cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dejan Stanković
Inter
Inter je po drugi put odbranio titulu u sezoni 2007/2008. Odlaskom trenera Roberta Mančinija i dolaskom novog trenera Žozea Murinja, nastavak Stankovićeve karijere u Interu je pod znakom pitanja. Tokom leta, Stanković je pregovarao sa Juventusom oko transfera, ali do prelaska u Juventus nije došlo zbog protivljenja Juventusovih navijača njegovom dolasku i nedolasku Frenka Lamparda u Inter. Iako je Murinjo na početku sezone najavljivao da ne računa na Stankovića, Stanković je ostao standardan u ekipi Intera. Svoju 75. utkamicu u dresu reprezentacije protiv Francuske 11. decembra 2008. (1:2) Stanković je završio nakon samo 5 minuta igre, zbog povrede ligamenata kolena koju je zaradio u duleu sa Anrijem. Na teren se vratio 28. septembra u derbiju protiv Milana (0:1). U tekućoj sezoni za sada postigao 2 gola. Golom u derbiju protiv Rome (4:0) prekinuo je dugi niz utakmica na kojoj nije postigao gol, još od prvog kola sezone 2007/2008.
Evergrin
Evergrin se može odnositi na
OR4K14
Olfaktorni receptor 4K14 je protein koji je kod ljudi kodiran OR4K14 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Ferhoup
Ferhoup se može odnositi na
Hernán Cortés
thumb|Hernan Kortez Hernan Kortez (šp: Hernán Cortés) (rođen u Medeljinu 1485., umro 2.12., 1547, bio je poznat kao Hernando ili Fernando Kortez, a tokom svog života sva svoja pisma je potpisivao sa Fernan Kortez). Hernan Kortez je bio pustolov i konkvistador koji je osvojio državu Asteka, tj. današnji Meksiko za Španiju.
Kada su se dvojica pustolova vratila iz ekspedicije u Jukatanu, u jugoistočnom Meksiku, sa pričama o basnoslovnom bogatstvu Indijanaca u jednoj udaljenijoj zemlji, bogatstvu naročito u zlatu, Kortez je rasprodao svoje imanje da bi kupio brod i opremio ekspediciju čiji je formalni cilj bio uspostavljanje trgovinskih veza. Tadašnji guverner Kube odobrio je Kortezov poduhvat.
Na put je Kortez krenu 18. februara 1519. godine. Pratili su ga 506 vojnika, stotinak mornara. Imao je šesnaest konja i nekoliko topova. Kortez se prvo iskrcao na obalu Jukatana i tamo osnovao grad Verakruz. Lokalno stanovništvo ga je dočekalo sa darovima, hranom i zlatom. Indijanci su mu rekli da se njihov vladar nalazi u gradu Tenohtitlan, današnjem Meksiku. Ubrzo je stiglo izaslanstvo actečkog vladara Montezume.
Na spomeniku junačkoj obrani Tlatelolca, danas dijela Ciudad de Méxica gdje je astečka vojska napokon podlegla španjolskoj sili, stoji natpis idućeg sadržaja. ''13. kolovoza 1521. pao je Tlatelolco kojeg je junački branio Cuahtemoc, u ruke Hernánu Cortésu. Nije to bio ni poraz ni pobjeda. Bilo je to bolno rođenje naroda mješanaca koji tvori današnji Meksiko''.
Under Blackpool Lights
Under Blackpool Lights je jedini službeni DVD koji je izdao američki rock duo The White Stripes.
DVD se sastoji od 26 pjesama snimljenih u dvorani The Empress Ballroom u Winter Gardensu u engleskom gradu Blackpoolu 27.1. i 28.1. 2004. DVD je režirao Dick Carruthers. Među pjesmama se nalaze neke obrade kao "Take a Whiff on Me" (Leadbelly), "Outlaw Blues" (Bob Dylan), "Jack the Ripper" (Screaming Lord Sutch), "Jolene" (Dolly Parton), "Death Letter" (Son House), "Goin' Back to Memphis" (Soledad Brothers) i "De Ballit of de Boll Weevil" (Leadbelly).
Litijum hlorat
Litijum hlorat je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 90,392 Da.
Pedandola, Belluno
Pedandola je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1105 m.
Tikva
mini|200px|desno|Tikva - Bundeva mini|200px|desno|Buča mini|200px|desno|Butternut tikvica mini|200px|desno|Tikvica Tikve obuhvaćaju više vrsta i uzgajaju se u cijelom svijetu. Koriste se za ljudsku i stočnu hranu.
Vrste
Po hranidbenoj vrijednosti i dijetetskoj važnosti vodeća je među povrćem. Ima šest puta više pektinskih tvari nego jabuka i cikla, bogata je vitaminom A, sadrži i vitamine C, E i skupinu vitamina B, ima kalijevih soli i željeza. Meso je posebno ugodna slatka okusa, što je osobito izraženo pri pečenju. Priprema se kao varivo, služi za umake, musake, može se kuhati, puniti palačinke i savijače, a od spomenute tikvice proizvode se i sokovi. Stariji plodovi se koriste kao i bundeve za pečenje. Danas se patišon tikvice često koriste u ugostiteljstvu.
Upotreba u kulinarstvu
Sve navedene vrste tikvica i bundeva mogu se pripremati za jelo, bilo pečene, kuhane ili punjene.
Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička
Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička je eparhija Srpske pravoslavne crkve.
Nadležni arhijerej je gospodin Longin, a sjedište eparhije se nalazi u manastiru Nova Gračanica.
Osnivanje
thumb|[[Srpska pravoslavna crkva Svetog Konstantina i Svete Jelene u Galvestonu, Teksas]]
Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička je formirana shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve od 21. maja 2009. godine prema kojoj je izvršena arondacija postojećih eparhija Srpske pravoslavne crkve: Srednjezapadnoameričke, Istočnoameričke, Zapadnoameričke i Kanadske Srpske pravoslavne crkve u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi; i Eparhije za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke. Tada su osim Eparhije novogračaničko-srednjezapadnoameričke formirane još: Mitropolija libertivilsko-čikaška, Eparhija istočnoamerička, Eparhija zapadnoamerička i Eparhija kanadska.
Cenves
Senve je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 319, a gustina naseljenosti je iznosila 12 stanovnika/km².
Podosoje (Vrlika)
Zemljopisni položaj
Naselje Podosoje sa nalazi uz dionicu ceste D1 koja spaja gradove Sinj i Vrliku. Većina naselja se stisnula između planine Svilaje i jezera Peruća dok dio gleda prema Vrličkom polju.
Naselje Podosoje čine zaselci:
Stanovništvo
Napomena: Podosoje je 1991. godine uvećano za dio naselja Vinalić a dio podataka o broju stanovnika za 1857., 1869., 1921., 1931., 1953. te 1961. 1869.,j e sadržan pod naseljem Vinalić.
Povijest
U NOB-u tijekom Drugog svjetskog rata sudjelovalo je 28 stanovnika.
Fervju
Fervju se može odnositi na
Luisove kiseline i baze
Luisova kiselina je od strane IUPACA definisana kao "molekularni entitet (i odgovarajuće hemijske vrste) koji je primaoc elektronskog para i zbog toga u mogućnosti da reaguje sa Luisovom bazom pri čemu se stvara zajednički adukt, tako što se dijeli elektronski par koji je dala Luisova baza". Ilustrativni primjer je reakcija između trimetilbora i amonijaka pri čemu se dobije adukt Me3BNH3.
Luisova kiselina je definisana kao bilo koja vrsta koja prihvata elektronski par. Luisova baza je bilo koja vrsta koja daje elektronski par. Zbog toga je H+ Luisova kiselina zbog toga što može prihvatiti elektronski par, a OH- i NH3 su Luisove baze zato što mogu donirati slobodan elektronski par.
Opisivanje adukata
U mnogim slučajevima interakcija između bora i azota se označava sa strelicom Me3B←-NH3 pri čemu njen smjer pokazuje od Luisove baze do Luisove kiseline. Neki izvori označavaju Luisovu bazu sa parom tačaka na Luisovoj bazi kao i na aduktu, kao što je prikazano: U opštem slučaju veza između donora i akceptora se posmatra kao korak između kovalentne i jonske veze.
Istorijat
thumb|MO dijagram koji opisuje formiranje dativne kovalentne veze između dva atoma. Ovaj koncept je prvi predstavio Gilbert Njutn Luis koji je predložio teoriju hemijske veze 1923. Iste godine je bila objavljena Bronsted-Lourijeva teorija kiselina i baza. Dvije teorije su različite ali komplementarne. Luisova baza je ujedno i Bronsted-Lourijeva baza, ali Luisova kiselina ne mora biti ujedno i Bronsted-Lourijeva kiselina.
Zatim je 1963. slijedio koncept klasifikacije u jake i slabe baze i kiseline. Jačina interkacija između Luisovih baza i kiselina se mjeri standardnom entalpijom stvaranja adukta i može biti predviđena Drago-Vajlandovom jednačinom sa dva parametra.
Reformulacija Luisove teorije
Luis je 1916. godine predložio koncept po kome se hemijska veza stvara tako što dva atoma dijele zajednički elektronski par koji ih drži na okupu. Kada svaki atom doprinese sa pojednim svojim elektronom onda se zove kovalentna veza. Kada oba elektrona dolaze od samo jednog od atoma onda se veza naziva dativna kovalentna ili koordinatna veza. Razlika između ovih veza nije čvrsta. Tako na primjer tokom formiranja amonijum jona između amonijaka i vodonika molekul amonijaka donira elektronski par jonu vodonika, ali identitet elektrona je izgubljen u amonijum jonu koji je formiran. Luis je takođe predložio da donor elektronskog para bude klasifikovan kao baza a akceptor elektronskog para kao kiselina.
Moderna definicija Luisove kiseline ja da je to atomska ili molekulska vrsta koja ima lokalizovanu praznu atomsku ili molekulsku orbitalu. Molekulska orbitala sa najnižom energijom (LUMO) može primiti elektronski par.
Upoređivanje sa Bronsted-Lourijevom teorijom
Bronsted-Lourijeva kiselina je donor protona, a ne akceptor elektronskog para.
Luisove kiseline
thumb| Luisovi dijagrami koji pokazuju formiranje amonijum jona Postoje razne vrste Luisovih kiselina. Najjednostavnije su one koje reaguju direktno sa Luisovom bazom ali češće su one koje prvo stupaju u reakciju prije nego što se formira adukt.
Jednostavne Luisove kiseline
Najčešći primjer takvih kiselina su bor-trihalidi i organska jedinjenja bora: U ovom aduktu se sve četiri fluoridine grupe (tj. ligandi) ekvivalentne. I BF4- i BF3OMe2 su adukti Luisove baze od bor-trifluorida. U mnogim slučajevima adukti krše pravilo okteta kao u slučaju trijodidnog anjona: Različite boje rastvora joda potiču od različitih mogućnosti rastvarača da formira adukt sa Luisovom kiselinom I2.
U nekim slučajevima je Luisova kiselina u mogućnosti da veže dvije Luisove baze, poznati primjer toga je formiranje heksafluorsilikata:
Kompleksne Luisove kiseline
Mnoga jedinjenja koja se svrstavaju u Luisove kiseline zahtijevaju aktivacioni korak prije nego što se formira adukt sa Luisovom bazom. Poznati primjer je aluminijum-trihalidi, koji su Luisove kiseline. Aluminijum-trihalidi za razliku od bor-trihalida ne postoje u obliku AlX3, nego kao agregati i polimeri koji moraju biti razgrađeni od strane Luisove baze. Jednostavniji slučaj je formiranje adukta borana. Ne postoji monomerni BH3 tako da se adukti borana dobijaju razgrađivanjem diborata: U ovoj reakciji može biti izolovan intermedijer B2H7−.
Mnogi metalni kompleksi se ponašaju kao Luisove kiseline ali obično nakon što se disosuju sa slabo vezanom Luisovom bazom, obično vodom.
[Mg(H2O)6]2+ + 6 NH3 → [Mg(NH3)6]2+ + 6 H2O
Proton kao Luisova kiselina
Proton (H+) je jedna od najjačih ali takođe i jedna od najkomplikovanijih Luisovih kiselina. Konvencija je da se ignoriše da je proton teško rastvoren (tj. vezan za rastvarača). Sa ovim pojednostavljenjem reakcija kiseline i baze tj. formiranje adukta se može predstaviti kao:
Primjena Luisovih kiselina
Tipični primjer primjene Luisove kiseline je reakcija Frider-Kraft alkilacije. Glavni korak ja kada AlCl3 prihvati slobodni elektronski par od hloridnog jona Cl-, pri čemu se formira AlCl4- i stvara se jaka kiselina tj. elektrofilni karbonijum katjon R+.
Luisove baze
Luisova baza je atomska ili molekulska vrsta gdje je HOMO molekulska orbitala visoko lokalizovana tj. popunjena. Tipične Luisove baze su obični amini kao što su amini amonijaka i alkila. Druge česte Luisove baze uključuju piridin i njegove derivate. Neke od glavnih klasa Luisovih baza su:
Jačina Luisovih baza je određena za različite Luisove kiseline kao što su I2, SbCl5, i BF3.
Primjena Luisovih baza
Skoro sva jedinjenja koja sadrže prelazne metale su Luisove baze tj. ligandi, koje su vezane za metal. Važna primjena Luisovih baza je da modifikuju aktivnost i selektivnost katalizatora. Zbog toga Luisove baze mogu uzrokovati hiralnost na katalizatoru, omogućujući asimetričnu katalizu, što je korisno u proizvodnji farmaceutskih sredstava.
OR4K15
Olfaktorni receptor 4K15 je protein koji je kod ljudi kodiran OR4K15 genom.
Luisove kiseline i baze
Primjena Luisovih baza
Mnoge Luisove baze mogu formirati višestruke veze sa Luisovom kiselinom. Ovakve Luisove kiseline se zovu agensi za helaciju.
Klasifikacija na jake i slabe kiseline i baze
Luisove baze i kiseline se obično klasifikuju na osnovu njihove jačine ili slabosti. U ovom kontekstu jak označava mali i nepolarizabilan a slabe označavaju veće atome koji se lakše polarizuju.
OR4K15
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Luisove kiseline i baze
Klasifikacija na jake i slabe kiseline i baze
Na primjer amin će zamijeniti fosfin iz adukta sa kiselinom BF3. Na isti način se mogu klasifikovati i baze. Na primjer baze koje doniraju slobodni elektronski par sa atoma kiseonika su jače nego baze koje doniraju sa atoma azota. Iako ova klasifikacija nije nikada bila kvantifikovana pokazalo se da je vrlo korisna u predviđanju jačine stvaranja adukta pri čemu se koriste ključni koncepti:
Dalja istraživanja termodinamike interakcija je pokazala da su interakcija jako-jako favorizovane entalpijski, a reakcije slabo-slabo su entropijski favorizovane.
Consorzio Mario Negri Sud, Chieti
Consorzio Mario Negri Sud je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 229 m.
Ademaga Mešić
Ademaga Mešić (Tešanj, BiH, 25. ožujka 1868. - zatvorska bolnica u Popovači, 5. srpnja 1945. ), bio je hrvatski političar.
Životopis
Ademaga Mešić rođen je u Tešnju 1868. (negdje se vodi i 1869.) godine od oca Hadži Mehmeda Muharema Mustafe i majke Arife, rođene Galijašević. Izdanak je ugledne trgovačke obitelji. Polazio je srednju muslimansku školu (medresu) u Travniku i nakon očeve smrti preuzima očev posjed i postaje jednim od najuglednijh trgovaca u Bosni. Pripadao je krugu napredne hrvatske inteligencije i cijeloga je života izražavao interese onog dijela bošnjačkog društva koje je prihvaćalo i podržavalo tekovine modernog doba. Prije Prvoga svjetskog rata bio je predsjednik Muslimanske napredne stranke i izabran za zastupnika u Bosansko-hercegovačkom zemaljskom saboru koji zasjeda od sredine lipnja 1910. do početka srpnja 1914. godine. Izabran je na dopunskim izborima u travnju 1911. dobivši natpolovičnu potporu biračkog tijela (2.244 birača), te je kao predstavnik svih kotarskih gradova u mostarskom okružju ušao u II. izbornu kuriju Sabora. Nacionalno se osjećao i izjašnjavao Hrvatom. Zastupajući stanovište da je nužno razdvojiti pojam vjere od pojma nacije, tvrdi: "Mi nismo Turci, nego smo po vjeri Muslimani, a po naciji i našem lijepom hrvatskom jeziku Hrvati." (Mešić, Memoari I, str. 122.) Zalagao se za jedinstvo Hrvata katolika i Hrvata muslimana (danas Bošnjaka). Osnovao je 1908. godine Muslimansku naprednu stranku u hrvatskom duhu. Godine 1914. osniva Hrvatsko dobrotvorno društvo vojnika dobrovoljaca Mešić koje je kao "pripomoćna zaklada" trebalo "potpomagati djecu vojnika-dobrovoljaca, da se izobrazuju na školama, uvježbaju u narodnim zanatima po Bosni i Hercegovini te Austro-Ugarskoj monarhiji", ali prava aktivnost društva nije u praksi zaživjela. Za vrijeme Kraljevine Jugoslavije član je Jugoslavenske muslimanske organizacije i odlučan protivnik njena ulaska u Jugoslavensku radikalnu zajednicu smatrajući da se time napušta ideja o autonomiji BiH. Zbog toga inicira veliku skupštinu u Tešnju 27. listopada 1935. godine koja je bila osnova za buduću Muslimansku organizaciju (osnovana u studenom 1936. godine u Zagrebu pri HSS-u). MO HSS djeluje u BiH od tada pa sve do 1941. godine, a Mešić je jedan od njezinih čelnika. Za vrijeme stvaranja i tijekom NDH doglavnik je Anti Paveliću.
Nakon sloma NDH i smrt
Dne 6. svibnja 1945. godine napušta Zagreb, zajedno s članovima Vlade NDH i drugim dužnosnicima, te odlazi u Austriju. Britanski vojni redarstvenici uhićuju ga 17. svibnja 1945. godine i zatvaraju u logoru Spittal na Dravi, a 18. svibnja je u Rosenbachu izručen jugoslavenskim vlastima. Od Vojnog suda JA u Zagrebu optužen je za "veleizdaju i ratni zločin" na temelju "Uredbe o vojnim sudovima" iz 1944. godine. Isti sud osudio ga je 1. lipnja 1945. na kaznu doživotnog zatvora, gubitak građanske časti i konfiskaciju imovine. Umro je zlostavljan, 5. srpnja 1945. godine, u zatvorskoj bolnici u Popovači.
Književno stvaralaštvo i publicistika
Bio je jednim od najvećih kulturnih mecena u Bosni u prvoj polovici 20. stoljeća i dugogodišnji novčani podupiratelj listova Behar, Ogledalo, Muslimanska svijest, a zajedno s Hakijom Hadžićem i osnivač lista Hrvatska svijest, u kojima također i objavljuje. Jedan je od osnivača i značajni je pomagatelj muslimanskog dječjeg potpornog društva Gajret i Narodne uzdanice. Osnovao je samostalno 50 zemljoradničkih zadruga. Bio je također većinski vlasnik Islamske Štamparije. Napisao je dramu Carevićev grob (poslije preuređena u Ismet i Almera) i više brošura od kojih je poznatija Namet na vilajet.
Fajv Pojnts
Fajv Pojnts se može odnositi na
Kosore
Kosore je naselje (selo) koje se nalazi 3 kilometara sjeverno od  grada  Vrlike.
Zemljopisni položaj
Naselje Kosore se nalazi na rubu Vrličkog polja između planine Dinare i Svilaje na otprilike 400 metara nadmorske visine. Uz samo naselje prolazi D1 cestovni pravac koji veže obližnji Knin sa Vrlikom.
Naselje Kosore se sastoji od zaselaka:
Stanovništvo
Kao i većina naselja ovog dijela Dalmatinske Zagore broj stanovnika je u opadanju najviše zbog Domovinskog rata i dostupnosti osnovnih civilizacijskih dostignuća kao što su visoko školovanje, bolnice, vodovod, telefonija i električna energija.
Ingalls, Kansas
Ingasls je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 306, što je 22 (-6,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Prasat Preah Vihear
Prasat Preah Vihear (kmerski: 80px; tajlandski: ปราสาทเขาพระวิหาร, Prasat Khao Phra Viharn; što znači "Hram-brdo svetog svetišta") je hinduistički hram građen za cijele vladavine Kmerskog Carstva (802.–1431.) na vrhu 525 m visoke litice u planinama Dângrêk, pokrajine Preah Vihear u Kambodži, 140 km sjeverno od Angkora, na samoj granici s Tajlandom. Hram su dugo svojatale obje države, ali je presudom Međunarodnog suda u Den Haagu dodijeljen Kambodži. Po njemu je prozvana istoimena kambodžanska pokrajina, ali i Nacionalni park Khao Phra Wihan koji graniči s Tajlandom.
Prasat Preah Vihear ima najbolji položaj od svih hramova izgrađenih za 600 godina Kmerskog Carstva i s njega se pruža pogled kilometrima preko dolina sa svih strana. Bio je ključan za carski vjerski život i gotovo svi kraljevi su ga donirali i nadograđivali, zbog čega se na njemu može prepoznati više arhtektonskih stilova. Također, za razliku od drugih kmerskih hramskih kompleksa koji su imali kvadratičan tlocrt usmjeren prema istoku, ovaj ima 800 m izdužen tlocrt u osi sjever-jug.
Uglavnom se sastoji od staze i stuba prema svetištu na brdu koje se nalazi na sjevernom kraju kompleksa, 120 m iznad njegovog južnog kraja, na 626 m nadmorske visine. Kompleks je zapravo simbolično utjelovljenje planine Meru na kojoj stanuju hindu bogovi. Donji dio hrama započinje s pet gopura (portali u obliku hrama) od kojih je svako drugačijeg oblika, ali sa stubištem ispred, tako da je svako na malo višoj razini i svako priječi da se pri usponu vidi samo svetište. Nakon petog portala, na kojemu su ostali tragovi crvene boje kojom je nekada bilo ukrašeno, dolazi se do dvaju dvorišta, jedno iznad drugog, na čijim bokovima su tzv. "knjižnice".
U lipnju 2008. godine je došlo do posljednjeg pograničnog sukoba između Tajlanda i Kambodže, a u kojem je hram Preah Vihear bio u samom središtu.
Kosore
Gospodarstvo
Na području naselja Kosore nalazi se gospodarska zona u kojoj je uz neke olakšice omogućeno investitorima pogodniji uvjeti rada a lokalno stanovništvo pronašlo stalan posao i izvor prihoda. Zbog iznimnog zanimanja investitora za ovu gospodarsku zonu grad Vrlika je namjerava proširiti za dodatnih 28 hektara. Preostalo stanovništvo naselja Koljane bavi se uzgojem ovaca i krava te poljoprivredom za vlastite potrebe.
Annaba
Annaba (arapski: عنابة, berberski: Ɛennaba) za Francuske kolonijalne vlasti znan kao Bône a za Antike kao Hipon i Hipo Regius, je lučki grad od 342,703 stanovnika na sjeveroistoku Alžira u Pokrajini Anaba u kojoj je i administrativni centar.
Winchester '73
Winchester '73 je američki crno-bijeli vestern film snimljen 1950. u režiji Anthonyja Manna, a koje se danas smatra jednim od klasičnih ostvarenja žanra. Radnja započinje u Kansasu na Dan nezavisnosti 1876. godine, odnosno na streljačkom natjecanju gdje je jedna od nagrada brzometna puška Winchester M. 1873 koja će nakon natjecanja, često u dramatičnim okolnostima, prelaziti u ruke različitih likova. Protagonist filma, čiji lik tumači James Stewart, nastoji po svaku cijenu uhvatiti odmetnika čiji lik tumači Stephen McNally. Winchester '73 je poznat, između ostalog, po tome što su se u manjim ulogama pojavile neke od budućih hollywoodskih zvijezda kao Rock Hudson i Tony Curtis, ali daleko više kao početak plodne suradnje između Manna i Stewarta. Za samog Stewarta je Winchester '73 predstavljao početak nove faze u karijeri, odnosno prvu ulogu u kojoj je, nakon niza besprijekorno dobrih i "pristojnih" likova tumačio lik s primjetno mračnm tonovima, a što se često navodi kao jedna od najspektakularnijih glumačkih transformacija u historiji Hollywooda.
Annaba
Metropolitanska Annaba ima 785 000 i četvrti je grad po veličini u Alžiru Pored svih njegovih imena od antike do danas, sami stanovnici ga zovu - Bilad Al Unab, što znači Mjesto žižula, jer ih u okolici puno raste.
Geografske karakteristike
Annaba leži nedaleko od ušća rijeke Sejbus u Sredozemno more u Zaljevu Annaba koji se proteže od Rta Garde do Rta Rosa. Od Constantina je udaljena 158 km sjeveroistočno, a od granice sa Tunisom 100 km zapadno. thumb|left|240px| Pogled na grad i [[luka|luku]]
Historija
Njegova odlična prirodna luka, već je negdje u 12. vijeka pne. privukla Feničane koji su u njoj osnovali svoju koloniju - Hipon.
Kad su Rimljani zauzeli taj kraj prezvali su grad u Hipo Regius (Kraljevski Hipo), jer je on nakon Punskih ratova (264.-146. pne.) jedno vrijeme bio rezidencija numidijskih kraljeva, kad su se oni nakratko oslobodili od Rimljana. thumb|left|240px| Ruine Hippo Regiusa thumb|left|240px| Centar grada Hipo Regius je kasnije postao jedan od vodećih ranokršćanskih centara. U njemu je 393. održan Sinod i osnovana jedna od najranijih dijeceza (396.-430.) u kojoj je sv.Augustin bio biskup od 396. do svoje smrti 430. Razoren je za vandalske invazije - 431. Obnovljen je za cara Justinijana nakon što je Bizant povratio svoju vlast nad Sjevernom Afrikom 533. ali je za nepunih dva vijeka - 697. potpao pod Arape za njihove Invazije na Sjevernu Afriku.
Do kraja 10. vijeka Hipon je potpuno islamiziran i prezvan u - Bona, ali je istovremeno zvan i Madinat Sejbus (Grad Sejbusa). Početkom 11. vijeka stanovnici su (najverovatnije zbog poplava) napustili antički Hipon i preselili se na današnju lokaciju 3 km sjevernije, oko 1040. podignuti su bedemi oko tog novog grada.
Tokom 12. vijeka njime vladaju Almohadi, a od 13. do 15. vijeka Hafsidi. Osmanlije vladaju od 16. do 19. vijeka. Spao je na malo mjesto i vrlo rano postao piratska baza.
Kad su ga Francuzi zauzeli 1832. bio je mali srednjovjekovni gradić. Pod francuskom vojnom upravom egzistirao je od 26. marta 1832. do 17. februara 1845. Teritorij mu je određen kraljevskom dekretom 1844. a odmah nakon toga - 1848. dobio je status grada također kraljevskom dekretom. Općina je postao 1854., a od 1955. je administrativni centar vlastitog Departmana Bône.
Grad se prostire duž obale i po obroncima Masiva Edugo obraslih hrastom plutnjakom. Historijski centar grada uskih ulica sa kućama prvih francuskih kolonista grupiran je oko ''Trga 19. augusta (Place du 19-Août) i džamije Salah Bega'' (1787). Tu se nalazi i džamija Sidi Bo Merona sagrađena u 11. vijeku, sa stupovima uzetim iz rimskih ruševina.
Novi dio grada počeo se graditi nakon 1870., duž obje strane Promenade Revolucije (Cours de la Révolution), tu se nalazi katedrala podignuta 1850., bazilika sv. Augustina iz 1881. i većina javnih institucija, škole, Muzej antičkog Hipona i javnih parkova.
Privreda
Annaba je drugi po važnosti industrijski centar u zemlji u njemu se nalazi El Hadjar - kompleks čeličana i željezara koji prerađuje željeznu rudu iz rudnika Bukadra i Kvenza u Pokrajini Tebesa. Pored toga tu je čitav niz tvornica koje prerađuju fosfate, aluminij, metal, drvo uz brojne manje prehrambene industrije.
Kako je okružen šumama i plodnim oranicama na kojima se uzgaja pšenica, on je i snažan šumarski i poljoprivredni centar.
T pomoćne 17 ćelije
T pomoćne 17 ćelije (Th17) su nedavno otkrivena podgrupa T pomoćnih ćelija koje proizvode interleukin 17 (IL-17). One se smatraju razvojno različitim od Th1 i Th2 ćelija. Za prekomerne količine ovih ćelija se misli da imaju presudnu ulogu u autoimunskim oboljenjima kao što je multipla skleroza (za koja se ranije mislilo da su izazvana Th1 ćelijama), a takođe i psorijaza, autoimunski uveitis, juvenilni dijabetes, reumatoidni artritis.
Za ove ćelije se misli da učestvuju u inflamaciji i oštećenju tkiva u tim oboljenjima. Th17 ćelije mogu da prouzrokuju ozbiljna autoimunska oboljenja, međutim one isto tako imaju veoma važnu funkciju u antimikrobnoj imunosti na epitelnim / mukoznim barijerama. One proizvode citokine (kao što je interleukin 22) koji stimulišu epitelne ćelije da proizvode antimikrobne proteine da be se odstranile određene vrste mikroba (kao što je kandida i stafilokoke). Iz tog razloga, ozbiljan nedostatak Th17 ćelija može da dovesti do podložnosti na oportunističke infekcije.
Centerville, Tennessee
Sentervil je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
T pomoćne 17 ćelije
Diferencijacija
Ostaje nejasno koja kombinacija citokina doprinosi Th17 formaciji. Transformišući faktor rasta beta (TGF-β), interleukin 6 (IL-6), interleukin 21 (IL-21) i interleukin 23 (IL-23) su bili implicirani kod miševa i ljudi. Postoje nesuglasice po pitanju uloge TGF-β kod ljudi, i smatra se da interleukin 1β možda takođe učestvuje u procesu. Drugi proteini sa ulogom u njihovoj diferencijaciji su signal transducer i aktivator transkripcije 3 (STAT3) i RAR-srodni orfan receptori alfa (RORα) i gama (RORγ). Efektor citokini asocirani sa ovim ćelijskim tipom su IL-17, IL-21 i IL-22.
Aktivacija prekurzor T pomoćnih ćelija u prisustvu TGF-β i IL-6 se misli da dovodi do diferencijacije Th17 ćelija kod miševa. Izuzev citokinskog okruženja, nije dovoljno jasno da li se neki drugi elementi inicijalne aktivacije Th17 ćelija razlikuju od drugih T pomoćnih ćelija. Bilo je predloženo da IL-23 učestvuje u ekspanziji uspostavljenih Th17 populacija, mada ovaj citokin pojedinačno ne indukuje diferencijaciju naivnih T-ćelijskih prekurzora u ovaj ćelijski tip. Za IL-21 citokin koji je proizveden od stane Th17 ćelija, je bilo pokazano da inicira alternativni put aktivacije Th17 populacija. Kod ljudi, kombinacija TGF-β, IL-1β i IL-23 indukuje Th17 diferencijaciju iz naivnih T ćelija. Interferon-gama (IFNγ) i IL-4 su glavni stimulatori Th1 i Th2 diferencijacije. Za njih je bilo pokazano da negativno regulišu Th17 diferencijaciju.
Funkcije
Tokom inicijalne karakterizacije, Th17 ćelije su bile implicirane u autoimuna oboljenja. Prirodnija uloga Th17 ćelija je bila predložena u studijama koje su demonstrirale preferencijalnu indukciju IL-17 u slučajevima infekcija sa različitim bakterijskim i gljivičnim vrstama. Th17 ćelija primarno proizvode dva glavna člana IL-17 familije, IL-17A i IL-17F, koji učestvuju u regrutovanju, aktivaciji i migracije neutrofila. Te ćelije takođe izlučuju IL-21 i IL-22. Nedavno je za polarizovane Th17 ćelije bilo pokazano da posreduju regresiju tumora kod miševa. Da li je visoko inflamatorna priroda Th17 ćelija dovoljna da izazove ili doprinese karcinogenezi, je otvoreno pitanje.
Mehmed Alajbegović
Mehmed Alajbegović (Bihać 7. svibnja 1906. – Zagreb 7. lipnja 1947.) bio je hrvatski političar, diplomat i pravnik.
Životopis
Mehmed Alajbegović rođen je u begovskoj obitelji, 7. svibnja 1906. u Bihaću, u tadašnjoj Austro–Ugarskoj monarhiji, gdje su mu i otac i djed bili gradonačelnici. Mehmed je tu i završio osnovnu i srednju školu. Godine 1928. seli se u Zagreb, gdje je na Zagrebačkom sveučilištu diplomirao i 1934. godine doktorirao pravo. Tijekom boravka na sveučilištu, boravio je u mnogim zemljama, a najviše se zadržao u Parizu, gdje je učio francuski jezik i gdje se usavršavao u struci.
Nakon sudskog pripravništva, biva imenovan sucem Kotarskog suda u Prozoru. Ostao je upamćen kao vrlo radišan i marljiv pravnik, a najveća želja mu je bila predavati šerijatsko pravo na sveučilištu, koje je učio na Visokom učilištu u Alžiru i završio 1940. godine. Još od 1938. godine, bio je sudac i tajnik Upravnog suda u Zagrebu.
NDH
Nakon osnivanja Nezavisne Države Hrvatske, 1941., radi u međudržavnoj službi napustivši plaćeno nastavništvo islamskog prava na Sveučilištu u Zagrebu. U kolovozu 1941. godine imenovan je tajnikom u podvladi ministarstva vanjskih poslova, a 27. siječnja 1942. godine imenovan je generalnim konzulom NDH u Münchenu. Radeći tamo, razvio je veliku djelatnost među hrvatskim radnicima na radu u Njemačkoj. 11. listopada 1943. godine postao je ministar skrbi za postradale krajeve, a to je ministarstvo imalo zadatak brinuti se za preko 300.000 izbjeglica iz raznih dijelova NDH, među kojima je bio veliki broj muslimana iz istočne Bosne, Hercegovine i Sandžaka, koji su bježali pred četnicima. Alajbegović je organizirao izbjegličke kuhinje, nabavljao hranu i odjeću te sklanjao izbjeglice u sigurnija mjesta.
Početkom svibnja 1944. godine imenovan je ministrom vanjskih poslova NDH umjesto dr. Stijepa Perića. Na toj dužnosti ostao je do sloma NDH. Osobno je bio u Pavelićevoj pratnji dok je ovaj posjetio Hitlera 18. i 19. rujna iste godine. Pred kraj rata, kada se sve više činilo da je Sile Osovine izgubiti, sudjelovao je u pokušajima povezivanja vlasti NDH sa slovenskim (Leon Rupnik) i crnogorskim (Sekula Drljević) nacionalistima te srbijanskim monarhistima (Dragoljub Mihailović). Cilj je bio oformiti antikomunistički blok koji bi se borio protiv Titovih partizana. Računalo se da bi i zapadni Saveznici mogli pomoći, dok bi zauzvrat NDH prešla na njihovu stranu.
Svibanjska katastrofa, izručenje i smrt
Alajbegović je napustio Zagreb 6. svibnja 1945. godine, zajedno s ostalim članovima Vlade, povlačeći se u Austriju, gdje se, nakon kraćega zadržavanja u Krumpendorfu, sklonio u Salzburg. Tu su ga 6. rujna 1945. godine savezničke jedinice uhitile i uputile u obližnji zatočenički logor "Marcus W. Orr" (Glasenbach) gdje ostaje do 8. rujna 1946. godine kad su ga Amerikanci izručili komunističkim vlastima. Alajbegović je bio jedini ministar kojeg su izručili Amerikanci (ostale su izručili Englezi).
U saslušanju pred jugoslavenskim komunističkim vlastima 11., 12. i 27. ožujka 1947. godine.: (Nada Kisić Kolanović, Muslimani i hrvatski nacionalizam 1941.-1945., Zagreb, 2009., str. 165., 168.)
Potkraj svibnja 1947. godine, izveden je pred Vijeće Vrhovnog suda NR Hrvatske (zajedno sa vojskovođom Slavkom Kvaternikom i ministrima dr. Vladimirom Košakom, dr. Osmanom Kulenovićem, generalima Miroslavom Navratilom, i Ivanom Perčevićem te njemačkim poslanikom pri NDH Siegfriedom Kascheom). 6. lipnja 1947. godine osuđen je na smrt, a već slijedećeg dana je pogubljen.
Crvena palača
Crvena utvrda (hindski: लाल क़िला, urdu: لال قلعہ, Lal Qila) je kompleks utvrde Mogulskog vladara Šaha Džahana iz 16. stoljeća u Delhiju (Indija). Utvrda je služila kao kraljevska rezidencija mogulskih vladara sve do 1857. godine kada su Britanci protjerali posljednjeg vladara, Bahadur Šaha Zafara. Upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2007. godine.
Povijest
700px|lijevo|mini|Panorama unutarnjeg dvorišta Crvene utvrde 200px|desno|mini|Naqqar Khana Mogulski car Šah Džahan je započeo izgradnju masivne utvrde 1638. godine, a dovršena je 10 godina kasnije (1648.). Izgledom je Crvena utvrda reorganizirala i zadržala integritet starije utvrde Salimgarh (koju je izgradio Šeh Šah Suri 1546. god.), pored koje je izgrađena. Utvrda se nalazi uz rijeku Jamuna koja ispunjava opkope koji okružuju većinu njezinih zidina. Izvorno je nazvana Qila-i-Mubarak ("Blagoslovljena utvrda"), jer bila rezidencijom kraljevske obitelji, a kasnije je prozvana "Crvenom" zbog boje njezinih zidina od crvenog pješčenjaka.
Crvena utvrda je bila žarište srednjovjekovnog grada Shahjahanabada (Stari Delhi), a njezin plan i estetika predstavljaju vrhunac kreativnosti Mogula koji su doživjeli vrhunac za vladavine cara Šaha Džahana. On je u nju preselio svoju prijestolnicu iz Agra kako bi veličao svoju vladavinu ambicioznim programom izgradnje. Kasnije značajne faze njezina razvoja bili su za vladavine Aurangzeba i kasnijih vladara.
Dana 11. ožujka 1783. godine, Sikhi su nakratko ušli u Delhijsku Crvenu utvrdu i zauzeli Diwan-I-Am (Dvoranu za prijeme). Zadnji mogulski car koji je stanovao u utvrdi je bio Bahadur Šah II. "Zafar". Važne fizičke promjene su provedene nakon Indijske Pobune 1857. godine, nakon koje je postala vojnom britanskom utvrdom. Čak i nakon neovisnosti, značajan dio utvrde je ostao pod kontrolom indijske vojske do 2003. godine.
Danas je Crvena utvrda jedna od najpopularnijih turističkih odredišta u Delhiju koja privlači tisuće posjetitelja svake godine. Utvrda je također i mjesto iz kojega se premijer Indije obraća naciji 15. kolovoza, za dan Indijske neovisnost od Britanaca.
Odlike
mini| Diwan-i-Khas mini| Trijem Diwan-i-Am-a Crvena utvrda ima vrlo visoku razinu umjetničkog oblikovanja i dekoracija, koje su sinteza perzijske, europske i indijske umjetnosti, a koji je rezultirao u razvoju jedinstvenog, tzv. "Šahdžahanskog stila" koji je vrlo bogat oblicima i bojama. Pored toga, Crvena utvrda u Delhiju je jedna od najvažnijih arhitektonskih kompleksa u Indiji, koji predstavlja dugo razdoblje indijske povijesti i umjetnosti.
Zidovi utvrde glatko su obloženi crvenim pješčenjakom s ukrasnim reljefima, dok su gornji dijelovi jače artikulirali frizovima i izraženjim oblicima tornjeva i tornjića. Zidine su otvorene na dva glavna portala: Delhijska vrata i Vrata Lahorea. Vrata Lahorea su glavni ulaz koji vodi do duge pokrivene ulice bazara Chatta Chowk, čiji su zidovi obloženi postoljima za trgovine. Chatta Chowk vodi do velikog otvorenog prostora koji presjeca ulica u pravcu sjever-jug, koja je izvorno dijelila vojne funkciju utvrde na zapadu, i dio s palačom na njegovom istoku. Na južnom kraju ove ulice su Delhijska vrata.
U dvorištu se nalaze najvažnije građevine Crvene utvrde:
Centerville, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.644, što je 149 (-3,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mauzolej Ahmeda Jasavija
mini|lijevo| Tlocrt Mauzoleja (lijevo) u sklopu zidina Turkestana Mauzolej Ahmeda Jasavija (kazački: Қожа Ахмет Яссауи кесенесі) je nedovršeni mauzolej u gradu Turkestanu, južni Kazahstan. Građevinu je naručio Timur Veliki, koji je vladao širokim područjem središnje Azije kao dijelom Mongolskog carstva, 1389. godine kako bi zamijenio manju građevinu iz 12. stoljeća koja je bila mauzolej pjesnika i sufističkog mistika Ahmeda Jasavija (1093.–1166.). Perzijski graditelji su podigli 39 metara visoku kupolu na vitkom tamburu, uzgrađenu od opeke povezane mješavinom žbuke i gline. Ova dvostruka kupola, ukrašena zelenim i zlatnim keramičkim pločicama, visine 28 i promjera 18.2 metra, je najveća kupola u Srednjoj Aziji. Pretpostavlja se kako je glavni arhitekt (mimar) bio Hvaja Husein Širaci No, izgradnja mauzoleja je obustavljena nakon Timurove smrti 1405. godine i ostao je nedovršen.
Usprkos njegovoj nedovršenosti, mauzolej je preživio kao jedan od najstarijih i najbolje sačuvanih građevina tzv. "Timuruovog stila". On ima eksperimentalnu organizaciju prostora, inovativna arhitektonska rješenja konstrukcije svodova i kupola, te ukrašavanje pocakljenom opekom koje je postao prepoznatljiva odlika umjentosti koja se proširila cijelim carstvom i dalje. Zbog toga je upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2003. godine.
Jacques Cartier
mini|desno|250px|Jacques Cartier Žak Kartije (Jacques Cartier; Saint-Malo, 31. decembar, 1491. – 1. septembar 1557) bio je francuski moreplovac i istraživač koji je poznat po tome što je tražeći morski prolaz prema zapadu, 1535. oplovio rijeku Saint Lawrence do brzaka Lachine (ispod današnjeg Montreala) i istražio Zaljev Saint Lawrence. Na osnovu njegovih istraživanja Kanade, zapravo Québeca, Kanada je postala Francuska kolonija.
Kralj Francuske Franjo I. ga je izabrao da nađe "certaines îles et pays où l'on dit qu'il se doit trouver grande quantité d'or et autres riches choses" ("neke otoke i zemlje gdje navodno postoji mnogo zlata i drugih bogatstva"). 1534. godine počinje putovanje kako bi našao zapadni put do Azije. Istraživao je djelove današnjeg Newfoundlanda (počevši 10. svibnja te godine) i Kanadsko primorje. Kad je saznao o rijeci prema zapadu (rijeka Svetog Lovre), mislio je da bi to mogao biti Sjeverozapadni prolaz. Iskrcao se je prvi put na današnjem Gaspéu (Québec), gdje je postavio križ i objavio da to područje pripada Francuskoj. Onda je nastavio (brodom) do grada Québeca, tada poznat kao Stadacona. Tokom putovanja oteo je dva sina poglavara Donnacona, Domagaya i Taignoagnya, i vratio ih je sa sobom u Europu.
Cartier je počeo drugo putovanje 19. svibnja slijedeće godine s 3 broda, 110 ljudi i otetim dječacima (koji bi bili vraćeni poglavaru). Putovao je uzvodno do huronskog sela Stadacona i iroquoiskog sela Hochelaga (Montréal) i stigao je 2. listopada 1535. Čuo je o zemlji Saguenay koja je trebala biti puna zlata i drugih bogatstva.
23. svibnja 1541. otišao je iz St-Maloa na svoje treće putovanje. Ovaj put je tražio Saguenay, ali nije uspio prijeći Hochelagu. Nakon zime koju je proveo u Kanadi, vratio se u Francusku 1542. Mnogi mornari su umrli od skorbuta kad se brod zaglavio u ledu bez posebne hrane. Cartier je morao pitati Indijance za njihove običajne lijekove, koje su mu dali. Cartier je proveo ostatak života u Saint-Malou, u kući u blizini grada.
Tursko-kurdski sukob
thumb|300px|Područje naseljeno Kurdima (1992) Tursko-kurdski sukob je etnički sukob između Turaka i Kurda koji traje od završetka Prvog svetskog rata. Kurdi se bore za otcepljenje od Turske i stvaranje svoje države Kurdistan.
Od početka oružanih sukoba između Turske i Radničke partije Kurdistana 1984. poginulo je oko 30.000 ljudi.
Pozadina
thumb|Demografska slika istočne Turske 1896. godine prema postotku Armenaca u ukupnom stanovništvu Kao posledica Prvog svetskog rata, sile Antante su rasparčale Osmansko carstvo. Prema Miru iz Sevra trebalo je da se uspostavi nezavisni Kurdistan, ali ovaj sporazum nikada nije ratifikovan i poništen je Mirom iz Lozane 1923. Tokom tih godina muslimanski Kurdi koji su sudjelovali s muslimanskim Turcima u Armenskom genocidu i tako ostvarili aosolutnu demografsku većinu na širem području jezera Van (danas jugoistočni deo Turske) dižu od 1920. godine nekoliko pobuna sa ciljem ostvarivanja kurdske nezavisnosti. Te ugušene pobune su bile: Kočkirska pobuna 1920, Pobuna šeika Saida 1925, Pobuna šeika Abdurahmana 1927, osnivanje Republike Ararat (1927-1930) i Dersimska pobuna 1937.
Kurdski nacionalizam je počeo da oživljava 1970ih u vreme kada je Turska bila rastrzana levičarsko-desničarskim sukobima i osnovana je marksistička Radnička partija Kurdistana pod vođstvom Abdulaha Odželana koja je tražila kurdsku državu. Upotreba kurdskog jezika je bila zabranjena za vreme predsednika Kenana Evrena.
1984-2003
thumb|250px|Pristalice Radničke partije Kurdistana demonstriraju u Londonu 2003. Oružani sukobi između Turske i Radničke partije Kurdistana su izbili 1984, a do 2007. poginulo je oko 30.000 ljudi.
Kao posledica neupešnog ustanka u Iraku iz 1991. protiv Sadama Huseina, Ujedinjene nacije su uspostavile zone zabranje leta u kurdskim područjima u Iraku, što je tim područjima dalo de fakto nezavisnost. Radnička partija Kurdistana je uskoro našla bezbedno utočište iz kog je mogla da pokreće akcije protiv Turske, a Turska je odgovorila vojnim operacijama Čelik (1995) i Čekić (1997) u pokušaju da uništi Radničku partiju Kurdistana.
Nakon invazije Iraka 2003. mnogo je oružja bivše iračke vojske palo u ruke kurdske milicije Pešmerga. Pešmerga je de fakto postala vojska severnog Iraka i veliki deo njenog oružja je prešlo u ruke drugih kurdskih grupa kao što su Radnička partija Kurdistana i Partija za slobodni život u Kurdistanu (izdanak Radničke partije Kurdistana u Iranu). Sa prilivom oružja napadi Kurda su se pojačali.
2007-2008
U samoubilačkom napadu u Ankari 22. maja 2007. je poginulo 8 osoba, dok je 10 povređeno, a za napad je osumnjičena Radnička partija Kurdistana. Komandant turskih oružanih snaga general Jašar Bujukanit je izjavio da se priprema plan o prekograničnoj vojnoj operaciji u Iraku. Dana 4. juna 2007. u samoubilačkom napadu na položaj turske vojske u pokrajini Tunčeli poginulo je 8 vojnika, a ranjeno je 6.
Na dan 7. oktobra 2007. u napadu Kurda u pokrajini Širnak ubijeno je 13 vojnika, dok je samo jedan pripadnik RPK ubijen. Turska vojska je bombardovala oblasti u blizini tursko-iračke granice, kako bi sprečila pobunjenike da dođu do svojih baza. Turska javnost je tražila od parlamenta da dozvoli akciju vojske u severnom Iraku, dok su američki predsednik Džordž V. Buš i irački predsednik Džalal Talabani zahtevali da Turska ne vrši nikakvu akciju jer bi to moglo da destabilizuje region. Turski parlament je 17. oktobra dozvolio premijeru Redžepu Erdoganu da vojska pređe iračku granicu kako bi napadala kurdske pobunjenike. . Dana 21. oktobra 2007. ubijeno je 12 turskih vojnika, a ranjeno 16 u napadu RPK kod grada Jusekova u provinciji Hakari. . Turska vojska je 28. oktobra ubila 15 pripadnika RPK u provinciji Tunčeli.
Turski avioni su 16. decembra bombardovali sever Iraka i tom prilikom je poginula jedna osoba. Oko 300 turskih vojnika je u noći između 17. i 18. decembra izvelo akciju protiv pripadnika RPK nekoliko kilometara unutar iračke teritorije.
Turska je 21. februara 2008. poslala svoju vojsku u severni Irak da se obračunaju sa pripadnicima RPK, a operacije su okončane 29. februara.
Gejnsvil
Gejnsvil se može odnositi na
OR4K17
Olfaktorni receptor 4K17 je protein koji je kod ljudi kodiran OR4K17 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Gant
Gant se može odnositi na
Zaboravljeni
Zaboravljeni može označavati:
Gejlsvil
Gejlsvil se može odnositi na
Francis Drake
thumb|250px|Fransis Drejk, c. [[1540–1596.]]
Viceadmiral sir Francis Drake (c. 1540 – 28. januar, 1596) je bio engleski gusar, trgovac robljem, navigator, pomorski junak, političar i građevinski inženjer u elizabetanskom dobu.
Rođen je u Devonu u Engleskoj.
Odlukom kraljice Elizabete I proglašen je vitezom. Kada je 1588. Engleskoj zaprijetila invazija od strane Španjolaca Drake je imenovan zamjenikom zapovjednika engleske flote. Unatoč velikoj snazi od 130 brodova (među kojima su bila i 33 broda iz hrvatskog grada Dubrovnika), španjolska Nepobjediva armada je bila potpuno poražena od slabije engleske flote. Nakon poraza Armade Drake je zapao u nemilost kraljice zbog svojih političkih protivnika na engleskom dvoru.
Umro je od groznice predvodeći još jednu gusarsku ekspediciju protiv Španjolaca u Srednjoj Americi koja mu je trebala vratiti nekadašnju slavu. Njegovo tijelo je u olovnom kovčegu položeno na dno Karipskog mora.
Lunecco, Verbano-Cusio-Ossola
Lunecco je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Litijum hlorid
Litijum hlorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 42,394 Da.
Džeraldin
Džeraldin se može odnositi na
Kazahstanski prag
Kazahstanski prag ili Sarijarka (kazaški: Сарыарқа u značenju "Žuta krajina") je veliki peneplen (niskoreljefna dolina nastala u mezozoiku, prije oko 250 milijuna godina) koja se proteže kroz središnja i istočna područja Kazahstana. Sastoji se od niskih planina (Karkarali i Ulutau) i uzdignutih dolina koncentriranih oko slanih jezera kao što je Tengiz, te posjeduje velike naslage uglja na sjeveru i bakra na jugu. Tu se nalazi nakoliko gradova, od kojih je i Astana, prijestolnica Kazahstana. mini|lijevo| Nacionalni rezervat Korgalžinskij u Kazahstanskom pragu mini|lijevo| Stepa u blizini Astane Klima je kontinentalna s prosječnom količinom padalina od 100-300 mm godišnje. Zbog toga su rijeke rijetke, a potoci teku većinom ljeti. Na sjeveru ga prekriva suncem spaljena vegetacija stepe, zbog čije boje je dobio ime "žuta krajina", a na jugu se nalazi polu-pustinja, dok su planinski obronci prekriveni šumom borova.