cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nostradamus
Biografija
Nјegovi roditelji, iz okoline grada Avinjona, nisu bili plemenitog porekla. Kako je doba u kojem je Nostradamus živeo bilo i doba Inkvizicije, njegovi roditelji prešli su u Katoličku veru kada je Nostradamusu bilo devet godina. Nostradamus je bio najstariji od petoro dece (premda se u nekim izvorima javlja podatak da ih je bilo sedam ili osam, ali svaki i dalje tvrdi kako je Nostradamus bio najstarije dete). O prva tri njegova brata nisu dostupni opširniji podaci (bračni par de Notr Dam nije imao kćerki). Najmlađi brat, Cesar, postao je zastupnik u skupštini provansalskog parlamenta (Procuere du Parliament de Provance).
Nostradamusovo školovanje bilo je u rukama njegovog dede s majčine strane, Žana (inače doktora koji je mnogo znao o lekovitom bilju), a koji ga je podučavao osnovama latinskog, grčkog i hebrejskog jezika kao i matematici te astrologiji. Kada je njegov deda preminuo Nostradamusa su roditelji poslali na školovanje u Avinjon gde je pokazivao veliko interesovanje za astrologiju.
mini|desno|Nostradamusova kuća u Salon de Provans Godine 1522. roditelji Nostradamusa šalju na studije medicine u Monpeljeu. Nakon tri godine Nostradamus dobija doktorsku licencu pa odlazi u seoske delove Francuske kako bi pomagao žrtvama kuge koja je u to doba harala Francuskom. Nakon četiri godine vraća se u Monpelje kako bi odbranio svoj doktorat. U Monpeljeu je ostao oko godinu dana, ali njegov potpuno nov pristup lečenju pacijenata dovodio ga je u neugodne situacije pa stoga odlazi u Tuluz gde će obavljati doktorsku praksu. Negde oko 1534. godine Nostradamus se oženio mladom devojkom iz visokog društva, veoma lepom. Njeno ime ostalo je nepoznanica do danas. Ona mu je rodila sina i kćerku. Uskoro sledi serija tragedija. Kuga dolazi u Agen, mesto u kojem je Nostradamus živeo s porodicom i uprkos svim njegovim naporima od kuge umire Nostradamusova supruga kao i njihovo dvoje dece. Činjenica da nije mogao pomoći svojoj porodici, uprkos svom lekarskom znanju, imala je strahovito razočaravajući uticaj na Nostradamusa. Nakon smrti supruge njena porodica je tužila Nostradamusa tražeći povraćaj miraza. Na kraju svega, godine 1538. optužen je za jeres, što je u to doba bio veoma ozbiljan prestup koji ga je mogao koštati života. Nakon toga otputovao je u Lorenu, a potom u Veneciju pa na Siciliju.
Chehalis, Washington
Chehalis je grad u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 7.259 stanovnika.
Nostradamus
Biografija
Nostradamus se 1554. godine nastanio u Marseju. U oktobru iste godine Provansa je doživela jednu od najtežih nesreća u svojoj istoriji - izbila je epidemija kuge koja se širila neverovatnom brzinom. Nostradamus je tada nesebično pomagao ljudima ne bi li spasao što više ljudskih života. Kada je epidemija ugušena Nostradamus se nastanio u mestu Salon gde je odlučio da živi do kraja života. U oktobru se oženio s Anom Ponsar Žemel, bogatom udovicom (kuća u kojoj je tada živeo još uvek se može videti). U Saloni stanovnici baš nisu bili gostoljubivi prema Nostradamusu - pred njegovom kućom spalili su lutku nalik na Nostradamusa. Godine 1550. objavio je Almanah, a nakon 1554. Predviđanja - knjigu koja je čini se bila uspešna i ohrabrila ga da se ozbiljnije pozabavi Prorčanstvima. Jednu od prostorija u kući pretvorio je u sobu u kojoj je, kako kaže u Prorčanstvima, radio noću okružen okultnim knjigama. Glavni izvor njegovih magičnih inspiracija bila je knjiga zvana De Musteriis Eguptorum. Do 1555. godine Nostradamus je završio prvi deo svojih prorčanstva koja su sadržala predviđanja počevši od njegovog vremena pa do kraja sveta. Iste godine Mek Bonom je u Lionu objavio prva Nostradamusova dela. Od tada su izdanja Nostradamusovih proročanstava uvek rasprodata. Malo se autora, osim sastavljača biblijskih tekstova, može pohvaliti takvom popularnošću u tako dugom vremenskom razdoblju.
Prorčanstva je pisao u stihovima. Stihovi su pisani zagonetnim, dvosmislenim stilom upotrebom francuskih, provansalskih, italijanskih, grčkih i latinskih reči. To je činio s razlogom jer je postojala opasnost da ga proglase vešcem, a takođe je želeo da neupućenima tajne proročanstva ostanu nepoznate. Knjiga, iako još nedovršena, štampana je 1555. i sadržavala je prve tri centurije i početak četvrte. Čuvši za Nostradamusa kraljica Katarina de Mediči pozvala ga je na Dvor. Dana 15. avgusta Nostradamus je iznajmio sobu u gostionici St. Mišel, a već narednog dana kraljica ga je primila. Kada su se sreli Nostradamus i kraljica u razgovoru su proveli dva sata. Kraljica se interesovala za katren u kojem se opisuje kraljeva smrt. Dve nedelje kasnije kraljica je ponovo pozvala Nostradamusa i tada mu je dala za zadatak da napravi horoskope za njenu decu čija je tragična sudbina već bila opisana u Prorčanstvima. Nedugo nakon toga Nostradamus je načuo da se pravosudni organi u Parizu raspituju o njegovim magijskim ritualima pa se vratio u Salon. Od tada pati od reume i artritisa, te se čini da nije puno radio osim što je izradio nekoliko horoskopa za svoje ugledne goste i dovršio pisanje Proročanstava. Godine 1564. kraljica Katarina, sada kraljica regent, odlučila je da proputuje kroz Francusku. Putujući posetila je i Nostradamusa. Tada ga je kraljica proglasila dvorskim lekarom. No, Nostradamus je osećao da mu se bliži kraj. Zato je 17. juna 1566. godine napisao testament, a 1. jula pozvao je lokalnog sveštenika kako bi mu dao poslednju pričest. Kada ga je sluga napuštao te noći rekao mu je da ga ujutro neće videti živog. Bilo je kao što je i predvideo.
Nostradamus je sahranjen uspravno u zidove salonske crkve, a njegova supruga Ana napravila je spomen-ploču. U doba Revolucije Nostradamusov grob oskrnavili su praznoverni vojnici. Sačuvani ostaci sahranjeni su u drugoj salonskoj crkvi, crkvi Svetog Lorena, gde se njegov grob i portret još uvek mogu videti. Dve godine nakon njegove smrti - 1568. u celosti su štampana njegova Proročanstva. Možda je zanimljivo spomenuti da je još kao mladi student podržao Kopernikovu teoriju da je Zemlja okrugla i da se Zemlja okreće oko sunca - 100 godina pre nego što će Galileo biti suđen za isto uverenje. Na Nostradamusovom grobu stoji ovaj epitaf:
Ovde leže kosti glasovitog Mišela Nostradamusa čije je gotovo božansko pero jedino bilo, prema sudu svih smrtnika, dostojno zapisati pod zvezdanim nadahnućem buduće događaje celog sveta... neka potomstvo ne dira njegove ostatke.
Proročanstva
Mnogi veruju kako je Nostradamus predvideo neke od ključnih istorijskih događaja. Navodno, predvideo je mnoštvo događaja u svetskoj istoriji, od velikog požara u Londonu, i uspona Adolfa Hitlera i Napoleona, do napada 11. septembra 2001. na Svetski trgovinski centar. Najupečatljiviji stihovi u njegovoj knjizi Proročanstva povezani su za fašističkog vođu Adolfa Hitlera:
Zanimljivosti
Nostradamusova djela često su prenošena netačno ili čak namjerno mijenjana kako bi se “dokazalo” da je stvarno imao sposobnost predviđanja budućnosti. Neil Marshall, student sa Brock University, St. Catherines, Ontario, Kanada, u svom radu iz 1997. godine pod naslovom Kritička analiza o Nostradamusu (A Critical Analysis of Nostradamus), kako bi pokazao da jedno proročanstvo nije validno, napisao je:
Sličan primjer (očigledna aluzija na dolazak George W. Busha kao Predsjednika S.A.D.):
Slijedeći primjer govori o događaju od 15. aprila 1986. godine kada je pukovnik Gadafi naredio lansiranje dva projektila na američku bazu smještenoj na ostrvu Lampedusa (projektili su promašili bazu za samo 2 km.).
Nostradamus i njegova “proročanstva” su i dalje nadahnuće autorima filmova, serija, stripova i književnih djela; u seriji First Wave likovi se koriste Nostradamusovim kvatrenama kako bi se odbranili od invazije vanzemaljaca, grupa Judas Priest objavila je konceptualni album pod naslovom Nostradamus, upravo njime i ispiriran itd.
Cuixtepec (razvrstavanje)
Cuixtepec ima više značenja:
El Cuajilote, San Lucas
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 471 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 278 m.
Jurbat al Ḩārah, Hajjah
Jurbat al Ḩārah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 579 m.
Las Truchas (razvrstavanje)
Las Truchas ima više značenja:
La Reforma, Ciudad Valles
La Reforma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Las Tunas (razvrstavanje)
Las Tunas ima više značenja:
Grumale, Pesaro e Urbino
Grumale je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 323 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Culiacán (razvrstavanje)
Culiacán ima više značenja:
Glimboca, Glimboca
Glimboca je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Glimboca.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1865 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 284 m.
Alfred von Schlieffen
Alfred Graf von Schlieffen, najčešće zvan Grof Schlieffen (Berlin, 28. veljače 1833. — Berlin, 4. siječnja 1913.) bio je njemački feldmaršal i vojni strateg koji je služio kao načelnik Generalnog štaba Njemačkog Carstva. Schlieffen je ipak najpoznatiji po Schlieffenovom planu iz 1905. godine koji je u Prvom svjetskom ratu služio kao glavni taktični predložak za poraz Francuske i Ruskog Carstva.
El Poleo, San Pablo Cuatro Venados
El Poleo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pablo Cuatro Venados.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2774 m.
HUSKY, Fumigaciones, González
HUSKY, Fumigaciones je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini González.
Lote Sesenta y Nueve, Etzatlán
Lote Sesenta y Nueve je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Etzatlán.
HUSKY, Fumigaciones, González
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Lote Sesenta y Nueve, Etzatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1367 m.
Chesapeake Beach, Maryland
Česapik Bič je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.753, što je 2.573 (80,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
D7
D7, državna cesta u smjeru sjever-jug od graničnog prijelaza (GP) Duboševica (granica Republike Mađarske), preko Belog Manastira, Osijeka i Đakova do graničnog prijelaza Slavonski Šamac (granica Republike Bosne i Hercegovine), dugačka 115,2 km. Dionica od Švajcarnice u Baranji do Čepina u Slavoniji zove se Zapadna obilaznica Osijeka.
Kroz Baranju
U Baranji se na toj cesti nalaze sljedeća naselja: granični prijelaz Duboševica - Kneževo - Branjin Vrh - Beli Manastir - Ciglana Karanac - Kozarac - Čeminac - Švajcarnica - Osijek. Cesta prolazi kroz Branjin Vrh, Beli Manastir (Osječka ulica), Kozarac (Međimurska ulica), Švajcarnicu (dijelom Ulice Dragutina Tadijanovića) i Osijek (između Retfale i Višnjevca, nadvožnjakom premošćujući Ulicu Josipa Jurja Strossmayera).
Kneževo obilazi s istočne strane, Čeminac također, s tim da je u Čemincu uz zapadnu stranu ceste ulica, a uz istočnu stranu šuma, a Dardu sa zapadne strane. Na ulazu u Branjin Vrh iz smjera Kneževa nalazi se most preko Karašice, ispred Švajcarnice željezničko-cestovni prijelazi preko željezničke pruge Mađarboja (Mađarska) - Beli Manastir - Osijek, a na ulazu u Osijek most preko Drave.
Zapadna obilaznica Osijeka
Sve do izgradnje Zapadne obilaznice Osijeka 2007. godine državna cesta D7 prolazila je kroz Švajcarnicu cijelom dužinom Ulice Dragutina Tadijanovića, potom kroz Dardu, Bilje i Osijek (Biljska cesta, Ulica kneza Trpimira...). Ta dionica danas je županijska cesta Ž4257 - Švajcarnica (D7) – Darda – Bilje – Osijek (D2) (Čvor Trpimirova).
Zapadna obilaznicu Osijeka preusmjerila je tranzitni promet i rasteretila promet u Dardi i Bilju. Planira se i gradnja belomanastirske obilaznice, koja će preusmjeriti tranzitni promet koji dolazi sa sjevera prema zapadu nakon izlaza iz Branjinog Vrha (a prema belomanastirskoj industrijskoj zoni), zaobići Beli Manastir sa zapadne strane i ponovo ga vratiti na D7 kod trafostanice prije ulaza u Beli Manastir s juga.
Ukrštanja
Državna cesta D7 ukršta se u Baranji s državnim cestama D212 i D517, županijskim cestama Ž4017, Ž4018, Ž4019, Ž4036, Ž4041, Ž4054, Ž4257 i lokalnom cestom L44010.
Giave, Sassari
Giave je naselje u Italiji u provinciji Sassari, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 527 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 587 m.
Cumpas (razvrstavanje)
Cumpas ima više značenja:
Corte Seminiato, Ferrara
Corte Seminiato je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -5 m.
Las Tunitas (razvrstavanje)
Las Tunitas ima više značenja:
Štakorovec
Štakorovec je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu općine Brckovljani. Naselje se proteže na površini od 6,01 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Štakorovcu živi 281 stanovnik i to u 90 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 46,76 st./km².
Cunduacán (razvrstavanje)
Cunduacán ima više značenja:
Las Tuzas (razvrstavanje)
Las Tuzas ima više značenja:
Capannuccia, Firenze
Capannuccia je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 265 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Lakševine
Lakševine je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Mostar koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 336 stanovnika.
D211
D211, državna cesta u Baranji u smjeru sjeverozapad-jugoistok, dugačka 1,947 km, od graničnog prijelaza Baranjsko Petrovo Selo (granica Republike Mađarske) do Baranjskog Petrovog Sela, odnosno do državne ceste D517.
Alain Poher
Alain Émile Louis Marie Poher (Ablon-sur-Seine, 17. travnja 1909. – Pariz, 9. prosinca 1996.) je bio francuski političar i dugogodišnji predsjednik Senata Pete Republike.
Kosmos-1662
Kosmos-1662 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1662 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 19. juna 1985. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Chelan, Washington
Chelan je grad u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3.890 stanovnika.
Oaks, Missouri
Ouks je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 129, što je 7 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Halifax County, Virginia
je okrug u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Dhirā‘ Jamīlah, Hajjah
Dhirā‘ Jamīlah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Halifax County, Virginia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 36.241, što je 1.114 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dhirā‘ Jamīlah, Hajjah
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 560 m.
Селиште (Жагубица)
Селиште је насеље у Србији у општини Жагубица у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 453 становника (према попису из 1991. било је 585 становника).
Демографија
У насељу Селиште живи 383 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 47,4 година (45,5 код мушкараца и 49,2 код жена). У насељу има 135 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,36.
Volasertib
Volasertib je organsko jedinjenje, koje sadrži 34 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 618,813 Da.
Călienii Noi, Nănești
Călienii Noi je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Nănești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 735 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 16 m.
August von Mackensen
Anton Ludwig August von Mackensen (Haus Leipnitz, 6. prosinca 1849. - Burghorn, 8. studenog 1945.), je bio njemački feldmaršal koji je tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao njemačkim vojskama na istočnom i srpskom frontu.
Krajem 1915. zapovijedao je grupom armija Mackensen (njemačka 11., austro-ugarska 3. i bugarska 1. armija) koje su 6. studenog 1915. započele ofenzivu na Srbiju. Odmah po osvajanju Beograda naredio je da se svi srpski brantelji sahrane. U njihovu čast, podigao je spomenik nad grobnicom na Topčideru gdje su sahranjeni. Poslije rata je bio uhićen od strane Mađarskih revolucionara i predat Antanti. O srpskim vojnicima je jednom prilikom rekao: "Borili smo se protiv vojnika iz bajke".
Sudjelovao je i u osvajanju Rumunjske 1916.
Juan Aldama, La Trinitaria
Juan Aldama je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 268 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 609 m.
Šumanovci
Šumanovci su naselje u Republici Hrvatskoj u Požeško-slavonskoj županiji, u sastavu grada Kutjeva.
Zemljopis
Šumanovci su smješteni 17 km istočno od Požege na cesti prema Našicama, susjedna sela su Cerovac na zapadu i Tominovac na istoku.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Šumanovci su imali 139 stanovnika.
Tamási
Tamási čita se Tamaši (njemački: Tammasching) je grad na jugozapadu Mađarske od 8,179 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Tolna.
Carlo Collodi
Carlo Lorenzini Collodi (čita se Karlo Kolodi; 24. novembra 1826. - 26. oktobra 1890.) italijanski književnik, autor u svetu čuvene bajke o Pinokiju.
Tamási
Geografske karakteristike
Tamási leži leži u Alföldu, udaljen 30 km istočno od Jezera Balaton.
Carlo Collodi
Biografija
Rođen je 1826. kao Karlo Lorencini, u Firenci. Otac Domeniko bio je kuvar, a majke Anđela Orcari, radila je kao služavka. Pseudonim Kolodi, Lorencini je izabrao po selu koje se nalazilo u Toskani (Italija), rodnom mestu njegove majke, gde je proveo detinjstvo i završio osnovnu školu. Po završetku škole, Kolodi se školovao za sveštenika, ali se zapošljava kao prodavac knjiga. Ubrzo Kolodi počinje da se bavi politikom, zahvaljajući širenju pokreta za ujedinjenje Italije. Sa 22 godine postaje novinar koji je radio za pokret.
Curimeo (razvrstavanje)
Curimeo ima više značenja:
Tamási
Historija
Tamási je izrastao za srednjeg vijeka oko istoimenog zamka. Od 1525. - 1665. bio je pod osmanskom okupacijom.
Carlo Collodi
Biografija
U periodu od 1856. do 1887. piše više knjiga, ali tek pred kraj života stiče slavu. Dečjom literaturom počinje da se bavi 1875. godine, prevođenjem Peroovih priča, poput Uspavane lepotice i Mačka u čizmama. 1876. piše delo „Đanetino“, inspirisano delom Aleksandra Luiđija Paravićija „Đaneto“. Knjiga o Pinokiju se prvobitno zvala „Priča o lutku“ i izlazila je u nastavcima prvom Italijanskom dečjem časpisu „Žurnal za decu“, iako prvobitno nije bila namenjena deci. Po izlasku iz štampe, knjiga je preimenovana u „Pinokijeve avanture“. Danas je u svetu poznata i pod imenom „Pinokio“.
Tamási
Historija
Tamási je 1730. dobio status trgovišta, a 1984. dobio je i status grada.
Carlo Collodi
Biografija
Kolodi je umro 26. oktobra 1890. godine. Sahranjen je u Firenci. Posle njegove smrti, osnovana je nacionalna fondacija koja je nosila njegovo ime i park posvećen Pinokiu.
Pinokio
Knjiga je prvobitno namenjena odraslima i imala samo prvih 15 glava današnje knjige. Kako se izdavaču nije svideo kraj, koji je po njegovom mišljenju bio surov, uspeva da nagovori Kolodija da ga promeni. Kolodi je, umesto da promeni kraj, nastavio da piše nove glave (od 16 do 36). zahvaljujući kojima od prvobitne zamisli da bude knjiga za odrasle, postaje knjiga za decu.
Crkva je iznela svoje neslaganje sa tekstom, tvrdeći da može da izazove pobunu. Prva skicirana verzija knjige pojavljuje se 1883. godine. Crteže je radio Enriko Macanti. Po ovoj knjizi Volt Dizni je snimio 1940. čuveni crtani film „Pinokio“.
Paso Real, Ciudad Valles
Paso Real je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Bob Barker
Robert William "Bob" Barker (12. decembar 1923 -) je bivši američki televizijski voditelj, najpoznatiji po tome što je od 1972. do 2007. na programu mreže CBS vodio The Price Is Right, učinivši je najdugovječnijom dnevnom kviz-emisijom u historiji sjevernoameričke televvizije, kao i po tome što je od 1956. do 1974. vodio popularnu TV-igru Truth or Consequences.
Rođen je u državi Washington u siromašnoj porodici, a na početku drugog svjetskog rata se prijavio u ratnu mornaricu. Obučio se za lovačkog pilota, ali je rat završio prije nego što je stigao sudjelovati u borbama. Nakon rata je upisao koledž i istovremeno radio kao voditelj na radio-stanicama, prije nego što je 1950. došao u Kaliforniju kako bi nastavio karijeru. Tamo je dobio vlastitu radio-emisiju The Bob Barker Show, koju je sljedećih šest godina vodio iz studija u Burbanku. Karijeru TV-voditelja je otpočeo 1956. godine vodeći Truth or Consequences. Nakon toga su slijedile brojne druge TV-emisije, kao i vođenje izbora Miss Universe, prije nego što je 1972. godine počeo voditi The Price Is Right. Nakon smrti svoje dugogodišnje supruge Dorothy Jo, Barker je postao jedan od najistaknutijih boraca za prava životinja. Organizacija Sea Shepherd Conservation Society, koja nastoji zaustaviti kitolov, po njemu nazvala svoj brod MY Bob Barker. Godine 2007. se Barker povukao od vođenja The Price Is Right, okončavši karijeru koja je postavila brojne rekorde u dugovječnosti.
Simontornya
Simontornya čita se Šimontornja je grad na jugozapadu Mađarske od 4,051 stanovnika. , koji administrativno podpada pod Županiju Tolna.
Historija
Mjesto je prvi put dokumentirano u 13. vijeku pod imenom Menya. U dokumentima iz 1397. i 1401. navodi se kao selo pored utvrde.
Kosmos-1663
Kosmos-1663 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1663 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 21. juna 1985. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1663 je bio osmatrački satelit.
Simontornya
Historija
U to vrijeme bio je trgovište, ali mu je daljnji razvoj zaustavljen osmanskom invazijom na Ugarsku.
Simontornya je 1995. dobila status grada..
Lahstedt
Lahštet je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 8 opštinskih središta okruga Pajne. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 10.508 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3157004.
Las Tórtolas (razvrstavanje)
Las Tórtolas ima više značenja:
Botter, Treviso
Botter je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Las Cuchillas, Rincón de Romos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1927 m.
Kvint Cecilije Metel Nepot
Kvint Cecilije Metel Nepot (Quintus Caecilius Metellus Nepos, cca. 135. pne. – 55. pne.) bio je rimski političar i vojskovođa. Bio je sin Kvinta Cecilija Metela Balearika. Godine 98. pne. je izabran za konzula i na Iberijskom poluotoku vodio rat protiv Keltibera i Vakcejaca, pretrpivši od njih poraz.
Oženio se za Liciniju Primu, koja se poslije njegove smrti udala za pontifexa maximusa Kvinta Mucija Scevolu, s kojim je imala Muciju Terciju - treću suprugu Pompeja Velikog. Metel i Licinija Prima su imali troje djece:
Državni put
Državni put ili nacionalni put je klasifikacija puta koja se rabi u brojnim državama svijeta, uz specifičnu oznaku. Najčešće se radi o putevima velike dužine ili značaja, a mogu uključivati obične puteve, brze putove ili autoputeve.
Hrvatska
U Hrvatskoj, državna cesta je javna cesta koja povezuje cjelokupni teritorij Republike Hrvatske i povezuje ga s mrežom glavnih europskih cesta. Prema podacima iz 1999. godine, u Hrvatskoj postoje 163 državne ceste ukupne duljine od 7422.9 kilometara. Označene su jednoznamenkastim, dvoznamenkastim i troznamenkastim brojevima, koji su ispisani i na malim tablama uz ceste i na autokartama. U izvoru iz koga je preuzet ovaj popis ceste su označene samo brojevima, ali su u opisima cesta druge državne ceste označene slovom D + broj. Na taj su način označene i u Leksikonu naselja Hrvatske. Zato su takve oznake preuzete i u ovu Wikipediju.
Ruska književnost
Ruska književnost uključuje književnost Rusije i njenih emigranata, kao i književnost nezavisnih naroda koji su kroz povijest živjeli zajedno sa Rusima u istoj državnoj zajednici poput Ruskog Carstva ili Sovjetskog Saveza, a napisana je na staroslavenskom, staroruskom ili suvremenom ruskom jeziku. Ona započinje najranijim staroruskim djelima, već od 900. godine, a traje do danas. Ruska književnost obuhvaća jedne od najpopularnijih romana, drama i pjesama današnjice. Stručnjaci rusku književnost uglavnom dijele na 4 perioda:
1) Staroruska književnost (od X. do XVII. stoljeća)
2) Moderna ruska književnost (od XVII. stoljeća do 1917.)
3) Ruska književnost tijekom Sovjetskog Saveza (od 1917. do 1991.)
4) Postsovjetska ruska književnost (od 1991. do danas)
Iako je velika većina djela ruske književnosti pisana na ruskom, neka djela pisana su i na staroslavenskom jeziku, koji je bio prvi jezik u Rusiji koji se pisao.
Većina ranijih ruskih djela su religijska djela u tradiciji sa Istočnom pravoslavnom crkvom. Zapad je Rusiju upoznao sa nereligijskom književnošću, a to se najviše vidi u XVII. i XVIII. stoljeću, kada se najviše očituje utjecaj francuske književnosti. Na početku XIX. stoljeća, u Rusiji se pojavila domaća tradicija, zajedno sa piscima kao što su Lav Nikolajevič Tolstoj, Fjodor Mihajlovič Dostojevski, Aleksandar Sergejevič Puškin i Anton Pavlovič Čehov. Nakon 1917., uspostavom SSSR-a, ruska književnost bila je pod najstrožom kontrolom, no 1991., nakon raspada SSSR-a, ruska književnost ulazi u novi period literarne slobode.
Staroruska književnost
Stručnjaci starorusku književnost uglavnom dijele na dva perioda: Kijevski i Moskovski. Kijevski period traje od X. stoljeća pa do polovice XIII. stoljeća. U tom periodu Kijev je bio glavno središte ruskog, ukrajinskog i bjeloruskog kulturnog života i jedno od najvažnijih središta srednjovjekovne Europe. Godine 1240. nomadski narodi iz Azije, Tatari, ušli su i uništili Kijev pa je kulturni život premješten iz Kijeva u Lavov u sklopu Galičko-Volinjskog Kraljevstva, ali i Moskvu koja se našla pod tatarskim protektoratom u sklopu Velike kneževine Moskve. Moskovski period obuhvaća razdoblje koje je trajalo od duge polovice XIII. stoljeća do XVII. stoljeća. Velika većina staroruske književnosti obuhvaća povijesne kronike i religijska djela pod utjecajem Ortodoksne Crkve.
Kijevski period
thumb|200px|[[Ćiril i Metod]] Prva djela staroruske književnosti nisu pisana na staroruskom jeziku, nego na staroslavenskom, jeziku koji je bio prvi pisani jezik u Kijevskoj Rusiji i na prostorima današnje Rusije. Staroslavenski je prvi put pisan u IX. stoljeću, kada su ga Ćiril i Metod koristili kako bi pokrštavali Slavene. Staroslavenski je postao liturgijski jezik Pravoslavne crkve, koja je tada upravljala svim događajima u Kijevskoj Rusiji. Godine 988. Vladimir I., Veliki knez Kijeva, postao je kršćanin i tada je Kršćanstvo učinio službenom religijom Kijevske Rusije. Sa njegovim pokrštavanjem stvorila se potreba da se vjerski tekstovi, mise i biografije svetaca prevode sa grčkog na staroslavenski. Sa sve većim razvojem pismenosti u Kijevskoj Rusiji, sve je više djela prevođeno na staroslavenski. Naposljetku, staroslavenski jezik je u Rusiji bio službeni jezik do XVII. stoljeća. thumb|left|200px|Bitka kneza Igora sa azijskim nomadima, ilustracija za djelo [[Pjesma o Igorovom pohodu]] Prihvaćanje pravoslavne vjere u Kijevskoj Rusiji pa tako i samoj Rusiji omogućilo im je čitanje djela iz susjednog Bizantskog Carstva. Bizantski tekstovi bili su inspiracija za prve tekstove nastale tijekom ovog perioda: propovjedi, biografije svetaca i povijesne kronike. Najznačajnija propovijed tog doba, Propovijed o zakonu i blagodati (1050.?; Slovo o zakone i blagodati), zapravo je složen govor kojeg je napisao tadašnji vođa pravoslavne crkve, Ilarion Kijevski. To se danas uglavnom smatra prvim djelom ruske, ukrajinske i bjeloruske književnosti. U XI. stoljeću pojavila se i priča skupine anonimnih autora koja govori o prvim staroruskim svecima Borisu i Glebu. Djelo Povijest prošlih vremena ili Prva ruska kronika (1113.?; Povest’ vremennykh let), koje se pripaja svećeniku Nestoru, govori o povijesti Istočnih Slavena (Rusa, Ukrajinaca i Bjelorusa) do godine 1110. Najslavnije djelo ovog perioda je Pjesma o Igorovom pohodu (1185.?, Slovo o polku Igoreve ) koja u liričnoj, ritmičnoj prozi govori u neuspjelom pohodu kneza Igora protiv jednog nomadskog naroda iz Azije. Baš zbog svog načina pisanja, koji se izuzetno ističe od ostalih djela tog perioda, stručnjaci osporavaju njegovu autentičnost, no isti ti stručnjaci tvrde da su vokabular i gramatika djela autentični.
Period Moskovske kneževine
Godine 1240. Tatarska vojska okupirala je Kijev i tako završila jedan od velikih kulturnih perioda. Sljedećih 200 godina, veći dio Rusije bio je pod Tatarskom okupacijom, pa je književnost stagnirala. Utjecaj Kijeva je opadao, ali se stvarao utjecaj novog kulturnog središta - Moskve. Do vremena kada je Ivan IV. Grozni postao car, Moskva je već istjerala sve Tatare, ojačala je i proširila svoju vlast sve do Urala. No, 1453. Rusija je odvojena od Bizantskog Carstva, njezinog primarnog izvora kulture. To se dogodilo uslijed Osmanskog zauzimanja Konstantinopola, glavnog središta Bizanta i Pravoslavne crkve. Osmanlije su Bizant odvojile od ostatka svijeta, te su tako izolirale Rusiju. Rusija je tako propustila renesansu i sve do XVIII. stoljeća bila je izolirana od kulturnog razvoja na zapadu.
Ruska književnost producirala je djela, svjetovna i vjerska, no ona su uglavnom prikazivala želju moskovskih vladara za moći. Priče i pjesme kao što je Bitka kod Dona (1390?; Zadonščina) slavile su pobjede Rusa nad Tatarima. Ostala djela opravdavala su želju Rusije za vodstvom nad Pravoslavnom crkvom i tvrdnje da se crkvena prijestolnica preselila iz Rima (Rimsko Carstvo) u Konstantinopol (Bizantsko Carstvo), pa iz Konstantinopola u Moskvu (Rusko Carstvo). Mnoga već postojeća djela su sakupljena i razvrstana, što je pokazalo želju vlasti da sistematizira vjerski, kulturni i politički život. Jedna od najzanimljivijih kompilacija takvih pravila je Domostroi (Kućni red), koji osim pravila za svakodnevno održavanje kuće nudi i moralne norme. Domostroi nije pravo književno djelo, no daje dobar uvid u ideologiju i svakodnevnicu Rusije u XVI. stoljeću.
XVII. vijek
Moskovski period je obilježio niz političkih skandala koji su započeli u XVII. stoljeću. U književnosti, to je označilo kraj staroruske književnosti. Većina djela bila je pod nadzorom ili crkve ili cara, a na nju je počeo dolaziti utjecaj sa Zapada. To je rezultiralo ruskim širenjem na zapad, borbom sa drugim narodima i, kasnije, fascinacijom cara Petra I. Velikog europskom kulturom. Počele su izlaziti prve tiskane knjige, iako su bile malobrojne. Gotovo sve su bile vjerske tematike. Prijevodi (uglavnom sa poljskog) pustolovnih priča i romansi donijele su u Rusiju nereligijsku zapadnjačku književnost. Glavni tipovi djela (biografije svetaca i povijesne kronike) bile su i dalje prisutne u Rusiji, no sa puno više nereligijskih obilježja. Najznačajniji primjer toga je Život arhiđakona Avvakuma  (1672. - 1673.; Žitie protopopa Avvakuma). U toj biografiji, Avvakum je prikazan kako brani tradiciju od dolaska novih promjena. To radi na jeziku koji je sličniji tadašnjem ruskom, nego staroslavenskom. thumb|200px|[[Simeon Polotski, autor prve ruske drame.]] Prvi put u povijesti, Rusi su počeli pisati pjesme po uzoru na Zapad, a 1678. i 1679. izlaze i prve ruske drame koje je napisao Simeon Polotski. U fikciji, evidentan utjecaj zapadnjačkih pustolovnih priča (kao Don Quijote Miguela de Cervantesa) vidi se u djelima kao što su Priča o Savi Grudcinu (1660?; Povest’ o Savve Grudtsine) i Priča o Frolu Skobejevu (kraj XVII. stoljeća; Povest’ o Frole Skobeeve ). Prva je moralistička priča, dok je druga napisana čisto za užitak čitatelja.
XVIII. vijek
Petar Veliki, koji je vladao od 1682. do 1725., započeo je proces europeizcaije ruskog višeg staleža upoznavajući ga sa idejama i mislima Zapada. Taj proces nastavili su i njegovi nasljednici nakon njegove smrti. Kako su se ideje Zapada širile Rusijom, tako je rasla i želja za književnošću. Carica Katarina Velika, koja je vladala od 1763. do 1796., i sama je bila književnica, tako da je svoj dvor pretvorila u književno središte. Najznačajniji uzori Rusima bili su Francuzi, no s vremenom su i oni sami nalazili inspiraciju. To XVIII. stoljeće nije bilo posebno plodno, no ono je postavilo temelje za kasniju književnost koja je Rusiji i svijetu prikazala veliku raznolikost događaja, likova i misli. thumb|200px|[[Mihail Vasiljevič Lomonosov, najznačajniji Ruski intelektualac u XVIII. stoljeću.]] Najvažnija intelektualna ličnost u XVIII. stoljeću u Rusiji bio je Mihail Vasiljevič Lomonosov. Rođen na selu, Lomonosov se uzdigao da bi postao jedan od najznačajnijih ruskih pisaca i znanstvenika. Lomonosov je pokušao razjasniti odnose između staroslavenskog u tadašnjeg ruskog. Predložio je stvaranje tri stila: visokog, srednjeg i niskog. Svaki od njih bi se koristio za različiti žanr. Najznačajniji pjesnik tog doba bio je Gavrila Romanovič Deržavin, koji je u svojim djelima kombinirao elemente poezije i proze. Najznačajniji dramatičar bio je Denis Ivanovič Fonvizin. Njegove drame Brigadir (1768. - 1769.) i Nedorasli (1782.; Nedorosl’) satiriziraju život viših staleža.
Originalna proza razvijala se sporije nego poezija i drama, tako da je ona uglavnom imitirala pustolovne i ljubavne priče Zapada. Najzanimljivije nefikcijsko djelo ovog perioda je Put iz Petrograda u Moskvu (1790.; Putešestvie iz Peterburga v Moskvu), čiji je autor Aleksandar Nikolajevič Radiščev. Djelo kritizira zemljoposjednike koji muče seljake koji formiraju vlastitu zemlju. Djelo je autoru donijeli desetogodišnji izgon na Sibir. Nikolaj Mihajlovič Karamzin je osnovao ruski prozni stil u svom djelu Povijest ruske države (1818. - 1824.; Istoriia gosudarstva rossiiskogo). Njegova sentimentalna priča Jadna Liza (1792.; Bednaia Liza) uvelike je modelirana prema francuskoj književnosti, no ruskoj književnosti je predstavila psihološki motiv.
XIX. vijek
Najpoznatiji period ruske književnosti na Zapadu je sigurno XIX. stoljeće. U njemu se pojavljuju neki književni velikani kao Aleksandar Sergejevič Puškin, Mihail Jurjevič Ljermontov, Nikolaj Vasiljevič Gogolj, Ivan Sergejevič Turgenjev, Lav Nikolajevič Tolstoj, Fjodor Mihajlovič Dostojevski i Anton Pavlovič Čehov koji su napisali neka od najznačajnijih djela svjetske književnosti.
Puškin i zlatno doba poezije
thumb|200px|lijevo|[[Aleksandar Sergejevič Puškin, najznačajniji ruski pjesnik i začetnik Zlatnog doba poezije.]] Prvih nekoliko desetljeća XIX. stoljeća u rusku su književnost donijela velik broj mladih i talentiranih pisaca. Najveći napreci u ovom periodi vide se u tzv. Zlatnom dobu poezije, koje je započeo Aleksandar Sergejevič Puškin. Puškin je jako dobro poznavao književne pokrete koji su se u to vrijeme izmjenjivali na Zapadu. Odgojen je kao klasicist sa striktnim književnim normama, no kasnije je preuzeo romantizam, pokret koji je naglašavao individualnu kreativnost i maštu. Iako je vrlo mlad poginuo u dvoboju, Puškin je za sobom ostavio barem jedan primjer za današnje najpopularnije književne žanrove: lirska poezija, narativna poezija, roman, kratka priča, esej, drama, pa čak i pisma.
Puškinovo najznačajnije i najpoznatije djelo je roman u stihovima Evgenij Onjegin (1823. - 1831.; Eevgenij Onegin). Sam roman ima jako jednostavnu radnju: govori o neostvarenoj ljubavi između naivne provincijalke Tatjane (Tanje) i izmorenog pokvarenjaka Evgenija Onjegina. Nezaboravni pripovjedač u djelo ubacuje ironične komentare, ne samo na njihovu ljubav, nego i na rusko društvo, poeziju, vlastiti život i smisao života. Roman je sastavljen od četrnaesteraca, što daje strukturu i red djelu punom digresija. No, za većinu Rusa, Puškinov genij ležao je u njegovoj poeziji. Njegove pjesme si i do dandanas nalaze na vrhovima ruske književnosti. thumb|200px|[[Mihail Jurjevič Ljermontov, posljednji pjesnik Zlatnog doba.]] No, Puškinova poezija nije se pojavila niotkud. Među njegove prethodnike spada i Vasilj Andrejevič Žukovski, jedan od prvih ruskih romantičara koji je pisao, ali i prevodio poeziju. Mnogi Puškinovi suvremenici bili su pjesnici, no samo je Evgenij Abramovič Baratinski, koji je pisao filozofsku poeziju, bio rival Puškinu. Mihail Jurjevič Ljermontov, koji je umro 1841., smatra se zadnjim pjesnikom Zlatnog doba. Ljermontovljevi junaci i mjesta radnje predstavljaju vrhunac ruskog romantizma. Njegova najpoznatija duga pjesma, Demon (1829. - 1839.; Demon), govori o palom anđelu koji se zaljubi u jednu gruzijsku princezu. Cijela radnja smještena je na gorje Kavkaz.
Pjesnici koji su stvarali nakon Zlatnog doba zasjenjeni su od strane romanopisaca koji su već tijekom 1830-ih počeli stvarati izvrsna djela. Fjodor Ivanovič Tjutčev je također pisao filozofsku i ljubavnu poeziju. Afansaj Afansajevič Fet je pisao melodioznu ljubavnu i filozofsku liriku. Fet i Tjutčev su smatrani čistim pjesnicima, no pojavljuju se i tzv. građanski pjesnici koji su kroz poeziju promicali tadašnje političke i socijalne ideje. Najpoznatiji predstavnik tog trenda bio je Nikolaj Aleksejevič Nekrasov, koji je osim pjesnika bio i utjecajan izdavač i urednik. Mnoge njegove pjesme govore u životu seljaka i izražavaju suosjećanje prema običnim ljudima.
Proza
Tijekom 1830-ih ruski pisci su počeli producirati neka od najljepših proznih djela u povijesti književnosti. Sam Puškin je započeo taj trend nakon 1830., kada se sve više približavao prozi, a udaljavao od poezije. Pet kratkih priča iz zbirke Priče pokojnog Ivana Petroviča Belkina (1831.; Povesti pokoinogo Ivana Petroviča Belkina) i priča Pikova dama (1834.; Pikovaia dama) su parodije tadašnje ruske proze i modeli kratkih priča. Jedini Puškinov roman u prozi Kapetanova kći (1836.; Kapitanskaia dočka), koji je smješten u vrijeme seljačke bune 1773., je tipičan primjer ekonomskog i energetičnog proznog stila. Ljermontov je također pisao prozu u tom periodu. Njegov roman Junak našega doba (1837. - 1840.; Geroi našego vremeni) sastoji se od 5 međusobno povezanih priča koje zajedno daju dobar psihološki prikaz glavnog lika Pečorina. Pečorin je tipičan ruski romantičarski heroj u vojnoj odori čiji se pravi osjećaji skrivaju iza njegove hladne i snobovske vanjštine.
Nikolaj Vasiljevič Gogolj
Nikolaj Vasiljevič Gogolj je bio najoriginalniji predstavnik ruske proze XIX. stoljeća. Gogoljeve ranije kratke priče, skupljene u zbirku Večeri na majuru kraj Dikanjke (1831. - 1832.; Večera na khutore bliz Dikanki) su humoristične priče koje jako dobro prikazuju život u njegovoj rodnoj Ukrajini. Njegove mračne i groteskno humoristične priče iz druge zbirke Mirgorod (1835.) prikazuju svijet zasnovan na apsurdu. Ove i druge priča kao što su Nos (1835.) su djela slična nadrealističkoj knjiženosti XX. stoljeća. Gogolj je snažno izrazio svoj pogled na dehumanizaciju ljudskih bića u svojoj možda najpoznatijoj kratkoj priči Kabanica (1842., Šinel). Protagonist priče Akakij Akakijevič Bašmačkin je siromašan činovnik čija je jedina sreća u životu kopiranje službenih dokumenata, a jedina veza koju ostvaruje je ona sa svojom novom kabanicom. Gogoljevo najpoznatije prozno djelo, roman Mrtve duše (1842.; Mertvije duši) satirizira ne samo korupciju provincijske Rusije, nego i opću ljudsku korumpiranost.
Ivan Sergejevič Turgenjev
thumb|200px|[[Ivan Sergejevič Turgenjev, prvi ruski pisac koji je imao sljedbenike izvan Rusije.]]
Ivan Sergejevič Turgenjev unaprijedio je i kratku priču i roman, a postao je i prvi ruski pisac koji je dobio sljedbenike izvan Rusije. Svoju slavu stekao je djelom Lovčevi zapisi (1852.; Zapiski ohotnika), koje se sastoji od niza priča koje prikazuju ruralni život i daju portrete seljaka i zemljoposjednika. Zbog svog suosjećajnog portretiranja seljaka, smatra se da je knjiga uvelike doprinijela u ukidanju kmetstva.
Turgenjevljeva trajuća slava uzrokovana je serijom romana napisanih tijekom 1850-ih i 1860-ih. Njegova djela su više europska nego filozofska i psihološka djela njegovih suvremenika Lava Tolstoja i Fjodora Dostojevskog. Radnja njegovih romana događa se u relativno malom vremenskom periodu, romani mu imaju malo likova i jednostavni su. Likovi Turgenjevljevih romana su likovi iz stvarnog ruskog života, a radnja nastaje prema tim likovima. Rijetko ulazi u psihološku analizu, no njegovi likovi se samo potpuno razotkriju, najčešće tijekom neke ljubavne afere. Njegov Rudin (1856.) prikazuje ispraznost liberalnog intelektualca koji se boji voljeti idealnu mladu ženu. Turgenjevljevo remek-djelo Očevi i djeca (1862.; Otci i deti) govori nam o kontroverznom junaku Bazarovu. Kao mladi radikal iz 1860-ih, Bazarov sadrži nepokolebljive ideje koje su izazvane od strane ljubavi i života, te tako umire mlad i sam.
Ivan Aleksandrovič Gončarov, Mihail Jevgrafovič Saltikov, Aleksej Feofilatkovič Pisemski i Nikolaj Semjonovič Leškov
Četiri pisca koja nisu toliko znana izvan Rusije kao njihovi suvremenici su također dali znatan doprinos ruskoj prozi; oni su Ivan Aleksandrovič Gončarov, Mihail Jevgrafovič Saltikov, Aleksej Feofilatkovič Pisemski i Nikolaj Semjonovič Leškov. Ivan Aleksandrovič Gončarov je najpoznatiji po svom romanu Oblomov (1859.). Glavni lik Ilja Oblomov je osjećajan lik koji samo želi živjeti miran i spokojan život, idiličnu egzistenciju puno sjećanja iz djetinjstva, na imanju svoje obitelji. Kako bi zadržao tu idilu, on izbjegava bilo kakav kontakt sa vanjskim svijetom. Njegov prijatelj Stolz i njegova jedina ljubav Olga uspiju ga jedno vrijeme aktivirati, ali kada on shvaća da njegovoj idili prijeti vanjski svijet, povlači se u svoj dom gdje i umire kao mladić.
Mihail Jevgrafovič Saltikov, koji je svoja djela pisao pod pseudonimom Ščedrin, smatra se drugim najuspješnijim ruskim satiričarom nakon Gogolja. Iako su njegova djela bliže novinarstvu nego književnosti, njegov roman Gospoda Golovljovljevi (1875. - 1880.; Gospoda Golovlevij) ostala je snažna obiteljska kronika. Ovo djelo sasvim preokreće obiteljsku idilu koju su proslavili Gončarov i Turgenjev. Članovi obitelji Golovljev uništavaju sami sebe kroz pohlepu, glupoću i alkoholizam.
Priče i romani Alekseja Feofilatkoviča Pisemskog također se bave ruskim provincijskim životom, a prikazuju ga na sličan način kao i Saltikov. Ambiciozni junak romana Tisuću duša (1858.; Tisiača duš) uspije ostvariti svoj cilj, no zbog toga mora žrtvovati svoju ljubav i mnogo svojih principa.
Nikolaj Semjonovič Leškov je uglavnom poznat kao pripovjedač, no pisao je i satire. U svojim djelima prikazivao je sve slojeve ruskog društva i prikazivao je sve strane ruskog naroda. Leškovljeva najbolja djela predstavljaju čitatelju individualizirane pripovjedače koji pričaju na vlastitom, najčešće visoko stiliziranom, jeziku.
Lav Nikolajevič Tolstoj
thumb|200px|[[Lav Nikolajevič Tolstoj, jedan od najznačajnijih osoba svjetske i ruske književnosti, autor romana Rat i mir i Ana Karenjina.]]
Lav Nikolajevič Tolstoj, kao i njegov suvremenik Dostojevski, nije bio samo romanopisac, već je bio veliki socijalni i politički mislilac i veliki moralist. U svojim djelima kao i u svom životu Tolstoj je pokušavao otkriti smisao egzistencije. Njegovo prvo djelo Djetinjstvo (1852.; Detstvo) upoznaje nas sa barem dvije odlike svih njegovih fikcijskih djela: psihološka analiza likova i moralna ocjena njihovog ponašanja. Te trendove nastavio je i u djelima kao što su Sevastopoljske pripovijetke (1855. - 1856.; Sevastopolskje rasskazij) i Kozaci (1863.; Kazaki).
Tolstojev roman Rat i mir (1865. - 1869.; Vojna i mir) je i obiteljski i povijesni roman, a ta dva dijela su povezana potragom za smislom. Roman je velik u svakom pogledu. Radnja se zbiva u periodu od 15 godina, a mjesta radnje sežu od radnih soba u Moskvi i Sankt Peterburgu, pa do imanja i bojišnica po cijeloj Rusiji. Roman ima i preko 500 likova od kojih su neki povijesni, a neki fikcijski, no oba tipa likova konstruirana su sa velikom pažnjom. Dva glavna junaka djela su skeptični i entuzijastični intelektualac Andrej Bolkonski i Pierre Bezuhov. Andrej i Pierre tijekom djela traže smisao svojih života među neredom Napoleonskih ratova. U isto vrijeme Tolstoj traži objašnjenje za proces same povijesti. Tolstoj je značenje osobne egzistencije i povijesnih procesa pokušao objasniti preko svoje heroine Nataše Rostove.
Tolstojev drugi veliki roman Ana Karenjina (1875. - 1877.; Anna Karenina) se smatra jednim od najboljih romana realizma. Tolstoj ovdje analizira brak i obitelj. Ana Karenjina, supruga koja je visoko rangirana u ruskom društvu, uđe u ljubavnu aferu sa mladim vojnim časnikom. Razorena svojim osjećajem krivnje što je napustila obitelj, Ana Karenjina se na kraju baca pod vlak i ubija se. Kao kontrast Aninoj smrti javlja se brak između Konstantina Levina i Kiti Ščerbatski. Iako njihov brak nije posve dobar, a sam Levin sumnja u smisao života, roman završava relativno sretno.
Ova dva romana u potpunosti prikazuju Tolstojev genij. Likovi njegovih romana detaljno su opisani u svakom pogledu. No Tolstoj se baš na vrhuncu stvaralaštva odaljio od književnosti. Nakon duhovne krize tijekom 1870-ih Tolstoj je sastavio doktrinu za koju je mislio da je bit kršćanstva - učenje univerzalne ljubavi i mira. Te ideje iznosio je kroz svoja nefikcijska djela, no u tom periodu napisao je i kraća fikcijska djela kao što su Smrt Ivana Iljiča (1884. - 1886.; Smert’ Ivana Iljiča). No, Tolstoj je napisao još jedan mračni roman Uskrsnuće (1889. - 1899.; Voskresenie), koji je označio kraj njegove karijere kao romanopisca.
Fjodor Mihajlovič Dostojevski
thumb|left|200px|[[Fjodor Mihajlovič Dostojevski, najveći psiholog među ruskim književnicima, autor romana Zločin i kazna i Braća Karamazovi]]
Tolstojeva djela prikazuju svijet koji je naizgled sređen i normalan. No, svijet Fjodora Mihajloviča Dostojevskog je izneređen i prikazuje krajnje ekstremitete ljudskog ponašanja.