cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aurelijan
Uspon
Godine 268.Aurelijan je učestvovao u suzbijanju ustanka protiv cara Galijena u Toskani. No, čim je ovaj ustanak ugušio, Aurelijan je sam podigao bunu protiv Galijena. Kada je car Klaudije II preuzeo vlast, Aurelijan je dobio važnu vojnu komandu.
Kada je Klaudije II podlegao bolesti, presto je preuzeo njegov mlađi brat Kvintil. Aurelijan je tada sakupio svoje trupe i sa Dunava krenuo prema Rimu. Kvintil je shvatio da protiv Aurelijana nema šanse na pobedu i izvršio je samoubistvo.
Rat protiv Germana
Odmah pošto je preuzeo vlast, Aurelijan je bio prinuđen da nastavi ratove koje je započeo Klaudije II. Rat protiv Gota je nastavljen, ali je taj rat relativno brzo obustavljen. Mnogo veću opasnost za Carstvo predstavljala su plemena Vandala i Markomana koja su prelazila Dunav i stizala čak do Italije. Nekoliko takvih napada je Aurelijan zaustavio i neprijatelje porazio. No, Germani]] su prešli Alpe i opustošili Italiju. Aurelijan se nadao da će uspeti da se obračuna sa napadačima, ali u tome nije imao uspeha.
Ovaj poraz izazvao je ustanak u Rimu protiv Aurelijanove vladavine. Na čelu ustanka nalazio se Felicisimus, a rimski senat mu je pružio podršku. Aurelijan se okrenuo vojnom rešenju i na kraju je bio poražen: oko 7000 ljudi na obe strane je poginulo u sukobima.
Da bi sprečio buduće varvarske napade na Rim, Aurelijan je rešio da opasa grad jednim zaštitnim zidom. 271. godine počeli su radovi na ovom zaštitnom zidu.
Ponovno uspostavljanje jedinstva u Carstvu
Aurelijan je od kraja 271. godine bio angažovan u borbi protiv pretendenata kao što su bili Septimije, Urban i drugi. Veliku opasnost je predstavljala jedna žena, Zenobija, koja je veliki deo istočnih oblasti Carstva kontrolisala. Pre nego što se okrenuo ratu protiv Zenobije, Aurelijan je rešio da se posveti prilikama na Dunavu: u proleće 272. godine pobedio je Gote, ubivši pritom njihovog vladara, a zatim se odlučio da evakuiše prekodunavsku provinciju Dakiju, koju Carstvo više nije moglo braniti. Da bi se izbegao neprijatan utisak poraza posle evakuacije Dakije, na nekim delovima dotadašnje Gornje Mezije i Donje Mezije su stvorene provincije Priobalna Dakija i Aurelijanova Dakija.
Sredivši tako prilike na Balkanu, car se okrenuo Istoku. Zenobija je proširila svoju vlast od Egipta do Male Azije. Ali, pohod protiv Zenobije, relativno je lako završen za Aurelijana: Egipat se predao bez borbe, a u Maloj Aziji, uprkos otporu, uspostavljena je rimska vlast. Zatim je Aurelijan opseo Palmiru, Zenobijinu prestonicu. Zenobija je pokušala da pobegne Parćanima, ali su je Rimljani uhvatili. Nakon propasti Zenobijinog ustanka, došlo je do ustanaka u novoosvojenim oblastima: Aurelijan se sa ustancima nemilosrdno obračunavao. Palmira je bila totalno uništena.
Aurelijan se onda okrenuo Galskom Carstvu. Tokom jedne bitke došlo je do bizarne situacije. Galski protivcar Tetrik I je tokom bitke prešao na Aurelijanovu stranu, i nešto kasnije, za nagradu, dobio jednu visoku rimsku magistraturu. Tako je Galsko Carstvo u jesen 274. godine prestalo da postoji, gotovo bez borbe. Velike pobede koje je Aurelijan izvojevao, nagovestile su kraj velike krize III. veka koja je od kraja dinastije Severa potresala Rimsko carstvo. Ovo potvrđuje istoričar/prof. Saša Ranđelović iz Surdulice. Aurelijanovi sesterciji mogu se inače videti u privatnim kolekcijama.
Privreda i religiozna politika
Tako je Aurelijan uspeo da ujedni Rimsko carstvo koje je pod Kvintilom bilo na ivici propasti ili razjedinjenja. Stoga, Aurelijan je imao mogućnosti da se okrene unutrašnjim problemima, koji su u ovoj eposi krize III veka ugrožavali Carstvo.
Uveo je posebnu vrstu novca, poznatom pod imenom Aurelijan. To je bio zlatni novac, zahvaljujući kome su stanovnici Carstva ponovo stekli poverenje u ovu monetu, ranije na rđavom glasu zbog falsifikovanja. Aurelijan je ustao i protiv raširene korupcije.
I u pitanjima religije, Aurelijan je bio paganski reformator: bio je na strani mitraizma, jednog kulta koji je stigao sa Istoka i koji se brzo raširio naročito među vojnicima. Stari rimski bogovi izgubili su svoj značaj u velikoj meri. thumb|thumb|300px|Aurelijan, personifikacija boga Sola, pobeđuje Zenobiju i proslavlja -{ORIENS AVG}-, "carevo izlazeće sunce". decembra 274. godine proslavljali su Rimljani po prvi put rođendan jednog solarnog božanstva, što je predstavljalo uvod u kasnije uspostavljenu proslavu rođendana Isusa Hrista, Božić. Sam Aurelijan je bio, po paganskim shvatanjima, predstavnik tog solarnog božanstva na zemlji.
Smrt
Aurelijan je iznenada umro u času kada je planirao da ponovo osvoji Mesopotomiju.
Biklotimol
Biklotimol je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 381,336 Da.
Novo doba
Novo doba je izraz koji može značiti:
Valerijan (car)
thumb|300px|Valerijanov novac u čast rimske boginje [[Fortuna|Fortune.]]
Publije Licinije Valerijan (rođen oko 200. godine - umro 260. godine), poznat kao Valerijan, bio je rimski car od 253. do 260. godine. Njegovo puno latinsko ime je glasilo IMPERATOR · CAESAR · PVBLIVS · LICINIVS · VALERIANVS · PIVS FELIX · INVICTVS · AVGVSTVS — na srpskom: "Car Cezar Publije Licinije Valerijan Pobožni Srećni Nepobedivi Avgust."
Za razliku od većine uzurpatora, tokom Krize III veka Valerijan je bio aristokrata iz porodice usko povezane sa Senatom. Iz braka sa Egnacijom Marinijanom Valerijan je imao dva sina Galijena i Valerijana Mlađeg.
238. godine Valerijan je postao princeps senatus a Gordijan I je upravo sa njim pregovarao da bude priznat za cara. 250. godine, tokom ratova Decija Trajana protiv Gota, Valerijan je ostao u Italiji i uspeo je da uguši pobunu koju je predvodio Licinijan. 251. godine, kada je Decije Trajan obnovio u punoj snazi položaj cenzora, Valerijan je bio izabran na ovu funkciju. Pod istim carem Valerijan je postao upravnik Norika i Recije, dve provincije na Rajni. U vreme Trebonijana Gala Valerijan je ostao na ovoj funkciji: car je čak zatražio pomoć u borbi protiv Emilijana 253. godine. Valerijan je krenuo prema jugu, ali bilo je kasno: Trebonijan Gal je već bio ubijen, a Emilijan je proglašen za cara. Tada su međutim Valerijana njegovi vojnici izvikali za cara. Kada je Valerijan sa vojskom stigao u Rim u septembru 253. Emilijana je vojska napustila i odmah ubila. Vojska je sada jedinstveno stala iza Valerijana, a Senat je to brzo prihvatio, radujući se što je konačno neko iz redova senatora izabran za rimskog cara.
Do 257. godine, Valerijan je uspeo da povrati Antiohiju i povratio je Siriju pod rimsku kontrolu. Ali, već sledeće godine, Goti su opustošili Malu Aziju. Kasnije, 259. godine, Valerijan je otišao u Edesu. Došlo je do epidemije kuge, što je jako oslabilo rimsku odbranu. Zbog toga je Valerijan morao da zatraži mir od persijskog cara Šapura I. Kasnije, krajem 259. ili početkom 260. godine, Valerijan je izgubio bitku kod Edese, a sam je bio zarobljen. U zarobljeništvu je bio posebno ponižavan, klečeći je bio prinuđen da služi kao oslonac za Šapura kada je ovaj hteo da uzjaše na konja. Nakon što je umro Persijanci su njegovu kožu ispunili slamom i izložili je u glavnom hramu zoroastrizma u Ktesifonu.
Fischach
Fišah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 46 opštinskih središta okruga Augsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.613 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9772141.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Augsburg Fišah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Augsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 495 metara. Površina opštine iznosi 30,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.613 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 153 stanovnika/km².
Fenomen džedaja na popisu stanovništva
Fenomen džedaja na popisu stanovništva, društveni fenomen zabilježen na popisima stanovništva širom svijeta, nastao na osnovi džedaja, fikcijske organizacije prikazane u Zvjezdanim ratovima. Prvi je put zabilježen 2001. godine kada su ga kao samonikli pokret inicirali rezidenti mnogih anglofonih zemalja, pozivajući druge da se na nacionalnim popisima izjasne o svojoj religiji kao »džedaji« ili »vitezovi džedaji« (po kvazireligijskom redu vitezova džedaja u fikcijskom svemiru Zvjezdanih ratova).
Vjeruje se da se većina samoizjašnjenih džedaja pozvala na ovu religiju iz puke zabave, da bi ismijala vladu ili iz prosvjeda protiv uključenja pitanja o religiji na obrasce za popis stanovništva.
Australija
U Australiji se na popisu stanovništva 2001. godine više od 70.000 ljudi (0,37 %) izjasnilo članovima džedajskog reda. Australski ured za statistiku (engl. Australian Bureau of Statistics, akr. ABS) izdao je službeno priopćenje za tisak kao odgovor na medijski interes o ovoj temi. ABS je priopćio da će svaki odgovor koji ima veze s džedajima na pitanju o religiji klasificirati kao ‘nedefinirano’ te naglasio društveni odjek koji stvaraju zavaravajuće i lažne tvrdnje iskazane na popisu stanovništva. Glasnogovornik ABS-a kazao je da se »poduzima daljnja analiza odgovora s popisa stanovništva od objave prikupljenih popisnih podataka od 17. lipnja radi zasebne identifikacije broja odgovora u vezi s džedajima«. Vjeruje se da ne postoji nikakva numerička vrijednost koja određuje da je što religija po definiciji ABS-a, već bi umjesto toga morao postojati sustav vjerovanja ili kakva filozofija, kao i nekakav oblik institucionalne ili organizacijske strukture.
Poticaj da se Australci izjasne kao članovi džedajskog reda bio je jedan od prvih primjera koncepta koji je postajao »viralni« na internetu u Australiji. Mrežno mjesto koje je postavljeno radi promicanja ovog koncepta zabilježilo je više od 100.000 posjeta u petotjednom razdoblju i prvi ga je put arhivirao Wayback Machine 21. listopada 2001.
Na popisu 2006. godine zabilježeno je 58.053 džedaja. Na popisu 2011. godine broj onih koji su izrazili svoju vjeru kao džedaji porastao je s posljednjeg popisa 2006. na 65.000.
Fenomen džedaja na popisima stanovništva privukao je pozornost sociologa religije Adama Possamaia koji je o njemu raspravljao u svojoj knjizi Religija i popularna kultura: hiperrealni zavjet (engl. Religion and Popular Culture: A Hyper-Real Testament). Possamaieva studija smjestila je džedajizam u kontekst specifične metodološke klasifikacije (‘hiperrealne religije’) i pokušala demonstrirati da postoji neprijateljstvo prema novim religijama u Australiji.
U pripremama za popis 2006. godine pojavila su se izvješća da bi upisivanje džedaja na popisu 2006. moglo dovesti do globe zbog davanja ‘lažne ili zavaravajuće’ informacije. To se zbilo usprkos prethodnim pristupima ABA-a da oni na ovo pitanje iz 2001. gledaju ‘poprilično opušteno’ i da nitko nije bio progonjen u posljednjih 15 godina.
Popunjavanje popisnog obrasca strogo je povjerljivo i, budući da se prva stranica koja sadrži detalje o državljaninu odvaja od ostalih iskazanih odgovora, nemoguće je da australska vlada progoni zbog lažnih i zavaravajućih odgovora na popisna pitanja jer bi time kršila zakone o privatnosti.
Crna Gora
Na popisu stanovništva 2011. u Crnoj Gori grupa mladića izjasnila se na pitanje o etnicitetu kao »džedaji« jer vjeruju da etnicitet ne bi danas trebalo biti pitanje.
Češka
Preliminarni rezultati popisa stanovništva 2011. pokazali su da je 15.070 ljudi na dobrovoljno pitanje o religiji odgovorilo da pripadaju džedajskoj religiji, što je Češki statistički ured opisao kao »moralne vrijednosti vitezova džedaja«. Ured je primijetio da je riječ o međunarodnom fenomenu. Budući da popisni obrazac 2011. nije popisivao religije, koje su bile s obrasca izostavljene, ukupan broj džedaja nisu umjetno uvećali oni koji nisu bili svjesni ovog fenomena prije popunjavanja popisnog obrasca. S druge strane, mnogi su ljudi poticali druge u raspravama i potom u medijima da navedu džedajsku religiju prije popisa 2011. (kao oblik prosvjeda protiv opsega, ukupnih troškova i obveznog popunjavanja popisa), što je vjerojatno bio uzrok. Zabilježeno je da najveći broj džedaja živi u Pragu.
Hrvatska
Na popisu stanovništva 2011. godine zabilježena su 303 Hrvata koji su se na pitanje o religiji izjasnili kao džedaji.
Irska
U recenziji popisa 2011., objavljenoj u svibnju 2012., Odbor za javne poslove Dáila postavio je pitanje Centralnom statističkom uredu o pouzdanosti samoizjašnjenih odgovora navodeći kao primjer ljude koji su se o svojoj religiji na popisu izjasnili kao džedaji. Odgovor ureda bio je: »Vjerojatno bismo mogli kazati koji je broj ljudi koji su se deklarirali kao takvi, no to ne objavljujemo.«
Kanada
Na popisu 2001. godine 21.000 Kanađana upisalo je za svoju religiju da su vitezovi džedaji. Ovu je činjenicu ured premijera naveo kao logičko objašnjenje toga da je popisni obrazac dug 40 stranica bio dobrovoljan. Na nacionalnom ispitivanju kućanstava ovaj se broj smanjio na 9000. Glasine govore da je fenomen počeo u Vancouveru u Britanskoj Kolumbiji. Dva radijska DJ-a s nekadašnjeg Jack FM-a otkrila su ovo pravilo i objavila ga u eteru. Potom su ustvrdili da ako se tko upiše na popisu kao džedaj, to znači jednog viteza džedaja više.
Novi Zeland
Više od 53.000 ljudi izjasnilo se kao džedaji na popisu stanovništva 2001. na Novom Zelandu. Novi Zeland imao je te godine najveći broj zabilježenih džedaja po stanovniku u svijetu, s 1,5 % ljudi koji su za svoju religiju naveli »džedaj«. Grad Dunedin imao je najveći broj zabilježenih džedaja po stanovniku. Statistics New Zealand tretira džedajske odgovore kao »odgovor shvaćen, no neće se brojiti«. Da su džedaji prebrojeni, bili bi druga po brojnosti religija na Novom Zelandu. Postoci stanovništva po religijskoj pripadnosti bili su: Pet godina poslije na Novom se Zelandu dogodilo smanjenje broja džedaja, a oko 20.000 ljudi izjasnilo je to za svoju religiju na popisu 2006. Ne zna se je li se njihov broj nastavio smanjivati jer popis 2011. nije dovršen zbog potresa u Christchurchu.
Srbija
640 Srba identificiralo se kao džedaji.
Akiko Shikata
Akiko Shikata (志方あきこ) je japanska pjevačica i skladateljica, najpoznatija po svom radu na glazbi za video igre i brojne anime serije. Njezin globalno najpoznatiji doprinos su glazba za serijale igara Ar tonelico, Shadow Hearts i Umineko no Naku Koro ni, kao i glazba za anime Umineko no Naku Koro ni i Tales of Symphonia.
Fenomen džedaja na popisu stanovništva
Ujedinjena Kraljevina
thumb|Fenomen džedaja na popisu stanovništva 2001. godine
Akiko Shikata
Rođena je u Tokiju, 7. siječnja 1989. godine. Svira četiri instrumenta, a karijeru je započela 2001. godine, osnovavši nezavisnu produkcijsku kuću Vagrancy, koja je bila povezana sa dōjin glazbom. Globalni uspjeh postiže 2007., kada počinje surađivati na seriji igara Umineko no Naku Koro ni. Godine 2008. izdala je OST album za video igru, na kojemu se nalazila i istoimena naslovna pjesma. Radilo se tu o njezinom prvom TOP30 izdanju, a njezin sljedeći album (Harmonia, 2009.), ušao je među 20 najboljih te godine.
Fenomen džedaja na popisu stanovništva
Engleska i Wales
U Engleskoj i Walesu 390.127 ljudi (skoro 0,8 %) deklariralo je svoju religiju kao džedaji na svojim popisnim obrascima 2001. godine, nadmašivši sikizam, judaizam i budizam te postavši četvrta religija po izjašnjenosti u zemlji. Na popisu 2001. 2,6 % stanovništva Brightona izjasnilo se kao džedaji. Postoci religijske pripadnosti bili su:
Akiko Shikata
Godine 2009. počela se baviti glazbom za anime, surađujući, ponovo, na serijalu Umineko no Naku Koro ni. Shikata je izvodila naslovnu pjesmu, "Katayoku no Tori" (jap. "Ptica s jednim krilom"), koja je uvelike obilježila cijeli serijal i postala jedna od njezinih najpoznatijih pjesama. Izvodila je još pjesama u sklopu suradnje na animeu, a njezin sljedeći singl, "Inori no Kanata", korišten je tokom odjavne špice animea Tales of Symphonia.
Fenomen džedaja na popisu stanovništva
Engleska i Wales
Prije popisa stanovništva bilo je potvrđeno da državljani nisu podložni globi u vezi sa 10. pitanjem (o religiji). To je bilo odlučeno na temelju Poglavlja 1. (2.) Zakona o izmjeni i dopuni Zakona o popisu stanovništva (2000.), kojim je dopunjeno Poglavlje 8. Zakona o popisu stanovništva iz 2000. na način da »ni jedna osoba nije podložna kazni navedenoj u Potpoglavlju (1.) zbog odbijanja ili zanemarivanja izricanja ikakvih pojedinosti u vezi s religijom«. Izmjena u zakonu implementirana je Odredbom o izmjeni i dopuni Zakona o popisu stanovništva 2000. i Pravilima o izmjeni i dopuni Zakona o popisu stanovništva 2000.
Džedajima je dodijeljen zaseban kôd u Ujedinjenoj Kraljevini za obradbu popisa, tj. broj 896. Službenici iz Ureda za nacionalnu statistiku istaknuli su da to samo znači da je to registrirano kao uobičajen odgovor na pitanje o »religiji« i da se time ne stječe nikakav status službenog priznanja. John Pullinger, direktor izvješćivanja i analize za popis stanovništva, primijetio je da su mnogi ljudi, koji u suprotnom ne bi bili ispunili popisni obrazac, činili to isključivo da se izjasne kao džedaji pa je ova šala pomogla poboljšati kvalitetu popisa stanovništva. Ured za nacionalnu statistiku otkrio je njihov ukupni broj u priopćenju za tisak naslovljenu Postoji 390.000 džedaja (engl. 390,000 Jedis there are).
U lipnju 2005. Jamie Reed, novoizabrani laburistički parlamentarni zastupnik Copelanda u Cumbriji, u svojem se inauguralnom govoru deklarirao prvim džedajskim parlamentarnim zastupnikom. Izjavu, koja je izrečena u kontekstu tekuće debate koja se ticala zakona o poticanju religijske mržnje, potvrdio je Reedov ured time da je bilo riječ o šali, a ne ozbiljnoj tvrdnji o vjeri. Tijekom sljedeće rasprave odbora o ovom zakonu konzervativni parlamentarni zastupnik Beaconsfielda Dominic Grieve predložio je »malo šale« time da se izuzmu vitezovi džedaji od zaštite predviđene predloženim zakonom, zajedno sa sotonistima i zagovornicima životinjske žrtve, ilustrirajući teškoću definiranja religijskog vjerovanja u zakonodavstvu. Slično tomu, u travnju 2006. Edward Leigh, konzervativni parlamentarni zastupnik Gainsborougha, tijekom rasprave odbora o zakonu o obrazovanju i inspekcijama postavio je pitanje da li bi mu dopustili otvorenje vjerske škole vitezova džedaja.
Dva su džedaja 16. studenoga 2006. poslala službenicima UN-a prosvjedno pismo u vezi s priznanjem Međunarodnog dana tolerancije. U pismu su zahtijevali da se dan preimenuje u »UN-ov međuzvjezdani dan tolerancije« i citirali popis 2001. koji svjedoči o 390.000 džedaja u Engleskoj i Walesu.
S obzirom na brojke dobivene popisom 2011., broj se džedaja smanjio na 176.632 čime su zauzeli sedmo mjesto, pavši ispod judaizma i budizma, no i dalje prilično brojčano nadjačavši sve ostale alternativne i rugalačke religije. Magazin Metal Hammer također je hrabrio čitatelje da za svoju religiju navedu »heavy metal« što je dovelo do više od 6000 odgovora.
Škotska
U Škotskoj su se 14.052 čovjeka izjasnila da su džedaji njihova trenutačna religija (14.014 »džedaja«, 24 pripadnika »džedajskog reda« i 24 »sita«), a 2733 ispitanika izjavila su na popisu 2001. da je to bila njihova religija odmalena (2682 »džedaja«, 36 pripadnika »džedajskog reda« i 15 pripadnika »tamne strane«). Udio ljudi koji su se o svojoj religiji izjasnili kao džedaji bio je manji u Škotskoj od onoga u Engleskoj i Walesu, tj. 0,277 %.
U travnju 2009. doznalo se da je osam policijskih službenika u najvećoj škotskoj policijskoj sili Strathclydeu navelo u dobrovoljnim obrascima da su njihova službena religija džedaji. Detalje je prikupio Jane's Police Review u zahtjevu za slobodu informacija.
Kritika
Neke ateističke grupe prigovaraju nereligioznim pojedincima koji odgovaraju bilo kojim šaljivim odgovorom da to vodi podcjenjivanju broja nereligioznih ljudi i smanjenju njihova političkog utjecaja.
O-Ksilen
o-Ksilen je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 106,165 Da.
Cactus Flats, Arizona
Cactus Flats je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,518 stanovnika.
Santa Anna, Starr County, Texas
Santa Ana je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Teksas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.
Casus belli
Casus belli (latinski povod ili razlog za rat) označava čin, uzrok ili akciju koja kao reakciju dovodi do rata.
Chatham, New York
Čatam je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.770, što je 12 (0,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cactus Forest, Arizona
Cactus Forest je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 594 stanovnika.
Ruspo, Frosinone
Ruspo je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 222 m.
Bikuculin
Bikuculin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 367,352 Da.
Muzej Patne
mini|desno|275px|Muzej Patne Muzej Patne (Patna Museum) je državni muzej Bihara, smješten u gradu Patna. Osnovale su ga godine 1917. britanske vlasti koje su tada upravljale Indijom u svrhu skladištenja brojnih arheoloških artefakata koji su tada bili pronađeni u okolici grada. Muzej, koga lokalno stanovništvo naziva Jadu Ghar, osim arheoloških, sadrži i umjetnička djela, odnosno zbirku slika koja prikazuje svakondevni život u periodu britanske vlasti, kao i fosil stabla star 200 miliona godina.
Zazaki jezik
Zazaki (ISO 639-3: zza ) iranski makrojezik kojim govori do 2,5 milijuna ljudi u Aziji i Evropi, pretežno u Anatoliji odnosno azijskom dijelu Turske i nešto iseljenika u Njemačkoj.
Zazaki obuhvaća dva narječja: južni zazaki ili dimli (1,5 do 2,5 milijuna) sa narječjima sivereki, kori, hazzu (hazo), motki (moti) i dumbuli (dumbeli); sjeverni zazaki ili kirmanjki (140.000) s narječjima tunceli i varto. Pripadnici etničke grupe zovu se Zaza.
Vuk Hamović
Vuk Hamović je rođen u Beogradu 1949. godine. Njegov otac Rade Hamović poreklo vuče iz poznate srpske porodice iz Hercegovine. Kao školovan oficir, Rade Hamović se na početku II svetskog rata priključio borbi protiv fašizma i bio je istaknut učesnik NOB-a. Nosilac je niza odlikovanja, uključujući i ordena narodnog heroja. Posle rata je služio kao general, a jedno vreme bio je i načelnik Generalštaba JNA. Vukova majka Ljerka Durbešić poreklom je iz Hrvatske, predratni je komunista i učesnik NOB-a od 1941. godine.
Pored Beograda, Vuk Hamović je živeo i školovao se u Zagrebu i Skoplju. Na beogradskom Univerzitetu je studirao ekonomiju, gde je diplomirao 1972. godine. Dve godine kasnije je odbranio svoj magistarski rad iz oblasti planiranja privrednog razvoja.
Nakon studija Vuk Hamović se zaposlio u Energoprojektu, jednom od najvećih preduzeća u tadašnjoj Jugoslaviji. U Energoprojektu je obavljao razne poslove i brzo je napredovao do mesta direktora Energodate, dela kompanije koji se bavi proizvodnjom i primenom informacionih tehnologija. Pod vođstvom Vuka Hamovića Energodata je zabeležila najveće uspehe u svom poslovanju. Između ostalog u to vreme je zajedno sa Institutom Mihajlo Pupin tržištu ponudila TIM 011, prvi personalni računar proizveden u Jugoslaviji.
Vuk Hamović je sredinom 1980-ih preuzeo vođenje poslova Energoprojekta oko naplate dugova širom sveta. Upoznavanje ove materije iz oblasti međunarodnih finansija ga je, između ostalog, navelo da 1988. napusti Energoprojekt i započne karijeru u privatnom sektoru. Prvo se zaposlio u međunarodnoj konsultantskoj kući „MIC“, koja se bavila finansijskim aranžmanima i savetovanjem Vlada zemalja Južne Amerike. Nedugo zatim, sa svojim tadašnjim partnerom Aleksom Klormanom osnovao je „Milnah“, prvu kompaniju za finansijski konsalting u bivšoj Jugoslaviji.
U Milnahu se zaposlio i Zoran Drakulić, sa kojim je Vuk Hamović odlično sarađivao. Njih dvojica su ubrzo osnovali sopstvenu firmu “East Point” na Kipru, dok je kompanija „Yu Point“ bila njena podružnica za Jugoslaviju. Poseban poslovni uspeh “East Point” zabeležio je baveći se restruktuiranjem klirinških dugova između Jugoslavije i SSSR i njihovim plasmanom na tržišta kapitala u Londonu i Frankfurtu. Želeći da se bavi isključivo finansijama, Vuk Hamović je svoj udeo u “East Point-u” prodao Zoranu Drakuliću 1991. godine i osnovao je svoju kompaniju „Yu Trust“.
Baveći se poslovima restruktuiranja dugova akumuliranih isporukama električne energije Vuk Hamović je sa svojim saradnicima uvideo da su se u regionu jugoistočne Evrope krajem 1990-ih pojavile pretpostavke za funkcionisanje regionalnog tržišta električne energije. Iako ga je Zoran Đinđić predlagao za prvog ministra finansija u post-Miloševićevoj Srbiji, Vuk Hamović je sa kolegama iz bankarskog i energetskog sektora osnovao EFT Group. Ova kompanija danas je vodeći snabdevač električnom energijom državnih elektroprivreda, sistem operatora i industrijskih potrošača u 20 zemalja centralne i jugoistočne Evrope, zemalja Baltika i Turske.
Dennis Lehane
Dennis Lehane (4. august 1965 -) je američki pisac, najpoznatiji po romanima smještenim u njegov rodni Boston, a od kojih su mnogi postali predložak za hvaljene filmove. Na nekima od njih je Lehane sudjelovao i kao scenarist, a također je poznat kao pisac scenarija za nekoliko epizoda TV-serije The Wire.
Rolate, Vercelli
Rolate je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 785 m.
Blécourt (Sever)
Blekur je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 346 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 96 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 3,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 110 metara (maksimalnoj 72 m, a minimalnoj 48 m).
Caddyshack
Golf klub (engl. Caddyshack), znan i kao Luda partija golfa, američka je komedija iz 1980. o nedaćama nosača palica u golf klubu koju je režirao Harold Ramis. Glavne uloge tumače Michael O'Keefe, Ted Knight, Chevy Chase, Rodney Dangerfield i Bill Murray
Radnja
Danny je mladić koji nema stipendiju pa stoga mora zarađivati kako bi platio buduće studiranje prava na fakultetu. Zarađuje kao nosač palica u golf klubu "Bushwood", a pogotovo ga živcira škrti i bogati sudac Smails koji mu daje napojnice od par centi. Smails se pak počeo svađati sa novim članom kluba, brbljavim vlasnikom poduzeća za gradnju stanova Alom Czervikom, koji izgleda ne mari toliko na golf koliko za stvaranje novog sporta u kojem se natječe kako će što više izrugati se bogatom sudcu. Još jedan igrač, Ty Webb, često zavodi žene, dok vrtlar Carl stalno ganja krticu po livadi.
Danny se upucava dvijema curama - Lacey, nećakinji Smailsa, i kolegici Maggie. Ova zadnja se prestraši da nije ostala trudna, no ispostavi se da je to bio lažni alarm. Konačno, kada Al i Ty izazovu Smailsa na dvoboj u partiji golfa, Danny im se pridruži jer je sit snobizma sudca. Upravo kada se čini da je Smails u prednosti i da će pobijediti, Dannyjeva loptica ulazi u rupu jer je Carlova eksplozija, namijenjena uništenju krtice, prouzročila manji potres.
Produkcija
Nadahnuće za priču Brian-Doyle Murray našao je u vlastitom iskustvu kada je bio nosač palica u golf klubu Indian Hil u Illinoisu. Isprva su Danny (O'Keefe) i sudac Smails (Knight) bili glavni likovi priče, međutim improvizacijska atmosfera na setu stvorila je od tri sporedna komičara (Dangerfield, Chase i Murray) gotovo glavne zvijezde i proširila im uloge. Najviše su prigovarali Knight i Scott Colomby (koji glumi Tonyja): Knight je na kraju postao bijesan zbog stalnog mijenjanja scenarija i smjera priče dok je Colomyjeva uloga smanjena zbog toga što su tri komičara već oduzela previše vremena u filmu. Prema nekim navodima, Murray je na setu bio samo šest dana a svi njegovi dijalozi su improvizirani. Lutka krtice koristi zvuk delfina iz serije "Flipper".
Murray se također osvnuo na film u jednom intervjuu:
Bar Nunn, Wyoming
Bar Nan je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.213, što je 1.277 (136,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Josip Runjanin
Josif Runjanin (Vinkovci, 8. prosinca 1821. - Novi Sad, 2. veljače 1878.), bio je hrvatski skladatelj i časnik u austrougarskoj vojsci, uglazbio pjesmu Antuna Mihanovića Horvatska domovina, koja je 1891. godine proglašena hrvatskom himnom pod naslovom Lijepa naša domovino.
Časnička služba
Rođen je u Vinkovcima, u srpskoj porodici cincariskoga podrijetla, gdje je i kršten, u pravoslavnoj crkvi Silaska Svetog Duha. Školu je pohađao u Vinkovcima i Srijemskim Karlovcima, a nakon toga odlučio se za vojničko zvanje.
Godine 1847 služio je kao kadet u 10. "Banskoj" graničarskoj pješačkoj pukovniji pod zapovjedništvom pukovnika Josipa Jelačića. U siječnju 1848. godine postao je poručnikom druge, a u svibnju poručnikom prve klase, te u rujnu iste godine natporučnikom. U rujnu 1849. godine unaprijeđen je u čin kapetana druge klase, a kapetan prve klase postao je u travnju 1857. godine. Deset godina nakon toga dobiva čin majora, a 1871. godine unaprijeđen je u čin potpukovnika i umirovljen. Poznato je kako je između 1848. i 1866. godine sudjelovao u četiri ratna pohoda u Italiji, te da se u svojoj 43-oj godini oženio kćerkom umirovljenog kapetana Tome Perakovića. Kao predstavnik Prve banske pukovnije ušao je 1865. godine u Hrvatski sabor. Nakon umirovljenja povukao se iz javnoga života i nakon toga živio je u Novome Sadu do smrti. Sahranjen je u Novome Sadu na pravoslavnom tzv. Uspenskom groblju.
Skladanje hrvatske himne
Runjanin je glazbenu izobrazbu stekao kod vojnoga kapelnika u Glini, a svirao je i glasovir. Kao carski kadet služio je u Glini gdje je često zalazio u društvo ilirskih rodoljuba koji su održavali književne skupove i čitali radove ilirskih pisaca. Ondje je Runjanin prvi put čuo Mihanovićevu pjesmu "Horvatska domovina". Nije sasvim sigurno je li Runjanin skladao njenu melodiju, ali takvo mišljenje se uvriježilo u drugoj polovici 19. stoljeća. Točna godina nastanka nije poznata, ali se obično uzima 1848. godina.
U knjizi Znameniti i zaslužni Hrvati koja je izdana 1925. godine u Zagrebu na str. 232. stoji: "...God 1840. bivši kadetom u Glini ishitrio je poznatu himnu "Lijepa naša domovina" prema melodiji Donizettieve arije "O sole piu ratto" iz 3. čina opere "Lucia di Lammermoor"..."
Godine 1861. ukajdio je učitelj pjevanja i organist prvostolne crkve u Zagrebu Vatroslav Lichtenegger napjev pjesme. Čim ju je Lichtenegger ukajdio i obradio za muški zbor a glazbeno društvo duhovne mladeži u Zagrebu izdalo u svojim "Sbirkama", pjesma je postala popularnom.
Pjesma je pod nazivom Hrvatska himna prvi puta izvedena prigodom otvorenja Hrvatsko-slavonske izložbe u Zagrebu 1891., kada nijedan od autora više nije bio živ.
Ostali radovi
Osim hrvatske himne, Runjanin je skladao glazbu za još dvije pjesme:
Piano Finocchio, Pescara
Piano Finocchio je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
Cresson, Pennsylvania
Kreson je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.711, što je 80 (4,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kalida, Ohio
Kalida je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.542, što je 511 (49,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Flachslanden
Flahslanden je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 58 opštinskih središta okruga Ansbah. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.439 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9571146.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ansbah Flahslanden se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ansbah. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 470 metara. Površina opštine iznosi 40,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.439 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 60 stanovnika/km².
Grapska Donja
Grapska Donja je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 494 stanovnika. .
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, mjesto je imalo 494 stanovnika.
Cameron, Arizona
Cameron je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 885 stanovnika.
Rani novi vijek
Rani novi vijek ili rani moderni period je izraz kojim se opisuje period svjetske historije koji uvjetno predstavlja početak Novog vijeka i koji se okvirno smješta između 1500. i 1800. godine. Njegov početak označava Kolumbovo otkriće Amerike, a kraj industrijska revolucija te građanske revolucije u zapadnoj Evropi.
Eksterni linkovi
Novi vijek העת החדשה Tan modèn Новое время 近代史
Vona, Colorado
je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Najnovije doba
Najnovije doba (новейшее время), suvremena historija (Zeitgeschichte) ili suvremena epoha (époque contemporaine) su nazivi kojim se opisuje posljednja velika epoha svjetske historije koja uključuje i sadašnjost.
Često se, u nastojanju da se održi dotadašnja tradicionalna trodioba pisane historije na Stari, srednji i Novi vijek najnovije doba označava tek kao pod-period Novog vijeka.
Za određivanje njenog početka se, ovisno o različitim okolnostima i ideološkom određenju, koristi niz različitih kriterija. Ovdje su navedeni neki od datuma:
Državna religija
thumb|desno|250px|Današnje države sa službenim religijama: {{legend|#EBCF16|[[Theravada|Theravada budizam ili Vajrayana budizam}} {{legend|#158706|Islam}} {{legend|#2FEB16|šijitski islam}} {{legend|#0F5D05|sunitski islam}} {{legend|#0774F1|pravoslavlje}} {{legend|#062A87|protestantizam i anglikanstvo}} {{legend|#04E3F1|rimokatolicizam}} {{legend|Gray|Bez državne religije}} ]]
Uz pojam državne religije se vezuje koncept teokracije, iako sve zemlje sa državnom religijom nisu teokratske, s obzirom da je u njima svjetovna vlast nadređena religijskoj (duhovnoj). Također sve zemlje sa državnom religijom ne moraju imati vlastite religijske organizacije, odnosno državna religija svoje sjedište i poglavara može imati izvan njenih granica.
Službene ili državne religije su fenomen koji je tokom najvećeg dijela historije bio prije pravilo nego izuzetak, odnosno tek su se postepeno počele odvajati religijske od političkih funkcija, odnosno religijski od državnih poglavara. U zapadnom svijetu se od 18. vijeka kao jedna od glavnih vrijednosti postepeno počinje promovirati sekularizam, odnosno odvajanje crkve i države koje se smatra nespojivim sa konceptom državne religije. Takvi su se trendovi proširili po ostatku svijeta - pri čemu izuzetak čine islamske zemlje - tako da većina ustava izričito promovira slobodu vjeroispovjesti, odnosno jednakopravnost građana s obzirom na njihova religijska uvjerenja. U praksi, međutim, pojedine vjerske zajednice mogu imati tako snažan uticaj na politički život i establišment neke zemlje, da u njima de facto predstavljaju državnu religiju.
Pojedine zemlje mogu imati i više od jedne službene religije, ali se pod time najčešće podrazumijeva vjerske zajednice koje određeni autoritarni ili totalitarni režimi "priznaju" kao "normalne", odnosno daju im izričitu slobodu djelovanja koja je zapriječena svim ostalima.
Wege zu Kraft und Schönheit
Wege zu Kraft und Schönheit je njemački crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1925. u režiji Nicholasa Kauffmana i Wilhelma Pragera. Nastao je u produkciji Kulturnog odjela studija Universum Film AG (UFA) i svrha mu je bila popularizirati kulturu, nauku i zdravi život prikazujući prizore iz života poznatih sportaša, književnika, umjetnika, zabavljača i drugih javnih ličnosti. Historičarima filma je zanimljiv kao prvi cjelovečernji Kulturfilm, odnosno što prikazuje trupu učenica plesne škole Mary Wigman među kojima se nalazi Leni Riefenstahl, kojoj je to bio filmski debi.
Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog dosaveza 1943./44.
Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog dosaveza 1943./44. bilo je izlučno nogometno natjecanje za “Natjecanje u hrvatskom državnom razredu“ 1944. u organizaciji Zagrebačkog nogometnog dosaveza. Natjecanje je započelo na jesen 1943. godine, a završilo krajem lipnja 1944. godine.
Natjecateljski sustav
Odigrana su dva zasebna prvenstva na području Zagrebačkog nogometnog dosaveza: Prvenstvo Zagreba i Prvenstvo provincije. U prvenstvu Zagreba momčadi su bile podijeljene u 3 jakosna razreda: I. razred - skupina Zvonimir (8 momčadi), II. razred - skupina Tomislav (8 momčadi) i III. razred skupina Zrinski (7 momčadi). Momčadi su igrale dvokružni natjecateljski sustav (pobjeda = 2 boda, neodlučeno = 1 bod, poraz = bez bodova). „Natjecanje u hrvatskom državnom razredu“ za 1944. godinu izborile su tri prvoplasirane momčadi I. razreda prvenstva Zagreba (poluzavršna skupina), prvak provincije (doigravanje) i četvrtoplasirana momčad I. razreda prvenstva Zagreba (doigravanje).
Grapska Gornja
Grapska Gornja je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 2.297 stanovnika. .
Geografija
Lokacija: 44 stepena i 47 minuta sjeverne geografske sirine i 18 stepeni i 6 minuta istocne geografske duzine. Nadmorska visina: 141 do 201. Na juznim-jugozapadnim obroncima Trebave, desnom obalom Rijeke Bosna, sjeverno od grada Doboja, na starom putu Doboj-Modrica, Grapska se prostire od Begovog Brda (pod Kulom) do iza Bara (Pranjkovci-Pranjkovacki potok). Naselje se prostire sa obije strane Rijeke Grapska u duzini oko 3 km iz pravca jug -jugoistok prema sjeveru-sjeverozapadu. Izvorni dijelovi naselja Grapske: Krdzalici, Hurtici, Hadzici, Durmici, Krajcani, Stara Cesta, Hasanovci, Omerovici (Durmici), Salkanovci, Bare,Polja, Karanfil Mahala (Nova cesta).
Na klimatske uslove koji vladaju na ovim prostorima najviše utiče sjeverni peripanonski dio, koji pripada umjereno–kontinentalnom panonskom pojasu, a to znači da su ljeta topla a zime umjereno hladne, dok prosječna godišnja temperatura iznosi 10 °C. Padavine su uglavnom raspoređene, a najintezivnije su u periodu maj – juni, kada su i najpoterbnije poljoprivrednim kulturama. Prosječno ostvarena količina padavina kreće se od 1000 – 1100 mm/m².
Istorija
Grapska Gornja se prvi puta spominje u zapisanim historijskim dokumentima iz 1429 godine u kojim se opisuje varos Sokol u kome je napisano "Osim navedenih,znacajna i stara srednjovjekovna naselja u okolini Gracanice su: Orahovica, Stipan Polje, Brijesnica, Sinina, Klokotnica, Donja Lohinja, Grabska, Dolnja i Gornja Zelinja. Srednjovjekovne starosti su i nesto manja naselja: Lukavica, Gornja Lohinja, Medvidja, Stanska Rika, Paleznica, Svjetlica i Cvitulja...".
Ime Grapska proizilazi iz rijeci grab( vrsta drveta) sto obrazlozava orginalno (izvorno) i prvo ime naselja Grabska. Ime naselja vremenom se zamijenjuje sa Grapska i kasnije dijeli na Gornja Grapska i Donja Grapska. Na vise podrucja Bosne i Hercegovine zivjelo je domicilno stanovnistvo koji su se nazivali imenom Bogumili, koji su imali svoju Bosansku Vjeru koja je bila razlicita od Pravoslavne ili Katolicke vjere. Stanovnistvo u zupi (nahiji) Sokol kao i ostalim naseljima spomenutim gore su pripadali Bogumilima. Jedan od dokaza je jezik (govorni dijalekt) sa kojim i danas komunicira stanovnistvo sa tog podrucja. Naglasak kao i neke od rijeci Bosanskog Jezika mogu samo da se cuju od stanovnistva na tom podrucju. Drugi dokaz su tradicija i obicaji stanovnistava iz gore navedenih mjesta koji su ostali ne promijenjeni iako je svo stanovnistvo iz tih navedenih naselja tokom Osmalijske vladavine preslo na Islam. (Notes: Dominicilni stanovnici Paleznice su se vremenom selili ili izumrli, tako da je Paleznica danas naseljena doseljenicima sa drugih podrucja). Recimo, prema Islamskom ucenju je dozvoljeno da se rodjaci zene i udaju medjusobno, kao i poligomija sto na podrucju Grapske je ne zamislivo i historijski se nikada nije desilo.Treba da se naznaci da mnoga druga naselja kao sto su pravoslavna naselja oko Grapske, koja su nastala u kasnijim selidbama tokom vladavine Osmanlijskog Carstva, imaju drugi govorni naglasak, kao i neke druge obicaje i tradicionalne obrede.
Prije Osmanlijskog osvajanja Bosne, Grapska je bila u zupi Sokol pod upravom sire oblasti Usora, tako da nakon Osmalijskog zauzimanja i dalje ostaje u sklopu zupe Sokol koja se preimenuje u Nahiju Sokol ali se stavlja pod upravu Zvornickog Sandzaka
Fladungen
Fladungen je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 37 opštinskih središta okruga Ren-Grabfeld. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.217 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9673123.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ren-Grabfeld Fladungen se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ren-Grabfeld. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 414 metara. Površina opštine iznosi 46,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.217 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
Campo Bonito, Arizona
Campo Bonito je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 74 stanovnika.
Calarzere, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Okriplasmin
Okriplasmin (Jetrea) je rekombinantna proteaza koja deluje na fibronektin i laminin, komponente vitreoretinalnog interfejsa. Ovaj enzim se koristi za lečenje simptomatičke vitreomakularne adhezije. FDA je odobrila ovaj lek oktobra 2012. On deluje putem razlaganja proteina koji vezuju staklasto telo za žutu mrlju, što dovodi do posteriornog odvajanja staklastog tela od retine.
Donja Paklenica
Donja Paklenica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Doboj koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 762 stanovnika. .
Dontrien
Dontrijen je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Center Point, Louisiana
Senter Pojnt je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 492.
Djetstvo Gorkogo
Djetinjstvo Gorkog je sovjetski crno-bijeli biografski film snimljen 1938. godine u režiji Marka Donskoja. Predstavlja adaptaciju autobiografske knjige Djetinjstvo ruskog i sovjetskog pisca Maksima Gorkog u kojoj je opisano njegovo odrastanje u siromašnoj porodici na obalama Volge. Naslovnu ulogu je tumačio Aleksej Ljarski, adolescent koji ju je ponovio sljedeće godine u filmu V ljudah, drugom dijelu trilogije koju je 1940. okončao film Moji univerziteti.
Zagrebački nogometni podsavez
Zagrebački nogometni podsavez (ZNP) osnovan 8. rujna 1919. godine u Zagrebu u kavani Medulić. Prvi i najveći nogometni podsavez osnovan u bivšoj Kraljevini SHS. Sjedište: Zagreb, Frankopanska 2/III.
Nazivi kroz povijest
ZNP je za vrijeme NDH nosio naziv "Zagrebački nogometni dosavez", a sredinom 1945. godine promijenio je naziv u “Fiskulturni odbor Zagreba“. Od 1946. do 1949. godine je nosio naziv “Nogometni centar Zagreba“, a od 1949. do 1952. godine “Oblasni nogometni odbor“. Pod nazivom “Gradski nogometni odbor“ je bio kratko 1952. godine, kada mijenja naziv u “Nogometni podsavez Zagreb“. 1953. godine vraća mu se stari naziv “Zagrebački nogometni podsavez“, a nekoliko godina kasnije dobiva naziv “Zagrebački nogometni savez“ koji se zadržao sve do danas.
Teritorij
ZNP je 1919. godine obuhvaćao područje između rijeka Save i Drave, dio Bosne i Hercegovine, te čitave Like. 1924. godine, kada je osnovan Osječki nogometni podsavez smanjuje se područje djelovanja ZNP-a i obuhvaća gradove: Bjelovar, Banja Luka, Slavonski Brod, Bosanski Novi, Crikvenica, Čakovec, Daruvar, Đurđevac, Križevci, Karlovac, Nova Gradiška, Pakrac, Prijedor, Petrinja, Samobor, Sušak, Sisak, Varaždin, Velika Gorica i Zagreb. U ožujku 1933. godine, klubovi s područja Vrbaske banovine postaju članovi novoosnovanog Banjalučkug nogometnog podsaveza. Do početka 1939. godine ukida se V. I VI. Župa, te ZNP djeluje na području Zagreba, Sušaka (I. Župa), Karlovca (II. Župa), Varaždina (III. Župa), Bjelovara (IV. Župa), Slavonskog Broda (VII. Župa) i Siska (VIII. Župa). Krajem 1939. osniva se Nogometni podsavez Sušak te klubovi I. Župe prelaze u novoosnovani podsavez. Sredinom 1945. godine područje se smanjuje na Zagreb i okolicu, a 1994. godine osnivanjem Nogometnog saveza Zagrebačke županije samo na grad Zagreb.
Nogometni klubovi
U razdoblju od 1919. Godine do 1929. Godine ZNP je imao 66 registriranih nogometnih klubova. Početkom 1939. godine broj klubova se povećao na 111 (Zagreb 63, Sušak 16, Karlovac 12, Varaždin 10, Bjelovar 10, Slavonski Brod 12 i Sisak 8). Tada u članstvo ZNP-a pristupa i sarajevski SAŠK. Zagrebački nogometni savez 1969. godine broji 69 seniorskih nogometnih klubova, a danas ih ima nešto više od 50.
Natjecanja
ZNP od 1919. godine organizira natjecanja pod nazivom Prvenstvo Zagrebačkog nogometnog podsasveza. Najviše naslova prvaka osvojili su zagrebački klubovi HAŠK i Građanski. Posljednje prvenstvo na kojem su nastupili najjači klubovi Podsaveza odigrano je 1946. godine kada je prvakom postao zagrebački Dinamo. Od tada su natjecanja nižerazredna regionalna natjecanja iz kojih se najbolje momčadi plasiraju u viši rang državnih natjecanja (od 1946. do 1991. u nižerazredne Jugoslavenske nogometne lige, a od 1991. u nižerazredne Hrvatske nogometne lige).
Reprezentacija Zagreba
Zagrebačka nogometna reprezentacija svoju prvu utakmicu je odigrala 1. kolovoza 1920. godine protiv reprezentacije Beograda u Beogradu i ostvarila pobjedu od 1:0. Najveći uspjeh je trostruko uzastopno osvajanje Zlatnog pehara kralja Aleksandra 1924., 1925. i 1926. godine, kada ga je dobila u trajno vlasništvo. Reprezentacija je nastupila i u prve tri sezone (1956./58., 1958./60. i 1961.) Kupa velesajamskih gradova.
Hollow Rock, Tennessee
Holou Rok je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 718, što je 245 (-25,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.