cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casiripal, Degollado
Casiripal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Degollado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1786 m.
Revolucija u Kirgistanu
Revolucija u Kirgistanu je naziv za narodnu pobunu do koje dolazi 3.4.2010 tijekom posjete generalnog sekretara Ujedinjenih Naroda zbog korupcije, nepotizma i velikog poskupljenja goriva, a koja završava bijegom dotadašnjeg predsjednika Kurmanbeka Bakijeva.
Uvod
Tijekom ljeta 2008. godine dolazi zavisno od interpretacija ozbiljnog incidenta ili pokušaja američkog puča koji biva otkriven od policije u Biškeku kada se privatnom stanu američkog državljanina otkrivaju velike zalihe oružja (automatsko oružje, raketni bacači, nišani za snajpere...). Službena obavjest američke ambasade u vezi incidenta govori da je nekoliko osoba s diplomatskim imunitetom i 10 vojnih osoba (koji u izvještaju ostaju bezimeni) došlo na pomoć u obuci policiji Kirgistana što će biti negirano od svih kirgiških ministarstva i vojnih odjela. Istraga o incidentu će biti zaustavljena zbog "nemogućnosti identifikacije osoba odgovornih za ovaj incident".
Konstantni pad prihoda od električne energije (koja je jedini izvozni proizvod zbog klimatskih promjena i neulaganja rezultira krizom koja biva potpomognuta najavom zatvaranja jedinog rudnika zlata 2010. godine zbog potrošenih zaliha. Posljednji šok za stanovnike Kirgistana postaje odluka o povećanju cijene energije (cijena tople vode raste 400 %, a električne energije 170 % ). U takvoj situaciji predsjednik Bakijev pokušava ojačati svoj režim pritiskom na opozicijske grupe i napadima na nezavisne medije zbog pisanja u talijanskoj aferi njegovog sina Maksima kojeg je prije kratkog vremena postavio za šefa Kirgiškog razvojnog fonda . Jačanje narodnog otpora tim mjerama Bakijev pokušava smanjiti pozivom svim političkim opcijama na sastanak (Kurultai) kako bi predstavio stanje u državi. Na Kurultaiju samo 15 dana prije revolucije Bakijev će dobiti podršku za svoju politiku što će kasnije naglašavati kao primjer narodne podrške, ali tamo će odbiti učestvovati opozicijske stranke koje 17.3.2010. godine šalju ultimatum vladi, ali on neće biti ozbiljno shvaćen.
3.4.2010
Tijekom svog prvog posjeta središnjoj Aziji generalni sekretar UNa Ban Ki-moon je doputovao u Biškek gdje se sastao s predsjednikom Kirgistana Kurmanbek Bakijevom. Posjet Ban Ki-moona je bio obilježen protestima civilnih udruga i novinara koje su zahtjevale od njega da pokrene pitanje kršenja ljudskih prava. Kao odgovor na ove proteste tijekom posjeta generalnog sekretara Ujedinjenih Naroda policija je tijekom uskršnjeg vikenda zatvorila jednog od vođa opozicijskih stranaka
6.4.2010.
To zatvaranje opozicijskih protivnika kao i povećanje cijena goriva rezultira pozivom na proteste protiv vlade na državnoj razini koji će biti dogovoreni za srijedu 7.4.2010. Bez obzira na takav dogovor do opće bune u gradu Talas na sjeverozapadu Kirgistana dolazi dan ranije kada protestanti osvajaju grad nakon što policija odbija pucati u demonstrante i biva masakrirana. okušaj ministra unutrašnjih poslova u smirivanju situacije će dovesti do njegovog zarobljavanja.
Kao odgovor na te događaje u glavnom gradu će Almazbek Atambajeva najpopularniji vođa opozicije biti zatvoren.
7.4.2010.
Tijekom srijede ujutro gomila od nekoliko tisuća demonstranata je krenula u napad na zgrade vlade i televizijske stanice na području glavno grada. Tijekom borbi će poginuti između 50 i 100 osoba, ali demonstranti uspjevaju osvojiti minimalno jednu televizijsku stanicu kao i zgradu parlamenta dok će njihov napad na predsjedničku palaču biti odbijen.
Tijekom ovog revolucionarnog dana u Biškeku demonstranti uspjevaju osvojiti kuću predsjednika, ali raspad javnog reda će u gradu rezultira pljačkama trgovina. Nakon takvog razvoja događaja guverner sjeverne pokrajine Isik Kul dobrovoljno prelazi na stranu demonstranata, dok s druge strane južne pokrajine iz kojih potiče predsjednik ostaju lojalne vladi tako da tamo bježi predsjednik Bakijev u svom avionu u pokušaju organizira lojalne snage.
8.4.2010.
Nakon uspjeha demonstranata državne granica Kirgistana i Kazahstanom je zatvorena.
Tijekom dana dolazi do stabilizacije situacije u Kirgistanu s opozicijom pod kontrolom bivše sovjetske i kirgistanske diplomatkinje Roze Otunbayeve koja kontrolira sjeverni dio države s glavnim gradom dok s druge strane predsjednik Bakijev kontrolira južni dio.
Po pitanje odnosa s SADom opozicijska vlada u Biškeku je podijeljena između šefice vlade Roze Otunbajeve poznate po proameričkim i njenih ministara s proruskim stajalištima.
Kraj tjedna
Predjednik Bakijev nakon dolaska u Oš gdje vladaju red i mir, počinje obilaziti lojalne pokrajine tako da se pojavljuje u selu Markaj gdje organizira vojni štab , potom odlazi u Jalalabad gdje dava intervju za BBC.
U samom Biškeku opozicija uspostavlja red tijekom noći 8. na 9. aprila kada po rječima tamošnjeg ministra unutrašnjih poslova prvi put nije bilo ubijenih od strane pljačkaša, nego "samo" 67 osoba ranjenih vatrenim oružjem. Bez obzira na to pljačke se nastavljaju u sjevernom dijelu države gdje bande pored ostalog pljačkaju tamošnja poznata turistička odmarališta dok se u Biškeku tijekom noći petak na subotu stanje napokon smirilo
U vrijeme kada se u Kirgistanu se počinje javljati strah od mogućeg građanskog rata između dvije političke opcije, ali i između kriminalnih grupa i političkih opcija, na jugu države počinju pregovori između predsjednikovih rođaka i predstavnika demonstranata o njegovoj abdikaciji.
Međunarodne reakcije
Međunarodne reakcije na revoluciju se kreću od onih koje pozivaju na uspostavu mira i demokracije (primjer: Njemačka, Ukrajina), preko onih koje pozivaju na povratak ustavnog poretka (primjer: Bjelorusija, Tadžikistan, SAD) do onih koji pozivaju na uspostavu mira kroz dogovor dvije političke frakcije (primjer:Rusija, Kazahstan). Zadnja reakcija od srednjoazijskih država je bila ona u Turkmenistanu koji uvodi zabranu spominjanja događaja i proglašava opsadno stanje (zabrana hodanja na ulicama nakon 22:00, obavezno policijsko legitimiranje u jutarnjim satima)
Zbog ovih događaja SAD koji je kroz Kirgistan poslao poslao u martu 50 tisuća vojnika u Afganistan je odlučio da trenutačno odustane od daljnjih vojnih operacija kroz ovu državu. Rusija je s druge strane poslala dvije manje vojne jedinice kako bi zaštitila svoje tamošnje vojne baze, dok se Uzbekistan 9.4. 2010 godine odlučio na zatvaranje svoje granice s Kirgistanom
Kasniji događaji
Nakon prvobitnog priznanja revolucinarne vlade od strane Rusije i SADa, njima se 12.4.2010. godine pridružio Kazahstan čiji predsjednik je tijekom sastanka s predsjednikom SADa nazvao Bakijeva svrgnutim predsjednikom i priznao da je njegova država još ranije uspostavila kontakt s revolucionarnom vladom.
Tijekom vikenda kako bi ojačao svoju političku situaciju Bakijev je pozvao na miting podrške u gradu Jalalabad koji će se održati 12.4. 2010. godine s najavom da će on početi svoju akciju sljedećeg dana, ali nakon njegovog neuspjeha predsjednik sklapa dogovor s revolucionarnom vladom o napuštanju položaja predsjednika te podnisi ostavku 16.4.2010. godine koju će ubrzo povući i napušta Kirgistan u smjeru Kazahstana.
Istog dana prelazna vlada Roze Otunbajeve je donijela odluku o produženju jednogodišnjeg najma vojne baze Manas SADu pošto je sadašnji najam isticao u julu/srpnju.
Civilne udruge Kirgistana su odlučile uz financijsku pomoć u istočnoj europi zloglasnog Sorosa zbog njegovih financiranja proameričkih revolucija da podnesu izvještaj u Beču i Washingtonu.
Revolucija bez kraja i međunacionalne borbe
U pokušaju stabilizacije političke situacije premijerka Roze Otunbajeve je ujedno proglašena i predsjednicom čiji mandat traje do 31.12. 2011. godine, ali to ne dovodi do mira pošto južni dio države odbija priznati novu vlast. .
Operacija Zimska oluja
Operacija Zimska oluja (njem. Unternehmen Wintergewitter) je bila ofenzivna operacija Trećeg Reicha tijekom Drugog svjetskog rata u kojoj njemačka 4. tenkovska armija nije uspjela ispuniti zadani cilj; probiti obruč oko njemačke 6. armije tijekom bitke za Staljingrad.
Krajem studenog 1942. Crvena armija je uspješno izvršila operaciju Uran, okruživši oko 300.000 vojnika Osovine u i oko Staljingrada. Njemačke snage unutar Staljingradskog džepa i neposredno izvan grada reorganizirane su u Armijsku grupu "Don" kojom je zapovijedao feldmaršal (njem. Feldmarschall) Erich von Manstein. U međuvremenu, Crvena armija usredotočila se je na skupljanje što je više moguće sredstava za eventualni početak planirane operacije Saturn, kojoj je cilj bio izolirati Armijsku grupu "A" od ostatka njemačke vojske. Luftwaffe bila je zadužena za opskrbu njemačkih snaga u Staljingradu preko zračnog mosta, ali se ubrzo pokazalo da nije u stanju dopremiti zadovoljavajuću količinu potrebnih zaliha. Postalo je jasno da će se uspješan proboj napraviti samo ako se krene što je brže moguće.
Mansteinu je obećana potpora četiri tenkovske divizije. Međutim, zbog opiranja vojnog vrha da se oslabe određeni sektori premještanjem njemačkih jedinica, zadatak otvaranja koridora za njemačku 6. armiju je dobila 4. tenkovska armija. Njemačke snage trebale su napasti nekoliko sovjetskih armija koje su polako stezale obruč oko Staljingrada.
Pozadina
lijevo|mini|250px|Istočno bojište između 19. studenog 1942. i 1. ožujka 1943.
Zbog neočekivane veličine njemačkih snaga okruženih u Staljingradu, Stavka (Vrhovno zapovjedništvo Sovjetskih oružanih snaga) 23. studenoga odlučila je pojačati vanjski obruč, pripremajući se za uništenje snaga Sila Osovina zarobljenih unutar obruča. Na dan 24. studenog, nekoliko je sovjetskih formacija započelo s utvrđivanjem kako bi se lakše obranili od mogućeg njemačkog pokušaja proboja sa zapada. Sovjeti su također razmjestili svoje snage da bi onemogućili probojne operacije jedinica unutar obruča. Planovi za operaciju Saturn su započeli 25. studenog, ciljajući na uništenje talijanske 8. armije i raskidanju komunikacijskih veza između njemačkih snaga zapadno od rijeke Don i snaga koje su djelovale na Kavkazu. U međuvremenu je započeto i planiranje operacije Prsten, koja je trebala smanjiti broj njemačkih postrojba unutar Staljingradskog džepa.
Kako je operacija Uran uspješno završena, njemačke snage unutar okruženja bile su preslabe za pokušaj samostalnog proboja. Polovica preostalog oklopa bila je izgubljena tijekom povlačenja i obrambenih borba, a ostatak je bio ograničen nedostatkom goriva i strjeljiva koje Luftwaffe nije mogao isporučiti iz zraka. Feldmaršal von Manstein je predložio protuudar kako bi se probio sovjetski obruč, s operacijom kodnog imena Zimska oluja. Manstein je vjerovao kako Luftwaffe nije u stanju efikasno opskrbiti Osovinske snage u okruženju iz zraka, da je postalo ključno čim prije ih izbaviti. Stoga je 28. studenog poslao Hitleru detaljno izvješće o stanju Armijske grupe "Don", uključujući snagu njemačke 6. armije s procjenama dostupnog strjeljiva za njemačko topništvo unutar grada. Teška strateška situacija bacila je Mansteina u dvojbu može li si priuštiti čekanje s početkom operacije dok sve planirane jedinice za ofenzivu ne budu spremne.
Grb Zapadne Sahare
Grb Zapadne Sahare je kreiran od strane pokreta za nezavisnost Zapadne Sahare. Sastoji se od dvije puške u centralnom dijelu na kojima se viore dvije zastave Zapadne Sahare. Iznad njih se nalazi crveni polumjesec i zvijezda, simbol Islama. Oko grba su dvije maslinove grane, a ispod traka sa natpisom na arapskom: "حرية ديمقراطية وحدة" (Sloboda, Demokratija, Jednakost).
Operacija Zimska oluja
Pozadina
Stavka je odgodila početak operacije Saturn za 16. prosinca jer su se sovjetske snage mučile s uklanjanjem njemačkih branitelja s rijeke Čira. Ofenziva Crvene armije 30. studenoga u tom području u kojoj je sudjelovalo oko 50.000 sovjetskih vojnika natjerala je Mansteins poslati 48. tenkovski korpus da bi zadržali to područje pod kontrolom. Kao odgovor na njemačko pojačanje, u to je područje premještena sovjetska 5. tenkovska armija s oko 71.000 vojnika, 252 tenka i 814 primjeraka topničkog naoružanja. Sovjetska je ofenziva uspjela izbaciti 48. tenkovski korpus iz borbe, koja je bila odabrana da vodi glavni napad na sovjetsko okruženje. Sovjeti su bili upozoreni na nadolazeći njemački napad jer su otkrili kako se 6. tenkovska divizija iskrcala kod grada Morozovska. Crvena je armija zbog toga povukla nekoliko armija iz napada na donji dio rijeke Čira da bi se pripremile za njemački pokušaj proboja.
Njemačke snage
mini|desno|200px|Feldmaršal [[Erich von Manstein, zapovjednik Armijske grupe "Don" tijekom bitke]]
Oslobađajuća operacija je trebala uključiti LVII. tenkovski korpus 4. tenkovske armije, pod vodstvom generala Friedricha Kirchnera, zajedno s 6. i 23. tenkovskom divizijom i armijskim odredom Hollidt, koji se sastojao od tri pješačke divizije i dvije oklopne divizije (11. i 22. tenkovske divizije). Očekivalo se da će u "Zimskoj oluji" sudjelovati ukupno četiri tenkovske divizije, četiri pješačke divizije i tri Luftwaffeove poljske divizije (njem. Luftwaffen-Feld-Divisionen ili LwFD). Njihova zadaća je bila privremeno probijanje koridora do 6. armije. Luftwaffeove poljske divizije nisu bile sastavljene od profesionalnih i treniranih vojnika već većinom od ostalog vojnog osoblja iz stožera te su bile slabo naoružane. Mnogo osoblja koje je obećano za pokušaj proboja nikada nije stiglo, većim dijelom zbog slabe organizacije transporta prema bojištu, dok su neke jedinice koje su trebali biti premještene pod zapovjedništvo Armijske grupe "Don" ostale pod svojim prijašnjim zapovjedništvom. Ostale jedinice unutar Armijske grupe "Don" nisu bile u stalju sprovesti ofenzivnu operaciju, zbog gubitaka kojima su bile izložene u nekoliko zadnjih mjeseci borbi, dok mnoge nove formacije koje su bile obećane nisu stigne na vrijeme.
S druge strane, 11. tenkovska divizija je bila jedna od najkompletnijih njemačkih oklopnih divizija na Istočnom bojištu s obzirom da je netom prije bila premještena iz rezervi. Šesta tenkovska divizija je također bila kompletna zato što je bila premještena iz Zapadne Europe pod Mansteinovu kontrolu. Međutim, 11. tenkovska divizija je bila poslana u pojačanje na donjem toku rijeke Čir, zbog pokrenute sovjetske ofenzive na to područje. Mansteinu je tako ostala 4. tenkovska armija i XLVIII. tenkovski korpus kao glavne komponente za oslobodilačku operaciju. No, unatoč namjerama Nijemaca da pojačaju svoje redove za ofenzivu, njihova obrana na područjima donjeg toka rijeke Čir je postala nestabilna; sovjetski proboj obrane je omeo dolazak 11. tenkovske divizije, koja je bila u mogućnosti uništiti glavninu dvije sovjetske tenkovske brigade. Posljedično, XLVIII. tenkovski korpus je bio uključen u obrambene borbe za rijeku Čir, jer su Sovjeti pritisnuli u cilju zauzimanja aerodroma kod Tatsinskaya (upotrebljavao se za opskrbu iz zraka njemačkih snaga u Staljigradu).
Iako je LVII tenkovski korpus preko svoje volje predan iz Armijske grupe "A" u "Don", 17. tenkovska divizija je dobila naređenje da se vrati u svoje prijašnje područje i nije bila spremna za prelazak u Armijsku grupu "Don" sve do 10 dana nakon što joj je zapovjeđeno. Unatoč problema oko skupljanja dovoljne vojne sile i vidjevši da Sovjeti koncentriraju svoju mehanizaciju na rijeci Čir, Manstein je odlučio krenuti u Operaciju "Zimska oluja" koristeći 4. tenkovsku armiju, nadajući se da će 6. armija pokrenuti ofenzivu sa svoje strane obruča. Manstein se kockao s Hitlerovim prihvaćanjem da je jedini način da 6. armija izbjegne uništenje taj da se pokuša izvući iz okruženja i pretpostavljao je da će se general Paulus složiti sa zapovijedi da njegove snage pobjegnu iz Staljingradskog džepa. 10. prosinca, Manstein je obavijestio Paulusa da će oslobađajuća akcija krenuti unutar 24 sata.
Sovjetske snage
Za potrebe operacije Uran, sovjetski bojnik Georgij Žukov je dopremio 11 sovjetskih armija. Kako bi ojačao ofenzivne sposobnosti Staljingradskog Fronta, preko 420 tenkova, 111.000 vojnika i 556 topničkih topova je prebačeno preko rijeke Volge u periodu od tri tjedna. Crvena armija i Crveno ratno zrakoplovstvo je bilo u mogućnosti skupiti preko milijun vojnika, 13.500 primjeraka topničkog naoružanja, 890 tenkova i 1100 borbenih zrakoplova, organiziranih unutar 66 divizija, pet tenkovskih korpusa, 14 tenkovskih brigada, jednu mehaniziranu brigadu, konjički korpus i 127 topničkih i minobacačkih pukovnija. Kako se obruč zatvorio i Sovjeti nastavili s manjim operacijama, 51. armija je bila smještena na rub vanjskog okruženja s 34.000 ljudi i 77 tenkova. Južnije od njih je bila 28. armija s 44.000 vojnika, 40 tenkova i 707 artiljerijskih topova i minobacača. Istovremeno, Crvena armija je započela s gomilanjem ljudstva i opreme za izvedbu operacije "Saturn" kojoj je cilj bio izolirati i uništiti njemačku Armijsku grupu "A" na Kavkazu.
Njemačka ofenziva
mini|lijevo|250px|Bataljun tenkova Tiger I je dopremljen Armijskoj grupi "Don" s ciljem pojačavanja njemačkih redova
Hothova Četvrta tenkovska armija, tj. njezin LVII tenkovski korpus je započeo sa sjeveroistoka proboj do njemačkih snaga zarobljenih u Staljingradskom džepu. 6. i 23. tenkovska divizija je imala veliki napredak, iznenadivši Crvenu armiju i s leđa prijetivši sovjetskoj 51. armiji. Njemački proboj je trebao predvoditi 503. teški tenkovski bataljun s Tiger I tenkovima, ali oni su stigli do bojišta tek 21. prosinca. Početni napredak ofenzive je bio brz, neke jedinice su prvog dana uspjele pomaknuti liniju za čak 50 kilometara. Nijemcima je pogodovao element iznenađenja, jer "Stavka" nije očekivala tako skoru njemačku ofenzivu, dok general Vasilijevski nije mogao odvojiti 2. stražarsku armiju kao blokadu protiv Mansteinove prve linije. Početni napredak je bio toliko munjevit da je 6. tenkovska divizija uspjela zarobiti netaknutu sovjetsku topničku opremu. Sovjetski otpor je značajnije smanjen nakon što su 6. i 23. tenkovska divizija pregazile glavninu ruskog pješaštva. Zapravo, 302. divizija 51. armije je bila poražena do kraja prvog dana operacije. Iako je sovjetsko pješaštvo brzo pojačalo sela koja su se nalazila na smjeru njemačkog napada, konjica Crvene armije u tom području je bila iscrpljena zbog tjedana borbi i nije bila u stanju pružiti ozbiljniji otpor. Unatoč početnom uspjehu, LVII tenkovski korpus nije mogao postići odlučujuće rezultate. Postojalo je i izvješće o velikom otporu nasuprot 23. tenkovske divizije, unatoč dobrog napredovanja prvog dana ofenzive. Drugog dana operacije, 13. prosinca, 6. tenkovska divizija je izmijenila vatru s sovjetskim 5. tenkovskom armijom, koja je bila zadužena za slabljenje njemačke obrane oko rijeke Čir. Njemačke postrojbe su bile u mogućnosti napasti i uništiti sovjetski oklop, koji je bio prisiljen na prelazak rijeke Alksay. Od tog trenutka se u okolici sela Verhne-Kumskog počela voditi glavna bitka među oklopnim snagama. Iako su pretrpili velike gubitke, sovjetske postrojbe su do kraja dana uspjele potisnuti njemačke snage natrag do obale rijeke Alksay, ali sovjeti nisu uspijeli zauzeti selo. Međutim, gubitci koje je pretrpila Crvena armija u blizini Verhne-Kumskog su omogućili 6. tenkovskoj diviziji kraću superiornost u broju tenkova. Bitka za selo Verhne-Kumski je nastavljena kroz naredna tri dana, u kojima je Crvena armija pokrenula nekoliko protunapada na nekoliko mostobrana preko rijeke i njemačke jedinice u selu. Nijemci su u selu uspijeli navući sovjetske tenkove i uništiti ih dobro pozicioniranim protutenkovskim topovima. Uz tešku vatrenu potporu Luftwaffea, Nijemci su ostvarili lokalni uspjeh i počeli s pritiskom prema rijeci Myshkova. Tijekom tog napada 6. tenkovska divizija je pretrpila teške gubitke, te je nakon bitke uzela kraću stanku. Tom prilikom su popravljena manja oštećenja na oklopnim vozilima i većina onesposobljenih tenkova tijekom borbi kod Verhne-Kumskog je vraćeno u operativno stanje.
Sovjetski odgovor: 13.–18. prosinca
mini|desno|250px|Njemački [[Panzer III u borbama na jugu Sovjetskog saveza u prosincu 1942.]]
Sovjetska 1. i 3. stražarska armije, u kombinaciji s 6. armijom, su 16. prosinca krenule u operaciju Mali Saturn. Unatoč početnim problemima s upornim otporom talijanskih jedinica, Crvena armije je do 18. prosinca uspjela pobijediti talijansku 8. armiju. Čak mali i brzi proboj je bila prijetnja lijevom boku Armijske grupe "Don", dok je gradu Rostov prijetila 3. čuvarska armija. Primarno zbog velikih gubitaka njemačkih oklopnih divizija koje su se probijale do rijeke Myshkove i raspada talijanske 8. armije Manstein je morao razmisliti o daljnjem napredovanju. Zaključio je da ne može braniti svoj lijevi bok i u isto vrijeme nastaviti s probojem do 6. armije. Iako je 6. tenkovska divizija mogla priječi rijeku Myshkovu do noći 19. prosinca, LVII tenkovski korpus nije uspio postići značajniji uspjeh protiv sve većeg broja sovjetskih jedinica, unatoč dolasku 17. tenkovske divizije. U stvari, izgledalo je da će se korpus morati držati u obrani. Nadalje, sovjetski marš na aerodrom Tatsinskaya je završio uništenjem aerodroma i nekoliko Luftwaffeovih zrakoplova koji su opskrbljivali snage u Staljingradu. Manstein je bio prisiljen narediti 48. tenkovskom korpusu da drži obranu, umjesto da kao rezervne snage podupru jedinice u proboju do Staljingrada. No situacija za Nijemce je bila još više pogoršana 18. prosinca jer se Hitler oglušio na molbe i odbio dopustiti njemačkoj 6. armiji da započne s operacijama za proboj prema ostatku Armijske grupe "Don".
Raspad: 19.-23. prosinca
Dana 19. prosinca, Manstein je poslao svog glavnog obavještajnog časnika, bojnika Eismanna, u Staljingrad da prenese generalu Paulusu točnu sliku strateške situacije u kojoj se našla Armijska grupa "Don". Paulus izvješćem nije bio pretjerano impresioniran, iako se složio da bi bilo najbolje probiti koridor što je brže moguće. Načelnik glavnog stožera 6. armije, general bojnik Arthur Schmidt, se nije složio s Mansteinom i tvrdio da je proboj neostvariv i predložio da bi Armijska grupa "Don" trebala poduzeti potrebne mjere da bi se snage u Staljingradskom džepu bolje opskrbljivale zrakom. Iako se prvotno složio s Eismannom, Palus je odlučio da 6. armija nije u mogućnosti izvesti napad sa svoje strane i da se ideja protivi izričitim naredbama Hitlera. Iako je tog dana LVII tenkovski korpus uspio doći do rijeke Alksay i doći na udaljenost od 48 km od južnog ruba bojišta 6. armije, zarobljene njemačke snage nisu pokušale probiti se i povezati s ostatkom armijske grupe. Nadalje, 6. armija jednostavno nije imala snage za pokušaj proboja, s manje od 70 operativnih tenkova, ograničenim zalihama, dok izmoreno pješaštvo nije bilo u stanju pokušati napasti u mećavi koja se razvijala zadnjih nekoliko dana.
Manstein je 23. prosinca naredio 6. tenkovskoj diviziji da prekine s ofenzivom i premjesti se na južni dio rijeke čir, kako bi pojačala njemačku obranu koja je bila na udaru sovjetske ofenzive. Do 24. prosinca, 4. tenkovska armija se u potpunosti povukla na svoje početne položaje. Neuspješnim pokušajem proboja do 6. armije i kasnije odbijanje iste za započinjanje napada je uzrokovalo neuspjeh i raspad operacije 24, prosinca, kada se Armijska grupa "Don" vratila u obranu.
Posljedice
S njemačkim neuspjehom, Stavka se mogla ponovno koncentrirati na uništavanje jedinica u Staljingradskom džepu i nastavku širenja na zapad kao dio sovjetske zimske ofenzive. Crvena armija je imala gotovo 150.000 vojnika i 630 tenkova nasuprot 4. tenkovskoj armiji u povlačenju i iako se Volskyev 4. mehanizirani korpus (18. prosinca 1942. preimenovan u 3. stražarski mehanizirani korpus) povlačio kako bi se osvježio svoje redove, 51. armija, 1. stražarski puškarski i 7. tenkovski korpus se obrušio na njemačke jedinice u povlačenju između rijeke Mushkova i Aksai. U tri dana, sovjetske jedinice su se probile kroz rumunjske položaje koji su branili bok LVII tenkovskom korpusu i prijetile 4. tenkovskoj armiji iz smjera juga, stjeravši Nijemce da nastave povlačenje prema jugozapadu. Cijelo to vrijeme, XLVIII tenkovski korpus, predvođen 1. tenkovskom divizijom se borio za zadržavanje položaja duž rijeke Čir. Unatoč uspjehu, XLVIII tenkovski korpus je angažiran za obranu Rostova jer je sovjetski proboj postao pitanje vremena zbog raspada talijanske 8. armije. Kako je Crvena armija tjerala 4. tenkovsku armiju prema rijeci Aksai i probila se kroz njemačku obran na obali rijeke Čir, počela se pripremati za operaciju "Prsten", uništenje snaga u Staljingradu.
Njemačke snage u Staljingradu su ubrzo ostale bez potrebnih zaliha, neki vojnici su bili prisiljeni živjeti od konjskog mesa. Do kraja 1942., razmak između 6. armije i snaga izvan obruča je bila preko 65 kilometara i većina njemačkih formacija u tim područjima je bila vrlo slaba. Hitlerovo inzistiranje na držanju Staljingrada je odlučilo o sudbini 6. armije. Kraj njemačkih ofenzivnih operacija je omogućio Sovjetima da nastave svoje namjere u odsijecanju njemačkih snaga na Kavkazu, koje je počelo sredinom siječnja 1943. godine. S druge strane, okruženje 6. armije i namjera da se ona uništi su vezale velik broj sovjetskih jedinica, što je utjecalo na operacije u drugim područjima.
Grb Zanzibara
Grb Tanzanije se sastoji od ratničkog štita podjeljenog u četiri dijela. Prvi, žuti dio, je simbol minerala Tanzanije, drugi dio predstavlja zastavu Tanzanije, treći, crveni dio, predstavlja plodno tlo, a četvrti rijeke, mora i jezera. Štit je postavljen na planini Kilimandžaro i obavijen je slonovskim kljovama. Pored štita stoje muškarac i žena. Ispod štita je traka sa natpisom "Uhuru na Umoja" (Sloboda i Jedinstvo).
Laglesie-San Leopoldo, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 144 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 600 m.
440
Godina 440. (CDXL) bila je prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Teodozija i Festa (ili, rjeđe, godina 1193. Ab urbe condita). Oznaka 440. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Papa Lav I Veliki
NGC 6350
NGC 6350 je lentikularna galaksija u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 41° 41' 40" a rektascenzija 17h 18m 42,2s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6350 iznosi 13,2 a fotografska magnituda 14,2. NGC 6350 je još poznat i pod oznakama UGC 10800, MCG 7-35-64, CGCG 225-99, CGCG 226-1, PGC 60046.
Beta-alanin
β-alanin (ili beta-alanin) je prirodna beta aminokiselina. Njena aminogrupa je u β-poziciji u odnosu na karboksilatnu grupu (tj. udaljena je dva atoma). IUPAC ime za β-alanin je 3-aminopropionska kiselina. Za razliku od α-alanina, β-alanin nema stereocentar.
β-alanin je prekurzor karnozina, i stoga su nivoi karnozina su ograničeni količinom dostupnog β-alanina. Suplementacija β-alaninom dovodi do povišenja koncentracije karnozina u mišićima, umanjenja zamora kod atletičara i uvećanja radne sposobnosti mišića.
Erligheim
Erlighajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.664 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118015.
Plavšinac
Plavšinac je naselje u sastavu Općine Novigrad Podravski, u Koprivničko-križevačkoj županiji.
Erligheim
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigsburg Erlighajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 259 metara. Površina opštine iznosi 6,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.664 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 430 stanovnika/km².
Plavšinac
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 140 stanovnika.
El Rincón, Chilapa de Álvarez
El Rincón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Винарце
Винарце је насељено место града Лесковца у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 3090 становника (према попису из 1991. било је 3186 становника).
Легенда
Према легенди, село је добило име након временске непогоде, града и кише, која је погодила крај, неке јесени када је грожђе у оближњим виноградима било зрело. Потоцима је потекла вода помешана са свежим вином које је од грожђа начинио град. Након тога су људи стално причали о томе и из потребе да дају име месту прозвали су га Винарце.
Демографија
У насељу Винарце живи 2397 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 38,6 година (38,2 код мушкараца и 39,1 код жена). У насељу има 837 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,69.
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године).
Catigliano, Arezzo
Catigliano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Sipar (geomorfologija)
mini|desno|250p|Plazevi na planini Vlasulja ([[Bosna i Hercegovina)]] Sipar je geomorfološki oblik koluvijalnog procesa, koji najčešće nastaje na strmim padinama i odsecima. Kao morfološki elementi razlikuju se točilo, telo sipara i plaz.
Točilo je udubljenje, žleb niz koji se materijal osipa niz padinu. Taj žleb je redovno predisponiran razlomnom strukturom, pukotinom ili rasedom. Niz takvo, tektonski formirano, udubljenje kotrljaju se i osipaju uglasti odlomci stena. Materijal se „toči“ pa otuda i naziv točilo. Točilo predstavlja erozioni oblik, iako je tektonski predisponirano i njegov nastanak se ne može striktno vezati za koluvijalnu eroziju. Materijal transportovan niz točilo akumulira se u podnožju padine u vidu konusa, koji se naziva telo sipara.
Lega-Torre, Forlì-Cesena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 143 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Grana
Grana ima više značenja:
ili:
Scott County, Missouri
je okrug u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 39.191, što je 1.231 (-3,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
6-endo-hidroksicineol dehidrogenaza
6-endo-hidroksicineol dehidrogenaza (, 6-endo-hidroksicineolna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom 6-endo-hidroksicineol:NAD+ 6-oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Santa Rosa, San Pedro Tlaquepaque
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 599 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1549 m.
Lost Creek, West Virginia
Lost Krik je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 496, što je 29 (6,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Paulin
Paulin (Paulinus ili Paullinus) je bilo osobno ime sljedećih ličnosti:
Rimski konzuli
Kršćanski sveci
Filozofi
Biskupi/episkopi
Fiktivne ličnosti
Altaj
Altaj se može odnositi na:
San Ramón, Tonalá
San Ramón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 67 m.
Nikola Milić
Nikola Milić (Jagodina, 21. oktobar 1924 — Beograd, 12. januar 2000) je bio srpski glumac.
Biografija
Nikola Milić je rođen u Jagodini, u porodici Svetozara Milića, policijskog oficira i domaćice Bosiljke Milić. Imali su sedmoro dece, od kojih je samo Nikola doživeo zrelo doba. Svi članovi porodice sahranjeni su na Starom jagodinskom groblju, osim Nikole, koji je sahranjen na Novom groblju u Beogradu. Maturirao je u Jagodinskoj gimnaziji, diplomirao na Pravnom fakultetu u Beogradu i apsolvirao jugoslovensku književnost na Filološkom fakultetu u Beogradu. Sa suprugom Bojanom Beader-Milić ima sinove Milorada i Bojana.
Nagrada "Nikola Milić"
U njegovu čast, na Danima komedije u Jagodini, od 2005. godine dodeljuje se Nagrada „Nikola Milić“ za najbolju epizodnu ulogu. .
Al Mu‘ayyin, Hajjah
Al Mu‘ayyin je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
Benzotiazol
Benzotiazol je aromatično heterociklično jedinjenje sa hemijskom formulom C7H5NS. On je bezbojna, slabo viskozna tečnost. Ovo jedinjenje je u osnovi mnogih široko korišćenih derivata. Jedan od derivata benzotiazola je komponenta luciferina koja emituje svetlo, i koja je prisutna u [[svitac|svitcima.
Structure and preparation
Benzotiazol se sastoji od petočlanog 1,3-tiazolnog prstena kondenzovanog sa benzenom. Devet atoma bicikličnog sistema i njihovi supstituenti su koplanarni.
Benzotiazoli se pripremaju tretiranjem 2-aminobenzentiola sa acil hloridima:
Erolzheim
Erolchajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 45 opštinskih središta okruga Biberah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.187 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8426044.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Biberah Erolchajm se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Biberah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 554 metra. Površina opštine iznosi 26,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.187 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 121 stanovnika/km².
Halkidiki
thumb|350 px|Karta Halkidikija thumb|350 px|Izgled unutrašnjosti poluostrva thumb|350 px|[[Nea Kalikratija je tipično primorsko mesto Halkidikija]] thumb|350 px|Sitonija, Vurvuru plaža thumb|350 px|Neos Marmaras Halkidiki ili Halkidik je poluostrvo u Egejskom moru, u sastavu Grčke, pokrajina Egejska Makedonija. Poluostrvo se nalazi u južno od Soluna, čije je gravitaciono područje. Upravnom podelom od većeg dela poluostrva je obrazovana istoimena Prefektura Halkidiki.
Prirodne odlike
Halkidiki je nalazi u severnom delu Egejskog mora. Jedina veza sa kopnom je sa severne strane, a zatvorenost ostrva sa kopna dodatno uvećaju dva jezera u ovom području: Volvi i Koronija. Sa drugih strana je more - sa juga otvoreno Egejsko more, sa zapada Solunski zaliv, a sa istoka Orfanski zaliv, kao njegovi delovi.
Halkidiki je za uslove Grčke veliko poluostrvo. Prostire se na preko 3000 km². Oblikom je veoma razuđen u južnoj polovini i tu se obrazuju tri manja poluostrva: Sveta gora ili Atos na jugoistoku, Sitonija na jugu i u sredini i Kasandra na jugozapadu. Između prva dva poluostrva nalazi se Svetogotski zaliv, a između dva zadnja Toronski zaliv. Zapadna i ostočna obala manje su razuđene.
Ceo prostor Halkidikija je brdovit. Primorske ravnice nisu nigde šire od par kilometara, a najviše ih je na zapdnoj obali ostrva, do oblasti Soluna. Najviši vrh je na Svetoj gori, čak 2033 m, dok se u unutrašnjosti glavnog dela Halkidikija nalaze planine sa preko 1000 m.
Egejsko more u delu oko Halkidikija je prijatno i blago, povoljno za razvoj morskog turizma. Za razliku od mora, slatkovodni tokovi u unutrašnjosti (potoci) su retki i leti najčešće presuše. Slatka voda je oduvek bila ograničenje na poluostrvu, naročito tokom toplijeg dela godine.
Klima je sredozemna sa nešto oštrijim oblikom u unutrašnjosti i na većim visinama (hladnije zime, pojava snega). U skladu sa klimom prisutan je i sredozemni biljni i životinjski svet. Obradivo zemljište je retko i nalazi se u primorskim ravnicama i dolinama.
Stanovništvo i naselja
Stanovništvo su etnički Grci, koji od praistorije naseljavaju ove prostore. Pre Grčko-turskog rata bilo je i turskog stanovništva. Stanovništvo živi najviše pri obali, dok je unutrašnjost poluostrva retko naseljena. Poslednjih dvadesetak godina usled naglog razvoja turizma na ostrvu se broj stanovnika povećao za oko 20% i repšao cifru od 100 hiljada, pa ova prefektura spada u delove Grčke sa brzim rastom stanovništva. Leti je taj broj znatno viši zbog boravka turista. Ovo je mnogo drugačije stanje u odnosu na doba pre par decenija kada je Halkidiki bio iseljeničko područje.
Na poluostrvu nema velikih naselja kao središta razvoja, već tu ulogu vrši obližnji Solun. Naselja su mala i retko imaju preko 1000 stanovnika, dok samo par prelazi 5000 hiljada duša. Tako nrp. upravno središte Poligiros nije najveći grad. U njemu živi tek 1/20 stanovništva prefekture. Pored Poligirosa, značajna mesta, a takođe i turistička odredišta turista (među kojima i mnogih Srba) su: Nea Moudanija, Nea Kalikratija, Polihrono, Nikiti, Neos Marmaras, Jerisos, Pefkohori, Hanioti.
Privreda
Privreda Halkidikaja zasniva se danas najviše na turizmu i bliskim delatnosti (usluge, izrada suvenira, prevoz turista). Nekada preovlađujuća poljoprivreda zasnovana najviše na maslina nema taj značaj kao nekada, ali je razvijenija u savremenija nego pre par decenija. Saobraćaj je veoma razvijen u svim vidovima, a na krajnjem severozapadu poluostrva nalazi se i Aerodrom Solun.
Granari
Granari ima više značenja:
Ljubomir Magaš
Ljubomir Magaš u javnosti poznat kao Ljuba Zemunac (Beograd, 27. maj 1948 — Frankfurt, 10. novembar 1986) je bio beogradski kriminalac i jedna od najpoznatijih ličnosti jugoslovenskog podzemlja.
Život
Rođen je u Zemunu u porodici Šime Magaša,poreklom iz Vinjerca pored Zadra i Rose, rođene Ćurčić, a sa porodicom se kasnije preselio na Zvezdaru. Sa šest godina je ostao bez oca, koji se rastao od njegove majke. Učio je auto-limarski zanat, ali ga nije završio. Radio je jedno vreme u pogonu IMT u Dobanovcima. U policiji je prvi put registrovan 1964. godine, kao napasnik. U narednih nekoliko godina često je privođen uglavnom zbog sitnih krivičnih dela: grebanja automobila, pretnji, tuča, otmica torbi. Na Zvezdari je počeo da se bavi ameterskim boksom i uličnim tučama. Sud u Beogradu mu je 1965. odredio kazneno popravnu mjeru slanja u Dom za maloljetne prestupnike u Nišu. Godine 1967. je u jednoj tuči na Tehnološkom fakultetu teško prebio studenta Vladimira Vučkovića, pa je u strahu od policije, prvi put pobegao u Austriju. Iste godine kada se vratio iz inostranstva osumnjičen je da je zajedno sa Radetom Ćaldovićem Ćentom i Zoranom Milosavljevićem Robijom silovao jednu devojku. Za ovo delo je dobio tri godine zatvora u Sremskoj Mitrovici. Dvije godine robije je proveo u zatvoru u Sremskoj Mitrovici. Ubrzo nakon izlaska iz zatvora u martu 1971. godine našao se na Interpolovoj poternici zbog krađe automobila. Istog trenutka kad je izdata poternica, Magaš se našao u bekstvu zajedno sa svojim prijateljem Djanijem kojim je pobegao u Italiju. Sedamdesetih godina 20. vijeka je boravio u zapadnoj Evropi gdje se bavio pljačkma i iznudama. Osumnjičen je za ubistvo Veljka Krivokapića 27. oktobra 1978. u kafeu „Zur Hauptpost” u Beču. Ubio ga je Goran Vuković zvani Majmun ispred oblasnog suda u Frankfurtu.
NGC 6351
NGC 6351 je galaksija u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Dikotiledone biljke
Dikotiledone biljke ili kratko dikotiledone (lat.Magnoliopsida) je botanički naziv za razred, u taksonomiji biljaka cvjetnica iz divizije Magnoliophyta. Naziv razreda se formira tako, da se nastavak za pripadajuću porodicu -aceae, u nazivu Magnoliaceae, zamijeni nastavkom -opsida.
NGC 6351
Deklinacija objekta je + 36° 3' 36" a rektascenzija 17h 19m 10,9s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6351 iznosi 15,2 a fotografska magnituda 16,0. NGC 6351 je još poznat i pod oznakama MCG 6-38-17, PGC 60063.
Dikotiledone biljke
Poređenje sa monokotiledonim biljkama
Osim broja kotiledona, između monokotiledona i dvokotiledona, postoje i druge razlike. Ove razlike su uglavnom između monokotiledona dikotiledonske grupe eudikotiledona. Mnoge dikotiledone grupe koje su se ranije izdvojile iz zajedničkog filogenetskog stabla imaju izvjesne karakteristike "monokotiledona", kao što su razbacani provodni snopići, trodijelne cvjetovi i stari (predački) tip polena. Neke monokotiledone također imaju i svojstva dikotiledoda, kao što je mrežasta lisna „nertvatura“ provodnih sudova
Filogenija
Kladističke analize, na osnovu morfologije i sekvenci mitohondrijske i jedarne DNK hloroplasta, ne podržavaju podjelu cvjetnica u monokotiledone i dikotiledone. Te analize su pokazali da su dikotiledone parafiletska grana biljnog carstva.
Le Grazie, Macerata
Le Grazie je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 307 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 239 m.
El Corozo, Aquismón
El Corozo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Aquismón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 588 m.
Gornji Srđevići
Gornji Srđevići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Srbac koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 608 stanovnika.
West Wyoming, Pennsylvania
Vest Vajoming je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Apiraza
Apiraza (, ATP-difosfataza, adenozinska difosfataza, ADPaza, ATP difosfohidrolaza) je enzim sa sistematskim imenom ATP difosfohidrolaza (formira fosfat). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
West Wyoming, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.725, što je 108 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Apiraza
Za dejstvo ovog enzim je neophodan jon Ca2+.
Andrew V. McLaglen
Andrew Victor McLaglen (28. jul 1920 – 30. august 2014) bio je američki filmski i televizijski režiser, najpoznatiji po vesternima, akcijskim i pustolovnim filmovima. Rodio se u Engleskoj kao sin poznatog glumca Victora McLaglena te sa njime kao dijete otišao u Hollywood gdje je odrastao.
San Nicola Baronia, Avellino
San Nicola Baronia je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 668 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 628 m.
Cerro Hidalgo, San Martín Peras
Cerro Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Martín Peras.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 212 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2550 m.
Mercheașa, Homorod
Mercheașa je naselje u Rumuniji u okrugu Brašov u opštini Homorod.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 501 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 468 m.
Shannon County, Missouri
je okrug u američkoj saveznoj državi Misuri.
Podaca
Podaca je priobalno mjesto u Makarskom primorju. Administrativno pripada općini Gradac. Podaca se sastoje od tri zaselka: Kapeć, Viskovića vala i Ravanje sa ukupno 660 stanovnika.
Promet
Nalazi se na Jadranskoj magistrali, glavnoj hrvatskoj priobalnoj cestovnoj prometnici.
Gospodarstvo
Turizam je razvijen, čemu pridonosi velika osunčanost tog područja i prekrasne plaže. Osim turizma, stanovništvo se bavi i ribarstvom, poljoprivredom i maslinarstvom. Udobne kuće, vile i apartmani, nekoliko ugostiteljkih objekata osnova su turističkog razvoja Podace.
Tompa
Tompa je grad na jugu Mađarske od 4,426 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Bács-Kiskun.
Geografske karakteristike
Tompa leži između Dunava i Tise, udaljena oko 8 km sjeveroistočno od graničnog prelaza sa Srbijom - Kelebia,
Historija
Tompa je prvi put dokumentirana 1055. a nakon tog i 1370. i 1439., a status grada dobila je 2004.
Aparandán, Nocupétaro
Aparandán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Nocupétaro.
Il cavaliere misterioso
Il cavaliere misterioso je italijanski crno-bijeli historijsko-pustolovni film snimljen 1948. godine u režiji Riccarda Frede. Naslovni protagonist, koga tumači Vittorio Gassman, je znameniti italijanski pustolov Giacomo Casanova. Radnja, smještena u 18. vijek, prikazuje kako Casanova odlazi u carsku Rusiju u nastojanju da izbavi brata u rodnoj Veneciji optuženog za špijunažu. Il cavaliere misterioso je predstavljao jedan od prvih velikih hitova u karijeri Vittorija Gassmana.
Cikloheksanol dehidrogenaza
Cikloheksanol dehidrogenaza (, cikloheksanolna dehidrogenaza) je enzim sa sistematskim imenom cikloheksanol:NAD+ oksidoreduktaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Cikloheksanolna dehidrogenaza takođe oksiduje neke druge aliciklične alkohole i diole.
NGC 6353
NGC 6353 je trojna zvezda u sazvežđu Herkul koja se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je + 15° 41' 18" a rektascenzija 17h 21m 12,4s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6353 iznosi 7,8.
Pine Manor, Florida
Pajn Mejnor je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.428, što je 357 (-9,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Zastava Alžira
thumb|right|200px|[[Datoteka:FIAV 111110.svg|23px Zastava Alžira. Omjer 2:3]] thumb|right|200px|[[Datoteka:FIAV 000001.svg|23px Zastava alžirske ratne mornarice]] Zastava Alžira sastoji se od dvije okomito raspoređene boje: zelene i bijele. U sredini su crveni polumjesec i zvijezda. Zastava je usvojena 3. srpnja 1962., s tim da je slična verzija postojala od 1958. do tog datuma.
Zastava ratne mornarice u desnom uglu ima dva ukrštena sidra.
Dualchi, Nuoro
Dualchi je naselje u Italiji u provinciji Nuoro, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 667 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Protivudar 3. januara (Sremski front)
3. januara 1945. u zoru jedinice nemačkog 34. armijskog korpusa izvršile su dobro pripremljen udar na položaje 21. srpske divizije na južnom krilu Sremskog fronta. Ovim udarom nemačke snage postigle su iznenađenje, razbile odbranu 21. divizije i njene delove naterali na povlačenje preko Bosuta pod teškim uslovima, gde su ih prihvatile jedinice Prve proleterske, Jedanaeste krajiške i Šeste ličke divizije. Time su Nemci postigli zadati cilj, ovladavši putem Otok - Komletinci - Nijemci i likvidiravši izbočinu na južnom delu fronta. Jedinice 21. divizije pretrpele su teške gubitke (182 mrtva, 308 ranjenih, 315 nestalih prema izveštaju štaba divizije ).
Prethodne okolnosti
Tokom Decembarske ofanzive jedinice NOVJ savladale su nemačku Crvenu, kao i glavnu, Nibelunšku liniju odbrane, potisnuvši Nemce na poslednju, Zelenu liniju. Na južnom delu fronta, prodorom do sela Otok ugrožena je za Nemce važna saobraćajnica Vinkovci - Brčko.
Tokom napredovanja celo područje na južnom krilu fronta, Bosutske šume, bilo je poplavljeno, što je onemogućilo svaku vojnu aktivnost pešadije i motorizacije u širokom pojasu uz reku Savu. Stoga je taj prostor bio neposednut. Međutim, krajem decembra, usled pada temperature, voda se povukla i smrzla, čime je južni bok fronta bio otkriven.
Nakon obustavljanja Decembarske ofanzive, delovi Crvene armije prebačeni su na front preko Drave. Nakratko ih je zamenila Prva bugarska armija. Međutim, oko nove godine i ona je prebačena na sever, tako da su Sremski front u potpunosti preuzele snage NOVJ. Usled toga su proširene njihove zone odgovornosti. 21. srpska divizija na krajnjem jugu preuzela je, osim svojih, i položaje Pete krajiške divizije, koja je pomerena na sever.