cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija Srba u ranom srednjem vijeku
Arhitektura
mini|desno|250p|Katedrala svetog Trifuna Arhitektonski spomenici iz prvih pet vekova srpskog boravka na Balkanu, svode se na primerke sakralne arhitekture, pošto ostaci dvorova i utvrđenja iz tog doba gotovo i da nisu očuvani. Same crkve se, po svojoj osnovi, mogu grupisati u dve kategorije: Najstarija poznata crkva sa ovog područja je katedrala svetog Trifuna u Kotoru, podignuta 809. godine, da bi se u njoj smestile mošti svetog Trifuna. Današnja građevina potiče iz 1166. godine, dok je prvobitna, prema istorijskim izvorima, bila rotonda (verovatno poput crkve svetog Donata (Trojice) u Zadru, iz istog doba ), mada arheološka istraživanja sa kraja XX veka ukazuju da je možda reč o građevini drugačije osnove.
Najznačajniji arhitektonski spomenik centralne osnove je crkva svetih apostola Petra i Pavla u Starom Rasu (Petrova crkva), kod današnjeg Novog Pazara. Podignuta je u IX ili X veku, kao sedište episkopa raških, koji su pri njoj stolovali do osnivanja autokefalne srpske arhiepiskopije, 1219. godine. Sama crkva ima osnovu rotonde u koju je upisan četvorolist, što je slučaj koji se često sreće među crkvama nastalim u Gruziji i Jermeniji, između VII i XI veka. Prema legendi zabeleženoj u „Letopisu Popa Dukljanina“, crkva je zapadnog porekla, u prilog čemu ide i njena posvećenost (crkva je posvećena apostolima Petru i Pavlu, dok se među istočnim crkvama obično posvećuje svetim (dvanaest) Apostolima) , dok se u jednom kasnijem rodoslovu, iz XVII veka, kao osnivač pominje učenik svetog Pavla, Tit. mini|desno|250p|Petrova crkva kod Novog Pazara.
U ovu grupu crkava, spadaju i građevine sa osnovama : Drugu grupu crkava, čine one sa produženom osnovom, među kojima se po značaju ističe crkva svetog Mihajla kod Stona. Podignuta je oko 1080. godine, na mestu veće crkve, koja je mogla biti sedište zahumskog episkopa u IX i X veku. Spada u red crkava sa produženom osnovom i to njihovu složeniju varijantu tj. u red jednobrodnih crkava sa kupolom. Smatra se da je reč o zadužbini, koju je podigao prvi kralj Zete, Mihajlo Vojislavljević u Starom Stonu.
U sklopu ove grupe, javlja se čitav niz građevina sa osnovama: mini|desno|250p|Ostaci i verovatna osnova crkve svetog Teodora u Starom Baru i raznim drugim rešenjima, kakva se mogu naći:
U današnjem Prokuplju se i danas se koristi crkva svetog Prokopija, po kojoj je i sam grad dobio ime. Sama građevina potiče iz X veka kada je podignuta kao trobrodna bazilika, da bi usled prepravki tokom vekova danas postala petobrodna građevina sa tri oltarske apside. Iz prve polovine XI veka, potiče tzv. Latinska crkva u Gornjem Matejevcu kod Niša, koja je danas očuvana u svom izvornom obliku, sa osnovom sažetog upisanog krsta sa kupolom. Nedaleko od današnje Raške, na steni iznad železničke pruge, smešteni su ostaci Stare Pavlice. Jednobrodna bazilika sa tremom i pripratom potiče iz prednemanjićkog doba, a danas je od nje očuvana kupola sa oltarskom apsidom. Od crkava koje su opstale u temeljima, treba spomenuti današnju Pećku Patrijaršiju. Na njenom mestu je već krajem IV veka postojala crkva, a današnja manastirska crkva je podignuta na temeljima i ostacima najveće, do sada otkrivene, crkve, koja je, između VII i X veka, podignuta na tlu današnje Srbije. Zapadni deo centralnog hrama, posvećenog svetim Apostolim, odgovara centralnom brodu nekadašnje crkve, a njeno podizanje se datira u VII ili najkasnije u VIII vek. Iz IX veka potiče trobrodna bazilika na mestu današnje Bogorodice Ljeviške u Prizrenu, podignuta verovatno u doba bugarske vladavine tim prostorom, a nije isključeno da je i na mestu Dečana postojala crkva ili manastir u ovo doba. Nekoliko manastira koji se pojavljuju u „Studeničkom tipiku“, pisanom između 1207. i 1215. godine (za koji neki smatraju da je nastao kad i manastir Studenica tj. između 1183. i 1191. godine) i nešto kasnijim izvorima, ne pominju se među zadužbinama koje je podigao Stefan Nemanja ili neko od članova njegove porodice, tako da se smatra da potiču iz prednemanjićkog doba. Takav je manastirski kompleks (od koga su danas opstali samo temelji) Studenice Hvostanske kod današnje Peći, u kome je najstarija crkva podignuta još u VI veku. Današnja crkva svetog Ahilija u Arilju potiče sa kraja XIII veka, ali je već početkom tog veka na tom mestu postojao značajan manastir, koji je mogao biti podignut još u X veku, u vreme cara Samuila tj. kada i crkva u Prokuplju. Ovoj grupi pripada i Ibarski Gradac, čija današnja crkva sa kraja XIII veka (zadužbina Jelene Anžujske) čini jedinstevnu pojavu gotike u raškom stilu. Na osnovu poštovanja koje mu ukazuju prvi Nemanjići, neki autori su pretpostavili da je manastir, kao svoju zadužbinu, podigao neki značajan vladar pre Nemanje.
Dekorativna plastika
mini|desno|300p|Parapetna ploča iz crkve svetog Tome u Kutima Kamena dekorativna plastika je jedno od obeležja crkava predromaničkog doba. Korišćena je za ukrašavanje kamenih ikonostasa, greda oko prozora i portala, tranzena, kapitela, ciborijuma, časnih trpeza, kao i drugih crkvenih predmeta i nameštaja izrađenih od kamena, poput sarkofaga, krstionica, prestola, posuda za osvećenu vodicu i drugih. Najčešće korišćeni motiv, svakako je bio preplet sa tri jednake trake, dok se vrlo retko javljaju prepleti sa dve ili više od tri traka. Pored njega, javljaju se, kao motiv, biljke i životinje, zatim teme iz antičkog doba, dok su ljudske figure dosta ređe i javljaju se tek krajem ovog doba, najčešće kao prikazi svetaca ili anđela.
Do danas, praktično nije očuvana niti jedna crkva iz ovog perioda sa kompletnim kamenim ukrasom. Pored crkava, delovi nekadašnjih ukrasa se danas mogu videti u muzejima i umetničkim zbirkama, od kojih se, po broju eksponata, među primorskim mestima, ističu one u Stonu, Lopudu, Koločepu, Dubrovniku, Herceg Novom, Kotoru, Tivtu, Baru i Ulcinju, dok se bogate zbirke u zaleđu mogu videti u Trebinju, Danilovgradu i Sarajevu.
mini|600px|centar|Verovatni ktitorski natpis kralja Mihajla, iz crkve svetog Mihajla u Stonu (oko [[1080. godine)]] Među ostacima iz ovog doba, nalaze se i četiri ciborijuma. Stariji među njima, su oni iz Kotora (danas u crkvi svetog Trifuna) i Ulcinja (danas u zbirci Narodnog muzeja u Beogradu), od kojih su sačuvane po jedna arkada. Stilski su međusobno slični, a datiraju se u IX vek. Mlađi od njih je ciborijum koji potiče iz Martinića, dok je onaj iz Rogačića najmlađi i po vizantijskom stilu ukrasa na ostacima tri arkade, smešta se na početak XII veka.
Slikarstvo
mini|levo|300p|Deo lika, iz ruševina crkve svetog Tome u Kutima U ovom periodu, jedina dva vida slikarstva koja postoje su freskopis i ikonopis. Od ikona, koje su svakako postojale, nije sačuvana niti jedna, dok su freske sačuvane u vrloj maloj meri. Njihovi ostaci mogu se videti u Petrovoj crkvi u Starom Rasu, Svetom Mihajlu u starom Stonu (oko 1080. godine), Svetom Jovanu Preteči na ostrvu Šipanu (kraj XI veka), Svetom Iliji na Lopudu kod Dubrovnika (oko 1100. godine), Svetom Nikoli na Prijekom u Dubrovniku (oko 1100. godine), ruševinama u Paniku kod Trebinja i Svetom Tomi u Kutima kod Herceg Novog (početak XII veka). U prvoj fazi, nastaju spomenici u kojima su zastupljeni bilo vizantijski (Petrova crkva, Sveti Jovan), bilo romanički uticaji (Sveti Mihajlo), da bi kasnije, na prelazu iz XI u XII vek, došlo do preklapanja ova dva stila i nastanka novog, po ugledu na slikarstvo južne Italije, koji svoj svojevrstan vrhunac dostiže slikarstvom, čiji su fragmenti pronađeni u ruševinama Svetog Tome. Poređenjem pronađenih fresaka sa onima iz neposrednog okruženja, nastalim u istom periodu, istraživači su zaključili da su postojale domaće slikarske radionice, najverovatnije u Dubrovniku i Kotoru.
Petrova crkva sadrži najstarije ostatke živopisa, nastale kada i sama crkva (IX ili X vek). Pripadaju vizantijskom provincijskom slikarstvu, a nalaze se u tamburu i potkupolnom prostoru. Pet scena iz života Isusa Hrista (Blagovesti, Susret Marije i Jelisavete, Rođenje Hristovo, Poklonjenje mudraca i Sretenje) je naslikano u tamburu, iako je taj prostor, prema vizantijskim pogledima, bio predviđen za prikazivanje proroka, mada je taj sloj živopisa nastao pre učvršćivanja tog shvatanja, u XI veku. U prostoru ispod kupole, sačuvani su delovi figura i scena, od kojih je moguće identifikovati samo Krštenje Hristovo i Izdajstvo Judino. Akademik Vojislav J. Đurić najraniji sloj živopisa u crkvi karakteriše sledećim rečima:
Crkva svetog Mihajla sadrži najviše očuvanih fresaka iz prednemanjićkog doba i smatra se da je živopisana oko 1080. godine. Sam živopis pokazuje elemente rane romanike, sa latinskim natpisima kraj fresaka, dok se na polju tematike, može uočiti bliskost sa Letopisom Popa Dukljanina, pogotovo sa delom o Jovanu Vladimiru, koji je, kao samostalno žitije, sigurno postojao u to doba. Scena Strašnog suda sa Isusom i svetim arhangelom Mihajlom, krasila je ranije zapadni zid. Ktitorski portret kralja Mihajla, naslikan je u zapadnoj niši na severnom zidu, a u četiri bočne niše tj. njihovim polukalotama su prikazani Jevanđelisti. U višim delovima crkve, očuvani su likovi nekoliko svetica, dok se nižim delovima nalaze stojeće figure tri sveca (Jovan Preteča, Đorđe i arhiđakon Stefan). U oltarskom delu, smešten je prikaz Prvog greha (u apsidi) i Isusa u slavi (na svodu). Osnovna ideja živopisa u crkvi je Greh i Iskupljenje, što je simbolično predstavljeno na suprotnim (istočnoj odnosno zapadnoj) stranama crkve. Prema navodima Vojislava J. Đurića:
Za autora fresaka se može reći da je bio upoznat sa delima koja imaju mnogo veću umetničku vrednost od njegovih, koja praktično predstavljaju uprošćena dela ranoromaničkih slikara, koji su, u to doba ili neposredno pre njega, stvarali u Rimu i njegovoj okolini. Sličnosti se mogu povući i sa freskama benediktinskih samostana sa tla Italije, ali i sa francuskim freskama iz XII i XIII veka.
Ktitorski portret kralja Mihajla u Stonu
mini|220p|Lik kralja Mihajla
Ktitorski portret kralja Mihajla nalazi se u crkvi svetog Mihajla i predstavlja jedini sačuvani portret srpskih vladara iz pred-nemanjićke epohe, a smatra se da je nastao oko 1080. godine. Prema svom stilu, on, prema Ljudevitu Karmanu, predstavlja našu, dalmatinsku, rustičnu interpretaciju ranoromanske italske umetnosti.
Mihajlovo lice na fresci je izduženo, sa velikim očima, iznad kojih su naglašene obrve, dok je na čelu naslikana duboko urezana horizontalna bora. Njegov, jasno naglašeni, nos je dug, kukastog oblika, a ispod njega se nalaze mala usta. Sam nos je prikazan iz profila, za razliku od glave, čije su tri četvrtine okrenute ka posmatraču. Kosa mu je duža i dopire do potiljka, a proseda je, poput njegove brade. Na glavi nosi kraljevski venac zapadnog tipa, koji se sreće širom srednjovekovne Evrope, uključujući i Norvešku i Englesku. Sam venac je cilindričnog oblika, tamnocrvene boje. Gornja strana je ravna i na njoj se, kao ukrasi, nalaze tri mala krsta, dok se na njenoj donjoj strani nalaze dva mala štita, po jedan iza svakog uha.
Izidor Gross
Izidor Gross (rođen: Isidor) ( Kislőd, Austrijsko Carstvo, 25. 6. 1860 - Koncentracijski logor Jasenovac, 1942), jugoslavenski šahovski velemajstor i kantor Židovske općine Karlovac.
Biografija
Izidor Gross je rođen 25. 6. 1960 u mađarskom Kislődu za vrijeme Austrijskog Carstva. 1891 godine Izidor se preselio u Karlovac. U Karlovcu je služio kao kantor u Karlovačkoj sinagogi. Osim rada u Židovskoj općini Karlovac, Izidor je bio vrhunski šahist i ugledan autor knjiga o šahu i problemskom šahu. Izidor je 1908 suosnivao i bio predsjednik Karlovačkog šahovskog kluba. 1912 godine suosnovao je Hrvatski šahovski savez. Objavio je članke o problemskom šahu u raznim inozemnim i domaćim časopisima-novinama. 1909 godine objavio je prvu hrvatska šahovsku knjigu "Šahovska abeceda". 1912 godine Izidor je uspješno organizirao prvi međunarodni šahovski turnir na Balkanu. Izidor Gross je u vrijeme Holokausta, kao Židov, uhićen i deportiran u Koncentracijski logor Jasenovac. Ubijen je u Jasenovcu 1942 godine, zajedno sa sinom Hermanom i snahom Julijom.
TV.com
„TV.com“ je internet stranica, nastala 13. juna 2005. kao zamena za internet stranicu „TV Tome“. Vlasništvo je korporacije „CNET Networks“, a bavi se televizijom, posebno TV serijama na engleskom jeziku koje se prikazuju u SAD, Ujedinjenom Kraljevstvu, Kanadi, Australiji, Japanu i Irskoj. Pored vodiča po epizodama, na njemu se nalaze vesti vezane za SAD, kritike, fotografije, trejleri i TV vodiči.
Jovan Iskrić
Jovan Iskrić (nemački: Johann Iskric) (Karlsdorf, Austro-Ugarska - današnji Banatski Karlovac, Vojvodina, Srbija 3. ožujka 1884. - Zagreb, Hrvatska, 14. lipnja 1961.) satnik u Austro-Ugarskoj vojsci, te kasnije pripadnik Kraljevske jugoslavenske vojske i Hrvatskih oružanih snaga.
Boldvin
Boldvin se može odnositi na
Jovan Iskrić
Vojna kariera
Sa četrnaest godina je ušao u pešadijsku kadetnu školu u Gracu, sa koje je 18. avgusta 1902., kao oficir (zastavnik), dodeljen 86. mađarskom pešadijskom pukom Freiherr von Steininger. Borio se na Balkanskom bojištu. Sa prestreljenim plućima je tri meseca u bolnici, a zatim se vrati na isto bojno polje. U januaru 1915. je postao satnik. Kada je Kraljevina Italija ušla u rat, on je prebačen na Italijansku frontu. Uspešno je komandovao Ugarskom kraljevskom črnovojniškemu bataljonu (Landsturm-Bataillon) V/4, tako, da je bio nagrađen vojnom ordenom Marije Terezije. Nakon raspada Austro-Ugarske vojske Iskrić je služio u Vojsci Jugoslavije, a potom 1941. godine postao je pukovnik hrvatske vojske. 1944. dodeljen mu je čin generala.
Odbrana na reki Soči kod kraja Avče
Komandant linije "U" je bio satnik Iskrić. Zato što su trupe delimično sastavljene od delova prethodnih trupa i od starijih muškaraca, bez obzira na borbenost i naoružanja, nisu bili ni na koji način ekvivalentni italijanskim. Pod vođstvom satnika Iskrića uspeli su da zadrže tri dana gorke borbe sve dok se nije (sa svežih snaga) na visokom platou Loma uspostavio novi odbrambeni front.
thumb|left|250px|Spomen ploča kod Avča
U noći četvrtog dana bitke, 20. avgusta, Italijani su uspeli da pređe reku Soča nedaleko od sela Log. Odatle nije mogao da jih protera bilo kakvi direktni artiljerijski napad, ni ponovljeni napadi, uprkos činjenici, da su dva krila pozicije bili opkoljeni. Kada je protivnik dobio pojačanje, a na Iskrićevi strani nije se očekivao, i kada je broj gubitaka počeo da opasno raste, situacija je postala beznadežna. Komanda brigade je Iskriću dozvolila povuk. "Nikada", odgovorio je Iskrić žicom, koji je zatim odmah prekinuta.
Tokom dana su Italijani dobili prostor u susednom severnom delu. Tada je postala odbrana Avče, čija posada je smanjena za jednu trećinu prvobitne moći, zaista nemoguća. Zbog toga, komanda brigade je sledeću noć naredila evakuaciju. Ali je izrazila čestitku upornosti svih trupa, podređenih satniku Iskriću. Komandant u ovoj bici, satnik Iskrić, dobio je Viteški križ Ordena Marije Terezije.
Iskrić je umro 14. lipnja 1961. godine. Pokopan je na Mirogoju.
Cisore, Verbano-Cusio-Ossola
Cisore je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 494 m.
Barou
Barou se može odnositi na
Banks
Banks se može odnositi na
Berijen
Berijen se može odnositi na
Bartou
Bartou se može odnositi na
Opština Valandovo
Opština Valandovo (makedonski: Општина Валандово) je jedna od 84 opština Republike Makedonije koja se prostire na jugoistoku Republike Makedonije.
Upravno sjedište ove opštine je grad Valandovo.
Geografske karakteristike
Opština Valandovo prostire se po Gevgelijsko - valandovskoj kotlini, uz rijeku Vardar. Na zapadu opštine uzdiže se planina Kožuv, a sa istoka planina Belasica.
Opština Valandovo graniči s državom Grčkom sa istoka, te s Opštinom Strumica na sjeveru, s Opštinom Dojran na jugoistoku, s Opštinom Bogdanci na jugu, s Opštinom Gevgelija na jugozapadu, s Opštinom Demir Kapija na zapadu, te s Opštinom Konče na sjeverozapadu.
Ukupna površina Opštine Valandovo je 331,4 km².
Stanovništvo
Opština Valandovo  ima 11 890 stanovnika. Po zadnjem popisu stanovnika iz 2002 nacionalni sastav stanovnika u opštini bio je slijedeći;
Naselja u Opštini Valandovo
Ukupni broj naselja u opštini je 29, od toga je 28 sela i jedan grad Valandovo.
Cerisy-la-Forêt
Serizi la Fore je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Manš koja pripada prefekturi Sen Lo.
Kreatinolfosfat
Kreatinolfosfat je organsko jedinjenje, koje sadrži 4 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 197,130 Da.
Wagon Train
Wagon Train je američka western TV-serija koja se oriiginalno emitirala na programu NBC-a 1957-1962, odnosno na programu ABC 1962-1965. godine. Inspiraciju za zaplet i likove je dao Wagon Master, igrani film koga je 1950. godine režirao John Ford, a u kome su glavne uloge tumačili Ben Johnson, Harry Carey Jr. i Ward Bond.
Radnja serije je bila smještena na Divlji Zapad nekoliko godina nakon američkog građanskog rata, te se bavila karavanom doseljenika koji je iz Missourija putovao u Kaliforniju. Doseljenici su za brigu i upravljanje karavanom unajmili ratnog veterana majora Setha Adamsa (koga je tumačio Ward Moore) te nekoliko profesionalnih izviđača. Na kraju svake sezone bi karavana stigla na svoje odredište, a potom bi nove sezone krenula nova. Kada je godine 1960. Moore preminuo, zamijenio ga je John McIntire, koji je tumačio novog kapetana karavana po imenu Christopher Hale.
Prvih šest i osma sezona su bile snimljene u crno-bijeloj tehnici, a sedma sezona u boji.
Serija je poslužila kao jedna od inspiracija Geneu Roddenberryju da osmisli koncept Star Treka. Kada ga je objašnjavao šefovima NBC-ja, opisao ga je kao "Wagon Train među zvijezdama".
Bib
Bib se može odnositi na
Zreče
Zreče (njemački: Rötschach) je grad u Sloveniji od 2.894 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Zreče.
Geografske karakteristike
Zreče leži udaljeno oko 23 km sjeveroistočno od Celja, u u gornjem toku rijeke Dravinje, na obroncima Pohorja.
Historija i znamenitosti
Zreče je postalo grad tek u oktobru 1987. kad su se spojila dotadašnja sela Dobrava, Zgornje i Spodnje Zreče.
De Heviland DH.60 Mot
De Heviland DH.60 Mot (engl. De Havilland DH.60 Moth) je britanski laki jednomotorni avion, dvosed, dvokrilac. Bio je namenjen za obuku pilota, putnički saobraćaju i kurirsku službu. Proizvodio se 20-tih godina 20. veka u engleskoj firmi de Havilend Erkraft. Ukupno je proizvedeno 2 015 primeraka. Po licenci, proizvodio se u nekoliko zemalja u svetu.
Zreče
Historija i znamenitosti
Ona su pak izrasla tokom srednjeg vijeka ispod feudalnih burgova za koje se zna da ih je bilo najmanje tri. Jedan je bio Freudenberg, koji se nalazio na krajnjem sjeverozapadnom vrhu Brinjeve gore, on se prvi put spominje 1217., drugi je bio - Lušperk, na brdu iznad sela Loška gora (dokumentiran 1279.), a treći - Holenstein koji je najvjerojatnije stajao na brdu iznad nestalog sela Nova Dobrava (dokumentiran 1342.). U to vrijeme taj kraj bio je feud vlastele iz Konjica i Žičkog kartuzijanskog samostana, tad se navodi po prvi put u dokumentima iz 1375. i Župna crkva sv. Egidija.
De Heviland DH.60 Mot
Projektovanje i razvoj
Glavni projektant, aviona DH.60 Mot je Džefri de Hevilend (engl. Geoffrey de Havilland), u toku 1924. godine, kada je završen i prototip, koji je poleteo 22. februara 1925. godine. Razvijen je na osnovu većeg jednomotornog aviona dvokrilca DH.51. De Hevilend DH.60 Mot je bio jednomotorni avion dvokrilac, sa strukturom od drveta, trup mu je bio obložen sa šperom, a krila sa platnom. Bio je dvosed (pilot i jedan putnik). Osobenost ovog aviona je bila, što su mu se mogla sklapati krila, tako da je za njegov smeštaj u hangaru bilo potrebno mnogo manje prostora (princip koji se koristi na nosačima aviona). Njegova jednostavnost, pouzdanost i niska cena, omogućili su mu masovnu upotrebu, u privatnom sektoru između dva rata (Engleska 85%).
Zreče
Historija i znamenitosti
Od prve polovice 19. vijeka počela je eksploatacija ugljena u rudniku Radani, do kojeg je 1903. dospjela i željeznica iz Slovenskih Konjica. Ipak pravi razvoj Zreča odpočeo je tek nakon 1925. kad je osnovana Štajerska železoindustrijska družba, koja je postala temelj buduće metalne industrije koja se razvila nakon Drugog svjetskog rata. To je bila tvornica alata Unior koja je postala motor razvoja čitavog kraja. Ona je investirala u gradnju Skijališta Rogla i Terme Zreče, pa je mjesto postalo turistički centar, je su izgrađeni i brojni manji hoteli, pansioni i restorani.
De Heviland DH.60 Mot
Projektovanje i razvoj
Na početku proizvodnje, u avione DH.60 Mot su ugrađivani Renoovi Sirius (engl. Renault Cirrius) motori, Sirius I od 45 kW (60 KS) i Sirius II od 75 kW (100 KS). Kvalitet i karakteristike motora su odgovarali, ali dobavljači su bili nepouzdani pa je de Heviland 1928. godine napravio sopstvenu fabriku za proizvodnju avionskih motora. Proizvodili su slične linijske četvorocilindrične motore Džipsi I od 75 kW (100 KS), sa vazdušnim hlađenjem. Nakon toga razvijen je jači Džipsi II od 90 kW (120 KS), pa Džipsi III motor sa visećim cilindrima snage od 90 kW (120 KS). Ugradnjom ovih motora poboljšana je preglednost iz pilotske kabine (cilindri motora nisu smanjivali vidno polje pilotu). Dalje su se motori serije Džipsi razvijali u smeru povećanja snage Džipsi Majdžor od 97,5 kW (130 KS), Džipsi Majdžor 1C od 104 kW (145 KS), pa Džipsi Siks motor sa 6 cilindara, sa od 150 kW (200 KS). Ovaj motor je kasnije nazvan Džipsi Kvin (engl. Gipsy Quenn). U toku serijske proizvodnje ovog aviona, vršena su poboljšanja tako da se ovaj avion radio u nekih 6 varijanti:
Na avione koji su proizvedeni u Kanadi su na stajne organe montirani čamci pa su ovi avioni korišćeni kao hidroavioni. Verzije od DH.60M pa nadalje su kombinovano metalno drvena konstrukcija.
Bivio Papetti, Frosinone
Bivio Papetti je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 168 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 387 m.
Kiki's Delivery Service
Kikin servis za dostavljanje / Dostavna služba dobre vještice Kiki (jap. 魔女の宅急便, Majo no takkyubin, u prijevodu Vještičin servis za dostavljanje) je humoristični japanski anime dječji film fantastike iz 1989. kojeg je režirao Hayao Miyazaki, kojemu je to peti dugometražni animirani film. Radnja se odvija oko 13-godišnje djevojčice, dobre vještice, koja se mora priviknuti na život u novom gradu sa svojom mačkom koja govori. Iako je vještica, njene jedine moći su letenje metlom i razgovor s mačkom.
Film je napravljen na temelju istoimenog romana autorice Eiko Kadono, a rad na njemu počeo je na proljeće 1987. godine.
U časopisu Animage, Dostavna služba dobre vještice Kiki je 1990. osvojila prvo mjesto u tri kategorije: na popisu najboljih animea godine, sa 3.014 glasova čitatelja, jednako kao i svaki Miyazakijev film do tada; u istom izdanju, naslovna junakinja je izabrana za najbolji ženski lik u animeu te godine, sa 2.006 glasova, dok je naslovna pjesma također izabrana za najbolju.
Osnovna tema filma je želja tinejdžerice da se osamostali, no film se dotiče i dubljih tema od onih karakteristične za tzv. filmove o odrastanju. Tako govori o prirodi kreativnosti i talenta, te teškoća koje svatko mora prevladati za izgradnju vlastite ličnosti. Po navedenome je filmu sličan kasniji Whisper of the Heart (1995.).
Film je izdan 22. srpnja 1989. godine. To je prvi Ghibliev film izdan u partnerstvu između spomenutog studija i kompanije Walt Disney. Disney je napravio englesku sinkronizaciju 1997., čija je premijera održana u SAD-u na Međunarodnom filmskom festivalu u Settleu, 23. svibnja 1998. godine. Na kućni video film je izašao 1. rujna 1998.
Radnja
U nekom izmišljenom svijetu živi 13-godišnja djevojčica-vještica Kiki, čija je jedina moć sposobnost letenja na metli. Na svoj 13. rođendan mora, po tradiciji vještica, otići u neki udaljeni grad i tamo samostalno živjeti godinu dana vježbajući pri tome svoje vještičje sposobnosti. Vesela Kiki bez oklijevanja uzima metlu za letenje i svoju mačku Jiji koja može govoriti, oprosti se sa roditeljima te napusti svoj dom jedne večeri. Nakon dugog leta stigne u obalni grad Koriko i odluči tamo živjeti. Nakon početnih neugodnosti (poput nesnalaženja u prometu), nalazi smještaj u jednoj pekari, čiji su vlasnici Osono i njezin muž Fukuo. Uz Osoninu pomoć, Kiki dobija sobu na tavanu i otvara svoj servis za dostavu po kućama. Na prvom danu dostave, upoznaje slikaricu Ursulu, neobičnu djevojku koja živi sama u šumskoj kolibi, a čija je fascinacija slikanje ptica.
Na kraju Kiki i Tombo postaju najbolji prijatelji. Otada lete zajedno po nebu - ona na svojoj metli, a on na svom simpatičnom izumu.
Izdanja
Prvu službenu sinkronizaciju filma na engleski uradio je Carl Macek (Streamline Pictures). Kiki je glas posudila Lisa Michelson.
U drugoj sinkronizaciji iz 1998., Kiki glas posuđuje Kirsten Dunst, a za mačku Jiji glas je posudio Phil Hartman. Kritičari su općenito hvalili sinkronizaciju, premda se nekima nisu sviđale određene promjene u dijalogu u odnosu na original. Unatoč tome, ova verzija je stekla široku popularnost.
U Španjolskoj, Kiki je preimenovana u Nicky, a film u "Nicky la aprendiz de bruja" (Nicky, vještica pomoćnica). To je zbog toga što je u kastiljanskom španjolskom ime Kiki fonetski similarna riječi quiqui; fraza echar un quiqui u slengu označava intimni odnos.
Razlike između verzija
Disneyeva sinkronizacija sadržava neke promjene, koje su opisane kao "pragmatične". Promjene su odobrili Miyazaki i studio Ghibli. Primjerice, na početku filma, Kiki odlazi od kuće. U originalnoj verziji ona se zabije u drvo ali nastavlja putem u tišini, dok u engleskoj verziji, ona povikne "Goodbye, everybody, I'll miss you!" (Zbogom svima, nedostajat ćete mi!)
Originalne tematske pjesme na početku i kraju filma zamijenjene su sa dvjema novima, "Soaring" i "I'm Gonna Fly", koje je napisala i izvela Sydney Forest. U engleskoj sinkronizaciji je i inače više muzičke podloge. Djeliće muzike komponirao je Paul Chihara, a oni variraju od lagane muzike na pijanu, do obrade kompozicije skladatelja Edvarda Griega U dvorani planinskog kralja (norv. I Dovregubbens hall, engl. In the Hall of Mountain King), te ima zvučnih efekata na mjestima gdje je u originalu tišina. Usporedimo primjerice scenu sa divljim guskama u obje verzije.
U originalu Jiji zauvijek gubi sposobnost komuniciranja s Kiki, dok je u sinkronizaciji dodana linija koja upućuje na to da Kiki opet može razumjeti svoju mačku. Miyazaki je izjavio da Jiji predstavlja Kikijinu djetinjastu stranu, čime se može doći do zaključka da je na kraju filma (one originalne japanske verzije) Kiki postala zrelijom za više od toga da komunicira s mačkom.
Brantli
Brantli se može odnositi na
Kiki's Delivery Service
Razlike između verzija
Također je napravljeno više manjih promjena u Kikinim navikama, poput toga da umjesto kave pije vruću čokoladu, a umjesto "disko" spominje "slatke dječake" (cute boys).
Treća engleska verzija
Izdana je 2. ožujka 2010., na isti dan kada je Miyazakiyev crtani film Ponyo postao dostupan za američki kućni video.
Ova verzija je kombinacija originalne japanske (koja je prilično minimalistička, sa osnovim zvučnim efektima) te Disneyeve verzije iz 1998. (koja ima novije zvučne efekte, drukčiju muzičku podlogu, te više novih linija teksta).
Manga
Manga koja koristi kadrove iz filma izdana je u Japanu, a autor je Tokuma Shoten. Engleski prijevod napravljen je 2006., a izdala ga je VIZ Media, u 4 knjige.
Razlike između filma i knjige
Knjiga Eiko Kadono, Majo no Takkyūbin, znatno je drukčija od animea koji je na njoj temeljen. Tako je njezin roman više epizodičan, te se sastoji od manjih priča o različitim ljudima i nezgodama koje Kiki doživljava na dostavama. Mnogi dramatični trenutci u filmu, poput onog u kojem Kiki gubi svoje sposobnosti, ili cepelinske nesreće na vrhuncu filma, nisu prisutni u knjizi. Miyazaki je dodao ove pojedinosti kako bi filmu dao veću priču, i kako bi film između ostalog govorio i o teškoćama s kojima se Kiki susreće u svom odrastanju; primijetio je: Pošto filmovi uvijek daju realističniji doživljaj, Kiki će prolaziti kroz veće prepreke i usamljenost nego u izvornoj priči.
Kadono je bila nezadovoljna promjenama, pa je postojala opasnost da se projekt raspusti. Miyazaki i Toshio Suzuki, producent Ghiblia, posjetili su je i pozvali u svoj studio. Nakon što je provela vrijeme u studiju, odlučila je da se projekt može nastaviti.
Inspiracija za Koriko
Miyazaki je glavnu vizualnu inspiraciju za dizajn grada u kojem stigne Kiki dobio u Švedskoj, gdje je sa ekipom obišao grad Visby u Gotlandu (švedski otok). Ipak, grad Koriko u filmu je mnogo veći od Visbyja, a zgrade i trgovine podsjećaju na izgled Stockholma, te stare jezgre njemačkog grada Münchena.
Film je smješten u idealiziranom, bezbrižnom gradu. Kao i sa mnogim Ghiblijevim filmovima, jedna od najuočljivijih stvari je su veoma realistični, bogati detalji pejzaža, a u ovom slučaju riječ je o impresivnom obalnom gradu. Ime grada se zapravno i ne koristi u filmu (naziv se jedino nakratko pojavljuje na strani jednog od autobusa). Vrijeme radnje je neko vrijeme bila predmet rasprave obožavatelja. Kiki naime, u filmu ima tranzistor koji nalikuje onima iz 1960-ih. Neki likovi posjeduju crno-bijele televizore, no auta i neki avioni izgledaju puno stariji. Specifično, na početku filma vidi se avion koji nalikuje modelu Handley Page H.P.42, premda su svi primjerci uništeni 1941. Kontroverze su nastale kad je Hayao Miyazaki izjavio da je priča smještena u 1960-te, ali u nekom alternativnom univerzumu gdje se nikada nije dogodio nijedan od oba svjetska rata.
Kritike
Kiki's Delivery Service je topla i nježna priča koja sa simbolima govori o temama odrastanja i promjenama u životu a jedan od najzanimljivijih aspekata filma je njegovo prigušeno bavljenje Kikinim ulaskom u adolescenciju. Tako je kritičar Raphael See na siteu Themanime.org napisao: "I još jedan klasik anime velikana Hayaa Miyazakija. Makar Kiki nema toliko akcije kao Laputa i ne posjeduje takvu grandioznost Nausikaje, ipak uspijeva ponuditi nešto za svakoga. To je šarmantna kriška života sa zdravim dodirom stare Miyazakijeve čarolije... Umjesto neke priče o spašavanju i pustolovini, dobijamo dragocjen pogled u život mlade djevojke koja se uči samopouzdanju i snalaženju u svakodnevnom životu. I kao svaka Miyazakijeva djevojka, Kiki je osoba za koju navijamo, a posjeduje i nevinost i šarm djeteta koje još nije izgubilo idealistički pogled na svijet". Na siteu Animeacdemy.com Kain je također hvalio film: "Nikada nisam odbio anime studija Ghibli i ne namjeravam to učiniti ni sada. Kupite i uživajte u ovom filmu!"
U svojoj recenziji filma kritičar James O'Ehley je napisao: "Sa toliko puno zlonamjernih i neugodnih ostvarenja koja plutaju po modernoj kulturi, nešto tako dobroćudno kao ovo zbilja djeluje kao pravo iznenađenje". Walter Chaw je komentirao kako je film "označen sa gorko-slatkom kvalitetom koja prati priču koja prelazi od roditelja koji gube dijete, preko adolescencije, sve do tog djeteta koje pronalazi i gubi svoju prvu ljubav u stranom gradu", dok je Jeffrey M. Anderson jednostavno zalkjučio: "Jedan od najboljih animiranih filmova svih vremena".
Suamico, Wisconsin
je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 11.346.
Feministička geografija
Feministička geografija je grana antropogeografije koja primjenjuje teorije, metode i kritike feminizma u proučavanju ljudske okoline i društva.
Bruks
Bruks se može odnositi na
Feministička geografija
Njezin su glavni fokus proučavanja geografske razlike u rodnim odnosima i rodnoj jednakosti. Osim što analizira realni svijet, ona također kritizira postojeća geografska proučavanja. Feministički geografi ne predlažu da postoji neka vrsta zavjere koja se odvija, nego identificiraju trendove i postavljaju pitanja, a najvažniji je odraz ženskih iskustava na geografsku prirodu.
Jednostavan primjer bio bi smatrati način na koji urbano planiranje ima rodnu dimenziju s očekivanjem da će muškarci putovati na udaljeno mjesto radi zaposlenja dok će žene biti zaokupljene brigom za djecu, osnovnom kupovinom te domaćim funkcijama u suburbanom mjestu. Zašto su se gradovi razvili na taj način, zašto su se novi gradovi planirali na taj način, te tko je to radio i s kakvom ideologijom?
Drugo tumačenje ovog pristupa u geografiji je proučavanje rodnih razlika u terminima osobnog pristupa, pokretnosti i sigurnosti, posebice što se tiče dizajna i upotrebe urbanog prostora i otvorenih mjesta poput javnih parkova i pješačkih staza. Iskustvo hodanja bez ikoga kroz gradski centar kasno u noć ili javni park po danu vjerojatno će se razlikovati za muškarce i žene kao i za ljude različite dobi, kulture i tako dalje.
U ovom pogledu feministička geografija je dio šireg postmodernog pristupa predmetu koji nije primarno zaokupljen razvojem konceptualne teorije u samome sebi već se radije usredotočuje na stvarna iskustva pojedinaca i grupa u njihovim vlastitim mjestima, nad geografijama u kojima žive unutar svojih vlastitih zajednica.
GPR22
__NOTC__
Feministička geografija
Ipak feministička geografija nije ograničena na mjesnu razinu. Jedan primjer globalne teme istraživanja feminističke geografije je širom svijeta rasprostranjena migracija žena iz Trećeg svijeta u Prvi radi obavljanja kućnih poslova i seksualnog rada.
GPR22
GPR22, G protein-spregnuti receptor 22, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR22 genom.
Kurdi
Kurdi (kur.: کورد; Kurd) su iranski narod nastanjen u jugozapadnoj Aziji. Njihovim matičnim područjima podrazumijevaju se Horasan, Kurdistan i manje etničke enklave u središnjoj Anatoliji, a njihovim izravnim precima najčešće se smatra drevni iranski narod Medijaca. Riječ „Kurd” datira iz kasnog sasanidskog odnosno ranog islamskog razdoblja i prvotno se odnosila na cjelokupno stanovništvo s Iranske visoravni koje karakterizira nomadski način života, dok se kasnije njeno značenje ograničilo na sjevernozapadna područja danas poznata kao Kurdistan.
U političkom kontekstu, cjelokupno kurdsko stanovništvo bilo je dijelom historijske iranske nacije od starog vijeka do 17. stoljeća kada zapadne dijelove njihovog etničkog područja nepovratno prisvaja Osmansko Carstvo. Daljnja podjela osmanlijskog uslijedila je u 20. stoljeću pod utjecajem europskih kolonijalističkih sila Velike Britanije, Francuske i Rusije, pa je danas taj teritorij podijeljen između Turske, Iraka, Sirije i Armenije. Zbog turskog i arapskog nacionalizma Kurdi su često bili izloženi svim oblicima diskriminacije pa čak i genocida, a njihov se otpor projicirao kroz različite ideologije nacionalizma - paniranizma i iredentizma, u novije vrijeme i regionalizma.
Precizan broj ukupne kurdske populacije teško je utvrditi s obzirom na heterogenost vjerskih, jezičnih i geografskih karakteristika, ali i zato što se njime često manipulira u političke svrhe. Procjene govore o 23 do 32 milijuna Kurda što ih čini najbrojnim iranskim narodom nakon Perzijanaca i Paštunaca, no broj govornika kurdskog jezika približno je upola manji. Razlozi ovog nesrazmjera ovise o historijsko-geografskom kontekstu i može se raditi o nenasilnoj kulturološkoj difuziji (Azerbajdžan, Iran, Sirija) ili pak prisilnoj asimilaciji (Irak, Turska). Većina Kurda su muslimani (suniti i šijiti), a postoje i manje zajednice jesida, jarsana, kršćana i zoroastrijanaca.
Etimologija
„Kurd“ predstavlja etimološki nejasnu riječ i stoga kod jezikoslovaca i povjesničara po tom pitanju ne postoje usuglašena mišljenja. Sama riječ je iranska i pojavljuje se u sasanidskom epu „Karnamaki Ardaširi Papakan“, a zatim i u ranim arapskim tekstovima iz 7. stoljeća i to u množinskom obliku „Akrad“. Pojedini učenjaci skloni su tražiti njeno starovjekovno podrijetlo, a najdublje su išli oni koji su pretpostavljali da je riječ povezana s Gutejcima koji se na sumerskim klinopisima iz druge polovice 3. tisućljeća pr. Kr. spominju pod etnonimom Kar-da-ka. Ova planinska plemena živjela su južno od jezera Van tj. neposredno uz narod Subartu sa sjevera Mezopotamije, a njihov se etnonim Kardu povezuje s asirskim nazivom „Urartu“ odnosno hebrejskim „Araratom“. Grčki vojnik i povjesničar Ksenofont koji je 401. pr. Kr. sudjelovao u bitci kod Kunakse u svojoj „Anabazi“ spominje pleme pod imenom Kardukhoi koje je živjelo otprilike na istom području kao i Gutejci (sjeverozapadni dio današnjeg Irana). Množinski sufiks „kh“ iz tog imena je najvjerojatnije armenski dometak za Kardu, a u prilog tome ide i sam Ksenofontov navod kako je ime plemena čuo od jednog Armenca. Slični nazivi pojavljuju se i u djelima kasnijih antičkih povjesničara; Polibije i Livije spominju Kirtijce (lat. Cyrtii) koji su oko 190. pr. Kr. služili kao plaćenici Antioha III. Velikog u ratu protiv Rimljana, a zatim oko 170. pr. Kr. i kao plaćenici rimskog saveznika Eumena II. od Pergama. Također, Strabon spominje Kirtijce iz Medije Atropatene i Perzije, kao i toponime Corduene ili Gordiaea za područja jugoistočne Anatolije.
Unatoč tome što se nazivi Kardu, Cyrtii i Corduene naizgled podudaraju s modernim etnonimom „Kurdi“, filolozi smatraju da je glavna razlika u tome što starovjekovni leksemi u korijenu sadrže završni samoglasnik, odnosno kako se radi o drevnoj semitskoj riječi Krd što znači „hrabar“ ili „snažan“. Između ostalog, Kardu se može povezati i s gruzijskim endonimom Kartveli, no Gruzi za razliku od Kurda etnojezički ne spadaju u indoeuropske narode. U 19. stoljeću, povjesničari su bili skloni mišljenju da su Kurdi izravni potomci plemena Kardukhoi opisanog u Ksenofontovoj „Anabazi“, a kao argumente navodili su sličnosti među imenima, očiglednu geografsku povezanost, te plemenski način života u planinama Zagrosa. Iako su neki stručnjaci i danas skloni takvoj vezi, većina iranologa je odbacuje.
Danas je uvriježeno mišljenje kako naziv Kurd potječe od perzijske riječi Gord („junak“), dok je sam pojam ovjeren u kasnoj sasanidskoj i ranoj arapskoj literaturi društveno-ekonomskog karaktera i odnosi na zajednice pastirskih nomada, a ne na specifični narod ili etnojezičnu skupinu. Kurdi se također spominju i u Firdusijevoj „Šahnami“ iz 10. stoljeća, no u slučaju onih iz Farsa vjerojatno nije riječ o etničkim Kurdima već o lokalnim nomadskim iranskim plemenima koji su govorili jugozapadnim iranskim jezicima sličnim perzijskom. Početkom 2. tisućljeća pod „Kurdima“ iz perzijskih dokumenata smatrala su se sva plemena nomadskog načina života i pojam nije imao specifični lingvistički ili geografski karakter, dok je kasnije počeo objedinjavati čitavu amalgamaciju iranskih i iraniziranih nomada na geografskom području Kurdistana.
Podrijetlo riječi „Kurmandž“ kojom se identificiraju sjeverni Kurdi (80% ukupne populacije) također predstavlja zagonetku. Sredinom 20. stoljeća jezikoslovci su pretpostavljali različita etimološka značenja koja danas uglavnom nisu prihvaćena. Među njima su pretpostavka da je riječ nastala spajanjem etnonima Kurd i Mada (Medijac), kao i ona kako je sufiks -mandž ili -madž zapravo „drevni naziv za Kurde“ pa se u pojedinim rječnicima počeo pojavljivati i kao zaseban pojam. Ipak, danas takve pretpostavke nisu prihvaćene. Sama riječ „Kurmandž“ se u pisanom obliku prvi put pojavljuje u djelu kurdskog povjesničara Šaraf-hana Bidlisija iz 16. stoljeća dok se u armenskoj literaturi ne može naći prije 19. stoljeća što upućuje na njeno relativno kasno podrijetlo. Njen korijen Kur nesumnjivo potječe od naziva „Kurd“, a dometak -mandž ili -madž najvjerojatnije je armenski i ima društveno značenje: „seljak“, „sluga“, „pastir“, „lutalica“ ili „siromah“.
Podrijetlo
Kurde se na temelju jezičnih, etničkih i kulturološkim čimbenika svrstava među iranske narode, a najčešće ih se smatra potomcima Medijaca koji su najstariji poznati iranski narod na tom geografskom području. Genetička istraživanja o podrijetlu Kurda idu u prilog takvim pretpostavkama budući da se i mitohondrijskim DNK-om i Y-kromosomom više podudaraju s narodima zapadne Euroazije (tj. Indoeuropljanima) nego kavkaskim narodima na sjeveru ili turkijskim narodima iz središnje Azije. Međutim, treba uzeti u obzir kako je Kurdistan osim iranskih naroda historijski bio naseljen i drugim indoeuropskim narodima poput Hetita, Mitanija ili Armenaca odnosno kako su njime jednom vladali i Seleukidi i Rimljani zbog čega takve dokaze treba uzeti sa zadrškom. Najčvršći dokazi o medijskom podrijetlu Kurda leže na lingvisitčko-geografskim temeljima jer unatoč raširenosti kurdskih plemena sva njihova narječja upućuju na snažan zajednički izvor koji se može objasniti isključivo političkom homogenošću iz vremena Medijskog Carstva. Također, na medijsko podrijetlo upućuje i činjenica kako su Kurdi jezično srodni Beludžima, iranskom narodu na krajnjem jugoistoku Irana odnosno jugozapadu Pakistana, kao i historijska podudarnost iz Herodotove „Historije“ kako je anatolijska rijeka Kizil, nekad zapadna granica Medijskog Carstva, i dan danas najzapadnija granica Kurdistana. Armenski rukopis iz 15. stoljeća koji je vjerojatno prijepis nekog starijeg djela sadrži monofizitske liturgijske molitve u sedam jezika među kojima se spominje i „jezik Medijaca“. O izumrlom medijskom jeziku danas je vrlo malo poznato ali ga se klasificira u sjeverozapadne iranske jezike među koje spada i kurdski odnosno njegovo najraširenije narječje kurmandži. S obzirom da postoje naznake o srodstvu medijskog jezika i kurmandžija, pretpostavlja se kako je medijski nekad bio u identičnom položaju prema staroperzijskom kao što je to danas kurdski prema modernom perzijskom jeziku.
Pojava islama i arapski kalifati
Uspostava arapske političke dominacije nad iranskim narodima nije prošla bez otpora pa razdoblje kalifata bilježi čitav niz oružanih ustanaka Kurda i ostalih Iranaca. Već 644. kalifa Omara ubija perzijski zatočenik, a među prvim kurdskim pobunama bila je ona 696. godine kada se Kurdi priključuju haridžijskoj pobuni protiv Omejida u egipatskom gradu Helwanu. Najveći ustanci protiv Abasida odigrali su se 838. i 905. godine na sjeveru Kurdistana, dok je abasidski emir bio prisiljen voditi kalifatsku vojsku protiv južnih Kurda u utvrdi Sermadž čiji su ostaci vidljivi i dan danas u okolici Behistuna. Tijekom ovog razdoblja u gradu Dinavaru pokraj Kermanšaha djelovao je poznati perzijsko -kurdski učenjak Abu Hanifa Dinavari (828.-889.) koji je napisao knjigu Ansâb al-Akrâd („Podrijetlo Kurda“).
Sredinom 9. stoljeća Kurd po imenu Nasr prelazi s islama na kršćanstvo, mijenja ime u Teofob i priključuje se bizantskoj vojsci cara Teofila u kojoj je služio kao jedan od zapovjednika. Teofob se priključio pobuni u južnom Kurdistanu koju je predovdio Perzijanac Babak Horamdin, no abasidska vojska unatoč velikim gubicima 838. godine ipak uspjeva ugušiti ustanak. Prema podacima muslimanskog povjesničara Tabarija u tim sukobima stradalo je oko 60.000 ljudi, a sam Teofob povukao se u Pont na sjeveru Anatolije koji je pripadao Bizantskom Carstvu.
Iranske islamske dinastije
mini|desno|300px|[[Konjica|Konjanik iz bujidskog razdoblja]] Još tijekom razdoblja abasidskog kalifata počinju nicati brojne iranske muslimanske dinastije sa sve većim stupnjem samostalnosti, što je uvjetovano necentraliziranom arapskom političkom administracijom, učestalim pobunama i otežanim komunikacijama na istoku muslimanskog imperija. U 9. stoljeću bilježi se uspon Safarida na jugoistoku odnosno Tahirida i Samanida na sjeveroistoku Iranske visoravni, dok istovremeno na području Kurdistana vladaju iranski Sadžidi i armenski (kršćanski) Bagratidi koji su međusobno ratovali. Tijekom 10. stoljeća u Kurdistanu nastaje vrlo složena geopolitička situacija budući da se na tom području sukobljavaju iranske dinastije sunitskih Salarida i šijitskih Bujida, šijitska arapska dinastija Hamdanida, te kršćanski Bizant i Armenija. Relativnu prevagu odnose Bujidi koji do 980. ujedinjuju pod jednim vladarem i šire vlast na područja današnjeg Irana, Iraka i Omana čime započinje nova epoha iranske historije. Iranski narodi ponovo su ujedinjeni pod domaćim vladarima koji promiču i drevnu sasanidsku ostavštinu (npr. kite se titulom šahanšaha tj. velikog kralja) ali i šijitski oblik islama koji se ubrzano prihvaća među cjelokupnim iranskim pa tako i dijelom kurdskog stanovništva.
Iz bujidskog razdoblja vrijedi izdvojiti i pet zavisnih lokalnih dinastija koje su bile kurdskog ili miješanog kurdsko-arapskog podrijetla: Šadadide, Ravadide, Marvanide, Hasanuide i Anazide. Šadadidi su bili suniti iz grada Dvina koji su 941. godine uspostavili vlast u Gandži i proširili svoj utjecaj na dijelove Armenije i Arrana (sjever današnjeg Azerbajdžana) odnosno između rijeka Kure i Arasa. Vladali su tijekom iduća dva stoljeća, a upamćeni su po ratovima protiv bizantske vojske sredinom 11. stoljeća kao i kasnijem savezništvu sa Seldžucima. Ostaci Šadadida danas žive u Republici Azerbajdžan, između Armenije i Gorskog Karabaha. Ravadidi originalno potječu od arapskog vojskovođe Ravada koji je pokorio Azarbajdžan i čija je loza vremenom kurdizirana, a njihovi emiri vladali su u okolici gradova Tabriza i Marage sve do 1070. godine. Marvanidi su također bili arapskog -kurdskog podrijetla; tijekom 11. stoljeća upravljali su dijelovima današnjeg sjevernog Iraka odnosno jugoistočne Turska, a bili su u neprestalnim sukobima s Bizantom. Anazidi su stolovali u pograničnom području današnjeg Irana i Iraka (Kermanšah s okolicom ), a politički su se sukobljavali s Hasanuidima na istoku koji su među pet navedenih bili jedina šijitska kurdska dinastija.
Doseljavanje turkijskih plemena
Prijelaz iz 1. u 2. tisućljeće obilježen je seobama islamiziranih turkijskih plemena koji iz središnje Azije preko Iranske visoravni naseljavaju i područja istočne Anatolije odnosno Kurdistana. Krajem 10. stoljeća turkijska plemena svrgavaju iranske Samanide u gradu Gazniju (današnji Afganistan) i uspostavljaju novu dinastiju Gaznavida, dok se stoljeće kasnije iranskom visoravni šire i turkijska oguska plemena koja vremenom politički potiskuju i turkijske Gaznavide na istoku i iranske Bujide na zapadu. Oni osnivaju moćnu dinastiju Seldžuka i u iduća će dva stoljeća iz Isfahana, Nišapura i Raja vladati velikim dijelom jugozapadne Azije promičući pritom turkijsko-iransku kulturu.