cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opština Svrljig
Predstavlja opštinu sa najnižom prosečnom zaradom po zaposlenom u 2005. godini po okruzima i opštinama u Republici Srbiji. Nalazi se na 167. mestu sa 6640 din.
Dumbo
Četvrti film u seriji Walt Disneyevih animiranih klasika, Dumbo se temelji na priči Helen Aberson i ilustracijama Harolda Pearla za prototip lutke ("Roll-a-Book"). Glavni lik je Jumbo Jr., polu-antropomorfni slon kome su dali podrugljiv nadimak "Dumbo". Ismijavaju ga zbog velikih ušiju, ali je on zapravo sposoban letjeti pri čemu svoje uši koristi kao krila. Kroz cijeli film, njegov jedini prijatelj, osim majke je miš po imenu Timothy — što je odnos koji parodira stereotipno neprijateljstvo miševa i slonova.
Dumbo je napravljen kako bi pokrio financijske gubitke filma Fantasia. Napravljen je na jednostavan i ekonomičan način, te je sa 64 minuta trajanja jedan od najkraćih Disneyevih animiranih filmova.
Radnja
Dok se cirkuske životinje prevoze, Mrs. Jumbo, jedna od slonica, dobija bebu od rode. Slonovsku bebu brzo počinju zadirkivati zbog velikih ušiju i daju joj nadimak "Dumbo".
Kada se cirkus postavi, Mrs. Jumbo gubi živce zbog grupe dječaka koji se izruguju njenom sinu, te je zatvorena i proglašena ludom. Dumbo je izopćen od drugih slonova i nema majku da se brine o njemu; ostaje sam, sa izuzetkom samonametnutog mentora i zaštitnika Timothy Q. Mouse, koji prema njemu osjeća sućut te postaje odlučan da ga pomogno usreći.
Direktor cirkusa tjera Dumboa na vrh piramide slonova, ali zbog Dumbovih ušiju cirkuska točka krene krivo zbog čega se piramida ruši a drugi slonovi ozlijeđeni. Dumbo je zbog toga degradiran u klauna te igra u točki tokom koje pada u bačvu sa filom za pitu. Iako je tako stekao popularnost i slavu, Dumbo mrzi svoj novi posao i nesretniji je nego ikada prije.
Kako bi odobrovoljio Dumboa, Timothy ga vodi posjetiti majku. Dumbo na povratku plače, a zatim počne štucati zbog čega ga Timothy odvede da popije vodu iz vjedra u kome je netko slučajno ispraznio bocu šampanjca. Zbog toga Dumbo i Timothy postanu pijani i haluciniraju ružičaste slonove (što čini znamenitu sekvencu Ružičasti slonovi na paradi).
Sljedeće jutro se Dumbo i Timothy bude na stablu. Timothy se pita kako su se tamo popeli i zaključuje da je Dumbo tamo doletio koristeći svoje velike uši kao krila. Timothy uz pomoć grupe vrana potakne Dumboa da opet poleti, koristeći psihološki trik "magičnog pera" kako bi mu dao povjerenje u svoje sposobnosti.
Ponovno u cirkusu, Dumbo mora opet izvesti točku pada sa visoke zgrade, ovaj put s daleko veće visine. Na putu dolje, Dumbo gubi pero, a Timothy mu govori da pero nije bilo magično te da može letjeti. Dumbo uspije zaustaviti sunovrat te leti oko crikusa, konačno se osvećujući svojim mučiteljima dok ga gleda zapanjena publika.
Nakon ove izvedbe Dumbo postaje medijska senzacija, Timothy postaje njegov menadžer, a Dumbo i Mrs. Jumbo dobijaju privatne vagone u crikuskom vlaku.
Guernsey, Wyoming
Gernsi je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.147, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Spisak okruga Montane
U saveznoj državi Montana postoji 56 okruga. U Montani postoje dva združena grada-okruga–Anakonda sa okrugom Dir Lodž i Bjut sa okrugom Silver Bou. Deo Nacionalnog parka Jeloustoun koji se nalazi u Montani nije bio deo nijednog okruga sve do 1978, kada je jedan njegov deo nominalno ušao u sastav okruga Galatin, a ostatak u okrug Park.
Poštanska skraćenica za Montanu je MT a njen FIPS državni kod je 30.
Okruzi
FIPS (Savezni standard za obradu informacija) kod, koji Vlada Sjedinjenih Država koristi za jedinstveno označavanje okruga, dat za svaki okrug. FIPS-kod za svaki okrug predstavlja link ka podacima Popisnog biroa Sjedinjenih Država, koji se tiču tog okruga.
Duncan, Arizona
Duncan je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 696 stanovnika.
Aibes, Nord
Eb je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 385 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 41 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,23 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 37 metara (maksimalnoj 228 m, a minimalnoj 163 m).
Moscufo, Pescara
Moscufo je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1020 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 241 m.
Arije
thumb|Arije iz [[Aleksandrija|Aleksandrije]] Arije (Arijan ili Arijus, gr: Areios; 256-336) je bio ranohrišćanski teolog, sveštenik i pesnik iz Aleksandrije, osnivač hristološkog učenja poznatog kao arijanstvo.
Arijus je bio protivnik nastojanja da se od Isusa načini Bog. Arijevo učenje bilo istaknuto po shvatanju odnosa između Boga i Hrista, koji, prema Ariju, nisu iste suštine (gr. homoousios). Iako je učenje imalo dosta pristalica, proglašeno je za jeres na Prvom vaseljenskom saboru u Nikeji 325. godine, gde je utvrđen Nikejski simbol vere.
Život
Arije najverovatnije beše rodom iz Libije (iako Flovije kaže da je rođen u Aleksandriji), a očevo ime mu beše Amonije (Ammonius). Nije potpuno sigurno, ali je verovatno da je sveti Lukijan bio njegov učitelj i da je u svojoj mladosti pohađao racionalističku školu u Antiohiji. Arije je svakako bio talentovan i prilično učen čovek, koji je svojim oštrim umom zanimljivo tumačio biblijske tekstove.
Arijev lik
Arija čak i njegovi protivnici, poput episkopa Epifanija, opisuju kao "visokog čoveka vitkog stasa, izvrsnog držanja i prijatnog načina ophođenja. Bio je omiljen kod žena, koje su bile očarane njegovim divnim vladanjem, i ganute njegovim asketskim izgledom. Muškarci su bili zadivljeni utiskom njegove umne nadmoći." Arijev asketizam i strog način života se iskazivao i u njegovoj odeću nalik monaškoj. I drugi ga opisuju kao čoveka prijatnog karaktera, kome se na licu ocrtavala blaga melanholija, tako česta kod pesnika. I car Konstantin je istakao nalet tuge na Arijevom licu.
Ovaj čovek, koji je izazvao najveće dogmatske borbe u staroj crkvi, je takođe pisao mornarske i mlinarske pesme, koje je pevao narod. Zbog njegovog bavljenja poezijom su mu njegovi neprijatelji prebacivali za "ženskaste manire". Nažalost, od njegovog glavnog dela Gozba je ostalo tek nekoliko fragmenata. NJegovi neprijatelji su ga blatili zbog te knjige i pričali o "pijankama" na kojima je Arije uz pošalice pevao u dokolici. Arijeve pristalice su, naprotiv, imale visoko mišljenje o tom delu, u kome se Bog veliča kao neiskazivo biće koje se ne može porediti ni sa čim.
Arijevo učenje
Arije je smatrao da Hrist nije isto što i Bog, već da je on sin Božji, kojeg je Bog stvorio. „''Bog nije oduvek bio Otac; postojalo je vreme kada je bio sam, i kada još uvek nije bio Otac: kasnije je postao. Sin nije bio oduvek, on je postao iz ničega''“ (Talija). Uzdizanjem Isusa u nadljudsko, između njega i hrišćana stvara se nepremostiva razdaljina. Po Ariju, preterano isticanje Hristovog božanstva preti da uništi ideju o ugledanju na Hristov život, koja je bitna za hrišćanstvo. Arije takođe nije želeo da dopusti da monoteizam potone u učenje o dvoboštvu i suprotstavljao se metafizičkom preuveličavanju Hrista, koje je diralo u jedinstvenost Boga.
Prema Ariju je Bog od večnosti, a Sin njegov prvi stvor, preko koga je sve ostalo stvorio. „''Otac je u eonskim vremenima stvorio jedinorođenog Sina, kroz koga je stvorio i eone i svemir. Sin je bezvremeno stvoren od Oca, on je kreiran i stvoren pre eona, ali nije postojao pre nego što je stvoren, no je svakako jedini koji je bezvremeno bio stvoren od Oca pre svih''."
Arijanski spor
Episkoip Aleksandar saziva sabor 320./321. godine u Aleksandriji, uz učešće oko 100 episkopa, koji potvrđuje njegovo učenje da je "Sin oduvek bio u Ocu", kao očeva premudrost. Sin je bespočetni Bog, i mada je rođen, nije rođen "iz nebića, već iz suštog Oca". Osuđeno je Arijevo učenje, a sam Arije je raščinjen i ekskomuniciran. Sabor je takođe osudio i raščinio Arijeve pristalice među sveštenstvom - episkope: Sekunda i Teona, prezvitere: Ahila, Aetolija, Karpona, Sarmata i dva Arija, kao i đakone: Evzela, Lucija, Julija, Menasa, Haladija i Gaja. Odluku sabora Arije je smatrao nepravednom, te sa pristalicama odlazi u Palestinu, gde mu je zaštitu pružio Jevsevije (Eusebie), episkop cezareje. Arije je podršku našao i u poznatoj ličnosti, bliskoj dvoru, Jevseviju episkopu Nikomedijskom, koji je bio školski drug Ariju, iz vremena njihova školovanja kod Lukijana u Antiohiji. Arijevo učenje je dobijalo mnogo novih pristalica, posebno onih koji su crkvene dogmate pokušavali tumačiti isključivo racionalno. Ovoliko omasovljenje Arijevih pristalica omogućilo je sazivanje i održavanje dva njihova sabora U Britaniji i Palestini, sa zahtevima za ukidanjem odredbi aleksandrijskog sabora. Popularnosti njegovog učenja je doprineo sam Arije njegovom "Talijom" u kojoj je prozno i lakim stihovima obrazlagao svoje učenje, izvrgavajući podsmehu napade protivnika.
Arije je raspravu o prirodi Hrista postavio sa takvom žestinom da se više nije moglo prečuti. Kako je priroda Hrista bila u središtu ove rasprave, sukob je poprimao sve veće razmere. Ne samo da su u njega bili uvučeni episkopi sa strane, nego i hrišćanske mase. Ubrzo više nije bilo nijednog grada niti sela gde se nije raspravljalo o Bogu i Hristu. Članovi porodica su zbog toga dolazili u žestoke sukobe, a u javnosti su izbili pravi nemiri. Hrišćani su se tukli na ulici zarad Hristovog božanstva. Zbog tog ružnog ponašanja hrišćanstvo je kod pagana izašlo na rđav glas, te su mu se podsmevali i u pozorištima.
Sam Car Konstantin odlučuje da se uključuje u sukob, te nalaže, u ime mira u Imperiji, da se pomire episkop Aleksandar i Arije. Stoga Osiju, episkopa španske kordobe šalje u Aleksandriju, sa pismom za zavađene strane. Po povratku je episkop Osija izvestio cara o njegovoj neuspeloj misiji, saopštavajući mu o svoj ozbiljnosti spora koji je nastao u Crkvi. Car odlučuje da sazove episkopat Crkve da bi se rešio nastali spor, određujući Nikeju kao mesto velikog sastanka. Na carev poziv sakupilo se u Nikeji, u proleće 325. godine, 318 episkopa, kao i manji broj prezvitera i đakona. Dolaskom carevim otpočeo je sabor 25. maja 325. godine.
Nikejski sabor
thumb|Arije na saboru u Nikeji, pod nogama cara Konstantina i hrišćanskih episkopa.
Sabor održan u Nikeji u Maloj Aziji tokom maja i juna 325. godine u raskošnim salama carske palate, obično se predstavlja kao jedno od slavnih poglavlja u istoriji hrišćanske crkve. Doskora progonjeni episkopi putovali su carskom poštom, a car ih je dočekivao najumilnijom predusretljivošću. Celivao je ožiljke prisutnih mučenika i lično je predsedavao pregovorima. Bila je to prva pobednička demonstracija crkve, koja je morala da ostavi utisak na one koji vole impozantnu raskoš. Kao kod svih sabora, organizacija je igrala veliku ulogu, pa su se oni koji su se pravili važni tiskali u prvi plan. Često se dešavalo da su se tokom savetovanja na saboru svi učesnici neobuzdano nadvikivali ne obazirući se naročito na svoje episkopsko dostojanstvo. Očevi sabora nisu vodili računa ni o uzajamnom razumevanju niti o očuvanju hrišćanskog bratstva. Samin Makedonac kaže da su oni ljudi koji se sakupiše na saboru, najobičniji prostaci. Taj Sabin, episkop iz Iraklije u Trakiji, sakupio je u jednu knjigu sve što su episkopi na različitim saborima naredili, gde ismeva oce koji su bili na saboru u Nikeji, optužujući ih da su površni i prosti. Diplomatija je stupila u dejstvo, a intrige su vodile glavnu reč kod mnogih neukih episkopa kojima je manjkalo razumevanje problema, a koje je već tada jedan učesnik grubo ocrtao kao „sabor pukih glupaka".
Arije se na saboru nije pojavio na način kako bi se moglo očekivati budući da je on pokrenuo to sporno pitanje. Tražili su ga pogledom, ali ga nisu opazili. Arijevo mišljenje su branili, Jevsevije iz Nikomidije, Teognost episkop Nikejski i Maris episkop Halkidonski, mesta u Vitiniji. Mišljenja su se žestoko sukobila, ali pristalice Arija bile su u manjini. Na kraju je predloženo vjeruju po kome je Hristos bio „iste suštine kao Otac". Nebiblijsko poreklo je bilo najveći nedostatak ovog izvorno gnostičkog izraza, ali je pod pritiskom Konstantina prihvaćen kao obrazac o jedinstvu. Pošto je vjeruju dopunjeno bacanjem još nekoliko anatema na arijansku teologiju, ono je po carevoj želji usvojeno kao odluka. Arije se tek pri kraju sabora pojavljuje u prvom planu, ali ne kao čovek spreman da raspravlja. On samo odbija da potpiše vjeruju koje je bilo upereno protiv njegovih uverenja. Zbog hristoloških neslaganja Nikola iz Likije, poznatiji kao sveti Nikola, je fizički napao Arija, nakon čega je udaljen sa sabora.
Izgnanstvo Arija u Iliriju
thumb|Položaj [[Ilirika u Rimskoj Imperiji.]] Arije je raščinjen, proglašen jeretikom, proklet i prognan u Ilirik, zajedno sa njegovim pristalicama, ekskomuniciranim episkopima Sekundom Ptolimediskim i Teonom Marmaričkim. Kako je car proglasio odluke sabora carskim zakonima, priklanjanje Ariju je od tada postalo zločin, a Arije je postao državni neprijatelj! Vlasnici njegovih knjiga su pod pretnjom smrtne kazne bili prisiljeni da ih predaju. Konstantin, koji je religijska pitanja shvatao politički, proterao je iz zemlje sve episkope koji nisu hteli da potpišu novostvoreni simbol vere i na taj način je ostvario jedinstvo. A episkope Jevsevija Nikomedijskog i Teogonija Nikejskog zato što su branili stavove Arija i posle odluka Nikejskog sabora, car je prognao u Galiju. Smatralo se da će na taj način arijanska jeres ubrzo biti uništena, ali ispostavilo se da je nasilno suzbijanje imalo upravo suprotno dejstvo.
Arije je ostao u Iliriji oko šest godina, i moguće da je tamo lično podučavao Ursaciusa i Valensa, koji su kasnije postali jaki branioci arijanskog hrišćanstva.
Izgnanstvo Atanasija u Trir
Konstantinovu naredbu da Arija vrati na njegov položaj Atanasije je odbacio primedbom da se osobe koje je sabor osudio kao vinovnike jeresi ne mogu ponovo vratiti u crkvenu zajednicu. Ni ovoga puta se nije ostvarilo pomirenje koje je car priželjkivao. Arijanstvo je proglašeno istinom, a suparnička strana je optužena za zabludu, te je sada na svojoj koži osetila nemilost, kada je njen vođa Atanasije oteran u progonstvo u Trir.
Arijeva smrt
Ovako je Arijevu smrt zabeležio Sokrat Sholastik : "Kada je izašao sa carskog dvora, Arije je oko sebe imao mnogo Jevsevijevih pristalica koji su ga čuvali i tako u njihovoj pratnji, on je išao ulicom, a mnoge oči behu uprte u njega. Kada je bio blizu Konstantinovog trga, gde se nalazi porfirni stub, Arije oseti neku slabost u stomaku. Tada upita jednog iz pratnje gde se nalazi zahod, a ovaj mu pokaza jedan iza trga. On otide tamo, i tu ga snađe još veća slabost, tako da je uz pražnjenje creva prosuo i svu utrobu iz sebe uz mnogo krvi, te tu i izdahnu."
Protivnici su smatrali Arijevu smrt Božjom kaznom, dok su njegove pristalice verovali da je otrovan. Uglavnom, Arijeva smrt nije okončala neslaganja. Borba se nastavila nesmanjenom žestinom, jer nije bila vezana za ličnost Arija, već za pitanja koja je on pokrenuo.
Arhidam V
Arhidam V (? - 227. pne.) je 27. po redu kralj Sparte iz Euripontidske loze. Vladao je od 228. pne. do 227. pne..
Bio je sin kralja Eudamide II i unuk Arhidama IV, po kome je dobio ime. Godine 241. pne. je njegov brat Agis IV zbačen s vlasti i pogubljen, a Arhidam je pobjegao u Mesenija|Meseniju kako bi izbjegao istu sudbinu. Godine 228. pne, je tadašnji agijadski kralj Kleomen III, oženjen za Agisovu udovicu, ostao bez euripontidskog suvladara, pa je pozvao Arhidama da se vrati iz izgnanstva. Arhidam je pristao, ali je ubrzo nakon toga na njega izvršen atentat. Prema Polibiju je naručitelj bio Kleomen.
Höchstadt an der Aisch
Hehštat an der Ajš je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 25 opštinskih središta okruga Erlangen-Hehštat. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 13.369 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9572135.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Erlangen-Hehštat Hehštat an der Ajš se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Erlangen-Hehštat. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 295 metara. Površina opštine iznosi 70,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.369 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 189 stanovnika/km².
Holland, Indiana
Holand je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Leonida II
Leonida II (Λεωνίδας Β΄ [Leōnídas B'] – "Lavlji sin", "Lavolik"; ? - 235. pne.) je bio kralj Sparte iz Agijadske loze, koji je vladao u periodu od 254. do 235. pne.
Leonida je, prema Plutarhu, odnosno odgojen na perzijskom dvoru te da je oženio Perzijanku. Većina historičara smatra kako je zapravo riječ o seleukidskom dvoru, a da mu je žena bila jedna od kćeri Seleuka I Nikatora. U svakom slučaju je Leonida imao običaj nositi perzijsku odjeću i na svom dvoru koristiti perzijske ceremonije. To, kao i sklonost pokazivanju raskoši, je 240-ih pne. izazvalo nezadovoljstvo njegovog mladog suvladara Agisa IV, uvjerenog da se Sparta mora vratiti svojim iskonskim asketskim vrijednostima. Protivljenje Agisovim društvenim reformama je, pak, nagnalo Leonidu da izbjegne iz Sparte, da bi 241. pne., koristeći Agisovu zauzetost u ratu, uz pomoć najamnika preuzeo vlast te poslije Agisa zarobio, podvrgnuo operetnom suđenju te pogubio.
Bazilid
Bazilid ili Vasilid (grčki: Βασιλείδης Basileides) je bio ranohrišćanski gnostički učitelj sirijskog porekla, koji je delovao u Aleksandriji početkom 2. veka.
Leonida II
Leonidu je na prijestolju naslijedio sin Kleomen III.
Bazilid
Basilid je prvo veliko ime egipatskog gnosticizma koji ima sjedište u Aleksandriji. On je literarno nastupao kao egzegeta i kao pjesnik. Napisao je 24 knjige tumačenja evanđelja. U svom učenju pravi razliku između istinskog Boga, i jevrejskog boga tvorca, koji pripada najnižem rangu duhovnih bića.
Osnovao je gnostičku zajednicu koju nazivaju basilidovcima (Vasilidejcima), a koja je sigurno postojala u Donjem Egiptu još u IV stoljeću.
Život
Bazilid je, čini se, bio filozofski naobražen. Basilid je u Antiohiji bio učenik Menandrov, koji je iz Samarije došao u Antiohiju oko g. 70-100. Menandar je učio da njegovi sljedbenici neće umrijeti, i predstavljao se kao spasitelj, poslan od nevidljivih eona da spasi ljude. On je također bio učitelj Saturnina. Basilid potom odlazi u Aleksandriju, gdje propoveda pod carevima Hadrijanom i Antoninom Pijom (120-145), i zajedno sa sinom Izidorom, razvija gnostičko gibanje.
Spisi
Basilid je napisao svoje Evanđelje, koje se u literaturi obično naziva »Evanđelje po Basilidu« (lat. Evangelium secundum Basilidem), iako se ne zna koji je naslov on sam da svome spisu. Također nije jasno, je li to bio neki pokušaj svojevrsne evanđeoske harmonije (Zahn), prerada Lukina Evanđelja (Windisch), ili neki sasvim novi spis. Takođe je napisao komentar tome Evanđelju, u 24 knjige, koji Klement Aleksandrijski naziva Exegetika. Iz Origena i iz Muratorijeva fragmenta saznajemo da je napisao Ode i Psalme. Od Basilidovih djela su sačuvali samo fragmenti kod drugih pisaca.
Učenje
Basilid se u svome učenju pozivao na tajna učenja koja je dobio od Glaukiasa, navodnog učenika apostola Petra i Matije. Učenje Vasilidisa nije moguće precizno proučiti, jer je sačuvano samo u delima njegovih protivnika, kao što su Irinej, Kliment iz Aleksandrije i Hipolit, koji se i sami ne slažu oko njegovog učenja. Tako je, po Ireneju, Basilid više dualist, a po Philosophumena neke vrste panteist.
Po Ireneju, Basilid je učio da istinski Bog može biti opisan samo kroz negaciju i da je odvojen od sveta mnoštvom duhovnih nivoa (nebesa) nastanjenim duhovnim bićima. Prvorođenac Oca je nous (um) koji je bez početka. Iz nousa je proizišao logos (govor), iz njega phronesis (razboritost), iz nje sophia (mudrost) i dynamis (sposobnost). Daljnje emanacije su potestates, principatus i anđeli (arhonti). Ti su prvi anđeli stvorili prvo nebo. Dalje su emanirani novi redovi anđela, stvarajući svaki novo niže nebo, sve do 365 nebesa. U skladu s brojem nebesa je broj dana u godini. Arhonti najnižeg neba, koje mi vidimo, stvorili su svijet, i razdijelili među sobom zemlju i narode. Vođa svih arhonata je židovski Bog. On je odlučio sve narode podvrgnuti svome narodu. Kad je istinski Otac vidio da će se svijet uništiti uslijed mržnje koja je nastala od židovskog Boga, odlučio je da se umeša.
Da bi oslobodio ljudska bića, istinski Otac je poslao svoga prvorođenca, Nous, u vidu Hrista na svijet. Da bi se spasao od ograničenja materijalnog sveta i uzdigao do vrhovnog Boga, čovek mora da sledi Isusa Hrista. Isus nije umro na križu, već se vratio k Ocu koji ga je poslao. Oni koji to »znadu« oslobođeni su od arhonata ovoga svijeta. Onih koji se spasavaju ima malo, jedan na tisuću ljudi. Potrebno je pročišćenje vrlinom, jer su mane osobni demoni koji stanuju u čovjekovoj duši.
Irenej takođe pripisuje Bazilidu tumačenje da na križu nije umro Isus, nego Šimun iz Cirene. Takvo učenje, da je Simon Cirenac razapet umjesto Isusa, koji se tomu smije, se može naći u Drugoj raspravi velikog Seta. Također mu se pripisuje uverenje da jesti meso od poganskih žrtava ne znači ništa.
Basilid je sebe smatrao posrednikom između židovstva i kršćanstva. Daniélou zapaža u tom učenju niz elemenata koji su preuzeti iz židovske apokaliptike. Tako se i kod Basilida nastavlja pobuna protiv židovskog Boga, kao izraz razočaranja poslije g. 70., kad su se pojedini judejski krugovi osjećali prevarenima u svojim eshatološkim očekivanjima; i dakako, pobune protiv svijeta koji je Tvorac stvorio.
Najznačajniji njegov učenik je bio sin mu Izidor, koji se također istakao po književnoj djelatnosti.
Eagar, Arizona
Eagar je gradić u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.885 stanovnika.
Perillo, Frosinone
Perillo je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 470 m.
Aleyrac (Drom)
Alerak je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Valans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 45 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 448 metara (maksimalnoj 571 m, a minimalnoj 318 m).
Darden, Tennessee
Darden je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Olga Humo
Biografija
Olga Ninčić rođena je 1919. godine u Beogradu. Njen otac Momčilo Ninčić (1876—1947) bio je ministar inostranih polsova Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Za vreme studija na Filozofskom fakultetu u Beogradu, priključila se studentskom revolucionarnom pokretu. Godine 1937. upoznala se a Avdom Humom, tada jednim od vodećih ličnosti u studentskom revolucionarnom pokretu na Beogradskom univerzitetu.
Darden, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 399.
Olga Humo
Biografija
Posle studentskih demonstracija 14. decembra 1939. godine Olga je bila uhapšena i saslušavao ju je lično šef Beogradske policije Dragi Jovanović. Posle pet dana, provedenih u zatvoru, puštena je na slobodu, zbog nedostatka dokaza, ali i zbog toga jer potiče iz ugledne porodice. Godine 1940, mimo očeve volje, udala se za Avdu Huma, a svedoci na venčanju su bili: Jurica Ribar, Avdov stric Hamzo i Olgin brat Đuro. Posle venčanja Olga i Avdo su živeli u Sarajevu, sve do početka rata.
Drugi svetski rat
Olgini roditelji su posle kapitulacije, zajedno sa ostalim članovima Vlade generala Dušana Simovića, napustili Jugoslaviju. Pošto su išli preko Pala i Sarajeva, pozvali su Olgu da krene s njima. Ona je odbila poziv i jula 1941. godine, zajedno sa suprugom, otišla u Mostar gde je on u svojstvu člana Pokrajinskog komiteta KPJ za Bosnu i Hercegovinu radio na organizovanju oružanog ustanka u Hercegovini. Za to vreme Olga se krila u kući njegovih roditelja, rođaka i prijatelja.
Nedugo posle odlaska Olginih roditelja u London, do njih je došla vest da je Olga poginula i oni su u to verovali sve do kraja 1942. godine, kada je uspela da preko Crvenog krsta stupi s njima u kontakt. Olgin brat Đuro Ninčić (1915—1979) je takođe s roditeljima otišao u London, pošto u Sarajevu 1941. godine nije uspeo da uspostavi vezu sa partijskom organizacijom. On se 1944. godine uključio u Narodnooslobodilačku borbu i posle rata je radio kao diplomata Nove Jugoslavije.
Marta 1942. godine Olga se porodila u Mostaru, ali je ubrzo uhapšena i sprovedena u Sarajevo. Uz pomoć partijske organizacije uspela je da pobegne iz zatvora i ode u partizane. Najpre je kao prevodilac sa doktorom Makenzijem, iz britanske vojne misije u NOVJ, obilazila partizanske bolnice. Potom se priključila Vrhovnom štabu NOV i POJ, gde je prevodila biltene i razgovore sa članovima savezničkih vojnih misija. Bila je poznanica, sa studija, sa Titovom sekretaricom Davorjankom Paunović Zdenkom, posle čijeg je odlaska u Moskvu, na lečenje, preuzela funkciju lične sekretarice Vrhovnog komandanta NOV i POJ.
Posle oslobođenja Mostara, 1945. godine, otišla je da se suretne sa mužem i kćerkom.
Period SFRJ
Do 1956. godine živela sa porodicom u Sarajevu, gde se njen muž nalazio na odgovornim državno-partijskim funkcijama (bio je najpre ministar, potom potpredsednik, a potom predsednik vlade Narodne Republike Bosne i Hercegovine i organizacioni sekretar Komunističke partije Bosne i Hercegovine), a ona je radila kao profesor u gimnaziji i asistent na tek osnovanom Filozofskom fakultetu. Posle prelaska u Beograd, njen muž se nalazio na visokim funkcijama u Federaciji (bio je savezni sekretar za finansije, narodni poslanik i član Predsedništva CK SKJ), a ona je 1959. godine doktorirala na Filozofskom fakultetu Beogradskog univerziteta i potom radila na Katedri za engleski jezik.
Oktaazakuban
Oktaazakuban je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 112,054 Da.
Opština Čajetina
Opština Čajetina je opština u Zlatiborskom okrugu u zapadnom delu Republike Srbije. Opština zauzima površinu od 647 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 37.469 ha, a na šumsku 21.555 ha).
Centar opštine je naselje Čajetina. Opština Čajetina se sastoji od 24 naselja. Prema podacima sa popisa 2011. godine u opštini je živelo 14.745 stanovnika. Po podacima iz 2003. prirodni priraštaj je iznosio -4,3‰, a broj zaposlenih u opštini iznosi 6.008. U opštini se nalaze 3 matične osnovne škole sa ukupno 13 izdvojenih odeljenja i 1 srednja škola.
Geografija
Na jugozapadu Srbije, na granici sa Bosnom i Hercegovinom, obuhvatajući centralni dio planine Zlatibora, prostire se čajetinska opština, dio Zlatiborskog okruga. U njoj se nalaze naseljena mjesta: Čajetina (sjedište opštine), Zlatibor, Semegnjevo, Sirogojno, Rožanstvo, Dobroselica, Jablanica, Stublo, Uvac, Ljubiš, Ribnica (zlatiborska), Vodice, Oko, Šljivovica, Branešci, Gostilje, Alin Potok, Mušvete, Golovo, Rudine, Kriva Rijeka, Mačkat, Tripkova, Drenova, Željine i Trnava.
Höchstädt an der Donau
Hehštet an der Donau je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 27 opštinskih središta okruga Dilingen an der Donau. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 6.638 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9773139.
Opština Čajetina
Stanovništvo i naselja
Opština Čajetina prostire se na centralnom delu Zlatibora.
Höchstädt an der Donau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Dilingen an der Donau Hehštet an der Donau se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Dilingen an der Donau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 416 metara. Površina opštine iznosi 37,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 6.638 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 177 stanovnika/km².
Opština Čajetina
Stanovništvo i naselja
Postoje popisi stanovništva iz ranijih perioda ali su neprikladni za poređenje sa novijim zbog promene teritorijalne organizacije sela, opština i srezova. Podaci po popisima posle Drugog svetskog rata, tj. od 1948. godine, pružaju uvid u neke važnije promene u stanovništvu opštine.
Po popisu 2002. godine opština je imala 15.628 stanovnika u 5.117 domaćinstava, tj prosečno 3 člana po domaćinstvu.
U posleratnom periodu najveći broj stanovnika bio je 1953. godine (21.529), a 2002. došlo je do smanjenja za 5.901. odnosno za onoliko koliko zajedno imaju Čajetina i Zlatibor (naselje). U dva naselja gradskog tipa u ovom periodu došlo je do povećanja broja stanovnika - u Čajetini (za 486%) i Zlatiboru (za 2073,9%, što je najveće povećanje u čitavom Zlatiborskom okrugu). Jedino selo koje je u istom periodu imalo povećenje stanovnika je Mačkat (126%). Sva ostala sela imaju smanjenje.
Po nacionalnom i etničkom sastavu ogromnu većinu čine Srbi (15.489) a potom slede Crnogorci (42), Jugosloveni (16), Muslimani (7), Hrvati (6), Mađari (5), Goranci (5), Makedonci (3), uz izvestan broj neopredeljenih i onih čije je etničko poreklo nepoznato (56).
Srpski jezik je maternji za 99,6% stanovništva.
Veoma je nepovoljna starosna struktura stanovništva opštine. Prosečna starost je 42,3 godine. Po demografskim kriterijima to označava duboku demografsku starost što je veoma nepovoljno za obnavljanje stanovništva. Mlađih od 14 godina ima 14,5%, a starijih od 65 je 20,3%. U nekim selima stariji od 65 godina čine polovinu stanovništva
Nepismenih iznad 10 godina je 6,14%. Među nepismenima je najviše starijih iznad 65 godina života (87,1% od ukupnog broja nepismenih), a među njima je opet najviše žena (82,2%)
Seosko stanovništvo čini skoro dve trećine (64,8%), a gradsko neznatno više od jedne trećine (35,2%) ukupnog stanovništva opštine.
Površina opštine je 647 -{km}-² a gustina naseljenosti je 24,5 stanovnika na -{km}-².
Opština ima 24 naselja (u zagradi je broj stanovnika) :
U opštini postoje i tri turistička naselja - Ribnica, Smiljanića Zakos i Vodice - koja nemaju karakter stalne naseljenosti, mada u periodu turističke sezone u njima boravi veliki broj ljudi.
Istorija
Zlatibor je bio oduvijek naseljen. U praistoriji ovdje su živjeli Iliri, zatim dolaze Rimljani, pa Sloveni. Prvo poznato ime ovog kraja bilo je Rujno.
Zlatiborci su bili učesnici svih ratova koji su se vodili na ovim prostorima.
Centar oblasti je gradić Zlatibor, a administrativni centar opštine je Čajetina, varošica od 1928-me godine.
Kultura
Na prostoru opštine organizuju se mnoga kulturološka događanja. Svakako najpoznatiji su Zlatiborska hajka na vuka i Sabor trubača jugozapadne Srbije. Etno selo u Sirogojnu je skupina starih zlatiborskih kuća.
Privreda
Na Zlatiboru je od poljoprivrede najrazvijenije stočarstvo. Prostrani pašnjaci su pogodni za gajenje ovaca i goveda. Čuveni su džemperi od ovčije vune iz Sirogojna. Ratarstvo je slabije razvijeno. Od voća se najviše gaje šljive. Zanatstvo je najviše razvijeno u Rožanstvu, gdje još uvijek kačari prave čuvene rožanjske kace za kajmak i sir, prvenstveno za potrebe turizma. Prerada mesa je najrazvijenija u Mačkatu, gdje se, između ostalog, pravi čuvena zlatiborska pršuta. Čuveni su i ostali zlatiborski specijaliteti, prije svih mlječni proizvodi, najviše kajmak i sir.
Industrija je najviše razvijena u Braneškom polju. Tamo se nalaze Industrijski pogon za preradu drveta „Bor“, pogon za proizvodnju delova za motore Industrije motora iz Rakovice, Fabrika hemijskih olovaka „BIART“, JUGOEKSPORT „Zlatibor DD“ silosi žita.
Ali, od svih privrednih grana najviše je razvijen turizam, a sa njim i ugostiteljstvo, saobraćaj i trgovina. Zlatibor ima veoma povoljan položaj – nalazi se na pola puta od Beograda do crnogorskog primorja, preko njega idu neki važni magistralni putevi i pruge, a u planu je i građenje aerodroma kod gradića Zlatibora. Na Zlatiboru je posebno razvijen zimski turizam.
Nekada je osnovni način preživljavanja na Zlatiboru bio kiridžiluk, tj. prodavanje luča iz zlatiborskih borova. Kiridžije su, sa svojim karavanima, išli preko cijele Šumadije, čak do Save i Dunava, a svoju robu su mijenjali za prehrambene proizvode, uglavnom žitarice.
Eksterni linkovi
<hr align="center" noshade size="4" width="100%" />
San Giacomo, Vercelli
San Giacomo je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Windham, New York
Vindham je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Brodimoprim
Brodimoprim je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 339,188 Da.
Anna Maria, Florida
Ana Marija je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.503 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.503 stanovnika, što je 311 (17,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hamburg, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.409, što je 707 (-7,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mato Došen
Mato Došen (Zagreb, 25. lipnja 1953. - Zagreb, 2. travnja 2010.) hrvatski glazbeni producent, aranžer, vokalist, klavijaturist i tekstopisac.
Životopis
Rodio se u Zagrebu 1953. godine. Glazbom se bavi od djetinjstva i mladosti. Završio je glazbenu školu. Bio je član rock grupe "Izazov" od 1977. do 1979. godine, koju je osnovao s Nenadom Zubkom. Mato Došen (57) je svojevremeno bio jedan od najtraženijih aranžera i producenata u Hrvatskoj i nekim susjednim zemljama. U brojnim pjesmama i na albuma domaćih izvođača često je bio i autor, klavijaturist te vokalist, a među pop zvijezdama s kojima je radio bili su brojni slavni izvođači. Došen je glazbeničku karijeru započeo kao rock klavijaturist i pjevač.
Godine 1972. osnovao je u Zagrebu funk/soul/pop grupu Hobo. Prvi veliki nastup imali su na Boom festivalu u Ljubljani 1974. godine, a njihova pjesma 'Možda jednom' objavljena je na dvostrukom live festivalskom izdanju. Zanimljivo je i da su 1975. Hobo bili predgrupa na zagrebačkom koncertu Deep Purplea.
Objavili su jedan singl i album pod nazivom 'Hobo' (Jugoton, 1975.), na kojem je Došen bio glavni autor pjesama. Ubrzo je, međutim, rasformirao sastav i 1977. osnovao novu grupu Izazov, zajedno sa basistom Nenadom Zubkom (ex Grupa 220, Time, Hobo). Prvi singl objavili su naredne godine, a s njima u studiju radili su gitarist Vedran Božić i bubnjar Piko Stančić.
U 80.-im godinama proslavio se kao aranžer. Radio je aranžmane za: Mate Mišu Kovača, Magazin, Tomislava Ivčića, Nedu Ukraden, Olivera, Zlatka Pejakovića, Duška Lokina, Arsena Dedića, Meri Cetinić, Doris Dragović, Prljavo kazalište, Danijela Popovića, Tonyja Cetinskog, Matka Jelavića i dr. Neke od najpoznatijih pjesama za koje je radio aranžmane su: "Ako me ostaviš", "Dalmacija u mom oku", "Malo mi je jedan život s tobom", "Ti si pjesma moje duše", "Poljubi zemlju", "Rodija se sin", "Stop the war in Croatia", "Put putujem", "Nada", "Hrabri ljudi", "Sve bi seke ljubile mornare", "Došlo doba da se rastajemo", "Doris" i dr. Radio je aranžman i za pjesmu "Džuli" s kojom je Danijel Popović osvojio 4. mjesto na Euroviziji 1983. godine i za pjesmu "Željo moja" s kojom je Doris Dragović osvojila 11. mjesto na Euroviziji 1986 te bio dirigent na Pjesmi Eurovizije 1984. s pjesmom "Ćao amore" (Vlado Kalember i Izolda Barudžija - 18. mjesto). Sudjelovao je u nastanku više od 100 albuma hrvatske zabavne glazbe. Napravio je aranžmane za više od 250 pjesama.
Pjevao je u duetu s Ljiljanom Nikolovskom (Magazin) u pjesmi "Sve je plavo" i s Nedom Ukraden u pjesmi "Samo je nebo iznad nas". Bio je prateći vokal u nekoliko pjesama Nede Ukraden i u pjesmi "Ako je život pjesma" koju izvodi Meri Cetinić.
Napisao je riječi pjesama "Penelopa" koju izvodi Gabi Novak i "Ne vjeruj pjesmi u snu" Jasne Zlokić.
U španjolskom gradu Marbelli živio je od 1988. sa suprugom Vesnom Srečković. Imao je glazbeni studio i noćni klub. Povremeno je surađivao s hrvatskim glazbenicima. Vratio se u Hrvatsku 2008. godine i ponovno radio kao glazbeni producent i aranžer. Posljednji album na kojem je radio je "Ne tražim istinu" Mate Miše Kovača.
Umro je od posljedica srčanog udara 2. travnja 2010. u Zagrebu.
Canton Madonna, Padova
Canton Madonna je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 520 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Boulogne-sur-Helpe
Bulonj sir Elp je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Avne sir Elp.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 317 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 8,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 177 metara (maksimalnoj 207 m, a minimalnoj 144 m).
Luksemburgizam
Luksemburgizam je posebna teorija revolucionarnog marksizma i revolucionarnog demokratskog socijalizma koju je zagovarala Roza Luksemburg.
Nakon eksperimentalne Oktobarske revolucije u Rusiji 1917. godine, koja je u demokratski izabranim telima uključivala različite klubove mišljenja (u čemu je najuzornije iskustvo imala Pariska komuna), već tokom 1918. godine isključivanjem iz izabranih tela osoba drugih klubova mišljenja, boljševički klub je odlučio da monopolizuje vlast i razvija jednopartijski državni kapitalizam u nerazvijenoj i agrarnoj Rusiji tog vremena, sa preko 80 posto seljačkog stanovništva, ali pod iskrivljenom upotrebom pojmova antikapitalizma.
Postulate su temeljili na svojoj interpretaciji Marksovih i Engelsovih teorija, prilagođavajući ih nerazvijenoj, zaostaloj, agrarnoj, polufeudalnoj Rusiji tog vremena, koja je navikla na despotizam kao način vladanja i odnošenja u društvu. Tako je napravljena proizvoljna razlika između pojmova „socijalizam“ ili „komunizam“ koju je učinio Lenjin 1917. godine kako bi opravdao boljševički projekat državnog kapitalizma u nerazvijenoj zemlji, pa je razdvojio pojam „socijalizam“ koji je nazvao prvom fazom i pojam „komunizam“ koji je nazvao višom fazom, iako su pojmovi „socijalizam“ ili „komunizam“ do tada označavali jedan te isti sistem i koristili se sinonimno i alternativno, a prva ili prelazna faza nije niti poseban sistem, niti posebno uređenje koje bi trebalo imati poseban naziv.
Boljševizam je monopolizovanjem vlasti, isključivanjem iz izabranih tela osoba drugih klubova mišljenja i stavljanjem u ilegalu njihovog delovanja odstupio od nekih načela o kojima je, pored mnogih drugih, naročito govorila Roza Luksemburg, koja je kritikovala politiku boljševizma, kao izvitoperenje radničke revolucije, zato što radnička revolucija podrazumeva demokratska tela.
Luksemburgova se zalagala za demokratiju i nužnost revolucije. Ideja demokratije koju Stanley Aronowitz naziva „generalizovanom demokratijom u neartikulisanom obliku“ zapravo umanjuje ulogu partije, ali je u stvari vrlo slično gledištima Karla Marksa („Emancipaciju radničke klase mora osvojiti sama radnička klasa“). Luksemburgova je u svojim spisima o ruskoj revoluciji i Sovjetskom Savezu pojasnila svoje poglede o demokratiji. Luksemburgova je rano napala nedemokratske tendencije prisutne u ruskoj revoluciji:
„Bez opštih izbora, nesputane slobode štampe i zborovanja, slobodne borbe mišljenja, izumire život u svakoj javnoj instituciji, postaje prividnim životom u kojem jedinim delatnim elementom ostaje birokratija. Javni život se polako uspavljuje, nekoliko tuceta partijskih vođa neiscrpne energije i bezgraničnog idealizma diriguje i vlada, pod njima u stvarnosti upravlja desetak istaknutih glava, i od vremena do vremena poziva se na sastanke elita radništva da bi aplaudirala govorima vođa, jednoglasno prihvatila predložene rezolucije, u osnovu dakle gazdovanje klike - svakako diktatura, ali ne diktatura proletarijata nego diktatura šačice političara, tj. diktatura u građanskom smislu, u smislu vladavine jakobinaca (pomicanje kongresa saveta od tri na šest meseci!). Pa i više: u takvom stanju javni život mora podivljati: atentati, streljanja talaca itd.“
Roza Luksemburg je razvila posebnu teoriju „revolucionarnog marksizma“ i „revolucionarnog demokratskog socijalizma“ nazvanu luksemburgizam, te se zalagala za „revolucionarnu socijalističku demokratiju“:
„Sloboda samo za pristalice vlasti, samo za članove jedne partije - bili oni ma kako brojni - nije sloboda. Sloboda je uvek samo sloboda onoga koji misli drugačije. Ne zbog fanatizma „pravednosti“, nego zbog toga što se u toj biti iscrpljuje sve što je poučno, blagotvorno, što očišćuje u političkoj slobodi, i efekat te biti izostaje, ako „sloboda“ postane privilegija.“
„Istorijska zadaća proletarijata je, kada dospe na vlast, da umesto građanske demokratije stvori socijalističku demokratiju, ne da ukloni svaku demokratiju. Ali socijalistička demokratija ne počinje tek u obećanoj zemlji kada je stvorena podloga socijalističke ekonomije, kao gotov božićni poklon dobrom narodu koji je u međuvremenu verno podržavao šačicu socijalističkih diktatora. Socijalistička demokratija počinje istovremeno sa rušenjem klasne vladavine i izgradnjom socijalizma. Ona počinje sa trenutkom osvajanja vlasti od strane socijalističke partije. Ona nije ništa drugo nego diktatura proletarijata.“
„Ukidanje vladavine kapitala, ostvarivanje socijalističkog društvenog reda — ovo, i ništa manje, je istorijska tema trenutne revolucije. Ovo je veliki poduhvat, i neće biti ispunjen za tren oka prostim izdavanjem nekoliko dekreta odozgo. Samo kroz svesnu akciju radničkih masa u gradu i selu, ovo se može ostvariti, samo kroz najvišu intelektualnu zrelost ljudi i neiscrpni idealizam se ovaj cilj može sprovesti kroz sve oluje bezbedno do luke.“
„Socijalna revolucija zahteva da je vlast u rukama masa, u rukama radničkih i vojničkih saveta. Ovo je program revolucije. Dug je, međutim, put od vojnika — od „čuvara reakcije“ — do revolucionarnog proletera.“
Socijalna revolucija podrazumeva demokratska tela u koja mogu biti izabrane osobe različitih klubova mišljenja, kao u uzornoj Pariskoj komuni, koju su hvalili Karl Marks i Fridrih Engels nazivajući je „konačno pronađenim oblikom oslobođenja radničke klase“ i „diktaturom proletarijata“, što je u stvari samo simbolički pojam kojim se označava demokratizacija društva i demokratska radnička vlast direktno podređena masama, radi korenite promene sistema.
Članovi Pariske komune, izabrani u predstavničko telo od naroda u svom su delovanju bili neprekidno pod kontrolom samog naroda. Njihov se rad stavlja na diskusiju i mogli su biti opozvani svakog trenutka. Oni su izabrani od naroda i za narod. To je direktna demokratija, koja se zasniva na aktivnom učestvovanju masa u vlasti. Kadrovski sastav izabranog predstavničkog tela, tj. Saveta je u svojoj suštini bio revolucionaran. Među prisutnim revolucionarnim strujama tu su bili anarhisti i socijalisti, blankisti i slobodarski republikanci. Pariska komuna je neprestano slavljena među anarhistima i marksistima sve do današnjih dana, dobrim delom baš zbog te različitosti orijentacija, zbog uspešne saradnje među raznim revolucionarnim grupama, zbog visokog stepena samoupravljanja proizvođača i stvaralaca, te raspuštanja stajaće vojske i represivnih elemenata.
Musellaro, Pescara
Musellaro je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 189 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 391 m.
Luksemburgizam
Vanjske veze
Rosa Luxemburg
Das Beil von Wandsbek
mini|250px|[[Arnold Zweig zajedno sa svojim romanom „Das Beil von Wandsbek“ na poštanskoj marki Istočne Njemačke iz 1987. godine.]]
Das Beil von Wandsbek je roman njemačkog pisca Arnolda Zweiga objavljen 1947. godine. Originalno je napisan 1943. godine na hebrejskom jeziku pod naslovom Sifriat Hapoalim za vrijeme Zweigovog egzila u Palestini. Kao inspiracija za roman su poslužili stvarni događaji vezani uz Altonsku krvavu nedjelju. Glavni lik je Albert Tetjeen, mesar iz hamburške četvrti Wandsbek koji je osiromašio za vrijeme Velike ekonomske krize te koji pristaje na ponudu nacističkih vlasti da zamijeni bolesnog dželata koji bi trebao pogubiti osuđene komuniste. Radnja prikazuje kako njegova odluka dovede do gubitka prijatelja, supruge i sukoba sa vlastitom savješću. Das Beil von Wandsbek je postao jedan od najpoznatijih Zweigovih romana, te je dva puta ekraniziran - godine 1951. kao istoimeni igrani film u Istočnoj i godine 1982. kao televizijski film u Zapadnoj Njemačkoj.
Menlo, Georgia
Menlo (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 474 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 474 stanovnika, što je 11 (2,3%) stanovnika manje nego 2000. godine.
East Globe, Arizona
East Globe je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 226 stanovnika.
Damery (Marna)
Dameri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1367 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 88 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,44 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 80 metara.
Prerad Detiček
Životopis
Prerad Detiček studirao je rog na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u razredu prof. Dragana Gürtla. Diplomirao je - kao prvi kornist u Hrvatskoj - 1959. godine, a zatim se 1961. i 1962. usavršavao kod Jeana Devémya i Luciena Théveta na pariškom Konzervatoriju.
Bio je član Zagrebačke filharmonije i solist Simfonijskog orkestra RTZ. Za nj se je skladalo više od 30 djela, a napisali su ih ugledni hrvatski skladatelji kao što su Krešimir Baranović, Bruno Bjelinski, Pavle Dešpalj, Anđelko Klobučar, Igor Kuljerić, Rudolf Matz, Stjepan Šulek i ini. Detiček ih je praizveo i snimio te je na taj način obogatio hrvatsku literaturu za rog. Svirao je kao komorni i orkestralni glazbenik u Hrvatskoj i diljem svijeta te kao solist nastupao s renomiranim orkestrima kojima su ravnali poznati dirigenti.
Bio je pedagogom na zagrebačkoj i sarajevskoj Muzičkoj akademiji. U Zagrebu je bio pročelnikom Odsjeka za duhače te prodekanom i dekanom. Čestim je bio članom ocjenjivačkih sudova na raznim glazbenim natjecanjima. Organizator je glazbenih događanja i redaktor notnih izdanja.
Njegovi učenici nagrađivani su glazbenici na natjecanjima diljem svijeta, najpoznatiji među njima je zasigurno Radovan Vlatković.
Počasni je član i predsjednik Hrvatskog društva glazbenih umjetnika i Hrvatskog društva kornista.
Brofaromin
Brofaromin je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 310,186 Da.
Oktabenzon
Oktabenzon je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 326,429 Da.
Opština Kuršumlija
thumb|200px|Lokacija opštine u Srbiji