cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katilina
Izbori za konzula
Katilina se godine 64. pne. ponovno natjecao za konzula, zajedno sa svojim saveznikom Gajem Antonijem Hibridom. Hibrida je izabran, ali ne i Katilina, koga je uspio poraziti Ciceron. Historičari smatraju da je glavni razlog za to bilo Katilinino skretanje prema stranci populara, odnosno izborni program koji je predviđao radikalne socijalne reforme na štetu aristokracije. To se prije svega odnosilo na plan da se proglasi sveopći moratorij na dugove siromašnih građana. Zbog toga je većina senatora stala na Ciceronovu stranu.
Iste je godine ponovno doveden na sud, a optužbe su se ticale njegove uloge u Sulinim proskripcijama krajem 80-tih godina pne., odnosno tvrdnji da je likvidirao vlastitog šurjaka Marka Marija Gratidijana i niz tadašnjih uglednika kako bi se dočepao njihove imovine, te tom prilikom naknadno dodao njihova imena na Sulin popis za likvidaciju. Katilina je ponovno bio oslobođen, a što se tumači time da je Julije Cezar predsjedao sudom.
Katilina se ponovno za konzula natjecao 63. pne. Međutim, i tada su ga porazili Decim Junije Silan i Lucije Licinije Murena. Vjeruje se da je Katilina tada potrošio ne samo svoj politički kapital, nego i sebe doveo u financijski bezizlaznu situaciju, s obzirom da su sve njegove kampanje bile financirane na dug. Te je dugove mogao vratiti samo kada bi došao na vlast, a što više nije bilo moguće legalnim sredstvima. Zato je Katilina, prema tumačenju historičara, odlučio vlast preuzeti ilegalnim putem, odnosno državnim udarom.
Druga Katilinina zavjera
Kada se Katilina odlučio za državni udar, za svoj plan je našao relativno veliki broj pristaša, i to uglavnom političara koji su se iz različitih razloga osjećali zapostavljenima i marginaliziranima, odnosno čije je ambicije suzbijao tadašnji rimski establishment. Među zavjerenicima se tako našao i bivši konzul Publije Kornelije Lentul Sura izbačen iz Senata zbog sklonosti razvratu, ali i mladi Gaj Ceteg. Mnogi od zavjerenika su, kao i Katilina, imali financijske probleme. S druge strane je zavjera mogla računati i na podršku u širokim slojevima stanovništva, pogotovo među siromašnim građanima, ali i nekadašnjim Sulinim veteranima koji su u prethodnim godinama izgubili sve bogatstvo stečeno u ratovima, te sanjali o "novom Suli" koji će ih voditi na Rim.
Katilinin plan je predviđao stvaranje vojske koja će marširati na Rim. U tu je svrhu u Etruriju poslao Gaja Manlija, centuriona iz nekadašnje Suline vojske. Isto tako je poslao i niz agenata po italijanskim gradovima da dižu ustanke, uključujući ustanak robova u Kapui. Zavjerenici su, pak, kao ključnu akciju planirali atentate na vodeće senatore i podmetanje požara širom grada; nakon toga bi se spojili s Manlijevom vojskom koja bi umarširala i "zavela red", tj. dovela ih na vlast.
Akcija je bila planirana za 7. novembra 63. pne. ali je jedan od zavjerenika, senator Kvint Kurije, odlučio o svemu upozoriti konzula Cicerona preko svoje ljubavnice Fulvije. Čuvši za to, Ciceron je sazvao sjednicu Senata okruživši ga naoružanim čuvarima. Na sjednicu je, na opće iznenađenje, došao i sam Katilina, odbacivši sve optužbe. Na kraju je izjavio da neće čekati suđenje po Ciceronovim optužbama, nego da će otići u dobrovoljni egzil u Masiliju. U stvarnosti, Katilina je odlučio da se priključi Manlijevoj vojsci u Etruriji.
U međuvremenu su Sura i preostali zavjerenici u Rimu odlučili stupiti u kontakt s galskim plemenom Alobrožana, ponudivši im slobodu od rimske vlasti i druge povlastice, ukoliko bi se pristali kao najamnička vojska priključiti zavjerenicima. Alobrožani su, međutim, o svemu izvijestili Cicerona koji ih je potakao da sa zavjerenicima započnu kompromitirajuću korespondenciju. Pisma su presretnuta te ih je na sljedećem sastanku Senata Ciceron pročitao. Pet zavjerenika je uhapšeno te ih je Ciceron, usprkos protesta Julija Cezara koji je tražio doživotni zatvor, doveo u Tulijanum, te 5. decembra 63. pne. dao pogubiti davljenjem.
Vijest o pogubljenju je demoralizirala Katilinine pristaše širom Italije, kao i njegovu vojsku, koja je sa oko 10.000 spala na 3.000 ljudi. Katilina je mjesec dana manevrirao u sjevernoj Italiji našavši se između Kvinta Cecilija Metela Celera čije su legije blokirale put prema Galiji te Antonija Hibride koji mu je blokirao put prema Rimu. Na kraju se odlučio napasti potonjeg, dijelom uvjeren da je ta vojska slabija, a dijelom da će Hibrida možda prijeći na njegovu stranu. To se nije dogodilo, a umjesto toga je Katilina vojska razbijena 5. januara 62. pne. u bitci kod Pistorije. Sam Katilina se, prema navodima historičara, usprkos beznandne situacije hrabro borio u prvim redovima te tako poginuo.
Viaio, Arezzo
Viaio je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 329 m.
Tribromometakrezol
Tribromometakrezol je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 344,826 Da.
Blue Grass, Iowa
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.452 stanovnika, što je 283 (24,2%) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-1316
Kosmos-1316 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Drugi robovski rat
Drugi ustanak robova bio je neuspešna pobuna robova koja se desila između 104. i 100. godine pre n. e. na Siciliji u doba Rimske republike.
Kosmos-1316
Kosmos-1316 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 15. oktobra 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1316 je bio osmatrački satelit.
Drugi robovski rat
Konzul Gaj Marije je regrutovao ljude u Cisalpskoj Galiji za rat u Kimbriji. Zatražio je pomoć od Nikomeda, kralja Bitinije. Dodatne trupe međutim nisu bile obezbeđene zbog optužbe da su rimski sakupljači poreza pretvarali u robove slobodne ljude koji nisu mogli da plate. Marije je objavio dekret po kome svi saveznički slobodnjaci moraju biti pušteni na slobodu ako su se nalazili u rimskom ropstvu.
Oko 800 robova je bilo pušteno sa Sicilije. Ti robovi su međutim podbunili druge i nagovorili ih da napuste svoje gospodare i oslobode se. Ustanak je izbio kad je guverner naredio da se vrate. Rob po imenu Salvije sledio je stope Evnusa, te je bio izabran za vođu ovog ustanka. Uzeo je ime Trifon, po Diodosu Trifonu, seleukidskom vladaru.
Trifonova vojska je brojala hiljade izvežbanih i dobro opremljenih robova i podrazumevala je 2.000 konjanika i 20.000 pešaka. Rimski konzul Manije Akvilije uspeo je da uguši ustanak nakon velikog napora. To je bio drugi u seriji ustanaka robova u Rimskoj republici.
Cassano Irpino, Avellino
Cassano Irpino je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 483 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 569 m.
Nuevo Buenavista, San Miguel Soyaltepec
Nuevo Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Soyaltepec.
Kosmos-1317
Kosmos-1317 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Nuevo Buenavista, San Miguel Soyaltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 266 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Kosmos-1317
Kosmos-1317 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 31. oktobra 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1250 kilograma. Kosmos-1317 je bio satelit za rano upozoravanje na pojavu interkontinentalnih balističkih raketa.
El Agüita (razvrstavanje)
El Agüita ima više značenja:
Zajezda
Zajezda je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Budinščina, Krapinsko-zagorska županija. U naselju se nalazi Dvorac Zajezda, Župna crkva uznesenja Blažene djevice Marije, groblje te Centar za odgoj, obrazovanje i osposobljavanje (tzv. popravni dom za mlade). ,
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 463 stanovnika te 133 obiteljskih kućanstava.
Casello, Pesaro e Urbino
Casello je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
WorldPride
World Pride je naziv za festivalsku proslavu Dana ponosa LGBT osoba, u kojoj učestvuju homoseksualne, biseksualne i transseksualne osobe iz celog sveta. Proslave World Pride-a se u svetu odrzavaju svake četiri godine,a prva od njih je organizaovana u u Rimu 2000. godine. Naredni World Pride je održan u Parizu 2004. godine. Na poslednjem World Pride-u, održanom u Minhenu 2008. godine, odlučeno je da domaćin sledeceg World Pride-a 2012. godine bude London.
San Antonio, Tumbalá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 403 m.
Attu Station, Alaska
Atu Stejšon je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Aljaska.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 21, što je 1 (5,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
St. Martin, Mississippi
Sent Martin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.730, što je 1.054 (15,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Salvial, Ixtlahuacán del Río
El Salvial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 233 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1544 m.
Putna, Bolotești
Putna je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Bolotești.
Villaurbana, Oristano
Villaurbana je naselje u Italiji u provinciji Oristano, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1701 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 89 m.
El Ahijadero (razvrstavanje)
El Ahijadero ima više značenja:
Kosmos-1318
Kosmos-1318 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 3. novembra 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6700 kilograma. Kosmos-1318 je bio osmatrački satelit.
Pad Carigrada (1204)
thumb|350px|right|thumb|„Ulazak krstaša u Carigrad“(1840), [[Ežen Delakroa]] Prvi pad Carigrada obuhvata dva zauzimanja Carigrada koja su izveli krstaši IV krstaškog pohoda: I to predstavlja prvi put da je jedna strana vojska uspela da probije Carigradske bedeme. Iako je početni cilj ovog pohoda bio napad na islamski Egipat, krstaši su po nagovoru Mlečana napali hrišćansku Vizantiju i na kraju je srušili. Posle oba zauzeća, grad je pretrpeo strahovito pljačkanje i razaranje u požarima koje su izazvali krstaši. Direktna posledica krstaškog zauzeća Carigrada bila je zamena pravoslavnog Vizantijskog carstva, katoličkim Latinskim carstvom, a na širokom vizantijskom prostoru su nastale nove države na zapadnim: i vizantijskim tradicijama:
Stanje u Vizantiji
U Vizantiji je 1185. godine na presto seo Isak II Anđel (Anđeo), nesposobni vladar koji je za svoje vladavine uspeo da poništi sve pozitivne tekovine vladavine Komnina u čije je vreme Vizantija po poslednji put postala najjača balkanska sila.
Kensington, Maryland
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.213, što je 340 (18,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dryosaurus
Dryosaurus ("gušter-hrast", Grčki δρυο/dryo - "hrast" i σαυρος/sauros - "gušter"; naziv je dobio prema obliku obraznih zuba, koji liče na lišće hrasta) je bio rod ornitopoda koji su živjeli tijekom perioda kasne jure, prije 155 do 145 milijuna godina. Bio je iguanodont, a isprva je klasificiran kao hipsilofodont. Njegovi ostaci pronađeni su na zapadu Sjedinjenih Američkih Država, a prvi put je pronađen u kasnom 19. stoljeću. Jedina poznata vrsta je Dryosaurus altus, ali su se Valdosaurus canaliculatus (Engleska) i Dysalotosaurus lettowvorbecki (Tanzanija) prije također smatrali vrstama ovog roda.
Pad Carigrada (1204)
Stanje u Vizantiji
Njegovu vladavinu, koju je pretežno proveo u lovu, okončao je njegov brat Aleksije III Anđel (Anđeo), koji ga je oslepeo i sa njegovim sinom bacio u tamnicu u aprilu 1195. godine.
Isakov sin Aleksije uspeo je da pobegne iz zatvora tokom pobune Manojla Kamice i da otplovi u Ankonu. Nakon toga Aleksije se uputio kod svoje sestre Irene koja je bila udata za Filipa Bavarkog, svetog rimskog cara.
Prilike na Zapadu
Prilike na Zapadu bile su zrele za novi krstaški pohodi nakon što je Saladin 03. oktobra1187. godine zauzeo Jerusalim, a krstaši predvođeni Filipom II, Barbarosom i Ričardom Lavljim Srcem nisu uspeli da ga povrate. Dolazak Inoćentija III na čelo Svete Stolice 1198. godine, samo je ubrzalo pripreme.
On je još iste godine poslao svoje legate i pisma širom Evrope najavljujući novi pohod, a čuveni orator Falko od Nulija počeo je propovedi o neophodnosti novog krstaškog pohoda. Naredne godine uveden je poseban porez na crkvena primanja, koji je bio preteča stalnog izvora finansija za Papstvo kasnije. Kao rezultat svega ovoga na viteškom turniru koji je priredio Tibo III od Šampanje, nekoliko franačkih vitezova borilo se pod znakom krsta umesto pod svojim grbovima, a među njima bio je i Žofroa de Vilerden, pisac čuvene istorije četvrtog krstaškog pohoda.
Urduk
Urduk je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 50 stanovnika.
Hrithik Roshan
Hrithik Roshan (10. januar 1974) je indijski filmski glumac. Nakon nastupa kao dijete-glumac 1980-ih, Roshan je svoj odrasli filmski debi imao godine 2000. u filmu Kaho Naa... Pyaar Hai. Za tu je ulogu nagrađen Filmfareom za najboljeg glumca i najbolji muški debi. Slijedile su glavne muške uloge u filmovima Fiza i Mission Kashmir (2000) i sporedna uloga u blockbusteru Kabhi Khushi Kabhie Gham... (2001), koji je tada bio najkomercijalniji indijski film na stranim tržištima.
La Yerba (razvrstavanje)
La Yerba ima više značenja:
Hrithik Roshan
Nakon nekoliko manje uspješnih uloga 2002. i 2003. godine, slijedili su blockbuster Koi... Mil Gaya (2003) i njegov nastavak Krrish (2006), za koje je dobio brojne nagrade. Roshan je treći Filmfare za najboljeg glumca dobio 2006. zahvaljujući ulozi u akcijskom filmu Dhoom 2, a četvrti za Jodhaa Akbar a za koju je također nagrađen na Zlatnom minbarskom filmskom festivalu. Zbog tih je dostignuća postao jedna od važnih ličnosti hindi kinematografije. Kasnije je pohvaljen zbog uloga u filmovima Guzaarish (2010), Zindagi Na Milegi Dobara (2011) i Agneepath (2012), svom najvećem komercijalnom uspjehu.
Pad Carigrada (1204)
Početak krstaškog pohoda
Na čelo četvrtog krstaškog pohoda postavljen je Bonifacije Montferatski(markiz Monferata), a za cilj je proglašeno osvajanje Egipta. Krstaši su se dogovorili sa Mlečanima da ih oni za 85.000 srebrnih maraka prevezu do Egipta tako da je mesto okupljanja za većinu bila Venecija, dok je samo mali broj krstaša krenuo direktno iz Francuske. Dogovor koji je postignug sa mletačkim duždom bio je da se Mlečanima plati da prebace do Egipta 30.000 vojnika i 4.500 konja sa ratnom opremom i zalihama, kao i njihovo učešće u podeli osvojenih teritorija.
Kada su se krstaši skupili u Veneciji ispostavilo se da im nedostaje novca da plate prevoz do Egipta. To je iskoristio Enriko Dandolo „da od krstaške gluposti načini trgovački posao“(Karl Marks). Mletačkoj republici koja je nadavno uspostavila trgovačke veze sa islamskim Egiptom, nikako nije odgovaralo da se tamo zarati, zato je krstašima predloženo da kao kompenzaciju zauzmu za Mlečane utvrđeni Zadar koji je tada bio u sastavu Mađarske, koja je podržavala i učestvovala u pohodu. Ovom predlogu se usprotivio jedan deo krstaša i sam Inoćentije zbog toga što se skretalo sa puta i zato što se napadao hrišćanski grad, ali je pohod krenuo ka Zadru bez obzira na protivljenja jednog dela krstaša i zabrane koju je stavio Inoćentije.
Žofroa de Vilerden u svojim memoarima, ovako je opisao polazak krstaša iz Venecije i njihov dolazak do Zadra: thumb|340px|right|thumb|„Dandolo propoveda krstaški rat“(XIX vek),[[Gistav Dore]]
Osvajanje Zadra i ponuda Aleksija Anđela
Kada su se krstaši pojavili pred Zadrom stanovništvo i posada je na bedeme i kule istakla barjake sa krstovima kao znak da podržavaju njihov pohod, ali su krstaši bez obzira na to zauzeli gradsku luku i otpočeli opsadu. Zadar se predao krstašima pod uslovom da životi stanovnika budu pošteđeni. Nakon toga grad beše podeljen među osvajačima. Mlečani su preuzeli deo grada uz luku, dok su krstaši preuzeli ostatak grada. Početkom decembra u Zadar je prispelo poslanstvo koje je poslao Filip II Bavarski u svoje ime i u ime Aleksija Anđela sa ponudom krstašima da mu povrate presto.
Žofroa de Vilerden u svojim memoarima, ovako opisuje poruku koju je donelo to poslanstvo:
Jedan deo krstaša oštro se usprotivio daljim skretanjima sa puta i zahtevao je da se odmah krene ka Siriji. Drugi deo se zalagao za osvajanje Carigrada čime bi se došlo do sredstava i vojne podrške koju je vizantijski princ obećao koja bi bila od velike pomoći u nastavku pohoda. Inoćentije je poslao je pismo u kome je objavljivao ekskomunikaciju Mlečana, ali je Bonifacije odbio da ga objavi krstašima. Drugo pismo u kome se Inoćentije oštro usprotivio bilo kakvoj akciji u Carigradu, stiglo je u Zadar, nakon što su krstaši prihvatili Aleksijevu ponudu i otisnuli se ka Zlatnom rogu.
Put do Carigrada
Krstaška flota uništila je Zadar 7. aprila 1203. godine i uputila se na jug. Na svom pohodu zastali su u Draču koji im je otvorio kapije i priznao Isaka i Aleksija za zakonite careve. Sledeća stanica na njihovom putu bio je utvrđeni grad Krf. Posada grada odbila je da im otvori kapije, nakon čega su krstaši opljačkali i spalili sva naselja i letinu na Krfu, da bi se 24. maja 1203. godine otisnuli sa Krfa ka ostrvu Andros u Egejskom moru koje su takođe opljačkali i spalili. Krstaška flota prošla je Helespont(Dardanele) i stigla u Abidos, grad na obali Mramornog mora. Tu su u okolini grada opljačkali svu letinu i 23. juna 1203. godine uputili su se ka manastiru svetog Stefana, nadomak Carigrada.
Žofroa de Vilerden u svojim memoarima, ovako opisuje utisak koji je Carigrad ostavio na krstaše:
Krstaši su se 24. juna 1203. godine iskrcali u Halkedonu, malom mestu na azijskoj obali Bosfora. U Halkedonu se nalazio carski dvorac u koji su se uselili krstaški vlastelini. Car Aleksije je poslao je odred od 500 konjanika da protera krstaše iz palate, međutim krstaši su ih pobedili i Vizantinci su se u neredu povukli. Nakon toga su krstaši ušli u Hrisopolj i na taj način preuzeli kontrolu nad azijskom obalom Bosfora. U Hrisopolju su 2. jula dočekali Aleksijevo poslanstvo, na čijem je čelu bio Nikola Roa, sa pismom u kome on zahteva objašnjenje od njih šta rade na njegovoj zemlji pošto je on hrišćanin i oni su hrišćani, a njihov cilj je borba protiv nevernika. Aleksije je pored toga ponudio hranu i sredstva za njihovo napuštanje Vizantije, ali je i zapretio vojnom intervencijom. Iako su bedemi Carigrada bili jaki i njegovi branioci brojni, stanje u vizantijskoj vojsci je bilo katastrofalno, jer su se na ključnim mestima nalazili ljudi koji su do njih dospeli uz pomoć veza i novca, a ne vojnih zasluga. O tome najbolje svedoči primer Mihajla Strufnosa, admirala carske flote koji je prodao brodsku opremu da bi se obogatio, tako da vizantijska flota uoči krstaškog napada praktično i nije postojala.
Narednog dana su na jednom brodu isplovili mletački dužd i markiz Monferata sa princem Aleksijem sa ciljem da stanovništvu grada pokažu zakonitog vladara, ne bi li to pokrenulo prevrat u gradu, ali narod nije bio oduševljen njegovom pojavom, tako da su se krstaši na kraju odlučili za napad na grad.
Početak napada
Prvi krstaški udar bio je usmeren na luku, koja je vrlo lako zauzeta. Nakon toga krstaši su se okrenuli ka Peri. Venecijanci koji su živeli u Peri spaljuju Veliki Bastion i omogućuju krstašima da prodru u Peru i ovladaju njom. Teodor Laskaris je pokušao da odbije krstaške napade, ali je bio poražen i povukao se, nakon čega je sa Zlatnog roga sklonjen lanac koji je sprečavao krstaške brodove da uplove.
Franački vojnici zauzeli su položaje prema carigradskom kopnenom bedemu, koncentrišući svoje napade na deo bedema oko kvarta Vlaherna(severozapadni deo grada) koji je bio najslabiji, dok su Mlečići napadali taj deo grada sa mora. Vizantinci na čelu sa Teodorom Laskarisom pokušavali su sve vreme da odbiju napade i poraze krstaše, ali bez uspeha. Tokom borbi zarobljen je i Teodorov brat Konstantin.
Napad na grad i požar
Krstaši su 17. jula krenuli u završni napad. Bonifacije, markiz Monferata je sa odredima iz Burgundije i Šampanje čuvao logor, dok su napad na kopnene bedeme predvodili: Sa morske strane napad su vršili Mlečani na čelu sa poluslepim duždom Dandolom. Tokom sukoba Mlečani su ovladali većim brojem kula na morskim bedemima. Nakon toga su podmetnuli požar koji je brzo zahvatio ceo grad i vrlo brzo progutao veći deo grada.
Aleksijevo bekstvo i predaja grada
Te noći Aleksije III napušta Carigrad noseći sa sobom sve blago koje je mogao poneti, ostavljajući za sobom svoj narod i porodicu. Isak Anđel je sa njegovom ženom Margaritom Arpad oslobođen iz tamnice i vraćen na presto, dok je Aleksijeva žena Jevrosima utamničena, a njena imovina je konfiskovana. On je poslao poslanstvo krstašima izvestivši ih o njegovom preuzimanju vlasti. Isak je nakon toga na krstaški zahtev potvrdio ugovor koji je sa njima zaključio njegov sin i 1. avgusta je princ Aleksije zvanično krunisan za savladara pod imenom Aleksije IV Anđel.
Prikupljanje novca i drugi požar
Aleksije IV je uveo nove namete, ispraznio državnu kasu i konfiskovao imovinu, ali je uspeo da prikupi 100.000 srebrnih maraka, odnosno polovinu obećane sume. Među krstašima je pokrenuto i pitanje šta dalje, ali je na insistiranje Enrika Dandola odlučeno da se sačeka cela suma. Zbog toga je Aleksije krenuo po zemlji u pratnji franačkih vitezova ne bi li prikupio obećana sredstva.
Novi nameti i požar koji je zahvatio Carigrad tokom opsade, stvorili su u gradu veliko antikrstaško raspoloženje. Širom grada sve češće su izbijali sukobi između Vizantinaca i krstaša. Sukobi dostižu kulminaciju kada krstaši podmeću novi požar u kome je izgoreo veći deo grada oko crkve sveta Sofija. Nakon ovoga svi Latini koji su bili u gradu, napustili su ga plašeći se odmazde domaćeg stanovništva.
Mladi car se vratio u prestonicu 11. novembra, ali bez sakupljenih sredstava da isplati krstaše. U carsku palatu Vlaherna krstaši su poslali Konona de Betuna i Žofroa de Vilerdena da objave da će upotrebiti silu, ako bude trebalo da bi namirili svoja potraživanja, što je predstavljalo objavu rata, nakon čega su otpočela ratna dejstva.
Žofroa de Vilerden u svojim memoarima, ovako opisuje to poslanstvo:
Početak sukoba i prevrat
Nakon izbijanja otvorenog ratnog sukoba sa krstašima, Vizantinci su pokušali da spale krstašku flotu i da na taj način spreče napad na morske bedeme. Na čelu flote bio je Aleksije Duka Murzulf, ali su Mlečani zarobili deo vizantinske flote koja je izvršila napad, a u napadu je stradao samo jedan pizanski trgovački brod. Komanda nad odbranom grada i Carstva ponovo je pala na pleća trojice ljudi kao i u prvom sukobu sa krstašima, pošto je novi car pokazao je istu hrabrost i inicijativu u borbi sa krstašima kao i njegov prethodnik. Svaki od njih trojice poneće igrom slučaja carski venac i na svoj pokazaće se sposobnijim i zaslužnijim od svojih prethodnika koje su služili. Odbranu grada vodili su: Razvoj situacije i kukavičko ponašanje vladara doveli su 25.01.1204. godine do prevrata kojim su Anđeli konačno zbačeni sa vlasti. Za novog cara je proglašen Aleksije Duka(Aleksije V Duka Murzulf), koji je 05.02. ovenčan za cara Vizantije. Aleksije IV je udavljen u tamnici 08.02., a nekoliko dana kasnije u tamnici umire i njegov otac Isak.
Krstaši su se okrenuli ka okolini Carigrada pljačkajući i uništavajući. Na povratku iz pljačkanja Fileje Aleksije V sa vojskom ih je napao. Krstaši su potukli Vizantince, a sam car Aleksije je jedva izbegao zarobljavanje. U sukobu su krstaši zarobili ikonu Bogorodice za koju se smatralo da ju je napravio jevanđelist Luka i koja je imala veliki ugled u narodu.
Napad na grad
Pripreme su okončane i 08.04. počeo je napad na grad sa morske strane. Nakon teških borbi Vizantinci su uspeli da odbiju napade i krstaši su bili primorani da se sa brodovima vrate na drugu stranu Zlatnog roga. Nakon ovog poraza, održano je veliko zasedanje da bi se dogovorili šta dalje. Bilo je predloga da se od svega dignu ruke, da se pokuša sa kopna, ali je na kraju prihvaćen predlog na kome su Mlečani insistirali. Njihov predlog bio je da se napad nastavi na istom mestu jer je taj deo carigradskih bedema najslabiji, ali da se ovog puta više brodova poveže zajedno i da se na taj način stvore veliki splavovi kojima bi se lakše napali morski bedemi.
Povezivanje brodova je trajalo nekoliko dana, tako da je 13.04. otpočeo novi napad. Međutim,Vizantinci su i ovog puta uspeli da uspešno odbijaju krstaške napade. Tokom borbe,vetar je promenio smer i počeo da duva sa severa tj. sa Zlatnog roga ka gradu. Takav vetar je privukao brodove uz same morske bedeme. Dva broda Raj i Hodočasnik koja su bila povezana toliko su prišla bedemima da su se lestve sa brodova povezale sa jednom od kula. To su odmah iskoristili: koji su prešli na kulu i otpočeli borbu sa njenom iznenađenom posadom. Za to vreme na nju su počeli da prelaze i drugi krstaši i ubrzo su ovladali celom kulom. Nakon toga su i drugi brodovi prišli kulama i na sličan način otpočeli njihovo zauzimanje, tako da su krstaši počeli da ovladavaju morskim bedemima. Aleksije V pokušao je rečima da ohrabri vojnike i da ih povede u protivnapad, ali je razbijenim redovima Vizantinaca potpuno pao moral i oni su se u neredu povukli ka gradu. On se nakon toga povukao do dvorca Bukeleon. Tamo je pokupio Aleksijevu ženu Jevrosimu i ćerku Evdokiju(bivšu ženu Stefana Prvovenčanog) i sa njima je napustio grad kroz Zlatnu kapiju.
Nakon Aleksijevog napuštanja grada u crkvi sveta Sofija za cara je proglašen Konstantin Laskaris. On je sa svojim bratom pokušao da se na čelu Varjaške straže suprodstavi krstašima, ali je bitka već bila izgubljena, tako da su na kraju i braća napustila Carigrad.
Pljačkanje Carigrada
Obezglavljena i nemoćna prestonica Vizantijskog carstva suočila se sa krstaškim pljačkanjem i razaranjem, koje se smatra za jedno od najstrašnijih koje su zadesile neki grad. Tokom četiri dana koliko je trajalo, po nekima, divljanje krstaša gradom, tokom koga je veći deo naroda preživeo mučenja,masakriranja i silovanja kojima su bile izložene sve osobe bez obzira na godine ili pol. Krstaši su uništili veći broj crkava,dvorova,manastira i skulptura(među njima su bile i skulpture koje su izradili antički majstori Fidija i Praksitel) i opljačkali dobar deo ikona,relikvija i skulptura koje su se čuvale u gradu. Vođa krstaša Bonifacije Monferatski zauzeo je za sebe dvorac Bukeleon sa svim blagom, dok je Anri Flandrijski(brat Balduin Flandrijskog) to učinio sa dvorcem Vlaherna.
Podela zemalja i stvaranje Latinskog carstva
Kada se pljačkanje Carigrada okončalo formiran je savet od 12 istaknutih vitezova koji je za cara novog Latinskog carstva izabrao: Novi car se oženio udovicom Isaka Anđela i majkom Aleksija IV Anđela Margaritom Arpad,ćerkom mađarskog kralja. Za prvog latinskog vaseljenskog patrijarha izabran je mlečanin Toma Morosini.
Već prilikom izbora novog cara i podela zemalja pokazala se dovitljivost Enrika Dandola, zbog načina na koji je on iz cele stvari izvukao najbolje za državu svetog Marka. Karakter tog „novog ugovora Mlečana sa krstaškim glupacima, kojima su bez milosti podvalili i koji su zajedno sa svojim neotesanim kneževima bili samo oruđe u rukama tih trgovaca“(Karl Marks) najbolje se ogleda u navodno pravednom glasanju za novog cara(6 Mlečana i 6 krstaša) i tome da onima drugima pripadne mesto novog patrijarha. Zahvaljujući tome Dandolo je bio u poziciji da za novog cara izabere za Mlečane najpogodnijeg kandidata od krstaša, jer je na 6 istih mletačkih glasova išlo 6 podeljenih krstaških glasova, da bi potom novi patrijarh postao Mlečanin. Tako je praktično Dandolo izabrao i novog patrijarha i novog cara. Na taj način je Dandolo za cara postavio vremešnog Balduina Flandrijskog, umesto ambicioznog vođe četvrtog krstaškog pohoda Bonifacija Monferatskog koji je svojim rodbinskim vezama sa hrišćanskim državama na istoku(krstaškim zemljama,Gruzijom i Jermenijom) pretio da stvori novu jaku državu ili savez država u istočnom Sredozemlju, u trenu kada se Mletačka republika konačno rešila svog tvorca Vizantije i počela da postaje suvereni vladar Sredozemlja. Ugovorom je pored toga predviđeno da su sve krstaške države nastale na prostoru Vizantije vazali Latinskog carstva, dok su teritorije pripojene Mletačkoj republici nezavisne od njega. Dandolo je računao i na to da će međusobni antagonizmi među krstašima dodatno onesposobiti Latinsko carstvo čime bi Mlečani dobili odrešene ruke za vladavinu nad tim delom Sredozemlja. Da se nije prevario pokazalo se odmah, kada je Bonifacije umesto da zauzme posede koji su mu dodeljeni u Maloj Aziji sa vojskom krenuo na Solun zauzevši ga za sebe. Na taj način je omogućio vizantijskim izbeglicama da konsoliduju redove i stvore državu koje će kasnije doći glave krstaškim tvorevinama na Balkanu. Novi car je morao da prihvati takvo stanje i dozvolio mu je stvaranje nezavisne Solunske kraljevine.
Unuci poslednjeg vladara iz dinastije Komnina Andronika I,David i Aleksije koji su se, posle njegovog nasilnog zbacivanja sa vlasti, sklonili na gruzijski dvor kod svoje rođake kraljice Tamare(1184-1212). Zahvaljujući potpunom rastrojstvu koje je zavladalo Carstvom tokom krstaške opsade Grada, oni su uz njenu pomoć početkom aprila(pre konačnog sloma Vizantije) zauzeli Trapezunt i u njemu osnovali novu državu znanu kao Trapezuntsko carstvo. Mlađi brat David, započeo je prodor na zapad duž crnomorske obale koji je nakon zauzimanja Sinope,Paflagonije i Herakleje zaustavio Teodor Laskaris.
Aleksije Duka pobegao je u Mesinopolj, u Trakiji, gde je Aleksiju III vratio njegovu ženu i ćerku. Ovaj ga je lepo primio, obećavši mu ćerku za ženu, ali ga je prvom prilikom oslepeo. Latini su ga kasnije utamničili i pogubili bacivši ga sa vrha stuba u Carigradu, a njihove tamnice dopao se i nekadašnji car Aleksije III. Činjenicu da krstaši nisu zauzeli odmah zemlje u Maloj Aziji iskoristili su braća Laskarisi koji su u Nikeji osnovali Nikejsko carstvo.
Brat od strica Isaka i Aleksija Mihajlo osnovao je posle pada Carigrada od vizantijskih teritorija na istočnom Balkanu Epirsku despotovinu koja je obuhvatala prostor od Drača do korintskog zaliva sa prestonicom u Arti.
Spink County, South Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Dryosaurus
Paleobiologija
thumb|left|Skelet vrste D. altus (ispod) sa skeletom roda [[Ceratosaurus]]
Spink County, South Dakota
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 6.415, što je 1.039 (-13,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dryosaurus
Paleobiologija
Dryosaurus je imao dug vrat, duge i vitke noge i dug, ukrućen rep. Goljenična kost je bila duža od bedrene. Krstača se sastojala od šest spojenih kralježaka, a prepubis i postpubis su bili dugi. Na rukama je imao pet kratkih prstiju. Poznati primjerci bili su dugi između 2,4 i 4,3 metra i teški između 77 i 91 kilograma. Međutim, veličina odraslih jedinki nije poznata zato što do sada nisu pronađeni odrasli primjerci Dryosaurusa.
Dryosaurus je imao rožnat kljun i obrazne zube i bio je biljožder, kao i ostali ornitopodi. Neki znanstvenici smatraju da je imao strukture slične obrazima kako mu hrana ne bi ispadala iz usta dok ju je žvakao.
Brz i okretan trkač sa snažnim nogama, Dryosaurus je koristio svoj ukrućeni rep kao protutežu prednjem dijelu tijela. Vjerojatno se oslanjao na brzinu za obranu od grabežljivaca.
Ishrana i zubi
Zube Dryosaurusa, prema kuratoru muzeja Johnu Fosteru, karakterizira "jak srednji greben na lateralnoj površini". Dryosaurus se uglavnom hranio niskom vegetacijom u drevnoj naplavnoj ravnici koju je nastanjivao.
Rast i razvoj
John Horner i kolege proveli su jedno histološko istraživanje po pitanju rasta Dryosaurusa i još dva ornitopoda. Svi istraživači su pregledali kosti Dryosaurusa, od kojih ni jedna nije pripadala odrasloj jedinki. Zaključili su da je rast kod Dryosaurusa završavao tek sa 15 godina starosti. Kod manjeg ornitopoda Orodromeusa odrastanje se vrlo brzo odvijalo, te je on dostizao punu veličinu sa 4 do 6 godina.
Ostaci tek izleglog Dryosaurusa pronađeni u Dinosaur National Monumentu u Utahu potvrđuju da je Dryosaurus slijedio sličan kraniofacijalni razvoj kao i ostali kralježnjaci; oči su mu proporcionalno bile velike, a njuška kratka dok je bio mlad. Kako je rastao, tako su njegove oči postajale proporcionalno manje, a njuška proporcionalno duža.
Otkriće i nalazišta
Prvi pronađeni primjerak sastojao se od jednog zuba, zdjelice i jednog zadnjeg uda (YPM 1876) i potiče iz Como Bluffa u Wyomingu, jednog poznatog "groblja dinosaura" formacije Morrison. Othniel Charles Marsh (1878.) je opisao taj primjerak kao novu vrstu roda Laosaurus – Laosaurus altus. Marsh je tek nakon otkrića još primjeraka primijetio važne razlike između te i drugih vrsta roda Laosaurus, kao što su duži vratni kralješci i tanji prepubis; zato je 1894. uspostavio rod Dryosaurus.
Formacija Morrison
Ostaci Dryosaurusa su pronađeni u stratigrafskim zonama 2-6 u kasnojurskim slojevima formacije Morrison, koja se nalazi na zapadu Sjeverne Amerike. Na jednom spektakularnom nalazištu blizu Uravana (Colorado) pronađeno je stotine primjeraka vrste D. altus, i to u različitim stadijima odrastanja. Druga mjesta na kojima su pronađeni ostaci Dryosaurusa su Bone Cabin Quarry, zatim Red Fork u Wyomingu i Lily Park u Coloradu.
Sistematika
Dryosaurus je pripadnik porodice Dryosauridae, koja je po njemu i dobila naziv. Srodstvo između Dryosaurusa i ostalih pripadnika ove porodice nije jasno.
Dryosaurus se dugo smatrao pripadnikom porodice Hypsilophodontidae. Tek su Milner i Norman 1984. godine, na osnovu razlika između Dryosaurusa i ostalih hipsilofodonta, za njega uspostavili odvojenu grupu. Cooper (1985.) je postavio danas odbačenu potporodicu Dryosaurinae, koju je svrstao unutar Hypsilophodontidae.
Unuk
Unuk (unuče) ili unuka (unučica) ako je žensko) je naziv za člana porodice, a to je dijete vlastitog dijeteta, sina ili kćeri.
Los Ángeles, San Diego de Alejandría
Los Ángeles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Diego de Alejandría.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1969 m.
San Isidro de la Cuesta, Puruándiro
San Isidro de la Cuesta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Puruándiro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 150 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1732 m.
Zaklepica
Zemljopis
Naselje se proteže na površini od 0,78 km². Nalazi se u Sjevernoj Posavini pored mjesta Posavski Bregi.
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Zaklepici stanuje 101 stanovnik. Oni žive u 30 domaćinstava. Gustoća naseljenosti iznosi 129,49 st./km².
Al Majd, Hajjah
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1542 m.
Casello, Lecco
Casello je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 609 m.
Castellaro, Ferrara
Castellaro je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Ušivak
Ušivak je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 592 stanovnika.
Trikain mezilat
Trikain mezilat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 261,295 Da.
El Choy, Ciudad Valles
El Choy je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Zadrkovec
Zadrkovec je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji.
Zemljopis
Administrativno je u sastavu grada Svetog Ivana Zeline. Naselje se proteže na površini od 2,39 km².
Stanovništvo
Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine u Zadrkovcu živi 196 stanovnika i to u 55 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 82,01 st./km².
Stanley County, South Dakota
je okrug u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 2.966, što je 194 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-1319
Kosmos-1319 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1319 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 13. novembra 1981. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-1319 je bio osmatrački satelit.
Orrick, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 837, što je 52 (-5,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Мрчковац
Демографија
У насељу Мрчковац живи 274 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 44,3 година (40,7 код мушкараца и 48,0 код жена). У насељу има 91 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,60.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Groß Ippener
Gros Ipener je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Oldenburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.155 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3458006.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Oldenburg Gros Ipener se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Oldenburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 32 metra. Površina opštine iznosi 28,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.155 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Viamaggio, Arezzo
Viamaggio je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 870 m.
Zastražišće
Zastražišće je malo brdsko mjesto na otoku Hvaru, u sastavu općine Jelsa.
Zemljopisni položaj
Nalazi se na 43° 8' 43" sjeverne zemljopisne širine i 16° 50' 8" istočne zemljopisne dužine, 8 km zapadno od Gdinja, 5 km od Selaca Bogomoljskih i 8 km od Bogomolja te 4 km istočno od Poljica.
Od općinskog središta Jelse je udaljeno 14km, a nalazi se na nadmorskoj visini od 193 m.
Stanovništvo
U podacima popisa iz 1869. sadrži podatke za naselje Poljica.
Ime
Ime dolazi od stražarnice na brdu Vela Glava (305 m). Na kojem su bile postavljene zadnje straže grada Hvara, Vela Glava dominira ovim krajem i na njoj je postavljena stražarnica za dojavu požara. Sa brda Vela Glava pruža se prekrasan pogled na Makarsko primorje sa sjeverne strane i na Pelješac i Korčulu sa južne strane.
Zaseoci
Zastražišće se sastoji od nekoliko zaselaka: Mola Bonda, Podstrana, Donje Polje i Grudac. Zajednička su im škola, groblje, župna crkva Sv. Nikole koja se nalazi na malenom brežuljku i potjeće s kraja 19. st. U selu postoji i crkva Sv. Barbare. Selo je okruženo vinogradima, maslinama i poljima lavande. Iz zastražišća se dolazi i do nekoliko uvala na sjevernoj obali Hvara. Zastražiške uvale na sjevernoj strani gledajući od zapada prema istoku su: Vela Stiniva, Stanji Mir, Sinjava, Dubac, Kjušna, Kruševa i Pokrvenik. Osim Vele Stinive Pokrvenika i Dubca ostale uvale nisu nastenjene u zimskim mjesecima. U zimskim mjesecima u uvali Dubac jedini žitelj je poznati Hvarski ribar Ignacije Zaninović sa svojim brodom Fantazija.
Izvori
Zastražiške uvale na sjevernoj strani gledajući od zapada prema istoku su: Vela Stiniva, Stanji Mir, Sinjava, Dubac, Kjušna, Kruševa i Pokrvenik. Osim Vele Stinive Pokrvenika i Dubca ostale uvale nisu nastenjene u zimskim mjesecima. U zimskim mjesecima u uvali Dubac mjesto ima samo jednog stanovnika.
Kosmos-1320
Kosmos-1320 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1320 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 28. novembra 1981. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1320 je bio komunikacioni satelit.
Zasiok
Zasiok je naselje u općini Hrvace, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.
Zemljopis
Naselje se nalazi u blizini Perućkog jezera.
Familia Martorell, Ensenada
Familia Martorell je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Zasiok
Stanovništvo
U 1869. i 1921. podaci su sadržani u naselju Vučipolju. Do 1931. iskazivano kao dio naselja.
Familia Martorell, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Zasiok
Povijest
U NOB-u tijekom Drugog svjetskog rata sudjelovalo je 36 stanovnika.
Messina
Messina (sicilijanski: Missina) sa 243.262 stanovnika je treći po veličini sicilijanski grad, ujedno i administrativni centar istoimene talijanske provincije Messine.
Geografija
Messina leži na krajnjem sjeveroistoku Sicilije, duž krajnjih obronaka masiva Peloritanija na zapadu Mesinskog tjesnaca, točno nasuprot grada Reggija. Messina je udaljena oko 230 km istočno od Palerma i oko 90 km od Catanije.
Historija
Grad su pod imenom Zancle (dosl. srp, zbog oblika luke) u 8. vijeku pne. osnovali grčki kolonisti iz Halkide. Nakon poraza u bitci kod Lade (494. pne.), stanovnici Samosa i Mileta, bježeći pred Perzijancima, uz pomoć tiranina Anaksilasa iz Regiuma zauzeli su Zancle. Novi kolonisti promjenili su mu ime u Messena u čast svog rodnog kraja u Meseniji na Peloponezu. Nakon što su uspjeli vratili svoju nezavisnost, grad su 396. pne. razorili Kartažani pod vodstvom generala Himilkona. Ponovno ga je zauzeo i obnovio sirakuški tiranin Dionizije I, pa je nakon toga bio uključen u rat između Kartažana i sirakuškog tiranina Agatokla. Grad je pao 289. pne. u ruke mamertinskim najamnicima u službi sirakuškog kralja Agatokla, koji ga je pretvorio u centar svoje dominacije na Siciliji. Pritisnuti s jedne strane Sirakužanima i s druge Kartažanima, Mamertinci su se 264. pne. povezali s Rimljanima. Nakon tog je uslijedila rimska vojna intervencija koja je na kraju dovela do Prvog punskog rata, za vrijeme kojeg je Messena postao slobodni grad i saveznik Rima. mini|lijevo|250px| Porta Grazia Nakon propasti Zapadnog Rimskom Carstva, Messanom su vladali Goti, Bizant (od 535) i Arapi (od 842). Grad je pretrpio velika oštećenja kada su ga Bizantinci pokušali ponovno osvojiti. Nakon njih grad su 1061. osvojili Normani pod vodstvom Roberta Guiscarda. Za njihove vlasti grad je prosperirao kao trgovačko i kulturno središte. Henrik VI, švapski hohenstaufenski car Svetog Rimskog Carstva, umro je 1197. u Messani. Kad je smrću Manfreda 1266. izumrla sicilijanska grana hohenstaufenske dinastije, Messina je došla pod vlast francuske dinastije Anjou. Kasnije, kao i ostala Sicilija, došla je pod vlast aragonske dinastije, a nakon tog pod vlast španjolskih Burbonaca. Grad je aktivno sudjelovao u Risorgimentu 1821., 1847. i 1848. godine, a na valu tog pokreta zajedno s ostalim gradovima Kraljevine dviju Sicilija godine 1860. postao je dio Kraljevine Italije.
Messina je pretrpila velika oštećena za potresa 1783. i gotovo je potpuno razorena za drugog razornog potresa koji je pogodio grad 1908. godine. Nakon tog je grad obnovljen u duhu moderne arhitekture sa širokim ulicama i niskim armirano-betonskim zgradama, po urbanističkom planu iz 1911. godine. Suvremena Messina je bila važna luka, koju su 1943. koristile Sile Osovine da preko nje dovlače rezerve i tako ojačaju svoju obranu nakon savezničke invazije Sicilije.
Znamenitosti
mini|lijevo|250px| Porta Grazia Najznačajniji spomenici Messine su dvije preživjele starine, katedrala i crkva Annunciata dei Catalani, koja je možda još iz bizantskih vremena i koju su obnovili Normani u 12. vijeku. U Nacionalnom muzeju čuvaju se umjetnine spašene nakon potresa 1908. godine. Messina ima univerzitet koji je osnovan još 1548. godine, Pomorski biološki institut i Botanički vrt.
Transport i privreda
Messina je glavni transportni punkt preko kojeg je Sicilija povezana s ostalom Italijom preko Mesinskog tjesnaca. Iz nje polaze trajekti (uključujući i one željezničke) i hidrogliseri za luke Reggio di Calabria i Villa San Giovanni. Iz Messine polaze sicilijanske željezničke pruge za Palermo i Sirakuzu. Messina je prije svega trgovački centar, ali i značajan industrijski grad u kom se prerađuju agrumi, kemikalije, i proizvode farmaceutski i prehrambeni proizvodi. Velik dio ekonomije grada ovisi o luci, na čijem održavanju radi, kao i radnici na pretovaru roba. Iz mesinske luke se izvoze voće, vino, maslinovo ulje, kemijski i farmaceutski proizvodi, lijekovi i građevinski materijal.
Borgo Breda, Treviso
Borgo Breda je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 121 m.
Cruz de Piedra, San Diego de Alejandría
Cruz de Piedra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Diego de Alejandría.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1869 m.
La Yerbabuena (razvrstavanje)
La Yerbabuena ima više značenja:
Triklabendazol
Triklabendazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 359,658 Da.
Santa Teresa, Puruándiro
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Puruándiro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2093 m.
Emilio Portes Gil, Gómez Farías
Emilio Portes Gil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1624 m.