cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meister Eckhart
Životopis
Pripadao je dominikanskom redu katoličke crkve. Držao je propovedi i po manastirima. Njegove propovedi su zapisivane i širene, što je izazvalo zvaničnu crkvu da mu se suprotstavi, posle čega je inkvizicija počela da progoni sve one koji su izražavali njegove stavove. Njegov red je nastojao da ga zaštiti i da posvedoči njegovu pravovernost, sve dok nije bila donesena neopoziva odluka. Ekhart je odbio optužbe inkvizitora, ali je pozvan pred papu u Avinjon. Majster Ekhart se poslednji put pominje kao živ 1327. godine.
Njegova je učenja papa Ivan XXII. proglasio heretičkim 1329. godine, osudivši 28 njegovih teza.
Učenje
U središtu Ekhartovog učenja leži uzletna moć duše, koja odeljivanjem od telesnog i svetovnog hrli svojem iskonu.
Marko Furije Kamil (konzul 8)
Marko Furije Kamil (Marcus Furius Camillus, kraj 1. vijeka pne. - početak 1. vijeka) bio je rimski političar iz doba ranog Carstva, poznat kao blizak prijatelj cara Tiberija. Godine 8. je služio kao carski Rimski konzul. Nakon što je car August, bijesan zbog skandala u koji je uvučen Lucije Emilije Paul, godine 8. razvrgnuo zaruke svog unuka i budućeg cara Klaudija i Paulove kćeri Emilije Lepide, određeno je da će se Klaudije vjeriti za Kamilovu kćer Liviju Medulinu. Međutim, ona je iznenada umrla na dan vlastitog vjenčanja godine 9 ili 10.
Vjeruje se kako je Kamil usvajanjem postao otac Lucija Aruncija Kamila Skribonijana, konzula za 32. i guvernera Dalmacije.
Las Ánimas, Quitupan
Las Ánimas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1636 m.
Siliștea, Umbrărești
Siliștea je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Umbrărești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 352 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
Bruce Davison
Bruce Davison (28. jun 1946) je američki glumac koji je slavu stekao ulogom Willarda Stilesa u kultnom horor-filmu Willard, a koji je mlađoj publici poznat po ulozi senatora Roberta Kellyja u filmovima X-Men i X2. Za ulogu Davida u filmu Longtime Companion je 1989. godine osvojio Zlatni globus za najboljeg sporednog glumca.
Hilscheid
Hilšajd je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 107 opštinskih središta okruga Bernkastel-Vitlih. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 270 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7231054.
Izvješće Johna Jaya
Narav i opseg problema seksualnog zlostavljanja maloljetnih osoba koje su počinili katolički svećenici i đakoni u Sjedinjenim Državama (engl. The Nature and Scope of the Problem of Sexual Abuse of Minors by Catholic Priests and Deacons in the United States), obično nazivano Izvješće Johna Jaya (engl. John Jay Report), izvješće je Kolegija za kazneno pravo Johna Jaya iz 2004. godine, koje je naručila Američka katolička biskupska konferencija, a temelji se na anketama provedenim u rimokatoličkim biskupijama u Sjedinjenim Državama. Prvotna inačica izvješća postavljena je na Internet 27. veljače 2004. godine, a ispravci i revizije objavljeni su 16. travnja. Tiskana inačica objavljena je u lipnju 2004. godine.
Pozadina
U lipnju 2002. godine, kao posljedica skandala seksualnog zlostavljanja u Katoličkoj Crkvi u Sjedinjenim Državama, Američka katolička biskupska konferencija na sastanku u Dallasu donijela je Povelju o zaštiti djece i mladih. Poveljom je stvoren Nacionalni revizijski odbor, čija je obveza bila, zajedno s punom suradnjom biskupija, izrada deskriptivne studije o naravi i opsegu problema seksualnog zlostavljanja maloljetnih osoba koje je počinio kler. Nacionalni revizijski odbor angažirao je Kolegij za kazneno pravo Johna Jaya Gradskog sveučilišta u New Yorku da provede studiju analizirajući navode o seksualnom zlostavljanju u katoličkim biskupijama u Sjedinjenim Državama. Razdoblje koje je obuhvaćeno studijom Johna Jaya protezalo se od 1950. sve do 2002. godine. Proizvod studije bilo je izvješće Nacionalnog revizijskog odbora s naslovom "Narav i opseg problema seksualnog zlostavljanja maloljetnih osoba koje su počinili katolički svećenici i đakoni u Sjedinjenim Državama" koje se obično naziva "Izvješćem Johna Jaya".
Sažetak izvješća
U izvješću je utvrđeno da je tijekom razdoblja od 1950. do 2002. godine ukupno 10.667 pojedinaca navelo djela seksualnog zlostavljanja djece. Od tog su broja biskupije uspjele potkrijepiti dokazima 6.700 navoda protiv 4.392 svećenika u SAD-u što je oko 4% od svih 109.694 svećenika koji su službovali u razdoblju koje je bilo obuhvaćeno studijom. Broj navodnih zlostavljanja povećao se u 1960-ima, dosegao vrhunac u 1970-ima, opao u 1980-ima i vratio se 1990-ih na razine iz 1950-ih.
Ankete su filtrirale informacije prikupljene iz biskupijskih datoteka o svakom svećeniku optuženom za seksualno zlostavljanje kao i o svakoj svećenikovoj žrtvi tako da istraživački tim nije imao pristup imenima optuženih svećenika ili biskupija u kojima su radili. Biskupije se ohrabrivalo da objave vlastita izvješća utemeljena na anketama koje su same provele. Od 4.392 svećenika koji su bili optuženi policija je kontaktirala s njih 1.021, a od tog broja bilo je optuženo njih 384 pri čemu je izrečeno 252 presuda protiv optuženih osoba i 100 zatvorskih kazna; 3.300 osoba nije istraženo zbog toga što su navodi izrečeni nakon što su optuženi svećenici umrli.
Stoga je 6% svih svećenika protiv kojih su izrečeni optužujući navodi osuđeno, a oko 2% izrečenih zatvorskih kazna tijekom tog razdoblja završene su 2002. godine. Prema izvješću Johna Jaya trećina navoda prijavljena je u godinama 2002. i 2003. Druga trećina navoda prijavljena je između 1993. i 2001. godine.
Metodologija
Studija se temeljila na anketama koje je provelo 97% katoličkih biskupija u Sjedinjenim Državama. Anketama su prikupljene informacije iz biskupijskih datoteka o svakom svećeniku optuženom za seksualno zlostavljanje i o svakoj svećenikovoj žrtvi. Ove su informacije filtrirane tako da istraživački tim nije imao pristup imenima optuženih svećenika ili biskupija u kojima su radili. Izvješće predstavlja zbirne nalaze. Biskupije su ohrabrivane da objave vlastita izvješća utemeljena na anketama koje su same provele.
Narav problema
Studija Johna Jaya analizirala je navode seksualnog zlostavljanja koji su prikupljeni anketiranjem katoličkih biskupija.
Navodi
Razdoblje obuhvaćeno studijom Johna Jaya započelo je 1950. i završilo 2002. godine. Broj se navodnih zlostavljanja povećao 1960-ih, dosegao vrhunac 1970-ih, opao 1980-ih i vratio se 1990-ih na razine iz 1950-ih.
Od 11.000 navoda koje su prijavili biskupi u studiji Johna Jaya njih 3.300 nije bilo istraženo jer su navodi prijavljeni nakon što su optuženi svećenici umrlo. 6.700 navoda potkrijepljeno je dokazima što znači da za 1.000 njih nisu pronađeni dokazi.
Prema Izvješću Johna Jaya jedna trećina optužaba prijavljena je u godinama 2002. i 2003. Druga trećina navoda prijavljena je između 1993. i 2001. godine.
Profil navodnih zlostavljanja
Studijom Johna Jaya otkriveno je da "poput opće populacije, seksualno zlostavljanje djece u Katoličkoj Crkvi očigledno čine muškarci koji su bliski s djecom koju su navodno zlostavljali." Prema studiji "izgleda da mnogi (zlostavljači) rabe taktiku groominga da bi namamili djecu da pristanu na zlostavljanje, a zlostavljanje se zbiva u domu navodnog zlostavljača ili žrtve." Studija je okarakterizirala ova namamljivanja kao djela poput kupnje manjih darova, dopuštanje žrtvi da vozi auto i pozivanje mladih na sportska zbivanja. Najčešći kontekst za zlostavljanje bio je nekakav društveni događaj, a mnogi su se svećenici socijalizirali s obiteljima žrtava. Zlostavljanja su se zbivala na raznim mjestima, a najčešće su to bile svećeničke rezidencije.
Izvješće Johna Jaya katalogiziralo je više od dvadeset tipova seksualnog zlostavljanja čiji je raspon obuhvaćao od verbalnog napastovanja do penetracije penisom. Rečeno je da se većina zlostavljača upuštala u višestruke tipove zlostavljanja. Prema izvješću samo 9% optuženih izvršenih djela bilo je ograničeno na neprimjereno dodirivanje preko žrtvine odjeće. Studijom je objavljeno da je nešto više od 27% navoda uključivalo kleričko izvođenje oralnog seksa, a 25% je uključivalo penetraciju pensiom ili pokušaj penetracije penisom. Većina je navoda uključivala dodirivanje preko ili ispod odjeće.
Rancho el Trece, San Pedro Tlaquepaque
Rancho el Trece je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Pedro Tlaquepaque.
Izvješće Johna Jaya
Profil navodnih zlostavljanja
Studija je smatrala da seksualno zlostavljanje "uključuje kontakte ili interakcije između djeteta i odrasle osobe kada se dijete rabi kao predmet seksualne gratifikacije za odraslu osobu." Izvješće je kategoriziralo navode seksualnog zlostavljanja čak ako navodi nisu uključivali prisilu ili genitalni ili fizički kontakt.
Rancho el Trece, San Pedro Tlaquepaque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1548 m.
Izvješće Johna Jaya
Profil navodnih zlostavljanja
Navodna djela zlostavljanja bila su detaljno specificirana kako slijedi:
Profil žrtava
U izvješću Johna Jaya utvrđeno je da su 81% žrtava činili muškarci; a od svih žrtava njih 22% bilo je mlađe od 10 godina, 51% imalo je od 11 do 14 godina, a 27% imalo je od 15 do 17 godina.
Profil zlostavljača
Polovica svećenika imali su 35 godina ili manje u trenutku prvog slučaja navodna zlostavljanja. Manje od 7% svećenika izvijestilo je da su doživjeli fizičko, seksualno ili emocionalno zlostavljanje kao djeca. Iako je 19% optuženih svećenika imalo problema sa zloporabom alkohola ili drugih tvari, samo 9% je rabilo droge ili alkohol tijekom navodnih slučajeva zlostavljanja. Gotovo 70% zlostavljačkih svećenika zaređeno je prije 1970. godine nakon što su polazili pretkoncilska sjemeništa ili ona sjemeništa koja su imala malo vremena da se prilagode reformama 2. vatikanskog koncila.
Od svećenika koji su optuženi za seksualno zlostavljanje 59% je optuženo samo za jedan navod. 41% svećenika bili su subjekt više od jednog navoda. Samo nešto manje od 3% svećenika bilo je subjekt deset ili više navoda. 149 svećenika koji su imali više od 10 navoda protiv njih učinilo je 2.960 od ukupnog broja navoda.
Biskupijska svjesnost problema
Kao odgovor na kritike da je katolička hijerarhija trebala djelovati brže i odlučnije u uklanjanju svećenika optuženih za seksualno nedolično ponašanje, suvremeni biskupi odgovorili su da je hijerarhija bila sve donedavno nesvjesna opasnosti selidbe svećenika od jedne do druge župe i u skrivanju svećeničkih problema od onih kojima su služili. Primjerice, kardinal Roger Mahony iz Nadbiskupije losangeleske izjavio je: "Više puta smo ponovili da ... su se naše razumijevanje ovoga problema i način na koji se danas ophodimo prema njemu promijenili i da u tim proteklim godinama, proteklim desetljećima, ljudi nisu shvaćali koliko je to bilo ozbiljno, stoga se umjesto izravnog i potpunog povlačenja ljudi iz službe radije njih premještalo."
Biskupijski odgovor na navode
Neki su biskupi oštro kritizirani za premještanje optuženih svećenika od župe do župe gdje su svećenici nastavili održavati osobni kontakt s djecom umjesto da su tražili da se trajno uklone iz svećeništva. Umjesto da su prijavili incidente policiji, mnoge su biskupije usmjerile svećenike prijestupnike da potraže psihološki tretman i pomoć. Prema izvješću Johna Jaya gotovo 40% svećenika koji su navodno počinili seksualno zlostavljanje sudjelovalo je u terapijskim programima. Što je više navoda svećenik imao, to je bilo vjerojatnije da će sudjelovati u tretmanu.
Crkva je široko kritizirana kada je otkriveno da su neki biskupi znali o nekim navodnim počinjenim zločinima, ali su optužene osobe premještali umjesto da zatraže njihovo trajno uklanjanje iz svećeništva. U obranu takve prakse neki su isticali da su upravitelji javnih škola upleteni na sličan način kada su se bavili s optuženim učiteljima, kao što je to bilo s Američkim dječačkim izviđačima.
Kao odgovor na te navode branitelji Crkvenih djelovanja sugerirali su da su, u premještanju svećenika nakon tretmana, biskupi djelovali prema najboljem medicinskom savjetu tada dostupnom, što je politika koju je slijedio američki sustav javnih škola kada se suočavao s optuženim učiteljima.
Neki biskupi i psihijatri tvrdili su da je prevladavajuća psihologija tih vremena sugerirala da se takvo ponašanje može izliječiti kroz savjetovanje. Mnogi zlostavljački svećenici odlazili su na savjetovanje prije nego su ih premjestili. Kritičari su propitkivali jesu li biskupi nužno kadri donositi pouzdanu procjenu nakon svećenikova oporavka. Svećenicima je dopušten povratak i preuzimanje prethodnih dužnosti s djecom samo kad su psiholozi ili psihijatri koji su sudjelovali u tretmanu savjetovali biskupima da je sigurno da svećenik preuzme ponovo svoje dužnosti.
Prema studiji Johna Jaya 3% svih svećenika protiv kojih su prijavljeni navodi bili su okrivljeni, a oko 2% dobilo je zatvorske kazne."
Iz pravne perspektive, najozbiljnije kritike osim samih incidenata o seksualnom zlostavljanju djece odnosile su se na biskupe koji su propustili prijaviti optužbe policiji. Kao odgovor na propust u prijavljivanju zlostavljanja policiji, zakonodavci su promijenili zakon kojim se obvezalo prijavljivanje zlostavljanja policiji. Primjerice, Massachusetts je 2002. odobrio zakon koji zahtijeva da su religijski službenici dužni prijaviti zlostavljanje djece.
Čimbenici koji su pridonijeli problemu zlostavljanja
Izvješće Johna Jaya identificiralo je sljedeće čimbenike koji su pridonijeli problemu seksualnog zlostavljanja:
Michel de Montaigne
right|300px Mišel Ejkem de Montenj (Michel Eyquem de Montaigne, 28. februar 1533 - 13. septembar 1592) bio je francuski mislilac, moralista, političar i književnik iz doba Renesanse.
Biografija
Montenj je rođen 1533. u francuskoj regiji Akvitanija, na porodičnom imanju dvorca Montenj, u mestu Sen Mišel de Montenj blizu Bordoa. Porodica mu je bila veoma bogata i obrazovala ga je u duhu humanizma. Karijeru je počeo kao pravnik.
Godine 1571. povukao se iz javnog života u jednu od kula svog dvorca gde je imao i bibilioteku. Tu je celu deceniju radio na svojim esejima, izolovan od društvenog i porodičnog života.
Kasnije je bio gradonačelnik Bordoa. Iako rimokatolik, trudio se da ublaži sukobe između katolika i protestanata. Cenili su ga i katolički kralj Francuske Anri III i protestant Anri od Navare.
Montenj je umro 1592. u dvorcu Montenj. Sahranjen je u blizini dvorca, a kasnije prenet u Bordo.
Eseji
Svoju prvu i drugu knjigu „Eseja“ objavio je 1580, a treću 1588. Ovo obimno delo sadrži oko 1.500 strana.
Način razmišljanja u esejima je različit u odnosu na klasičnu nauku. To su diskusije zasnovane na ličnom viđenju i analizi. Montenj diskutuje sa samim sobom, antičkim mudracima, filozofima i istoričarima. On ignoriše spoljni izgled fenomena (u tradiciji filozofije stoicizma), kritikuje sujeverje, i skeptičan je prema svim dogmama, predrasudama i autoritetima. Montenj često koristi anegdote i lična iskustva u esejima, što je u njegovom vremenu smatrano nepotrebnim ličnim isticanjem, a ne originalnošću. Kasnije, ovaj lični pečat, vešta kombinacija naučnog znanja i ličnog pripovedanja, tumačen je kao slika i prilika načina razmišljanja i dilema mislilaca iz doba Renesanse.
Slobodni filozof Montenj bavi se različitim temama: književnošću, filozofijom, moralom, obrazovanjem itd. U vezi obrazovanja, ističe važnost ličnog iskustva i samostalnog istraživanja. Montenj je bio dete vremena okrutnih religijskih ratova, kada su korupcija morala i nepomirljivost vladali na svim stranama. Otuda je smatrao da su sva ljudska bića etički nesavršena. I pored ljudske nesavršenosti, odatle ne proizilazi da je istina nedostižna (što bi bio skepticizam u čisto negativnom smislu). Ljudska individua je jedino polazište odakle je moguća potraga za istinom. Često korišćen metod u esejima je metod proba i pogreški, što po Montenju odgovara ljudskoj prirodi sklonoj zabludama.
Montenjevi filozofski principi bili su preteča filozofije Dekarta, iako je Dekart smatrao logiku za prihvatljivu dogmu. Njegovo nepristrasno viđenje sveta i liberalna misao bili su temelj tradiciji francuskih moralista, i uticali su na brojne filozofe i pisce, kao što su Volter, Šekspir ili Niče.
Ovisnost
Ovisnost može biti psihička, fizička ili kombinacija ova dva vida.
Fizička ovisnost
Fizička ovisnost je stanje organizma koje nastaje uslijed uzimanja stvari koje uzrokuju ovisnost, kad više za održavanje homeostaze organizmu više nije dovoljno unošenje hrane i redovna fizička aktivnost i san (tj. osnovne ljudske potrebe), nego postoji fizička potreba organizma za određenim stimulansom na koji se organizam privikao.
Psihička ovisnost
Psihička ovisnost je bliska fizičkoj po manifestacijama (nešto čovjeku nedostaje), no uzrok nije (ili ne mora biti) tvarni, dakle ne mora se raditi o opojnim tvarima. Čovjek može biti ovisan o televiziji, Internetu, poslu, nekom drugom čovjeku, o bilo čemu. Uskraćivanje stimulansa dovodi do kriza sličnih kao i kod fizičke ovisnosti. Čest je slučaj osoba koje su ovisne fizički da postanu ovisne i psihički i obratno.
Liječenje
Izliječenje je uvijek moguće, a pristup ovisi o problemu.
Cerro Concha, Santa María Jacatepec
Cerro Concha je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Jacatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 535 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
El Brujo, Tamiahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 106 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 66 m.
Fenomenologija
Fenomenologija u 20. veku se odnosi na pravac u filozofiji koji je razvio Huserl i neki od njegovih sledbenika. Reč fenomenologija je bila poznata još u 18.veku. Tada je označavala nauku o fenomenima. Sâm naziv potiče od grčkih reči phainomenon (pojava) i logos (nauka, razuman govor, um). Danas se obično u kolokvijalnoj upotrebi termin „fenomen“ upotrebljava u značenju „pojave“, ali u filozofiji on ima šire i složenije značenje: to je suština koja se pojavljuje, otkriva našoj svesti, tj. pojavljivanje nečeg što stoji iza same pojave kao njena bit, smisao, temelj, izvor, bitak...
Poznato je da je Kant ljudima odricao mogućnost da teoretski spoznaju takve biti ili „ideje“ jer su ljudskoj spoznajnoj moći dostupne samo pojave, tj. samo ono što se u pojavi čulno pokazuje, a da zaključivanje od pojave na bit predstavlja paralogizam. Otuda je Kant isključio ideje iz sfere teorijskog uma, tj. iz sfere znanja i spoznavanja i prepustio ih volji praktičnog uma.
Hegel je, pak, polazeći upravo od stava da je pojava uvek pojava biti, odredio „fenomenologiju“ kao „prikaz svesti u njenom kretanju od prve neposredne suprotnosti svesti i predmeta do apsolutnog znanja“ kao posredovanog pojavljivanja same biti apsolutnog duha. Kao prikaz „iskustva svesti“ u njenom dijalektickom „samokretanju“ fenomenologija kod Hegela znači put do apsolutnog, tj. bitnog znanja – put na kojem duh postaje svestan svoje biti, tj. dolazi do bitnog znanja o sebi samome kao apsolutu. U pozitivističkom razdoblju nakon Hegela, pojam fenomenologije je bio indentičan opštem naučnom stavu kome je stalo samo do toga da tačno i verno opiše pojave i činjenice tzv. empirijskog sveta bez ikakvog pitanja za smisao, bit i bitak tih činjenica. Empirizam i pozitivizam cvetali su u drugoj polovini 19.veka ne samo na području pojedinačnih nauka od fizike do teologije, nego i filozofije. „Ka samim stvarima!“ kažu pozitivisti 19.veka filozofiji.
To isto i Huserl kaže, ali njegov zahtev za povratkom „ka samim stvarima“ (ka samim fenomenima) bitno se razlikuje od istoimene pozitivističke maksime, kako s obzirom na metodu dolaženja do „samih stvari“ tako i s obzirom na smisao i bitak fenomena. Prema Huserlovoj zamisli, fenomenologija je filozofski metod koji treba da zasnuje filozofiju kao strogu nauku. Tako shvaćena filozofija poklapa se sa pojmom prve filozofije, koja bi omogućila da se sva područja stvarnosti shvate u njihovom jedinstvu. Time bi se, takođe, postavio temelj za prevazilaženje krize u evropskoj kulturi u kojoj dominira nauka. Kriza se ogleda u mnoštvu suprotstavljenih naučnih teorija i filozofskih sistema. Nedostatak jedinstvene naučne osnove stvara relativizam naučnog saznanja i etičko-društvenih vrednosti. Upravo taj relatiivizam fenomenologija hoće da prevaziđe, i u skladu sa tim, ona ne predstavlja samo filozofski već i univerzalni metod, koji rasvetljava pod kojim je uslovima saznanje uopšte moguće. Njen krajnji cilj je pronalaženje sigurnog temelja saznanja, a time i utemeljenje evropskog načina života u kome nauka ima presudnu ulogu. Dakle, fenomenološka filozofija ima za cilj da zasnuje filozofiju kao strogu nauku, koja obezbeđuje pouzdanost znanja u drugim naukama, a time bi bila otvorena mogućnost humanog istorijskog napretka. Huserl kaže da je temelj evropskog načina života jedinstveni, ljudski um. Zato kritikuje sve pravce u filozofiji koji sumnjaju u racionalno upravljanje životom, ali i sve dogmatsko-metafizičke sisteme koji daju nekritičke slike stvarnosti. Nauku definiše kao sistem obrazloženih znanja, koji počiva na nesumnjivom svedočanstvu. Kako doći do tog nesumnjivog znanja?
Samo ako omogućimo da se u mišljenju pokaže sâm predmet mišljenja. U skladu sa tim shvatanjem stoji i Huserlov poziv filozofiji da se usmeri „ka samim stvarima!“. Materijale za fundamentalni opis „samih stvari“ Huser definiše kao esencije, koje predstavljaju objekte „intuicije“, neperceptualnog „viđenja“, a ne empirijskog israživanja. Upravo te esencije su fenomeni, a njihovo istraživanje je fenomenologija. Istraživanje je moguće ako se izgradi takav metod saznanja koji predmetu mišljenja ne dodaje ništa novo, već mu omogućuje da se on pokaže u našoj svesti u svom suštinskom obliku. Dakle, metod treba da pokaže kako se stvari izvorno pojavljuju u svesti. Fenomenologija se ne bavi predmetima (stvarima) koji postoje izvan naše svesti, nego pojavama u našoj svesti. Ona smatra da postojanje sveta nezavisno od neke svesti nema smisla. Obično, svakodnevno iskustvo, ali i posebne nauke, pretpostavljaju da svet postoji izvan naše svesti. To nekritičko i dogmatsko uverenje izražava jedan prirodni stav prema svetu, od koga filozofija treba da se oslobodi. Ona treba da se uzdrži od njegovog prihvatanja, jer on sprečava neposredan pristup fenomenima svesti. To je prvi korak fenomenološkog metoda, koji se naziva fenomenološko epohe (epohé je termin iz skeptičke filozofije, koji se odnosi na uzdržavanje od izricanja suda o nekoj stvari). Isključivanjem prirodnog stava, mišljenju se otvara put do izvora pouzdanog saznanja, koji se nalazi u prvobitnom iskustvu svesti. Svođenje celokupnog iskustva svesti na njene prvobitne doživljaje naziva se fenomenološka redukcija. Cilj fenomenološke redukcije jeste otkrivanje čiste, prvobitne svesti – transcendentalne subjektivnosti, koja se ne odnosi na pojedinačnu svest, nego na ljudski um uopšte. Struktura čiste svesti, koja predhodi svakom čulnom iskustvu, predstavlja polazno polje za 'transcendentalnu redukciju.' Posle otkrivanja ovog područja čiste, ali ne i prazne svesti, fenomenologija treba da opiše osnovne pojmove koji se u njoj pojavljuju, i to polazeći od njihove neposredne evidencije, odnosno očigledne potvrde u samoj svesti. Huserl smatra da je čista svest aktivan tok koji je uvek usmeren na neki predmet. Ova usmerenost svesti predstavlja njeno osnovno svojstvo, koje se naziva intencionalnost. Intencionalnost nije:
-	„stupanje raznolikih opaženih i zamišljenih predmeta u svest“ -	„stupanje svesti“ u odnos s njima da bi ih svest na ovaj ili onaj način primila u sebe -	sardžavanje „nečeg u sebi kao objekt“
Intencionalnost kao svest o i kao ono o čemu je ona svest nisu dve stvari nego „upravo odnos intencija“, tj. „doživljaj“ koji tendira ka nečemu, akt koji misli nešto, mišljenje koje je usmereno na nešto kao svoj smisao. Postoji izvestan uticaj Brentana na Huserla, kod koga je on studirao filozofiju. Pod intencionalnošću svesti, Brentano podrazumeva psihički odnos mišljenja prema onome što se misli kao svom sadržaju ili objektu, i shvatio je kao intencionalno – mentalnu imanentnu egzistenciju („inegzistenciju“) objekta u psihičkom aktu. Huserla interesuje intencionalnost kao intencionalnost, tj. predmet kao predmet ili predmetnost koja je aktu upravo „trenscendentna“ a ne imanentna.. Brentano govori samo o intencionalnim aktima i predmetima, dok Huserl osim atributa intencionalan upotrebljava i imenicu intencionalnost. On istražuje problem intencionalnosti najpre na planu logičkih i gnoseoloških problema, a kasnije i na opštefilozofskom planu. Otkrio je intencionalnost kao bitnu karakteristiku svesti uopšte, kao odnos svesti na predmet u njegovom pojavljivanju u aktima spoznaje. Pošto je uočio da se svest može takođe odnositi prema sopstvenoj delatnosti kao predmetu, tj. može biti usmerena na samu sebe, Huserl naziva to svojstvo svesti – refleksija. Pri pojavljivanju predmeta kako predmeta, svest je u svakom aktu usmerena na aktuelnu akt akta. Time sto svest tu bit čini svojom intencijom, ona omogućuje da se oko i pomoću njene intencije obrazuje predmet. Dok svest vrši razlicite intencije i u refleksiji tematizira njihov smisao, ona spoznaje sebe kao ono što je u svim tim aktima uvek na delu, dakle i u predmetima koji odgovaraju tim aktima. Objekt, predmet ili smisao ne mogu se ni zamisliti bez subjekta, svesti ili akta u kome se oni konstituišu. Oboje se može shvatiti samo u korelativnom odnosu ili jedinstvu.
Huserl misli da se svest konstituiše tek u aktima intencionalne svesti –„sam svet je intendirani predmet, ali nikada samo dozivljaj onoga koji misli!“
Refleksija ima dva stupnja ( psihološka, prirodna refleksija)
I stupanj: Pokazuje da svest nije nikakav sadržaj, tj. TO o čemu je ona svest, nego da je upravo svest o tome, tj. sebe i sadržaja svesna svest! Dok je ona svesna sadržaja već u „izvornom aktu“, a sebe same samo implicite, eksplicitna svest postaje sebe i toga da je ona svest –o svesna tek u refleksiji. Ona toga postaje svesna jedino u vezi sa „izvornim aktom“, u jedinstvu dvostruko isprepletenog kogita. Svest i postoji samo kao svest –o, tj. u jedinstvu s tim o čemu je ona svest.
II stupanj: Nije prisutan izvorni intencionalni objekt, ali je veza sa njim osigurana preko shvaćenog objekta kao predmeta predhodne refleksije. Na taj način, sadržaj svesti nužan je uslov da bi svest uopste bila svest, ali on sam nije svest, pa ni intencionalna svest. Kao što sadržaj svesti još uvek nije sama svest – o, tako objekt intencije nije samo intencija niti intencijalni doživljaj sama intencionalnost.
Intencionalnost je širi pojam. Nije samo svest – o, niti samo tekovina konstitucije, nego i neprestalna reka transcendentalne subjektivnosti u njenom neprestalno tendirajucem tonu. Tako shvaćena intencionalnost obuhvata kako „hiletske datosti“ tako tendirajuću noezu i konstituiranu noemu. Dakle, neoma predstavlja jedinstveni predmet toka svesti kao proizvedeni smisao koji u intencionalnom toku svesti nastaje kao jedinstveno i identično značenje predmeta. Hile, noeza i noema, kao tri olika intencionalnosti, izražavaju trostruku strukturu transcendentalne subjektivnosti.
Osnovna karakteristika svake svesti je da ima svoj predmetni smisao, jer „prema svom smislu čitavi prostorno–vremenski svet je puki intencionalni bitak“ – bitna Huserlova misao o korelaciji subjekta i objekta, svesti i sveta dolazi do izražaja u tom odredjenju prostorno-vremenskog sveta kao bitka što ga svest konstituiše u svojim raznolikim aktima. Pokušaj da se bitku i svetu dâ još neko više značenje, da im se pripiše samostalna egzistencija, predstavlja protivsmislenu misao. Kao što subjekt i svest Huserl ne uzima u psihološkom već u transcendentalnom značenju, tako svest i bitak ne uzima kao pojedinačne predmete nego kao intencionalnu predmetnost kao takvu.
Osnovna karakteristika svake svesti je da nesto ima na umu kao naum ili svrhu. I to je, ako se odstrane sve spoljne svrhe, nazvao intencionalnim objektom koji se konstituise u raznim oblicima njene svesti koja osmisljava hiletske datosti i time proizvodi njenu.
Svakom predmetu svesti odgovara određeni način pojavljivanja i predstavljanja u njoj, što čini suštinu samog predmeta. Suština jeste ono što karakteriše neku vrstu predmeta, što u nizu različitih izmena jedne vrste predmeta ostaje stalno – invarijantno. Suštine su, u stvari, apriorne forme, prediskustveni uslovi pojavljivanja predmeta u svesti. Svest u kojoj se prikazuju suštine naziva se ejdetska svest (grč. eidos – ideja, vrsta, bit). Ejdetskom redukcijom fenomenologija otkriva da se ova svest, odnosno mišljenje suštinâ, odvija spontano, tako da je intuitivno dostupna kao neposredan doživljaj slaganja toka svesti i njenog intencionalnog predmeta – sveta kao korelata svesti.
U toj tački fenomenologija otkriva pouzdan temelj istinitosti kao osnovne odlike uma. Mogućnost spontanog uviđanja suštinâ pokazuje da je svest, odnosno um, u stanju da opravda svoju izvesnost i objektivnost. Tako Huserl zaključuje da ne može biti sumnje u sposobnost svesti (uma) da samostalno opravda sebe i bude osnovno uputstvo čoveku u sveukupnom snalaženju u svetu, odnosno osnova jedne i jedinstvene nauke i na njoj zasnovanog života. Na taj način je, prema Huserlovom mišljenju, pronađen pouzdan oslonac za prevazilaženje krize u evropskoj kulturi i napredak čovečanstva. U njegovom kasnom delu („Kriza evropskih nauka i transcendentalna fenomenologija“, 1936.) sve teorijske i praktične oblike delovanja i verovanja jednog društva, odnosno jedne kulture, Huserl označava pojmom svet života (na nemačkom jeziku – Lebenswelt). Svet života je područe krajnje potvrde naših verovanja i izvor svih saznajnih i vansaznajnih evidencija. Shodno tome, on uviđa da filozofiju više nije moguće zasnovati kao strogu nauku. Međutim, Huserl u evropskom načinu života još uvek vidi dominantno prisustvo uma kao njegovu unverzalnu odliku, koja mu omogućuje da napreduje i bude uzor drugim kulturama. Ukoliko bi se evropski čovek vratio izvornoj ideji uma, on bi mogao samostalno i slobodno da prevaziđe krizu čiji najizrazitiji oblik, u njegovo doba, bila pojava Hitlera i nacionalsocijalizma. Dakle, bilo je potrebno obnoviti veru u ideju racionalizma i na njoj razvijati etiku i politike. U suprotnom, upozpravao je Huserl uoči Drugog svetskog rata, čovečanstvo će pasti u varvarstvo.
Tropska lasica
Tropska lasica ima duguljasto i vitko tijelo s razmjerno kratkim nogama i repom. Prsti su spojeni plivaćim kožicama, što je prilagodba ove vrste na djelomično vodeni način života. Krzno ove životinje svijetlosmeđe je boje, s bijelom ili kremastom bojom krzna na trbuhu. Niz njena prsa pruža se smeđa pruga. Duljina tijela tropske lisice iznosi između 21 do 38 centimetara. Malo je dostupnih informacija o ovoj vrsti, no smatra se kako je rijetka u divljini.
Captain America (film, 1990)
Captain America je američki science fiction film snimljen 1990. godine u režiji Alberta Pyuna. Predstavlja prvu cjelovečernju kino-ekranizaciju istoimenog stripa u izdanju Marvel Comicsa. Naslovni protagonist, koga tumači Matt Salinger, je Steven Rogers, nekadašnji američki vojnik koji je za vrijeme Drugog svjetskog rata u eksperimentalnom programu stekao nadljudske moći. Radnja prikazuje kako se, nakon što je pedeset godina bio zamrznut, budi i 1993. godine otkriva da je njegov ratni neprijatelj Crvena lubanja (čiji lik tumači Scott Paulin) nastoji oteti američkog predsjednika (čiji lik tumači Ronny Cox).
Originalni strip je prije toga bio ekraniziran u klasičnom Hollywoodu kao crno-bijeli film u nastavcima te krajem 1970-ih na američkoj televiziji u obliku dva TV filma. Rad na trećoj verziji je otpočeo 1984. godine pod okriljem studija Cannon Group, ali je konačni poticaj za početak projekta dao komercijalni trijumf filma Batman 1989. godine, koji je učinio izglednim uspjehe filmova temeljenih na stripovima o superherojima. Menahem Golan, koji je bio napustio Cannon i osnovao kompaniju 21st Century Film Corporation, je također nastojao film izdati na 50. obljetnicu prvog izdanja originalnog stripa. Snimanje filma su, međutim, obilježili veliki problemi, uglavnom vezani uz nedostatak financijskih sredstava, a što se na kraju odrazilo i na distribuciju. Tako je svoju premijeru imao tek krajem godine u Velikoj Britaniji, a u SAD, najvažnijem tržištu uopće nije prikazan u kino-dvoranama, nego tek dvije godine kasnije kao direct-to-video izdanje. Većina kritičara koja je pogledala film ga je izuzetno loše ocijenila, te se danas smatra jednom od najopskurnijih Marvelovih ekranizacija.
Sljedeća ekranizacija stripa je napravljena 2011. godine u obliku filma Captain America: The First Avenger, koji je predstavljao dio Marvelovog filmskog univerzuma.
Livija Medulina
200px|thumb|Livia Medullina u "Promptuarii Iconum Insigniorum " (1553), [[Guillaume Rouille.]]
Livija Medulina Kamila (Livia Medullina Camilla, ? - 9/10) bila je rimska plemkinja iz doba ranog Carstva, poznata kao druga po redu vjerenica budućeg cara Klaudija. Bila je kćer konzula Marka Furija Kamila. Nakon što su godine 8. zbog preljubničkog skandala i izgnanstva Julije Mlađe razvrgnute zaruke njene kćeri Emilije Lepide, određeno je da će se Livija Medulina udati za Klaudija. Međutim, na sam dan vjenčanja - 9. ili 10. godine - Livija Medulina je umrla.
Shelocta, Pennsylvania
Šelokta je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 130, što je 3 (2,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Sombrerete, Arteaga
El Sombrerete je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2249 m.
Infornografija
Prema Lawrencu Engu, glavna ideja iza koncepta infornografije je da je u modernom društvu "informacija smatrana ne samo vrijednim komoditetom s praktičnog gledišta, već nečime što stvara gotovo seksualno uzbuđenje, za čime žudimo i što uživamo loviti jer je posebno i daje nam moć."
Izraz je populariziran kultnim cyberpunk anime serijalom Serial Experiments Lain (1998), jedanaesta epizoda kojeg je tako nazvana. Ideja se (bez eksplicitne upotrebe samog termina) uvelike primjenjuje u većini cyberpunk okruženja, gdje se informacija može smatrati valutom gotovo sama po sebi, ili skoro zasebnim svijetom.
Problemi i posljedice
Tehnologija omogućuje ljudima da stalno budu on-line, odnosno stalni pritok informacija, kojih ne manjka, što za posljedicu ima “gušenje” u informacijama i zanemarivanje off-line života. Javlja se pseudo-ADD, tj. umanjena sposobnost koncentracije, što za posljedicu ima izritiranost dugoročnim projektima, kao i negativan utjecaj na produktivnost, premda «ovisnici» imaju dojam da su zbog multi-taskinga produktivniji. Možda je i suvišno spomenuti da to znači ovisnost o tehnologiji, kao i neugodne posljedice kada ona nije dostupna. Može doći i do fizičke potrebe za informacijskim “fiksom”, slično kao s narkoticima, konstantni dotok informacija pruža stimulaciju, zadovoljstvo i bijeg.
Budućnost
Iako tehnologija sama po sebi ne stvara ovisnost, ipak omogućuje stalni pristup informacijama, a to može dovesti do ovisnosti, no to je u krajnjoj liniji nevažno, tehnologija je potrebna današnjoj civilizaciji, i vjerojatno će postajati sve potrebnijom, odnosno, ljudi sve ovisnijima.
Infornografija, odnosno ovisnost o informacijama, trenutno ne predstavlja velik problem, no neizbježno se postavlja pitanje ne vodi li ta ovisnost nečemu opasnijem, tj. ekstremnijem od pomanjkanja koncentracije ili slabije produktivnosti ili zanemarivanja off-line života, pri čemu je teško izbjeći pesimistične prognoze o budućnosti odnosa čovjek-tehnologija kakve ispisuje primjerice Heidegger ili pak većina sci-fi/cyberpunk uradaka.
Duomo, Brescia
Duomo je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1075 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
San Carlos, Soto la Marina
San Carlos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 152 m.
Emilija Lepida (vjerenica Klaudija)
thumb|200px|Aemilia Lepida u "Promptuarii Iconum Insigniorum " Za ostale žene s ovim imenom, v. Aemilia Lepida.
Emilija Lepida (Aemilia Lepida, 5. pne. - ?) bila je Rimsko Carstvo|rimska plemkinja iz doba ranog Carstva. Odrasla je kao kćer konzula Lucija Emilija Paula i Vipsanije Julije (Julije Mlađe), unuke cara Augusta. Njen brat je bio Marko Emilije Lepid, konzul pogubljen za vrijeme vladavine Kaligule.
Oko godine 8. je bila vjerena za budućeg cara Klaudija. Međutim, majka joj je bila upetljana u preljubnički skandal i prognana iz Rima, a porodica zbog toga osramoćena. August je naredio da se zaruke razvrgnu, i umjesto toga se Klaudije vjerio za Liviju Medulinu.
Godine 13. se udala za Apija Junija Silana, s kojim je imala sljedeću djecu:
Coulombova barijera
Coulombova barijera, koja je nazvana prema Coulombovom zakonu, po poznatom fizičaru Charles-Augustin de Coulomb (1736.-1806.), energetska je barijera zbog elektrostatskog međudjelovanja između dvije jezgre, koje one trebaju savladati, da bi se ostvarila nuklearna fuzija ili spajanje tih dviju jezgri. Ona je data sa energijom elektrostatičkog potencijala:
Gdje je
Gdje je e elementarni naboj, 1,602 176 53×10-19 C, i Zi je odgovarajući atomski broj.
Da bi svladali Coulombovovu barijeru, jezgre trebaju da se sudare s velikom brzinom, tako da je kinetička energija dovoljno velika, da bi mogla djelovati jaka nuklearna sila, koja će dvije jezgre povezati zajedno u novu jezgru.
Prema kinetičkoj teoriji plinova, temperatura plinova je mjera prosječne brzine čestica u plinu. Za normalne plinove, Maxwell-Boltzmannova distribucija daje raspodjelu kretanja čestica, koje se kreću dovoljno brzo da svladaju Coulombovovu barijeru.
U praksi, temperature koje trebaju da svladaju Coulombovovu barijeru, su nešto niže nego što se očekivalo, zbog kvantno-mehaničkog efekta tunela, koji je utvrdio George Gamow.
Opština Mioveni, Argeș
Mioveni je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 328 m.
Vecchia Striano, Salerno
Vecchia Striano je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
El Güinaral, Quitupan
El Güinaral je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1523 m.
Dorat (Gornja Vijena)
Dora je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzen, u departmanu Gornja Vijena koja pripada prefekturi Belak.
Po podacima iz 2005. godine u opštini je živelo 1 899 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 80 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,77 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 209 metara (maksimalnoj 271 m, a minimalnoj 177 m).
Strp (naselje)
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno.
Petraro, Messina
Petraro je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 531 m.
Купусина (Апатин)
Купусина је насеље у Србији у општини Апатин у Западнобачком округу. Према попису из 2011. било је 1952 становника (према попису из 2002. било је 2356 становника).
Демографија
У насељу Купусина живи 1935 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,8 година (41,0 код мушкараца и 44,5 код жена). У насељу има 927 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,54.
Ово насеље је углавном насељено Мађарима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Pian di Ospedaletto, Lucca
Pian di Ospedaletto je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 174 m.
Pianazzo, Genoa
Pianazzo je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 749 m.
El Rastro, Batopilas
El Rastro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 606 m.
2C-G
2C-G je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 209,285 Da.
Garaglia, Alessandria
Garaglia je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Hilst
Hilst je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 84 opštinska središta okruga Jugozapadni Palatinat. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 346 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7340019.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Jugozapadni Palatinat Hilst se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Jugozapadni Palatinat. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 388 metara. Površina opštine iznosi 3,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 346 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 102 stanovnika/km².
Cushing, Oklahoma
Kušing je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
La Laguna, Soto la Marina
La Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Cushing, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.826, što je 545 (-6,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
La Laguna, Soto la Marina
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
Tlaxco, Xalpatláhuac
Tlaxco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Xalpatláhuac.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 472 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1693 m.
Cirkonijum
Cirkonijum (Zr, latinski zirconium) - je metal IVB grupe. Ime je dobio po istoimenom mineralu - cirkonijumu (ZrSiO4). Cirkonijum poseduje i mineral badeleit (ZrO2).
Zastupljen je u zemljinoj kori u količini od 130 ppm (eng. parts per million).
c
Karl Jaspers
thumb|right|Karl Jaspers Karl Jaspers (23. februar 1883 - 26. februar 1969) je bio nemački psihijatar i filozof, predstavnik hrišćanskog egzistencijalizma. Ostvario je veliki uticaj na teologiju, psihijatriju i filozofiju.
Biografija
Rođen je u Oldenburgu 1883. godine. Rano je pokazao interesovanje za filozofiju. Međutim, po očevoj želji, posle mature upisuje pravo. U to vreme lekari su mu otkrili neizlečivo oboljenje pluća i srca, zbog čega će Jaspers čitavog života morati da se kloni svakog fizičkog napora. On ubrzo shvata da ipak nije toliko zainteresovan za pravo i započinje studije medicine 1902. godine. Medicinu je završio 1909. godine i počinje da radi u psihijatriskoj bolnici u Hajdelbergu. Od 1916. godine radi kao vanredni profesor na Katedri za psihologiju u Hajdelbergu, a od 1921. kao redovni profesor na Katedri za filozofiju. Tokom vlasti nacionalsocijalista, Jaspers je bio primoran da napusti svoju nastavničku funkciju zbog toga što mu je žena bila Jevrejka. Od 1943. godine bilo mu je zabranjeno i da objavljuje radove. U posleratnom dobu bitno doprinosi obnovi Univerziteta u Hajdelbergu. Godine 1948. prihvata poziv na Katedru za filozofiju u Bazelu, a 1958. dobija Nagradu za mir. Umro je u Bazelu 26. februara 1969. godine.
Filozofija
Većina kritičara povezuje Jaspersa sa filozofijom egzistencijalizma, delimično jer se bazira na egsistencijalističkim korenima Ničea i Kjerkegora, a delimično i zato što tema individualne slobode prožima njegov rad. Počevši sa savremenom naukom i empirizmom Jaspers ukazuje da sve dok ispitujemo realnost mi se suprotstavljamo granicama koje neki empirijski ili naučni metod ne može da prevaziđe. Kao psiholog, Jaspers je otkrio činjenicu da se čovek ne odnosi prema svetu prevashodno sa ciljem da ga sazna, već pre svega da se praktično orijentiše u njemu. On izdvaja tri vrste pogleda na svet:
Jaspers ne odbacuje nauku već samo ukazuje na njene granice u pogledu razumevanja egzistencije. Po Jaspersu, suštinu egzistencije izražavaju doživljaji nesigurnosti i konačnosti, koje čovek upoznaje u graničnim situacijama, kao što su smrt, krivica, borba ili patnja. U takvim situacijama čovek mora sam da se opredeli i da sam izabere jednu od protivrečnih mogućnosti.
Čovek je kroz istoriju razvio različite načine prevazilaženja egzistencijalne nesigurnosti. Na primer, on potčinjava prirodu, ali ne može da ovlada njome jer ne može da je spozna u potpunosti.
Temelj egzistencije prema Jaspersovom mišljenju, a ujedno i osnovno pitanje filozofije – pitanje o tome šta jeste, odnosno šta je biće. Jaspers smatra da se biće ne može saznati niti kao premet izvana naše svesti niti kao predmet unutrašnjeg iskustva – ni kao objekt, ni kao subjekt, već kao nešto što obuhvata i jedno i drugo. Jaspers to naziva transedencijom ili obuhvatnim. Pojam transedencije se može objasniti samo putem šifri i simbola, što prevazilazi saznajnu moć naučnih pojmova. Tako i egzistencija predstavlja pojavljivanje večnog u vremenu, beskonačnog u konačnom, pa je i ona sama šifra transedencije.
Apokolocintoza
thumb|Klaudije, predmet poruge u Apokolocintozi, bista u [[Nacionalni arheološki muzej Španije|Nacionalnom arheološkom muzeju Španije]] Apokolocintoza božanskog Klaudija, odnosno Pretvorba božanskog Klaudija u tikvu, poznata i kao Šala o Klaudijevoj smrti (Ludus de morte Claudii), oštra je i duhovita satira na račun pokojnog rimskog cara Klaudija koju je najverovatnije napisao filozof Seneka Mlađi. Uz delimični izuzetak Petronijevog Satirikona, to je jedino delo koje pripada žanru menipske satire, a u potpunosti se sačuvalo iz antike do današnjih dana. Napisano je na samom početku Neronove vladavine i izvrguje ruglu apoteozu njegova prethodnika Klaudija, pri čemu se "tikvom" možda aludira na Klaudijevu tupavost. Ovo neveliko delo, koje se sastoji od petnaest kratkih poglavlja, opisuje dolazak pokojnog cara na nebo, teškoće oko utvrđivanja njegovog identiteta te predlog božanskog cara Avgusta da Klaudija, zbog svih zločina koje je počinio, treba baciti u podzemni svet; tu sreće svoje žrtve i potom bude izveden na sud pred Eaka, koji sasluša samo optužbu i naposletku dodeli Klaudija jednom od njegovih oslobođenika, da mu pomaže kod suđenja.