cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valencijanski jezik
Valencijski jezik je, prema Statutu autonomije iz 1982. godine, uz španjolski službeni jezik u Valencijskoj Zajednici, španjolskoj autonomnoj zajednici smještenoj na istoku Pirenejskog poluotoka na obali Sredozmenog mora. Svi stanovnici ove autonomne zajednice imaju pravo upotrebljavati ga, i nitko ne smije biti diskriminiran na temelju toga. Regionalna vlada (La Generalitat Valenciana) jamči njegovu svakodnevnu i službenu uporabu (isto kao i ravnopravnog španjolskog jezika), kao što uživa njezinu posebnu zaštitu.
DALT
DALT je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 240,343 Da.
Valencijanski jezik
Prema anketama provedenim u srpnju 2005. (Služba za socijološka istraživanja i studije Generaliteta), oko 94% valencjskog stanovništva razumije valencijski, 78% ga čita i govori, te oko 50% ga piše.
Fontaine-sur-Ay
Fonten si E je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 237 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,72 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 90 metara.
Pentahloronitrobenzen
Pentahloronitrobenzen je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 295,335 Da.
Wang Shuang
Wang Shuang (? - 228), stilsko ime Ziquan (子全) bio je kineski vojskovođa u službi države Cao Wei, jednog od Tri kraljevstva. Služio je generala Cao Zhena i bio poznat po korištenju meteorskog čekića u borbi. Istakao se u borbi protiv države Shu Han za vrijeme Zhuge Liangove prve Sjeverne ekspedicije, kada je i poginuo.
Alfa-kopaenska sintaza
Alfa-kopaenska sintaza (, Alpha-copaene synthase) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira alfa-kopaen). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je izolovan iz Helianthus annuus (suncokreta).
Canton, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.976, što je 169 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Colle Stella, Pescara
Colle Stella je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Wahak Hotrontk, Arizona
Wahak Hotrontk je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 114 stanovnika.
Colle Stella, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Marshall W. Nirenberg
Maršal Voren Nirenberg (10. 4. 1927 — 15. januar 2010.) je bio američki biohemičar i genetičar jevrejskog porekla. On je nagrađen Nobelovom nagradom za fiziologiju i medicinu 1968 zajedno sa Har Gobind Koranom i Robertom Holijem za otkriće genetičkog koda i opisivanja načina sinteze proteina.
Koalicija Albanaca Preševske doline
Na izborima za Narodnu skupštinu Srbije održanim u januaru 2007. godine, izborna lista „Koalicija Albanaca Preševske doline“ osvojila je 16.973 glasova, odnosno 0,42% izašlih birača, te, kao manjinska stranka, jedan poslanički mandat.
Graviglione-Carrara Cupa, Bari
Graviglione-Carrara Cupa je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 56 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 369 m.
Strathmoor Village, Kentucky
Stratmur Vilidž je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 648, što je 23 (3,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bijeli teror
Bijeli teror je izraz za strahovladu, odnosno kampanju nasilja i represije koje u pravilu vrše kontrarevolucionarni režimi, obično desne orijentacija. Pod time se obično podrazumijevaju kampanje protiv komunista, socijalista i drugih ljevičara.
Potiče od francuskog izraza terreur blanche kojim su se opisivale kampanje protiv ljevičara i republikanaca nakon završetka francuske revolucije 1794–1795. i 1815. Naziv je došao od bijele boje koja je predstavljala simbol burbonske dinastije, a koju su preuzeli rojalisti i kontrarevolucionari. Prva kampanja bijelog terora je provedena nakon Termidorskog prevrata u julu 1794. u kome su svrgnuti radikalni jakobinski revolucionari na čelu sa Robespierreom i u mnogo čemu je predstavljala odgovor na Robespierreovu strahovladu u periodu 1793–1794. Druga kampanja bijelog terora je provedena nakon pada Napoleonovog režima Sto dana 1815. kada su se na meti reakcije našli i jakobinci i bonapartisti.
Bijeli teror u bivšoj Jugoslaviji
Pod izrazom "bijeli teror" se na prostoru bivše Jugoslavije obično podrazumijevaju represivne mjere koje su vlasti Kraljevine SHS/Jugoslavije sprovodile protiv Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) i s njima povezanih organizacija i pojedinaca u periodu od 1919. do 1941. One su formalno započele donošenjem tzv. Obznane kojom je krajem 1920. zabranjen rad KPJ, a potom i Zakona o zaštiti države kojima su se za članstvo u KPJ predviđale duge zatvorske kazne. Represivne mjere protiv KPJ su svoju kulminaciju dobile za vrijeme šestojanuarske diktature kada je niz istaknutih komunista podvrgnut vansudskim fizičkim likvidacijama.
Ljubomir Micić
Ljubomir Micić (* Sošice kod Jastrebarskog, Austro-Ugarska, 16. novembar 1895 - † Kačarevo kod Pančeva, 14. jun 1971.), bio je pjesnik, literat, književni kritičar, glumac i jedan od osnivača avangardnog pokreta zenitizam i pokretač časopisa Zenit.
Biljana Srbljanović
Biljana Srbljanović (rođena 15. 10. 1970. godine u Stokholmu u Švedskoj) je srpska dramska spisateljica i političarka. Diplomirala je dramaturgiju 1995. godine na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, gde danas predaje. Od sredine devedesetih godina, njenih pet od ukupno šest drama prevedeno je na dvadeset stranih jezika i izvedeno u preko pedeset pozorišta u Evropi i Americi.
Ljubomir Micić
Biografija
Micić je osnovnu školu pohađao u Glini, gimnaziju u Karlovcu i Zagrebu koju je završio uoči Prvog svjetskog rata. Još u gimnaziji (1913./14.), osnovao je kazalište koje je izvodilo predstave u dvorani Srpskog sokola (Bogovićeva ulica 7, Zagreb). Micić je u tom kazalištu bi sve; upravnik, dramaturg, redatelj, scenograf, glumac i „sve što je trebalo”. To omladinsko kazališe igralo je komade B. Nušića, K. Trifkovića i drugih srpskih autora. Nakon gimnazije upisao se na Filozofski fakultet u Zagrebu. Mobiliziran je u jesen 1915 i poslan u Školu rezervnih oficira u Rijeci 1916., tu je završio tečaj za višeg bolničara, nakon toga upućen je na front u Galiciju. Sa fronta je povučen zbog ludila (koje je glumio) i poslan u vojni sanatorij u Samobor (1916./17.). U Samoborskoj bolnici upoznao je pisca Peciju Petrovića koji mu je pomogao da ga Osječko kazalište angažira kao glumca (septembar 1917. - januar 1918). Kazalište je napustio zbog svađe s ravnateljem Nadvornikom.
Biljana Srbljanović
Njen dramski rad karakteriše politička angažovanost i beskompromisno proevropski stav kao i oštra kritika savremenog društva, jer kako ona kaže, „politička i socijalna dimenzija sasvim je neodvojiva od ljudskog bića“.
Ljubomir Micić
Biografija
Po osnivanju Kraljevine Jugoslavije, počinje objavljivati pjesme, kazališne i likovne kritike u časopisima i novinama „Izložba” (Vršac), „Ilustrovane novosti”, „Savremenik”, „Riječ Srba-Hrvata-Slovenaca”, „Omladina”, „Književni jug”, „Novosti”, „Jugoslavenska njiva”, „Agramer Tagblatt”, „Dom i svijet”, „Nova Evropa”, „Kritika”, „Jutarnji list” (sve iz Zagreba), „Zvono” (Sarajevo), „Maska” (Ljubljana).
Biljana Srbljanović
Stvaralaštvo
Iako je delo Biljane Srbljanović s početka bilo kritika Srbije iz doba Miloševića, ona se ne ograničava samo na kritiku sopstvene zemlje. Prema rečima austrijske kritičarke Kornelije Nidermajer, oštrica Biljane Srbljanović je okrenuta uvek ka okruženju u kom se nalazi. Njena dela su nastala iz "snažnog ličnog doživljaja okruženja u kom se nalazi. ". Dok je živela u Srbiji, njena kritika je bila okrenuta ka srpskom društvu (Beogradska trilogija, Porodične priče, Pad), da bi joj, kad je otišla iz Srbije i počela da upoznaje evropsko društvo kao i nakon posete SAD, meta postalo društveno ustrojstvo tzv. "prvog sveta" i njihov način života, konkretno, naličje ujedinjene Evrope (predstava Supermarket), ili "američki san" (predstava Amerika, drugi deo). Almut Vagner, dramska spisateljica iz Hamburga kaže "da niko ne zna da opisuje i analizira tako dobro fenomene istorijskih zaokreta, tranzicije između dve ere, kao Biljana. "
Ljubomir Micić
Biografija
Tokom 1919. postao je novinar-suradnik u zagrebačkom političkom dnevniku „Novosti”, koji mu je poslužio kao poligon za propagandu ekspresionizma. Te godine objavljuje prvu zbirku pjesama Ritmi mojih slutnja, koja privlači pažnju M. Crnjanskog, zbog inovativnih stihova i kratkoće pjesničke forme, iako se njihov patriotizam, Crnjanskom nije dopao. Nakon toga objavio je drugu zbirku: Spas duše (1920.), za koju je predgovor napisao Tin Ujević, koji ju je ocijenio kao mješavinu „misticizma i čulnosti“. Obje zbirke ilustrirane su crtežima Anke Krizmanić.
Biljana Srbljanović
Stvaralaštvo
Međutim, politička i društvena kritika nisu jedina tema Biljane Srbljanović. NJene drame takođe govore i o intimnijim i ličnijim problemima savremenog čoveka kao što su porodični i međugeneracijski odnosi i sukobi. Doduše, sama političnost njenih drama se upravo bazira na sukobu generacija. U poslednjim dramama se takođe govori i o nekim čisto metafizičkim temama kao što su usamljenost, starenje i naročito smrt.
Prema Srbljanovićki, dramska književnost takođe potpada pod literaturu, te je razbijanje jedinstva mesta i jedinstva vremena sasvim prihvatljivo za gledaoca koji više ne želi da gleda hronološki uverljivo pozorište, već ga zanima da na sceni vidi sebe, svoje okruženje, svoje lične probleme i da sve to bude uverljivo prikazano. O strukturi svoje drame, Srbljanovićka kaže:
Ljubomir Micić
Biografija
Pored časopisa Micić je pokrenuo i Biblioteku Zenit (1921.), osnovao je Galeriju djela domaćih i inozemnih modernih i avangardnih umjetnika (1922.), priredio je Međunarodnu izložbu nove umjetnosti (1924.), sudjelovao u ogranku jugoslavenskog zenitizma na izložbi Revolucionarne umjetnosti Zapada u Moskvi (1926.)
Biljana Srbljanović
Stvaralaštvo
Napisala je devet pozorišnih komada:
Ljubomir Micić
Biografija
Micić se toliko zanio svojim Zenitizmom, za koji je organizirao predavanja, demonstracije, da ga je to koštalo otpuštanja iz državne službe. Kad je zatražio u Zagrebu da mu se odobri studijski boravak u inozemstvu, dobio je umjesto toga premještaj u Mitrovicu, a kad je to odbio, otpušten je iz Kraljevske Muške učiteljske škole u Zagrebu 25. juna 1922. Zenit je bio internacionalni umjetnički časopis, sa brojnim suradnicima iz inozemstva, posebno dobre odnose je imao sa talijanskim futuristima, prije svega sa njihovim osnivačem Filippom Tommasom Marinettiem, poput futurista i Micić je bio oduševljeni pristalica tehničkih i tehnoloških novina. Zenit je bio blizak i sa ruskim konstruktivistima, Micićev je objavio 1923 monografiju o kiparu Aleksandru Arhipenku: Arhipenko – Nova plastika. Nakon raskida sa ekspresionistima, Micić po ugledu na |dadaiste gradi svoju novu poetiku koju osmišljava kao novi umjetnički pravac - zenitizam. Centralna misao vodilja zenitizma bila je da umjesto dekadentnog zapada i njegovih umornih intelektualaca, - dolazi vrijeme Barbarogenija sa Balkana, koji će iako neuki i sirovi, svojom svježinom i neiskvarenim duhom udahnuti novi polet Еvropi. Okretanje podsvjesnom, spontanom i veliko oduševljenje primitivnim kulturama - bilo je jako en vogue po cijeloj Evropi nakon Prvog svjetskog rata, koje je nastalo kao posljedica više faktora; tad su te kulture prvi put izložene evropskoj javnosti, a postojalo je jedno opće razočaranje u postulate dotadašnje kulture. Nakon trajne zabrane časopisa Zenit 1926, zbog propagiranja komunističkih ideja (tekst dr. M. Rasinova: „Zenitizam kroz prizmu marksizma“ )Micić preko Sušaka i Rijeke bježi sa ženom Anuškom u Pariz. U Parizu se zajedno s bratom i bliskim suradnikom Brankom Poljanskim okreće likovnoj umjetnosti (želio je otvoriti galeriju), bio je urednik i zastupnik Tank, revue internationale active (1927. - 1928.). internacionalnog izdanja slovenskog avangardnog časopisa Tank (Avgust Černigoj, Srečko Kosovel). No Micić je i u Parizu pisao i to na francuskom jeziku; autobiografske romane s filozofskim i historijskim refleksijama i djela u kojima u romanesknom obliku i nadalje razvijao svoje zenitističke ideje i lik Barbarogenija, glavnog nositelja tih ideja: Hardi! A la Barbarie. Paroles zénitistes d’un barbare européen (1928.); roman je ilustrirao njegov brat B. Ve Poljanski, zatim Zéniton, L’Amant de Fata Morgana (1930.), Les Chevaliers de Montparnasse (1932.), Etre ou ne pas être i Après Saraïevo – Expédition punitive (1933.), Rien sans Amour (1935.) i Barbarogénie le Décivilisateur (1938.).
Biljana Srbljanović
Stvaralaštvo
Kao glumica se pojavila u nekoliko filmova :
Ljubomir Micić
Biografija
Nakon desetak godina provedenih u Parizu u kojem mu je umro brat, Micić se vratio u Jugoslaviju 1936. u Beograd. Radio je u književno-političkom časopisu „Srbijanstvo” u kojem je bio urednik i direktor. U tom časopisu je 25. maja 1940. - objavio Manifest srbijanstva, u toj fazi Micić je svog Barbarogenija približio Srbiji i ćirilici - za koju se opsesivno vezao.
Biljana Srbljanović
Stvaralaštvo
Kao student Akademije napisala je scenario za 13 epizoda serije Otvorena vrata, koja na humorističan način govori o životu jedne građanske porodice.
Ljubomir Micić
Biografija
Za vrijeme Drugog svjetskog rata, a i nakon rata nije sudjelovao u književnom i umjetničkom životu, tako da je potpuno zaboravljen. Nakon rata živio je skromno i povučeno i kontaktirao s vrlo uskim krugom ljudi u zemlji, ali je zato vodio živu korespondenciju s inozemstvom. 1962. objavljena mu je pjesma Requiem pour Anouchka - Gloire à Paris, u antologiji Odes à Paris (éd. de la Revue moderne, Pariz, str. 146-147).
Biljana Srbljanović
Beogradska trilogija
Beogradska trilogija je bio prvi pozorišni komad koji je napisala i čija je premijera bila 1997. u Jugoslovenskom dramskom pozorištu u režiji Gorana Markovića. Ova drama govori o problemima dijaspore prateći nekoliko grupa srpskih emigranata kroz Prag, Sidnej i Los Anđeles. Scene su kratke i visceralne, dijalozi brzi sa malo reči ali veoma efektni.
Ljubomir Micić
Biografija
Umro je u staračkom domu u Kačarevu pored Pančeva 14. juna 1971. od upale pluća. Interes za Micića i njegov časopis Zenit obnovljen je 1960-ih i kretao se uzlaznom linijom, kako je rastao interes za evropsku avangardu dvadesetih godina.
Biljana Srbljanović
Beogradska trilogija
Predstava se igrala i u drugim zemljama kao što su Nemačka, Austrija, Švajcarska, Belgija i skandinavske zemlje. U SAD je bila premijerno prikazana 19. 4. 2004. u Vašingtonu, u režiji Roberta Maknamare, umetničkog direktora Teatra Scena koji je izveo predstavu. U programu predstave se navodi da se radi o delu "jednog od najtalentovanijih mladih pisaca Evrope i snažnom pogledu na teme rata i emigracije".
Lü Fan
Lü Fan (? -228), stilsko ime Ziheng (子衡) bio je kineski velikodostojnik u službi države Istočni Wu, jednog od Tri kraljevstva. Karijeru je započeo za vrijeme kraja dinastije Han u službi gospodara rata Yuan Shua. Tamo se sprijateljio sa Sun Ceom - a što kineski izvori ponekad pripisuju partiji weiqija (go), jednoj od prvih u historiji čiji je svaki potez zabilježen. Potom je ušao u Sun Ceovu službu; nakon Sun Ceove smrti je prešao u službu njegovog brata Sun Quana te se istakao u nizu borbi. Umro je nedugo nakon postavljanja za guvernera države Yan.
Ljubomir Micić
Biografija
Micićev literarni rad na sadržajnoj razini nije donio neke velike pomake, ali je kao forma doista bio avangardan, -on je pjesništvo približio likovnoj umjetnosti, plakatu i dizajnu.
Unija Roma Srbije
Unija Roma Srbije je politička partija nacionalne manjine Roma koja deluje u Srbiji. Osnovana je godine 2004.
Ljubomir Micić
Zbirke pjesama
Micić je objavio nekoliko romana na francuskom
Biljana Srbljanović
Pad
Pad je bio njen treći pozorišni komad završen decembra 1999. Premijerno je prikazan na festivalu Budva Grad-teatar jula 2000. U avgustu 2000, Biljana Srbljanović je pozvana na Festival u Bisanu, gde je Žan Klod Beruti postavio na scenu Pad, a Evelin Didi Leže Porodične priče.
Supermarket
Supermarket je pozorišni komad koji je premijerno prikazan na festivalu u Beču 2001, u režiji Tomasa Ostermajera, da bi zatim ova predstava postala deo redovnog repertoara bečkog pozorišta Burgteatar.
Supermarket je melodrama, to jest, „sapunska opera“ po rečima same Srbljanovićke. u ovom delu, Srbljanovićka oštro kritikuje Zapad i neoliberalne zablude postnacionalističke Evrope, sa posebnim osvrtom na potrebu da se autsajder, naročito ako dolazi s Balkana, kategoriše kao obskurni, iracionalni ratni huškač. Imigrant, autsajder, željan da stvori novi dom i da se uklopi u društvo u kom se nalazi, međutim, koliko god se trudio, ipak nikad ne uspeva da dostigne svoj novi, bezbedni i priznati identitet zahvaljujući predrasudama na koje ni moderna i napredna Evropa nije imuna.
Glavni lik je Leo, istočnoevropski imigrant koji živi negde u Zapadnoj Evropi i koji ulazi u vremeplov. On sedam puta proživljava isti dan – četvrti novembar 1999. Srbljanovićka koristi amneziju da izrazi poentu — likovi se ne sećaju šta su radili prethodnog dana, osim Lea koji takođe koristi tu situaciju: izmislio je svoj identitet. Iz ogromne želje da bude heroj izmislio je sam sebi biografiju istočnoevropskog disidenta. Supermarket je komad o očajnoj i komičnoj nameri da se održi ova iluzija. Kada konačno posustaje, spreman na samoubistvo, sticajem okolnosti on će zaista i postati heroj.
Amerika, drugi deo
Amerika, drugi deo je njen peti pozorišni komad dovršen krajem 2003. u kome kritikuje „američki san“. Radnja se odvija u NJujorku, nakon 11. septembra i velikog terorističkog napada Al Kaide. Prema rečima Tomasa Ostermajera, Biljana Srbljanović ovom dramom govori da je: „...prva žrtva, kao i uvek, bila istina. Druga je bila solidarnost koja se izgubila među ljudima. Još jedan novi rat – ovoga puta globalan – nema svoj početak niti kraj. San je, nasuprot tome, izgledao sasvim drugačije: biti slobodan. Ali ne po cenu podeljenog društva koje se može svesti na jedini, prepoznatljiv, zajednički imenitelj: želju za profitom.“
Skakavci
Skakavci je drama iz 2005. godine koju je Srbljanovićka napisala po narudžbini Jugoslovenskog dramskog pozorišta i koja govori o problemima starih ljudi. Premijerno je prikazana 26. aprila 2005. na Velikoj sceni JDP-a. Ova drama joj je donela dva veoma značajna priznanja: Evropsku nagradu za novu pozorišnu umetnost, jednu od najvažnijih nagrada za dramsko stvaralaštvo, kao i titulu najboljeg stranog pisca u sezoni 2005/2006 koju dodeljuje nemački časopis Teatar hojte.
U obrazloženju za dodelu Evropske nagrade stoji:
Ova drama ujedno čini Biljanu Srbljanović prvim savremenim dramaturgom iz Srbije čija je predstava postavljena u Zagrebačkom kazalištu mladih. Premijera je bila 3. marta 2006.
Nagrade
Pored već pomenutih osvojila je i sledeće nagrade: nagrade „Slobodan Selenić“, Osvajanje slobode, Statueta Joakim Vujić, Sterija, nagrada „Nova pozorišna realnost“ u okviru manifestacije „Premio Europa“. Odlikovana je Ordenom viteza za umetnost i književnost koji vlada Francuske dodeljuje jednom godišjnje kao priznanje za značajan doprinos ovim vrstama stvaralaštva.
Politički angažman
Bivša je članica političkog saveta Liberalno-demokratske partije. Kandidovana je kao kandidat LDP-a za gradonačelnicu Beograda na lokalnim izborima 2008. godine.
Privatni život
Udata je za Gabrijela Kelera, bivšeg ambasadora Republike Francuske u Beogradu.
Turrell, Arkansas
Tarel je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Cao Xiu
Cao Xiu (174–228) je bio kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han i početka Tri kraljevstva koji je služio gospodara rata Cao Caoa, a kasnije njegovu državu Cao Wei. Bio je u dalekom srodstvu sa Cao Caom, a prvi put se istakao kada je kod Hanzhonga porazio Zhang Feija i Ma Chaoa. Poslije je vodio borbe protiv Sun Quana i države Istočni Wu. Godine 228. je na prevaru doveden u klopku i vojska mu razbijena u bitci kod Shitinga. Iako je pomilovan od strane cara Cao Ruija, ubrzo je umro od posljedica rana zadobivenih u bitci.
Turrell, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 615, što je 342 (-35,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cao Xiu
U maju 2010. su arheolozi otkrili njegovu grobnicu u okrugu Mengjin u blizini Luoyanga; u njoj su se nalazile kosti muškarca u 50-im i žene u 40-im godinama.
Zhu Ling (Tri kraljevstva)
Zhu Ling  (? -228) bio je kineski gospodar rata koji je kao vazal služio Cao Caoa, a kasnije i njegovu državu Cao Wei, jedno od Tri kraljevstva. Karijeru je započeo u službi Yuan Shaoa; sizeren ga je poslao da svom tadašnjem savezniku Cao Caou pomogne u pohodu protiv Tao Qiana. Zhu Ling je tada bio toliko impresioniran Cao Caovim sposobnostima, da je prešao u njegovu službu. Cao Cao ga, međutim, nije cijenio niti u njega nije imao povjerenja. Usprkos toga, Zhu Ling mu je ostao odan do kraja života. Cao Caov sin Cao Pi je o Zhu Lingu imao daleko bolje mišljenje te mu je dao niz prestižnih titula i povlastica.
5-Fosfonooksi-L-lizinska fosfo-lijaza
5-Fosfonooksi-L-lizinska fosfo-lijaza (, 5-fosfohidroksi-L-lizin amoniofosfolijaza, AGXT2L2 (gen)) je enzim sa sistematskim imenom (5R)-5-fosfonooksi-L-lizin fosfat-lijaza (deaminacija, formira (S)-2-amino-6-oksoheksanoat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je piridoksal-fosfatni protein.
Pavle iz Tebe
Pavle iz Tebe, poznat i kao Sveti Pavle Prvi pustinjak (? - cca. 341) je, prema predaji, prvi kršćanski pustinjak. Ne smije ga se miješati sa Pavlem Jednostavnim, koji je bio učenik Antonija Velikog.
Obrezina
Obrezina je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji. Nalazi se u Turopolju, a administrativno je u sastavu grada Velike Gorice. Proteže se na površini od 1,79 km². Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine Obrezina ima 570 stanovnika koji žive u 150 domaćinstava. Gustoća naseljenosti iznosi 318,44 st./km².
Bitka kod Jietinga
Bitka kod Jietinga (街亭之戰) se odigrala godine 228. u zapadnoj Kini u doba Tri kraljevstva između snaga države Shu Han na jednoj i snaga države Cao Wei na drugoj strani. Predstavljala je kulminaciju tzv. Prve sjeverne ekspedicije koju je pokrenuo Zhuge Liang, regent i proslavljeni vojskovođa Shu Hana, sa ciljem da se osvoje područja države Cao Wei. Trupe Shu Hana na čelu sa Ma Suom i Wang Pingom su držale Jieting, grad koji je bio ključan za logistiku pohoda; njega su napale snage Cao Weija pod generalom Zhang Heom i iskoristile taktičku pogrešku Ma Sua kako bi trupama Shu Hana nanijele strahoviti poraz. Zhuge Liang je zbog toga bio prisiljen obustaviti svoju ekspediciju i povući se u Hanzhong te prepustiti Cao Weiju veliki dio teritorija. Ma Su je proglašen odgovornim za katastrofu i uhapšen, ali je umro prije pogubljenja.
Romansa Tri kraljevstva sadrži scenu u kojoj Zhuge Liang sa suzama u očima naređuje da se pogubi njegov prijatelj Ma Su. Ona se smatra jednom od najdramatičnijih u romanu i često se rekonstruira u kineskim operama.
Japanska poslovica, "pogubiti Ma Sua sa suzama" (泣いて馬謖を斬る) opisuje običaj da se odgovorna osoba mora kazniti bez obzira na njene sposobnosti ili vlastite osjećaje prema njoj.
Buzzards Bay, Massachusetts
Bazard Bej je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.859, što je 310 (8,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Delta6-protoiludenska sintaza
Delta6-protoiludenska sintaza (, 6-protoiludenska sintaza) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira Delta6-protoiluden). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je izolovan iz gljive Armillaria gallica.
Haussy
Osi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1559 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 96 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 60 metara (maksimalnoj 109 m, a minimalnoj 50 m).
Novaki Šćitarjevski
Novaki Šćitarjevski su naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji. Selo se nalazi u Turopolju, a administrativno je u sastavu grada Velike Gorice. Proteže se na površini od 2,65 km². Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine naselje ima 170 stanovnika koji žive u 45 domaćinstava. Gustoća naseljenosti iznosi 64,15 st./km².
Freudenberg (Baden)
Frojdenberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 18 opštinskih središta okruga Main-Tauber-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.901 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8128039.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Main-Tauber-Krajs Frojdenberg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Main-Tauber-Krajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 133 metra. Površina opštine iznosi 34,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.901 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 112 stanovnika/km².
Danofloksacin
Danofloksacin je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 357,379 Da.
Smrt Isusa
Isus je pogubljen po naređenju Pontija Pilata, prefekta rimske provincije Judeje (od 26. do 36. godine). Umro je razapet na krstu, što je bio jeziv i ponižavajući način kojim su Rimljani kažnjavali pobunjenike. Optužba protiv Isusa (buntovnik, "kralj Jevreja") i njegovo pogubljenje bili su tipično rimski. Rimske vlasti, stalno pripravni da primete i najmanji nagoveštaj rovarenja, surovo su ugušivale sve pokušaje antidržavne aktivnosti.
Isusovo razapinjanje je opisano u sva četiri evanđelja, kao i u nekim historijskim tekstovima Isusovih suvremenika, zbog čega se smatra stvarnim, historijski dokumentiranim događajem. Hrišćanska tradicija prikazuje da je Isus pogubljen na zahtev jevrejskih starešina, koji su njegovo učenje smatrali bogohulnim. Istorijski, izgleda da je Isus pogubljen kao potencijalni uzročnik nereda. Pošto su jevanđeljski opisi Isusovog hvatanja, suđenja i pogubljenja prožeti hrišćanskom teologijom, može se reći da je za istoričara gotovo nemoguće da rekonstruiše šta se zaista desilo. Jedno jeste sigurno, a to je činjenica da je razapinjanje na krst rimski način pogubljenja.
Neredi
thumb|175px|Maketa [[Jerusalimski hram|Herodovog hrama u Jerusalimu.]]
Isus i njegovi sledbenici su napustili Galileju i krenuli na pashu u nekadašnju prestonicu Davidovog carstva, grad Jerusalim u Judeji. Najverovatnije s proleća 30. godine naše ere, Isus stiže u Jerusalim za vreme praznika Pashe, kojim se obeležava ranije oslobođenje Jevreja iz egipatskog ropstva i kada su političke i verske prilike bile napete. Jerusalim je u vreme praznika pashe bio krcat hodočasnicima, kojih je prema nekim procenama bilo između 300.000 i 400.000. Kada je ušao u grad, tvrdio je da autoritet koji pronosi dolazi od Boga, te su ga neki prepoznali kao mesiju, dugo iščekivanog oslobodioca.
Isus je propovedao u Jerusalimu, i izazvao nemire u hramu. Doveo je u pitanje verski autoritet Hrama, poremetivši tokove profitabilne trgovine koja se tamo odvijala tokom hodoćašća. On je govorio da će hram biti uništen i da od njega neće ostati “kamen na kamenu”. Događaji u hramu su privukli pažnju vlasti, jer su procenili da Isus apokaliptičnim govorima može lako zagrejati masu okupljenu za praznike.
Prema predanju, stariji pripadnici sveštenstva su ispitivali Isusa ali je on njihov autoritet osporio, nakon čega je predat rimskoj vlasti, namesniku Pontiju Pilatu, koji ga je smatrao figurom koja donosi nevolje.
Hapšenje
minijatura|Hapšenje Isusa Isus je uhapšen ubrzo nakon nemira izazvanih u jerusalimskom Hramu. Uoči hapšenja ga je izdao jedan od njegovih učenika, Juda Iskariotski, što je potvrđeno u mnogim izvorima i smatra se verodostojnim događajem. Nije sasvim jasno kakve je informacije Juda mogo pružiti vlastima. Bart Ehrman smatra da je Juda vlastima preneo ono što im je Isus nasamo govorio, da će postati kralj dolazećeg kraljevstva. Drugi smatraju da im je otkrio kako da bez buke uhapse Isusa.
Održavanje reda je bio jedan od primarnih zadataka jevrejskog Prvosveštenika, postavljenog od rimskih vlasti, i kojima je za svaki veći izgred lično odgovarao. Naučnici smatraju da je Prvosveštenik, uz pomoć sadukejskih čuvara hrama, uhapsio Isusa zbog izazivanja pobune i nereda, i predao ga rimskim vlastima.
Jevanđelja prenose da su se muški učenici razbežali usled hapšenja, te su Isusovom pogubljenju prisustvovale samo žene.
Suđenje
Evanđelje po Jovanu kaže da su glavni sveštenici sazvali savet Sanhedrina da bi raspravljali o opasnostima od nemira jer je Isusova popularnost rasla i privlačila sve veći broj ljudi u pokret. Neki među masama su već proglasili Isusa za Mesiju — »miropomazanog kralja« od koga su očekivali da oslobodi Izrael od stranog imperijalizma i obnovi jevrejsku državu. Jovan rekonstruiše raspravu u vezi sa Isusom: »''Sta da činimo? ... Ako ga pustimo da ovako nastavi«, mase mogu da mu izraze podršku kao novom jevrejskom kralju, »a Rimljani će doći i uništiti i naše sveto mesto i naš narod''«. Prvosveštenik Kaifa zalagao se da se uhapsi jedan čovek umesto da se ugrožava celo stanovništvo.
Neki naučnici smatraju da je suđenje Isusu pred sanhedrinom izmišljeno, ili da su bar dijalozi izmišljeni jer niko od Isusovih sledbenika nije prisustvovao suđenju da bi ga mogao preneti. Fredriksen i Catchpole dokazuju da se mnogi navodi iz jevanđelja nisu mogli dogoditi: prema jevrejskom pravu, sud nije mogao zasedati noću niti na glavne praznike; Isusova tvrdnja da je mesija nije činila bogohuljenje; optužbe protiv Isusa koje jevanđelja navode nisu povlačile smrtnu kaznu prema jevrejskom pravu; čak i da je Isus osuđen na smrt od sanhedrina, kazna bi bila smrt kamenovanjem (kao u slučaju Stefana Prvomučenika i Jakova Pravednog) a ne raspeće.
Jevrejski istoričar Josif Flavije kaže: »''Pilat, pošto je saslušao optužbe najuglednijih ljudi među nama ... osudio ga je na raspeće''.«
Razapinjanje
Naučnici zaključuju da je Pilat pogubio Isusa kao javnu smetnju, verovatno u saradnji sa lokalnim jevrejskim vlastima. John Dominic Crossan ističe da je učestala upotreba reči “kraljevstvo”, odnosno “carstvo”, sama po sebi na Isusa skrenula pozornost rimskih vlasti, i da je svaki govor o obnovi jevrejske monarhije smatran pobunjeničkim pod rimskom okupacijom. Rimljani su, izgleda, smatrali Isusa prevratnikom, jer su na njegov krst stavili natpis sa optužbom »Kralj judejski«.
Prema predanju, Isus je predvideo svoju smrt ili ne. Iako se čini da ju je naslutio kada je krenuo u Jerusalim, reči kojima detaljno predskazuje svoju sudbinu mogu biti i naknadni dodatak hrišćanskih pisaca, onda kada se sve već završilo.
Hristova muka
Početkom 2. veka, hrišćani su se duboko razlikovali u tumačenju Hristove muke. Ranohrišćanski tekst iz Nag Hamadija, Petrova apokalipsa, daje doketističku verziju raspeća:
Drugi tekst iz Nag Hamadija, Druga rasprava velikog Seta, navodi Hristove reči:
Dela Jovanova, i drugi nekanonski spisi, prenose sličan prikaz Isusovog raspeća i patnje. Rimski papa Lav Veliki (oko 447. g.) osudio je ovakve spise kao »žarište mnogostruke perverzije«, koji »ne samo da treba da budu zabranjeni nego potpuno uništeni i vatrom spaljeni«.
Hristova smrt
Biblijski prikazi se donekle razlikuju u opisu Isusove smrti. Lukin Isus ide u smrt mirno i kontrolisano, sa poverenjem u volju svog Oca do samog kraja. Proučavaoci primećuju da je Luka mogao da stvori takvu Isusovu sliku samo uklanjanjem onog predanja iz svog izvora (tj. Evanđelja po Marku) koje joj se suprotstavlja. Dok Lukin izvor, Evanđelje po Marku, pokazuje Isusa kako se u patnji moli u vrtu, Luka je potpuno preoblikovao tu scenu da bi pokazao smirenog Isusa koji se suočava sa smrću.
Markov Isus je prebijen, ismevan, a napustili su ga i zaboravili ne samo učenici, već na kraju i sam Bog. Na samom kraju, on glasno poviče: „Eloi, eloi, lema sabahtani" (Moj Bože, moj Bože, zašto si me ti napustio?), zatim glasno krikne i umre.
U Lukinoj priči, Isus pokazuje da i dalje kontroliše situaciju, pun pouzdanja u dobrog Oca, pouzdanja u sudbinu, brižan za druge. Dok ga prikivaju na krst, on se moli Bogu: "Oče, oprosti im, jer ne znaju šta čine" (23:34). I najizražajnije od svega, umesto da na kraju vapijući krikne zašto su ga napustili, Lukin Isus, u punom poverenju predaje svoju dušu voljenom Ocu: „Oče, u tvoje ruke predajem svoj duh" (24:46). Ni u jednoj tački Lukine priče o stradanju Isus ne gubi kontrolu, niti je ikad u dubokoj i iznurujućoj strepnji za svoju sudbinu.
Učenje o uskrsnuću
Istoričari pokušavaju da utvrde šta se najverovatnije dogodilo i svako iole verovatno objašnjenje ima prednost nad objašnjenjem da je Isus ustao iz mrtvih, što sa stanovišta nauke predstavlja nemogućnost. Jedno od objašnjenja pruža hipoteza vizije, prema kojoj su neki sledbenici doživeli viziju Isusa nakon njegove smrti, pa se priča raširila po hrišćanskoj zajednici. Drugo objašnjenje je hipoteza ukradenog tela, prema kojoj su Isusovo telo odneli njegovi učenici ili nepoznate osobe. Postoji i objašnjenje je da su navodi o uskrsnuću samo legende nastale decenijama nakon Isusove smrti. Najstarije jevanđelje po Marku pominje samo prazan grob, dok Matej, Luka i Jovan pominju i prikaze uskrsnuća, koji se u nekih navodima ne poklapaju.
Tumačenja
Nemački filozof Fridrih Niče smatra da Isusovi učenici nisu mogli da mu "oproste tu smrt", neočekivanu, sramotnu smrt na krstu, koji je uglavnom bio čuvan za ološ. Zato je sve moralo da bude nužno, da ima smisao, viši razlog.
Eksterni linkovi
Kreuzigung
Twin Groves, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 335, što je 59 (21,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Tillo, Frosinone
Tillo je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Whitesburg, Georgia
Vajtsburg (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 588 stanovnika.
Chadrac
Šadrak je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Pij an Vele.
Po podacima iz 2000. godine u opštini je živelo 3100 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1214 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 614 metara (maksimalnoj 730 m, a minimalnoj 577 m).
14. vijek
14. vek je razdoblje koje je trajalo od 1301. do 1400. godine.
Har Gobind Korana
Har Gobind Korana (Hargobind Korana) (9. januar 1922 — 9. novembar 2011.) je bio američki biohemičar indijskog porekla. On je primio Nobelovu nagradu za fiziologiju i medicinu sa Maršalom V. Nirenbergom i Robertom Holijem 1968. za istraživanja koja su pomogla da se pokaže na koji način nukleotidi u nukleinskim kiselinama, koji nose ćelijski genetički kod, kontrolišu ćelijsku sintezu proteina.
On je primio američko državljanstvo 1966, i naknadno je bio primalac Nacionalne medalje za nauku. On je služio kao MIT-jev Alfred P. Sloan profesor biologije i hemije, emeritus i bio je član Odbora naučnih guvernera u Skriptovom istraživačkom institutu.
229
thumb|Car [[Sun Quan na slici Yan Libena]]
Godina 229. (CCXXIX) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Severa i Kasija (ili, rjeđe, godina 982. Ab urbe condita). Oznaka 229. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Case Trevisan, Padova
Case Trevisan je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 240 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Petrovina Turopoljska
Petrovina Turopoljska je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji. Nalazi se u Turopolju, a administrativno je u sastavu grada Velike Gorice. Proteže se na površini od 2,63 km². Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine Petrovina Turopoljska ima 507 stanovnika koji žive u 140 domaćinstava. Gustoća naseljenosti iznosi 192,78 st./km².
Wall Lane, Arizona
Wall Lane je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 415 stanovnika.
Meselson–Stahlov eksperiment
thumb|300px|right|Pregled tri potencijalna metoda DNK sinteze Meselson–Stahlov eksperiment je eksperiment koji su izveli Matju Meselson i Franklin Stahl 1958, kojim su podržali hipotezu da je replikacija DNK semikonzervativna. Semikonzervativna replikacija dvolančanog DNK heliksa se odvaja tako da se svaki od dva novonastala heliksa sastoji od jednog originalnog i jednog novoformiranog lanca. Ovaj espreriment se smatra jednim od „najlepših eksperimentata u biologiji“. "
Dapagliflozin
Dapagliflozin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 408,873 Da.
Alexander, New York
Aleksander je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 509, što je 28 (5,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Čargafova pravila
Čargafova pravila tvrde da DNK iz bilo koje ćelije i bilo kog organizma treba da ima 1:1 odnos (pravilo baznih parova) pirimidinskih i purinskih baza, i specifičnije, da je količina guanina jednaka količini citozina, a količina adenina je jednaka količini timina. Ovaj obraz je nađen u oba lanca DNK. Ova pravila je otkrio austrijski hemičar Ervin Čargaf.
Freudenstadt
Frojdenštat je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 16 opštinskih središta okruga Frojdenštat. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 23.690 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8237028.
Poznat je po banjama koje su tokom 19. i 20. veka posećivale znamenite ličnosti kao britanski kralj Džordž V i američki pisac Mark Tven, ali i po masovnom silovanju lokalnih žena koje su u aprilu 1945. na kraju Drugog svetskog rata izvršili pripadnici francuskih kolonijalnih trupa.
Ainu jezik (turkijski jezik)
Ainu jezik (abdal, aini, aynu; ISO 639-3: aib ), jedan od sedam istočnoturkijskih jezika koji se govori na jugozapadu kineske autonomne regije Xinjiang u okruzima Hetian, Luopu, Moyu, Shache, Yingjisha i Shulekuche, i u selima Hanalik i Paynap i kod Hobana u selu Gewoz.
Gramatika mu je kao i ujgurska [uig], ali sa mnogo perzijskih riječi. Neki ga smatraju dijalektom ujgurskog, drugi iranskim jezikom na koji je snažno utjecao ujgurski.
Narod Ainu ne ženi se sa Ujgurima a kineska politika klasificira ih pod ujgursku nacionalnost. Ne smije se brkati sa jezikom ainu kojim govore Ainu iz Rusije i Japana.
Pentahlorofenol
Pentahlorofenol je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 266,337 Da.
Prvonožina
Prvonožina je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji. Nalazi se u Turopolju, a administrativno je u sastavu grada Velike Gorice. Proteže se na površini od 1,37 km². Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine Prvonožina ima 43 stanovnika koji žive u 10 domaćinstava. Gustoća naseljenosti iznosi 31,39 st./km².
Alfa-izokomenska sintaza
Alfa-izokomenska sintaza (, MrTPS2) je enzim sa sistematskim imenom (2E,6E)-farnezil-difosfat difosfat-lijaza (ciklizacija, formira (-)-alfa-isocomen). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je izolovan iz korena biljke Matricaria chamomilla var. recutita (kamilica).
Gravina in Puglia, Bari
Gravina in Puglia je naselje u Italiji u provinciji Bari, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 42210 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 380 m.
Petravec
Petravec je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se u Turopolju, a administrativno je u sastavu grada Velike Gorice. Proteže se na površini od 1.65 km².
Stanovništvo
Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine Petravec ima 90 stanovnika koji žive u 29 domaćinstava. Gustoća naseljenosti iznosi 54,55 st./km².
Povijest
Izvor: “Povijest plemenite općine Turopolja nekoć zvane Zagrebacko polje”. Emilij Laszowski, Zagreb, Tiskom Antuna Sholza, 1910.
Malo turopoljsko selo Petravec (Petravci)se po prvi put spominje pod ovim imenom sredinom XVI stoljeća. Prvobitno ime toga sela bilo je Ratkov vrh ili Radkovac (Ratkow Wrh, Radthkox Verh), vjerojatno po Ratku, ocu Lovrinom, koji se u pismima spominje još 1333g. Ali,po svemu sudeći, nije se smatralo posebnim selom sve do pocetka XVI vijeka. Zna se da se već godine 1645.zove Ratkov vrh ili Petravski vrh. Godine 1549. i 1551. zivio je u Ratkovom vrhu plemic Marko Prvonožec, čija porodica potjeće iz Jerebića. God. 1552.spominje se tamo plemić Toma Petravić, sin Tome Petravića iz Jerebića. Taj isti spominje se i u kraljevskoj darovnici (Ferdinand I) 1561., kojom je kralj njemu i nekim drugima potvrdio posjede Jerebića i Cvilkova. Godine 1560. spominje se tamo i Martin Prvonožec, i to prigodom obnove turopoljskoga bratstva. Godine 1569. živio je tamo Fabijan Petravić. Popis plemića turopoljskih iz g. 1632. spominje tamo slijedece plemićke porodice : Petravić, Kos, Bručak, Ostoić, Kerhnijević I Gomogojac, koji je dobio tamo posjed od Petra Mikšića. Tek polovinom XVI. vijeka pocelo se to selo nazivati Petravcima, i to kako iz gornjega vidimo po porodici Petravić.
Châtrices
Šatris je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Sent Maneu.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 39 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,53 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 148 metara.
Списак календара
Реформски календари
Доље се налази предложене реформе грегоријанског календара
Fridingen an der Donau
Fridingen na Dunavu je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Tutlingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.204 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8327016.
Walnut Creek, Arizona
Walnut Creek je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 562 stanovnika.
Fridingen an der Donau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Tutlingen Fridingen na Dunavu se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Tutlingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 626 metara. Površina opštine iznosi 22,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.204 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 143 stanovnika/km².
Ainu jezik
Ainu jezik je jezik starosedilaca Japana, tj. naroda Ainu. Jezik je na pragu izumiranja. Godine 1991. je bilo poznato 15 govornika.
Ainu jezik ima vrlo malo glasova, a u pisanju koristi japanski slogovnu katakanu, uz neke dodatke, pošto Ainu jezik ima slobodne suglasnike, za razliku od japanskog, kod kojeg je svaki suglasnik vezan za samoglasnik.
Glasovi
16: p t k tS s m n h i E a u O j w r[
Branislav Lečić
Branislav Lečić rođen je 25. avgusta 1955. godine u Šapcu. Diplomirao je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 1978. godine u klasi profesora Minje Dedića. Impresivne glumačke pojave, već ulogom delikventa u filmu „Specijalno vaspitanje“ Gorana Markovića postavlja parametre za dalje tumačenje neprilagođenih osoba. Posebno se ističe odlučnim, beskompromisnim likovima, čvrsto uverenim u ispravnost svojih postupaka. Vrlo je uspešan i u pozorištu, za šta je višestruko nagrađivan. Jedan je od osnivača najznačajnijih alternativnih pozorišnih grupa koje su bitno uticale na pozorišni život u zemlji. Član je Jugoslovenskog dramskog pozorišta od 1980. godine. Ima zvanje redovnog profesora na Akademiji lepih umetnosti i multimedija, gde je takođe i Prodekan za razvoj.
Pored glume, bavi se i političkim radom: vodio je tzv. „Plišanu revoluciju“ (protest kod Terazijske česme), a nakon pobede demokratskih partija i petooktobarskih promena, bio je ministar za kulturu u prvoj demokratskoj vladi Srbije, koju je predvodio Dr Zoran Đinđić. Nakon izdvajanja Čedomira Jovanovića iz Demokratske stranke, postaje jedan od osnivača Liberalno-demokratske partije, a zatim i član predsedništva stranke. Jedan je od osnivača pokreta Moja Srbija, koji se priključio Demohrišćanskoj stranci Srbije (DHSS). Lečić je krajem februara 2011. izabran za predsednika DHSS.
Od 1994. do 2007. je bio u braku s diplomiranom pravnicom Ivanom Vujadinović, s kojom ima dvoje dece: sina Ivana (14) i kćerku Anu (12). Od 2010. do 2016. godine je bio u braku sa Ninom Radulović, s kojom ima sina Lava.
Kontroverze
Dana 22. marta 2021. godine, optužen je za silovanje glumice Danijele Štajnfeld, dok je istog dana portal Insajder objavio snimak njihovog telefonskog razgovora koji je dostavljen Višem javnom tužilaštvu kao jedan od dokaza.
Istočnoturkijski jezici
Istočnoturkijski jezici, jedan od glavnih ogranaka turkijskih jezika raširenih na područjima Kine, Turkmenistana, Uzbekistana i Afganistana, te još nekih zemalja.
Obuhvaća (7) jezika, a predstavnici su: ainuski, [aib] 6.570 (2000); čagatajski, [chg]†; ili turkijski, [ili] 120 u Kini (1980 R. Hahn); ujgurski, [uig] 8.788.690 (Kina, Afganistan, Kazahstan, Mongolija, azijska Turska; sjevernouzbečki, [uzn] 18.817.600 (Uzbekistan, Kina, Tadžikistan, Turkmenistan); južnouzbečki, [uzs] 1.451.980.; i žutoujgurski [ybe] 2.600 (1999 J. Zhong)
Cis-abienolna sintaza
Cis-abienolna sintaza (, Z-abienolna sintaza, CAS, ABS) je enzim sa sistematskim imenom (13E)-8alfa-hidroksilabd-13-en-15-il-difosfat-lijaza (formira cis-abienol ). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je izolovan iz biljke Abies balsamea.
Poljana Čička
Poljana Čička je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Nalazi se u Turopolju, a administrativno je u sastavu grada Velike Gorice. Proteže se na površini od 8 km². Naselje se smjestilo uz rijeku Odru i u blizini oteretnog kanala Sava-Odra.
Stanovništvo
Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2011. godine Poljana Čička ima 688 stanovnika koji žive u 183 domaćinstva. Gustoća naseljenosti iznosi 86 st./km².
Povijest
U rujnu 2010. godine Poljana Čička teško je stradala u poplavi rijeke Save. Poplave su ponovno pogodile selo u travnju 2013. i veljači 2014.
Anarhizam u Grčkoj
Grčka ima bogatu tradiciju anarhizma koja datira još iz sredine 19. vijeka, a koja je našla odraza i na današnje vrijeme. Iako je u to vrijeme bila siromašna i ekonomski zaostala sredina, već tada se pokazala plodnim tlom za anarhističke ideje koje su, zahvaljujući mediteranskom položaju i brojnoj grčkoj dijaspori, dolazile iz zapadnoevropskih država.