cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arthur Kennedy
John Arthur Kennedy (17. februar 1914 – 5. januar 1990) bio je američki glumac, poznat po nizu zapaženih uloga u holivudskim filmovima 1950-ih. Prije filmske je imao uspješnu kazališnu karijeru, pa je Arthur Miller nekoliko drama napravio posebno za njegov lik. Četiri puta je bio nominiran za Oscar, a nijednom ga nije dobio, pa u tome dijeli rekord s Claudeom Rainsom.
Loma Saca de Agua, El Mante
Loma Saca de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 65 m.
Javier López Moreno (razvrstavanje)
Javier López Moreno ima više značenja:
Portaceli (razvrstavanje)
Portaceli ima više značenja:
Vollrathsruhe
Folratsrue je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 60 opštinskih središta okruga Miric. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 499 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13056070.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Miric Folratsrue se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Miric. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 70 metara. Površina opštine iznosi 31,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 499 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 16 stanovnika/km².
Guayaquil
Gvajakil je glavni grad ekvadorske provincije Gvajas, najveći grad Ekvadora, i njegova najvažnija luka.
Sommatino, Caltanissetta
Sommatino je naselje u Italiji u provinciji Caltanissetta, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6934 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 367 m.
Guayaquil
Popularno ime grada je „Biser Pacifika“ (Perla del Pacífico). Gvajakil je osnovan 1534.
Grad se nalazi na zapadnoj obali reke Gvajas, oko 50 kilometara od njenog ušća u Zaliv Gvajakil (deo Pacifika).
Foresto Sparso, Bergamo
Foresto Sparso je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2847 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
Coste di Oratino, Campobasso
Coste di Oratino je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 624 m.
La Calzada, San Ignacio Cerro Gordo
La Calzada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Ignacio Cerro Gordo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2059 m.
Jane Wyman
Jane Wyman (5. januar 1917 – 10. septembar 2007) bila je om nagrađena američka filmska glumica. Karijeru je započela 1930-ih, a njena je kruna je bio Oscar za najbolju glumicu, dobijen za ulogu gluhonijeme djevojke u filmu Johnny Belinda (1948). Nekoliko decenija kasnijeje doživjela veliki uspjeh kao protagonistica popularne TV-serije Falcon Crest.
El Zanjón, Villa de Tututepec de Melchor Ocampo
El Zanjón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Villa de Tututepec de Melchor Ocampo.
Ghermănești, Snagov
Ghermănești je naselje u Rumuniji u okrugu Ilfov u opštini Snagov.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1770 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Casselton, North Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.329, što je 474 (25,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Eforie Sud, Constanța
Eforie Sud je naselje u Rumuniji u okrugu Konstanca.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9498 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
Völschow
Felšov je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 541 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052083.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Felšov se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 12 metara. Površina opštine iznosi 21,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 541 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 25 stanovnika/km².
Sanjarenje (film, 1941)
Sanjarenje ili San  je sovjetski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Mihaila Roma i premijerno prikazan 1943. godine. Radnja se događa godine 1933. u Zapadnoj Ukrajini, odnosno u vrijeme kada je ta oblast bila pod poljskom vlašću. Protagonistica, čiji lik tumači Jelena Kuzmina, je mlada ukrajinska djevojka koja je, tjerana siromaštvom, došla u grad potražiti posao i tamo postala suočena sa klasnom eksploatacijom. Sanjarenje je snimljeno 1941. godine na autentičnim lokacijama u Lavovu. Prije premijere je, međutim, došlo do njemačke invazije u kojoj su područja Zapadne Ukrajine, uključujući Lavov, pala pod njemačku okupaciju; zbog toga je film premijerno prikazan tek nekoliko godina kasnije, kada se ratna sreća okrenula i povratak Lavova pod sovjetsku vlast učinio izglednim.
Las Jícamas, Atotonilco el Alto
Las Jícamas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Atotonilco el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1925 m.
Rocky
Rocky (engl. Rocky) američki je film iz 1976. godine i prvi od šest nastavaka o boksaču Rockyju Balboi kojeg glumi Sylvester Stallone u režiji Johna G. Avildsena.
Radnja
Rocky Balboa je neobrazovan, ali ljubazan boksač i utjerivač duga iz Philadelphije, koji želi ostvariti američki san i postati uspješan. Jednog dana ponuđena mu je životna prilika: da se natječe u teškoj kategoriji protiv svjetskog prvaka Apolla Creeda, nakon što se ozlijedio boksač, koji je prvotno trebao nastupiti.
Rocky je zatražio pomoć bivšeg boksača i vlasnika teretane Mickeya Goldmilla, koji mu je postao trener i vjerovao je, da Rocky može puno postići. Vježbao je čak i u klaonici, gdje je radio njegov prijatelj, koji mu je dozvolio da udara u svinjske polovice. Hodao je s njegovom povučenom sestrom Adrian.
Meč se odigrao na Novu godinu. Svjetski prvak Apollo Creed ležerno je započeo, a Rocky ga je srušio već u prvoj rundi, što je meču dalo dinamiku. Trajalo je maksimalnih 15 rundi, što je i bio Rockyjev plan, jer je htio pokazati, da je kvalitetan boksač. Oba boksača pretrpjeli su teške udarce i dobili vidljive modrice i ozljede. Na završetku meča Rocky je pozvao Adrian, koja je dotrčala u ring. Suci su odlučili, da je pobjednik Apollo Creed s neznantno većim brojem bodova, a Adrian i Rocky su izmjenjivali nježnosti ne mareći o konačnom rezultatu.
Odjeci
Film je snimljen za 1.2 milijuna dolara, a ostvario je više od 117.2 milijuna dolara dobiti i postao veliki hit. Dobio je tri Oscara, uključujući nagradu za najbolji film. Pobrao je pozitivne kritike, a Sylvester Stallone postao je zvijezda nakon ovog filma. Film je prepun scena koje su ušle u filmsku povijest poput one u kojoj Rocky trči stepenicama muzeja umjetnosti u Philadelphiji. Film je dobio još pet nastavaka: Rocky 2, Rocky 3, Rocky 4, Rocky 5 i Rocky Balboa, koji je posljednji oproštajni film.
Prozvan je i V-3
Prozvan je i V-3 je jugoslovenski crno-beli igrani film snimljen 1962. godine u režiji Milenka Štrpca, koji je napisao i scenario. Radnja prikazuje stvarne događaje u Kragujevcu za vreme nemačke okupacije u Drugom svetskom ratu, odnosno masakr lokalnog stanovništva koga su izvele nemačke snage u znak odmazde za ustaničku aktivnost. Protagonisti su učenici jednog razreda lokalne gimnazije koji će biti odvedeni na masovno streljanje zajedno sa svojim sugrađanima.
St. Robert, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.340, što je 1.58 (57,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ракита (Бабушница)
Ракита је насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 340 становника (према попису из 1991. било је 455 становника).
Демографија
Становништво у овом насељу веома је нехомогено, а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Abhisit Vejjajiva
(อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ,, 3. august 1964.) je trenutni premijer Tajlanda, najmlađa ličnost na tom položaju u prethodnih 60 godina. Na mjestu vođe Demokratske stranke se nalazi od februara 2005. godine, prvo kao vođa opozicije u Zastupničkom domu Tajlanda, koji ga je 15. decembra 2008. izabrao za 27. premijera Tajlanda. Vejjajiva je formalno potvrđen od kralja Bhumibola Adulyadeja kao premijer 17. decembra 2008.
Abhisit je rođen u Newcastle-upon-Tyneu u Engleskoj kao dijete tajlandskih liječnika. Obrazovan je na Etonu i Oxfordu te je na listi Demokratske stranke godine 1991. izabran za zastupnika u Bangkoku nakon NPKC vojnog puča. Brzo je napredovao u redovima stranke iako 2001. godine nije uspio u pokušaju da dođe na njenu čelo. To mu je uspjelo tek nakon što je Demokratska stranka teško poražena na izborima 2005.
Za vrijeme političke krize 2005-06, Abhisit je pozvao kralja Bhumibola da smijeni tadašnjeg premijera Thaksina Shinwatra. Pod Abhisitovim vodstvom su vodeći demokrati optužili Thaksina za tzv. finsku zavjeru, navoidni Thaksinov plan za obaranje Bhumibola. Abhisit je bojkotirao izbore 2006. godine i dopunske izbore, tvrdeći da su oni samo sredstvo "da se pažnja javnosti odvrati od Shin Corp skandala. Abhisit je negodovao zbog vojnog puča kojim je svrgnut Thaksin, ali nije organizirao proteste niti se suprotstavio vojnoj hunti koja je vladala godinu dana. Abhisit je podržao huntin Ustav, nazvavši ga poboljšanjem u odnosu na ustav 2007. godine. Obećao je kako će njegove nedostatke ispraviti ako pobijedi na na izborima 2007. godine. Usprkos toga, Demokratska stranka je izgubila izbore od Stranke narodne vlasti. Tokom krize koja je slijedila, nekoliko visokih funkcionara Demokratske stranke je postalo vođama Narodnog saveza za demokraciju, koji je zauzeo sjedište vlade, aerodrom Don Muang i aerodroma Suvarnabhumi. Abhisit je izrazio negodovanje zbog opsada, ali nije reagirao na djelovanje članova Demokratske stranke u PAD-u. Za vrijeme opsade su članovi PAD-a rekli da je jedina osoba koju će prihvatiti za premijera iupravo Abhisit. Opsade su završile kada je Ustavni sud zabranio Stranku narodne vlasti, a nekoliko njenih članova prešlo demokratima, omogućivši Abhisitu da sastavi novu vladu.
Francisco Franco
Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo Franco y Bahamonde Salgado Pardo, poznatiji kao Generalísimo Francisco Franco (Ferrol, 4. prosinca 1892. - Madrid, 20. studenog 1975.), španjolski političar i diktator, vođa Španjolske od 1939. do 1975. Njegova je vladavina poznata po fokusiranju na španjolski nacionalizam, imperijalističkim težnjama, centralizmu i tradicionalnim vrijednostima.
Blizikuće
Blizikuće je naselje u opštini Budva u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 0 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 17 stanovnika).
Francisco Franco
Nakon uspješne vojne karijere dobio je čin generala. Borio se u Maroku i ugušio je socijalističke ustanke u Španjolskoj protiv konzervativne vlade. U listopadu 1936., nakon općih izbora na kojim su socijalisti pobijedili, Franco je poveo neuspješni vojni puč protiv republikanske vlade. Puč je prerastao u Španjolski građanski rat u kojem su se sukobili Francovi Falangisti protiv republikanaca. Nakon pobjede u ratu, Franco je postao vođa države. Tijekom Drugog svjetskog rata, Franco je zadržao neutralnost iako je u određenoj mjeri pomagao Trećem Reichu i Fašističkoj Italiji u ratu sa SSSR-om. Od 1947. Franco je de facto bio regent Španjolske, u kojoj je uveo diktaturu u kojoj je ugnjetavao neistomišljenike, a sa političkom opozicijom sukobio se silom. Nakon njegove smrt, Španjolska je postala demokratska zemlja, no sjećanje na Franca i do danas ostaje kontroverza - neki ga pamte kao pravednog i dobrog vođu, dok ga drugi pamte kao strogog diktatora.
Blizikuće
Demografija
U naselju Blizikuće živi 0 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 0 godina (0 kod muškaraca i 0 kod žena). U naselju ima 0 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 0.
Francisco Franco
Rani život
Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo Franco y Bahamonde Salgado Pardo rođen je 4. prosinca 1892. u mjestu Ferrol, koje se u periodu od 1938. do 1982. zvalo El Ferrol del Caudillo. Francov otac Nicolás Franco y Salgado-Araujo radio je kao službenik u mornarici, a njegova majka María del Pilar Bahamonde y Pardo de Andrade je također došla iz obitelji mornaričke tradicije. Njegova braća i sestre su bili brat Nicolás, mornarički časnik i diplomat, sestra María del Pilar, socijalistkinja, te drugi brat Ramón, avijatičar kojega su mrzili mnogi Francovi pobornici. Francova majka, te Ramónova supruga su bile u srodstvu sa kraljem Manuelom i mnogim drugim portugalskim kraljevima.
Blizikuće
Demografija
Ovo naselje nema više stanovnika (prema popisu iz 2003. godine).
Francisco Franco
Rani život
Franco je želio slijediti svog oca u mornarici, no upisi u akademiju su bili zatvoreni od 1906. do 1913. Na očevo razočaranje, Franco se odlučio priključiti vojsci. Godine 1907. upisao se na pješačku akademiju u Toledu, gdje je diplomirao 1910. Postavljen je za narednika. Dvije godine kasnije dobio je komisiju za Maroko. Francovi pokušaji da fizički okupira novi afrički protektorat doveli su do Rifskog rata (1909. - 1927.) sa Marokancima. Tadašnje taktike rezultirale su velikim porazima španjolskih časnika, no dale su priliku za lakim unaprjeđenjem. Govorili sa da bi časnici završili la caja o la faja (ili u grobu ili kao generali).
Nova Vas nad Dragonjo
mini|280px|Nova vas nad Dragonjo, pogled na rimokatoličku crkvu "Sv. Jožef" Nova vas nad Dragonjo je naseljeno mjesto u sastavu općine Piran, regija Obalno-kraška, Slovenija.
Clodig, Udine
Clodig je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Francisco Franco
Rani život
Godine 1916., Franco je imao 23 godine i već je bio satnik, ali je smrtno ranjen u El Biutzu. Njegovo preživljavanje mu je kod trupa dalo reputaciju čovjeka kojeg prati baraka. Također je neuspješno predložen za najvišu španjolsku nagradu za hrabrost, prestižnu Cruz Laureada de San Fernando. Umjesto toga je unaprijeđen u majora i tako je postao najmlađi zapovjednik pješaštva u povijesti Španjolske.
Nova Vas nad Dragonjo
Historija
Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Piran.
Francisco Franco
Rani život
Od 1917. do 1920. bio je stacioniran u unutrašnjosti Španjolske. Godine 1920., José Millán Astray je osnovao organizaciju koja se zvala Legión Extranjera, a Franco je postavljen za potpredsjednika udruge i vratio se u Afriku.
Clodig, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 267 m.
Nova Vas nad Dragonjo
Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine, Nova vas nad Dragonjo je imala 229 stanovnika.
Francisco Franco
Rani život
Dana 24. srpnja 1921. slabo vođena i premorena španjolska vojska pretrpjela je snažan poraz kod Annuala od strane Rifovaca. Legión je bar simbolično, ako ne materijalno, spasila španjolsku enklavu kod Melille i to nakon 3 dana pod Francovim vodstvom. Godine 1923., Franco je postao vođa Legióna.
Iste godine oženio se sa Carmen Polo i imao je jednu kći, Maríu del Carmen koja je rođena 1926. Kao posebni znak časti, njegov kum na vjenčanju je bio kralj Alfons XIII. Ta činjenica mu je kasnije dala reputaciju monarhističkog vođe.
Unaprijeđen u pukovnika, Franco je 1925. vodio iskrcavanje trupa kod Al Hoceima. Iskrcavanje u središtu Rifovaca, kombinirano sa francuskom invazijom sa juga, značilo je potpuni pad Rifske Republike.
Postavši najmlađi general u Španjolskoj 1926., Franco je 1928. postao zapovjednik novoosnovane vojne akademije u Zaragozi.
Franco u Drugoj Španjolskoj Republici
Franco se i nakon pada monarhije 1931., držao svog dugogodišnjeg apolitičkog mišljenja (iako je, po nekim izvorima, podržavao desnicu i njezinog vođu Primu de Riveru) i u novonastalom sukobu nije zauzimao ničiju stranu. No zatvaranje Akademije u lipnju, od strane ministra rata Manuela Azañe, bilo je uzrok njegovog prvog sukoba sa republikom. Azaña je Francov oproštajni govor kadetima smatrao uvredom. Idućih 6 mjeseci Franco je bio bez ikakvog položaja i pod pratnjom.
Dana 5. veljače 1932., Franco je dobio mjesto zapovjednika u gradu La Coruña. Franco se nije htio miješati u pokušaj puča koji je iste godine izveo José Sanjurjo te je čak poslao pismo Sanjurju u kojem je izražavao svoju ljutnju zbog događaja. Kao jedan od efekata Azañine vojne reforme, u siječnju 1933., Franco je sa prvog premješten na 24. mjesto na popisu brigadira. Ironično, Franco je iste godine dobio vojnu komandu na Balearima, poziciju koja je bila viša od njegova vojnog čina.
Asturijski ustanci
Novi izbori održani u listopadu 1933. rezultirali su pobjedom desničara. Kao opozicija toj vladi, 5. listopada 1934. je izbio revolucionarni pokret. Ustanak se brzo širio cijelom zemljom, no središte mu je bilo u Asturiji, gdje je imao podršku rudarskih unija. Franco, koji je tada već bio general i nasljednik ministra rata Hidalga, je postavljen za zapovjednika operacija koje su trebale ugušiti ustanak. Afričke jedinice koje je vodio general Eduardo López Ochoa, su trebale izvršiti glavni udarac. Nakon 2 tjedna teške borbe (sa oko 1,200 do 2,000 žrtava) ustanak je ugušen.
Ustanci, i svi događaji koji su se događali i koji su doveli do građanskog rata, su i danas teme debata (na primjer između Enriquea Moradiellosa i Pia Moe.  ). No, svi se slažu da je Astrurijski ustanak pojačao antagonizam između ljevičara i desničara Franco i Enrique Moradiellos - koji je prije ustanka gledan kao ljevičar - su proglašeni neprijateljima od strane ljevičara. Na početku građanskog rata, López Ochoa je progonjen i obezglavljen, a njegovu glavu su stavili na metlu i njome su paradirali ulicama. Mobilizirajući vojsku protiv ovakvih ustanaka, Franco je stao u obranu Republike i stabiliziranja demokratskih institucija. Franco je od 15. veljače bio vođa afričkih jedinica, a od 19. svibnja 1935. bio je vrhovni zapovjednik generalštaba (najviše vojne pozicije u Španjolskoj).
Strujanje u rat
Nakon pada vladajuće centralno-desničarske koalicije nakon Straperlo korupcijskog skandala, bilo je vrijeme za nove izbore. Formirane su dvije velike koalicije: Frente Popular kao ljevičari, te Frente Nacional kao desničari. Dana 16. veljače 1936., proglašeno je da su na izborima pobijedili ljevičari, ali sa malom razlikom. Idući dani obilježeni su skoro kaotičnom situacijom. Francovo lobiranje da se proglasi državna kriza je bilo neuspješno, i ljevičari su popustili narodu te se ponovno prebrojili glasove.
Franco je 23. veljače poslan na Kanare gdje je bio vojni zapovjednik izuzetnom malom broju ljudi.
El Olivo, El Mante
El Olivo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini El Mante.
Francisco Franco
Strujanje u rat
U međuvremenu, urota koji je predvodio Emilio Mola se počela oblikovati. Franco je kontaktiran, no odbijao je pomoći sve do sredine srpnja. On je 23. lipnja 1936. čak pisao vođi vlade, Casaresu Quirogi, nudeći svoju pomoć u smirivanju i dovođenju vojske u red, no Franco nije dobio odgovor na pismo. Ostali pobunjenici bili su odlučni u provođenju ustanka, con Paquito o sin Paquito (sa ili bez Franca) kako je rekao José Sanjurjo, počasni vođa ustanka. Nakon mnogih odgađanja, službeno je dogovoreno da će 18. srpnja biti datum ustanka. Situacija je došla do točke bez povratka, kako je Franco prezentirao Moli, puč je bio neizbježan i on je morao zauzeti stranu. Franco se odlučio pridružiti pobunjenicima i dobio je vodstvom nad afričkim trupama. Francov privatni DH 89 doletio je iz Engleske da bi 11. srpnja prebacio Franca u Afriku. Ubojstvo desničarskog opozicijskog vođe Joséa Calva Sotela koje su počinili vladini policajci (najvjerojatnije radeći svojevoljno, kao i u slučaju Joséa Castilla) samo je ubrzalo ustanak. Dan prije planiranog ustanka tj. 17. srpnja afrička vojska se pobunila i odbila je slušati zapovijedi svojih vođa. Dana 18. srpnja Franco je objavio manifest poznat kao Francov proglas o pobuni, te se uputio u Afriku. Tamo je stigao sljedeći dan i odmah je preuzeo zapovjedništvo.
El Olivo, El Mante
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Francisco Franco
Strujanje u rat
Tjedan kasnije pobunjenici, koji su se već tada zvali Nacionalisti, kontrolirali su samo trećinu Španjolske, a većina mornarice je još uvijek bila pod kontrolom republikanaca što je Franca ostavilo izoliranog u Africi. Puč nije uspio, no započeo je Španjolski građanski rat.
Prvi mjeseci
Iako Franco nije imao novca, jer je državni trezor bio u Madridu sa vladom, postojao je organizirani ekonomski lobi u Londonu koji se brinuo za njegove financijske potrebe iz njegovog operacijskog središta - Lisabona. Eventualno bi dobio i snažnu ekonomsku pomoć od svojih suradnika u inozemstvu. Prvi dani ustanka obilježeni su snažnom borbom za osvajanje kontrole nad protektoratom. S jedne strane, Franco je uspio pridobiti povjerenje stanovnika i njihovih nominalnih vođa, a s druge i kontrolu nad vojnim snagama. To je dovelo da smaknuća oko 200 viših časnika koji su bili odani republici (jedan do njih je bio Francov prvi rođak). Franco se tada morao suočiti sa problemom pokretanja njegovih trupa na Pirinejski poluotok, jer je veći dio mornarice još uvijek bio pod kontrolom republike i tako je blokirao Gibraltarski tjesnac. Potražio je Mussolinijevu pomoć, na što mu je ovaj odgovorio bezuvjetnom ponudom oružja i aviona. Admiral Canaris je uvjerio Hitlera da i on pošalje potporu nacionalistima. Od 20. srpnja pa na dalje, Franco je bio sposoban, uglavnom uz pomoć 22 njemačka Junkersa Ju 52, sastaviti zračni most do Seville, gdje su njegove trupe pomogle u osiguravanju kontrole nad gradom. Preko ambasadora je započeo pregovore sa Ujedinjenim Kraljevstvom, Trećim Reichom i Fašističkom Italijom sa ciljem dobivanja veće vojne pomoći, ponajviše aviona. Pregovori su bili uspješni sa zadnje dvije države, a završili su 25. srpnja. Avioni iz Italije i Reicha počeli su se spuštati u Tetouan 2. kolovoza. Dana 5. kolovoza, Franco je bio uspješan u probijanju blokade sa novopridošlom pomoći, i postavio je konvoj brodova sa oko 2,000 vojnika.
U ranom kolovozu, situacija u zapadnoj Andaluziji bila je dovoljno stabilna za Franca da organizira kolumnu (oko 15,000 trupa na njihovom vrhuncu) pod vodstvom natpukovnika Juana Yagüea, koja bi marširala kroz Ekstremaduru sve do Madrida. Mérida je osvojena 11. kolovoza, a Badajoz je osvojen 15. kolovoza. Mussolini je naredio volonterskim trupama (CTV) od oko 12,000 Talijana da odu u Sevillu, a Hitler je uskočio dodavanjem posebne jedinice Luftwaffea (2JG/88) sa 24 aviona. Svi ti avioni su na sebi imali oslikan znak španjolskih nacionalista, no njima su upravljali njemački i talijanski piloti. Kralježnicu Francovog zrakoplovstva tada su sačinjavali talijanski SM79, CR.32 i SM.81, te njemački Junkers Ju 52 i Heinkel He 51.
Franco je 21. rujna, sa vođom kolumne u Maquedi (nekih 80km od Madrida) organizirao zaobilaznicu u kojoj je želio osvojiti Toledski garnizon, što je uspio 27. rujna. Taj kontroverzni potez dao je vremena republikancima da učvrste obranu Madrida i da zadrže grad za sebe te godine.
Uspon na vlast
Predviđeni vođa ustanka, José Sanjurjo preminuo je 20. srpnja u avionskoj nesreći. U nacionalističkoj zoni, "politički život je stao". Na kraju je važno bilo samo vojno vodstvo, koje je podijeljeno po regijama (Emilio Mola na sjeveru, Gonzalo Queipo de Llano u Sevilli iz koje kontrolira Andaluziju, Franco sa nezavisnom komandom i Miguel Cabanellas u Zaragozi iz koje kontrolira Aragoniju). Od 24. srpnja, koordinirajuća hunta je osnovana, bazirana u Burgosu. Junta je vođena od strane Cabanellasa, kao najstarijeg i najiskusnijeg generala ,a vodstvo je sačinjavao i Mola, te još 3 generala i 2 pukovnika: Franco je u vodstvo uveden u kolovozu. Dana 21. rujna odlučeno je da će Franco postati vrhovni zapovjednik (ovakvom obliku ujedinjenog zapovjedništva protivio se samo Cabanellas ), a 28. rujna, nakon samo kratkog razgovora sa Queipom de Llanom i Molom, postavljen je i za šefa vlade. Tu titulu dobio je vjerojatno zahvaljujući činjenici da je Hitler odlučio da sva njemačka pomoć nacionalistima ide Francu.
Mola je Franca smatrao nepodobnim i mislio je da nije dio prvobitne revolucionarne skupine. No sam Mola je često diskreditiran kao glavni planer puča koji se tada već razvio u građanski rat, i često su ga identificirali sa karlistima, nego sa Falangom uopće, a nije imao ni dobre odnose sa Nijemcima. Queipo de Llano i Cabanellas su se već prije pobunili protiv diktature Miguela Prime de Rivere i zato su diskreditirani u nekim nacionalističkim krugovima. A falangistički vođa José Antonio Primo de Rivera je tada bio u zatvoru u Madridu (a nakon nekoliko mjeseci je i pogubljen) i želja da se njemu sačuva mjesto preventirala je bilo kojeg drugog falangističkog vođu da se izdigne kao vođa države. Francova udaljenost od politike značila je da ima jako malo aktivnih neprijatelja, a i u nedavnim mjesecima surađivao je sa Reichom i Italijom.
Dana 1. listopada 1936. Franco je javno proklamiran kao Generalísimo i kao Jefe del Estado (Vođa države). Mola je bio bijesan, a Cabanellas je intervenirao kako bi smirio strasti. Kada je Mola ubijen u još jednoj avionskoj nesreći godinu dana kasnije (2. lipnja 1937.), nijedan vojni vođa koji je organizirao urotu protiv Republike između 1933. i 1935. nije ostao. Još se i danas sumnja kako je Molina smrt bila namjeran atentat koji su izveli Nijemci.
Vojno vodstvo
Od tada pa do kraja rata, Franco je osobno vodio sve vojne operacije. Nakon neuspješnog napada na Madrid u studenom 1936., Franco je uzeo drugačiji pristup u pobjeđivanju u ratu. Njegov pristup o olakšavanju garnizona u Toledu bio je tema mnogih debata, kao i mnoge odluke u tom periodu. Neke od njegovih odluka, kao ona iz lipnja 1938., kada je krenuo na Valenciju, a ne na Kataloniju, su i danas kontroverza.
Danas se govori kako su Francove ovlasti nad nacističkim i fašističkim trupama bile ograničene, pogotovo one koje je trebao imati nad Legijom Kondor, no on je u stvari bio njihov vrhovni vođa i zapovjednik te su oni rijetko kad činili nešto bez njegova znanja. Salazarov Portugal je također otvoreno pomagao nacionalistima i to u obliku nekih 20,000 trupa. Mussolinijeva i Hitlerova pomoć Francu trajala je do samog kraja građanskog rata, a njemačke i talijanske trupe paradirale su na dan osvajanja Madrida. Mussolini i Hitler su ga smatrali malom vojnom ličnošću jer je rekao da će prijestolnicu zauzeti za 3 mjeseca, no trebalo mu je pune 3 godine. Na koncu su, uglavnom zbog prestiža, mu odlučili pomoći do kraja, pa su njemačke i talijanske trupe paradirale u Madridu na dan konačne pobjede.
Političko vodstvo
Franco je uspio spojiti ideološki nekompatibilnu Falangu i karlističke monarhističke stranke pod svoju vlast. Ova nova politička formacija smirila je ekstremne i germanofilske Falangiste tako što ih je miješala sa antinjemačkim i prošpanjolskim karlistima. Francov zet Ramón Serrano Súñer, koji je bio njegov glavni politički savjetnik, je bio sposoban okrenuti većinu stranaka pod Francovom vlašću jednu protiv druge i time bi apsorbirao seriju političkih konfrontacija protiv samog Franca. U jednom trenutku izbacio je i vođu karlista, Manuela Fal Condu i vođu falangista Manuela Hedillu da bi osigurao Francovu političku poziciju.
Od rane 1937., svaka smrtna kazna trebala je biti potpisana (pokazana) od strane Franca. No ovo ne znači da je znao za sve službene egzekucije. Od početka ustanka, svi Junta generali su ubijali sve više i više ljudi kako bi proširili strah i smanjili otpor. Nakon Francove pobjede, egzekucije su se nastavile i odnijele oko 20,000 žrtava. Trenutna istraživanja i iskapanja masovnih grobnica daju naznaku da je nakon građanskog rata ubijeno između 15,000 i 27,000 ljudi. Tijekom Drugog svjetskog rata, admiral Wilhelm Canaris je održavao redovite sastanke sa Francom i informirao ga je o Njemačkim planovima i stavu za Španjolsku. Ove informacije natjerale su Franca da potajno i bez oklijevanja premjesti svoje najbolje i najiskusnije trupe u kampove u blizini Pirineja i da preoblikuje teren tako da bude nepogodan za tenkove i ostala vojna vozila.
Kraj rata
Dana 4. ožujka 1939., dogodio se ustanak u republikanskom kampu, čiji je uzrok bilo zaustavljanje navodnog komunističkog ustanka kojeg je planirao Juan Negrín. Vođeni od strane pukovnika Segismunda Casada i Juliána Besteira, pobunjenici su osvojili Madrid. Pokušali su se nagoditi sa Francom, koji nije prihvaćao ništa osim bezuvjetne predaje. Popustili su i Franco je okupirao Madrid 27. ožujka 1939. i tim činom službeno je pala republika. Rat je službeno završio 1. travnja 1939. Na taj datum, Franco je uzeo svoj mač i stavio ga na oltar u crkvi i dao zakletvu, da taj mač više nikad neće upotrijebiti osim ako sama Španjolska ne bude pod prijetnjom invazije, zakletvu koje se držao do kraja života.
No, tijekom 1940-ih i 1950-ih gerilski otpor Francu (znan kao maquis) bio je raširen u mnogim planinskim regijama. Godine 1944., grupa republikanskih veterana, koja se borila i u francuskom pokretu otpora protiv nacista, ušla je u Val d'Aran u sjeverozapadnoj Kataloniji, no lako su poraženi.
Za vrijeme rata, po povjesničaru Antonyju Beevoru, Francove jedinice pobile su više od 100 tisuća (brojka je čak bliža 200 tisuća) civila i vojnika koji su se predali.
Francova Španjolska
Španjolska je nakon građanskog rata bila podijeljena i ekonomski uništena. Nakon rata, započela je snažna represija, s 200 tisuća ubijenih ljudi od 1939. do 1943., nepoznatim brojem političkih zatvorenika i na desetke tisuća ljudi u izgnanstvu, većinom u Francuskoj i Južnoj Americi. Jedan od snažnih primjera represije bilo je strijeljanje Lluísa Companyjsa, demokratski izabranog predsjednika katalonske vlade, 1940. godine, kojeg su španjolskim vlastima izručili nacisti nakon uhićenja u Francuskoj, nakon montiranog suđenja. Glavne mete represije bili su ljevičari, od najbrojnijih anarhista pa sve do komunista, španjolska inteligencija, ateista te vojni i politički vođe koji su bili pobornici Madridske vlade. Represija u Španjolskoj nije završila sa zaustavljanjem neprijateljstva. Mnogo politički zatvorenici strijeljani su zbog izdaje. thumb|levo|250px|Franco [[1940.]] Francova službena titula bila je Su Excelencia el Jefe de Estado (Njegova Ekscelencija Vođa države), u državnim i službenim dokumentima titula mu je zapisana kao Caudillo de España (Vođa Španjolske) ili el Generalísimo. Tijekom vladavine zvan je el Caudillo de la Última Cruzada y de la Hispanidad (Vođa posljednjeg Križarskog pohoda u Hispanijskom svijetu) i el Caudillo de la Guerra de Liberación contra el Comunismo y sus Cómplices (Vođa rata za oslobođenje od komunizma i njegovih kolaboratora).
Drugi svjetski rat
thumb|350px|Hitlerov ministar unutarnjih poslova [[Heinrich Himmler u posjetu Franciscu Francu.]] U rujnu 1939. izbio je Drugi svjetski rat, a iako se Hitler već susreo sa Francom u Hendayeu 23. listopada 1940., kako bi razgovarao s njim o ulasku Španjolske u rat na strani Sila Osovine, dogovor nije postignut jer su Francovi zahtjevi (hrana, vojna oprema, Gibraltar, Francuska Sjeverna Afrika, Portugal itd.) bili previše za Hitlera. Mnogi povjesničari raspravljaju o tome da li je Franco postavio uvjete koje je znao da Hitler neće moći ostvariti samo da ne bi ušao u rat, ili on kao vođa uništene države u kaosu nije imao ponuditi Hitleru ništa zauzvrat. Također je moguća teorija da Franco nije ušao u rat zbog napada Njemačke na katoličku Poljsku, što je Franca (koji je bio pobožni katolik) zgrozilo. Čak i nakon pada Francuske u lipnju 1940., Španjolska nije zauzela proosovinski stav sve dok nije uspostavila potpunu neutralnost u 1943. tj. kada se tijek rata okrenuo protiv Njemačke i njezinih saveznika. Neki španjolski vojni volonteri (División Azul ili Plava divizija) - koji nisu dobili službenu državnu sankciju od Franca - otišli su u borbe na istočnoj fronti pod njemačkom komandom. Dana 14. lipnja 1940., španjolske trupe u Maroku su okupirale grad Tangiers (koji je tada bio pod kontrolom Lige naroda) i nisu ga napustili do 1945. Prema nedavno izdanoj knjizi Hitlerov glavni špijun (2005.), Francovu neutralnost kupio je Winston Churchill uplatom novca na Francov i na račun njegovih generala u švicarskoj banci. Franco je ipak čekao dugo vrijeme nakon završetka Drugog svjetskog rata da bi pritisnuo Ujedinjeno Kraljevstvo u predavanju Gibraltara Španjolskoj.
Nakon rata
thumb|350px|U potrazi za saveznicima: [[Dwight D. Eisenhower|Ike i Franco]] Sa završetkom Drugog svjetskog rata, Franco i Španjolska su bili prisiljeni pretrpjeti ekonomske posljedice zbog izolacije koju su joj impozirale države kao Ujedinjeno Kraljevstvo i SAD. Situacija je završila na pola puta, najviše zbog važnog španjolskog položaja u hladnoratovskim tenzijama, što je pogodovalo SAD-u koji je sa Španjolskom sklopio trgovački savez. Povijesni savez započeo je Eisenhowerovim posjetom 1953., a završio je Madridskim paktom. Ovaj pakt je lansirao "Španjolsko čudo" koja je španjolsku iz korporativne autarkije uzdigla u polu-kapitalizam. Tijekom 1960-ih populacija Španjolske znatno je povećala osobni profit. Španjolska je 1955. primljena u Ujedinjene Narode. Unatoč tome, kada je došao na vlast, Franco je rijetko kad napuštao Španjolsku.
U nedostatku snažne ideologije, Franco je potražio pomoć kod nacionalsocijalista i kod Rimokatoličke crkve. Katolicizam je proglašen državnom religijom, a od 1953. Vatikan je dopustio Francu da bira biskupe među kandidatima koje je predložio papa.
Njegova vladajuća stranka, Falanga, je bila toliko heterogena da se jedva kvalificirala kao politička stranka, a sigurno nije bila ideološki monolit kao Talijanska fašistička stranka ili Salazarov Estado Novo. Zbog vladine snažne kontrole ekonomije, te aktivnih vladinih ulaganja u privatne investicije i političko vlasništvo trgovačkih saveza, Francova Španjolska mogla se kvalificirati kao ljevičarska država da nije bilo Francovog gađenja prema socijalizmu i demokraciji. U stvarnosti, država je bila centralistička bez snažne ideologije.
Franco je 1947. Španjolsku proglasio monarhijom, no nije odredio monarha. Gesta je napravljena kako bi smirila monarhiste koji su bili članovi Movimienta. Iako je Franco bio samoproklamirani monarhist, nije imao posebne želje za kraljem te je tu poziciju ostavio praznu, a on je bio de facto regent. Nosio je uniformu general-satnika (uniformu predviđenu za kralja) i odsjedao je u palači El Pardo. U dodatku, prihvatio je kraljevsku privilegiju da hoda po baldakinu, a njegov portret se pojavljivao na skoro svim španjolskim novčićima. Iako su njegove službene titule bile Jefe del Estado (Vođa države) i Generalísimo de los Ejércitos Españoles (Generalisimus Španjolske vojske), želio je da vlada koja ga naslijedi bude mnogo autoritativnija nego prijašnja monarhija. Ovo je nagovješteno tako što je Franco u svojoj tituli koristio i jednu frazu koja se koristila samo kod kraljeva.
Tijekom njegove vladavine, nevladini trgovački savezi i svi politički protivnici od komunista pa do anarhista, ali i od liberalnih demokrata pa do baskijskih i katalonskih nacionalista, su ili skroz suzbijeni ili su bili pod strogim nadzorom. Jedini legalni "trgovački savez" za Francova režima bio je Sindicato Vertical.
Sve kulturne aktivnosti bile su žrtve cenzure, a mnoge su bile jednostavno zabranjene iz raznih razloga. Sama Crkva u Francovoj Španjolskoj poticala je zabranu nekih knjiga koje se nisu slagale sa tadašnjim svjetonazorom. Franco, na kog je Crkva imala velik utjecaj, podržao je njezine ideje i kroz cijelu svoju vladavinu donosio zakone o zabranjivanju knjiga. Jedna od istaknutijih žrtava tih zabrana, čije su knjige, od kojih je Košnica najistaknutija, zabranjivane je Nobelovac Camilo José Cela. Kulturna politika se s vremenom smirila, najviše tijekom 1970-ih. Važno je spomenuti, o odnosu Franca i Crkve, da je djelatnost Opus Deia, čiji je osnivač Josemaría Escrivá bio jako dobar prijatelj Francisca Franca, procvjetala u Francovoj Španjolskoj, a počele su se širiti glasine o Francu koje su ga prikazivale kao spasitelja crkve.
Civilni brakovi koji su zbili tijekom Druge Republike su službeno ukinuti i te brakove je trebala ozakoniti crkva. Javne vlasti su podupirale striktne norme koje je nalagala Rimokatolička Crkva uglavnom koristeći zakon tzv. Ley de Vagos y Maleantes, koji je već prije donio predsjednik Azaña. To pravilo je bilo jedno od glavnih odlika režima. Jedini preostali nomadi u španjolskoj bili su posebno pogođeni. Godine 1954., homoseksualnost, pedofilija i prostitucija su prema ovom zakonu proglašeni zločinima, iako je njegova primjena nije bila stalna.
Većinu gradova je patrolirala Guardia Civil, vojna policija za civile, i kontrolirala je kao njegov glavni način socijalne kontrole. Franco je, kao i mnogi drugi u to vrijeme, sumnjao u masonsku urotu protiv njegova režima. Neki nešpanjolski autori su tu sumnju nazvali "opsesijom".
Franco je 1957. dao azil fašističkom diktatoru Anti Paveliću koji je nakon raspada NDH boravio u Španjolskoj.
Studentski ustanci za vrijeme 1960-ih i 1970-ih su ugušeni od strane Policíe Armade (Oružana policija), a.k.a. los grisesa, zbog njihovih sivih uniformi.
Franco je nastavio sa osobnim potpisivanjem svih smrtnih kazni do samo par mjeseci prije svoje smrti, unatoč mnogim međunarodnim kampanjama koje su tražile da s tim prestane.
Godine 1968., Franco je zbog pritiska UN-a Ekvatorijalnoj Gvineji dao samostalnost, a sljedeće godine je Maroku vratio pokrajinu Ifni. Francova Španjolska je također započela kampanju sa Ujedinjenim Kraljevstvom o dobivanju Gibraltara za sebe kako bi zatvorila granicu 1969., koja nije potpuno zatvorena sve do 1985.
Franco je 1969. postavio Juan Carlosa de Borbóna za princa Španjolske i za svoga nasljednika. To je došlo kao iznenađenje za karlističkog kandidata za prijestolje, te za Juan Carlosovog oca, Juana de Borbóna, koji je tehnički imao prednost za nasljedstvo. Franco se 8. lipnja 1973. odrekao titule premijera Španjolske, te je ostao samo vođa države i vrhovni zapovjednik vojske. Kako se Francov život približavao kraju, tenzije u Movimientu su rasle, te su se događali česti sukobi između kandidata za vlast.
Španjolska nakon Franca
thumb|left|Francov grob u "Dolini palih" u Madridu thumb|350px|Francov kip u [[Santanderu]] Francov najsigurniji nasljednik, Luis Carrero Blanco, ubijen je 1973. od bombe koju je u njegov automobil postavila baskijska teroristička organizacija ETA.
Nakon Blanca, nasljednik na Francovu titulu vođe države bio je sadašnji kralj španjolske Juan Carlos I. Iako ga je Franco simpatizirao, Juan Carlos je imao liberalne političke poglede koji su mu zaradili sumnju kod konzervativaca koji su se nadali da će nastaviti sa Francovom politikom. Umjesto nastavka Francove politike, Juan Carlos je po dolasku na vlast počeo sa obnavljanjem demokracije u državi, održavši prve demokratske izbore 15. lipnja 1977g. i pomogao je u slamanju vojnog puča iz 1981.
Francisco Franco je proglašen svecem od strane Clementea Domíngueza y Gómeza (samoproklamiranog "pape Grgura XVII.") iz Palmarijanske katoličke crkve, desničarske katoličke sekte koje je uglavnom bazirana u Španjolskoj. Francova kanonizacija nije priznata od strane Rimokatoličke Crkve.
Godine 2005., sadašnja socijalistička vlada započela je potragu za masovnim grobnicama žrtava pogubljenih za vrijeme Francova režima. PSOE, stranka koja je započela potragu za grobnicama, ima isto ime kao i republikanska stranka za vrijeme režima. Danas se govori o službenom priznavanju zločina koje je počinio Francov režim nakon građanskog rata. Neki Francovi kipovi i ostali simboli frankističkog režima su maknuti. Uz to, EU je počela poduzimati korake o novoj rezoluciji i prepravljanju nekih povijesnih pogleda na Franca. U Njemačkoj, legija koja je nazvana po Werneru Möldersu preimenovana je zato što je on predvodio eskadrilu u bombardiranju Guernice. Kontroverza o Francu ostaje i do danas. Godine 2006. BBC je objavio vijest da se jedan Poljak divio Francovom kipu i govorio o njemu kao spasitelju svijeta.
Utjecaj
Između samih Španjolaca nije postignut konsenzus o Francovoj ulozi u španjolskoj povijesti. Njegovi simpatizeri ističu da je zaslužan za mir nakon građanskog rata te demografski i ekonomski bum 1960-ih godina. Njegovi protivnici spočitavaju mu represivni režim i tvrde da bi do ekonomskog rasta došlo i bez Franca na čelu države.
Vanjske veze
Video:
El Paraíso, Frontera
El Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Frontera.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 541 m.
Trgovac (Plaut)
Trgovac je komedija rimskog književnika Tita Makcija Plauta, sastavljena od pet činova. Prolog ne postoji u formalnom smislu, kao deo izdvojen od drame, nego jedan od glavnih likova u prvoj sceni prvog čina objašnjava prethodnu istoriju i stavlja radnju u kontekst. Delo se zasniva na istoimenom komadu (Ἔμπορος) grčkog komediografa Filemona, jednog od najistaknutijih pesnika nove atičke komedije.
Zaplet
Ova se komedija bavi ludostima jednog pokvarenog starca i njegovog sina. Dve godine pre trenutka kad počinje radnja drame, Harina je otac Demifon poslao na Rodos da se tamo bavi trgovinom. To je ovaj s velikim uspehom i činio, a sada se vraća kući u Atinu i sa sobom dovodi jednu devojku, Pasikompsu, koja je zapravo njegova ljubavnica, no pretvara se da ju je kupio kao služavku svojoj majci. Demifon, u sinovljevom odsustvu, odlazi do luke, tamo ugleda Pasikompsu i odmah se do ušiju zaljubi u nju. Onda Harinu kaže kako je devojka navodno previše lepa da bi došla kao služavka u njihovu kuću te da je zato mora prodati. Istovremeno nagovori svog prijatelja, Lizimaha, da kupi devojku u njegovo ime i odvede je svojoj kući. Kad je to tako i učinjeno, Lizimahova se žena neočekivano vraća sa sela i u svojoj kući zatiče Pasikompsu. U međuvremenu, Harin ― očajan zbog gubitka drage ― odlučuje da ode iz zemlje. No njegov prijatelj Eutih, Lizimahov sin, otkrije prijateljevu draganu u kući svog oca te o tome izvesti Harina i tako ga odgovori od odlaska. Zatim Eutih posreduje u izmirenju svojih roditelja, i komedija se završava njegovom oštrom kritikom Demifonovog ponašanja.
Prvi čin
U prvoj sceni prvog čina Harin pripoveda o tome kako je bio ludo zaljubljen u jednu heteru, pa ga je strogi otac, Demifon, poslao na Rodos da se tamo bavi trgovinom, što je i činio s velikim uspehom. No na Rodosu se opet zaljubio, ovaj put u prelepu Pasikompsu, otkupio ju je i doveo sa sobom prilikom povratka u Atinu. Međutim, plaši se očeve reakcije i pretvara se da devojku kupio majci kao robinju. Druga scena je dugi razgovor između mladog Harina i njegovog roba Akantiona, u kome ga ovaj potanko izveštava o tome kako je Demifon u luci već video devojku.
Vorbeck
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Doberan Forbek se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Bad Doberan. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 15,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 316 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 20 stanovnika/km².
Trgovac (Plaut)
Drugi čin
Demifon priča o čudnom smu koji je usnuo, naime kako je kupio jednu kozu, koja mu se veoma svidela, ali ju je ― iz straha da će se posvađati s onom koju već ima kod kuće ― predao na čuvanje jednom majmunu; no ovaj preti da će mu je vratiti zbog štete koju mu nanosi; potom je, pak, odvodi jedan jarac. Taj san treba protumačiti u svetlu činjenice da se Demifon zaljubio u devojku koju je video u luci, što on sam i priznaje svom prijatelju Lizimahu u drugoj sceni ovog čina. U trećoj sceni susreću se otac i sin, puni nepoverenja jedan prema drugom zbog ljubavnih tajni koje svaki nastoji sačuvati za sebe. Demifon objašnjava da robinja koju je Harin kupio nije odgovarajuća, jer je previše lepa, pa nije pogodna za uobičajenu službu, a osim toga moža izazvati i kojekakve skandale. Harin predlaže da se poništi kupovina, ali otac se suprotstavlja, navodeći kao razlog sinovljevo trgovačko poštenje, te umesto toga predlaže da se devojka proda jednom starcu, koji će joj dati odgovarajuća zaduženja, te gotovo na licu mesta počinje s prodajom devojke. Jednako munjevito, Harin pronalazi nekog mladića s istim namerama, pa dolazi do neke vrste nadrealne licitacije, ali otac ističe svoj autoritet, iako Harin izmišlja da bi neki njegov ortak navodno mogao osporiti prodaju. Mladić je nesrećan i svoj očaj deli s prijateljem Eutihom, Lizimahovim sinom, koji mu pak obećava da će on otkupiti devojku, premda se ne zna kojim novcem.
Treći čin
U prvoj sceni trećeg čina saznajemo da je Lizimah kupio Pasikompsu, ali, kako bi je utešio, on joj govori da je to učinio u ime njenog gospodara; Pasikompsa, dakako, misli da na Harina, a Lizimah na Demifona, pa on zato ostane iznenađen kad mu devojka kaže da su ona i njen gospodar obećali jedno drugome da nikad neće voditi ljubav ni sa kim drugim. Druga scena je kratak monolog Demifonov, u kome on trijumfuje zbog briljantnog uspeha svog poduhvata, a u sledećoj sceni već zadužuje Lizimaha da unajmi kuvara da pripremi raskošnu gozbu. U međuvremenu, vraća se Eutih i saopštava prijatelju da je zakasnio i da je neki neznanac već kupio Pasikompsu. Harin govori da će otići u dobrovoljno izgnanstvo, dok Eutih kreće u potragu za devojkom.
Četvrti čin
Sasvim neočekivano, sa sela se vraća Lizimahova žena, Doripa, i našavši devojku u vlastitoj kući, žestoko napada muža. On se pokušava opravdati tvrdeći da je Pasikompsa predmet suđenja koje mu je povereno, ali u tom trenutku stiže kuvar da ga podseti na planiranu gozbu, kao i na nimalo pristojne reči koje je na račun supruge Lizimah izgovorio prilikom planiranja gozbe. Izbija svađa između Lizimaha i Doripe. Lizimah proklinje suseda, koji ga je uvalio u ovu nevolju, a robinja Sira, na početku pete scene, izgovara vrlo zanimljivu kritiku na račun prakse da se na nevernost muškarca gleda s mnogo više tolerancije nego na nevernost žene.
Peti čin
Harin se oprašta od svoje kuće, koju se priprema napustiti kako bi po svetu tražio svoju voljenu Pasikompsu. Eutih ga zaustavlja i otkriva mu da je Pasikompsa pronađena i da se nalazi u njegovoj kući. Nakon dosta otpora Harin poveruje, kao što ― van scene ― i Doripa poveruje da je Lizimah nevin. Što se Demifona tiče, on se iz sce snage kune u to da ne bi nikada ni pogledao Pasikompsu da je znao da je sin voli. Sve se sređuje na pomirljiv način, a Demifonova supruga neće čak ni saznati za muževljevu drskost. Na samom završetku komedije Eutih proglašava groteskni zakon koji zabranjuje starcima "iznad šezdesete godine života" da odlaze kod žena, a mladima to dopušta "umereno" (bono modo)'.
Javier Rojo Gómez (razvrstavanje)
Javier Rojo Gómez ima više značenja:
Romania, Firenze
Romania je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.