cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludwigschorgast
Ludvigšorgast je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 22 opštinska središta okruga Kulmbah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 989 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9477135.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kulmbah Ludvigšorgast se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kulmbah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 339 metara. Površina opštine iznosi 5,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 989 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 166 stanovnika/km².
Josip Sesar
Hrvatska košarkaška reprezentacija
Ukupno je igrao na ovim velikim natjecanjima:
Ludwigsstadt
Ludvigsštat je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 18 opštinskih središta okruga Kronah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.651 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9476152.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kronah Ludvigsštat se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kronah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 446 metara. Površina opštine iznosi 58,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.651 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Lizin
Lizin (Lys, K) je esencijalna aminokiselina sa hemijskom formulom: NH2CH2CH2CH2CH2CHNH2COOH (2,6-diaminoheksanska kiselina). Lizin je nužan gradivni elemenat svih proteina tela čoveka. Izvor lizina u prehrani nalazi se u žitaricama, mahunarkama i ribi. Njeni kodoni su AAA i AAG.
Vernon, Alabama
Vernon je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.000 stanovnika.
Lizin
Lizine ima bazni karakter, poput arginina i histidina. Njena ε-amino grupa često učestvuje u vodoničnom vezivanju, i kao opšta baza u katalizi. (ε-amino grupa (NH3+) je vezana za peti ugljenik počevši od α-ugljenika, koji je vezan za karboksilnu (C=OOH) grupu. )
Chassillé
Šasije je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 247, a gustina naseljenosti je iznosila 34 stanovnika/km².
Bioraspoloživost
U farmakologiji, bioraspoloživost se odnosi na udeo primenjene doze leka koji u neizmenjenom obliku dospeva u sistemsku cirkulaciju, i predstavlja jedan od osnovnih farmakokinetičkih parametara leka. Po definiciji, bioraspoloživost leka primenjenog intravenozno je 100%. Međutim, ukoliko se lek primeni drugim putem (npr. oralno), njegova bioraspoloživost opada (usled nepotpune apsorpcije i metabolizma prve faze). Bioraspoloživost je značajan parametar u farmakokinetici jer ju je potrebno uzeti u obzir prilikom izračunavanja doza kod neintravenoznih ruta primene leka.
Definicija
Apsolutna bioraspoloživost je mera stepena u kojem terapeutski aktivan oblik leka dospeva u sistemsku cirkulaciju i u kojem je dostupan na mestu dejstva. Obeležava se slovom F.
Relatvna bioraspoloživost predstavlja odnost apsolutnih bioraspoloživosti dva preparata istog leka primenjena istim ili različitim putem. Ova dva preparata mogu, a ne moraju, imati isti farmaceutski oblik. Ukoliko se radi o dva preparata u istom obliku i sa istom količinim aktivne supstance, govorimo o ispitivanju bioekvivalencije.
Faktori koji utiču na bioraspoloživost
Apsolutna bioraspoloživost leka primenjenog neintravenoznim putem je obično manja od jedan (tj. F<1). Razni fiziološki faktori utiču na smanjenje raspoloživosti leka pre njegovog ulaska u sistemsku cirkulaciju.
Ovi faktori obuhvataju, ali nisu ograničeni na:
Svaki od ovih faktora može varirati od pacijenta do pacijenta kao i kod istog pacijenta tokom vremena. Da li je lek uzet sa ili bez hrane uticaće na apsorpciju, drugi lekovi uzeti istovremeno mogu da izmene stepen apsorpcije i da utiču na promene koje se odigravaju u reakcijama prve faze metabolizma, pokretljivost (motilitet) creva utiče na rastvaranje leka i na eventualni stepen njegove hemijske degradacije pod uticajem intestinalne mikroflore. Poremećaji funkcija jetre ili gastrointestinalnog trakta će takođe imati efekta na bioraspoloživost.
Haarlem
Haarlem je grad od 153.123 stanovnika u nizozemskoj pokrajini Sjevernoj Holandiji, dio velike konurbacije Randstad.
Chatfield, Ohio
Čatfild je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 189, što je 29 (-13,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Niktofobija
Niktofobija je fobija (snažno izražen strah) od mraka. Taj termin potiče od grčkih reči νυκτός / nyktos, genitiv od νύξ / nyx = "noć" i φόβος / phobos = "strah". Za strah od tame ili noći upotrebljava se i nekoliko nekliničkih termina ― ligofobija, skotofobija i ahliofobija. Niktofobija je stanje koje se u načelu povezuje s decom, ali postoje i odrasli koji takođe pate od niktofobije.
Uzroci
Ljudski vid nije prilagođen noćnom osmatranju, te je ovaj strah i razumljiv. Zdrav razum nalaže i izbegavanje mraka u urbanim sredinama, jer se tako izbegavaju i potencijalno opasne situacije. Međutim, ljudi koji pate od ove fobije, mogu da se parališu u mraku, što takođe može biti opasno, osim što je emocionalno stresno. Dok je racionalan strah od mraka čak i poželjan, jer je opreznost u mraku neophodna, iracionalan strah je već problem ako su u pitanju odrasle osobe. Od ovog straha najčešće pate deca i to nije neuobičajeno. Izgleda da je ovaj strah evolutivno nastao zbog noćnih predatora. Takođe, doprinose mu i horor filmovi, čije se jezive scene često dešavaju u toku noći. Na razvoj ove fobije utiču mnogi faktori, među kojima mogu biti problemi koji inače zaokupljaju osobu, ali se intenziviraju u mraku, traumatična iskustva, intenzivne noćne more koje su utoliko dramatičnije ako se čovek probudi u potpunom mraku oko sebe, kao i zanemarivanje deteta koje će u odrasloj dobi razviti ovu fobiju. Istraživanja pokazuju da se normalno ovaj strah javlja oko druge godine što ukazuje da nije obavezno povezan sa ljudskom vrstom.
Simptomi
Čovek koji pati od ove fobije oseća nervozu u bilo kakvom okruženju kada je u mraku, često spava sa upaljenim svetlima i ne voli da izlazi van doma noću. Kada je u mraku, srce mu brže kuca, znoji se i trese, pa se čak oseća i bolesno. U težim slučajevima, čovek u napadu panike teži da pobegne ili se razbesni ako neko poželi da ga ohrabri da ipak ostane u mraku.
Querceto II, Frosinone
Querceto II je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
Vestavia Hills, Alabama
Vestavia Hills je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 34.033 stanovnika.
Bò II, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Drugi punski rat
Drugi punski rat (Rimljani su ga nazivali Rat protiv Hanibala) bio je rat između Kartagine i Rimske republike, a vodio se od 218. pne. do 202. pne. To je bio drugi od tri velika rata, koji su se nazivali Punski ratovi, zbog latinskog imena za Kartaginjane Punici ili Poenici (od imena njihovih predaka Feničana).
Rat je obeležio iznenađujući Hanibalov prelazak preko Alpa, prilikom kog je izgubio dosta vojnika, savez sa Galima, velika pobeda u bici kod Trebije i velika zaseda kod Trazimenskog jezera. Nakon ovih poraza, Rimljani su protiv Hanibala upotrebili taktiku izbegavanja borbe, ali zbog nepopularnosti ovakvog pristupa, Rimljani su ipak ponovo morali pribeći bitkama na otvorenima. Ishod toga je bio teški rimski poraz kod Kane, št je za posledicu imalo prelazak mnogih rimskih saveznika na stranu Kartagine, što je produžilo rat u Italiji za više od 10 godina, tokom kojih je još rimskih vojski bilo uništeno. Ipak, Rimljani su bili uspešniji u opsedanju gradova i osvojili su sve važnije gradove koji su se pridružili neprijateljima, a takođe su uspeli da spreče kartaginjanski pokušaj da Hanibalu pošalju pojačanje u bici kod Metaura. U međuvremenu na Iberijskom poluostrvu, koja je bila glavni izvor ljudstva za Hanibalovu vojsku, druga rimska ekspedicija na čelu sa Scipionom Afrikancem Starijim je zauzela Novu Kartaginu i okončalu kartaginjansku vladavinu nad Iberijom u bici kod Ilipa. Konačan okršaj je bila bitka kod Zame između Scipiona Afrikanca i Hanibala, okončana Hanibalovim porazom i nametanjem taških mirovnih uslova Kartagini, koja je prestala da bude velika sila i postala je rimski podanik.
Sporedan sukob tokom ovog rata je bio neodlučeni Prvi makedonski rat u istočnom Sredozemlju i Jonskom moru.
Uvod
thumb|right|300px|Hanibal prelazi Alpe, freska iz rimskog Kapitolinskog muzeja nastala 1510. godine. Hanibal je anahrono prikazan u orijentalnom kostimu tipičnom za evropsko slikarstvo renesanse i baroka.
U Prvom punskom ratu Kartagina je izgubila Siciliju. Taj gubitak je nadomestila proširivši svoje posede na srebrom bogato Iberijsko poluostrvo. Tu politiku je započeo Hamilkar Barka, a nastavio njegov zet Hazdrubal Lepi, a kasnije Hamilkarov sin Hanibal. Hamilkar Barka je bio ogorčen zbog poraza u Prvom punskom ratu i namera mu je bila da se osveti Rimu zbog ponižavajuće ratne odštete i gubitaka. Tokom osam godina oružjem i diplomatijom osigurao je velike teritorije u Španiji, ali prerana smrt (228. pne.) sprečila ga je da završi osvajanja. Sina Hanibala zadojio je mržnjom prema Rimu i trenirao ga da postane njegov naslednik.
Nakon Hamilkara komandu nad vojskom na Iberijskom poluostrvu preuzeo je njegov zet Hazdrubal Lepi, koji je sklopio sporazum sa Rimskom republikom, po kome Kartaginjani ne smeju da idu severnije od reke Ebro. Hanibal je preuzeo komandu nad vojskom 221. pne. i dve godine je osvajao južno od reke Ebro. Rim se bojao narasle Hanibalove moći, pa je sklopio sporazum sa Saguntom, koji je bio blizu sadašnje Valensije u Španiji. Rimljani su stavili Sagunt pod svoj protektorat. Međutim Sagunt je bio mnogo južnije od linije određene sporazumom Hazdrubala i Rimljana, pa je Hanibal smatrao da Rimljani ponovo krše sporazume i nije se obazirao na rimski protektorat. Sagunt je izazvao Hanibala napadajući okolna plemena pod protektoratom Kartagine i ubijajući pripadnike propunske frakcije u gradu. Hanibal je napao Sagunt i osvojio ga je nakon osmomesečne opsade. Nakon pada Sagunta Rimljani su zahtevali od Kartagine da im se preda Hanibal. Pošto je to Kartagina odbila, Rim je proglasio rat.
Hanibal napada Italiju kopnenim putem
Hanibalova armija imala je 90.000 pešadinaca i 12.000 konjanika, ali izgleda da je to uključivalo u Hazdrubalove vojnike. Ekspediciona armija brojala je 75.000 pešadinaca i 9.000 konjanika. Hanibal je pošao iz Nove Kartagine u kasno proleće 218. pne. Pretpostavio je da će se rimska armija kretati duž obale prema Iberijskom poluostrvu, pa se on kreće dalje od mora. Krajem juna dolazi do reke Ebro.
Hanibal prelazi Alpe
thumb|desno|350px|Pravac Hanibalove invazije Italije preko Alpa Nastavio je put duž jedne od pritoka Rone (verovatno Izer) i došao je do Alpa. Na Alpima se suočio sa surovom klimom i terenom i napadima lokalnih plemena. Ipak je uspešno prešao Alpe, što je bilo jedno od najslavnijih vojnih dostignuća u antici. To je predstavljalo veliko iznenađenje za Rimljane. Spustio se sa brda u severnu Italiju (tada Cisalpinsku Galiju) ali sa dvostruko manje vojnika od onog broja sa kojim je krenuo na dugi put. Preostalo mu je 20.000 vojnika, 6.000 konja i samo nekoliko slonova.
Bitke kod Ticina i Trebije
Konzul Publije Kornelije Scipion komandovao je rimskim trupama koje su poslate da zaustave Hanibala. On nije očekivao da Hanibal pređe Alpe. Očekivao je borbe sa Hanibalom na Iberijskom poluostrvu. Sa malim snagama u Galiji pokušao je da zaustavi Hanibala. Poslao je morskim putem armiju u Italiju da bi sprečio Hanibalovo nadiranje.
Hanibal je prešao Alpe i osigurao je pozadinu zauzimajući Taurini (današnji Torino). Krećući se dolinom reke Po naišao je na rimsku vojsku i pobedio je u bici kod Ticina. Pobedio je zahvaljujući nadmoćnijoj konjici. Rimljani su se povukli iz cele Lombardije. Ta pobeda je bitno oslabila Rimljane, jer su se Gali potpuno pridružili Kartagini, a cela severna Italija je postala Hanibalov neslužbeni saveznik. Hanibalova vojska je postala veća jer je regrutovao Gale iz severne Italije. Hanibalova armija je tada brojala 40.000 ljudi, a dobila je galske i druge trupe kao pomoć i značajno pojačanje i zapretila je invazijom cele Italije. Scipion je bio povređen u bici kod Ticina i povukao se sa armijom preko reke Trebije i čekao je pojačanja.
Čak i pre nego što je u Rim stigla vest o porazu kod Ticina, senat je naredio da se konzul Sempronije Long povuče sa armijom sa Sicilije i pomogne Scipionu. Hanibal se veštim manevrima postavio na drum kojim je trebao Sempronije Long doći sa pojačanjima u pomoć Scipionu. Hanibal je pri tome osvojio jedan grad čime je obezbedio snabdevanje svoje vojske. Ipak Sempronije Long je uspeo da se provuče oko Hanibalovih pozicija do Scipiona.
U decembru 218. pne. Hanibal je pokazao izuzetnu vojničku veštinu briljantnom pobedom protiv Rimljana u bici kod Trebije. Rimljani su u toj bici pretrpeli teške gubitke.
Bitka kod Trazimenskog jezera
Stigavši u Etruriju u proleće 217. pne., Hanibal je odlučio da navuče Flaminija u odlučnu bitku. Sprovodio je strategiju spržene zemlje. Počeo je da uništava, ruši i spaljuje po okolini, smatrajući da Flaminije to neće moći pasivno gledati, jer trebalo je da ta područja štiti. U isto vreme pokušao je razbiti savezništva Rima sa mnogim regionima, dokazujući im da je Rim nemoćan da ih zaštiti.
Uprkos svom tom razaranju, Flaminije nije ušao u bitku sa Hanibalom, pa je Hanibal zaobišao Flaminijevo levo krilo i odsekao je Flaminija od Rima. Napredujući brdima Etrurije Hanibal je izazvao Flaminija i u bici kod Trazimenskog jezera uništio je Flaminijevu armiju. Flaminije je ubijen u toj bici. Ta bitka je predstavljala najveću zasedu u povesti ratovanja i u bici su uništene dve rimske armije. Ubijeno je 15.000 vojnika a još toliko je zarobljeno.
Hanibal je imao otvoren put prema Rimu. Njegovi generali su inzistirali da se opseda Rim, ali Hanibal nije hteo. Nije imao dovoljno opsadnih sprava, a nije imao ni bazu u centralnoj Italiji. Odlučio je da krene južno, da bi potakao pobunu Grka protiv Rima.
Fabije Kunktator preuzima komandu
Odstupajući od uobičajenih rimskih strategija, Fabije je usvojio Fabijansku strategiju — izbegavanje otvorene bitke sa neprijateljem, ali ipak ograničavanje kretanje neprijatelja pomoću nekoliko rimskih armija u blizini Hanibalovih trupa. Fabije je malim jedinicama napadao Hanibalovo snabdevanje i uvek je nastojao da manevriše po planinskom terenu, gde nije dolazila do izražaja Hanibalova konjica. Ohrabrivao je stvaranje osmatračnica i sakupljanja vojske u utvrđene gradove.
Hanibal je krenuo taktikom uništavanja, najpre Apulije, pa onda najbogatijih delova Italije, Kampanije. Hanibal je svesno uništavao naselja i useve izazivajući Fabija Kunktatora. Fabije je sve to pratio, ali nije ulazio u odlučnu bitku. Takvo veliko uništavanje počelo je izazivati bes i kod vojske i u rimskom senatu. Fabije postaje veoma nepopularan ne samo u Senatu i među vojnicima nego u narodu. Svi su želeli da brzo vide kraj rata, a videli su samo Hanibalovu paljevinu i uništavanje. Dalje, vladao je strah da ako Hanibal tako dalje nastavi uništavati bez otpora mnogi rimski saveznici bi mogli napustiti Rim i preći na stranu Kartagine s obzirom da ih Rim ne može odbraniti.
Pred dolazak zime Hanibal se odlučio da prezimi na drugom području, jer je bila poharana Kampanija u kojoj se tada nalazio. Međutim, Fabije je zatvorio sve prolaze iz Kampanije. Jedan kartaginjanski general je smislio varku. Po noći je skupio svu stoku i zavezao joj je baklje za rogove. Rimljani, koji su čuvali prolaz pomislili su da Kartaginjani nameravaju da prođu noću kroz šumu pomoću baklji. Rimljani su krenuli za stokom, pa je Hanibal zauzeo prolaz. Koristeći osvojeni prolaz Hanibal je prešao u Apuliju, gde je prezimio.
To je bio teški poraz za Fabija i usled nezadovoljstva naroda i senata nakon 6 meseci vlasti Fabije je smenjen. Fabije je bio nepopularan jer njegova taktika nije vodila brzom završetku rata. Izabrana su dva nova konzula Gnej Servilije Gemin i Marko Atil Regul s ciljem da se vodi ofanzivniji rat protiv Hanibala.
Bitka kod Kane
thumb|desno|330px|Bitka kod Kane i uništenje rimske armije {{legend|#000088|Kartaginjani}} {{legend|#ee0000|Rimljani}}
Hanibal zauzima Kanu
Tokom pohoda 217. pne. Hanibal nije uspeo da pridobije saveznike među Italijanima, ali sledeće godine se već pojavila mogućnost da to i ostvari. U proleće 216. pne. Hanibal je preuzeo inicijativu i zauzeo je velika skladišta u Kani u Apuliji. Zauzimajući Kanu, Hanibal se postavio između Rimljana i izvora snabdevanja.
Rimski senat je postavio dva konzula: Kaja Terencija Varona i Lucija Emilija Paula. Neke procene govore da su Rimljani imali 100.000 vojnika. Rimske i savezničke legije pod vođstvom dva konzula krenule su prema Apuliji da se sukobe sa Hanibalom. Posle dva dana marša, susreli su se Hanibalovim snagama, koje su bile na levoj obali reke Audif udaljene 10 kilometara od Rimljana.
Jedan od najtežih poraza Rima u bici kod Kane
Rimljani su lako prodrli kroz slabi Hanibalov centar, ali libijski plaćenici su udarili sa krila u bokove rimske armije, koja je uletela u Hanibalov centar. Napad Hanibalove konjice sa krila izazvao je pokolj rimskih vojnika. Hanibalov zet Hazdrubal komandovao je levim krilom i snažno je ušao u rimsko desno krilo, pokosio je pozadinu i napao Varonovu konjicu na rimskom levom krilu. Onda je napao rimske legije otpozadi. Rimska armija je uhvaćena između čekića i nakovnja bez mogućnosti izlaza. Zbog briljantne taktike Hanibal je sa daleko manjim brojem vojnika uspeo da opkoli i uništi ogroman deo rimske vojske. U zavisnosti od izvora 50 000—70 000 rimskih vojnika je ubijeno ili zarobljeno u bici kod Kane. U bici je ubijen rimski konzul Gaj Emilije Paul i osam senatora. To je bio jedan od najkatastrofalnijih poraza u istoriji Antičkog Rima, a takođe i jedna od najkrvavijih bitaka u istoriji.
Rimski saveznici se kolebaju i osipaju
Posle bitke kod Kane dotad lojalni rimski saveznici počeli su da gube veru, a neki od njih su prešli na stranu Kartagine. Tokom te godine grčki gradovi Sicilije pobunili su se protiv Rima. Makedonski kralj Filip V podržavo je Hanibala i pokrenuo je Prvi makedonski rat protiv Rima. Hanibal je osigurava savezništvo sa kraljem Sirakuze i sa Tarentom. Drugi najveći grad u Italiji Kapua postala je Hanibalov saveznik i nova Hanibalova baza.
Međutim, Hanibal nije dobio iz Kartagine potrebna pojačanja da bi direktno napao Rim, tako da se zadovoljio sa pokušajima zauzimanja tvrđava, koje su mu se suprostavljale. Ipak na Hanibalovu stranu nije prešlo dovoljno gradova-država, nego samo nekoliko. Iako je dobio Makedoniju kao saveznika sa jakom mornaricom, ipak ta mornarica nije bila dorasla rimskoj, pa mu nije bila od pomoći.
Zastoj u Italiji
levo|300px|thumb|Najznačajnije bitke Drugog punskog rata
Rat u Italiji ušao je u zastoj nakon bitke kod Kane. Rimljani su posle tri uzastopna poraza i bezbroj manjih poraza morali promeniti strategiju. Ponovo su počeli koristiti Fabijevu strategiju, jer to je bio jedini način da se pobedi Hanibal. Fabije Maksim Kunktator je ponovo izabran za konzula 215. pne. i 214. pne. Rimska armija je otada uvek držala oko na Hanibalu, a borili su se samo tamo gde su bili u prednosti. Tražili su načina da Hanibalu učine štetu gde god mogu, a da sa druge strane smanje Hanibalovu mogućnost činjenja šteta.
Uprkos porazima i prebezima Rimljani su još uvek imali veliku bazu i mogli su još uvek skupiti mnogo veću armiju od Hanibala, zamenjujući tako gubitke. Uvek su imali najmanje 80.000 vojnika na raspolaganju. Hanibalova armija je postajala sve gora, a brojno je bila duplo manja od rimske. Umesto da koriste jednu veliku armiju, Rimljani su koristili mnoštvo manjih armija. Te manje armije su nastojale da zamaraju Hanibalovu armiju stalnim marševima, stalnim manjim okršajima i glađu. Sledećih nekoliko godina Hanibal je napustio politiku spržene zemlje i nastojao je da obezbedi snabdevanje iz lokalnih izvora za neefikasne operacije duž južne Italije. Pošto nije mogao navući rimsku armiju u jednu veliku bitku, sve se svodilo na manje operacije, koje su uglavnom bile oko gradova Kampanije.
Kako se rat odugovlačio, Hanibal je zahtevao od kartaginjanske oligarhije da pošalju pojačanja. U to vreme dve glavne kartaginjanske frakcije su bile proratna frakcija i frakcija za mir sa Rimom. Hanon Veliki je bio vođa partije za mir i osuđivao je Hanibalove akcije. On je bio predstavnik kartaginjanskog plemstva i bio je protiv osvajanja, koja je sprovodio Hanibal. Hanon Veliki je na taj način svojim delovanjem potkopavao Hanibalove napore u Italiji. U međuvremenu Rimljani su uspeli ostvariti neke uspehe u Španiji, koja je bila najvrednija kolonija i glavni izvor bogatstva Kartagine.
To je uzrokovalo da se pojačanja ne šalju Hanibalu u Italiju, nego u Španiju. Pojačanja su se slala i na Siciliju i na Sardiniju. U isto vreme Hanibal je imao mnogo velikih problema sa saveznicima u Italiji. Mnogo Hanibalovih saveznika je sa Hanibalom sklopilo savez pod uslovom da ne budu prisiljeni da idu u rat protiv svoje volje. Zbog toga on nije mogao mnogo da računa na takva savezništva. Rimljani su postajali sve snažniji i po broju i po iskustvu.
Hanibalovova vojska je sve više slabila. Nisu mogli da drže zaposednuta područja bez pojačanja, koja nisu više slali ni vlada u Kartagini ni makedonski saveznik Filip V. Hanibalova pozicija u južnoj Italiji postajala je sve gora, a šanse da zaposedne Rim su postale su još manja. Rimljani su 211. pne. zauzeli Kapuu, drugi grad po veličini iza Rima. Sirakuza je isto tada pala posle dvogodišnje opsade. Sirakuza je bila poznata po odbrambenim spravama, koje je napravio Arhimed. Arhimeda su ubili Rimljani kada su zauzeli grad. Rimljani su 209. pne. zauzeli Tarent.
Hanibal je još uvek dobijao mnogo bitaka, potpuno uništavajući dve rimske armije 212. pne., pa čak je i ubio dva konzula u bici 208. pne. Jedan od tih konzula je bio Marko Klaudije Marcel. Međutim, bez pojačanja i bez sredstava od saveznika Hanibal nije mogao da učini značajniji napredak. Nedovoljno snabdeven od saveznika, napušten od svoje vlade i bez mogućnosti da ima bar približne izvore kao Rim, Hanibal je počeo polako da gubi tlo pod nogama, iako je svuda pobeđivao. Hanibal je nastavio da dobija bitke protiv Rimljana, ali nije mogao da im nanese odlučnu pobedu, koja bi proizvela dugotrajan strateški efekt.
Rat na Iberijskom poluostrvu
Dok se glavni pohod odvijao u Italiji, Rimljani su preneli rat na Iberijsko poluostrvo. U bici kod Dertose 215. pne. Hasdrubal je poražen. Rim se postepeno širio obalom, dok nije 211. pne. zauzeo Sagunt. To je sprečavalo Hazdrubala Barku da šalje Hanibalu bilo kakvu pomoć. Iberijsko poluostrvo je bilo Kartagini najvažniji izvor bogatstva, prvenstveno srebra, pa su je morali braniti. Zato je Kartagina slala pojačanja prvenstveno u Iberiju, a ne Hanibalu u Italiju.
Hasdrubal Barka je pobedio Rimljane u bici kod gornjeg Betisa. Pri tome su ubijena dva rimska komandanta Publije Kornelije Scipion i Gnaj Kornelije Scipion Kalvus. Ipak Hasdrubal nije uspeo da istera rimsku armiju.
Sledeće godine Rimljani su poslali Publijevog sina Publija Kornelija Scipiona, zvanog još i Afrikanac. Želeći da osveti svog oca i ujaka krenuo je na centar punske Iberije na Novu Kartaginu, koju je osvojio 209. pne. pre bitke kod Bekule. Hasdrubal je ostao bez luke, pa je odlučio da krene u Italiju ostavivši samo neke slabije garnizone u Španiji. Nastojao je da preko Alpa dođe do Italije, ali to je tada bio potpun promašaj.
Burovo
Burovo je naselje u gradskoj opštini Lazarevac u gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 468 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 409 stanovnika).
ŠK Ferraria Zagreb
Športski klub Ferraria iz Zagreba osnovan je 1922. godine, a prema nekim izvorima  1923. godine. Osnovan je na poticaj Ferde Gordića i namještenika željezarske struke. Klub se natjecao u prvenstvima Zagrebačkog nogometnog podsaveza. Raspušten je 6. lipnja 1945. godine odlukom Ministra narodnog zdravlja Federalne Države Hrvatske.
Drugi punski rat
Rat na Iberijskom poluostrvu
Rimljani su očekivali njegov dolazak. Dve legije su čekale njegov silazak niz Alpe. U bici kod Metaura 207. pne. Hasdrubal je poražen i ubijen. Hanibal je za vest o dolasku njegovog brata u Italiju saznao kad je rimski konjanik bacio Hasdrubalovu glavu u Hanibalov logor.
ŠK Ferraria Zagreb
Nazivi kluba
Nosio je ime ŠK Ferraria i HŠK Ferraria. Od osnutka do 1945. godine nosi naziv Ferraria, a tada mijenja naziv u Gvoždjar, kad je odlukom ministra u vladi NDH Miška Zebića moralo se pohrvatiti sva imena sportskim društvima. Ime je nosio sve do raspuštanja.
Burovo
Demografija
U naselju Burovo živi 360 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,3 godina (37,4 kod muškaraca i 39,3 kod žena). U naselju ima 142 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,30.
Drugi punski rat
Rat na Iberijskom poluostrvu
Preostale kartaginjanske snage na Iberijskom poluostrvu poražene su 206. pne. u bici kod Ilipa. Iberijsko poluostrvo tada je postalo rimska teritorija koja će biti provincijski organizovana i dobila je novi naziv - Hispanija.
Kraj rata u Italiji
Rimljani su tako loše vladali Tarentom da su zaverenici pustili Hanibala u grad. Hanibal je sprečio da mu vojska vrši u to doba uobičajenu pljačku. Hanibal je poštovao slobodu Tarenta i dao je stanovnicima, da obeleže svoje kuće, tako da su se pljačkale samo rimske kuće. Grad ipak nije dozvoljavao Hanibalu da koristi luku. Hanibalov brat je pobeđen u Beneventu, što je još više smanjilo snagu Kartagine. Malo po malo ratna sreća se sve više okretala u korist Rimljana. Hanibal je gubio Kampaniju, ne uspevajući da spreči koncentraciju tri rimske armije oko Kapue.
Rimljani su sa dve armije držali Kapuu pod opsadom toliko dugo da je Hanibal uspešno napao vojsku, koja je opsedala grad. Dve godine kasnije Rimljani su opet opsedali Kapuu sa 3 armije. Hanibal je na to uzvratio pokretom prema Rimu i došao je na tri kilometra od Rima. Nadao se da će time odvući rimsku armiju od opsade Kapue i da će ih uništiti u otvorenoj bici. Opsada Kapue se nastavila i grad je pao 211. pne. U leto 211. pne. Rimljani su osvojili Sirakuzu i uništili su kartaginjansku armiju na Siciliji.
Burovo
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.
Drugi punski rat
Kraj rata u Italiji
Rimljani su umirili Siciliju i ušli su u savez sa Etolskom ligom da bi se suprotstavili makedonskom kralju Filipu V. Filip V je iskoristio zauzetost Rimljana u Italiji, pa je zauzeo Ilirik (Iliriju). Ali Rimljani su uz pomoć svojih grčkih saveznika iz Etolskog saveza napadali Makedonce i prislili ih na mir. U međuvremenu Hanibal je pobedio Fulvija kod Herdoneje u Apuliji, ali izgubio je Tarento sledeće godine.
Hanibal je ponovo dokazao svoju superiornost u taktici velikom pobedom 210. pne. kod Herdoniaka u Apuliji nad prokonzularnom armijom. Isto tako uništio je rimsku vojsku, koji su opsedali Lokri Epizefiri.
Međutim izgubio je Tarent 209. pne., pa su Rimljani ponovo zauzeli Samnij i Lukaniju, tako da je Hanibal ostao gotovo bez svih poseda južne Italije. Jedno vreme se povukao u Apuliju, pa je prešao u Brutij. Hanibal je imao sve manje šansi.
Rat se seli u Afriku
Posle pobeda na Iberijskom poluostrvu Scipion Afrikanac se vratio u Rim kao veliki heroj, tako da su ga izabrali za konzula 205. pne. Odlučio je da završi rat napadom na samu Kartaginu. Dobio je dve legije i 7.000 dobrovoljaca, koje je sam regrutovao i iskrcao se u Severnoj Africi u Utici, oko 35 kilometara od Kartagine. Računao je da će dobiti podršku Numidijaca, koji nisu prihvatali vlast Kartagine, pa su se složili da pomognu Rimljane konjicom.
Posle Scipionove pobede u bici kod Bagbrada 203. pne. Kartaginjani su pozvali Hanibala da odbrani samu Kartaginu.
Hanibal je pokušao da sklopi mir sa Scipionom, ali pošto je Scipion Afrikanac postavljao teške uslove do mira nije došlo. Usledila je odlučna bitka Drugog punskog rata, bitka kod Zame.
Bitka kod Zame
thumb|desno|250px|Bitka kod Zame, rezbarija holandskog umetnika [[Kornelis Kort|Kornelisa Korta iz 1567. godine. Iako dočarava metež bitke, Kortovo delo prikazuje odsudnu bitku Drugog punskog rata u istorijski neverodostojnom maniru.]] Za razliku od drugih bitaka Drugog punskog rata, Rimljani su bili superiorniji u konjici, a Kartaginjani u pešadiji. Scipion Afrikanac je dobio konjicu od Numidije. Rimska armija je bila bolja od kartaginske, a Hanibal je bio zamoren i narušenog zdravlja posle mnogo godina ratovanja u Italiji.
Rimska konjica se pokazala odmah na početku, a Scipion Afrikanac je smislio specijalnu taktiku borbe protiv slonova. Bitka je bila dugo neodlučena, čak je povremeno izgledalo da Hanibal pobeđuje. Ipak Scipion je sa konjicom i delom pešadije uspeo da napadne Hanibalovu pozadinu, što je izazvalo kolaps kartaginskih formacija. Posle bega generala, Kartaginjani su se predali Rimu.
Posledice
Najznačajnije posledice po Rim, Kartaginu i ceo region su:
Ovaj rat označava ključni korak u uzdizanju Rima do statusa najveće sile celog Mediterana.
South Weldon, North Carolina
Saut Veldon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 705, što je 709 (-50,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vodno
Vodno može biti:
ili:
Mehmed Handžić
Mehmed Handžić (Sarajevo, Austrougarska 16. decembra 1906. — 26. jula 1944. Sarajevo je bio jedan od inicijatora Sarajevske rezolucije i predsednik Odbora narodnog spasa.
Školovanje i karijera
Završio je mekteb i ruždiju a zatim i Šerijatsku gimnaziju 1926. godine. Posle završene gimnazije je otišao u Kairo gde je 1930. godine završio Univerzitet Al-Azhar kao najbolji student. Po povratku sa završenih studija studija Mehmed je počeo da radi kao predavač u Gazi Husrev-begovoj medresi u kojoj su učenici organizovali štrajk zbog Mehmedovih pokušaja da učvrsti disciplinu u medresi. Posle medrese Mehmed je od 1937. godine radio i kao upravnik i bibliotekar Gazi Husrev-begove biblioteke.
Sarajevska rezolucija
Sarajevska rezolucija je bila rezolucija koju je tokom Drugog svetskog rata u Sarajevu (tada u sastavu Nezavisne Države Hrvatske) 14. avgusta 1941. godine na predlog glavnog odbora usvojila skupština udruženja ilmije (muslimanski verski službenici ) "El-Hidaje". Ovom rezolucijom se konstatuje teška situacije u kojoj su se našli muslimani Bosne i Hercegovine a za koju se navodi da je posledica smišljene politike ustaša da izazovu sukobe pravoslavaca i muslimana, javno se osuđuju zločini pojedinih muslimana nad grko-istočnjacima (pravoslavnim Srbima), kostatuje obespravljenost muslimana koju sprovode katolici i zahteva uspostavljanje reda i mira, kažnjavanje odgovornih za zločine i pružanje pomoći žrtvama.
Beograd - Integrisani tarifni sistem 2
Integrisani tarifni sistem 2 (ITS 2) je sistem prigradskih autobuskih linija koje saobraćaju na teritoriji grada Beograda, i lokalnih autobuskih linija koje saobraćaju u okviru opština Mladenovac, Sopot, Grocka, Barajevo, Lazarevac i Obrenovac.
Mehmed Handžić
Odbor narodnog spasa
Odbor narodnog spasa je 26. avgusta 1942. godine osnovan u Sarajevu, Nezavisna Država Hrvatska, sa ciljem da organizuje naoružavanje muslimana. Predsednik odbora je bio Salih Safvet Bašić ali je presudnu ulogu u donošenju odluka imao Uzeir-aga Hadžihasanović koji je bio poznati trgovac iz Sarajeva i bivši senator. . Jedan od prvih 48 članova odbora je bio i Kasim Dobrača.
Smrt
Mehmed Handžić je umro 26. jula 1944. godine od posledice operacije bruha. Postoje kontroverze o uzroku smrti koje nikada nisu bile potkrepljene čvrstim materijalnim dokazima.
Beograd - Integrisani tarifni sistem 2
Prigradski saobraćaj
Prigradske linije ITS 2 iz užeg gradskog područja polaze sa 3 terminala: Lastina stanica - Beograd, Šumice i Banovo brdo. U svim linijama se primenjuje sistem elektronske naplate karata Bus plus, od 01. februara 2012.
Neamfamid A
Neamfamid A je organsko jedinjenje, koje sadrži 75 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 1688,922 Da.
Beograd - Integrisani tarifni sistem 2
Potez 500 - Opštine Barajevo, Lazarevac i Obrenovac
mini|Lastin autobus na liniji 591, na terminalu Banovo brdo mini|Lastrin autobus na liniji 581
Potez 800 - Opština Obrenovac
Linije označene zvezdicom * saobraćaju samo u pomenutom smeru.
Granice tarifnih zona
Zona 1: Makiš, Brodotehnika, Makiš AP, FM Lola Ribar, Kružni put 1, Resnik, Rakovica Česma, Bubanj potok (Rampa), Kaluđerica
Zona 2: Ostružnica, Rušanj R, Lovački sastanak, Vrčin Nadvožnjak, Zaklopača R
Zona 3: Umka Centar, Lipovica - Milicija, Trešnja - Lukina kapija, Grocka
Zona 4: Barič Kolinija, Meljak R, Barajevo AS, Ralja (Centar), Mala Ivanča, Brestovik R
Zona 5: Mladost, Ratari, V.Polje, Baljevac, Vrbovno, Veliki Borak, Manić R, Stojnik, Đurinci, Mali Požarevac R, Bukovača
Zona 6: Skela, Ušće, Vukićevica, Ljubinčić, Stepojevac, Arnajevo, Rožanci, Sibnica, Drlupe, Rogača, Kosmaj, Stanojevac, Senaja, Umčari (Centar), Dražanj, Živkovac
Zona 8: Vreoci, Medoševac - Dom, Zeoke, Bistrica
Larizzate, Vercelli
Larizzate je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Marko Marulić
thumb|mini|Spomenik u [[Kninu]] Marko Marulić (Split, 18.8. 1450. - Split, 5.1. 1524.), hrvatski književnik i kršćanski humanist, istaknuti hrvatski latinist i "otac hrvatske književnosti". Svoja djela potpisivao je kao Marko Marulić Splićanin, Marko Pečenić, Marcus Marulus Spalatensis ili Marcus Marulis Dalmata.
Marko Marulić bio je plemenitog porijekla i poticao je iz aristokratske obitelji Pečenića. Humanističko obrazovanje stekao je u Splitu, a pravo je završio na Sveučilištu u Padovi, nakon čega je veći dio života proveo u svome rodnom gradu, gdje je bio sudac. Kao središnja ličnost splitskoga humanističkog kruga, Marulić je svoju inspiraciju crpio iz Biblije, antičke književnosti, napose rimske, te kršćanskih hagiografija, te je za sobom ostavio golem književni opus kako na latinskom tako i na hrvatskom jeziku. Marulić je aktivno sudjelovao u borbama protiv Turaka Osmanlija koji su u to doba napadali na hrvatska područja. Tako je, između ostaloga, napisao Poslanicu papi Hadrijanu VI (Epistola ad Adrianum VI pontificem maximum, 1522), u kojem ga moli za pomoć u zajedničkoj borbi protiv nevjernika.
Djela na latinskom jeziku
Marulić je svoju slavu širom Europe stekao uglavnom zahvaljujući svojim djelima napisanim na latinskom jeziku, koja su doživjela mnogobrojna izdanja tijekom 16. i 17. stoljeća i bila prevedena na mnoge europske jezike. Njegova Psihologija o temelju ljudske duše (Psichiologia de ratione animae humanae) – kojoj znamo samo naslov sačuvan u popisu Marulićevih radova koji je ostavio pjesnikov sugrađanin, suvremenik i prijatelj Franjo Božičević Natalis u svojem “Životu Marka Marulića iz Splita” (Vita Marci Maruli Spalatensis) – sadrži prvo spominjanje termina "psihologija" u književnim izvorima. Djelo Upućivanje u čestit život prema primerima svijetaca (De institutione bene vivendi per exempla sanctorum, 1506) – koje je danas poznatije prema naslovu 4. izdanja iz 1530. godine Upućivanje u čestit i blažen život (De institutione bene beateque vivendi), predstavlja moralističko-didaktički traktat inspiriran Biblijom u kojem se daju savjeti o postizanju kršćansih kreposti. Slični su Evanđelistar (Evangelistarium, 1516), gdje se sustavno izlažu kršćanska etička načela, te Pedeset pripovjesti (Quinquaginta parabolae).
Djela na narodnom jeziku
Njegova djela na hrvatskom ipak su i estetski i stilski lošija od djela njegovih dubrovačkih suvremenika. Ona su estetski slabija od lirike Hanibala Lucića i nemaju dramatske živosti Marina Držića. Čakavsko narječje kojim je pisao nije igralo nikakvu ulogu u procesu formiranja standardnog književnog hrvatskog jezika, za razliku od književnog stvaralaštva dubrovačkih, korčulanskih i hvarskih pisaca i pjesnika kao što su Hanibal Lucić ili Petar Hektorović. Čak su nekih tri desetljeća prije Marulića Džore Držić i Šiško Menčetić već pisali jednim ranim oblikom savremenog štokavskog narječja.
Marulić zauzima istaknut položaj u hrvatskoj književnosti prije svega zahvaljujući tome što nitko od njegovih prethodnika ili suvremenika nije za života postigao europsku slavu, osobito ne tako veliku. Osim toga, njegovi duboko kršćanski i patriotski stihovi nadvisili su često površnu i neizvornu poeziju njegovih suvremenika iz južne Dalmacije. Sa svojom Juditom koja utjelovljuje hrvatski narod u borbi protiv Turaka, Marulić je postao središnjom ličnošću hrvatskog renesansnog patriotizma.
Hipsometrija
Hipsometrija (grč. ὕψος, hipso, "visina" i μέτρον, metron, "mjera, mjerenje") je naučno-istražna disciplina koja se bavi mjerenjem Zemljine elevacije srazmjerno sa nivoem morske visine (nadmorske visine).
Hipsometar je instrument koji se koristi u hipsometriji, i koristeći metod ključale vode, određuje elevaciju. Naime, voda ključa na različitim temperaturama u zavisnosti od vazdušnog pritiska, i samim time, od nadmorske visine.
Na planeti Zemlji, elevacije mogu biti, kako i pozitivne, tako i negativne(podvodne) vrijednosti.
APINACA
APINACA je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 365,512 Da.
Metionin
Metionin ili α-amino γ-metil tiobuterna kiselina je esencijalna aminokiselina. Zajedno sa cisteinom i cistinom spada i u tioaminske kiseline (aminokiseline koje u svom molekulu sadrže sumpor). Metionin učestvuje u sintezi proteina, transmetilacionim reakcijama i sintezi aminokiselina cistein i cistin.
Sinteza
Ne može se sintetisati u organizmu već se mora uneti putem hrane. Ima ga u voću, mesu, povrću, posebno u spanaću, siru, lešnicima, pistaćima, pasulju, ribi.
Značaj i metabolizam
U tabeli su prikazane značajnije transmetilacione reakcije.
Odvajanjem metil grupe od S-adenozil-metionina nastaje S-adenozil homocistein. S-adenozil-homocistein se hidrolizom razlaže na adenozin i homocistein.
Luhe-Wildenau
Luhe-Vildenau je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Nojštat an der Valdnab. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.430 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9374133.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Nojštat an der Valdnab Luhe-Vildenau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Nojštat an der Valdnab. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 389 metara. Površina opštine iznosi 38,7 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.430 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 89 stanovnika/km².
Hrvatska kinematografija
Hrvatska kinematografija seže u same početke filmske umjetnosti i tehnologije. Film se na hrvatskom tlu pojavio se nešto manje od godinu dana nakon prvih pariških projekcija braće Lumière: 8. 10. 1896. u Zagrebu je održana prva filmska projekcija (u zgradi Kola gdje su oglašavali „kinematograf“ kao „Edisonov ideal“), a na repertoaru su bili upravo filmovi Lumièrovih. Prva domaća produkcijska kompanija bila je Croatia koja je 1917. proizvela prvi hrvatski igrani film Brcko u Zagrebu Arnošta Grunda. Taj je film na žalost izgubljen, kao i sva ostala igrana ostvarenja nastala u Hrvatskoj u razdoblju između dva svjetska rata.
Povijest hrvatske kinematografije
Tijekom Drugog svjetskog rata, u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, u okviru državne produkcijske kuće Hrvatski slikopis, pokreće se sustavna proizvodnja namjenskih, uglavnom ideološko-promidžbenih filmova, među kojima određene kreativne dosege postiže dugometražni dokumentarni film Straža na Drini skupine autora, nagrađen na venecijanskom festivalu. Hrvatski slikopis 1944. proizvodi i najstariji sačuvani domaći dugometražni igrani film Lisinski, o istoimenom hrvatskom skladatelju iz sredine 19. stoljeća, kojeg je režirao Oktavijan Miletić.
Počeci hrvatskog filmskog tiska
Ivan Flod i Josip Majer prvi prekidaju s apolitičnošću hrvatskih filmskih časopisa, te donose niz kritika o njemačkom filmu, koji se po njihovom mišljenju stavlja u službu nacionalsocijalizma, oni kritiziraju i položaj Židova u njemačkom slikopisju, te donose vijesti o odlasku njemačkih glumaca i redatelja iz Njemačkog Reicha. Zagrebački Jugoslavenski film-kurir navodi u travnju 1933., da su hrvatska poduzeća namjerno bojkotirala njemačke filmove, kako publika reagira na pojavljivanje Hitlera u žurnalima, pa su vlasnici kinematografa prisiljeni takve scene izrezivati iz filmova.
Socijalističko razdoblje
Po svršetku rata i osnivanju socijalističke Jugoslavije, u Hrvatskoj se intenzivira filmska proizvodnja, a hrvatski autor Vjekoslav Afrić u srpskoj produkciji režira Slavicu (1947.), prvi igrani film nove Jugoslavije. Partizansko-ratne tematike je i Živjeće ovaj narod (1947) Nikole Popovića, Ne okreći se, sine (1956) Branka Bauera, a od ostalih igranih filmova iz tog razdoblja posebno se ističu Koncert (1954.) Branka Belana, Svoga tela gospodar (1957) Fedora Hanžekovića, H-8 (1958) Nikole Tanhofera, te Vlak bez voznog reda (1959) Veljka Bulajića. Šezdesete godine, paralelno sa svjetskim strujanjima, donose prodor modernističke poetike koja se na čitavom jugoslavenskom tlu imenuje sintagmom autorski film. Tendencije su raznovrsne, a među njima se ističu: Breza (film) (1967) i Mirisi, zlato i tamjan Ante Babaje, Protest (1967) i Lov na jelene (1972) Fadila Hadžića i Lisice (1969) Krste Papića. Antun Vrdoljak filmovima Kad čuješ zvona (1969) i U gori raste zelen bor donosi novu, znatno realističniju i ideologijom neopterećenu sliku složenih ratnih zbivanja, dok se Zvonimir Berković u Rondu bavi suptilnim erotskim aspektima građanske egzistencije. Izrazito esteticistički orijentiranu varijantu modernizma nudi pak Vatroslav Mimica (Prometej s otoka Viševice, 1964; Ponedjeljak ili utorak, 1966; Kaja, ubit ću te!, 1967; Seljačka buna (1975.)). Iznimna autorska pojava je i Krešo Golik, koji sofisticiranim komedijama Imam dvije mame i dva tate (1968) i Tko pjeva zlo ne misli (1970) stječe veliku naklonost publike i kritike. Istaknuti su i autori dokumentarnog filma: Krsto Papić, Zoran Tadić, Rudolf Sremec, Mate Bogdanović, Obrad Glušćević (zapažen i kao autor igranih filmova, osobito dječjih klasika Vuk samotnjak (1972) i Kapetan Mikula Mali (1974)) te napose Branko Marjanović nizom filmova o prirodi.
Hrvatska je kinematografija u svijetu najpoznatija po Zagrebačkoj školi crtanog filma, izrasloj na modernističkim, nedisneyjevskim zasadama Vatroslava Mimice (Samac, 1958; Inspektor se vratio kući, 1959; Mala kronika, 1962), Dušana Vukotića (Koncert za mašinsku pušku (1958)), Surogat (1961), Igra (1962), ) i Vlade Kristla (Don Kihot (1961)). Na području eksperimentalnog filma hrvatski su filmaši, uz dosege na polju animiranog filma, postigli možda najrelevantnije kreativne rezultate u međunarodnim okvirima. Ponajprije se to odnosi na Mihovila Pansinija (Zahod; Dvorište; K-3, ili čisto nebo bez oblaka; sva tri 1963) i Tomislava Gotovca (Prijepodne jednog fauna, 1963; Pravac; Kružnica; Plavi jahač; sva tri 1964). U isto vrijeme i Ante Babaja bavi se sličnim filmskim istraživanjima, a najviši domet postiže naturalističko-modernističkim eksperimentalno-dokumentarnim filmom Tijelo (1966); Babaja se ističe i intrigantnim kratkometražnim igranim odnosno igrano-eksperimentalnim opusom čiji je vrhunac Pravda iz 1962. Od sedamdesetih godina jaka je i video-art scena čiji su vodeći autori Sanja Iveković i Dalibor Martinis.
Moderna hrvatska kinematografija
Slabo poznata na svjetskoj filmskoj mapi, dominantno djelujući u relativno oskudnim produkcijskim uvjetima i na marginama međunarodnih zbivanja, hrvatska kinematografija ipak ulazi u 21. stoljeće s određenim optimizmom.
Filmska produkcija u Hrvatskoj
Filmska umjetnost u Hrvatskoj je razvijena u skladu s razvijenošću njene privrede, UNESCO rabi tri grupe sa slijedećim podgrupama:
Grupa 2
Države koje godišnje proizvedu 20 do 199 filmova:
1. Azija: Tajland (194), Kina (120), Pakistan (64), Koreja (63)
2. Latinska Amerika: Brazil (86), Argentina (47) i Meksiko (20)
Grupa 3
Države s produkcijom do 20 filmova godišnje.
Hrvatska produkcija spada u treću grupu s prosječnom produkcijom od 4 filma godišnje koji su skoro svi sufinancirani od države, što proizvodi zanimljive posljedice:
1506
Godina 1506 (MDVI) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Događaji
mini|Plan nove [[Bazilika sv. Petra|Bazilike sv. Petra]]
mini|[[Seviljska katedrala (1738)]]
Aleksandar Mandić (reditelj)
Aleksandar Mandić (Beograd, 1945) je jugoslovenski i srpski filmski i televizijski reditelj i scenarista.
Biografija
Aleksandar Mandić je diplomirao režiju na Akademiji za pozorište film i radio i televiziju 1971 godine. Magistrirao na temi iz istorije televizije, na istom fakultetu, 1998 godine, koji se tada već zvao Fakultet dramskih umetnosti. Na tom fakultetu počeo je da radi kao asistent 1971. godine i završio prvi deo nastavničkog posla 1992. godine u zvanju redovnog profesora, kada odlazi da bude profesor na FTV odseku najvećeg filmske škole u Americi, New York University, Tisch School of Arts. Na FDU je osnovao katedru za dokumentarni film, a predavao je i filmsku i TV režiju. Na FDU se vraća 1997. godine, izvesno vreme bio je šef Katedre za FTV režiju.
Pored velikog reditelјskog iskustva stečenog uglavnom na televiziji, radio je i u pozorištu, režirao jedan igrani film (Lične stvari 1979.), vodio TV emisije, pisao scenarija i tekstove za razne publikacije. Izbor tih tekstova objavlјen je u knjizi „Mera za Meru“ 2015 godine.
TV prenosi
Napomena: Za veliki deo ovih emisija, bio je i autor scenarija, tako da su u stvari kompletna dela. Nasuprot tome, neke od ovih emisija su samo TV realizacija, posebna vrsta kreacije koja je vredna pažnje jer pripada umetničkom radu.