cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sarah Bernhardt
Prvi je put nastupila u Comedie-Francaise 1862. godine. U početku je nosila epitet "male ružne glupače", što nije obećavalo sjajno napredovanje, ali nakon laskanja slavnog pisca Victora Hugoa, Sarah ubrzo postaje "besmrtna i božanska", genij francuske pozornice. Glumila je u različitim pariškim kazalištima te u svojem vlastitom. Slavljena je kao najveća dramska umjetnica svojega vremena. Za njezin glas suvremenici su tvrdili da zanosi, uzbuđuje i zaluđuje. Nastupala je sve do starosti, i onda kada joj bolest oduzima čarobni glas i ljepotu. Nekoliko je puta obišla Europu i Ameriku, a u Zagrebu je gostovala 1899. i 1909. godine. Karijeru nije prekinula ni nakon amputacije noge 1914. godine.
Sarah se na filmu prvi put pojavljuje u "Hamletovu dvoboju" glumeći Hamleta. Kasnije još, nekoliko puta nastupa u filmovima, nadahnutim njezinim kazališnim predstavama. U svim svojim filmskim ulogama zadržala je patetiku mimike i pokreta svoje kazališne glume, ali već sama njena pojava na platnu osiguravala je komercijalni uspjeh. To se osobito odnosi na film Kraljica Elizabeta, snimljen 1912. u Engleskoj, jedan od prvih uspješnih dugometražnih filmova.
Rani život
Bernhardt je rođena u Parizu kao Rosine Bernardt, kćerka Julie Bernardt (1821., Amsterdam – 1876., Pariz) i nepoznata oca. Julie je bila jedno od šestero djece putujućeg sitnog kriminalca židova Moritz Baruch Bernardt i Sare Hirsch (kasnije znane kao Janetta Hartog; oko 1797–1829). Julienin otac ponovno se oženio sa Sarom Kinsbergen (1809–1878) dva tjedna nakon smrti prve supruge i napustio je svoju obitelj 1835.
Julie se je zaputila u Pariz gdje je zarađivala kao kurtizana pod imenom "Youle". Sara je kasnije svome imenu i prezimenu dodala slovo "H". Podaci o rođenju izgubljeni su u požaru 1871., ali kako bi dokazala francusko državljanstvo što je bilo nužno za mogućnost dobivanja ordena Legije časti (fra. "Légion d'honneur"), Sarah je nabavila lažne podatke o rođenju po kojima je bila kćerka "Judith van Hard" i "Edouard Bernardt" iz Le Havre. Kada je Sarah bila mlada, majka ju je poslala u Grandchamp, augustinsku žensku školu u blizini Versaillesa.
Godina 1860.g. počela je pohađati "Conservatoire de Musique" pri Déclemation u Parizu, a ubrzo je postala student kazališta "Comédie Française", gdje je glumački debitirala (11. kolovoza 1862.) u glavnoj ulozi Racineove Ifigenije uz ne baš sjajne kritike. Tu se kratko zadržala. Zamolili su je da napusti ustanovu nakon što je ošamarila drugu glumicu koja je gurnula njenu mlađu sestru na rođendanskom slavlju za Molière.
O njenom životu postoje brojne nepoznanice zbog njene sklonosti da preuveličava i iskrivljuje. Alexandre Dumas, sin, opisuje je kao veliku lažljivicu
Kazalište
mini|lijevo|Fotografija Sarah Bernhardt iz 1865. Felix Nadar Kazališna karijera počela je 1862. Napustila je Francusku te završila u Belgiji gdje je postala ljubavnica princa Henria (Charles-Joseph Eugène Henri Georges Lamoral de Ligne) i rodila mu sina Maurice, 1864. Nakon rođenja sina princ je predložio brak što je njegova obitelj zabranila i uvjerila Bernhardt da ga odbije i prekine njihovu vezu. Godine 1865. postala je kurtizana, te je u to vrijeme nabavila poznati lijes u kojem je spavala, tvrdeći kako joj to pomaže da bolje razumije tragične uloge. Od 1866. osigurala je ugovor sa kazalištem "Théâtre de L’Odéon" u Parizu, gdje je zabilježila svoj poznati nastup kao guslar Florentine u djelu François Coppéa "Le Passant" (siječanj 1869). Izbijanjem francusko-pruskog rata prestala je nastupati, te je kazalište preuredila u bolnicu, gdje je radila kao med. sestra i brinula se za ranjenike. Slavu je stekla po kazalištima u Europi tijekom 1870-ih, te je ubrzo postala vrlo tražena diljem Europe i u New Yorku. Godine 1872. napustila je "Odéon" i vratila se u "Comédie-Française". Jedan od uspješnijih njenih nastupa je bila uloga u Voltaireovoj tragediji "Zaïre" (1874). Putovala je i u Kubu gdje je nastupila 1887. Od 1893. do 1899. u najmu je imala kazalište "Théâtre de la Renaissance" u Parizu, te je u njemu bila producentica, redateljica i glumica.
Godine 1899. preuzela je kazališe "Théâtre des Nations" na Place du Châtelet, i preimenovala ga u "Théâtre Sarah-Bernhardt" i 21. siječnja ga otvorila jednim od svojih najboljih nastupa, glavnom ulogom u predstavi "La Tosca" autora Victorien Sardou. Nakon toga je sljedila Racineova "Fedra" (24. veljače), O. Feuilletova drama "Dalila" (8. ožujka), Gaston de Waillyev "Patron Bénic" (14. ožujkah), Edmond Rostandov "Samarijanac" (25. ožujka), i Alexandre Dumasova "Dama sa kamelijama" (9. travnja). Dana 20. svibnja bila je premijera, njene najkontraverznije uloge, one Shakespearova "Hamleta" adaptiranog u prozi, koju su joj napisali Eugène Morand i Marcel Schwob. Predstava je oduševila kritičare unatoč trajanju od četiri sata Zaradila je reputaciju kao ozbiljna dramska glumica i postala jedna od najpoznatijih glumica 19. stoljeća. Upravljala je svojim kazalištem sve do smrt, kada ga je preuzeo njen sin Maurice. Nakon njegove smrti 1928. kazalište je zadržalo njeno ime sve do njemačke okupacije u drugom svjetskom ratu kada je promijenjeno u "Théâtre de la Cité" zbog židovskog porijekla glumice.
Sara kao muza jednog vremena
125px|mini|levo|Sara Bernar na plakatu Alfonsa Muhe, Dama sa Kamelijama iz 1896.
Opčinila je i Alfonsa Muhu koji ju je ovekovečio tri decenije kasnije, 1894, na plakatu za „Damu sa kamelijama“. Kada je posetila NJujork, Tomas Edison je snimio njeno tumačenje „Fedre“, ali on nije bio naučnik koji ju je zanimao. Pažnja joj je bila usmerena na Nikolu Teslu, jer naviknuta da niko ne odbija njene pozive i priliku da je vidi, bila je iznenađena kada je Tesla rekao da ga glumičino prisustvo uznemirava i odvaja od rada, pa je bolje da se ne viđaju. Sa sobom je uvek nosila kofer prepun ljubavnih pisama i ponekad bi ih prosula na krevet i legla da spava preko njih. Imala je brojne obožavaoce među poznatim ličnostima kao što su: književnik Gabrijele D'Anuncio, Marsel Prust, pa čak i princ od Velsa, potonji kralj Edvard VII. Među svim obožavaocima isticao se Aleksandar Dima Sin, koji ju je rastrzan između ljubavi i mržnje nazvao ozloglašenom lažljivicom. Imala je, takođe, i brojne ljubavnike, ali je 1882. ipak odlučila da se uda za jedanaest godina mlađeg glumca Aristidesa Damalu, koji je umro u 34. godini kao zavisnik od morfijuma. Dansku publiku toliko je oduševila, da su osim stajaćih ovacija koje su joj priredili, u njenu čast jednu poslasticu nazvali kolačem Sare Bernar.
Kraj života
Sara Berbar je prezirala novinare, ali je jako volela životinje. U njenom vlasništvu su bili psi, mačke, ptice, kornjače, pa čak i lav, kao i šest kameleona. Molila je svog ličnog lekara da joj prišije pravi tigrov rep i razočarala se kada joj je on objasnio da je to nemoguće. Osnovala je pozorište „Sara Bernar“, koje je posle njene smrti vodio sin Moris. Čuvena glumica uspešno se bavila slikanjem i vajanjem. Učila je slikanje kod poznatih majstora, a izlagala je na brojnim izložbama. Sačuvano je oko dvadeset i pet njenih skulptura. Na nesreću, 1915. amputirana joj je desna noga. Čim se oporavila, vratila se na scenu i čak igrala uloge fatalnih junakinja, ne ustajući sa stolice.
Umrla je od uremije 2. marta 1923. u Parizu.
Film
Sarah Bernhardt bile jedna od prvih glumica nijemog filma, u kojem je debitirala 1900. kao Hamlet u dvominutnom filmu "Hamlet" (redatelj: Clément Maurice). Nastupila je ješ u osam filmova i dva biografska filma.
Privatni život
Sarah Bernhardt je iz ljubavne veze sa belgijskim plemićem Charles-Joseph Eugène Henri Georges Lamoral de Ligne (1837–1914), imala jedino dijete, sina Maurice Bernhardt (1864–1928). Maurice je radio kao menadžer i agent različitih kazališta i umjetnika, a pod kraj upravljao je i majčinom karijerom. Nije doživio veliki uspjeh te je najčešće njegova obitelj ovisila o financijskoj pomoći majke. Oženio je poljsku princezu Maria Jablonowsku s kojm je ima dvije kćerke Simone i Lysiana.
Bernhardt je pokazivala i veliki interes prema izumitelju Nikoli Tesli što je on odbacivao kao ometanje u radu.
Kasnija karijera
Godine 1905. nastupajući u Brazilu, Rio de Janeiro, "Teatro Lírico do Rio de Janeiro" glumica je ozljedila desno koljeno u zavšnoj sceni prilikom skoka sa parapeta u predstavi "La Tosca" (Victorien Sardou). Noga nikada nije zacijelila u potpunosti, te je 1915. odstranjena u potpunosti zbog gangrene. Nakon ovoga nastavila je karijeru koristeći u nastupima protezu, te je po završenoj turneji po Americi, vratila se u Pariz gdje je nastupala sve do smrti. Preminula je 1923. od posljedica zatajenja bubrega.
Glumica ima svoju zvijezdu u Los Angelesu na "Hollywood Walk of Fame" pri 1751 Vine Street.
Presa las Flores, San Carlos
Presa las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Carlos.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Hiko, Nevada
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 119.
Širenje valova
mini|desno|250px|[[Zvuk se širi u obliku prostornih longitudinalnih valova u zraku.]]
mini|desno|250px|Primjer [[Longitudinalan val|longitudinalnog vala. Zvuk nastaje više ili manje periodičnim titranjem izvora zvuka koji u neposrednoj okolici mijenja tlak sredstva (medija), poremećaj tlaka prenosi se na susjedne čestice medija i tako se širi u obliku longitudinalnih valova u plinovima i kapljevinama.]]
mini|desno|250px|Primjer [[Transverzalni val|transverzalnog vala.]]
mini|desno|250px|[[Mehanički valovi|Slobodni valovi pravilno su, periodično gibanje čestica vode u moru.]]
mini|desno|250px|Prikaz valnih fronti [[svjetlosti.]]
mini|desno|250px|[[Refleksija: zraka svjetlosti koja pada na neku ravninu reflektira se tako da je upadni kut α jednak kutu refleksije β, a upadna i reflektirana (odbijena) zraka leže u istoj ravnini.]]
mini|desno|250px|[[Refrakcija ili lom svjetlosti je skretanje svjetlosnih zraka pri prijelazu iz jednoga sredstva u drugo zbog razlike u brzini širenja valova u različitim sredstvima.]]
mini|250px|desno|[[Lom svjetlosti ili refrakcija kako objašnjava C. Huygens. Huygensovo načelo izriče da se u homogenim sredstvima svaka točka valne fronte može uzeti kao izvorište novog elementarnoga vala.]]
mini|250px|desno|Prikaz valnih fronti pri prijelazu svjetlosti iz gušćeg u rjeđe sredstvo.
Širenje valova u prostoru, prema iskustvu, pokazuje da se od izvora šire valovi na sve strane s stalnom (konstantnom) brzinom. Titranja žica, membrana ili električnih naboja izvori su valova i akustičnih i optičkih. U izvoru ima val svoje središte, i od toga središta valovi se postepeno šire po čitavom prostoru. Titranjem žica nastaju uzastopna razrjeđenja i zgušćenja, i ta se razrjeđenja i zgušćenja prenose na okolni zrak. U svim točkama kugle, koja ima svoje središte u izvoru pokazuje val u pojedinom trenutku isto stanje titranja, istu fazu. Plohe iste faze titranja zovemo valnim frontama. Širenje valova možemo predočiti kao širenje valne fronte od izvora prema van. Na jednoj valnoj fronti vlada uvijek određeno stanje titranja, razrjeđenje i zgušćenje, i takva valna fronta povećava se poprečno (radijalno) obuhvatajući sve veći dio prostora. Jednoliki rast kugline plohe koja predočuje valnu frontu znači, što smo prije spomenuli, da se val širi s jednakom brzinom u svim smjerovima od izvora. Iz izvora izlaze uzastopno valne fronte s drukčijom fazom, drukčijim stanjem titraja. Te valne fronte imaju međusobno male udaljenosti i one predstavljaju u danom trenutku niz koncentričnih kugli, pa na svakoj od tih kugli vlada drukčije stanje titraja. Kod periodičnog titranja žice ili membrane izlaze poslije određenih vremenskih razmaka iz izvora valne fronte s istim stanjem titraja. Val se ponavlja periodički u prostoru. Udaljenost između dvije susjedne valne fronte s istom fazom je valna duljina vala.
Brzina zvuka
Znamo da se svi akustični valovi šire s jednakom brzinom kroz prostor. U zraku se širi zvuk s brzinom od oko 333 m/s. To vrijedi za sve valove s najrazličitijim valnim duljinama. Svojim uhom čujemo kao zvuk samo ona titranja, koja imaju frekvenciju između 16 i 20 000 titraja u jednoj sekundi. Ako žica titra polakše ili brže, tada ne čujemo ništa. Frekvenciji od 16 Hz odgovara valna duljina jednaka 20,8 metara (frekvencija pomnožena valnom duljinom jednaka je brzini širenja vala, to jest 16∙20,8 = 333). Kod najdubljih tonova postoji između valnih fronta s istom fazom razmak od 20,8 m. Slušači koji bi stajali u razmacima od 20,8 m od izvora zvuka uvijek bi svi primali istovremeno isto stanje titraja. Kod najviših tonova valna je duljina znatno manja; ona iznosi 170 mm. U pojedinom trenutku u razmaku od 170 mm od izvora periodički se ponavljaju razrjeđenja i zgušćenja zraka. Ovakav brzi slijed može se vrlo lako pokusima mjeriti. Kada valna duljina postaje manja, tada više ne čujemo zvuk. Takve zvučne valove zovemo ultrazvukom.
Valove u zraku ne možemo tako izravno vidjeti kao valove na vodi (mehanički valovi). Kod pravilnih valova na vodi možemo svojim očima pratiti širenje pojedinih stanja titranja uzduž vodene površine. Općenito ne pružaju valovi na vodi tako pravilna stanja titranja koja se periodički ponavljaju, kao zvuk ili svjetlost.
Brzina svjetlosti
Najvažnije valno titranje je svjetlost. Prema zvuku ona se širi s ogromnom brzinom i pokazuje krajnje male valne duljine. Brzina svjetlosti iznosi oko 300 000 km/s. Obično se brzina svjetlosti označuje slovom c. Točna vrijednost brzine svjetlosti iznosi:
Brzina svjetlosti je univerzalna konstanta i ista je za najrazličitije valove svjetlosti. Valne duljine svjetlosti su krajnje malene i obično se mjere u nanometrima (nm). Za usporedbu veličina atoma je otprilike 0,1 nm. Kao što različitim tonovima odgovaraju različite valne duljine zvučnih valova, tako isto različitim bojama pripadaju različite valne duljine. Najveću valnu duljinu ima crvena svjetlost, nešto kraću ima narančasta, još kraću žuta, još kraću zelena, a najkraću plava i ljubičasta. Te različite boje imaju valne duljine od 790 do 390 nm. U desnoj tablici navedeni su razmaci za valne duljine koji nam se pojavljuju u pojedinoj boji.
Svjetlost veće valne duljine od crvene više ne vidimo, no možemo je osjetiti po njezinu toplinskom djelovanju. Svjetlost s valnom duljinom većom od 790 nm zovemo infracrvenom, dok svjetlost s manjom valnom duljinom od 390 nm zovemo ultraljubičastom.
Pri pokusnom ispitivanju nekog valnog širenja promatramo samo male odlomke valnih fronta koje se šire od izvora. Ponajčešće, kao kod svjetlosti, mi smo u ogromnoj udaljenosti od izvora, pa do naših aparata dopire samo neznatni dio valne fronte. Te male odlomke valnih fronta možemo praktički smatrati dijelovima ravnina. Niz isječaka kuglinih ploha pojavljuje se kao niz paralelnih ravnina; od zakrivljenosti valne fronte ne primjećuje se ništa. U malim područjima prema dimenzijama udaljenosti od izvora možemo uvijek prave valove u misli zamijeniti "ravnim" valovima, koji se sastoje od niza paralelnih ravnih valnih fronta. Takvi ravni valovi prikazuju najjednostavnije dijelove valnog širenja.
Ravni val širi se po čitavom prostoru u određenom smjeru i s određenom valnom duljinom. Valne fronte prikazuju niz paralelnih ravnina, a smjer okomit na njih pokazuje smjer širenja vala. Pravci okomiti na valne fronte zovu se zrake; oni imaju samo geometrijsko značenje, dok su realne samo valne fronte. U pojedinim valnim frontama vlada uvijek isto stanje titranja, i te valne fronte kreću se s konstantnom brzinom kroz prostor. Širenja valova možemo prikazati kao kongruentno (podudaranje) micanje valnih fronta. Kroz svaku nepomičnu točku u prostoru prolaze ovakve paralelne ravnine, a to prolaženje valnih fronta s različitim stanjem titranja očituje se kao periodično titranje izvjesnog fizikalnog stanja u toj točki. Da se u promatranoj točki prostora ponovi isto stanje titranja, potrebno je da valne fronte učine pomak od jedne valne duljine. Takav pomak od jedne valne duljine λ učine valne fronte s brzinom svjetlosti c, prema tome za vrijeme T jednako λ/T. To vrijeme zove se vrijeme jednog titranja, a njegova recipročna vrijednost je frekvencija f = 1/T, to jest broj titraja u sekundi. Vidimo da je umnožak frekvencije f i valne duljine λ jednak brzini vala:
Svaki ravni val utvrđen je valnom duljinom i brzinom. On prenosi titranja, koja harmonički slijede u svakoj točki prostora. Matematički karakter tih titranja jednak je titranju njihala. Dok se ravni val širi u istom sredstvu, dotle zadržava svoju brzinu, smjer i valnu duljinu. Međutim, u različitim sredstvima širi se val s različitim brzinama. U zraku zvuk se širi brzinom od 333 m/s, u vodi s većom brzinom od 1 440 m/s. Isto tako se opaža mijenjanje brzine svjetlosti kod ulaza iz zraka u staklo. U svakom sredstvu ima val određenu brzinu. Prolazom iz jednog sredstva u drugo frekvencija vala ne smije se promijeniti. To je jasno ako sebi predočimo fizikalne odnose koji vladaju na granici između dva različita sredstva, na primjer između stakla i zraka. Na granici između oba sredstva slijede titraji koje s jednakim pravom možemo pripisati jednom ili drugom sredstvu. No, kako val titra na granici, takvom frekvencijom mora titrati i u svakom od oba sredstva. Ulaskom u novo sredstvo ne mijenja val svoju frekvenciju, već valnu duljinu. Umnožak valne duljine i frekvencije jednak je valnoj brzini; dakle, za koliko se umanji brzina, za toliko se umanji valna duljina. Pri prolasku svjetlosti iz zraka u staklo smanjuje se valna duljina za čimbenik 3/2. Brzina svjetlosti u staklu iznosi dakle 200 000 km/s. U vodi se smanjuje brzina svjetlosti za čimbenik 4/3, a za taj isti čimbenik smanjuje se i valna duljina.
Snelliusov zakon
Kada val prolazi iz jednog sredstva u drugi, tada se na granici djelomično odbija (reflektira) i lomi. Dio zraka prolazi u drugo sredstvo, dok se dio vraća u isto sredstvo. Ako val pada okomito na granicu između oba sredstva, tada se širi u istom smjeru u novom sredstvu, dok se u suprotnom smjeru odbija u staro sredstvo. Općenito se mijenja smjer zrake koja ulazi u novo sredstvo. Osnovna svojstva širenja vala sadržana su u Snelliusovim zakonima loma i refleksije. Na granici reflektira se svjetlost pod istim kutom u staro sredstvo. Kut upada jednak je kutu refleksije. Zamršeniji geometrijski odnosi vladaju pri prolazu. Svjetlost se u novom sredstvu širi u smjeru koji pokazuje izvjesni otklon prema prvobitnom smjeru svjetlosti u starom sredstvu. Svjetlost se "lomi" na granici između dva različita sredstva. Kut loma možemo jednoznačno odrediti ako poznamo brzine vala u jednom i drugom sredstvu. Tim zahtjevom je kut loma jednoznačno određen. Pretpostavit ćemo da je brzina vala manja u novom sredstvu. Val neka dolazi s kosa od odozdo prema gore na granicu obaju sredstava. Tada se val u novom sredstvu nužno lomi prema dolje, prema okomici na graničnu ravninu. To nije teško dokazati. Promatrajmo valne fronte u upadnom i lomnom valu, koje se dotiču granice obaju sredstava. Na tim valnim frontama omeđiti ćemo one dijelove, koji moraju prijeći jedan u drugi prilikom prolaska svjetlosti iz jednog sredstva u drugo. Prilikom širenja vala prelazi valna fronta AB u valnu frontu CD. To znači, da za isto vrijeme dođe točka A u točku C, kada točka B dođe u točku D. No u tom istom vremenu točka A na putu prema C kreće se u novom sredstvu, dok se točka B kreće prema točki D u starom sredstvu. Brzina točke A je po pretpostavci manja od brzine točke B, pa je prema tome dužina AC manja od dužine BD. Dužina AC odnosi se prema dužini BD kao brzina vala u novom sredstvu prema brzini vala u starom:
Budući da te dužine možemo izraziti kao umnožak dijagonale AD i sinusa kuta između zrake i okomice, izlazi odavde Snelliusov zakon:
pri čemu su: θ1 - kut upadne zrake svjetlosti, θ2 - kut loma, v1 i v2 brzine vala, a n1 i n2 odgovarajući indeksi loma sredstva iz kojega zrake dolaze i sredstva u koje ulaze."
Da na kraju, poslije potpunog prolaza, sve točke ostanu u svojoj valnoj fronti, mora se valna fronta zaokrenuti nešto prema dolje. Tada prevaljuju gornje točke nešto veće putove, a jer se te gornje točke brže kreću, sve su točke stalno u jednoj te istoj valnoj fronti.
Pri prijelazu vala iz gušćeg u rjeđe sredstvo vrijede obrnuti odnosi. Ista, gledana s protivne strane, daje prolaz vala iz sredstva s manjom brzinom u sredstvo s većom brzinom. U takvom slučaju val se lomi od okomice. Čitava se valna fronta, prolazeći kroz granicu, mora zaokrenuti prema gore, tako da bi ostala sačuvana.
Pri prolazu iz gušćeg u rjeđe sredstvo nastupa totalna refleksija, ako kut upadne zrake prijeđe izvjesnu granicu. Pri prijelazu svjetlosti iz stakla u zrak lomi se svjetlost od okomice na graničnu ravninu. Ako se kut između granične ravnine i zrake svjetlosti u staklu približava 48°, tada se zraka svjetlosti u zraku sve više priljubljuje uz granicu. Ako smanjujemo još više kut, nastupa totalna refleksija. Ništa od svjetlosti više ne ulazi u zrak, svjetlost se na granici između stakla i zraka potpuno odbija (reflektira) prema natrag u staklo. Totalna refleksija može nastupiti samo pri prolazu vala iz gušćeg sredstva u rjeđe.
Vrlo interesantna je činjenica da se totalna refleksija može poništiti ako se iza jedne staklene ploče postavi druga. Udaljenost između obiju paralelnih staklenih ploča mora biti vrlo mala, ne mnogo veća od valne duljine svjetlosti. Predočimo takav pokus! U prvoj staklenoj ploči kreće se svjetlost prema granici stakla i zraka pod kutom totalne refleksije. Na granici se val odbija (reflektira) prema natrag. U zraku između obiju ploča ne opaža se svjetlost, ta nastupila je totalna refleksija. Iznenađujuće, međutim, činjenica da se u drugoj staklenoj ploči ponovo pojavljuje svjetlost iako se u međuprostoru ne primjećuje. Druga paralelno postavljena staklena ploča poništava totalnu refleksiju. Na prvoj graničnoj ravnini između stakla i zraka u tom slučaju ne reflektira se potpuno sva svjetlost, već se dio pojavljuje i u drugoj staklenoj ploči. Val, tako reći, "preskače" od jedne staklene ploče na drugu, on se pojavljuje i u jednoj i u drugoj staklenoj ploči, premda se ne opaža u međuprostoru. Jakost (intenzitet) svjetlosti u drugoj staklenoj ploči samo je tada znatan ako je razmak između staklenih ploča vrlo malen. Čim taj razmak postaje znatno veći od valne duljine vala, tada se i u drugoj ploči, kao i zraku, ne primjećuje ništa. U tom se slučaju zaista sva jakost svjetlosti odbija na granici između prve ploče i zraka. Poništenje totalne refleksije tipična je valna pojava, potpuno neobjašnjiva za korpuskularnu teoriju. Korpuskule ili čestice koje se kreću u jednoj i u drugoj ploči morale bi se nužno kretati i u međuprostoru obiju ploča. Poništenje totalne refleksije neosporan je znak valnog gibanja.
Zakoni loma i odbijanja (refleksije) svojstveni su zakoni valnog gibanja. U povijesti optike nisu se ti zakoni smatrali dokazom valne prirode svjetlosti. Korpuskularno objašnjenje bila je ipak zabluda. Istodobno odbijanje i lom svjetlosti na granici dvaju različitih sredstava moguće je samo tada ako je svjetlost valno gibanje. Zamislimo li poput Newtona svjetlost kao roj brzih čestica (korpuskula), to na granici između dva sredstva moraju sve čestice ili se odbiti ili ući u novo sredstvo. Ta granica prestavlja za čestice ili odbojni ili privlačni potencijal. U prvom slučaju brzina se čestica umanjuje, a u drugom povećava. Ako je porast potencijala veći od energije čestica, tad bi se sve čestice odbile. U drugom slučaju, gdje se brzina čestica u novom sredstvu povećava, ima potencijal pad, i sve čestice uvijek bi prošle nesmetano kroz granicu. U korpuskularnom prikazu može nastupiti uvijek ili samo odbijanje ili samo potpuni prolaz čestica. Istodobno se međutim kod svjetlosti opaža i odbijanje i lom. To je jasan dokaz valne prirode svjetlosti. Taj zaključak još uvijek uvjerljivo potkrepljuje pojava poništenja totalne refleksije.
Prikazivanje širenja valova u nehomogenim sredstvima zahtijeva već složeniji matematički aparat. U nehomogenom sredstvu ima val općenito u različitim točkama prostora različite brzine. U ravnom valu, koji ulazi u takvo nehomogeno sredstvo, postaju valne fronte zakrivljene plohe. Zakrivljenost valnih fronta je očita kada pomislimo da se u svakoj valnoj fronti različite točke kreću različitim brzinama. Valna fronta ostaje prilikom širenja vala sačuvana, i ona se uvijek mora tako zakretati i zakrivljavati da točke u prostoru s većom brzinom prijeđu veće putove. Širenja vala u nehomogenom sredstvu možemo usporediti s redom trkača koji imaju različite sposobnosti u trčanju. U redu neka su slijeva nadesno poredani trkači s manjom sposobnošću trčanja, a međusobno se drže za ruke. Sada neka počne svatko trčati što brže može. Budući da su trkači nadesno brži od onih nalijevo a vezani su uz sporije, red će se nenamjerno zakretati nalijevo. Tim kretanjem prevaljuju brži veće lukove od sporijih. Iako trkači imaju različite brzine, to ipak zbog toga zakretanja ostaju svi u jednom redu. Zakrivljavanje valne fronte posljedica je nejednakih brzina unutar same valne fronte. To se lijepo može opažati kod kosog prolaza svjetlosti kroz našu atmosferu. Kada svjetlost dolazi od Sunca na Zemlju, tad prolazi kroz slojeve atmosfere s raličitom gustoćom. Gustoća atmosfere pada prema gore i u većim visinama ima svjetlost veću brzinu. Kada zrake svjetlosti padaju koso prema Zemljinoj površini, tada se valna fronta mora nužno zakrivljavati. U valnoj fronti nalaze se točke koje imaju veću visinu u atmosferi, i one se brže kreću od nižih točaka u istoj valnoj fronti. Valna fronta mora se prema tome nužno svijati prema dolje s vanjskim rubom. Na taj način točke valne fronte koje se nalaze više prema desno prevaljuju veće putove. Kada se valna fronta ne bi zakrivila, tada bi točke nadesno svojim većim brzinama daleko odmakle od lijevih, i valna fronta bi potpuno propala. Valna fronta mora međutim ostati sačuvana za vrijeme čitavog dalekog puta kroz Zemljinu atmosferu. Svijanje zraka svjetlosti u atmosferi je posljedica prirode svjetlosti. Tim zakrivljavanjem čini se Sunce, kao i zvijezde, nešto pomaknuto prema zenitu. Zbog toga učinka vidi se Sunčeva ploča još i tada kada je stvarno već potonula ispod obzora (horizonta).
Plitko ognjište
mini|200px|desno|Plitko ognjište je vrsta nekadašnje [[peći u kojoj se topila željezna ruda, korištenjem drvenog ugljena koji je reducirao željezove okside (uglavnom hematit) u željezo, a proizvod je bio spužvasto željezo, koje je bilo upotrebljivo tek nakon kovanja, a konačni proizvod je bio kovano željezo.]] mini|200px|desno|[[Spužvasto željezo tek izašlo iz donjeg dijela plitkog ognjišta s velikom količinom šljake koja se kasnije uklanjala kovanjem.]] mini|desno|200px|Proizvodnja [[spužvasto željezo|spužvastog željeza u plitkom ognjištu (Srednji vijek).]] mini|desno|200px|Oko godine 400. sagrađen je [[željezni stup u Delhiju, visok 7 metara i težak više od 6 tona, koji i dan danas odolijeva monsunskim kišama i koroziji.]] mini|desno|200px|Područja vađenja metalne rude u prapovijesno vrijeme na Bliskom istoku (željezo je prikazano crveno-smeđom bojom). mini|desno|200px|Postupak dobivanja [[sirovo željezo|sirovog željeza, a zatim kovanog željeza, s prikazom visoke peći (u Kini, 1637.)]]
Mandravecchia, Messina
Mandravecchia je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Plitko ognjište
Plitko ognjište je vrsta nekadašnje peći u kojoj se topila željezna ruda, korištenjem drvenog ugljena koji je reducirao željezove okside (uglavnom hematit) u željezo, a proizvod je bio spužvasto željezo, koje je bilo upotrebljivo tek nakon kovanja, a konačni proizvod je bio kovano željezo.
Povijest
U sklopu složenog metalurškog procesa dobivanja bakra, odnosno bronce iz malahita, njegovim taljenjem u naročitim pećima, čovjek je usput upoznao i željezo. Malahitu bi se, naime, kao taljivo dodavala i željezna ruda. Osim što bi potpomagala redukciju malahita, ona bi na sebe vezivala raznorazne nepoželjne čestice pijeska koje su bile sastavni dio malahita. Po završetku taljenja obrazovala bi se šljaka, koju je, nakon što bi se talina ohladila, bilo lako odvojiti od bakra. Ta je šljaka sadržavala komade željeza, koje je, međutim, bilo vrlo porozno, nalik na spužvu, po čemu je i nazvano spužvasto željezo. Pod udarcima čekića ponovno zagrijanog spužvastog željeza ostatak bi šljake otpao, a željezo postalo kompaktnije. Tako bi se dobilo skoro čisto željezo, koje danas nazivamo kovanim željezom. Željezo u čistom stanju, međutim, mekše je od bronce, a k tome u dodiru s vlažnim zrakom brzo oksidira, tj. hrđa. Stoga drevim metalurzima nije ni moglo biti naročito zanimljivo – sve dok nije izumljen način da se dobije tzv. „dobro željezo“.
Pougljičenje željeza
"Dobro željezo" proizvodilo se ponavljanjem nekoliko ciklusa koji su se sastojali od zagrijavanja komada spužvastog željeza na temperaturu od oko 1200 °C, da bi omekšalo, a zatim udaranja čekićem, da bi se uklonila šljaka, a željezo sabilo. Zagrijavanje se obavljalo u posebnim pećima na drveni ugljen. Tom je prilikom željezo dolazilo u doticaj s ugljikovim monoksidom, kao produktom nepotpunog izgaranja drvenog uglja. To je pak pogodovalo difuziji ugljika u površinski sloj željeza. Kao rezultat nastajala bi slitina željeza i ugljika (čelik) bitno tvrđa i od bronce, čak i ako bi udio ugljika bio svega 0,5%. Pronađen je, dakle, čelik. Njegova su se mehanička svojstva također mogla poboljšati plastičnom deformacijom. Povrh toga, ljudi su već u ono doba morali primijetiti da se pougljičenjem ograničenim samo na površinski sloj, npr. oštrice mača ili vrška alata, postiže vrlo povoljna kombinacija visoke površinske tvrdoće s dobrom duktilošću (žilavost) unutrašnjosti, jezgre, izratka. Opisana metoda selektivnog pougljičavanja u biti odgovara suvremenom postupku cementiranja. Uloga ugljika u promjeni svojstava željeza, odnosno čelika, onodobnim metalurzima naravno nije bila poznata. Znanje i vještina izrade dobrog oružja ili alata stjecali su se iskustvom.
Kaljenje i popuštanje željeza
Zahvaljujući daljnjim dvjema otkrićima, mehanička svojstva čelika dodatno su se mogla poboljšati. Prvo je kaljenje, tj. brzo ohlađivanje crveno užarenog pougljičenog željeza u hladnoj vodi. Ovim postupkom bitno se povisuje tvrdoća obratka, tako da on ponekad čak postane krhak. Takav bi, primjerice, kaljeni mač lako puknuo ili se čak raspao na više dijelova. Drugo otkriće odnosi se na kratkotrajno ponovno zagrijavanje prethodno zakaljenog čeličnog obratka na temperaturu od oko 600 °C. Tim mu se tzv. popuštanjem djelomično vraća prvobitna duktilnost i smanjuje krhkost na račun izvjesnog smanjenja tvrdoće.
Sirovo željezo
Opisani postupak proizvodnje željeza kao uzgrednog produkta pri proizvodnji bakra ili bronce potječe s Bliskog Istoka (Hetiti u Anatoliji), odakle je, po svemu sudeći, prenesen i u Kinu. I tamo se dakle isprva redukcijom željezne rude proizvodilo spužvasto željezo, koje bi se zatim pretvaralo u kovano željezo, da bi ga se onda pougljičilo i, moguće, kalilo i popuštalo. Za proizvodnju spužvastog željeza dovoljno je postići temperaturu od oko 1000 °C, što znači da temperatura pri tom postupku nikad nije bila dovoljno visoka da bi se željezo rastalilo.
Željezo se počelo dobivati iz ruda, najvjerojatnije hematita (Fe2O3), oko 1500. pr. Kr., najprije u Anatoliji, današnjoj Maloj Aziji, kao spužvasto željezo. U to vrijeme, zbog nedovoljne temperature primitivnih peći, nije bilo moguće dobivanje lijevanog željeza, već je nastajalo spužvasto željezo, koje se kovanjem pretvaralo u upotrebljiv metal. Nalazišta u Uru (Irak), te u Egiptu, svjedoče o ranom dobivanju željeza iz ruda. Jedan od prvih željeznih predmeta koji je dobiven topljenjem željezne rude potječe iz grobnice drevnog naroda Hati u Anatoliji i datira negdje oko 2500. pr. Kr. Željezo je u to vrijeme bilo nevjerojatno važan strateški materijal. Smatra se, da je pleme Hetita iz Male Azije postiglo svoju veliku vojnu moć upravo zbog rane proizvodnje željeznog oružja. U to je vrijeme cijena željeza bila veća od cijene zlata, a način njegovog dobivanja čuvao se kao najstroža tajna.
Drevna metalurgija željeza u Kini
Vrlo brzo Kinezi su, međutim, u proizvodnji čelika krenuli svojim putem. Razvili su naime snažne mijehove za upuhivanje zraka u peć za taljenje rude (ubacivanje velikih količina zraka u peć pomoću naročitih mlaznica izumljeno je na Zapadu tek u 15. stoljeću; i tako je nastala visoka peć). Što je još važnije, Kinezi su povećavši dimenzije peći i bitno povećavši količinu drvenog ugljena kao izvora topline, osim temperature, povisili i koncentraciju ugljikovog monoksida unutar peći. To je pospješilo difuziju ugljika u željezo, čime se opet znatno snizilo talište šarže. (Kod eutektičkog sastava, koji sadrži 4,3 % ugljika, ono se snizuje na 1148 °C.) Konačan rezultat novih tehnoloških mjera bio je da se rastaljeno željezo, s visokim sadržajem ugljika, moglo lijevati poput bronce. Danas se takvo željezo izliveno izravno iz peći naziva sirovim željezom.
Željezo s visokim sadržajem ugljika prilično je tvrdo, ali i krhko, toliko da je gotovo neupotrebljivo za izradu oruđa ili oružja. Stoga je sirovo željezo zahtijevalo (i zahtijeva) dodatnu obradu. I njega su Kinezi izmislili, a sastojao se od uklanjanja viška ugljika. U tu bi svrhu odljevak od sirovog željeza zagrijali u prisustvu zraka na temperaturu između 800 i 900 °C. Kisik iz zraka reagirao bi s dijelom ugljika iz odljevka na njegovoj površini, a nastali ugljični monoksid lako bi se odvodio. Iz unutrašnjosti prema površini odljevka ugljik bi stizao jednako kako je tamo bio i dospio – difuzijom.
Kinezi su razvili još jedan važan metalurški postupak. On se odnosi na intenzivno miješanje taline željeza s visokim sadržajem ugljika, kako bi se pospješilo reagiranje kisika iz zraka s ugljikom iz taline. Time se već u talini udio ugljika mogao smanjiti do te mjere da bi nastao čelik (dakle ispod 2,03 % C). I taj je postupak na Zapadu, točnije u Engleskoj, izmišljen tek krajem 18. stoljeća. Osnovna prednost kineskog načina proizvodnje željeza, odnosno čelika, pred bliskoistočnim (odnosno sredozemnim) sastojala se u tome što je tehnologija lijevanja omogućavala masovnu proizvodnju.
Drevna metalurgija željeza u Indiji
Arheološka nalazišta u indijskoj saveznoj državi Uttar Pradesh pokazuju da se je željezo dobivalo iz željezne rude još negdje između 1800. i 1200. pr. Kr. Starogrčki povjesničar Herodot je prvi opisao korištenje željeza u Indiji. Kada je Aleksandar Veliki dobivao poklone od kralja Pora (današnji Pandžab), umjesto zlata i srebra odabrao je jedan poklon od čelika, težak 15 kilograma. Oko godine 400. sagrađen je željezni stup u Delhiju, visok 7 metara i težak više od 6 tona, koji i dan danas odolijeva monsunskim kišama i koroziji.
Katalonsko ognjište
U Španjolskoj je postojala posebna vrsta plitkog ognjišta, koje se zvalo katalonsko ognjište. Bilo je upušteno u tlu i sagrađeno u bakarnoj posudi eliptičnog oblika, koja je spriječavala da vlaga iz tla prodre u gnijezdo ognjišta. Na jednoj polovini ognjišta, uz mlaznicu mijeha za puhanje zraka, stavljao se je drveni ugljen, a na drugoj polovini ognjišta smrvljena željezna ruda. Težinski odnos željezne rude i drvenog ugljena je bio 1 : 3,4. Iskorištavalo se oko 31% željeza sadržanog u rudi, a jedan postupak je davao oko 150 kilograma čelika. Katalonsko ognjište se upotrebljavalo i u Francuskoj, a na Pirinejima se održalo sve do 19. stoljeća.
Korzikansko ognjište
Korzikansko ognjište se je sastojalo od okomitog zida s otvorom za mlaznicu mijeha i plitkog gnijezda od opeke. Služilo je i za pripremu rude prije topljenja; na nižoj temperaturi željezna ruda se je najprije ispržila i tako već djelomično reducirala, a zatim se topila s pomoću drvenog ugljena od kestenovog drveta. U korzikanskom ognjištu trošilo se puno drvenog ugljena, a omjer željezne rude i drvenog ugljena je bio 1 : 8,8. Stupanj iskorištenja je bio dosta dobar, jer se dobivalo 38% željeza sadržanog u rudi. Ovaj tip ognjišta se koristio na Korzici sve do 19. stoljeća.
San Luisito, Mezquitic
San Luisito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1466 m.
Focchia di Sotto, Lucca
Focchia di Sotto je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 529 m.
Бока (Сечањ)
Бока је насеље у Србији у општини Сечањ у Средњобанатском управном округу. Према попису из 2011. било је 1412 становника.
Географски положај
Бока се налази у средњем Банату, на 45 ° и 21 'средње географске ширине и 20 ° и 48' источне географске дужине. Бока се простире 68-72 метара надморске висине. Југоисточно од места пролази железничка пруга Зрењанин - Вршац, јужно од места пролазила је железничка пруга Чот – Алибунар, а кроз Боку пролази магистрални пут Зрењанин – Вршац. Бока има веома велики атар који се простире на северу до реке Тамиш, на западу до канала Дунав - Тиса – Дунав, на југу до канала Брзава, а на источној страни граничи се са атаром Шурјан и Конака. Сеоски атар граничи се са следећим местима: Неузина, Банатска Дубица, Сечањ, Јарковац, Конак и Шурјан. По географским картама грофа Ф. К. Мерсија из 1723 - 25. поток Иган се као притока уливао у Тамиш између Боке и Неузина.
Историја
Бока је током своје историје више пута мењала своје име:
Насеље Виссиг је по тврђењу историчара идентично са поседом (possessio) Fyzugh, који подпада под атар Борзвето - бака (Бока). Тај се посед помиње 1338. у листи папског десетка. Место је имало католичку парохију, носило је име Фусег, и временом од назива Виссик и Физиг остаде Фисзити. После изгона Турака 1716. принц Еуген Савојски управу над новоосвојеним покрајином поверио је Банату. Почетком XI века укључен је Банат у ранофеудалну Угарску, а тиме су створени и услови повољни за ширење католичке црквене организације, коју је подржавала владарска кућа Арпадовића. Баната, а мања насеља су опустела и цркве су почеле тихо да пропадају. Оно што нису уништили Турци, уништило је овдашње становништво насељено на овом простору током XVIII. века, сматрајући те грађевине турским.
Већ 1334. године помиње се Бока као парохијско место које припада Кевинском Комитату. Године 1338. дано је овоме месту мађарско име Borzatö-Baka, јер је лежало на ушћу Брзаве (Брзава). Од 1361-1362. године име насељу је опет Бока. Одлуком Марије Терезије из 1778. године знатни део поседа загребачкога бискупа и Туропољског племства требало је да буде уступљен војној управи. Након дугогодишњих преговора постигнут је споразум 1801. којим су оштећени племићи добили поседе у Банату међу којима и Хрватску Боку.
Године 1800. постала је Бока посед загребачког каптола, који је крај насеља основао (1801) ново Храватску Боку и населио је хрватским племићима и њиховим кметовима.
Године 1802. добило ово ново насеље свог свештеника, а 1840. подигнута је црква. У револуцији 1848-49. године Бока је много страдала, јер су Срби 4.августа 1884.г опљачкали Хрватску Боку, а 4.септембра изгорела је српска црква до темеља, јер су је запалили Мађари 19. јануара 1849.г повукли, опет су Срби напали Хрватску Боку. Подигнута је нова црква 1852.г Године 1854. обе општине имају (српска и хрватска) укупно 2725 становника. Ново саграђена пруга прорадила 21.децембра 1895.г на прузи за Бечкерек и за Чаково. Мађарско министарство унутрашњих дела (бр. 105820-IVa 1898. споило Српску и Хрватску Боку. Пописано је 31. јануара 1921.г 2794 становника, од којих је : Срба и Хрвата 1829. осталих Словена-1; Румуна – 13; Немаца – 232; Мађара – 672 и осталих 72 становника.
Демографија
У насељу Бока живи 1365 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,2 година (38,2 код мушкараца и 44,3 код жена). У насељу има 647 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,67.
Становништво у овом насељу веома је нехомогено, а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Tranca Negra, Soledad de Doblado
Tranca Negra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Sirovo željezo
mini|desno|250px|Dobivanje sirovog željeza u [[visoka peć|visokoj peći.]] mini|desno|250px|Sirovo željezo je zbog većeg sadržaja nečistoća i ugljika, jako krhko i nepodesno za obradu ili primjenu.
Sirovo željezo se dobiva u visokim pećima, ali je zbog većeg sadržaja nečistoća i ugljika, jako krhko i nepodesno za obradu ili primjenu. Sirovo željezo ima uglavnom sadržaj ugljika od 3,5 do 4,5%. Može se koristiti samo za lijevanje najgrubljih masivnih predmeta (npr. postolja), koji nisu mehanički ili toplinski opterećeni. Da bi se dobilo kvalitetnije željezo ili čelik, sirovo se željezo prerađuje u čeličanama, što uključuje smanjenje sadržaja svih primjesa i podešavanje željenog sadržaja ugljika, koji bitno određuje kvalitetu čelika. Čelikom se smatra legura željeza od 0,05 do 2,06% ugljika. Pročišćeno sirovo željezo koje sadrži više od 1,7%, a manje od 2,5% ugljika obično zovemo lijevano željezo, a koristi se za izradu masivnijih željeznih odljevaka za razna postolja, nosače, kostrukcijsko i građevinsko željezo itd. Mješanjem sirovog željeza s talinom kvarcnog pijeska i pretaljivanjem te smjese u pećima obloženim Fe2O3, u talini se dobiva porozno i spužvasto željezo, u kojem prisutni Fe2O3 oksidira većinu primjesa. Dobiva se tzv. profilno željezo jer se direktno iz peći, pod tlakom koji istiskuje silikatnu masu s otopljenim primjesama, izvlače profilni proizvodi željeza (cijevi, tračnice, šipke itd.).
Bijelo sirovo željezo
Naglim hlađenjem dobiva se bijelo sirovo željezo, iz kojeg se grafit nije stigao izlučiti, a obično se koristi za dobivanje čelika. Bijelo sirovo željezo na prijelomu ima svijetliju boju, jer je ugljik pretežno u cementitu (Fe3C), zahvaljujući bržem skrućivanju i višem masenom udjelu cementatora (mangan).
Historija
Postupak proizvodnje željeza kao uzgrednog produkta pri proizvodnji bakra ili bronce potječe s Bliskog Istoka (Hetiti u Anatoliji), odakle je, po svemu sudeći, prenesen i u Kinu. I tamo se dakle isprva redukcijom željezne rude proizvodilo spužvasto željezo, koje bi se zatim pretvaralo u kovano željezo, da bi ga se onda pougljičilo i, moguće, kalilo i popuštalo. Za proizvodnju spužvastog željeza dovoljno je postići temperaturu od oko 1000 °C, što znači da temperatura pri tom postupku nikad nije bila dovoljno visoka da bi se željezo rastalilo.
Floran, Terpezița
Floran je naselje u Rumuniji u okrugu Dolž u opštini Terpezița.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 137 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Ponte Sisto
Ponte Sisto (prevedeno s talijanskog: Sikstov most je jedan od rimskih mostova, preko rijeke Tibar koji povezuje trg Triluss (Rione Trastevere) sa ulicom Pettinari (Rione Regola). Danas je promet preko mosta dozvoljen samo pješacima.
Historija
Prvi most na tom mjestu podigao je Marko Vipsanije Agripa, to je bio Agrippae Pons (Agripin most), nakon tog se zvao Pons Aurelius, pa Pons Antonini i Pons Valentinians, što je zavisilo od restauracija i rekonstrukcija.
Solunski front
Solunski front u Prvom svetskom ratu je nastao kao pokušaj Saveznika da pomognu Srbiji u jesen 1915. protiv združenog napada Nemačke, Austrougarske i Bugarske. Ekspedicija je došla prekasno i u nedovoljnom broju da spreči pad Srbije, a ekspedicija je bila otežana unutrašnjom političkom krizom u Grčkoj (Nacionalna šizma). Na kraju je stvoren stabilan front, koji se prostirao od albanske obale Jadranskog mora do reke Strume, u kom su se međunarodne savezničke snage borile sa Centralnim silama. Solunski front je ostao prilično stabilan, uprkos lokalnim akcijama, sve do velike savezničke ofanzive 14. septembra 1918, koja je rezultovala kapitulacijom Bugarske i oslobođenjem Srbije. Poginuli vojnici na frontu su sahranjeni u sklopu srpskog vojničkog groblja na Zejtinliku u Solunu.
Pozadina
Austrougarska je napala Srbiju u avgustu 1914, ali nije uspela da savlada srpski otpor. Nakon ulaska u rat Osmanskog carstva na strani Centralnih sila, odlučujući faktor je bio položaj Bugarske. Bugarska je zauzimala strateški važan položaj na boku Srbije, a njena intervencija na bilo kojoj od strana bi odlučujuće poremetila ravnotežu. Međutim, Bugarska i Srbija su vodile dva rata u poslednjih 30 godina, prvi 1885. (Srpsko-bugarski rat), a drugi 1913. (Drugi balkanski rat). Ishod poslednjeg je bio ponižavajući za Bugarsku, i postojalo je široko mišljenje u bugarskoj vladi i narodu da je Srbija ukrala zemlju koja je zakonito pripadala njima.
Dok su Saveznici mogli da ponude male teritorijalne ustupke od Srbije i (još uvek neutralne) Grčke, obećanja Centralnih sila su bila mnogo primamljivija, pošto su one nudile većinu teritorija koje je Bugarska tražila. Nakon poraza Antante kod Galipolja i ruskim porazom u Gorlice-Tarnovskoj ofanzivi, koje su demonstrirale snagu Centralnih sila, kralj Ferdinand je potpisao sporazum sa Nemačkom i 21. septembra 1915 je započeo mobilizaciju za rat.
Pad Srbije
Tokom proteklih devet meseci, Srbija je pokušavala da obnovi svoje oslabljene armije i poboljša stanje sa zalihama. Uprkos velikim naporima, srpska vojska je bila za samo 30.000 ljudi veća nego na početku rata (oko 225.000) i još uvek nije bila dobro opremljena. Iako su Velika Britanija i Francuska govorile o ozbiljnijoj vojnoj pomoći Srbiji, ništa nije urađeno sve dok već nije bilo kasno. Kada je Bugarska započela mobilizaciju, Francuzi i Britanci su poslali dve divizije da pomognu Srbiji, ali su kasno stigle u grčki grad Solun. Delimični razlog za ovo odlaganje su bila sukobljena mišljenja u grčkoj vladi o ovom ratu.
Prema Srbiji su krenule bugarska, nemačka i austrougarska vojska, sve pod komandom feldmaršala August fon Makenzena, koje su ukupno brojale oko 500.000 ljudi. Nemci i Austrougari su započeli svoj napad 5. oktobra masovnom artiljerijskom pripremom, koju su sledile prelasci preko reka Save i Dunava. Zatim je 11. novembra bugarska vojska napala iz dva pravca, jednim sa severa prema Nišu, a jednim sa juga prema Skoplju. Bugarska vojska je bila velika i brzo se probila kroz slabije srpske snage koje su pokušavale da zaustave njeno napredovanje. Zbog bugarskog proboja, pozicija Srbije je bila beznadežna; njena glavna vojska na severu zemlje bi ili bila okružena i primorana na predaju ili bi morala da pokuša da se povuče. 250p|levo|mini|Srpska vojska tokom povlačenja preko Albanije Vojvoda Putnik je naredio povlačenje na jug i zapad prema Crnoj Gori i Albaniji. Vreme je bilo loše, kao i putevi, a vojska je morala da pomogne desetinama hiljada civila koji su se povlačili sa njom. Ukupno je oko 125.000 srpskih vojnika stiglo do obale Jadranskog mora, došli su brodovi (na izričitu intervenciju ruskog cara Nikolaja Drugog Romanova) i ukrcalo se na francuske i ostale savezničke transportne brodove koji su ih prevezli na brojna grčka ostrva (većina je otišla na Krf), pre nego što su poslani za Solun. Vojvoda Putnik je morao biti nošen tokom celog povlačenja i umro je malo više od godinu dana nakon toga u bolnici u Francuskoj.(Umro u Nici 1917. godine)