cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maria Theresia
Djetinjstvo
Drugo, ali najstarije preživjelo dijete Karla VI, cara Svetog Rimskog Carstva, i Elizabete Kristine od Braunschweiga-Wolfenbüttela, Marija Terezija se rodila rano u jutro 13. maja 1717. godine, nedugo nakon smrti svoga jedinog brata Leopolda. Rođenje ženskog djeteta izazvalo je veliko razočarenje kod cara i stanovnika Beča. Istoga dana krštena je kao Marija Terezija Valpurga Amalija Kristina (njemački: Maria Theresia Walburga Amalia Christina). Opisi njenog krštenja ističu da je novorođenče imalo prednost nad svojim rodicama, Marijom Josipom i Marijom Amalijom, kćerkama Karlovog starijeg brata i prethodnika Josipa I, što je potvrđivalo da će careva novorođena kćerka preuzeti mjesto prijestolonasljednice, iako je car Karlo VI sa svojim bratom i ocem potpisao sporazum kojim je obećao da će prednost pri nasljeđivanju, u slučaju izumiranja muške linije, imati kćerke Karlovog starijeg brata Josipa.
Marija Terezija je ličila na svoju majku i mlađu sestru, Mariju Anu. Bila je krupna i snažna, krupnih plavih oči, svijetle kose i širokih usta.
Williamstown, Vermont
Vilijamstaun je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vermont.
Maria Theresia
Pitanje nasljedstva
mini|lijevo|Marija Terezija kao jedanaestogodišnja djevojčica. Cvijeće koje nosi u svojoj podignutoj haljini predstavlja njenu plodnost i očekivanje da rodi mnogo djece u budućnosti.
Williamstown, Vermont
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.162.
Maria Theresia
Pitanje nasljedstva
Dinastija Habsburg, koja je još u 17. stoljeću brojala mnogo članova, bila je u opasnosti od izumiranja u trenutku rođenja Marije Terezije. Njen otac je bio posljednji muški član dinastije Habsburg, čiji je stariji (španski) ogranak izumro 1700. godine. Međutim, Karlu sin nije bio potreban samo da bi spasio dinastiju; habsburški posjedi su se ravnali prema salijskom zakonu koji je sprječavao žene i potomke u ženskoj liniji da naslijede prijestolje. Car Karlo VI je stoga četiri godine prije rođenja Marije Terezije izdao Pragmatičku sankciju, kojom je želio osigurati prijestolja svojoj najstarijoj kćeri u slučaju izumiranje loze po muškoj liniji. Ženskoj lozi je nasljeđivanje hrvatskog trona bilo dozvoljeno već 1712. godine. Većina evropskih država priznala je valjanost sankcije i Marijino Terezijino pravo na tron, ali neke će povući svoju odluku nakon Karlove smrti.
U mladosti, Marija Terezija je uživala u pjevanju i streličarstvu. Otac joj je branio jahanje, ali je naučila osnove za potrebe svoje krunidbe u Ugarskoj. Careva porodica je uživala u izvođenju opera, uključujući i Mariju Tereziju. Obrazovali su je isusovci. Njeno poznavanje latinskog jezika bilo je smatrano dobrim, ali njeno obrazovanje je općenito bilo loše. Slabo obrazovanje rezultiralo je nedostatkom manira i formalnog govora kojima su se odlikovali njeni prethodnici. Naime, govorila je, a često i pisala, bečkim njemačkim kojim su govorile njene dvorjanke i sluškinje. Razvila je blizak odnos s groficom Marie Karoline von Fuchs-Mollard, koja ju je učila bontonu. Iako je proveo cijelu svoju vladavinu trudeći se da osigura svojoj kćerki habsburška prijestolja, car Karlo VI se do kraja života nadao da će dobiti sina i nikada nije pripremio Mariju Tereziju za ulogu vladara.
Brak
mini|desno|Marija Terezija s mužem, carem Franjom I, [[1746. godine.]]
Pitanje braka Marije Terezije bilo je od izuzetne važnosti. Od izbora njenog muža zavisilo je koja će dinastija naslijediti dinastiju Habsburg. Njen prvi zaručnik bio je lotarinški princ Klement, koji je trebalo da dođe na carski dvor 1723. godine. Umjesto Klementa, na dvor su stigle vijesti o njegovoj smrti od boginja. Klementov stariji brat, princ Franjo Stjepan, bio je pozvan na carski dvor, ali car je i dalje razmatrao druge mogućnosti, poput udaje kćeri za Karla, mlađeg sina španskog kralja Filipa V i njegove utjecajne supruge Elizabete, prije nego što je objavio zaruke Marije Terezije i Franje Stjepana. Dana 12. februara 1736. godine udala za lotarinškog vojvodu Franju Stjepana, koji je od svoje petnaeste godine živio na dvoru cara Karla VI. Franjo Stjepan je pristao po vjenčanju vojvodstvo Lotaringiju zamijeniti za veliko vojvodstvo Toskanu, koje je trebao dobiti nakon smrti posljednjeg člana dinastije Medici, kako bi se postigla ravonoteža u Evropi nakon Rata za poljsko naslijeđe. Za razliku od mnogih osoba svoga vremena, Marija Terezija je uistinu bila zaljubljena u svoga supružnika, ali brak je patio zbog Franjine nevjere.
Marija Terezija je postala velika vojvotkinja Toskane 9. jula 1737. godine kada je njen muž naslijedio to veliko vojvodstvo. Sljedeće godine, po otpustu Franje iz vojske, car Karlo VI poslao je kćerku i zeta u Firencu kako bi trijumfalno ušli u grad. U Firenci su ostali kratko, pošto ih je Karlo VI ubrzo pozvao nazad, bojeći se da ne umre dok je njegova prestolonasljednica miljama daleko. U ljeto iste godine, Austrija je trpjela poraze tokom Rusko-turskog rata. Osmanlije su povratile teritorij koji je Austrija dobila u Srbiji, Vlaškoj i Bosni. Stanovništvo Beča se bunilo protiv rata zbog njegove skupoće, a Franjo Stjepan je bio preziran.
Dolazak na vlast
mini|desno|Procesija Marije Terezije kroz [[Beč, 22. novembar 1740. godine. Trudna kraljica je na putu za Katedralu sv. Stjepana gdje će prisustvovati misi prije nego što je plemstvo prizna za vladaricu. ]] Car Karlo VI umro je 20. oktobra 1740. godine u Beču. Vjeruje se da je umro od trovanja gljivama. Ostavio je Austriju u teškom stanju. Državna blagajna bila je prazna zbog nedavnog rata s Osmanlijama i Rata za poljsko naslijeđe. Vojsku je činilo samo 80.000 vojnika, od kojih većina nije bila plaćena mjesecima, ali ipak bila iznimno vjerna i odana Mariji Tereziji kao svom novom suverenu.
Marija Terezija se, kao novi monarh, našla u teškoj situaciji. Nije znala dovoljno o državničkim poslovima i nije bila svjesna slabosti očevih ministara. Odlučila je poslušati očev savjet da zadrži njegove savjetnike, a ostatak poslova povjeri mužu kojeg je smatrala iskusnijim. Obje odluke, iako razumljive, će se pokazati lošim. Deset godina kasnije, Marija Terezija se, pišući svoj Politički testament, ogorčeno prisjećala okolnosti pod kojima je naslijedila očeve krune:
"Našla sam se bez novca, nepriznata, bez vojske, iskustva i vlastitog znanja, te na kraju i bez ijednog savjetnika, budući da je svaki od njih u početku želio čekati i vidjeti kako će se stvari razvijati."
Prvo iskazivanje autoriteta nove vladarice predstavljao je formalno priznavanje njene vlasti od strane austrijskih zemalja 22. novembra 1740. godine. Bio je to detaljno isplaniran javni događaj koji je služio kao formalno priznanje Marije Terezije kao zakonitog vladara Austrije. Istog dana je u Hofburgu položena zakletva na vjernost Mariji Tereziji. Za kralja Češke krunisana je 25. juna 1741. godine u Katedrali svetog Martina, tradicionalnom mjestu krunidbe čeških monarha.
Nova vladarica nije računala na to da bi ostale evropske zemlje mogle pokušati zauzeti njen teritorij. Odmah je započela sebi pribavljati carsku titulu. Pošto je, kao ženu, nisu mogli izabrati za cara Svetog Rimskog Carstva, trudila se da osigura carsko prijestolje mužu, kojeg je već bila učinila svojim zvaničnim savladarom u Austriji i Češkoj 21. novembra 1740. godine. Najveća prijetnja ovom planu zauzimanja carskog prijestolja, kao i njenim nasljeđenim krunama, bit će bavarski vojvoda Karlo Albert, muž njene starije rodice Marije Amalije.
Rat za austrijsko naslijeđe
mini|desno|[[Fridrik II. Veliki|Fridrik II, kralj Pruske (onaj zli čovjek, kako ga je nazivala Marija Terezija ), bio je doživotni i najveći neprijatelj Marije Terezije.]] mini|desno|[[Krunidba Marije Terezije kao češkog kralja.]] Fridrik II, kralj Pruske, čiji je otac priznao Pragmatičku sankciju, uvjeravao je Mariju Tereziju da su njegove namjere u potpunosti časne. Njenom mužu Franji je čak napisao pismo kojim mu je obećao svoj glas pri biranju cara. U decembru je poslao izaslanike u Beč sa zahtjevom da mu Marija Terezija prepusti Šleske, mineralima bogati austrijski teritorij koji je graničio s Prusijom. Marija Terezija je odbila bez razmišljanja. Pruska je do tada već bila zauzela Šleziju. Velika Britanija je Mariji Tereziji ponudila 12.000 vojnika u slučaju da svi mirovni pregovori propadnu. Austrijske trupe koje su se borila protiv pruske vojske brojale su 6.000 vojnika, a predvodio ih je general Maximilian Ulysses Browne.
Budući da je Austriji falilo iskusnih vojnih komandanata, Marija Terezija je oslobodila maršala Wilhelma Reinharda von Neipperga, kojeg je njen otac bio zatvorio zbog njegove slabe izvedbe u ratu s Osmanlijama. Neipperg je preuzeo komandu nad austrijskom vojskom u martu. Austrijanci su pretrpjeli veliki poraz aprila iste godine. Francuska je za to vrijeme planirala uništavanje austrijske države i podjelu njenog teritorija između Pruske, Bavarske, Saksonije i Španije. Beč je bio u panici pošto nijedan od savjetnika Marije Terezije nije očekivao da će ih Francuska izdati. George II, kralj Velike Britanije, i sam Franjo molili su Mariju Tereziju da pregovara s Pruskom, na što je ona nevoljko pristala. Britanski kralj je ponudio Głogów, Świebodzin, i Grünberg, za što Marija Terezija nije znala. Fridrik je odbio ovu ponudu i ušao u alijansu s Francuskom u junu.
Do jula su propali svi pokušaji da se spriječi rat. Mauricije Saksonski je već bio prešao Rajnu i ušao u Sveto Rimsko Carstvo, a Saksonija je napustila Austriju i pridružila se Francuskoj. Palatinat se udružio s Kölnom i Bavarskom, a britanski kralj George II je svoj Braunschweig-Lüneburg proglasio neutralnim.
Marija Terezija se okrunila za ugarskog kralja 25. juna 1741. godine nakon nekoliko mjeseci provedenih u pregovorima s ugarskim plemstvom i učenja jahanja koje je bilo potrebno za ceremoniju. Dana 26. oktobra iste godine, bavarski vojvoda Karlo Albert je osvojio Prag. i proglasio se kraljem Češke. Prodao je pruskom kralju Fridriku II grofoviju Glatz po sniženoj cijeni u zamjenu za njegov glas pri izborima za cara, te je bio izabran za cara Svetog Rimskog Carstva 24. januara 1742. godine. Istog dana vojska Marije Terezije je zauzela Minhen, carev glavni grad. Dana 11. juna 1742. godine u Berlinu je potpsian sporazum koji je okončan sukob Austrije i Pruske. Francuske trupe su napustile Češku u zimu iste godine. Dana 12. maja 1743. godine Marija Terezija se okrunila za kralja Češke u Katedrali sv. Vida.
Planovi Francuske su se raspali kada je Karlo Albert umro u januaru 1745. godine. Francuzi su pregazili Austrijsku Holandiju u maju, a 13. septembra Franjo je izabran za cara Svetog Rimskog Carstva, te je Marija Terezija tako postala carica. Pruska je priznala Franju za cara, a Marija Terezija je priznala gubitak Šleske u decembru 1745. godine. Rat se nastavio još tri godine, a okončan je sporazumom 1748. godine kojim je ponovno priznat austrijski gubitak Šlezije, a Marija Terezija je još morala predati Parmu.
Sedmogodišnji rat
Fridrikov napad na Saksoniju u avgustu 1756. godine započeo je Sedmogodišnji rat. Marija Terezija je planirala u ratu povratiti izgubljenu teritoriju Šleske. Marija Terezija je ušla u savez s Francuskom i Rusijom, a komandu nad svojom vojskom prepustila je Maximilianu Ulyssesu Brownu. Nakon jedne nepresudne bitke 1756. godine zamijenila ga je svojim djeverom i zetom (bratom svoga muža i udovcem svoje sestre), lotarinškim princom Karlom Aleksandrom. Sljedeća bitka je predstavljala veliku pobjedu Austrije.
C40H56O4
Molekulska formula C40H56O4 se može odnositi na:
Maria Theresia
Porodični život
mini|desno|Marija Terezija s porodicom [[1754. godine.]] U rasponu od 20 godina Marija Terezija je rodila 16 djece od kojih je 13 preživjelo djetinjstvo. Prvo dijete, Marija Elizabeta (1737-1740), rodilo se malo prije prve godišnjice braka Marije Terezije i Franje Stjepana. Djetetov spol je opet uzrokovao veliko razočarenje, a razočarenja će uzrokovati i sljedeća dva rođenja, pošto su nakon Marije Elizabete uslijedile još dvije djevojčice, Marija Ana i Marija Karolina (1740-1741). Car Karlo VI nije dočekao rođenje unuka koji se rodio dok se Marija Terezija borila da sačuva svoje teritorije. Svoje prvo muško dijete, Josipa, nazvala je po svetom Josipu, kojem se tokom trudnoće molila za sina. Najdraže dijete Marije Terezije, Marija Kristina, rodila se na njen 25. rođendan, četiri dana prije pobjede nad austrijskom vojskom u Chotusitzu. Još petero djece se rodilo tokom Rata za austrijsko naslijeđe: Marija Elizabeta, Karlo Josip, Marija Amalija, Leopold i Marija Karolina (1748-1748). Tokom ovoga perioda za Mariju Tereziju nije bilo odmora; rat i rađanja su se morali odvijati istovremeno. Petero djece se rodilo tokom primirja između Rata za austrijsko naslijeđe i Sedmogodišnjeg rata: Marija Ivana, Marija Josipa, Marija Karolina, Ferdinand, i Marija Antoaneta. Svoje posljednje dijete, Maksimilijana Franju, rodila je tokom Sedmogodišnjeg rata, u 39. godini života. Marija Terezija je često izjavljivala da želi ići u bitke, ali je bivala spriječena neprestanim trudnoćama.
Majka Marije Terezije, carica Elizabeta Kristina, umrla je 1750. godine. Četiri godine kasnije umrla je grofica Marie Karoline von Fuchs-Mollard, učiteljica Marije Terezije. Marija Terezija je iskazala svoju zahvalnost grofici Fuchs tako što je naredila da bude sahranjena u Carskoj kripti zajedno s Habsburgovcima kao jedina osoba koja nije pripadala toj dinastiji.
Nedugo nakon što je završila rađanje mlađe djece, Marija Terezija se suočila sa zadatkom pronalaženja bračnih partnera za stariju djecu. Bračne pregovore je vodila zajedno s ratnim kampanjama i državnim poslovima. Djecu je tretirala s ljubavlju, ali ih je koristila kao pijune u dinastičkim igrama, a njihovu sreću je žrtvovala za dobrobit države. Bila je brižna majka i pisala je svojoj djeci najmanje jednom sedmično, te je vjerovala da ima autoritet nad njima, makar oni bili carevi i kraljice.
mini|lijevo|Marija Terezija s porodicom kao udovica, [[1776. godine.]]
Marija Terezija je teško oboljela od boginja kratko poslije svoga 50. rođendana. Marija Terezija je preživjela, ali njena snaha, Marija Josipa Bavarska, koja ju je zarazila, nije. Marija Terezija je prisilila svoju kćerku, nadvojvotkinju Mariju Josipu, da se moli s njom na nezapečaćenom grobu carice Marije Josipe. Nadvojvotkinja Marija Josipa, koja se spremala poći u Napulj i udati se za napuljskog kralja, dobila je simptome boginja dva dana kasnije i ubrzo umrla. Mlađa sestra, Marija Karolina, ju je zamijenila i postala napuljska kraljica. Marija Terezija je sebe krivila za kćerkinu smrt do kraja života budući da tada nije bio poznat koncept produžene inkubacije, te se vjerovalo da se Marija Josipa zarazila boginjama pored nepropisno zatvorenog groba bratove supruge. U aprilu 1770. Marija Terezija je udala svoju najmlađu kćerku, Mariju Antoniju (kasnije poznatu kao Marija Antoaneta), za budućeg francuskog kralja Luja XVI. Obrazovanje Marije Antonije bilo je u velikoj mjeri zanemareno, pa se Marija Terezija trudila obrazovati kćerku što je moguće bolje kada je francuski dvor izrazio interesovanje za nju. S Marijom Antoanetom je bila u konstantnom kontaktu i insistirala je da zna za sve aktivnosti svoje kćerke, te ju je često kritikovala zbog njene lijenosti i nemogućnosti da zanese. Nije voljela povučenost sina Leopolda, a Ferdinanda je kritikovala zbog neorganiziranosti, Mariju Amaliju zbog slabog poznavanja francuskog jezika i oholosti, te Mariju Karolinu zbog njene političke aktivnosti. Jedino dijete koje nije konstantno kritikovala bila je Marija Kristina, koja je uživala majčino potpuno povjerenje, ali koja ipak nije uspjela zadovoljiti majčina očekivanja u jednom pogledu: nije rodila nijedno dijete osim kćerke koja je umrla nedugo nakon rođenja. Jedna od najvećih želja carice Marije Terezije bilo je imati što je više moguće unučadi, a u trenutku smrti imala je tek oko 20 unučadi, od kojih su sve najstarije preživjele kćerke bile nazvane po njoj.
Vjerska uvjerenja i vjerska politika
mini|desno|Marija Terezija s porodicom slavi dan [[Sveti Nikola|svetog Nikole 1762. godine, djelo nadvojvotkinje Marije Kristine, omiljene kćerke Marije Terezije, koje prikazuje buržoazijsku udobnost carskog doma. ]]
Njena pobožnost se razlikovala od pobožnosti njenih prethodnika budući da su na nju utjecale jansenističke ideje. Aktivno je podržavala prelazak stanovništva na rimokatoličanstvo tako što je obezbjeđivala penzije preobraćenicima. Tolerisala je grkokatolike i isticala njihovu jednakost s rimokatolicima.
Isusovci
Njen odnos s isusovcima je bio vrlo složene prirode. Članovi ovoga reda su je obrazovali, služili kao njeni ispovjednici i kao odgajatelji njenog najstarijeg sina. Isusovci su bili moćni i utjecajni u prvim godinama vladavine Marije Terezije. Međutim, ministri Marije Terezije su je uspjeli uvjeriti da oni predstavljaju opasnost njenom autoritetu. Uz oklijevanje i žaljenje, Marija Terezija je izdala naredbu kojom je isusovce uklonila isusovce iz svih institucija monarhije, te se potrudila da se naredba strogo izvršava. Zabranila je publikaciju bule pape Klementa XIII, u kojoj je bila izražena podrška isusovcima, te je vrlo brzo izvršila konfiskaciju njihove imovine kada je papa Klement XIV ukinuo taj red.
Jevreji i protestanti
desno|200px|Marija Terezija, bakropis iz 19. stoljeća Iako je na kraju odustala od pokušaja da preobrati svoje nekatoličke podanike na rimokatoličanstvo, Marija Terezija je Jevreje i protestante smatrala opasnim za državu i trudila se ukloniti ih. Marija Terezija je vjerovatno bila monarh s najviše predrasuda prema Jevrejima, pošto je naslijedila sve tradicionalne predrasude svojih predaka i razvila nove. Ova njena izrazita osobina bila je produkt radikalne religioznosti i nije bila skrivana za vrijeme njenog života. Godine 1777. napisala je o Jevrejima:
"Ne poznajem veću kugu od ove rase, koja svojim prevarama, kamatarenjem i pohlepnošću tjera moj narod na prosjačenje. Zbog toga Jevreji treba da budu držani što je dalje moguće i izbjegavani."
Vršila je veliki pritisak na svoje jevrejske podanike dižući izrazito visoke poreze. U decembru 1744. godine svojim ministrima je predložila protjerivanje svih Jevreja iz svojih nasljednih teritorija. Ona je namjeravala protjerati ih do 1. januara, ali je prihvatila savjet svojih ministara koji su, zabrinuti zbog broja budućih izbjeglica, smatrali da je bolje rok podužiti do juna. Protestante je iz Austrije preselila u Transilvaniju, te srezala broj vjerskih praznika i monastičkih redova. Godine 1777. odustala je od namjere da protjera moravske protestante nakon što je njen sin, Josip II, car Svetog Rimskog Carstva, zaprijetio da će abdicirati i kao car i kao njen suvladar. Na kraju je bila prisiljena obezbijediti im neku vrstu tolerancije tako što im je dozvolila da se samostalno mole na svoj način. Josip je majčinu vjersku politiku smatrao nepravednom, štetnom, i protivnom vjeri.
U trećoj deceniji svoje vladavine, potaknuta Abrahamom Mendelom Thebenom, svojim "dvorskim Jevrejem" kojeg je voljela i rado slušala, Marija Terezija je izdala edikte kojim je osigurala neku vrstu zaštite Jevrejima. Zabranila je prisilno pokrštavanje jevrejske djece 1762. godine. Sljedeće godine je zabranila katoličkom kleru iznuđivanje novca od Jevreja, a 1764. godine je naredila puštanje Jevreja koji su bili zatvoreni zbog optužbi da su ubili kršćanskog dječaka i njegovu krv koristili u svojim ritualima. Bez obzira na svoj izraženi antisemitizam, Marija Terezija je podržavala industrijsku i trgovačku aktivnost Jevreja u svojim državama.
Reforme
Marija Terezija je uspjela udvostručiti državni prihod između 1754. i 1764. godine iako su njeni pokušaji da oporezuje kler i plemstvo bili samo djelimično uspješni. Ove finansijske reforme su značajno popravile ekonomiju.
Godine 1760. Marija Terezija je osnovala državni savjet kojeg su čini državni kancelar, tri člana visokog plemstva i tri viteza. Državni savjet je služio kao skup iskusnih ljudi čiji je zadatak bio savjetovati monarha. Iako državni savjet nije imao nikakvu izvršnu ili zakonodavnu vlast, predstavljao je važnu razliku u strukturi vlade Austrije, kojom je vladala nadvojvotkinja Marija Terezija, i Pruske, kojom je vladao kralj Fridrik II; za razliku od Fridrika, Marija Terezija nije bila autokrat koji je vladao isključivo po svojoj želji. Pruska će ovakvu strukturu vlade usvojiti tek nakon 1807. godine.
Godine 1775. Marija Terezija je uspjela balansirati budžet Austrije po prvi put u historiji.
Medicina
mini|desno|Marija Terezija s pozorišnom maskom [[1744. godine. Teatar je smatrala izvorom razonode i nacionalnog ponosa, te je insistirala na posebnim pravilima čiji je zadatak bio naglašavanje moralnog tona. ]] Gerard van Swieten, kojeg je Marija Terezija pozvala iz Holandije nakon smrti svoje sestre Marije Ane, osnovao je najveću bolnicu u Evropi i služio kao lični ljekar Marije Terezije.
Infantilni mortalitet bio je veliki problem u Austriji. Swietena je zadužila da prouči problem, a zatim se pokazala izuzetno mudrom izdavši dekret koji je autopsije svih bolesnika koji umru u bolnicama učinila obaveznim. Ovaj zakon, koji je i danas važi, rezultirao je nastankom najvažnijih i najpotpunijih podataka o autopsijama na svijetu. Marija Terezija je na taj način doslovno ubrzala razvoj medicine u cijelom svijetu.
Njena odluka da podvrgne svoju djecu inokulaciji nakon epidemije boginja 1767. godine, u kojoj je i sama bila zaražena i koja je odnijela život njene kćerke, bila je odgovorna za promjenu negativnog mišljenja ljekara o inokulaciji. Marija Terezija je lično uvela inokulaciju u Austriju tako što je u svojoj palači Schönbrunn ugostila i lično posluživala prvih 65 djece podvrgnutih inokulaciji.
Građanska prava
Mešu ostalim reformama bio je i Codex Theresianus, započet 1752. godine i završen 1766. godine, koji je definisao građansko pravo. Godine 1776. u Austriji je zabranjen lov na vještice i mučenje, te je, po prvi put u historiji Austrije, smrtna kazna ukinuta i zamijenjena radom. Marija Terezija se protivila ukidanju mučenja kao metode ispitivanja osumnjičenih, po čemu se drastično razlikovala od sina Josipa, u čemu ju je podržavalo svećenstvo. Marija Terezija, rođena i odgojena između baroka i rokokoa, nikada nije bila u stanju u potpunosti prevazići naslijeđene i stečene predrasude. Bilo joj je iznimno teško uklopiti se u intelektualnu sferu prosvjetiteljstva, te je zbog toga sporo pratila reforme građanskih prava na kontinentu.
Crkva
Glavne reforme vezane za Rimokatoličku Crkvu su bile provedene za vrijeme vladavine Marije Terezije, dok su reforme za vrijeme vladavine njenog sina Josipa bile u vezi s njihovim nekatoličkim podanicima. Crkvena poltika Marije Terezije, kao i crkvene politike njenih prethodnika, bila je bazirana na superiornosti vlade u odnosima Crkve i države, ali se nisu ticale crkvene organizacije. Zabranila je stvaranje novih groblja bez prethodnog dopuštenja vlade, te je tako prekinula nehigijenske i nezdrave načine sahranjivanja koji su bili pospješivali epidemije.
Obrazovanje
mini|desno|Marija Terezija kao udovica [[1773. godine. Mir drži krunu od maslinovih grančica iznad njene glave, potvrđujući tako njen vladarski status. Ovo je bio posljednji naručeni portret Marije Terezije. ]] Marija Terezija je bila svjesna neadekvatnosti birokratije, a znala je i da se poboljšanje ne može očekivati ako se ne uzgoji nova svjest društva i ne reformira obrazovanje, što je i učinila 1775. godine. Sva djeca, bez obzira na spol, od šeste do dvanaeste godine morala su pohađati školu. Novi sistem obrazovanja bio je baziran na pruskom sistemu obrazovanja. Reforme obrazovanja su bile dočekane s pobunama u mnogim selima; Marija Terezija je ove pobune ugušila naređivanjem hapšenja svih onih koji su odbijali školovati svoju djecu. Iako je njena ideja bila dobra, reforme nisu bile uspješne kao što su trebale da budu; u nekim dijelovima Austrije polovina stanovništva je još uvijek bila nepismena u 19. stoljeću.
Nekatolicima je dozvolila da pohađaju univerzitete i dozvolila uvođenje sekularnih predmeta (poput prava) u univerzitete, zbog čega je došlo do pada teologije kao glavnog osnova univerzitetskog obrazovanja.
Udovištvo i odnos sa sinom
Franjo I, car Svetog Rimskog Carstva, umro je 18. augusta 1756. godine dok je s dvorom bio u Innsbrucku na svadbi njihovog drugog sina Leopolda. Marija Terezija je bila devastirana. Njihov najstariji sin Josip je izabran za cara Svetog Rimskog Carstva. Marija Terezija je prestala nositi svaku vrstu nakita, ošišala kosu, obojila sobe u crno i oblačila se u crninu do kraja života. Potpuno je napustila dvorski život, javne događaje i teatar. Kroz cijelo udovištvo mjesec august i osamnaesti dan svakog mjeseca je provodila sama u svojoj sobi, što je negativno utjecalo na njeno mentalno zdravlje. Svoje duševno stanje po Franjinoj smrti je opisala riječima:
"Sada se jedva poznajem. Postala sam poput životinje bez pravog života ili razuma."
Svog najstarijeg sina Josipa je proglasila Franjinim nasljednikom na mjestu svog savladara. Od tada pa nadalje, majka i sin su imali česte ideološke rasprave. Marija Terezija je u februaru 1766. godine pretrpjela još jedan gubitak: umro je Haugwitz. Sinu je prepustila apsolutnu kontrolu nad vojskom po smrti grofa Leopolda Josepha von Dauna.
"Jedno drugo viđamo samo za večerom... Njegova ćud je gora i gora svakog dana... Molim te, spali ovo pismo... Samo želim izbjeći javni skandal." mini|lijevo|Josip, najstariji sin i savladar Marije Terezije [[1775. godine.]] U drugom pismu, upućenom istoj osobi, žalila se:
Naravno, na kraju je bila nagovorena da ne abdicira. Sam Josip je često prijetio da će abdicirati kao njen suvladar i car Svetog Rimskog Carstva, ali i on je bio nagovoren da to ne uradi. Međutim, njene prijetnje abdikacijom su rijetko bile smatrane ozbiljnjim; bilo je poznato da Marija Terezija svoj oporavak od boginja 1767. godine smatrala znakom da Bog želi da ona vlada do smrti. U Josipovom interesu je bilo da ona ostane na prijestolju do svoje smrti, jer je tako imao nadređenog kojeg je mogao okrivljavati za svoje neuspjehe, te je tako izbjegavao preuzimanje odgovornosti za svoje postupke.
Josip je s ministrima isplanirao podjelu Poljske uprkos protivljenju Marije Terezije. Njen osjećaj za pravdu ju je tjerao da odbaci ideju podjele države koja bi naštetila narodu te države. Josip ju je uvjerio da je već kasno odbaciti planove. Uz to, Marija Terezija je sama pristala na podjelu Poljske kada je shvatila da će pruski kralj Fridrik II. Veliki i ruska carica Katarina II Velika podijeliti Poljsku učestvovala Marija Terezija ili ne. Kao kraljica Ugarske, Marija Terezija je polagala pravo na Galiciju i Lodomeriju koju su ugarski vladari priželjkivali od 13. stoljeća, te je na kraju i preuzela tu pokrajinu i postala kraljica Galicije i Lodomerije. Prema Fridrikovim riječima, "što je više plakala, više je uzela".
Smrt
mini|desno|Marija Terezija i njen muž su sahranjeni u zajedničkom grobu čiju je izradu i ispisavanje Marija Terezija naredila za vrijeme svog života. Kada je umrla dodan je samo datum njene smrti. Malo je vjerovatno da se Marija Terezija ikada u potpunosti oporavila od boginja koje je prebolovala 1767. godine, kao što su pisci iz 18. stoljeća tvrdili. Patila je od kratkoće daha, hroničnog umora, kašlja, nekrofobije i nesanice, a kasnije je dobila i edem. Od smrti njenog muža pa do njene vlastite smrti pogoršavalo se i njeno mentalno zdravlje.
Iza sebe je ostavila obnovljeno carstvo koje je utjecalo na ostatak Evrope dugo nakon njene smrti. Njeni nasljednici su se ugledali na njen primjer i nastavili modernizovati carstvo. Pripajanje Kraljevine Galicije i Lodomerije je doprinijelo stvaranju još jačeg multinacionalnog karaktera carstva koji će na kraju dovesti do njegovog uništenja.
Uvođenjem obaveznog školovanja kao metode germanizacije je na kraju izazvalo preporod češke kulture.
Marija Terezija je sahranjena zajedno s mužem u Carskoj kripti, u lijesu čiju je izradu naredila za života.
Puna titula
Puna titula Marije Terezije nakon muževe smrti glasila je:
Marija Terezija, milošću Božijom, carica-udovica Svetog Rimskog Carstva, kraljica Ugarske, Češke, Dalmacije, Hrvatske, Slavonije, Galicije, Lodomerije, itd, nadvojvotkinja Austrije, vojvotkinja Burgundije, Štajerske, Koruške, Kranjske, Brabanta, Limburga, Luksemburga, Gueldersa, Württemberga, Gornje i Donje Šleske, Milana, Mantue, Parme, Piacenze, Guastalle, Auschwitza, Zatora, Lotaringije, i Bara velika kneginja Transilvanije, kneginja Švabije, markgrofica Moravije, Burgaua, Gornje i Donje Lusatije, grofica Habsburga, Flandrije, Tyrola, Hennegau, Kyburga, Gorizije, Gradiške i Namura, gospodarica Marka i Mechlina, vojvotkinja-udovica Lotaringije i Bara, velika vojvotkinja-udovica Toskane.
Porijeklo
Za razliku od većine ostalih članova dinastije Habsburg, roditelji Marije Terezije nisu bili u bliskom srodstvu, te Marija Terezija stoga nije bila pogođena genetskim defektima poput habsburške usne.
La Flecha, Bolaños
La Flecha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Bolaños.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1394 m.
Ad Dafnah (razvrstavanje)
Ad Dafnah ima više značenja:
Junced
Junced, ime koje se greškom, kao etnički naziv, javlja u jednom španjolskom dokumentu iz 1718. godine, na misiji San Antonio de Valero u Teksasu. Spominje se kao ime plemena pokrštenog Indijanca Juana Pasquala, koji se 1719 dva puta spominje kao pripadnik plemena Jumi. Ovaj drugi naziv dobro je poznata varijanta imena plemena Hume, pa nema sumnje da je Juan Pasqual bio Hume Indijanac.
Swanton Juncede ima na svojoj listi Coahuiltecanskih plemena. Pripadnost Hume Indijanaca porodici coahuiltecan je upitna, a živjeli su u sjeverozapadnoj Coahuili i susjednom Teksasu. Drugo Hume pleme iz država Durango i Sinaloa su im nesrodni i pripadaju široj skupini Xixime, i treće Hume pleme u Chinantece. Hodge u svojem priručniku o Indijancima naziv Junced nema na svojoj listi
Le Fornaci, Grosseto
Le Fornaci je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 479 m.
Partidas, Zapotlanejo
Partidas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapotlanejo.
C40H48N2O6
Molekulska formula C40H48N2O6 se može odnositi na:
Partidas, Zapotlanejo
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1730 m.
El Ojito (razvrstavanje)
El Ojito ima više značenja:
Fossalunga, Treviso
Fossalunga je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1539 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Ad Daraj (razvrstavanje)
Ad Daraj ima više značenja:
Colonia Nueva Santa Rosa, Múzquiz
Colonia Nueva Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Múzquiz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 536 m.
Großkampenberg
Groskampenberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 235 opštinskih središta okruga Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 162 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7232229.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim Groskampenberg se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Ajfelkrajs Bitburg-Prim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 525 metara. Površina opštine iznosi 6,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 162 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 26 stanovnika/km².
Naomi Campbell
Naomi Campbell je britanski supermodel, rođena je 22.maja 1970.godine u Londonu. Otkrivena je sasvim slučajno na ulici u Londonu, kad je imala tek 15 godina. Prvo snimanje joj je bilo za britanski Elle. Radila je reklamne spotove, kampanje, kataloge i revije za mnoge poznate modne kuće i kreatore kao što su Ralph Lauren i Versace. Pored mode, bavi se i glumom i pevanjem. Njen album Baby Woman prodat je u milion primeraka širom sveta. Takođe se pojavljivala u spotovima nekih poznatih muzičara kao što su George Michael i Michael Jackson. Magazin People proglasio ju je za jednu od 50 najleših žena sveta 1991. godine.
Annapolis, Maryland
Annapolis je glavni grad američke savezne države Maryland, na istoku Sjedinjenih Američkih Država od 38 499 stanovnika.
Annapolis je poznat kao sjedište Vojne mornaričke akademije (United States Naval Academy).
Geografske karakteristike
Annapolis leži u Zaljevu Chesapeake, na ušću rijeke Severn, udaljen 42 km južno od Baltimora i oko 47 km istočno od Washingtona, tako da je danas dio metropolitanske zone Baltimor - Washington.
Historija
Prvo naselje pod imenom Providence osnovali su puritanski izbjeglice 1649. Jednu kratko razdoblje između 1783. - 1784. Annapolis je bio privremeni glavni grad Sjedinjenih Američkih Država.
C43H58N4O12
Molekulska formula C43H58N4O12 se može odnositi na:
Xalticpac (razvrstavanje)
Xalticpac ima više značenja:
Svemirski centar Imam Sadik
mini|desno|250px| Svemirski centar Imam Sadik Svemirski centar Imam Sadik (perz. مركز فضايي امام صادق, ili Iranski nacionalni opservatorij, INO) je iranski glavni kompleks za promatranje svemira. Imenovan je po šestom šijitskom imamu i nalazi se približno 12 km sjeverno od gradića Naraka u Delidžanskom okrugu odnosno pokrajini Markazi. Izgrađen je na brdu Kamar-Mijan nadmorske visine od 2550 m odnosno na zapadnim padinama planine Validže (ili Din(a)ve, dio masiva Karkas), a otvoren je u junu 2013. uz prisustvo tadašnjeg ministra obrane A. Vahidija odnosno predsjednika M. Ahmadinežada. Centar sadrži uređaje za tri različite metode promatranja: radarskim, elektro-optičkim i radio putem. Objekti ovog integriranog kompleksa uključuju radar s faznom rešetkom (8 x 8 antena), dvije kupolne stanice s teleskopima, pet radio-teleskopa odnosno interferometra, te kružnu upravljačku bazu. Prema planovima iz ranih 2000-ih opservatorij bi također trebao sadržavati i najveći nacionalni teleskop mase 55 tona odnosno dijametra 200 do 340 cm, jedan od 40 najvećih u svijetu. Postrojenjima upravljaju iranska vojska i nacionalna svemirska agencija.
Carqueiranne
Karkjeran je naselje i opština u Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Var koja pripada prefekturi Tulon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 8 436 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 582 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,48 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 26 metara (maksimalnoj 305 m, a minimalnoj 0 m).
Kalijum acesulfam
Kalijum acesulfam je bezkalorijski veštački zaslađivač. Takođe je poznat kao acesulfam K ili Ace K (K označava hemijski element za kalijum). U prodaji je pod imenima Sunett i Sweet One. U Evropskoj unije, on se vodi pod E brojem (kodom aditiva) E950.
Ovo jedinjenje je slučajno otkrio 1967. nemački hemičar Karl Klaus u kompaniji Hoechst AG (sad Nutrinova). Hemijska struktura, kalijum acesulfama je kalcijumova so 6-metil-1,2,3-oksatiazin-4(3H)-on 2,2-dioksida. On je beo kristalni prah sa molekulskom formulom C4H4KNO4S i molekulskom težinom od 201,24 g/mol.
Campo la Fontana, Isernia
Campo la Fontana je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 217 m.
Utile, Benevento
Utile je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 122 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 345 m.
Les Amours de monsieur Vieux Bois
Les amours de Mr. Vieux Bois (na engleskom The Adventures of Obadiah Oldbuck), također poznat pod naslovom Histoire de M. Vieux Bois ili, jednostavno, Monsieur Vieuxbois, je kratka knjiga koju je napisao i ilustrirao švicarski karikaturist Rodolphe Töpffer. Naslovni protagonist je muškarac koji doživljava bizarne i šaljive pustolovine pri pokušaju da se oženi za ženu u koju je zaljubljen. Knjigu je Töpffer prvi put napisao 1827. godine iz zabave te je nije objavio. Tek 1837. je objavio verziju od 88 stranica na kojoj se nalazilo 198 crteža. Töpffer je za Vieuxbois i slične knjige koristio izraz histoires en enstampes ("gravirane priče") i smatrao da su zbog svoje kombinacije crteža i jednostavnog teksta idealno štivo za djecu i publiku iz nižih klasa. Knjiga je doživjela veliki uspjeh, a 1839. godine i drugo izdanje. Već 1841. su se pojavila izdanja u UK, a 1842. u SAD, iako s engleskim tekstom, i bez pripisivanja autorstva Töpfferu. Dio današnjih historičara, pak, M. Vieux Bois smatra prvim stripom u historiji.
Мала Плана (Прокупље)
Мала Плана је насеље у Србији у општини Прокупље у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 608 становника (према попису из 1991. било је 875 становника).
Демографија
У насељу Мала Плана живи 485 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,3 година (40,5 код мушкараца и 44,1 код жена). У насељу има 209 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,91.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Palmo Real, Tiquicheo de Nicolás Romero
Palmo Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1452 m.
Cricovu Dulce, Iedera
Cricovu Dulce je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Iedera.
La Tixca, Santa Catarina Loxicha
La Tixca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Loxicha.
Cricovu Dulce, Iedera
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 418 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Pita Indijanci
Pita Indijanci (pl. Pitas), Pleme Coahuiltecan ili Tamaulipecan Indijanaca koje je u 18. stoljeću živjelo sjeverno i južno od Rio Grande u sjeveroistočnom Meksiku i SAD-u, Teksas. Podaci o njima su dosta oskudni. Kao lokacija spominje se 1727. Nuevo León blizu današnjeg Lampazosa na misiji Nuestra Señora de los Dolores de la Punta. Također ih je bilo i na misiji San Antonio de Valero kod San Antonia u Teksasu, koja je utemeljena 1718. i na misiji San Juan Bautista blizu Guerrera u sjeveroistočnoj Coahuili, gdje ih je nešto preostalo do 1783. Thomas N. Campbell drži da bi mogli biti identični plemenu Pitalac čiji je dom bio duž Rio Grande blizu modernog Lareda u Teksasu.
Xaltipa (razvrstavanje)
Xaltipa ima više značenja:
Donja Briska
Donja Briska (albanski Brisku i Poshtëm [bɾiˈsku i ˈpoʃtəm]), naselje u opštini Bar u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 46 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 145 stanovnika).
C42H69NO15
Molekulska formula C42H69NO15 se može odnositi na:
Donja Briska
Demografija
U naselju Donja Briska živi 33 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,3 godina (37,7 kod muškaraca i 43,3 kod žena). U naselju ima 14 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,29.
Comecrudo
Comecrudo.- Comecrudan pleme ,tradicionalno su se smatrali ogrankom porodice Coahuiltecan koje u kasnom 17 i 18. stoljeću živi u sjevernom Tamaulipasu. Ime im u prijevodu sa španjolskog znači "raw meat eaters" ili "Those who eat raw".). U drugoj polovici 18. stoljeća nastanjeni su duž južne obale Rio Grande, blizu Reynose. Područje njihovog lova i sakupljanja vjerojatno je bilo na obje obale rijeke. Tokom povijesti Comecrudo su nazivani i imenom Carrizos, što je bio naziv za više lokalnih grupa duž Rio Grande, koja su se klasificirali u Coahuiltecane .Godine 1886. etnolog A. S. Gatschet pronalazi nekoliko starijih Comecrudo Indijanaca blizu Reynose koji su još znali svoj jezik, što je pomoglo lakšoj klasifikaciji jezika južnog Teksasa i sjeveroistočnog Meksika.
Ad Dawār (razvrstavanje)
Ad Dawār ima više značenja:
Рејон
Рејон (неправилно реон, застарело рајон) део је територије који је издвојен у зависности од неких чинилаца (економски, физичко-географски, регионални и сл). Одликује га одређена географско-територијална хомогеност и специфичност. Према величини могу се издвојити микро-, мезо- и макрорејони. Такође рејон може бити административно територијална јединица у уређењу појединих држава, нпр. — Русија, Белорусија и др. Понекад се рејон сматра синонимом за регију.
Подела рејона
У односу на њихову функционалну класификацију и издвајање можемо разликовати следеће типове рејона:
Republika Srpska (1992–1995)
Republika Srpska je između 1992. i 1995. bila faktički nezavisna paradržava. Formirana je na delu teritorije nekadašnje SR Bosne i Hercegovine, jedne od republika bivše SFR Jugoslavije.
Teritorija i granice
Republika Srpska je obuhvatala nekoliko geografskih celina - Bosansku Krajinu, Posavinu, Semberiju, Romaniju, Podrinje i istočnu Hercegovinu. Graničila se sa Saveznom Republikom Jugoslavijom na istoku, Republikom Srpskom Krajinom na zapadu, Hrvatskom na severu i jugu, kao i sa Republikom Bosnom i Hercegovinom i Hrvatskom Republikom Herceg-Bosnom duž linija fronta.
Istorija
Između 1992. i 1995. Vojska Republike Srpske VRS je bila u ratu sa Armijom Republike Bosne i Hercegovine ARBiH i Hrvatskim vijećem obrane HVO. 30. avgusta 1995. počinje NATO bombardovanje Republike Srpske. Na kraju rata, potpisan je Dejtonski mirovni sporazum, 21. novembra 1995. godine. Republika Srpska je tada međunarodno priznata kao jedan od dva entiteta, koji čine državu Bosnu i Hercegovinu (drugi entitet je Federacija Bosne i Hercegovine). Republika Srpska je priznata na 49% teritorije Bosne i Hercegovine, a Federacija Bosne i Hercegovine na 51%.
Caretaker (Star Trek: Voyager)
Caretaker je prva epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 16. januara 1995. godine. Radnja, koja se posredno naslanja na ranije epizode TV-serija Star Trek: The Next Generation i Star Trek: Deep Space Nine prikazuje kako USS Voyager, brod Zvjezdane flote koji je tragao za Maquisima postane zahvaćen neobičnim fenomenom zbog koga završi na drugom kraju galaksije te njegova posada, zajedno sa Maquisima koje je bila snašla ista sudbina, mora pronaći put kući.
Epizoda je prikazana na UPN, novopokrenutoj TV-mreži koja je upravo na taj dan započela sa emitiranjem. Gledalo ju je 21,3 miliona gledalaca, što je bio rekord koji kasnije epizode neće nadmašiti.
Kritičari su imali podijeljena mišljenja, koja se uglavnom tiču "neurednog" scenarija, uključujući neke detalje vezane uz fiktivni svijet.
Jedermann (film)
Jedermann austrijski igrani film snimljen 1961. godine u režiji Gottfrieda Reinhardta. Temelji se na istoimenoj drami Huga von Hofmanstahla, a koja je, pak, temeljena na engleskoj srednjovjekovnoj drami Everyman. Protagonist, koga tumači Walter Reyer, je običan čovjek koji prolazi kroz niz alegorijskih dogodovština u kojima se iznosi kršćanski nauk o Dobru i Zlu. Dramu je godine 1920. u Salzburgu postavio Reinhardtov otac Max, znameniti teatarski režiser. Film predstavlja jednostavni prikaz predstave koja se tradicionalno održava u Salzburgu.
Biskupići
Biskupići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Visoko koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 250 stanovnika.
Ad Daḩlah (razvrstavanje)
Ad Daḩlah ima više značenja:
Arnautovići
Arnautovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Visoko koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 487 stanovnika.
Istorija
U naselju Arnautovići nalazi se arheološko područje Mile, gdje se nalazila crkva sv. Nikole i franjevački samostan. Tu se i održavao Velikoi rusag bosanski. Ubraja se među najvažnije lokalitete srednjovjekovne visočke doline.
Naselje Arnautovići (naziv je dobilo u 17. ili 18. stoljeću) - srednjovjekovne Mile- smješteno je u Visočkom polju, na desnoj strani Bosne, blizu ušća rječice Goruše. Okruženo je visokim nasipom željezničke pruge, cestom i koritom rijeke Bosne. Prema sjeveru je tuda vodio put za poznata historijska i kulturna srednjovjekovna mjesta Sutjesku i Bobovac, a prema jugu za Podvisoki i Fojnicu.
Lokalitet na kojem se nalaze ostaci crkve zove se Zidine ili Crkvina, nalazi se uz sjeverni rub sela, blizu desne obale Bosne.
Na današnji izgled područja poseban utjecaj imala je gradnja željezničke pruge 1947. godine. Tom prilikom ruševine su grubo poravnate i na njima podignute barake za smještaj omladinskih radnih brigada. Kasnije je izgrađena cesta, kojom je područje zajedno sa crkvom presječeno na dva dijela. Uz put su građeni privatni stambeni objekti, od kojih se jedan nalazi neposredno uz lokalitet.
El Ojo de Agua (razvrstavanje)
El Ojo de Agua ima više značenja:
Antrim, New Hampshire
Antrim je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nju Hempšir.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.397, što je 8 (0,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
C4H10O2S2
Molekulska formula C4H10O2S2 se može odnositi na:
Ad Daḩrah (razvrstavanje)
Ad Daḩrah ima više značenja:
Vajska
Vajska je naselje u opštini Bač u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3169 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 3272 stanovnika).
Demografija
U naselju Vajska živi 2393 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,0 godina (36,4 kod muškaraca i 39,5 kod žena). U naselju ima 1096 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,89.
Stanovništvo u ovom naselju veoma je nehomogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Monroe, Louisiana
Monro je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 48.815, što je 4.292 (-8,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Xaltipan (razvrstavanje)
Xaltipan ima više značenja:
Ad Dimnah (razvrstavanje)
Ad Dimnah ima više značenja:
Tamaulipec
Tamaulipec (Maratino), kolektivno ime za poveći broj manjih indijanskih plemena i bandi iz Tamaulipas u Meksiku i susjednih predjela. Tamaulipeci su svrstavani porodici Coahuiltecan, Velika porodica Hokan.