cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Supetar
Geografija
Supetar se nalazi na sjevernoj obali otoka Brača.
Povijest
Godine 1614. naselje broji 160 duša od pričesti, 1637. oko 200, 1668. 230, a 1697. oko 300 stanovnika. U 18. stoljeću stanovništvo naglo raste. Supetar 1705. ima 324 stanovnika, 1712. 333, 1738. oko 535, 1760. 850, a 1764. već 903 stanovnika. Zbog nagloga porasta pučanstva Supetar gubi odlike ruralnoga naselja i poprima sliku smišljene gradnje u kojoj se uz obalu podižu barokne zgrade i time stvaraju svi preduvjeti da u 19. stoljeću postane otočno upravno središte. Tome je pridonijela i gradnja crkvi. Prvotna župna crkva posvećena patronu svetom Petru sagrađena je 1604. godine. Uništio ju je požar 1729., pa su ju pučani nakanili obnoviti budući da je plemstvo imalo svoju posebnu crkvicu posvećenu svetom Martinu. U tu svrhu skupili su se glavari obitelji i taksirali svakoga pojedinog za gradnju nove župne crkve. Sagrađena je 1733. godine. Obnovljena je u baroknom stilu, a od stare su sačuvana tri portala profilirana vijencem i ukrašena baroknim kipovima Boga Oca i alegoričnim ženskim likovima duge kovrčave kose sa štitovima u ruci. Novosagrađenu crkvu posvetio je hvarski biskup Bonajuti 1738., ali je zbog daljnjega porasta stanovništva i ta postala premalena pa su ju Supetrani obnovili i proširili čime je dobila današnji izgled. Dovršena je 1887., a hvarski biskup Carev posvetio ju je devet godina kasnije.
Korisne informacije
Supetar je sa Splitom povezan direktnom trajektnom linijom. Trajekti iz Splita i Supetra polaze po 10-15 puta dnevno, a ljeti i mnogo češće.
Braccamolino, Bergamo
Braccamolino je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
Santa Martha, Saltillo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1747 m.
Kamas, Utah
Kamas je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.811, što je 537 (42,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cerisy-Belle-Etoile
Serizi Bel Etoal je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Aržantan.
Clamp
desno|250px|mini|Članice skupine Clamp 2006. (s lijeva prema desno): Satsuki Igarashi, Nanase Ohkawa, Tsubaki Nekoi, Mokona Clamp (クランプ) je ženska skupina japanskih manga umjetnica koja je stvorena 1987. Mnoge njihove mange su adaptirane u hvaljene anime serije. Clamp se sastoji od voditeljice Nanase Ohkawa koja određuje većinu radnji i scenarija za sva njihova dijela i adaptacije. Uz nju, tu su i tri članice čije uloge ovise od mange do mange: Mokona, Tsubaki Nekoi i Satsuki Igarashi. Gotovo 100 milijuna Clampovih tankōbon kopija je prodano diljem svijeta do 2007.
Clamp je isprva imao jedanaest članova sredinom 1980-ih. Do trenutka kada su debitirali sa mangom RG Veda 1989., ostalo ih je samo sedam. 1993., još tri članova je otišlo, čime se broj zaustavio na četvero članica koji su konsolidirali svoj status. Njihove najpoznatije mange su X, Angelic Layer i Cardcaptor Sakura. 2006., članice su odlučile promijeniti imena; Ohkawa je kasnije vratila svoje ime sa Ageha Ohkawa natrag na Nanase Ohkawa, dok su ostale tri članice zadržale svoja nova imena.
Agua Fría, Teloloapan
Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1301 m.
Idstedt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Šlezvig-Flensburg Idštet se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Šlezvig-Flensburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 26 metara. Površina opštine iznosi 13,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 830 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Brilijantno crno BN
Brilijantno crno BN je organsko jedinjenje, koje sadrži 28 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 867,679 Da.
Raštani (Kičevo)
Raštani su naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Raštani pripadaju opštini Kičevo.
Seestermühe
Zestermihe je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 49 opštinskih središta okruga Pineberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 902 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1056045.
Raštani (Kičevo)
Prirodni uslovi
Naselje Raštani je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 6 km severozapadno.
Seestermühe
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Pineberg Zestermihe se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Pineberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 23,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 902 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 39 stanovnika/km².
Raštani (Kičevo)
Prirodni uslovi
Raštani se nalaze u istorijskoj oblasti Kičevija, oko grada Kičeva. Selo se smestilo u na jugoistočnim padinama planine Bistre, dok se jugoistočno od naselja pruža Kičevsko polje. Nadmorska visina naselja je približno 750 metara.
Klima u naselju planinska zbog znatne nadmorske visine.
Conand, Ain
Konan je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 56, a gustina naseljenosti je iznosila 4 stanovnika/km².
Trag (kratki film)
Trag je jugoslovenski kratki igrani film snimljen 1981. godine u režiji Darka Bajića po sopstvenom scenariju.
Opština Iași, Iași
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Camburzano, Biella
Camburzano je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Septembarski masakri
Septembarski masakri bili su serija ubojstava u Parizu (2. – 7. rujna 1792.) i drugim gradovima tokom kasnog ljeta 1792. godine, u jeku Francuske revolucije. U to je vrijeme postojala bojazan da će strane vojske napasti Pariz i da će zatvorenici gradskih zatvora započeti pobunu i masakrirati građane. Radikali su pozivali na preventivno djelovanje, posebice Jean-Paul Marat, koji je pozivao novake da pobiju zatvorenike prije nego odu u službu. Masakriranje su provele bande članova Nacionalne garde i nekolicina fédéréovaca. Pariška komuna, gradska vlast u glavnom gradu, tolerirala je masakr te je pozvala druge gradove da slijede ovaj primjer. Do 6. rujna 1792., polovica pariških zatvorenika bila je sumarno pogubljena, što je bilo između 1,200 i 1,400 ljudi. Među ovima, 233 osobe su bili neprisegnuti katolički svećenici koji su odbili podržati vlast. Masakri su se ubrzo nastavili i u drugim gradovima.
Camburzano, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 489 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 429 m.
Septembarski masakri
Neki historiografi ovaj događaj smatraju početkom Jakobinskog terora.
Iako nitko nije službeno optužen za ubojstva, političke posljedice prvo su pogodile žirondince (koji su bili previše umjereni), a onda i jakobince (koji su bili previše brutalni). Sumarno, Septembarski masakri ostaju u historiji zapisani kao ikonski događaj Revolucije, koji je stvorio snažnu podjelu među onima koji su ju podržavali, odnosno koji su joj se protivili.
Erdoğan Atalay
Erdoğan Atalay (Hannover, 22. rujna 1966.), njemački glumac turskog porijekla.
Karijeru je započeo glumeći manju ulogu u predstavi "Aladin i čarobna svjetiljka " na nacionalnom kazalištu u Hannoveru. Hrvatskoj javnosti najpoznatiji po ulozi policijskog inspektora Semira Gerkhana u njemačkoj tv-seriji Cobra 11 - Specijalci s autoputa.
Oženjen je glumicom Anne Marie Pollmann s kojom ima kćer.
Rancho el Calvarito, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Rancho el Calvarito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 651 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1929 m.
Santa Ana, Ixmiquilpan
Santa Ana je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 114 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1710 m.
Radišani
Radišani su naselje u opštini Butel, u okolini Skoplja.
Geografija
Radišani se nalaze oko 8 kilometara severno od centra Skoplja, u centralnom delu opštine Butel. Smešteni su u kotlini na obe strane reke Serave, na nadmorskoj visini do 430 metara, tako da se može reći da ima brdsko-kotlinski karakter. Atar sela zauzima površinu od oko 6,1 km², od čega je 497 hektara obradivo zemljište, a pašnjaci obuhvataju 38 hektara. Niz Radišane prolazi put za veća sela koja se nalaze ispod Skopske Crne Gore (Ljubanci, Pobožje i Ljuboten), kao i put za manja sela Bel Kamen i Kučeviška Bara koji je povezan sa lokalnim putem do mesta Banjani. U ataru sela izvire izvor Žegrovec.
Demografija
Prema popisu iz 2002. godine u naselju je živelo 9.123 stanovnika, a etnički sastav je bio sledeći:
Kako je pogodno mesto za stanovanje, Radišani beleže znatan porast broja stanovnika. Prema popisu stanovništva iz 1961. godine bilo je 436 stanovnika, u 1994. godini 7.579 stanovnika, a procenjuje se da danas ima oko 11 do 12 hiljada stanovnika.
Kultura i sport
Kultura i sport su veoma razvijeni u Radišanima. U selu postoji novoizgrađena sprotska hala „Ivan Hadži-Nikolov“, sa kapacitetom od 500 gledalaca. Takođe postoje veći fudbalski i košarkaški tereni u školi „Aco Šopov“. Na vrhu brda iznad sela otvoren je mali privatni hipodrom.
Iseljavanje
Dosta ljudi se i iseljava iz Radišana. Odatle, oni najviše odlaze u Skoplje ili inostranstvo (najviše u SAD, Kanadu, Australiju i Nemačku).
El Porvenir, Tecate
El Porvenir je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1056 m.
Los Farallones de Santiago, Tepoztlán
Los Farallones de Santiago je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1506 m.
Stražica, Vojnik
Stražica je naselje u slovenskoj Općini Vojniku. Stražica se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 158 stanovnika.
Torre di Mosto
Torre di Mosto je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3143 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Слепчевић
Слепчевић је насеље у Србији у општини Шабац у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 1521 становника.
Демографија
У насељу Слепчевић живи 1357 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,1 година (38,5 код мушкараца и 39,8 код жена). У насељу има 480 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,57.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Platón Sánchez, Veracruz
Platón Sánchez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Felina, Reggio Emilia
Felina je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1478 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 670 m.
La Cascabela, Tempoal
La Cascabela je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 58 m.
26. 10.
Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan
26. listopada/oktobra (26. 10.) je 299. dan godine po gregorijanskom kalendaru (300. u prestupnoj godini). Do kraja godine ima još 66 dana.
Događaji
.
Rođenja
.
Smrti
Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar
Jordan (rijeka)
thumb|left|Satelitski snimak rijeke Jordan thumb|desno|300px|Maleni vodopad u rijeci Jordan, blizu Sede Nehemya, gornja [[Galileja]] thumb|desno|300px|Oznaka koja označava rijeku Jordan (hebrejski: נהר הירדן nehar hayarden, arapski: نهر الأردن nahr al-urdun) je 320 kilometara duga rijeka na Arapskom poluotoku koja teče kroz SirijaSiriju, Izrael, Palestinu (Zapadna obala) i Jordan. Počinje tamo gdje se rijeka Hasbani iz Libanona i Banias iz Sirije ujedinjuju, blizu planine Hermon. Jordan se smatra jednom od najsvetijih rijeka.
Tuskahoma, Oklahoma
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Jordan (rijeka)
Geografija
Jordan je jedna od važnijih rijeka Bliskog istoka. Galilejsko jezero je dio jordanskog sustava, a rijeka Yamuk iz Sirije je važan pritok nizvodno. Jordan se ne ulijeva u more, nego u jezero, Mrtvo more. Udaljenost Galilejskog jezera i Mrtvog mora je 250 km te se sastoji uglavnom od dilne Ghawr. Glavni pritoci rijeke su;
Tuskahoma, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 151.
Jordan (rijeka)
Geografija
Dolina Jordana je većinom pustinjska, no zahvaljujuči rijeci u blizini buja vegetacija. To je ujedno mjesto u kojem su česti potresi. Zbog bogate količine pritoka u Galilejsko jezero i Jordan, prepostavlja se da Izrael odbija vratiti Golansku visoravan Siriji.
Biblijsko značenje
Jordan se spominje oko 175 puta u Starom zavjetu, te oko 15 puta u Novom zavjetu. Za kršćane je mjesto gdje Jordan ističe iz Galilejskog jezera sveto jer označava lokaciju gdje je Isusa Krista krstio sveti Ivan Krstitelj. Mnogi hodočasnici i turisti dolaze tamo te se i sami krste. U hebrejskoj Bibliji nema izravnog opisa rijeke – umjesto toga daju se samo oskudne reference. Spominje se da ju je prešao Jakov kako bi stigao u Haran, te kao granica koja dijeli „dva plemena i pola plemena“ na istoku i „devet plemena i pola plemena Manasseha“ koje je vodio Jošua na zapadu. I Salomon se spominje u kontekstu te rijeke.
U bibliskoj povijesti Jordan se javlja kao mjesto nekoliko čuda. Ilija i Elizej su navodno osušili Jordan kako bi ga prešli. Elizej je izveo još dva čuda na Jordanu; izliječio je Naamana tako što ga je okupao u rijeci, te je učinio da sjekira djece proroka pluta.
Opasnost od isušivanja
1964. Izrael je počeo graditi branu koja preusmjerava vodu iz Galilejskog jezera u državni rezervoar vode. Iste te godine država Jordan je konstruirala kanal koji skreče vodu iz Yarmouk rijeke, važnog pritoka rijeke Jordana. To je prouzročilo velike štete ekosustavu. Sirija je također izgradila rezervoare koji crpe vodu iz Yarmouka.
Količina vode koju nosi rijeka se smanjivao tijekom nekoliko godina, zbog eksploatacije vode iz Galilejskog jezera i Yarmuk rijeke iz Sirije. Danas se oko 70 do 90 % rijeke iskorištava za ljudske potrebe pa je pritok smanjen. Ekonomski rast, povećanje stanovništva i mirovni sporazum između Izraela i Jordana će vjerojatno povećati potrebu za vodom, što će još više smanjiti pritok rijeke u budućnosti. Zbog toga i brzog isparavanje vode, Mrtvom moru prijeti isušivanje. Uz to, zagađenje rijeke je dodatan problem.
U posljednjih 50 godina rijeka Jordan je izgubila više od 90% svojega godišnjeg vodenog toka - godišnji protok od 1.3 milijarde kubičnih metara vode, smanjio se na samo 100 milijuna kubičnih metara. Razina vode u Galilejskom jezeru najniža je u posljednjih sto godina, od 1993. godine spustila se za četiri metra. Razina vode u Mrtvom more posljednjih se 15-ak godina smanjuje za jedan metar godišnje. Sve je to dijelom zbog globalnih klimatskih poremećaja, a dijelom zbog pretjerane lokalne eksploatacije riječnog toka
Seeth
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Zet se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 3 metara. Površina opštine iznosi 13,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 691 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Agua Caliente, Chínipas
Agua Caliente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 460 m.
Stopnik (Vransko, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 174 stanovnika.
Dragana Kršenković Brković
Dragana Kršenković Brković je crnogorska književnica.
Batesville, Ohio
Bejtsvil je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Dragana Kršenković Brković
Biografija
Kršenkovic Brković je diplomirala na Fakultetu dramskih umjetnosti (FDU), Katedra za dramaturgiju, Univerziteta umjetnosti u Beogradu, i na Fakultetu političkih nauka (FPN) Univerziteta u Beogradu. Magistrirala je na Filozofskom fakultetu, Nauka o književnosti, Univerziteta Crne Gore. TV Beograd je snimio njenu TV dramu Vrele kapi (1981). Kršenkovic Brković je tekst Vrele kapi napisala kao dio prijemnog ispita na FDU (1980).
Batesville, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 71, što je 29 (-29,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dragana Kršenković Brković
Biografija
Kad je započeo rat na Balkanu, Kršenkovic Brković se preselila iz Beograda u Podgoricu. Tu je sa svojim suprugom Tomislavom Brkovićem osnovala Lutkarsko pozorište Plava laguna. Detalji o ovom pozorištu mogu da se naći u dvojezičnoj monografiji Lutkarsko pozorište Plava laguna / Puppet Theater Blue Lagoon (Podgorica, 2019).
Kršenković Brković je bila gostujuća književnica i dobitnica stipendija i grantova raznih organizacija, uključujući Apexart (Njujork), Art OMI (Njujork), UNESCO (Rodos), Hubert H. Humphrey Fellowship Program (Kalifornija i Vašington DC), Goethe-Institut Munich (Lajpcig), KulturKontakt Austria (Beč), OeAD-GmbH (Grac), Nacionalna kulturna fondacija Mađarske (Pečuj), Medjunarodno Bijenale ilustracije u Bratislavi /BIB/, Internationale Jugendbiliothek Munich (Bolonja) itd.
Lista njenih rezidencijalnih programa uključuje: u SAD-u (Apexart New York City Fellowship, Njujork, 2014; Writers Omi, Ledig House, Njujork, 2017), u Mađarskoj (Pecs Writers Program, Pečuj, 2013), u Austriji (Writers in Residence program, KulturKontakt Austria, Beč, 2011). Pored toga, gostovala je na Rodosu (Prvi Međunarodni Forum za kulturu mira umjetnica Mediterana, pod pokroviteljstvom UNESCO-a, 2000); u Bolonji - na poziv Internationale Jugendbiliothek Munich (Međunarodni sajam knjiga, 2011); u Bratislavi (23. Međunarodno Bijenale ilustracija, BIB, 2011); u Lajpcigu - the Invitation Program Goethe-institut iz Minhena (Međunarodni sajam knjiga - Leipziger Buchmesse 2023), i dr.
Kao Hubert H. Humphrey stipendiskinja Vlade SAD boravila je u Kaliforniji (University of California – Davis) i u Vašingtonu DC (University of Maryland – College Park) (2005-2006). Takođe, kao OeAD stipendistkinja Vlade Austrije bila je na studijskom boravku na Karl-Franzens-Universität i Institut für Slawistik u Gracu (2008).
Četiri njene bajke zastupljene su u čitankama za osnovne škole u Crnoj Gori i Makedoniji. Njena knjiga bajki Duh Manitog jezera odabrana je od strane Internationale Jugendbibliothek iz Minhena za White Ravens 2011. The White Raven se dodjeljuje onim knjigama za djecu koje odlikuje inovativan i izuzetan umjetnički i literarni stil. Kršenković Brković je od 2008 – 2018. godine bila nominovana za Astrid Lindgren Memoral Award (ALMA), koju dodeljuje Vlada Švedske. Dva igrana filma, Hozentarus (2018) i Magični ključ (2020), snimljena su po njenim istoimenim bajkama u produkciji Radio TV Crne Gore (RTCG).
Njene priče i pripovjetke štampane su u renomiranim međunarodnim časopisima: October Hill Magazine, Buchkultur, TEMA: književnost - kultura - kontekst, Blesok, Sarajevo Notebook, ARS, Folia linguistica et litteraria, Lingua Montenegrina, i dr.
Cruzilles-lès-Mépillat
Krizij le Mepija je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi).
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 580, a gustina naseljenosti je iznosila 49 stanovnika/km².
Milica Stojadinović Srpkinja
Milica Stojadinović Srpkinja (Srbkinja) (1828, Bukovac - 1878, Beograd), srpska književnica. Obrazovala se uglavnom sama, učeći strane jezike i sudelujući u književnom životu. Od njenih pesama objavljenih u tri knjige (1850, 1855, 1869), uspelije su prema zvaničnoj istoriografiji srpske književosti one intimnijeg karaktera. Značajan je njen dnevnik U Fruškoj gori I i II i prepiska sa Vukom Karadžićem i Minom Vukomanović.
Biografija i književni rad
„Srpska pevacica Milica“, „pesmotvorka i spisateljka srpska“, kako su je nazivali njeni romantičarski savremenici, rođena je u sremskom selu Bukovcu i bila je jedna od najznatnijih ličnosti u srpskom narodu. Vuk Stefanović Karadžić ju je voleo kao svoje dete i nazivao je „moja kći iz Fruške“. Njegoš je govorio o toj lepoj i mladoj devojci; „Ja pojeta, ona pojeta, da nijesam kaluđer, eto kneginje Crnoj Gori!“ Knez Mihailo bio joj je više no zaštitnik: odan prijatelj. Kada je dolazila u Beograd, beogradski književnici su je dočekali kako se nijedan srpski pisac dotle nije bio dočekao. Ljubomir P. Nenadović veličao je u svojim stihovima, slavio njene „lepe pesme“ i „čustva prava“. Đorđe Rajković joj je posvećivao svoje stihove. Ivan Mažuranić, proslavljeni pesnik Smrti Smail-age Čengića, dolazio je da je vidi. Jovan Subotić silazio je sa svoje visine slavom ovenčanoga pesnika i govorio sa njom kao jednak sa jednakim. I van skromnih granica srpske književnosti bilo se čulo ime ove neobične devojke: Johan Gabriel Sajdl posvetio joj jednu laskavu prijateljsku pesmu; sa Ludvigom Augustom Franklom bila je u velikoj prepisci, i u svojoj starosti pesnik je sačuvao vernu i nežnu uspomenu na prijateljicu iz mladih dana; češka pripovedačica Božana Njemcova njena je prijateljica sa kojom se dopisuje. Listovi su donosili njene slike, po svima krajevima pričalo se o pesnikinji iz Fruške gore, ljudi su dolazili da je vide.
Kao darovito dete seoskog popa u Vrdniku objavljivala je već u svojoj trinaestoj godini. 1847 izišla je u Serbskom narodnom listu njena prva pesma. Ona je bila žarki rodoljub („žarka rodoljubica“) i pozdravila je plamen koji je 1848. g. bio zahvatio celu staru Evropu kao prvu svetlost mlade slobode srpske. Ona je pevala „slavenske lipe“, sađene u Sremu kao „drveće slobode“ u Francuskoj, Knićanina i njegove dobrovoljce sa fesovima i sa kuburlijama za pojasom, vojvodu Stevana Šupljikca, za kojega su se tolike nade vezivale, sve junake tragične i krvave Bune. U odelu od tri narodne boje, ona je išla pred narodnim povorkama koje su iz Fruške gore stizale u Vukovar. Kada su se stvari okrenule rđavo po Srbe, kada su se sa visina Fruške gore mogla videti bačka sela u plamenu, i kada se svaki čas očekivao prelaz Mađara u Srem, osamnaestogodišnja devojka, koja je čitala Šilerovu Jovanku Orleanku, zavetovala se da će sa gitarom u ruci otići u srpski logor i pesmom raspaljivati gnev i hrabrost srpskih boraca.
Jakim nacionalnim osećanjem svojim ona je imala puno pravo da svome imenu doda i reč „Srbkinja“. Kad je govorila o staroj slavi srpskoj, veli Frankl, „glas bi joj zvučao nekako svečano-elegično“. Svoju učiteljicu, odrođenu Srpkinju, koja joj je bila rekla: „ti si vrlo darovita; šteta što si od racke porodice", Milica je tako zagrejala, da su obe provodile noći, čitajući junačke pesme srpske, istoriju srpsku, i plakale nad propalom starom slavom srpskom.
Svome prijatelju Franklu piše ona o srpskom narodu: „On zaslužuje da bude u stranom svetu uzdignut, ma da nije dostigao onaj vrhunac obrazovanja koji su srećni narodi davno dostigli, jer mi je narod stolećima bio opkoljen tamom nesreće, koja još pritiskuje poneki lepi deo srpskoga naroda“. „Srpkost“ i „ljubav k rodu“, to je glavna, ako ne i jedina žica njene lire. Kao i svi koji su pevali u njeno doba, ona veliča spomene stare slave i sjaja, Dušana i njegove pohode i pobede; ona tuži nad grobovima gde su pokopane nade srpske, lije suze nad Kosovom, nad mrtvom glavom čestitoga Kneza i plahoga Miloša Obilića. Ona veliča uskrs naroda srpskog, Karađorđa, Hajduk-Veljka, Miloša Obrenovića.
Ona je bila jedna od onih vrlo retkih naših pesnika toga doba koji su imali simpatija za Srbiju. Naši romantičari, čak i Ljubomir P. Nenadović, unuk i sin heroja iz borbe za oslobođenje, imali su ljubavi i pesama samo za krševe Crne Gore i njene junake, a Srbija im je izgledala obična, zemaljska, nedostojna da se njeni istrajni napori i prozaično napredovanje opevaju na jednoj romantičarskoj liri. Milica Stojadinović je volela Srbiju, „moju pravu otadžbinu“, veli u jednom pismu, to „malo čislo u slobodi“, taj „odlom od velikog carstva“, dragu zemlju gde „slobode drvo cveta“, dragocenu zalogu bolje budućnosti narodne.
Kada je 1862. otpočelo bombardovanje Beograda, ona je kao na krilima doletela u Beograd, i iz varoši po kojoj su ležala mrtva telesa i gde je vazduh mirisao na barut, ona piše svome prijatelju Đorđu Rajkoviću: „Nisam mogla srcu odoleti da ne vidim vojnike srbske, i ne mogu vam rečima predstaviti, kako mi je bilo kad sam ih videla. Na svakoj barikadi po njih 50, u svakom vidim junake iz vojevanja Đorđevog i Miloševog, tako svakom iz očiju govori oduševljenje i želja udariti se što pre sa kosovskim vragom. Ja sam ceo dan u Beogradu bila, i provela sam ga samo u obilaženju barikada i u gledanju ratnika oni'! Kad sam u veče polazila, čisto bi' plakala, što odlaziti moram“.
Sva je njezina poezija rodoljubiva, opšta, poučna i prigodna. Ona sasvim pripada starijem našem pesničkom naraštaju, onom koji je pevao četrdesetih godina 19. veka. Ona ceni Njegoša i hvali Branka Radičevića, ali ga žali kao žena, njegovu mladost, one suze i venac Vukove kćeri na grobu u Marksovom Groblju. Pesnici koje ona čita i uzdiže to su kod Nemaca Herder, Klopštok i Gesner, pored Getea i Šilera, a od srpsknh Jovan St. Popović, Đorđe Maletić, Nikola Borojević, Jovan Subotić. U njekom dnevniku „U Fruškoj gori“ sama je opisala jednu naivnu, gotovo detinjastu romantičarsku scenu. Došao joj je u pohode Subotić sa svojom mladom ženom. „Pesnikova ljuba“ veli svome mužu: „Stanite, pevče, da vam vaš venac pročitam", i čita mu stihove koje mu je Milica posvetila. On, uvek svečan, zategnut i sujetan, pruža joj ruku, i sa olimpijske visine govori: „Ja se radujem i ponosim što mi ga je vaša ruka isplela“. A ona mu odgovara: „Žao mi je što nisam toj dičnoj glavi umela lepši saviti venac“.
Ona je jako, neobično, za naše prilike i za naše žene, jedinstveno volela književnost. Iz ljubavi za poeziju, ona je promašila ceo svoj život, i bila žrtva knjiga i jednog književnog višeg sna života. Poezija njena je suviše prigodna i „objektivna“. Dobra „pesmotvorka“ imala je osećanja ali se brižljivo čuvala da onom što je intimno, lično, njeno, dade izraza. Vrlo su retki koliko toliko topliji i bolji stihovi u njezinoj ladnoj stihovanoj prozi. I retke oaze su njene pesme kao ona Na smrt jednoj lepoj seoskoj devojci umrloj 2 marta 1855.
Možda jedina dobra rodoljubiva pesma njena to je Srbsko Vojvodstvo, ispevana 1867:
U Fruškoj gori blizu kod Siona
U zadužbini majke Angeline,
Tu mračnog groba otvaraju s' vrata
Despota Đurđa sužnoga da prime.
Tu leži despot; ime, vlast despotsku
Zajedno s njime pokri zemlja crna.
Milica Stojadinović ostavila je trajniji spomen svojim pesničkim dnevnikom U Fruškoj gori, pisanim od 3. maja do 22. septembra 1854, i izdanim u tri sveske, prva 1861. u Novom Sadu, druga 1862. u Zemunu, i treća 1866. opet u Novom Sadu. Danju zauzeta domaćim poslovima, čitanjem ili devojačkim sanjarijama, ona je uveče, u tišini, u svojoj mirisnoj sobi devojačkoj, beležila utiske koje je dan ostavio na njenu osetljivu dušu, unosila svoja pisma Ljubomiru P. Nenadoviću, Vuku Karadžiću, prevode iz Frankla ili Balzaka, narodne pesme i pripovetke, refleksije o sadanjem vaspitanju mladih devojaka, ceo jedan mlad, svež život, svu svoju osetljivu i knjigama zagrejanu dušu. Taj život mlade pesnikinje ima poezije, pored svega prozaičnoga okvira u kome se kreće. Ona je kći seoskoga popa, sama živi seoskim životom i hvali se svojom „selskom prostotom“. Ona šije košulje, plete čarape, tka na razboju, pere rublje, mesi hleb, nadgleda kako se vinograd okopava i trava plevi. Ona se dobro oseća u toj seoskoj atmosferi, u mirisu planinskoga vetra i bosiljka iz male bašte. Ujutru krupnim očima svojim ona gleda buđenje života na selu koji su seoski petlovi oglasili, sluša blejanje ovaca, rikanje volova, pucanje bičeva, pesme kopača ranilaca. Ona voli taj prost svet i ima toplih simpatija za seljaka, „na koga trude Bog blagu rosu i plodnu kišu šalje.“ Ona obilazi bolesnike, uči seoske devojke ženskim radovima, piše molbe onima koji imaju posla sa sudom, roditeljska pisma momcima u „soldačiji,“ a kada prođe selom, goluždrava seoska deca lete joj u susret i u naručja.
U njenom dnevniku ljubav prema narodu i ljubav prema prostom životu i prirodi slivaju se u skladnu celinu. Ona je zadahnuta idejama Žan-Žak Rusoa. Svršila je „oberšul“ u Varadinu, bila na „izobraženju“ kod jedne „vaspitateljke, poreklom Mađarkinje i blagorodnice,“ naučila je nemački i svira u gitar, ali ona ne voli to pomodno, tuđinsko „vospitanije,“ sav taj „otrov zapadne civilizacije.“ Ona hoće da srpska devojka u prvom redu bude Srpkinja, rodoljubiva, pobožna, skromna i radna, da voli svoj maternji jezik, svoju pradedovsku veru, prirodan život, blage naravi. Ona se ponosi time što u kući radi kao i obična seoska devojka koja knjigu nije u ruci imala. „Malo prije, veli ona, da je došao tko, bi začuđeno pogledao kad mi mama reče: „Idi umesi jednu pitu za ručak“. „Jer to svetu nije poznato, da ja i sem pisanja što radim i raditi umem, već me prave da sam slepa kod obadva moja lepa bistra srbska oka“.
Ona smatra za veliku nesreću narodnu što „učena i otmena klasa" upada u „ništedržanje“ vere i crkve i što se za merilo obrazovanja počinje uzimati neverovanje. „Ja se srdim“, veli ona, „na našeg velikog pesnika Njegoša, što je kazao, da se ne pita kako se ko krsti, već čija mu krvca greje prsi. Nema od toga ništa: ko se kako krsti, onako mu dišu i prsi, to nas bar iskustvo uči“.
Bila je saradnica mnogih listova i prva je žena ratni izveštač. Njenu reportažu pod naslovom Srce i barikade iz Beograda, koji je 1862. bio poprište ratnih sukoba, objavio je Madžarski dnevnik iste godine. Pred kraj života, napustivši Vrdnik, prelazi u Beograd, gde je i umrla 25. jula 1878. godine, potpuno zaboravljena u krajnjoj bedi. Sahranjena je u dvorištu manastira sremske Ravanice, koji se nalazi na ulazu u Vrdnik. Savremena kritika Milicu smatra predvodnicom plejade ukletih srpskih pesnika. Njena lirika se smatra „osnovom srpskog sentimentalizma“ i vezom srpskog pesništva sa Evropom toga doba. (priređeno prema članku Jovana Skerlića)
„Milici u pohode“ i književna nagrada „Milica Stojadinović Srpkinja“
Svakog oktobra, Milici u čast, održava se pesnička manifestacija „Milici u pohode“ (2003. je bila 27. put). Ova manifestacija se održava nekoliko dana i ima programe u Novom Sadu, Bukovcu (njena rodna kuća) i Vrdniku (mestu gde je živela). U okviru programa dodeljuje se i prestižna književna nagrada za poeziju „Milica Stojadinović Srpkinja“, nju dodeljuje Prosvetna zajednica Vojvodine za kompletan književni opus.
Dobitnici ove nagrade u periodu 1994-2003 su:
Stari Beograd
Stari Beograd je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1981. godine. Režirao ju je Slobodan Radović, a scenario je napisao Radoslav Pavlović.
Opština San Juan Lajarcia, Oaxaca
San Juan Lajarcia je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 760 m.
Tamgha
Tamgha ili tamga (na modernom turskom damga; jedna pripovetka Radoja Domanovića se zove "Danga", što označava žig za stoku) označava apstraktni žig ili amblem koji su koristili Evroazijski nomadi i kulture pod njihovim uticajem. Tamga je obično bila amblem pojedinačnog plemena, klana ili familije. Često su ih koristili Skiti, Sarmati, Gök Turci, Hazari, Ujguri i Alani. Ponekad su i susedni sedelački narodi prihvatali simbole nalik tamgi. Npr. tamga (ili žig) u vidu stilizovanog trozupca koju su koristili kasniji ruski vladari poput Jaroslava I Kijevskog, možda potiče od sličnih plemenskih amblema koje su koristili Hazari. Arheolozi cene tamge kao prvorazredne izvore za proučavanje nestalih kultura.
Tamga među turskim (turkičkim) narodima
Kada su turski klanovi zauzeli više urbanih i ruralnih krajeva i naselili se, zaboravljen je stočarski način života, tako da su i tamge izašle iz upotrebe. Ovo se najbolje vidi kod turskih klanova koji su zauzeli zapadnu i istočnu Anadoliju posle Bitke kod Manzikerta. Turci su u zapadnoj Anadoliji osnovali Sultanat Rum i postali aristokrate u rimskom stilu. Nakon što se sultanat raspao u gomilu zaraćenih gazijskih država (npr. Čandaroglu, Karaman), većina ih je usvojila (tada) muslimanski znak Solomonov pečat. Tamgu je zadržala samo osmanlijska država (kasnije carevina) i to vrlo stilizovanu, tako da se streljački luk na kraju pretvorio u polumesec.
Ali oni Turci u istočnoj Anadoliji i Iranu, koji su ostali stočarski i nomadski kraljevi, su i dalje koristili tamge svojih klanova, koje su postale izrazito "nacionalistički" simboli. Klan Ak Koyunlu ("bela ovca") je stavljao svoju tamgu na zastave i novac.
Raec (Makedonija)
Rajec je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Rajec je naselje u okviru opštine Kavadarci.
Prirodni uslovi
Rajec je smešten u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 15 kilometara zapadno.
Naselje Rajec se nalazi u istorijskoj oblasti Rajec, koja obuhvata brda i planine između Tikveške doline na istoku i visoravni Pelagonije na zapadu. Zapadno od naselja uzdiže se planina Kozjak, a severoistočno planina Klepa. Naselje je položeno na približno 290 metara nadmorske visine.
Stanovništvo
Rajec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 110 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Opština Bârnova, Iași
Bârnova je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 173 m.
Brilijantno plavo FCF
Brilijantno plavo FCF je organsko jedinjenje, koje sadrži 37 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 792,848 Da.
Campagnola, Biella
Campagnola je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Mircești, Mircești
Mircești je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Mircești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6797 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
El Cimarrón, Saltillo
El Cimarrón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Barrio la Escuela, Xilitla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 72 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1029 m.
Bradalesco, Bergamo
Bradalesco je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Stranice (Zreče, Slovenija)
Stranice je naselje u slovenskoj Općini Zreču. Stranice se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 193 stanovnika.
El Tule, Santo Domingo Tepuxtepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2298 m.
Opijum
thumb|right|zasecanje zelenih čahura maka thumb|right|sirov opijum
Opijum se supstanca koja se dobija zasecanjem zelenih čahura posebne vrste maka (Papaver somniferum) iz kojih curi kao mlečni sok, a zatim se suši na vazduhu dok se ne dobije smeđa masa. Sadrži preko 20 alkaloida od kojih su neki prisutni kao slobodni dok su drugi vezani za sumpornu ili mekonsku kiselinu. Najveću praktičnu primenu našla su 4 alkaloida opijuma:
Prvi pisani podaci o upotrebi opijuma potiču iz najstarije ljudske istorije, odnosno iz III veka pre n. e.
Seeth-Ekholt
Zet-Ekholt je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 49 opštinskih središta okruga Pineberg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 830 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1056046.
Tecuezcontitla, Tepoztlán
Tecuezcontitla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Seeth-Ekholt
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Pineberg Zet-Ekholt se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Pineberg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 6,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 830 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 120 stanovnika/km².
Letter to a Christian Nation
Pismo kršćanskoj naciji jest knjiga Sama Harrisa koju je napisao kao odgovor na reakciju koja je uslijedila poslije objavljivanja njegove prve knjige Kraja vjere. Knjiga je napisana u formi otvorenog pisma kršćaninu u Sjedinjenim Državama. Harris tvrdi da je njegov cilj "razoriti intelektualne i moralne pretenzije kršćanstva u njegovim najangažiranijim oblicima." Knjiga je objavljena u rujnu 2006. godine. U listopadu je uvrštena na popis uspješnica New York Timesa kao sedma po redu.
Sinopsis
Temeljna pretpostavka koju Harris preuzima jest ona utilitaristička. On tvrdi: "Pitanja o moralu su pitanja o sreći i patnji" Harris adresira svoje argumente na članove konzervativne kršćanske desnice u Americi. U odgovor na njihovo pozivanje na Bibliju o pitanjima morala, on ističe izabrane dijelove iz Starog zavjeta Mojsijeva prava (smrt zbog preljuba, homoseksualnosti, neposlušnosti roditeljima itd.) i postavlja ih nasuprot, primjerice, potpunog nenasilja džainizma. Harris tvrdi da pouzdavanje u dogmu može stvoriti lažan moral koji se razilazi od realnosti ljudske patnje i napora za njezinim ublaženjem; stoga religijski prigovori stoje na putu uporabe kondoma, istraživanja matičnih stanica, pobačaja i uporabe nova cjepiva za humani papillomavirus
Harris također naznačuje problem zla—teškoću pri vjerovanju u dobra Boga koji dopušta katastrofe poput uragana Katrine—i sukob između religije i znanosti. Gallupova anketa iz 2005. godine sugerira da su 53% Amerikanaca kreacionisti, pa Harris određeno vrijeme troši argumentirajući za evoluciju, a protiv ideje inteligentnog dizajna.
Harris razmatra razne religije u svijetu, navodeći religijsku osnovu u mnogim etničkim i međudruštvenim sukobima. Nasuprot onih koji zagovaraju religijsku toleranciju, uzajamno poštovanje i međuvjerski dijalog, Harris nastavlja da takve vrijednosti samo još više otežavaju kritiziranje ekstremizma zasnovana na vjeri. Premda drži da duhovna iskustva mogu biti vrijedna i afirmativna za život—značajan prostor u Kraju vjere posvećuje tvrdnjama da su ona nužna—Harris odbacuje njihovu vezu s religijskim vjerovanjima. On tvrdi da je religija mogla imati donekle korisnu svrhu za čovječanstvo u prošlosti, no ona je danas najveća smetnja u izgradnji "globalne civilizacije".
Negativna
Pišući u uvodniku The Seattle Timesa, zagovornik inteligentnog dizajna David Klinghoffer rekao je da su Pismo kršćanskoj naciji i Deluzija o Bogu Richarda Dawkinsa dvije najprodavanije religijske knjige. No nastavio je govoriti da se ". . . Dawkins i Harris doimaju neupućeni u religijsku tradiciju koju biblijski monoteisti poznaju iz osobnog iskustva i duboka proučavanja. Iskreno, uspjeh nove ateističke vjere bilo bi teško zamisliti bez današnjih visokih razina društvene religijske nepismenosti." U The New York Timesu Peter Steinfels napisao je da su Harrisovo Pismo i Dawkinsova Deluzija o Bogu dobile kritiku "ne prvenstveno, valja ovo istaknuti, od pobožnih, koja bi teško mogla biti primjetna, već od dokazanih ateista kao i znanstvenika i filozofa koji su pisali u publikacijama poput The New Republica i The New York Review of Booksa, koje nisu poznate kao stanice u ogromnoj bogobojaznoj uroti." Michael Novak, katolički filozof, napisao je u National Reviewu, konzervativnom prokatoličkom časopisu, da "pismo za koje Harris tvrdi da je upućeno kršćanskoj naciji zapravo je potpuno nezainteresirano za kršćanstvo na svim razinama, uvelike je neznalačko i u biti predstavlja njegovo ljubavno pismo samomu sebi, s obzirom na to je superiorniji glupim građanima među kojima živi." The New Criterion opisao je Pismo kao nedostojno, napisavši da se "Harris guši u žuči ili najbolje u nevjeri ('ostajemo bez teksta kraj vas,' kaže on, u kurzivu i svemu) da prizna da su njegovi adresati vrijedni razgovora. Ovo je dijelom zato što je njegov odabrani antagonist 'kršćanstvo u svom svojem nesuglasju, štetnosti i retrogradnosti' iako je upitno je li ikad netko išta postigao napadajući sustav u svojoj najvećoj 'retrogradnosti.' " Publishers Weekly okarakterizirao je Pismo kao "ponekad pojednostavnjeno i zlonamjerno." U pregledu se obrazlaže da "Harris precjenjuje svoj slučaj pogrešnog razumijevanja religijske vjere kao kada nudi odvažno naivnu tvrdnju da je 'misticizam racionalni poduhvat; religija to nije.' "
Odgovor
Sljedeće knjige napisane su kao odgovor na Pismo kršćanskoj naciji:
Tecuezcontitla, Tepoztlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1743 m.
Felinamata, Reggio Emilia
Felinamata je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 723 m.
Ocotitlán, Teloloapan
Ocotitlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1462 m.
Resava (Makedonija)
Resava je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Resava je naselje u okviru opštine Kavadarci.
Zbog položaja na veštačkom Tikveškom jezeru Resava je poslednjih godina postala važno izletište i vikend naselje Kavadarčana.
Prirodni uslovi
Resava je smeštena u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 14 kilometara južno.
Naselje Resava se nalazi u istorijskoj oblasti Vitačevo. Selo je položeno sa desne strane Crne reke, koja je u ovom delu izgradnjom brane pretvorena u veštačko Tikveško jezero. Jugoistočno od naselja uzdiže se bregovito područje Vitačevo. Naselje je položeno na približno 310 metara nadmorske visine.
Radoslav Pavlović (pisac)
Radoslav (Lale) Pavlović (Aleksandrovac, 8. septembar 1954) je srpski pisac. je srpski književnik i scenarista, najpoznatiji kao autor popularne satiričke komedije Šovinistička farsa. Godine 2008. se učlanio u Srpsku naprednu stranku, a neko vreme je bio savetnik za kulturu srpskog predsednika Tomislava Nikolića.
Resava (Makedonija)
Prirodni uslovi
Mesna klima je kontinentalna.
Stanovništvo
Resava je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 144 stanovnika.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Stiška vas
Stiška vas je naselje u slovenskoj Općini Cerklju na Gorenjskem. Stiška vas se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 66 stanovnika.
Podturen
Podturen je mesto i opština u Republici Hrvatskoj, smešten uz tromeđu Slovenije, Mađarske i Hrvatske. Administrativno pripad Međimurskoj županijia
Geografija
U sastavu opštine Podturen nalaze se još naselja Sivica, Miklavec, Celine, Ferketinec i Novakovec te romsko naselje Lončarevo koje je smešteno uz samu županijsku cestu sto je ponekad i za njih preopasno.
Stanovništvo
Općina ima ukupno 4392 stanovnika, a stanovništvo je po etničkom sastavu većinski hrvatsko, a od manjina prisutni su: Romi, Mađari, Slovenci i ostali.
Promet
Općina je povezana prometnicama prema Čakovcu, prema Murskom Središću i prema Goričanu. Podturen je u razvitku, i planira se granični prelaz prema Mađarskoj te gradnja mosta preko reke Mure u Podturnu kojem bi bila osigurana bolja povezanost Međimurja i Mađarske. Podturen je nekad bio povezan cestovno sa Mađarskom (Podturen-Kerkaszentkiraly). U vrijeme dok je Mura tekla drugačijim tokom, tu je bio sagrađen i most koji je cestovno povezivao dve države.
Obrazovanje
U Podturnu deluje Osnovna škola Podturen (koje pohađa 425 učenika)
Kultura
U radu se posebno ističe "sekcija običaja" sa poznatim prikazom fašničkih običaja, s kojima se nastupalo već u Münchenu, Zagrebu, Rijeci, Opatiji, Samoboru, Čakovcu i ostalim mestima. Cilj te sekcije je nastup u čim više Evropskih gradova.
Kulturna europska cesta
Szombathely (Mađarska) kandidirao je projekt prema fondu Europske unije koji je dobio zeleno svetlo što znači da će započeti uspostava kulturne europske ceste Szombathely-Podturen-sv.Martin na Muri. Cesta će biti nazvana „Putevi sv. Martina“ jer se u svim tim mjestima štuje sv. Martin koji je zaštitnik u mnogih župa.
Udruge
-Osnovni je cilj udruge koji se provodi kroz druženja u prirodi razne sportske aktivnosti i susreta,očuvanje okoliša,očuvanje svih a posebno rijetkih i ugroženih životinjskih i biljnih vrsta. Žene se natječu u pikadu a muškarci u streljaštvu.Družbe:Izleti,hodočašća u svetišta Marije Bistričke i Ludbreg te ostale aktivnosti. kulturnog potencijala u turistički pogon. -Najnovija udruga u općini Podturen sa sedištem u Podturnu(osnovana 11.12.2006) Ciljevi rada:pobolšanje kvalitete življenja meštana Podturna ,razvijanje kulture,socijalne i ekološke svesti te poticanje druženja i bolje suradnje među žiteljima Podturna.
Sport
Nogometni klubovi:
Šahovski klubovi
Ribolovna društva:
Atletska škola Podturen
Sportski objekti i sportska dvorana Podturen
Zlata Petković
Zlata Petković (Svrljig, 11. februar 1954 — Beograd, 3. decembar 2012) je bila srpska glumica, kao i bivša Mis Jugoslavije. Bila je supruga kompozitora Aleksandra Sanje Ilića.