Commendatorea i Don Giovannija).
Filmska adaptacija opere se pojavila pod naslovom Don Giovanni 1979. i režirana je od strane Josepha Loseyja. Neki od velikih Don Giovannija na opernim pozornicama su bili basevi Ezio Pinza, Cesare Siepi i Norman Treigle, te baritoni Dietrich Fischer-Dieskau i Thomas Hampson.
Hrvoje Požar
Hrvoje Požar (Knin 5. jula 1916. - Zagreb, 30. juna 1991.) bio je inžinjer, doktor tehničkih znanosti, vrhunski svjetski znanstvenik i hrvatski akademik.
Hrvoje Požar rodio se u Kninu gdje je završio osnovnu školu. Gimnaziju je pohađao u Šibeniku, a maturirao je u Zagrebu. 1939. diplomirao je na Elektrotehničkom fakultetu u Zagrebu i postao inžinjer elektrotehnike. Nakon završetka studija radio na raznim odgovornim rukovodećim dužnostima u elektroenergetici.
U čast Hrvoju Požaru Vlada Republike Hrvatske Energetski institut nazvala je po njemu.
Njegov sin je bio novinar Petar Požar.
Coutures (Dordonja)
Kutir je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 174 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 149 metara (maksimalnoj 213 m, a minimalnoj 99 m).
Limes Tripolitanus
right|thumb|350px|Ostaci rimskog vojnog logora Golaia (današnji Bu Njem) koji je tvorio Limes Tripolitanus
Limes Tripolitanus je naziv za sistem utvrđenja i garnizona Rimskog Carstva na njegovoj južnoj granici, odnosno područjima današnjeg Tunisa i sjeverozapadne Libije. Naziv je dobio prije svega zato što mu je glavna svrha bila zaštita tripolitanskih gradova Leptis Magna, Sabratha i Oea.
Rimljani su izgradnju Limesa otpočeli u 1. vijeku nastojeći suzbiti prijetnju nomadskih Garamanta iz područja današnjeg Fezzana, a čiji je posljednji pohod na obalu zabilježen godine 69. Rimljani Garamante nisu nastojali pokoriti vojnom silom, nego ih "zavesti" blagodatima svoje civilizacije i mirne trgovine. Ta je politika uglavnom davala plodove, ali su se utvrđenja ipak nastavila graditi, pogotovo za cara Hadrijana. Limes je svoj vrhunac dobio nakon što je između 197. i 201. pod vladavinom Septimija Severa Legio III Augusta pod Kvintom Anicijem Faustom prodrla duboko na jug i uspostavila nova utvrđenja u pustinjskim oazama.
Sistem se održao do cara Dioklecijana, koji je obranu granice povjerio Limitaneiima, ili vojnicima-seljacima. Poslije su ga preuzeli bizantski vladari, a dijelom se održao i nakon arapskog osvajanja.
Ruscallo, Vercelli
Ruscallo je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 190 m.
Kipton, Ohio
Kipton je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 243, što je 22 (-8,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lanesboro, Pennsylvania
Lejnsboro je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 506, što je 82 (-13,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dommartin-Dampierre
Domarten Dampjer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Sent Maneu.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 70 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,27 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 153 metara.
Thurnau
Turnau je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Kulmbah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.420 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9477157.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kulmbah Turnau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kulmbah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 363 metra. Površina opštine iznosi 64,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.420 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 69 stanovnika/km².
Clay Springs, Arizona
Clay Springs je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 401 stanovnika.
Kvint Anicije Faust
thumb|400px|right|Faustusovi pohodi između 197. i 202. koji su značajno proširili rimski Limes Tripolitanus.
Kvint Anicije Faust (Quintus Anicius Faustus, druga polovica 2. vijeka - prva polovica 3. vijeka) bio je rimski vojskovođa i političar iz doba Severske dinastije. Godine 197. ga je car Septimije Sever imenovao legatusom, odnosno komandantom III augustovske legije u Sjevernoj Africi. Faust je na njenom čelu vodio pohode protiv pustinjskih nomada u Sahari, te zauzeo važne oaze i u njima uspostavio trajne rimske garnizone koji će otada tvoriti dio Limes Tripolitanusa. Godine 198. i 199. je za svoje uspjehe dobio titulu suffect konzula, a 205. je imenovan guvernerom Mezije.
Campagnazza, Padova
Campagnazza je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Advance, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.347, što je 103 (8,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Branson, Colorado
Branson je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
BRL-52537
__NOTC__
BRL-52537 je lek koji deluje kao potentan i visoko selektivan κ-opioidni agonist. On je pokazao neuroprotektivno dejstvo u studijama na životinjama, i koristi se za istraživanje potencijalnih tretmana za moždani i srčani udar, kao i za neka uopštenija istraživanja mozga.
Monterey, Louisiana
Monterej je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 439.
Redukujući agens
Redukujući agens (reduktans, reducer) je element ili jedinjenje u redukciono-oksidacionoj (redoks) reakciji koje predaje elektron drugom reaktantu. Pošto reducer gubi elektron kaže se da se on „oksiduje“, stoga je neophodno prisustvo „oksidansa“ (oksidujućeg angensa). Ako je jedna hemikalija donor elektrona (reduktans), druga mora da bude primalac elektrona (oksidans). Reduktansi se „oksiduju“, a oksidansi se „redukuju“. Na primer:
Redukujući agens u ovoj reakciji je ferocijanid. On donira elektron, oksidujući se do fericijanida, simultano oksidans hlor se redukuje do hlorida.
U organskoj hemiji, redukcija se specifično odnosi na adiciju vodonika u molekul, mada je gore navedena definicija takođe primenljiva. Na primer, benzen se redukuje do cikloheksana u prisustvu platinskog katalizatora: U organskoj hemiji, dobri redukujući agensi su reagensi koji proizvode H2.
Karakteristike redukujućih agenasa
Jaki redukujući agensi lako gube (ili doniraju) elektrone. Atomi sa relativno velikim atomskim radijusom su obično dobri redukujući agensi. Kod njih je rastojanje od nukleusa do valentnih elektrona dovoljno veliko da ti elektroni ne budu snažno privučeni. Dobri redukujući agensi se sastoje od atoma sa niskom elektronegativnošću, sposobnošću atoma ili molekula da privlači vezujuće elektrone. Hemijske grupe sa relativno malim energijama jonizacije su takođe dobri redukujući agensi. „Mera sposobnosti materijala da se oksiduje ili izgubi elektrone je poznata kao njegov oksidacioni potencijal“. Sledeća tabela pokazuje nekoliko redukcionih potencijala. Oni se lako mogu pretvoriti u oksidacione potencijale jednostavnom promenom znaka. Redukujući agensi se mogu rangirati po jačini koristeći njihove oksidacione potencijale. Redukujući agens je jači kada kada ima pozitivniji oksidacioni potencijal, a slabiji kad ima negativan oksidacioni potencijal. Vrednosti redukcionih potencijala u sledećoj tabeli su merene na 25 °C.
Među Na, Cr, Cu i Cl−, Na je najjači redukujući agens, a Cl− je najslabiji. Česti redukujući agensi su metali kalijum, kalcijum, barijum, natrijum i magnezijum, kao i jedinjenja koja sadrže H− jon, kao što su NaH, LiH, LiAlH4 i CaH2.
Neki elementi i jedinjenja mogu da budu redukujući i oksidujući agensi. Vodonični gas je redukujući agens kad reaguje sa nemetalima i oksidujući agens kad reaguje sa metalima.
Vodonik deluje kao oksidujući agens jer prima elektron koji donira litijum, što uzrokuje oksidaciju litijuma.
Polureakcije: 2 Li(s)0 → 2 Li(s)+ + 2 e−::::: H20(g) + 2 e− → 2 H−(g)