cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gordan Kožulj
Životopis
Tokom profesionalnog bavljenja sportom samostalno je upravljao svojom karijerom pri tome uvevši novi marketinški pristup promocije individualnih sportaša na hrvatskom tržištu, a u sklopu koje je uspješno realizirao brojne marketinške kampanje sa Podravkom, Uniqa osiguranjem, Vindijom i drugim kompanijama. Ujedno, za Iskon Internet (danas net.hr) pisao je kolumne tokom 2001. godine, a za pojedine dnevne novine i portale (npr. Jutarnji list) povremene članke.
Gordan se akademski usavršavao u SAD-u gdje je 2000. godine diplomirao političku ekonomiju na University of California, Berkeley, te u Hrvatskoj završivši poslijediplomski specijalistički studiji MBA (Masters of Business Administration – sveučilišni specijalist poslovnog upravljanja) pri Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Također, Gordan je certificirani voditelj projekta: Project Management Professional (PMP) koje izdaje međunarodna institucija Project Management Institute (PMI).
Nakon završetka sportske karijere, Gordan je nastavio s profesionalnim radom kao savjetnik u Madison Consultingu, jednoj od vodećih hrvatskih agencija za strateško komuniciranje, a paralelno s time bio je direktor Hrvatskog plivačkog saveza te je uspješno vodio kandidaturu Zagreba i Rijeke za Europske sveučilišne igre 2016. Od 2013. zaposlen je u konzultantskoj kući Deloitte u odjelu poslovnog savjetovanja gdje pomaže tvrtkama i institucijama u planiranju, razvoju i restrukturiranju kroz rješavanje ključnih pitanja kao što su strategija, alokacija troškova, procesi i upravljanje promjenama. U sklopu svojih ekspertiza, držao je predavanja na brojnim poslovnim konferencijama (npr. Outsourcing day 2015.) te pisao članke u poslovnim medijima (Lider).
Od 2010. Gordan je član Nacionalnog vijeća za sport, stručnog i savjetodavnog tijela Hrvatskog sabora za sva pitanja u području sporta. Nadalje, na poziv Agencije za znanost i visoko obrazovanje, Gordan je bio član stručnog povjerenstva za reakreditaciju visokih učilišta čija je zadaća ocjenjivanje kvalitete visokih učilišta radi potrebe za izdavanjem dopusnice za obavljanje znanstvene i obrazovne djelatnosti. Također, za potrebe Europske Komisije, odnosno Izvršne agencije za obrazovanje, audiovizualne medije i kulturu (engl. Education, Audiovisual and Culture Executive Agency (EACEA)) Gordan djeluje kao ekspert za evaluaciju projektnih prijava na razini cijele Europe iz područja programa Erasmus+ Sport kojima se podupiru projekti području sporta.
Clarksburg, Ohio
Klarksburg je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 455, što je 61 (-11,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
CBS-0550
CBS-0550 je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 397,410 Da.
Casale di Scodosia, Padova
Casale di Scodosia je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4661 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Wildwood Lake, Tennessee
Vajlvud Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.124, što je 74 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Steinkirchen (Oberbayern)
Štajnkirhen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Erding. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.140 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9177138.
Pimpinelli, Frosinone
Pimpinelli je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
Cesta do pravěku
Cesta do pravěku, također poznat i kao Putovanje u prahistoriju je čehoslovački science fiction film snimljen 1955. u režiji Karela Zemana. Protagonisti su četvorica dječaka koji ploveći na splavi završe na tajanstvenoj rijeci koja ih vraća u prošlost te im pruža priliku da iz prve ruke upoznaju razne periode Zemljine historije, odnosno drevne prahistorijske životinje, uključujući dinosaure. Cesta do pravěku se isticao za tadašnje vrijeme inovativnim specijalnim efektima te je izazvao veliku pažnju i brojne pohvale, kao i nagradu na venecijanskoj Mostri. U SAD su godine 1966. nadosnimljene scene sa američkim glumcima i engleskim komentarom. Godine 1993. je Steven Spielberg, uspoređujući vlastiti film Jurski park sa Cesta do pravěku, izrazio divljenje zbog Zemanove sposobnosti da dočara davno iščezli svijet sa filmskom tehnologijom sredine 20. vijeka.
Das wandernde Licht
Das wandernde Licht je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1916. u režiji Roberta Wienea. Radnja se temelji na priči Ernsta von Wildenbrucha i prikazuje brak aristokrata sa suprugom koja pogrešno misli kako joj je muž duševno bolestan.
685
Godina 685. (DCLXXXV) bila je redovna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 685. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Bitka kod Dunnichena, prikaz na piktskom stećku
Anarhizam u Meksiku
Iako su se, prema nekim teoretičarima, određeni oblici anarhizma mogli zapaziti u organizaciji i načinu života meksičkih predkolumbovskih zajednica, anarhizam u suvremenom smislu se u Meksiku pojavljuje tek u 19. vijeku. Godine 1824., nedugo nakon sticanja nezavisnosti od Španije, utopistički socijalist Robert Owen je tadašnju meksičku vladu zamolio da mu dodijeli zemljište u tada meksičkom Teksasu kako bi osnovao anarhističku komunu nalik na Novu harmoniju. Taj zahtjev je meksička vlada odbila.
Godine 1860. je Chalcu anarhist Plotino Rhodakanaty, rodom iz Grčke, potakao otvaranje škole La Social u kojoj su se, između, ostalih podučavale ideje Mihaila Bakunjina. U Meksiku je u to vrijeme anarhističkom misli dominirao mutualizam, pa se izraz mutualisti otada uvriježio kao sinonim za anarhiste u meksičkom društvu.
Anarhizam u Meksiku dobiva nov zamah kada su godine 1882. braća Enrique i Ricardo Flores Magon osnovali novu anarhističku grupu. Njihov pokret se nazivao magonističkim, a neki ga autori drže inspiracijom za meksičku revoluciju početkom 20. vijeka. Godine 1901. braća Magon su počela s izdavanjem časopisa Regeneración, koji je ubrzo dobio i svoje englesko izdanje, te postao jedan od najpoznatijih anarhističkih časopisa u Sjevernoj Americi.
Operacija Hasenjagd
Operacija Lov na zečeve (njem. Hasenjagd, Hazenjagd) je bila vojna operacija Vermahta protiv partizana u oblasti Dalmacije, za čišćenje rejona Zelevo — Kladnjice — Prgomet — Brštanovo. Vođena je od 2. do 8. januara 1944. godine. U operaciji su angažovani i lokalni četnici.
Anarhizam u Meksiku
Meksička revolucija, u kojoj su anarhisti na početku djelovali kao jedna od frakcija liberalnog pokreta vezanog uz Francisca Madera, postala je prilikom da neke od svojih ideja provedu u praksu. To je godine 1911. dovelo do pobune u Baja Californiji, odnosno pokušaja stvaranja anarhističkih komuna zbog čega su se anarhisti sukobili s novom revolucionarnom vladom. Pobuna je ugušena, a neki od njenih sudionika prognani u SAD, odakle su kasnije pružali podršku pokretu Emilijana Zapate.
Operacija Hasenjagd
Operacija pod istim nazivom »Hasenjagd« je ponovo preduzeta u martu 1944.
Anarhizam u Meksiku
Godine 1912. je u Ciudad Mexicu osnovana anarhosindikalistička organizacija Casa del Obrero Mundial (COM).
Operacija Hasenjagd
Druga operacija Hasenjagd
Druga operacija »Hazenjagd« je u stvari bila opšti naziv za čitav niz operacija na celom području 2. oklopne armije. Cilj operacije bio je: da se obezbedi odbrana jadranske obale od eventualnog savezničkog iskrcavanja; da se spreči dotur materijala i hrane partizanima; da se sprečavaju partizanska dejstva; da akcije teku kontinuirano i da se izvode na nivou divizije, u jačini najmanje 1 ojačanog bataljona, i na nivou korpusa — u jačini najmanje 1 ojačanog puka (kao što je slučaj u operaciji »Fen«); da se mesečno izvedu najmanje po dve takve višednevne akcije.
Keams Canyon, Arizona
Keams Canyon je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 304 stanovnika.
Operacija Hasenjagd
Druga operacija Hasenjagd
U okviru opšte operacije »Hazenjagd«, izvedena je operacija Dombas protiv jedinica Primorske operativne grupe NOVJ. U operaciji su učestvovale dve borbene grupe: Sevema i Južna, obe jačine oko 4 bataljona Nemaca i četnika (od toga i 1 1/2 bataljon Nemaca i 750 četnika, žandarma i milicije). Počela je 27. a završila se 31. marta.
Oktanoil-KoA
Oktanoil-KoA je organsko jedinjenje, koje sadrži 29 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 893,730 Da.
Operacija Hasenjagd
Druga operacija Hasenjagd
Ginter Herman, potpukovnik SS-a i šef Ajnzacgrupe E, koja je obuhvaćala područje NDH, tokom operacije "Lov na zečeve" poklonio je posebnu pažnju četnicima. Krajem marta 1944. pozvao je na razgovor u Prijedor komandanta 4. bataljona 1. krajiške četničke brigade, Vasu Mijatovića. Njegovom bataljonu tad je dodijelio južnu periferiju grada Prijedora, da taj dio grada brani od partizana. Vaso Mijatović se tada odvojio iz sastava 1. krajiške četničke brigade i formirao Timarski četnički odred. Štab tog odreda se sa zaštitnicom i pratećom četom smjestio u Prijedor. U Timarskom odredu bilo je 450 četnika, od kojih je Vaso Mijatović formirao 3 bataljona. Formirao je, također, i "Crnu ruku", čiji je zadatak bio je ubijanje istaknutih rukovodilaca NOVJ, kao i NOP-a.
Die Räuberbraut
Die Räuberbraut je njemačka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1916. u režiji Roberta Wienea. Radnja prikazuje kako mlada djevojka romantičnih shvaćanja odbacuje dogovoreni brak koji su joj namijenili roditelji, i umjesto toga sanja o udaji za razbojnika.
Anarhizam u Meksiku
Završetak meksičke revolucije je meksičkim anarhistima zadao težak udarac, isto kao i oktobarska revolucija koja je revolucionarnim radikalima umjesto anarhizma kao daleko privlačniju alternativu dala komunizam. Redove meksičkih anarhista su, s druge strane, početkom 1940-ih popunili anarhisti prognani iz Španije nakon završetka građanskog rata.
Usprkos tome, anarhizam je u Meksiku dugo vremena ostao na margini, dijelom zato što je bio vezan uz ekstremnu ljevicu te što je anarhiste i njihove organizacije bilo teško razlikovati od pokreta i pojedinaca vezanih uz radikalnu ljevicu. Anarhizmu, pak, podstrek daje završetak hladnog rata koji je djelomično diskreditirao komunizam te ponovno anarhizam učinio privlačnim kao alternativu postojećem poretku. Tako se od 1990-ih Zapatistička armija nacionalnog oslobođenja u nekim izvora naziva anarhističkom, dok se 1980-ih osnovana Narodno domorodačko vijeće Oaxace "Roberto Flores Magon" eksplicitno poziva na magonističku tradiciju anarhizma.
Lana Jurčević
Lana Jurčević (Zagreb, 7. studenog 1984.) hrvatska  pjevačica.
Hope, Arkansas
Houp je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 10.095, što je 521 (-4,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lana Jurčević
Životopis
Pjevanjem se bavi od djetinjstva, a na hrvatsku estradu stupila je 2003. godine kada je objavila i svoj prvi album Lana. Godine 2004. je nastupila na Hrvatskom radijskom festivalu s pjesmom "Odlaziš".
Do sada je objavila četiri albuma. Nastupala je na HRT-ovom plesnom showu Ples sa zvijezdama 2007. godine te je zauzela drugo mjesto iza kolege pjevača Luke Nižetića. Lana je studentica novinarstva na fakultetu političkih znanosti Zagreb. Na 10. hrvatskom radijskom festivalu osvojila je prvo mjesto sa pjesmom "Prava ljubav" (duet sa Lukom Nižetićem).
Privatni život
Živi sama u Zagrebu, radi i studira.
Kearny, Arizona
Kearny je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.950 stanovnika.
Političko delovanje Srpske pravoslavne crkve
thumb|Područje nadležnosti [[Srpska pravoslavna crkva|Srpske pravoslavne crkve]] Političko delovanje je jedno od značajnih obeležja Srpske pravoslavne crkve, koja se tokom povesti pored verskih poslova bavila i nacionalnom politikom, što je karakteristika svih pravoslavnih crkava u svetu.
Tokom otomanskog perioda, srpska crkva (odnosno Pećka patrijaršija) je u tim okolnostima često preuzimala ne samo versko nego i političko vođstvo. Čak i u kasnije, uključujući i XX vek, Crkva je ostavljala po strani svoje primarne dužnosti, kako bi se aktivno uključila u borbu za "ujedinjenje srpstva".
Početkom 20. veka, crkva u Srbiji (Beogradska mitropolija) je podržala stvaranje Jugoslavije, što je omogućilo ujedinjenje svih pravoslavnih mesnih crkava u Srpsku pravoslavnu crkvu. U razdoblju Kraljevine Jugoslavije SPC je podržavala vlast i diktaturu kralja Aleksandra i sarađivala sa nacionalnim organizacijama (Narodna odbrana, četnici, i dr.). U namesničkom razdoblju kneza Pavla (nakon 1935), dolazi do razlaza vlasti i SPC, usled političkog zaokreta. Nakon pristupanja Jugoslavije trojnom paktu SPC učestvuje u pripremanju i realizaciji vojnog puča 27. marta 1941. godine. Vrh SPC je uoči rata bio pro-engleski orjentisan.
Srpska pravoslavna crkva u Drugom svetskom ratu se našla u teškom položaju. U Srbiji, Nemci su predstavnike SPC smatrali glavnim saradnicima u izvođenju puča od 27. marta, zbog čega su patrijarh Gavrilo i neki episkopi uhapšeni. U NDH je crkva bila izložena krvavim progonima od strane ustaša koji su činili velika zverstva prema srpskim sveštenicima. U Crnoj Gori pravoslavna crkva je bila lojalna talijanskom okupatoru (vidi mitropolit Joanikije Lipovac). Općenito, stav SPC je bio saradnja sa četnicima ii savezničkim snagama.
Tenimento, Vercelli
Tenimento je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Političko delovanje Srpske pravoslavne crkve
Srpska pravoslavna crkva u SFRJ je bila odvojena od države i predstavljala je isključivo versku instituciju, bez političkog autoriteta.
Tenimento, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Političko delovanje Srpske pravoslavne crkve
Srpska pravoslavna crkva u jugoslovenskim ratovima je imala veoma kontroverznu ulogu, njeni predstavnici su podržavali srpske vojne i paravojne formacije , a patrijarh Pavle je blagosiljao Radovana Karadžića, Ratka Mladića i Arkana. SPC je odbacila gotovo sve ponuđene mirovne planove, uključujući Vensov plan, Vens-Ovenov plan, Plan Kontakt grupe i Dejtonski mirovni sporazum. Čak i kad su poslanici Republike Srpske bili spremni na primirje, SPC je zastupala militantniji stav.
I pored svih kritika, SPC je jedna od institucija kojoj se najviše veruje u Srbiji. SPC osim u Srbiji, uticajno politički deluje i u nekim drugim republikama bivše Jugoslavije, poput Crne Gore i Bosne i Hercegovine.
Ideološka pozadina
Iako ideologija Srpske pravoslavne crkve nije otvoreno izložena u njenim formativnim dokumentima, neki proučavaoci nastoje da utvrde ideološke koncepcije kojima se njeni pripadnici upravljaju. Neki od bitnih koncepata koji se koriste unutar Srpske pravoslavne crkve su kosovski mit, nebeska Srbija i svetosavlje (ili svetosavski nacionalizam).
Cripple Creek, Colorado
Kripl Krik je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.189, što je 74 (6,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Političko delovanje Srpske pravoslavne crkve
Ideološka pozadina
Bitan aspekt crkvenog političkog mišljenja je i teorija zavere. Crkveni diskurs odlikuje stalno pominjanje zavere celog sveta protiv Srba. Crkveni autori su razvili svojevrsnu političku mitologiju po kojoj se čitav svet, pod okriljem Antihrista, ujedinio protiv Srba, koji jedini čuvaju veru u pravog boga. Evropske integracije se tumače u kontekstu judeo-masonske ili vatikanske zavere, a nedaće koje su zadesile srpski narod se tumače neprijateljstvom i zavišću drugih što su jedino Srbi sačuvali pravu veru. Ponekad se uz Srbe navode i Rusi kao glavni protivnici Antihrista.
Predstavnici Srpske pravoslavne crkve su tokom jugoslovenskih ratova zagovarali stvaranje Velike Srbije. Simptomatično je da zvanična SPC uvek šalje poruku koja je umerenija, a da praktičnom delatnošću, ili preko izjava pojedinih episkopa, daje daleko agresivnije poruke (o Evropi i evropskim integracijama, drugim religijama, i slično).
Srednji i novi vek
Pošto je stekla autokefalnost, srpska crkva je ohrabrivala širenje pravoslavlja i kulta dinastije Nemanjić. Crkveni velikodostojnici srpske crkve su pružali podršku proglašenju Srpskog Carstva od strane Stefana Uroša IV Dušana Nemanjića a jedan od razloga podrške je njihovo očekivanje da im pripadnu prihodi iz onih parohija koje su do tada bile potčinjene carigradskom patrijarhu.
Kraljevina Jugoslavija
thumb|desno|150px|[[Nikolaj Velimirović, glavni ideolog svetosavskog nacionalizma.]] Mitropolit Gavrilo Dožić je bio na čelu grupe od 18 poslanika crnogorskog parlamenta koja je u novembru 1918. odnela u Beograd svoju odluku o ujedinjenju sa Srbijom.
Neposredno po proglašenju Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca 1918. godine, kralja Aleksandra je doneo dekret kojim su sve mjesne pravoslavne crkve (mitropolije i episkopije) stavljene pod nadležnost srpske crkve. Do tada su postojale mitropolija dabrobosanska u Bosni i Hercegovini pod jurisdikcijom Carigrada, patrijaršija u Sremskim Karlovcima u Habsburškoj Monarhiji (upisana šesta po redu u diptihu pravoslavnih crkava), zasebna Pravoslavna crkva u Crnoj Gori, itd. SPC je, u dogovoru sa Carigradskom Patrijaršijom, dignuta na nivo patrijaršije, a 19. septembra 1919. godine Carigradska patrijaršija joj je za 800.000 franaka ustupila jurisdikciju nad pravoslavnim vernicima Makedonije. Tada je ukinuta i zasebna Pravoslavna crkva u Crnoj Gori a njena imovina je pripala Srpskoj pravoslavnoj crkvi. 1920. godine je uspostavljena jedna Srpska pravoslavna crkva u jednoj državi – Kraljevini SHS.
U razdoblju od nastanka Jugoslavije 1918. do 1935. SPC je bila "državotvorna" verska organizacija, veličala je postojeći poredak, podržavala frankofilski državni kurs i integralno jugoslovenstvo kralja Aleksandra, i ispoljavala "klerikalni legitimizam". Pravoslavni crkveni poglavari, pogotovo patrijarh Varnava, bili su na poziciji ideologije jugoslovenskog nacionalizma i šestojanuarske diktature, a SPC je sarađivala sa jugoslovenskim nacionalnim organizacijama kao što su Jugoslovenska nacionalna stranka, Sokoli, Skauti, Narodna odbrana, Četnici, itd. U namesničkom razdoblju vladavine kneza Pavla, po obrazovanju vlade Milana Stojadinovića u julu 1935. godine, dolazi do razlaza državnog vrha i SPC, prvenstveno zbog spoljnopolitičkog i unutrašnje političkog zaokreta. SPC je imala bitnu ulogu u vojnom puču 27. marta 1941. godine, zbog pristupanja Kraljevine Jugoslavije Trojnom paktu.
Krajem 1930-ih godina, unutar Srpske pravoslavne crkve je razvijena ekstremno desna ideologija svetosavskog nacionalizma. Glavni ideolog svetosavskog nacionalizma je bio Nikolaj Velimirović (1880-1956), episkop SPC, čiji politički stavovi do danas izazivaju podeljenost javnosti. Velimirović je zastupao tzv. hrišćanski nacionalizam, a terminom svetosavlje je naglašavao etnički srpski karakter, nasuprot univerzalnom karakteru hrišćanske crkve. U svom predavanju na Kolarčevom univerzitetu u Beogradu 1937. godine je izneo već čuvenu tvrdnju da je nastojanje Adolfa Hitlera na stvaranju nemačke nacionalne crkve slično ideji Svetog Save o stvaranju srpske nacionalne crkve. Velimirović je propagirao odbacivanje "svih stranih običaja i površnih zapadnih tradicija", uključujući demokratiju, jednakost, individualizam, religioznu toleranciju i druge vrednosti humanizma i prosvećenosti. Izrazito anti-komunističko opredeljenje Velimirovićeve ideologije je nastalo delom pod uticajem Ruske zagranične crkve, osnovane 1921. u Sremskim Karlovcima, od pripadnika ruske „bele“ emigracije koji su nakon ruske revolucije izbegli u Kraljevinu Jugoslaviju.
Drugi svetski rat
U Srbiji je vrh SPC uoči rata bio pro-engleski orjentisan, usled čega su ih Nemci tretirali kao podrivače. Nemci su smatrali da su pretstavnici SPC bili glavni saradnici u izvođenju puča 27. marta 1941. godine. Zbog toga je prvih dana rata jedan od ciljeva bilo hapšenje crkvenih velikodostojnika, posebno onih koji su smatrani otvorenim neprijateljima nemačke politike, pre svega patrijarha Gavrila Dožića te episkopa Irineja Đorđevića i Nikolaja Velimirovića. U avgustu 1941. "Vlada narodnog spasa" Milana Nedića je tražila da SPC potpiše javni apel protiv komunista i partizana. SPC je odbila saradnju sa Nemcima, pozivajući se na crkvene kanone, jevanđelje i činjenicu da je patrijarh Gavrilo zarobljen. Crkva je nastojala da ostane "neutralna" ali je, s druge strane, pokazivala otvoreno neprijateljski stav prema Narodnooslobodilačkom pokretu.
Četnici Draže Mihailovića, čiji je cilj bio restauracija monarhije Karađorđevića i stvaranje Velike Srbije, su tokom Drugog svetskog rata imali značajnu podršku Srpske pravoslavne crkve. Veći dio sveštenstva i skoro čitav episkopat Srpske pravoslavne crkve je tokom rata sarađivao sa organizacijom Draže Mihajlovića. Tokom rata su čak i neki pravoslavni sveštenici postali četnički komandanti, poput Momčila Đujića i Sava Božića.
Zbog ovog i drugih tekstova, mnogi autori smatraju Velimorovića za bitnog ideologa srpskog antisemitizma. Po izlasku iz logora, episkop Nikolaj Velimirović je u nadgrobnoj besedi kolaboracionisti Dimitriju Ljotiću 1945. istakao da je on bio veliki „hrišćanski državnik“ i da sada „pripada nebeskoj Srbiji“. Po okončanju fašističke okupacije i uspostavi nove komunističke vlasti, Velimirović je, zbog bliskosti sa Ljotićem i njegovom organizacijom Zbor, izbegao iz zemlje.
Period SFRJ
Nakon drugog svetskog rata Jugoslavija je postala republika i izvršena je dosledna sekularizacija društva. Srpska pravoslavna crkva je u periodu SFRJ bila odvojena od države i predstavljala je versku instituciju bez političkog autoriteta. U SFR Jugoslaviji Nikolaj Velimirović je smatran saradnikom fašista i izdajnikom. Poslije rata, dobar dio sveštenstva i episkopa SPC zauzeli su neprijateljski stav prema novoj Jugoslaviji. Naročito je bila izražena veza jednog dela pravoslavnog sveštenstva sa četničkom emigracijom.
Iako u tom periodu Srpska pravoslavna crkva nije politički delovala, pod njenim okriljem su nastavljeni da se razvijaju određeni aspekti ideologije svetosavskog nacionalizma, posebno njen anti-ekumenski karakter, u čemu su prednjačili episkop Justin Popović i njegovi učenici.
Period nakon Titove smrti
Ubrzo nakon Titove smrti, 1982. godine je grupa sveštenika sa Uba optužila crkvu da je režimska i tražila da izađe iz pasivizacije, na šta im je patrijarh German jasno odgovorio:
Međutim, ovakvi zahtevi su unutar crkvenih struktura postajali sve učestaliji. Iste godine 21 sveštenik, među kojima i tri ugledna teologa monaha, Atanasije Jeftić, Irinej Bulović i Amfilohije Radović, uputili su „Apel“ najvišim državnim organima Srbije i Federacije, tražeći zaštitu Srba na Kosovu. Nakon toga je grupa episkopa SPC-a o Kosovu govorila u američkom Kongresu i Stejt Departmentu tražeći američku intervenciju. Naredne 1983. godine Atanasije Jeftić u crkvenom časopisu „Pravoslavlje“ objavljuje feljton „Od Kosova do Jadovna“ u kojem akcentuje stradanje srpskog naroda u raznim delovima Jugoslavije. Jeftić je bio na čelu konzervativne opozicije unutar SPC-a koja je zagovarala odlučnu ulogu crkve u rešavanju „srpskog nacionalnog pitanja“. Upućivanje peticija i nastupi u crkve medijima su u to vreme bile nove pojave unutar jugoslavenskog društva.
CCG-4986
CCG-4986 je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 374,820 Da.
Dompierre-sur-Helpe
Dompjer sir Elp je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1036 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 78 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,2 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 165 metara (maksimalnoj 191 m, a minimalnoj 132 m).
Gourgançon
Gurganson je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 149 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 29,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 132 metara.
Političko delovanje Srpske pravoslavne crkve
Period nakon Titove smrti
1987. godine Crkva počinje pripreme za proslavu 600 godina Kosovske bitke. Mošti kneza Lazara se nose kroz eparhije, a u poslanici izdatoj tim povodom počinje da se promoviše termin “Nebeska Srbija”. Iste godine sarajevski sveštenik Dragomir Ubiparipović objavljuje tekst o “Kulturnom i vjerskom genocidu nad Srbima Sarajeva”, koji se ogledao i u tome što su u nekim dnevnim listovima “odbijali objavljivanje smrtovnica ćirilicom”. S druge strane, crkvena štampa je u to vreme objavljivala napise o muslimanima kao “Muhamedovom đavoljem sjemenu”.
Srpska pravoslavna crkva je pružila bitnu podršku Miloševićevom usponu na vlast i podržavala je aktivnosti njegovog rukovodstva na ukidanju autonomije Vojvodine i Kosova. Tokom Miloševićevog govora na Gazimestanu 1989, po prvi put su se zajedno vijorile crkvene zastave sa krstom i komunističke sa srpom i čekićem. Unutar crkve se sve otvorenije govori o podeli Jugoslavije, sa posebno surovim osvrtom na predstojeće milionsko raseljavanje stanovništva:
U decembru 1990. na vanrednom zasjedanju Sabora SPC, patrijarha Germana zbog bolesti zamjenjuje episkop raško-prizrenski Pavle. Od tada, crkva se sve više bavi politikom. Tokom prvih višestranačkih izbora u Bosni, crkvena glasila intenziviraju retoriku o srpskim žrtvama genocida, iskopavanju kostiju žrtava i ponovnom sahranjivanju. Radovan Karadžić i Nikola Koljević silazak u jame koriste kao svojevrstan politički marketing, a na izbore izlaze uz blagoslov SPC. Srpska crkva je u politiku Bosne i Hercegovine ušla na velika vrata, vezujući crkvene i narodne interese za određenu političku opciju. Na političkim skupovima Srpske demokratske stranke su sveštenici sedeli u prvim redovima pored političara. U Sarajevu, crkvene manifestacije su služile za promociju stranačkih lidera SDS-a. Do toga je dolazilo na inicijativu same Crkve, o čemu najbolje svedoči izjava Radovana Karadžića:
Jugoslovenski ratovi
Početkom jugoslovenske krize, Srpska pravoslavna crkva dobija sve veći prostor na političkoj sceni Srbije. Na vanrednom zasjedanju arhijerejskog sabora u januaru 1991. godine, Srpska pravoslavna crkva odlučuje da se mimo nje ne mogu donositi nikakve obavezujuće političke odluke koje se tiču Srba:
thumb|desno|Teritorije pod srpskom kontrolom (1991-1995)
Tokom jugoslovenskih ratova 1990-ih godina mnogi učesnici ratova su se pozivali na Srpsku pravoslavnu crkvu, tražili podršku Srpske pravoslavne crkve i često je dobijali. Među njima su bili mnogi srpski političari, vojnici, vojni komandanti, uključujući i komandante paravojnih formacija, novinari, pesnici, pisci, itd. S druge strane, mnogi predstavnici SPC su javno podržavali srpske vojne i paravojne formacije. Trijada svetosavskog nacionalizma - bog na nebu, kralj u državi, domaćin u porodici - postaje veoma frekventna u govorima nacionalističkih prvaka. U to vreme, svetosavski nacionalizam postaje dominantna struja unutar crkve. Kao glasnogovornike nacionalizma unutar Crkve 1990-ih godina, kritičari navode sledeća četiri episkopa: Amfilohija Radovića, Artemija Radosavljevića, Atanasija Jevtića i Irineja Bulovića. Atanasije Jeftić i Amfilohije Radović su javno tražili spajanje svih srpskih krajeva u Ujedinjene srpske zemlje. Nacionalistička struja u Srpskoj pravoslavnoj crkvi je smatrala Velimirovićevu rehabilitaciju načinom da se srpsko nacionalno biće „pročisti od sablasti komunizma“. Mošti vladike Nikolaja prenete su u Srbiju u maju 1991. godine, u danima kada je otpočinjao rat na teritoriji bivše Jugoslavije.
thumb|150px|Episkop [[Filaret Mićević tokom jugoslovenskih ratova.]]
Iako se srpski patrijarh Pavle otvoreno izjašnjavao protiv nacionalizma, nije mogao da zaustavi episkope u ratnim vremenima. Suočavajući se sa zahuktalim nacionalizmom, srpski patrijarh je apelovao: „Budimo ljudi, iako smo Srbi“. Međutim, i sam srpski patrijarh je bio izložen kritikama zbog svoje uloge u jugoslovenskim ratovima. Pavle je u svom pismu 1991. godine tokom rata u Hrvatskoj izjavio:"Srbi ne mogu da žive sa Hrvatima ni u kakvoj državi. Ni u kakvoj Hrvatskoj". Kratko vrijeme potom Sveti Arhijerejski Sabor Srpske pravoslavne crkve donosi u prvom mjesecu 1992. godine odluku da ne priznaje granice između jugoslovenskih republika.
Uoči rata u Hrvatskoj, zvaničnici SPC su izjavljivali da teritorije na kojima žive Srbi »ne mogu ostati u sastavu bilo kakve nezavisne Hrvatske, već se moraju naći pod zajedničkim državnim krovom sa današnjom Srbijom i svim srpskim krajinama«. Tadašnji arhimandrit Filaret je javno pozivao na rat putem medija i išao na ratom zahvaćene prostore hrabreći srpske dobrovoljce. Njegova slika u mantiji sa puškomitraljezom isred tenka, koja je obišla svet, do danas izaziva žestoke kritike. Filaret je kasnije unapređen u episkopa eparhije mileševske.
Lopid
Lopid ima više značenja.
Političko delovanje Srpske pravoslavne crkve
Jugoslovenski ratovi
Tokom rata u Hrvatskoj, gornjokarlovački Episkop SPC Nikanor je osuđivao one mirotvorce koji bi da mire Srbe i Hrvate, "te vjekovne neprijatelje". Mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije Radović je bio umeštan u ratna zbivanja na dubrovačkom ratištu. On je u jesen 1991. obilazio crnogorsku vojsku koja je vršila opsadu Dubrovnika i delio im krstiće i ikonice. Novembra 1991. godine Amfilohije je epskom pesmom "Mojkovačka bitka" izvođenom uz gusle hrabrio rezerviste podgoričke brigade „Veljko Vlahović“ na dubrovačkom ratištu. Amfilohije Radović je na Petrovdan 12. jula 1991. godine u cetinjskom manastiru primio Željka Ražnatovića Arkana, vođu srpske paramilitarne formacije „Tigrovi“, koji je sa svojom jedinicom pušten da uđe u manastir pod punim naoružanjem. Nakon pada Vukovara 18. novembra 1991. 'Pravoslavlje' je objavilo da deca Vukovara dišu radošću i srećom jer su oslobođena. Dalmatinski episkop Longin je blagoslovio srpke vojne i paravojne jedinice u Hrvatskoj. Kada je prvi put potpisano primirje u Hrvatskoj, episkopi SPC su objavili da nijedna vlada u ime srpskog naroda nema pravo da potpisuje nikakva primirja bez blagoslova svoje crkve.
Tokom rata u Bosni i Hercegovini zvorničko-tuzlanski episkop Vasilije Kačavenda je u Bijeljini držao ratnohuškačke govore i javno podržavao politiku Radovana Karadžića. Ovaj episkop SPC je takođe poznat po blagosiljanju mladića za odlazak u rat. Kada je predsednik SR Jugoslavije Dobrica Ćosić zamolio hercegovačkog episkopa Atanasija da ga obavesti ima li na terenu njegove eparhije nekih zločina koje čine srpske trupe, ovaj je odgovorio da je on vladika srpskom pravoslavnom narodu, a ne nekim tamo muslimanima ili nekim drugim i da on brine o svome narodu koji je žrtva i paćenik. Na osnovu ovoga analitičar Pavle Rak zaključuje da je Atanasije Jeftić kao plemenski vođa brinuo o ratnom uspehu svoga plemena, a ne kao episkop o dušama svoje pastve, jer ga nije interesovalo čine li ti ljudi zločine ili ih ne čine. Odnosi rukovodstva SPC i RS su bili veoma blisku, veronauka je tamo uvedena u škole, episkopi su prisustvovali zasedanjima Parlamenta, savetovani su prilikom svih važnijih odluka, a sam Radovan Karadžić je izjavljivao kako za svaku svoju odluku mora da se konsultuje sa episkopima ili patrijarhom.
Crkva se okreće od Miloševića nakon što on prestaje da podržava bosanske Srbe. Tokom '93 i '94. Crkva veliča ratno rukovodstvo bosanskih Srba, naglašavajući da Radovan Karadžić i Biljana Plavšić idu svetolazarskim putem. U poodmaklim godinama rata u BiH, kada su već neki poslanici Republike Srpske bili spremni na kompromise, srpska crkva je zastupala militantniji stav, suprotstavljajući se raznim mirovnim predlozima, kao što je Vens - Ovenov plan iz 93. godine, a zatim plan Kontakt grupe iz 94. godine, i insistirajući da nema uzmaka sa zaposednute teritorije. Na teritoriji Republike Srpske porušene su gotovo sve džamije (ukupno 1.186) i veliki broj katoličkih crkvi (preko 500), što crkva nije osudila. Neki sveštenici, poput episkopa Vasilija Kačavende, su čak optuženi za silovanje bosanskih žena i devojčica.
Povodom Dejtonskog sporazuma Slobodan Milošević je tražio da patrijarh aminuje ovlašćenja koju su mu bosanski Srbi dali u vezi sa pregovorima. Patrijarh je to potpisao, ali je Sinod već u jesen 1995. odlučio da je taj potpis nevažeći. 1996. godine episkop Amfilohije Radović je uredio zbornik Jagnje Božije i zvijer iz bezdana, u kome se izlaže pravoslavna filozofija rata. Knjiga sadrži doprinose mnogih srpskih sveštenika i učenjaka, među kojima je i Radovan Karadžić. Ovaj zbornik prvenstveno služi da opravda srpski rat u Bosni i da posluži kao "filozofska" opozicija anti-ratnoj literaturi objavljenoj u Jugoslaviji. 1997. godine srpski patrijarh Pavle je potpisao deklaraciju za obustavljanje postupka Haškog tribunala protiv Radovana Karadžića.
1998. godine kriza na Kosovu se razbuktavala. Jedan od monaha iz raško-prizrenske eparhije, Sava Janjić je progovorio o stradanjima Albancima na Kosovu, što je bio prvi put da neki pripadnik Srpske pravoslavne crkve pokaže brigu za položaj Albanaca.
Savremeni period
Nakon petooktobarskih promena 2000. godine, u Srbiji dolazi do jačanja pravoslavnog klerikalizma, odnosno do narušavanja odvojenosti Crkve i države. Nakon 5. oktobra, Srpska pravoslavna crkva je bila snažno podržavana od samog vrha vlasti SRJ, posebno njenog predsednika, Vojislava Koštunice. Političko delovanje SPC u ovom razdoblju karakteriše desekularizacija, anti-komunizam, i anti-evropejstvo. Zvanične crkvene novine "Pravoslavlje" poprimaju karakter antizapadnog glasila, u kom su oni koji misle drugačije žigosani kao izdajnici, nesrbi, evroslinavci, „novodobci“, itd.
U novembru 2000. godine Sveti arhijerejski sabor zahteva da se veronauka uvede kao redovni predmet u državne škole, što je naišlo na jako protivljenje dela javnosti u Srbiji. Srpska pravoslavna crkva je građane koji su se protivili uvođenju veronauke u škole nazvala "sledbenicima satane":
Iz Kancelarije za veronauku pri srpskoj patrijaršiji je 2000. saopšteno da bi „država morala pravoslavlje da proglasi državnom religijom, odnosno, da naša država treba da se verifikuje kao pravoslavna država“:
Ovakvo tumačenje verskih sloboda veoma je rašireno u crkvenim krugovima. U kategoriju sekti svrstavaju se brojne crkve i verske zajednice, uglavnom protestantske. Prema njima se, kao prema “sektama”, iskazuje jaka netrpeljivost, ponekad čak i otvorena agresivnost. Crkva je nakon petooktobarskih promena tražila i ukidanje republike i restauraciju monarhije. Početkom 2001. godine Crkva pokreće inicijativu za “redefinisanje odnosa crkve i države”, o čemu se razgovaralo u susretima predsednika Vojislava Koštunice i patrijarha Pavla. Srbijanska vlada se protivila uvođenju veronauke u državne škole, ali je popustila pod pritiskom Crkve, odnosno političkih snaga koje je podržavaju, pre svega onih oko Koštunice. Iste 2001. godine Vlada je donela uredbu o uvođenju veronauke u škole, a ubrzo potom se uvodi prisustvo sveštenika u vojnim institucijama. Vojni sveštenici imaju »status vojnih lica«, imaju čin i potčinjeni su »komandantima jedinica u kojima službuju«, a u pogledu verske službe nadležnom episkopu. Đorđević ocenjuje da im se uloga definiše kao "uloga komesara za ideološka pitanja".
Crkva u Srbiji se protivi pravima homoseksualaca, zalaže se za povećanje nataliteta i zabranu abortusa. 30. juna 2001. je nasilno prekinuta Parada ponosa u Beogradu, čije su učesnike tukli huligani, uz prisutvo i podstrek sveštenika Srpske pravoslavne crkve. SPC se protivi autonomiji Vojvodine, a u januaru 2002, episkop bački Irinej je saopštio da će Crkva obeleziti godišnjicu žrtava “novosadske racije” odvojeno od države ukoliko na skupu bude govorio predsednik skupštine Vojvodine Nenad Čanak, poznati zagovornik autonomije. Kao odgovor, Čanak je podsetio na toleranciju koju je Irinej pokazao prema ranijim predstavnicima vlasti kao sto su “Arkan, Perošević, Jugoslav Kostić i drugi”. Rezultat sukoba je bio da su svečanosti održane odvojeno. Krajem godine Irinej je optužio da Skupština Vojvodine “nije srpska jer su Srbi manjina u njoj”. Usledile su oštre političke reakcije vojvodjanskog DOS-a, koji je taj postupak nazvao “degutantnim prebrojavanjem nacionalnog sastava pokrajinske supstine” od strane SPC.
Neki ocenjuju da je nakon atentata na premijera Zorana Đinđića 2003. godine uspostavljen tzv. simfonijski odnos Republike Srbije i SPC, koji je bio tipičan za Kraljevinu Srbiju. U posmrtnoj besedi na odru Zorana Đinđića Amfilohije Radović izjavljuje da je Đinđić „u momentu najvećeg poniženja svog naroda, na obrenovićevski način pružio ruku pomirenja Evropi i svijetu“, što kritičari ocenjuju kao šamar u lice srpskoj demokratskoj javnosti. 21. marta 2003. je Savez jevrejskih opština Srbije i Crne Gore, konstatujući da je antisemitizam u porastu, naveo knjigu vladike Nikolaja Reči srpskom narodu iza tamničkih prozora kao primer “najogavnijeg antisemitizma”, u kome su Jevreji “sinonim za đavola”. 19. maja 2003. godine Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve kanonizuje Nikolaja Velimirovića za sveca, i pored brojnih kritika na račun njegovih političkih stavova. Vladika Nikolaj postaje najviši autoritet najkonzervativnije, u ovo vreme dominantne struje u SPC.
Maja 2003. na saboru Srpske pravoslavne omladine usvojena je tzv. Studenička deklaracija Atanasija Jeftića, kojom se kritikuju evropske integracije i evropska kultura u celini, a oni koji se zalažu za Evropu se nazivaju evroslinavcima. U manastiru Vavedenje kod Čačka je 2004.g. organizovano prvo kolektivno krštenje oficira i vojnika jedne vojne jedinice u Srbiji. Nova srbijanska vlada s premijerom Vojislavom Koštunicom sastavila je Prednacrt Zakona o slobodi vere, crkvama, verskim zajednicama i verskim udruženjima (iz jula 2004.) kojim predviđa velike ustupke Crkvi, uključujući imunitet sveštenika pred zakonom. Nakon burnih reakcija u javnosti, Prednacrt je, međutim, povučen iz procedure. U ovom periodu, obeleženom Koštuničinom vladom, dešava se izvestan pomak ka klerikalizaciji. Tih godina jačaju neke ekstremističke grupacije, kao što je Otačastveni pokret Obraz, koje se u svom delovanju pozivaju na crkvu, a od kojih se crkva ne ograđuje. U crkvenom političkom programu iz 2004. godine, nazvanom „Predlog načertanija za XXI vek“ (vidi: Načertanije), se kaže sledeće:
Sveti arhijerejski sinod 1. oktobra 2004. godine u svom obraćanju javnosti “poziva sve političke faktore u Srbiji” da “ne upućuju poziv kosovsko-metohijskim Srbima za učešće na izborima za tamošnje organe vlasti”. Budući da je Predsednik Srbije Boris Tadić, ipak, 5. oktobra 2004. uputio poziv kosovskim Srbima, episkop raško-prizrenski Artemije je njegov potez ocenio kao “izdaju od Predsednika naše matične države”. U Crnoj Gori, odnosi između mitropolita SPC Amfilohija i crnogorskih vlasti zahlađuju zbog njihovog opredeljenja za nezavisnost. Uoči referenduma o nezavisnosti 2006. godine, Amfilohije je o crnogorskom državnom projektu izjavio: “Ne pravi se pita od onoga.” 2008. godine SPC stiče svoj pun uzlet nakon događaja vezanih za proglašenje nezavisnost Kosova. U političkim zbivanjima na Kosovu SPC ponovo zauzima “tvrdu liniju”, o čemu dobro govori odluka episkopa Artemija upućena svim manastirima na Kosovu i Metohiji:
thumb|desno|[[Nebeska Srbija, pravoslavna ikona. U donjem desnom uglu Draža Mihailović kao Hristov vojnik.]] Već godinama se Srpska pravoslavna crkva zalaže za rehabilitaciju ne samo četničkog pokreta, već i srpskih kolaboracionista iz Drugog svetskog rata, Dimitrija Ljotića i Milana Nedića. 9. maja 2009. godine, na Dan pobede nad fašizmom, u Sabornoj crkvi u Beogradu je održan pomen saradnicima fašista Milanu Nediću, Dimitriju Ljotiću i njihovim pristašama.
Početkom 2009. godine SPC je stopirala Zakon o zabrani diskriminacije, jer se u njemu zabranjuje diskriminacija na temelju seksualnog opredeljenja. Srbijanski ministar Rasim Ljajić je povodom toga izjavio: "Neka nam se kaže da ubuduće zakone šaljemo prvo crkvama, a onda neka idu u redovnu proceduru". Uoči beogradske povorke ponosa 2009. godine, koja je otkazana, mitropolit Amfilohije Radović je nazvao homoseksualnu ljubav jalovom dodajući da „drvo koje ploda ne rađa siječe se i u oganj baca“. Ovu izjavu, koja je kasnije prihvaćena kao zvanični stav Crkve, osudilo je više nevladinih organizacija kao govor mržnje, a neki pravnici su u njoj pronašli elemente krivičnog dela , zbog čega su organizacije za ljudska prava najavile tužbu.
U nastavnoj 2010/2011. godini, pravoslavna vjeronauka je postala obavezan predmet i u srednjim školama Republike Srpske (u osnovnim školama je uvedena kao obavezan predmet još 1992).
Kriticizam
Sociolog religije Milan Vukomanović smatra da SPC ispoljava "začuđujuće odsustvo sluha za probleme savremenog društva", za međucrkvena i interreligijska kretanja u savremenom svetu, kao i nerazumevanje razlike između komunističke ideologije i evropskog sekularizma koja ima ishodište u prosvećenosti. Vukomanović smatra da je antiekumenski stav mnogih predstavnika SPC samo jedno od obeležja današnje isključivosti SPC. Kritičari ocenjuju da je poslednjih godina odnos Srpske pravoslavne crkve prema ostatku hrišćanskog sveta sve više sektaški i da SPC vodi politiku izolacionizma. Na čitavu katoličku crkvu se gleda isključivo kroz Nezavisnu Državu Hrvatsku, Pavelića, pokolje i Jasenovac. Odnos prema pravoslavnoj Vaseljenskoj patrijaršiji je takođe loš zbog toga što se SPC protivi njenom ekumenskom opredeljenju.
Izveštaj Helsinškog odbora za ljudska prava ocenjuje da Srpska pravoslavna crkva zapostavlja univerzalne poruke Jevanđelja, klizeći u nacionalizam, i da su dva glavna obeležja njenog delovanja antikomunizam i nacionalizam, kojima pokušava sprovesti „čišćenje“ srpskog nacionalnog identiteta od posledica komunističke ideologije. Sociološkinja Vesna Pešić ocenjuje da je SPC nije crkva već "totemska crkva" srpskog roda, shvaćenog kao rodovska zajednica.
Pojava nacionalizma u crkvi je postala predmet kritike ne samo laičke javnosti, već i pojedinih predstavnika SPC, koji ovakvo delovanje ocenjuju kao „gradnju građevine raskolničkog duha“. Vladika Grigorije podseća da skrivanje iza ideje srpstva, svetosavlja i „čuvarke narodnog bića“, pokazuje „nespremnost i nesposobnost za pastirske izazove vremena“, odnosno „nesposobnost da budemo Crkva“. Profesor Bogoslovskog fakulteta, dr Vladan Perišić, smatra zabrinjavajućom činjenicu da je “došlo do toga da nacionalizam postane potvrda pravoslavne vere”. “Izjednačavanje vere i nacije mnogo je koštalo Pravoslavnu crkvu, a i ubuduće će ako se ne izbriše znak jednakosti između njih”, a Crkva ne vrati svojoj “misiji svedočenja Hristove nauke koja ne poznaje nacije” i u kojoj, kako pise u Jevanđelju, “nema ni Grka, ni Jevrejina”.
Kritičari smatraju da se poseban vid propagandne aktivnosti SPC ogleda u prećutkivanju. Prećutkivano je da je u Banjaluci tokom rata za manje od pola godine svih 16 banjalučkih džamija zbrisano sa lica zemlje. A najrečitije je bilo ćutanje povodom nasilno sprečenog obnavljanja džamije Ferhadije 6. maj 2001, kada su srpski demonstranti kamenovali goste, zapalili pet autobusa kojima su gosti stigli i spalili islamsku zastavu sa sedišta islamske verske zajednice, što je ostalo bez jasne i oštre osude od strane zvaničnika SPC. Srpsku pravoslavnu crkvu danas mnogi kritikuju i zbog nepominjanja srpskih ratnih zločina, a posebno jer još uvek nema javnog pokajanja za masakr u Srebrenici.
Slavko Vukšić
Slavko Vukšić (Šaptinovci, 24.3. 1949. - ) je hrvatski poduzetnik i političar. Radio je kao inženjer sigurnosti u radu u INA-i, a od 1987. do 1995. direktor Zanatske zadruge Obrtnik. Godine 1993. je nakon privatizacije postao vlasnik tvrtke Kamenolom Gradac d.d. Kao član regionalističke Slavonsko-baranjske hrvatske stranke je na izborima 1995. godine izabran u Hrvatski sabor. Nju je napustio kako bi osnovao Demokratsku stranku hrvatske ravnice. U dva mandata je bio dogranonačelnik Našica, a na lokalnim izborima 2009. je postao član Gradskog vijeća.
Ropstvo
thumb|250 px|Fotografija dečaka roba u [[Zanzibaru.]] thumb|right|250px|Tržnica robova u Istočnoj Evropi u ranom srednjem vijeku. Slika [[Sergej Ivanov (slikar)|Sergeja Ivanova]] 250px|mini|desno|[[Gustav Bulanžerova slika Pijaca robova.]]
Ropstvo je odnos među ljudima, grupama ljudi ili narodima temeljen na ekonomskoj, pravnoj, moralnoj, idejnoj, političkoj ili vjerskoj zavisnosti i pokornosti. U svom užem smislu predstavlja formalnu instituciju krajnje zavisnosti jednog od strane drugog čovjeka koji je temelj društvenog sistema zvanog robovlasništvo. Osoba koja je rob nema nikakva prava, odnosno predstavlja vlasništvo drugog čovjeka ili grupe - gospodara. Ona je prisiljena obavljati rad i druge usluge za svog gospodara, a za to nije ovlaštena primiti nikakvu naknadu (iako iz praktičnih razloga može očekivati najosnovniju hranu i prenoćište). Gospodar ima puno pravo raspolagati s robom kako hoće, uključujući tjelesne kazne, sakaćenje, pa i ubistvo. Ropstvo je danas zabranjeno međunarodnim konvencijama, iako se u određenim oblicima praktikuje. Uz ropstvo se vezuje pojam prisilni rad, ali ne u slučaju kada je prisilni rad posljedica obveza koje propisuje i regulira država kao što je slučaj s vojnom obvezom, osudom za kaznena djela i sl. Ropstvo također valja razlikovati od nekih drugih odnosa osobne zavisnosti kao što su kmetstvo ili ugovorno ropstvo.