cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Copán
Historija
Usiljedila je kriza nakon što je kralj grada Quiriguá, bivšeg vazala, uhvatio i pogubio najmoćnijeg južnomayanskog kralja Uaxaclajuun Ub'aah K'awiila 738. godine. Uslijedio je 17-godišnji građanski rat u kojemu je najviše stradao upravo Copan. Napuštanje grada je nastavljeno zbo prirodnih nepogoda (suša, iscrpljenost tla, pomanjkanje divljači). Zbog sve učestalije neuhranjenosti, bolestiju i povećanja smrtnosti djece, osiromašeno stanovništvo se raselilo po regiji. Potpuno je napušten do 10. stoljeća.
Grad je 1570. godine pronašao Diego García de Palacio, ali nisu istraživane sve do 19. stoljeća kada ga je iskapao John Lloyd Stephens (1839.-41.). Danas je arheološki lokalitet ugrožen erozijom rijeke, mikroflorom i okolnim naseljima čiji stanovnici prakticiraju poljoprivredu unutar granica lokaliteta. Ovo područje je u zoni snažnog seizmičkog djelovanja, te je oštečeno u najmanje dva potresa.
Odlike
mini|240px| Obnovljeni hram Rosalila u Muzeju Copana Središnji kompleks Copana, akropola s piramidama, terasama i hramovima (promjera 600 x 300 m), nalazi se iznad Obrednog trga koji je spojen sa impresivnim loptalištem za srednjoameričku igru loptom, koje je opet spojeno drugim krajem s humkom na kojem se nalaze raskošno isklesana stubišta s monolitima i oltarima. Na jednom hramu sve su stepenice (njih 63) posve prekrivene uklesanim hijeroglifima (njih oko 1.800, što je najveći mayanski natpis), koji vjerojatno govore o povijesti grada, a tu se nalazi i 38 stela od kojih se 14 najvećih nalazi na središnjem trgu. Visoke su 4 metra, a široke 1,5 metra. Na njegovoj zapadnoj strani se nalaze figure jaguara koje su izvorno bile inkrustrirane crnim opsidijanom.
Varlaam, Adunații-Copăceni
Varlaam je naselje u Rumuniji u okrugu Đurđu u opštini Adunații-Copăceni.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 625 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Eufrazijeva bazilika
Eufrazijeva bazilika u Poreču je jedan od sačuvanih spomenika ranovizantijske umjetnosti na Mediteranu. Nastala je u 6. veku, u vrijeme biskupa Eufrazija i cara Justinijana Prvog, a nalazi se u biskupskom kompleksu. 1997. UNESKO ju je uvrstio u svjetsku kulturnu baštinu.
Valrico, Florida
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 35.545, što je 28.963 (440,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Eufrazijeva bazilika
Bazilika, zapravo katedrala Uznesenja Marijina, počela se graditi 553. na temeljima ranije trobrodne bazilike. Do danas je doživjela niz promjena, pa na izvornom zdanju iz ranohrišćanskog perioda stoji treća crkva u gotičkom stilu. Iako su samu zgradu oštetili zemljotresi, ratovi i požari, autentični podni mozaici iz 5. vijeka ostali su sačuvani i reprezentativan su primjerak ranohrišćanskog slikarstva. Prikaz Hrista, te likovi mučenika i mučenica, kao i fascinantna kompozicija Bogorodice na prijestolu zadivljuju izradom filigranske finoće. Najstariji fragmenti mozika datiraju iz 3. vijeka.
Blještavi mozaici, kojima su oslikani unutrašnjost i pročelje crkve, idu u red najljepših sačuvanih djela vizantijske umjetnosti. Mozaicima su iznad apside predstavljeni apostoli s Isusom, u centralnom dijelu tadašnji biskup Eufrazije s maketom bazilike, anđeli čuvari, Djeva Marija s Isusom u krilu, domaći sveci mučenici, posebno sveti Mauro – prvi biskup, potom mučenik i zaštitnik grada Poreča i cijele istarske biskupije. Uz sam rub slavoluka poređani su polukružno "medaljoni" s likovima mučenica. Dva glavna mozaična prikaza predstavljaju Blagovesti i Vizitaciju. Trobrodnu katedralu nose dva reda vitkih mramornih stupova s raskošnim kapitelima. thumb|Mozaici u apsidi
Las Minitas, Ayutla
Las Minitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ayutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1617 m.
Case Fregona, Treviso
Case Fregona je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Strobe Talbott
Nelson Strobridge "Strobe" Talbott III (Dayton, Ohio, 25. april 1946. — ) je američki politolog vezan za Univerzitet Yale i Institut Brookings, novinar vezan za časopis Time i diplomat koji je služio kao zamjenik državnog sekretara SAD od 1994. do 2001.
Nelson Talbott se rodio u porodici Buda i Jo Talbotta. Stric mu je bio bivši ministar zrakoplovstva Harold E. Talbott. Mladi Talbott se školovao u elitnoj školi Hotchkiss, a potom i na Yaleu, gdje je bio članom tajnog udruženja Skull and Bones, te predsjednik lista Yale Daily News. Godine 1968. je diplomirao, a na temelju Rhodesove stipendije nastavio školovanje u Oxfordu gdje se upoznao i sprijateljio s Billom Clintonom. Za vrijeme studija je preveo memoare Nikte Hruščova s ruskog na engleski jezik.
Nakon što je Clinton 1993. preuzeo predsjedničku dužnost, Talbott je služio posebni ambasador za postsovjetske države, a potom je 1994. preuzeo dužnost zamjenika državnog sekretara.
Talbott je poznat kao svjetski federalist, a u članku za Time 20. jula 1992. godine se založio za stvaranje globalne demokratske federacije.
Los Jacales, Tacámbaro
Los Jacales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2019 m.
Shailene Woodley
Šejlin Vudli (rođena 15. novembra 1991 ) američka je glumica.
Glumačku karijeru započela je 2000-ih nastupajući u televizijskim serijama, i postala je poznata zahvaljujući seriji The Secret Life of the American Teenager u kojoj je igrala glavnu ulogu od 2008. do 2013.
Godine 2011. nastupila je u filmu Potomci sa Džordžom Klunijem u glavnoj ulozi, koji joj je doneo Nagradu Spirit za najbolju glumicu u sporednoj ulozi, kao i nominaciju za Zlatni globus u istoj kategoriji. Film Spektakularna sadašnjica iz 2013. doneo joj je još jednu nominaciju za Nagradu Spirit i specijalnu nagradu žirija na Filmskom festivalu Sandens 2013.
Godine 2014. igrala je glavne uloge u adaptacijama Drugačija po knjizi Veronike Rot i Krive su zvezde snimljene po romanu Džona Grina.
Ojito de Agua (razvrstavanje)
Ojito de Agua ima više značenja:
Jane Harman
Jane Lakes Harman (28. jun 1945.-) je američka demokratska političarka koja je sedam puta puta izabrana za kongresnicu, a trenutno zastupa Kalifornijski 36. kongresni distrikt. Harman u stranci pripada konzervativnoj frakciji Blue Dogsa i tzv. Novoj demokratskoj koaliciji. Poznata je po žestokom zalaganju za pravo na abortus. U septembru 2008. je bila među pet najbogatijih članova Kongresa.
Vanjske veze
Harold Meyerson
Ciparski rat
250px|desno|mini|[[Bitka kod Lepanta (1571.)]] Ciparski rat je naziv za ratni sukob između Mletačke Republike i Osmanskog Carstva koji je trajao 1570.-1573. godine. Sukob je započeo 1570. invazijom osmanske vojske na mletački otok Cipar.
U rat se, na strani Venecije, uključila i koalicija kršćanskih država pod imenom Sveta liga koju su činile Španjolska (s talijanskim posjedima), Genova, Papinska Država, Vojvodina Savoja i Malteški vitezovi. Tijekom rata odigrala se velika pomorska bitka kod Lepanta (1571.) u kojoj su snage kršćanske koalicije pobijedile osmansku flotu.
Ḩaşab as Siyārī, Taiz
Ḩaşab as Siyārī je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Lutirano, Firenze
Lutirano je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Ḩaşab as Siyārī, Taiz
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 816 m.
Lutirano, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 384 m.
Conakry
Conakry ili Konakry [kɔnakʁi] (susu Kɔnakiri), glavni i najveći grad afričke države Gvineje od 1,092.936 stanovnika (po popisu iz 1996). U regiji Konakri živi 1,548.500 stanovnika (po procjeni iz 2009), a to je četvrtina svog stanovništva zemlje.
Univerzitet Al-Karaouine
Univerzitet Al-Karaouine ili Al-Qarawiyyin (جامعة القرويين; berberski: ⵜⵉⵎⵣⴳⵉⴷⴰ ⵏ ⵍⵇⴰⵕⴰⵡⵉⵢⵢⵉⵏ; Université Al Quaraouiyine) (ostale transliteracije uključuju Qarawiyin, Kairouyine, Kairaouine, Qairawiyin, Qaraouyine, Quaraouiyine, Quarawin i Qaraouiyn) je univerzitet u marokanskom gradu Fes osnovan 859. Bio je i još uvijek predstavlja jedno od glavnih duhovnih i obrazovnih središta muslimanskog svijeta.
Conakry
Geografija
thumb|left|220px| Fotografija Konakrija iz 1912. Konakri se nalazi na jugu zemlje, na obali Atlanskog oceana. Historijski nukleus grada leži na otoku Tombo (Tumbo) odakle se vremenom proširio na poluotok Kaloum (36 km dug, a širok od 0.2 do 6 km) koji zatvara Sangarejski zaljev. Grad Konakri ima posebni status u Gvineji, on je administrativno regija za sebe (od ukupno osam) i posebna prefektura. Nakon reforme uprave provedene 1991. s ciljem decentralizacije, grad je podjeljen na pet komuna, na čelu s gradonačelnikom, a te komune su Kaloum (centar grada), Dixinn (u kom se nalazi Univerzitet Konakri i brojne ambasade), Ratoma, Matam i Matoto (u kom se nalazi međunarodni aerodrom Konakri).
Univerzitet Al-Karaouine
Al-Karaouine je igrao važnu ulogu u razvoju kulturnih i akademskih odnosa između islamskog svijeta i Evrope u srednjem vijeku. Kartograf Muhamed al-Idrisi (u. 1166), čije su karte pomogle evropskim istraživačima u doba Renesanse je živio neko vrijeme u Fesu, zbog čega se pretpostavlja da je radio ili studirao na Al Karaouineu. Univerzitet je proizveo brojne učenjake koji su snažno uticali na intelektualnu i akademsku historiju među muslimanima i Jevrejima. Među njima su Ibn Rushayd al-Sabti (u. 1321), Mohammed Ibn al-Hajj al-Abdari al-Fasi (u. 1336), Abu Imran al-Fasi (u. 1015), glavni teoretičar Maliki škole islamske pravne nake, Leo Africanus, poznati putnik i pisac te Rabbi Moshe ben Maimon.
Conakry
Klima
Konakri ima vruću tropsku monsunsku klimu po Köppenovoj klasifikaciji klime. U gradu padne do 3800 mm kiše tokom cijele godine. Period kiša uglavnom počinje od kraja maja i obično traje do sredine novembra. Sušni period traje od decembra do aprila, kada praktički više nema oborina i pušu suhi vjetrovi iz Sahare (harmatan).
Univerzitet Al-Karaouine
Al Karaouine se od strane Guinnessove knjige rekorda, the UNESCO i brojnih historičara        smatra najstarijim kontinuiranim univerzitetom na svijetu. Te se tvrdnje, međutim osporavaju od strane historičara koji smatraju da su srednjovjekovnih univerziteti u islamskom svijetu i srednjovjekovni evropski univerziteti bili bitno različite institucije sve do najnovijeg doba, te da su certifikati drugačijeg karaktera.
Conakry
Historija
thumb|right|300px|Prizor iz centra grada Konakri su 1884. osnovali Francuzi kao tvrđavu za trgovanje s lokalnim stanovništvom. Naselje je dobilo ime kombinacijom riječi kona (vrsta palme od kojeg su domoroci pravili piće) i nakiri (na jeziku naroda Susu na drugoj obali, gdje su te palme rasle). Kad su Francuzi 1887. konačno postali jedini gospodari u tog dijela Afrike, nakon što su im Britanci ustupili otok Tombo, na području današnjeg grada bilo je četiri sela Konakri, Boulbinet, Krutown i Tombo, koja su se ubrzo spojila u jedno naselje. Konakri je 1891. postao glavni grad tadašnje francuske kolonije Rivières du Sud, a zatim od 1893. kolonije Francuska Gvineja. Veliki skok u razvoju grada bila je izgradnja željezničke pruge od Konakrija do Kankana u unutrašnjosti zemlje 1904. (duga 661 km) kada se iz luke počelo izvoziti rude. Konakri se počeo industrijalizirati 1950-ih kad se otkrila željezna rudača na poluotoku Kaloum i boksit na susjednim otocima Los (Îles de Loos). Konakri je postao glavni grad Gvineje 1958. godine.
Univerzitet Al-Karaouine
Godine 1947. je reorganiziran na način da odgovara većini modernih univerziteta u današnjem svijetu.
Conakry
Historija
Kad je Ahmed Sékou Touré (1922–1984) postao prvi premijer Gvineje, ambiciozno je krenuo u izgradnju zemlje i grada, u skladu s ​​tada modernim idejama koje su zahvatile Afriku: panafrikanizma, afričkog modela socijalizma i politike nesvrstanosti. Ondašnja Jugoslavija i njen predsjednik Josip Broz Tito razvili su vrlo dobre odnose sa Sékou Touréom, koji su postali više nego odlični nakon Titove turneje po tom dijelu Afrike 1961. školskim brodom Galeb u sklopu koje je posjetio i Konakri. Nakon tog putovanja brojna tadašnja jugoslavenska poduzeća dobila su poslove po Gvineji, a njihovi studenti počeli studirati po svim tadašnjim univerzitetima u Jugoslaviji. Dobri odnosi trajali su do sredine 1970-ih kada su se počeli hladiti. Nakon oslobođenja zemlje grad je doživio demografski bum jer je preko noći od grada sa 50.000 stanovnika (1958) narastao do 600.000 stanovnika za svega 22 godine. Konakri je bio poprište pravog ratnog sukoba 1970. kad su portugalske snage iz susjedne Portugalske Gvineje (današnja Gvineja Bisau) izvršile desant na grad i uz pomoć lokalnih disidenata oslobodile 26 portugalskih zarobljenika koje su zarobili borci PAIGC-a (Afrička partija za nezavisnost Gvineje i Zelenortskih Otoka) i pritom pobile brojne čuvare i lokalno stanovništvo. mini|302x302piksel
Znamenitosti
Najveće atrakcije Konakrija su moderna palača Narodne skupštine (Palais du Peuple), podignuta 1967. uz pomoć Kineza, stadion Stade du 28-Septembre, Spomenik borcima za slobodu, rimokatolička katedrala Sainte-Marie de Conakry iz 1928. godine, Velika džamija podignuta 1982. uz pomoć saudijskog kralja Fahda i botanički vrt Camayenne, podignut još 1894. za francuske uprave.
Obrazovanje i kultura
Konakri je kuturni i obrazovni centar Gvineje, u gradu djeluje Univerzitet Konakri osnovan 1962. godine, a pored toga ima više škole za obuku nastavnika, tehničara, medicinskog osoblja i oficira. Od stjecanja nezavisnosti u 1960-ih u Konakriju su se počeli osnivati muzeji, knjižnice i nacionalni arhivi.
Privreda i transport
Po gradu ima industrijskih pogona: tvornica ribljih konzervi, prehrambenih proizvoda, štamparija, aluminijskih proizvoda, plastike i pogon za montažu automobila. Velika industrijska postrojenja, nalaze se po predgrađima na sjeveroistoku: u Sangoji (tekstil), u Wassawassi (duhan i šibice), Sofonija (namještaj), Kobala (cigle), Simbala (rudarski eksplozivi) i Camp Alpha Yaya (obuća i odjeća). Za privredu grada značajna je luka, iz koje se izvozi boksitna glinica, banane, naranče, ananas, kava, palmino ulje i riba. Grad je dobro povezan s unutrašnjošću, cestama i sa željezničkom prugom do Kankana, s odvojkom do Fria (145 km). Grad ima međunarodni aerodrom Konakri, udaljen 15 km sjeveroistočno od centra.
Humfrid
Humfrid ili Humfrid od Gotije (Humsfrid, Humfried von Gothien; Hunifredo de Gotia; 9. vijek) bio je franački velmoža porijeklom iz Švapske koji je sredinom 9. vijeka držao titule grofa od Barcelone, Girone, Empuriesa, Roussillona, Narbonnea te markgrofa Gotije.
El Trueno, Lagunillas
El Trueno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Lagunillas.
Borislav Jovanović
Borislav Jovanović (Danilovgrad, 16. listopada 1941), crnogorski pisac, pjesnik, esejist, književni kritičar.
Tijekom 1990-ih i kasnije Jovanović, kao utjecajni kolumnist dnevnog lista Pobjeda i Crnogorskog književnog lista, afirmirao je plejadu mlađih crnogorskih pisaca atrikulirajući ih kroz paradigmu "crnogorskog književnog urbaniteta".
Smatra se "najznačajnijim tumačem recentnih tokova crnogorske literarne prakse". Bio je aktivni sudionik oštre javne borbe za ustavno priznanje crnogorskog jezika kao materinskog jezika Crnogoraca.
Svojim je člancima Jovanović doprinio demitologiziranju crnogorske kulturne i političke povijesti. Njegovi radovi o toj problematici su poglavito objedinjeni u knjigama "Libroskopija" (2002.) i "Crnogorski književni urbanitet" (2005.).
Diplomirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu. Član je Crnogorskog društva nezavisnih književnika i Matice crnogorske.
Grammentin
Gramentin je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 255 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052028.
Brazil
Graniči sa svim južnoameričkim zemljama osim Ekvadorom i Čileom. Na sjeveru s Venezuelom, Gvajanom, Surinamom i francuskim prekomorskim departmanom Francuskom Gvajanom, na sjeverozapadu s Kolumbijom, na zapadu s Bolivijom i Peruom, na jugozapadu s Argentinom i Paragvajom i na jugu s Urugvajom. Morska obala Brazila, s Atlantskim oceanom na istoku, dugačka je preko 7491 km. Veliki dio Brazila pripada slivu rijeke Amazone i prekriven je kišnim šumama. Brazilski teritorij čine i brojni arhipelazi kao Fernando de Noronha, atol Rocas, São Pedro e São Paulo i Trindade i Martim Vaz.
Grammentin
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Gramentin se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 48 metara. Površina opštine iznosi 17,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 255 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 15 stanovnika/km².
Brazil
Brazil je bio portugalska kolonija od iskrcavanja Pedra Álvaresa Cabrala godine 1500. do 1815., kada je uzdignut na ujedinjenu kraljevinu s Portugalom i Algarveom. Kolonijalna povezanost bila je u stvari prekinuta već 1808. kada je nakon Napoleonovog upada u Portugal prijestolnica portugalskog kraljevstva preseljena iz Lisabona u Rio de Janeiro. Nezavisnost od Portugala ostvarena je 1822. Isprva nezavisan kao Brazilsko carstvo, Brazil je od 1889. republika, premda dvodomni parlament, danas zvan kongres, datira iz 1824. kada je usvojen prvi ustav. Današnji ustav, Brazil definira kao saveznu republiku federalnog distrikta, 26 država i 5564 gradova.
Prema BDP-u, brazilska je ekonomija osma najveća na svijetu, dok je prema paritetu kupovne moći sedma najveća. Brazil je jedna od najbrže rastućih velikih svjetskih ekonomija i novih svjetskih gospodarskih sila. Brazil je jedan od osnivača Ujedinjenih naroda i organizacija G-20, CPLP, Latinske Unije, Organizazije Ibero-američkih država, Mercosula, Unije južnoameričkih država i također jedna od zemalja BRIC-a. Brazil je također dom raznovrsnim divljim životinjama, prirodnim okolišima i velikim prirodnim resursima u raznim zaštićenim područjima.
Etimologija
Etimologija naziva "Brazil" je nejasna. Tradicionalno, riječ "Brazil" potječe od brazila, drva kojim su iz brazilskih regija u Europu tijekom 16. stoljeća trgovali mnogi pomorci. Na portugalskom, drvo brazil naziva se pau-brasil, te se riječi brasil obično pripisuje značenje "crven poput žeravice", nastalo iz latinskog brasa ("žeravica") i sufiksa -il (od-iculum ili -ilium). Ova teorija uči se kao službena u školama Brazila i Portugala. Ipak, brazilski učenjak José Adelino da Silva Azevedo pretpostavlja da je riječ mnogo starija, keltskog ili feničkoga porijekla. Feničani su trgovali crvenom bojom dobivenom iz minerala u keltskim zemljama, od Iberijskog poluotoka do Irske. U irskoj mitologiji postoji zapadna zemlja zvana Hy-Brazil, te neki u tome prepoznaju, uključujući Tolkiena, jedan od najvjerovatnijih etimoloških izvora naziva "Brazil". Istu teoriju također su predložili znanstvenici iz 16. stoljeća. Na jeziku Guarani, službenom jeziku Paragvaja, Brazil se zove "Pindorama", indijanski naziv za regiju koji znači "zemlja palmi".
Portugalska kolonizacija
Među povjesničarima vlada mišljenje da su područje današnjeg Brazila polunomadski narodi naselili 10 000 godina prije prvog iskrcavanja portugalskih istraživača 22. travnja 1500. godine, predvođenog Pedrom Álvaresom Cabralom. Portugalci su naišli na domoroce na razini kamenog doba podijeljene na nekoliko plemena i u međusobnim sukobima, od kojih je većina bila iz iste jezične grupe Tupí-Guaraní.
Premda je prvo naselje osnovano 1532., stvarna je kolonizacija započela 1534. kada je kralj João III. teritorij podijelio na 12 nasljednih kapetanija, ali takav se aranžman pokazao problematičnim te je 1549. upravi cijele kolonije dodijelio generalnog guvernera. Portugalci su asimilirali neka od domorodačkih plemena dok su druga bila podjarmljena, porobljena ili istrijebljena tijekom dugih ratova ili europskim bolestima na koje nisu imala imunitet. Kolonizatori su iskorištavali prirodna dobra, u početku većinom drvo pernambuco (drvo brazil ili Pau-Brasil), dok je do sredine 16. stoljeća šećer je postao najznačajniji brazilski izvozni proizvod te su Portugalci radi povećane međunarodne potražnje uvozili afričke robove.
Ratovima protiv Francuza, Portugalci su postepeno širili svoj teritorij na jugoistok, zauzevši Rio de Janeiro 1567., i na sjeverozapad, osvojivši São Luís 1615. Poslali su također i vojne ekspedicije u prašumu Amazone i osvojili britanska i nizozemska uporišta, i u tom području od 1669. osnivali naselja i utvrde. Godine 1680. dosegli su daleki jug i osnovali Sacramento na obali Ría de la Plate u regiji Banda Oriental (u današnjem Urugvaju).
Godine 1808., kraljica Maria I. i njezin sin i regent, budući kralj João VI., bježeći pred Napoleonovom vojskom, zajedno sa kraljevskom obitelji plemstvom i vladom preselili su se u Rio de Janeiro. To je jedini zabilježeni prekokontinentalni premještaj jedne kraljevske obitelji. Rio de Janeiro postao je sjedištem cijelog Portugalskog kolonijalnog carstva. Godine 1815. Ivan VI., tada regent u ime svoje majke, uzdigao je Brazil od kolonije na suvereno kraljevstvo ujedinjeno s Portugalom. Godine 1809. Portugalci su upali u Francusku Gvajanu (koja je Francuskoj vraćena 1817.) i 1816. u Bandu Oriental, kasnije preimenovanu kao Cisplatina (ali nakon rata 1828. postala je nezavisna država poznata kao Urugvaj).
Nezavisnost i carstvo
Kralj Ivan VI. vratio se u Europu 26. travnja 1821., ostavivši svog starijeg sina, princa Pedra de Alcântaru kao regenta Brazila. Portugalska je vlada pokušala Brazilu vratiti status kolonije, lišavajući ga svih postignuća ostvarenih od 1808. nadalje. Brazilci se tome nisu htjeli pokoriti te ih je princ Pedro u tome podržao proglasivši nezavisnost od Portugala 7. rujna 1822., čime je osnovao Brazilsko Carstvo. 12. listopada iste godine Pedro je proglašen prvim carem Brazila i 1. prosinca okrunjen kao Pedro I.
U to doba, većina je Brazilaca bila za monarhiju te je republikanizam imao vrlo malu podršku. Prateći brazilski rat za nezavisnost proširio se skoro cijelim teritorijem zemlje, s bitkama u sjevernim, sjeveroistočnim i južnim regijama. Posljednji portugalski vojnici predali su se 8. ožujka 1824. te je Portugal nezavisnost Brazila priznao 29. kolovoza 1825.
Nakon što je prihvaćen u gradskim savjetima diljem zemlje, prvi brazilski ustav proglašen je 25. ožujka 1824. Pedro I. abdicirao je 7. travnja 1831. i otišao u Europu vratiti svoju kćer na vlast, ostavivši svog petogodišnjeg sina i nasljednika koji će postati car Pedro II. Kako novi car nije mogao vršiti svoje ustavne ovlasti dok nije dostigao punoljetnost, uspostavljeno je regentstvo. Sporovi između političkih frakcija doveli su do pobuna i do nestabilnog, skoro anarhičnog, regentstva. Buntovne frakcije nisu se bunile protiv monarhije, iako su neke proglasile otcjepljenje provincija kao nezavisnih republika, ali samo dok je Pedro II. bio maloljetan. Radi toga, Pedro II. je prije vremena proglašen punoljetnim te je "Brazil uživao gotovo pola stoljeća unutarnjeg mira i brzog materijalnog napretka."
Brazil je tijekom 58-godišnje vladavine PedraII. pobijedio u tri međunarodna rata (rat la Plate, urugvajski rat i rat trojnog saveza) i radi uspješnih izbora i neograničene slobode govora učvrstio predstavničku demokraciju. Najbitnije, ropstvo je ukinuto nakon sporog, ali stalnog procesa koji je započeo krajem međunarodne trgovine robljem 1850. i dovršen potpunim ukidanjem ropstva 1888., "Zlatnim zakonom" kojeg je stvorila princeza Isabel. Robovsko je stanovništvo bilo u opadanju od brazilske nezavisnosti nadalje, 1823., 29% brazilske populacije bili su robovi ali do 1887. taj je postotak pao na 5%.
Kada je 15. studenoga 1889. zbačena monarhija, u Brazilu nije bilo mnogo podrške promjeni političkog uređenja te je Pedro II. bio na vrhuncu popularnosti. Ipak, "snosio je glavnu, i vjerojatno jedinu odgovornost za svoje vlastito uklanjanje." Nakon smrti svoja dva sina, Pedro je vjerovao "da je carskom režimu bilo suđeno da završi s njime." Nije se mnogo brinuo za sudbinu režima te nije učinio ništa, niti je dozvolio da se išta učini radi spriječavanja vojnog udara, podržanog od strane bivših robovlasnika koji su se protivili ukidanju ropstva. Time je stvorena federalna republika, službenog naziva Republika Sjedinjenih Brazilskih Država, koju je proglasio feldmaršal Deodoro da Fonseca, 15. studenoga 1889.
Počeci republike
"Rana republikanska vlada bila je manje-više vojna diktatura". Iako su nastojanja vlade da nastavi vanjsku politiku carstva bila relativno uspješna, posebno za vrijeme Barona Rio Branca, dosegavši ravnotežu koja je bila poremećena samo tijekom početne faze pripajanja Acrea i prvim svjetskim ratom,  na unutrašnjem planu, od mornaričke pobune rujna 1893. otvoren je dugotrajni začarani krug koji je do 1920-ih Brazil izmučio s nekoliko civilnih  i vojnih   pobuna koje su postepeno do te mjere potkopale režim da je 1930. poraženom predsjedničkom kandidatu Getúliu Vargasu bilo moguće državnim udarom preuzeti vlast.
Vargas, koji je u svjetlu tada nedavnog vojnog pokreta mladih oficira vlast trebao preuzeti samo privremeno radi provođenja demokratskih reformi, raspustio je kongres, ukinuo ustav, te je vladao izvanrednim ovlastima, dok je guvernere država zamijenio svojim pristašama. Radi neispunjenih obećanja o promjenama, 1932. oligarhija São Paula pokušala se vratiti na vlast dok su se 1935. pobunili Komunisti, ali obije su pobune bile poražene. Ipak, komunistička prijetnja poslužila je Vargasu kao izgovor za otkazivanje izbora i još jedan coup d'état kojim je 1937. uvedena potpuna diktatura, i u skladu s time brutalna represija opozicije s logorima za političke zatvorenike u udaljenim područjima zemlje, opće raširena tortura od strane vladinih snaga i cenzura tiska.
Brazil je ostao neutralan tijekom prvih godina drugog svjetskog rata, dok vlada nije 1942. objavila rat silama Osovine. Vargas je tada njemačke, japanske i talijanske imigrante prisilno smjestio u koncentracione logore, i 1944. poslao trupe na ratište u Italiji. Sa savezničkom pobjedom 1945. i krajem nacističko-fašističkih režima u Europi, Vargasova je pozicija postala neodrživa te je ubrzo bio svrgnut u vojnim udarom. Ponovo je uspostavljena demokracija i general Eurico Gaspar Dutra izabran je 1946. za predsjednika. Vargas se, demokratski izabran, na vlast vratio 1951., ali nije bio sposoban vladati demokratski, niti se nositi s aktivnom opozicijom, te je 1954. izvršio samoubojstvo.
Suvremeno doba
Nekoliko kratkih privremenih vlada uslijedilo je nakon Vargasovog samoubojstva. Juscelino Kubitschek postao je predsjednik 1956., te je zauzeo pomirljivi stav prema političkoj opoziciji koji mu je omogućio da vlada bez većih kriza. Ekonomija i industrijski sektor znatno su porasli, ali najveće je postignuće bila izgradnja novog glavnog grada Brasílije, inaugurirane 1960. Njegov nasljednik bio je Jânio Quadros, koji je ostavku podnio 1961., manje od godinu dana po preuzimanju dužnosti. Njegov potpredsjednik João Goulart, preuzeo je vlast ali je izazvao snažni politički otpor te je zbačen travnja 1964., državnim udarom koji je rezultirao vojnim režimom.
To je trebao biti samo prelazni režim ali postupno je evolvirao u potpunu diktaturu s proglašenjem petog institucionalnog zakona 1968. Represija nad protivnicima diktature, uključujući urbane gerile, bila je oštra, ali ne i brutalna kao u drugim zemljama Latinske Amerike. Radi izvanrednog ekonomskog rasta, poznatog kao "ekonomsko čudo", režim je dosegao najvišu razinu popularnosti u godinama represije.
General Ernesto Geisel postao je predsjednik 1974., te je započeo svoj projekt redemokratizacije procesom za kojeg je rekao da će biti "spor, postepen i siguran." Geisel je okončao vojnu nedisciplinu, torturu političkih zatvorenika, cenzuru tiska, i nakon ukidanja petog institucionalnog zakona, konačno i samu diktaturu. Ipak, vojni je režim nastavljen pod njegovim izabranim nasljednikom generalom Joãom Figueiredom radi dovršenja tranzicije u potpunu demokraciju. Puna civilna vlast uspostavljena je 1985. kada je predsjednik postao José Sarney, ali pri kraju svog mandata postao je izuzetno nepopularan radi neobuzdane ekonomske krize i neobično visoke inflacije. Sarneyeva neuspješna vladavina omogućila je 1989. izbor skoro nepoznatog Fernanda Collora, koji je 1992. smijenjen od strane Nacionalnog kongresa. Collora je naslijedio njegov potpredsjenik Itamar Franco, koji je Fernanda Henriquea Cardosa imenovao ministrom financija.
Cardoso je izradio vrlo uspješni Plano Real ("kraljevski" ili "realni" plan) koji je brazilskoj ekonomiji donio stabilnost, te je izabran za predsjednika 1994. i ponovo 1998. Mirni prijenos vlasti na Luiza Inácia Lulu da Silvu, izabranog 2002. i ponovo 2006., označio je konačno ostvarenje dugoočekivane brazilske političke stabilnosti. Za vrijeme mandata Inácia Lule, Brazil je postao jedna od novih svjetskih ekonomskih sila i najbrže rastućih gospodarstava. Godine 2011., vlast je preuzela aktualna predsjednica Dilma Rousseff.
Geografija
Brazil zauzima veliko područje duž istočne obale Južne Amerike i uključuje većinu unutrašnjosti kontinenta, graničeći s Urugvajem na jugu, Argentinom i Paragvajem na jugozapadu, Bolivijom i Peruom za zapadu, Kolumbijom na sjeverozapadu, i Venezuelom, Surinamom, Gvajanom i francuskim prekomorskim departmanom Francuskom Gvajanom na sjeveru. Graniči sa svim južnoameričkim zemljama osim Ekvadora i Čilea. Obuhvaća također i nekoliko oceanskih arhipelaga, kao Fernando de Noronha, atol Rocas, São Pedro e São Paulo i Trindade i Martim Vaz. Veličina teritorija, reljef, klima i prirodni resursi Brazil čine zemljopisno raznolikim. Uključujući svoje atlantske otoke, Brazil je smješten između širina 6°N i 34°S, i dužina 28°W i 74°W.
Brazil je nakon Rusije, Kanade, Kine i Sjedinjenih Država peta najveća zemlja na svijetu, i treća najveća u obije Amerike, s ukupnom površinom 8 514 876,599 km², uključujući i 55 455 km² vodenih površina. Obuhvaća tri vremenske zone, od UTC-4 u zapadnim državama, do UTC-3 u istočnim državama (službeno vrijeme Brazila) i UTC-2 na atlantskim otocima.
Brazilska topografija također je raznovrsna i uključuje brda, planine, ravnice i visočja. Većina terena leži između 200 m i 800 m nadmorske visine. Glavno brdovito područje obuhvaća većinu južne polovice zemlje. Sjeverozapadni dijelovi visoravni sastoje se od širokog, valovitog terena isprekidanog niskim, zaobljenim brdima. Jugoistočni dio više je neravan, sa složenim masama grebena i planinskih lanaca s vrhuncima do 1200 m. Lanci uključuju planine Mantiqueira, Espinhaço i Serra do Mar. Na sjeveru, Gvajansko visočje stvara veću razvodnicu koja razdvaja rijeke amazonskog slijeva od rijeka koje utječu u sustav Orinoca na sjeveru prema Venezueli. Najviša točka u Brazilu je Pico da Neblina s 2994 m, dok je najniža u Atlantskom oceanu.
Brazil ima gusti i složeni riječni sustav, jedan od najvećih u svijetu, s osam većih slijeva koji svi utječu u Atlantik. Veće rijeke uključuju Amazonu (druga najduža na svijetu i prva po volumenu vode), Paranu i njen veći pritok Iguaçu (koja uključuje i vodopade Iguazú), Rio Negro, São Francisco, Xingu, Madeiru i Tapajós. Amazona izvire u peruanskim Andama pod imenom Marañón, a kao rijeka Ucayali teče prema istoku. Prima veliki broj pritoka (duže su Madeira i Purus), te se daljni tok odvija estuarijem i završava ulijevanjem u Atlantski ocean. Istjek iznosi 180 000 m³ u sekundi, dužina toka sa izvornim rijekama je 6180 km, a plovna dužina je od 4100 km. Slijev Amazone obuhvaća površinu od oko 7 milijuna km².
Klima
Ekvatorska klima karakterizira većinu sjevernog Brazila. Ne postoji prava suha sezona, ali postoje neke varijacije u obimu padalina tijekom godine. Prosječna je temperatura 25 °C, s većim temperaturnim varijacijama između dana i noći u odnosu na varijacije između sezona. U središnjem Brazilu oborine su više sezonski raspoređene, što je karakteristično za klimu savane. Ta je regija velika kao i bazen Amazone ali s vrlo različitom klimom jer se nalazi južnije i na većoj nadmorskoj visini. U unutrašnjosti sjeveroistoka, sezonske su oborine još ekstremnije. Polusuha klimatska regija uglavnom prima manje od 800 mm kiše, koja većinom pada tijekom perioda od tri do pet mjeseci godišnje a povremeno i manje, stvarajući duge periode suše. Grande Seca (velika suša) 1877.–1878., najgora suša ikada zabilježena u Brazilu, prouzročila je približno pola milijuna umrlih. Razorna je bila i suša iz 1915. Južno od Bahie, kraj São Paula, mijenja se sezonska raspodjela oborina, s kišom koja pada tijekom cijele godine. Jug uživa umjerene uvjete, s hladnim zimama i prosječnim godišnjim temperaturama ne iznad 18 °C. Zimski su mrazevi uobičajeni, s povremenim snijegom u višim područjima.
Bioraznolikost i okoliš
Veliki teritorij Brazila obuvaća nekoliko različitih ekosistema, kao Amazonsku prašumu, područje s najvećom bioraznolikošću na svijetu, atlantsku šumu i Cerrado. Na jugu, crnogorične šume Araucarije rastu u umjerenim uvjetima.
Bogati svijet divljih životinja Brazila odražava raznovrsnost prirodnih staništa. Međutim, većina ostaje uvelike nedokumentirana te se redovno otkrivaju nove vrste. Znanstvenici procjenjuju da je ukupan broj biljnih i životinjskih vrsta u Brazilu blizu 4 milijuna. Veći sisavci uključuju pume, jaguare, ozelote, rijetke kolumbijske divlje pse, lisice, pekarije, tapire, mravojede, ljenivce, oposume, i pasance. Jeleni su česti na jugu, dok se mnoge vrste majmuna novog svijeta mogu naći u sjevernim kišnim šumama
Prirodno nasljeđe Brazila ozbiljno je ugroženo stočarstvom i poljoprivredom, sječom drveta, rudarstvom, naseljavanjem, iskorištavanjem nafte i plina, prevelikim izlovom ribe, trgovinom divljih životinja, branama i infrastrukturom, zagađenjem vode, klimatskim promjenama, požarima i invazivnim vrstama. U mnogim područjima zemlje, prirodni je okoliš ugrožen razvojem. Izgradnja cesta otvorila je prethodno udaljene krajeve poljoprivredi i naseljavanju, brane su potopile doline i staništa divljih životinja, dok su rudnici nagdrili i zagadili pejzaže. Za amazonsku regiju, planira se najmanje 70 brana, uključujući i kontroverznu hidroelektranu Belo Monte. Briga za okoliš porasla je kao odgovor na globalni interes za probleme okoliša.
Demografija
Stanovništvo Brazila 2008., prema Brazilskom institutu za zemljopis i statistiku (Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística), bilo je oko 190 milijuna stanovnika (22,31 na kvadratni kilometar), s omjerom muškarci-žene od 0,95:1 i 83,75% gradskog stanovništva. Populacija je veoma koncentrirana u jugoistočnoj (79,8 milijuna stanovnika) i sjeveroistočnoj (53,5 milijuna stanovnika) regiji, dok dvije najveće regije, srednjezapadna i sjeverna, koje obuhvaćaju 64,12% ukupnog nacionalnog teritorija, ukupno imaju samo 29,1 milijun stanovnika. Iako je natalitet doživio blagi pad, radi pada mortaliteta stanovništvo je znatno poraslo između 1940. i 1970. Godišnji prirast stanovništva 1940-ih bio je 2,4%, 3,0% 1950-ih i 2,9% 1960-ih, dok se očekivani životni vijek povećao s 44 na 54 godine i na 72,6 godine 2007. Prirast je stalno opadao od 1960-ih, s 3,04% godišnje između 1950. i 1960. na 1,05% 2008., te se kao zaokruženje demografske tranzicije očekuje pad na negatvnu vrijednost od –0,29% do 2050.
Urbanizacija
Najveća su metropolitanska područja São Paulo, Rio de Janeiro, i Belo Horizonte — sva u jugoistočnoj regiji — s 19,5, 11,5, i 5,1 milijuna stanovnika. Skoro svi glavni gradovi država najveći su gradovi u svojoj državi, osim Vitórie, glavnog grada države Espírito Santo, i Florianópolisa, glavnog grada Santa Catarine. Postoje također i druge metropolitanske zone u državama São Paulo (Campinas, Santos i Vale do Paraíba), Minas Gerais (Vale do Aço), Rio Grande do Sul (Porto Alegre), i Santa Catarina (Vale do Itajaí).
Stanovništvo
Prema nacionalnom istraživanju po uzorku kućanstava (PNAD) iz 2008., 48,43% stanovništva (oko 92 milijuna) izjasnilo se kao bijelo, 43,80% (oko 83 milijuna) kao smeđe (miješano), 6,84% (oko 13 milijuna) kao crno, 0,58% (oko 1,1 milijun) kao azijsko i 0,28% (oko 536 000) kao američki indijanci, dok se 0,07% (oko 130 000) nije izjasnilo o rasi. Godine 2007., Nacionalna indijanska fondacija izvjestila je o postojanju 67 različitih nekontaktiranih plemena, više u odnosu na 40 iz 2005. Vjeruje se da Brazil ima najveći broj nekontaktiranih naroda u svijetu. Većina Brazilaca potječe od indijanaca, portugalskih naseljenika i afričkih robova. Od dolaska Portugalaca 1500., bilo je znatnog miješanja između te tri grupe. Smeđe stanovništvo (miješani Brazilci službeno se nazivaju pardo) je široka kategorija koja uključuje Cabolcoe (potomke bijelaca i indijanaca), Mulate (potomke bijelaca i crnaca) i Cafuze (potomke crnaca i indijanaca). Cabocloi čine većinu stanovništva u sjevernoj, sjeveroistočnoj i srednjezapadnoj regiji. Veće stanovništo Mulata živi na istočnoj obali sjeveroistočne regije od Bahie do Paraíbe i također u sjevernom Maranhãou, južnom Minas Geraisu i istočnom Rio de  Janeiru. Od 19. stoljeća, Brazil je svoje granice otvorio imigraciji. Oko pet milijuna ljudi iz preko 60 zemalja uselilo se u Brazil između 1808. i 1972., najviše iz Portugala, Italije, Španjolske, Njemačke, Japana i Srednjeg istoka.
Brazilski indijanci
Pogledajte: Brazilski indijanci - popis po državama. Na području Brazila nalaze se brojni rezervati za Indijance.
Jezici
Portugalski je službeni jezik, dok jezik kojim Brazilci govore je dijalekt/vernakular kojeg lingvisti nazivaju brazilski portugalski. Portugalski je u stvarnosti jedini jezik korišten u medijima, za poslovne i administrativne svrhe. Iznimke su São Gabriel da Cachoeira, gdje zajedno s Portugalskim status službenog jezika ima i indijanski jezik Nheengatu, i Pomerode, gdje njemački također ima status službenog jezika. Brazil je jedina zemlja portugalskog govornog područja u Americi, što jezik čini važnim dijelom brazilskog nacionalnog identiteta i naglašava različitost nacionalne kulture u odnosu na hispanofonske susjede.
Lokalni indijanski jezici većinom se koriste u sjevernom dijelu zemlje, iako je i tamo portugalski vrlo zastupljen. 71 550 brazilskih državljana govori nekim od indijanskih jezika kao materinskim, a najrasprostranjeniji su nheengatu (19 000), kaingang (18 000) i terena (16 000). Razni imigrantski jezici uglavnom se koriste u južnom dijelu Brazila, a njihovi su govornici najčešće dvojezično ruralno stanovništvo. Od ovih jezika su najvažniji Brazilski-njemački dijalekti, kao Riograndenser Hunsrückisch i Pomoranski jezik, i varijanta talijanskog jezika, koja se temelji na venecijanskom jeziku. U São Paulu se u imigrantskim četvrtima (kao Liberdade) često može čuti i japanski jezik. Brazil je prva zemlja Južne Amerike koja je u srednje škole uvela mogućnost učenja Esperanta.
Religija
Ustav iz 1988. garantira slobodu vjeroispovjesti, odvojenost crkve i države i službeno sekularnu državu. Zakon zabranjuje bilo kakve vjerske netrpeljivosti, međutim, Rimokatolička Crkva uživa povlašteni status i tretman.
Katolicizam je prevladavajuća vjera. Brazil ima najveće katoličko stanovništvo u svijetu. Prema popisu iz 2000. (nacionalno istraživanje po uzorku kućanstava nije istraživalo religiju), u Brazilu je 73,57% Rimokatolika, 5,41% Protestanata, 1,33% Spiritista, 1,22% ostalih Kršćana, 0,31% afro-brazilskih religija, 0,13% Budista, 0,05% Judaista, 0,02% Muslimana, 0,01% indijanskih religija, 0,59% ostalih religija, neizjašnjenih ili neodređenih, dok 7,35% nema religije.
Politika
Brazilska federacija "nerazdvojna je unija" tri različita politička entiteta: država, gradova i saveznog distrikta. Unija države, saveznog distrikta i gradova, "sfere su vlasti". Federacija je postavljena na pet temeljnih načela: suverenitet, državljanstvo, dostojanstvo ljudskih bića, socijalne vrijednosti rada i slobode poduzetništva, i politički pluralizam. Klasična trodioba vlasti (izvršna, zakonodavna, i sudska prema sustavu provjera i ravnoteže), formalno je ustanovljena ustavom. Izvršna i zakonodavna organizirane su samostalno u sve tri sfere vlasti, dok je sudstvo organizirano samo u sferama ferderacije i država/saveznog distrikta.
Svi članovi izvršne i zakonodavne vlasti izravno su izabrani. Suci i drugi sudski službenici imenovani su nakon prolaska pristupnih ispita. Glasanje je obavezno za pismene osobe između 18 i 70 godina starosti i prepušteno slobodnom izboru za nepismene i osobe između 16 i 18 godina starosti ili starije od 70. Zajedno s nekoliko manjih stranaka, ističu se 4 glavne stranke: Radnička stranka (PT), Brazilska socijaldemokratska stranka (PSDB), Stranka Brazilskog demokratskog pokreta (PMDB) i Demokrati (DEM). Ostale su značajne parlamentarne stranke Napredna stranka (PP), Brazilska radnička stranka (PTB), Liberalna stranka (PL), Brazilska socijalistička stranka (PSB), Narodna socijalistička stranka (PPS), Demokratska radnička stranka (PDT) i Koministička partija Brazila (PCdoB). U kongresu je zastupljeno 15 političkih stranaka. Promjena stranke uobičajena je među političarima, te se radi toga broj mjesta u kongresu redovno mjenja. Skoro sve vladine i admnistrativne funkcije vrše tijela i agencije povezana s izvršnom vlasti. Oblik vlasti je demokratska republika s predsjedničkim sustavom. Predsjednik je šef države i šef vlade federacije, te se bira na mandat od 4 godine, s mogućnošću reizbora za drugi uzastopni mandat. Predsjednik imenuje državne ministre. Zakonodavni domovi svakog političkog entiteta glavni su izvor zakonodavstva u Brazilu. Nacionalni kongres dvodomno savezno zakonodavno tijelo, sastoji se od zastupničkog doma i saveznog senata. Aktualna predsjednica Dilma Rousseff, dužnost je preuzela 1. siječnja 2011.
Pravni sustav
Pravni sustav temeljen je na saveznom ustavu, donesenom 5. listopada 1988., koji je temeljni zakon Brazila. Sve ostalo zakonodavstvo i sudske odluke moraju biti u skladu s pravilima ustava. Do travnja 2007., usvojena su 53 amandmana. Savezne države imaju svoje ustave koji nesmiju biti u suprotnosti sa saveznim ustavom. Gradovi i savezni distrikt imaju "formalne zakone" (leis orgânicas) koji djeluju na sličan način kao i ustavi. Zakonodavni entiteti glavni su izvor statuta, iako u određenim slučajevima pravosudna i izvršna tijela mogu donijeti pravne norme. Nadležnošću upravljaju pravosudni entiteti, iako u rijetkim situacijama savezni ustav omogućava saveznom senatu donošenje pravnih presuda. Postoje i specijalizirani vojni sudovi, sudovi rada i izborni sudovi. Najviši sud je Vrhovni savezni sud.
Sustav je posljednjih desetljeća bio kritiziran radi sporih donošenja konačnih presuda. Žalbeni postupci mogu potrajati i nekoliko godina, i u nekim slučajevima prije konačne presude protekne i više od desetljeća. Ipak, Vrhovni savezni sud bio je prvi sud koji je svoja zasjedanja prenosio na televiziji i objavio na YouTubeu. U novije vrijeme, od prosinca 2009., Vrhovni je sud objavio na Twitteru dnevni raspored ministara, informacije o dnevnim aktivnostima suda i najznačajnijim presudama.
Unatoč recentnim poboljšanjima, Brazil i dalje ima visoku stopu kriminala u raznim statistikama. Prema novom izvještaju Ujedinjenih naroda, više od 500 000 ljudi ubijeno je u Brazilu vatrenim oružjem između 1979. i 2003. Godine 2010, u brazilskim zatvorima bilo je 473 600 ljudi.
Međunarodni odnosi
Iako ga neki socijalni i ekonomski problemi sprečavaju u dostizanju statusa djelotvorne svjetske sile, Brazil je politički i ekonomski lider u Latinskoj Americi. Taj status, međutim, djelomično je osporavan od strane drugih zemalja, kao Argentina i Meksiko, koji se protive brazilskom cilju stalnog mjesta, kao predstavnika regije, u vijeću sigurnosti Ujedinjenih naroda. Između drugog svjetskog rata i 1990-ih, demokratske i vojne vlade nastojale su provođenjem nezavisne vanjske i industrijske politike proširiti utjecaj Brazil u svijetu. Trenutno, država ima cilj jačanja veza s drugim zemljama u Južnoj Americi i nastavak multilateralne diplomacije kroz Ujedinjene narode i Organizaciju američkih država.
Aktualna brazilska vanjska politika temeljena je na poziciji regionalne sile u Latinskoj Americi, lidera među zemljama u razvoju, i velesile u nastajanju. Općenito, trenutna brazilska vanjska politika odražava multilateralizam, mirno rješavanje sukoba, i nemješanje u poslove drugih zemalja. Brazilski ustav također određuje da zemlja mora težiti ekonomskoj, političkoj, socijalnoj i kulturnoj integraciji nacija Latinske Amerike.
Oružane snage
Ratno zrakoplovstvo, zrakoplovni je ogranak brazilskih oružanih snaga. S oko 700 zrakoplova i oko 67 000 aktivnog osoblja u službi, najveće je ratno zrakoplovstvo u Latinskoj Americi. Ratna mornarica odgovorna je za mornaričke operacije i čuvanje brazilskih teritorijalnih voda. Najstariji je rod brazilskih oružanih snaga i raspolaže najvećom mornaričkom pješadijom u Latinskoj Americi, oko 15 000 ljudi, s Comandos Anfíbios (COMANF) kao glavnom jedinicom. Mornarica također raspolaže elitnom grupom specijaliziranom za preotimanje brodova i mornaričkih instalacija, Grupacijom borbenih ronilaca (GRUMEC), jedinicom posebno obučenom za zaštitu naftnih platformi duž brazilske obale. Jedina je ratna mornarica u Latinskoj Americi koja raspolaže s nosačem aviona, NAe São Paulo, i jedna od deset svjetskih mornarica s takvim brodom u službi.
Brazilska vojska odgovorna je za kopnene vojne operacije. Uz snagu od 290 000 vojnika, najveća je vojska Latinske Amerike. Također, raspolaže najvećim brojem oklopnih vozila u Južnoj Americi, uz oklopna vozila za transport vojnika i glavne borbene tenkove. Raspolaže i velikom elitnom jedinicom specijaliziranom za nekonvencionalne zadatke, Brigadom za specijalne operacije (Brigada de Operações Especiais - Bda Op Esp), jedinstvenom u Latinskoj Americi,  snagom brze strateške akcije (Força de Ação Rápida Estratégica, FAR), formirane od vrhunskih elitnih jedinica, elitnim jedinicama specijaliziranim za borbu u karakterističnim biomima brazilskog teritorija kao Pantanal, caatinga, planine i džungla. Jedinice za borbu u džungli imaju međunarodni renome kao najbolje jedinice na svijetu za borbu u takvom okolišu. Brazilska je vojska s ukupno oko 1,6 milijuna vojnika i rezervista jedna od najvećih u svijetu.
Administrativna podjela
Brazil je federacija sastavljena od 26 država, jednog saveznog distrikta (koji sadrži glavni grad, Brasíliu) i gradova. Države imaju samostalnu administraciju, ubiru vlastite poreze i primaju udio poreza koji ubire savezna vlada. Unatoč tome, države nemaju veliku autonomiju u donošenju vlastitih zakona. Krivične i civilne zakone može donijeti samo dvodomni savezni kongres i jedinstveni su u cijeloj zemlji. Izvršnu vlast država provode guverneri birani na mandat od 4 godine. Sudsku vlast vrše državni sudovi prvog i drugog stupnja. Federalni distrikt ima iste karakteristike kao i savezne države i gradovi. Za razliku od država članica, ne može biti podijeljen na općine, ali može ubirati poreze kao savezna država i kao grad.
Gradovi, najmajnje federalne jedinice, raspolažu određenom autonomijom. Svaki grad ima svoj temeljni zakon koji definira vlastitu političku organizaciju, ali ograničen je saveznim ustavom. Diljem zemlje postoji oko 5565 gradova, neki sa stanovništvom većim od mnogih zemalja (Sao Paulo s oko 11 milijuna), drugi s manje od 1000 ljudi, neki s površinom većom od mnogih zemalja u svijetu (Altamira, Para, je skoro dva puta veći od Portugala), a drugi s manje od četiri kvadratne milje.
Brazilski Antartik
Godine 1986. Brazil je osnovao stanicu "Comandante Ferraz" koja služi kao baza za znastvena istraživanja. Objekti baze mogu primiti 46 ljudi.