cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karlum
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Karlum se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 13 metara. Površina opštine iznosi 14,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 222 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 15 stanovnika/km².
Slatino (Ohrid)
Slatino je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Slatino pripada opštini Debarca.
Prirodni uslovi
Naselje Slatino je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 35 km severno.
Slatino se nalazi u istorijskoj oblasti Debarca, koja obuhvata sliv reke Sateske i sa izrazitim planinskim obeležjem. Naselje je smešteno u središnjem, dolinskom delu oblasti. Istočno od naselja se izdiže Ilinska planina, a jugozapadno se pruža polje. Nadmorska visina naselja je približno 850 metara.
Klima u naselju je planinska.
Stanovništvo
Slatino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 161 stanovnika.
Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest je pravoslavlje.
Kneževina Panonija
Kneževina Panonija može biti:
Stara atička komedija
thumb|200px|[[Talija, muza komedije, gleda u komičku masku (detalj sa Sarkofaga Muza)]]
Postanak
Negde između 488. i 486. pne. priređivanje komičnih predstava na Gradskim Dionisijama, koje su održavane svake godine, predato je u dužnost posebnom atinskom magistratu ‒ horegu. Pre toga, kaže Aristotel, komične predstave prikazivali su "dobrovoljci" (ἐθελονταί). Na Lenejskom festivalu komedije su prvi put prikazane nešto pre 440. pne. Pre i nakon peloponeskog rata na svakom od ova dva festivala priređivano je po pet komedija (svaki je autor prikazivao po jedan komad). Postoje indicije da je tokom peloponeskog rata broj izvedenih komičnih predstava smanjen na tri po festivalu, no to nije pouzdano utvrđeno. Tokom 4. veka pne. komedije su prikazivane i na Seoskim Dionisijama, no s obzirom na su u nekim atičkim demama dosta rano izgrađena pozorišta, moguće je da se prikazivanje komedija raširilo po okolini Atine i pre kraja 5. veka pne.
Od stare komedije samo su neke Aristofanove drama sačuvane u celini, a on je pripadao već poznom razdoblju tog žanra i dve njegove komedije (Žene u narodnoj skupštini i Pluto) već zadiru u doba srednje atičke komedije. No do nas je došao veliki broj fragmenata iz dela njegovih prethodnika, naročito Kratina, kao i savremenika, posebno Eupolida.
Hor
Hor, koji je imao 24 člana, bio je od izuzetne važnosti u staroj atičkoj komediji, a veliki broj komada nosi i naslov po svojim horovima, npr. Babilonjani, Zvanice, Aharnjani. Kod Aristofana (praksa je možda bila drugačija kod Kratina) hor se obraća publici u parabazi, koja zauzima centralno mesto u drami, i ponovo kasnije. U nekim delovima parabaze hor zadržava svoj karakter dramskoga lica (kao Aharnjani, vitezovi, oblaci, porotnici itd.), a u nekim delovima govori neposredno u ime samoga pesnika. U prvom slučaju dramska iluzija je napuknuta, a u drugom potpuno razbijena. Ulazak hora na scenu ponekad predstavlja trenutak nasilja i uzbuđenja, jer hor može biti neprijateljski nastrojen prema "junaku" komedije (kao npr. u Aharnjanima i Osama); ovaj ga onda mora pridobiti na svoju stranu i od tog trenutka hor ga podupire, aplaudira mu i hvali njegove reči i dela. Moguće je da je taj redosled (neprijateljstvo – nadmetanje – pomirenje) predstavljao standardnu formulu u staroj komediji u definisanju odnosa između hora i "junaka" drame.
Glumci i kostimi
Glumci su nosili groteskne maske, a sastavni deo njihovog kostima uvek je bilo neko veštačko telesno preterivanje (npr. ogroman stomak ili falus), što je postizalo komični učinak; pri tom je falus možda bio obavezni deo kostima za sva muška lica u komediji sve do 4. veka pne. Izgleda da nije bilo nikakvog ograničenja u nastojanjima da se teme seksualnosti i telesnih izlučevina iskoriste za postizanje komičnih efekata; rečnik upotrebljen u takvoj vrsti humora ne skriva se iza eufemizama karakterističnih za proznu književnost.
Za izvedbu većine sačuvanih Aristofanovih komedija potrebna su četiri glumca, a povremeno i određeni broj statista, čija se zaduženja na sceni mogu precizno odrediti. Izvedba sa tri glumca i statistima moguća je samo ako se za statiste prepostavi određeni stupanj zaduženja koja zamagljuju razliku između glumca i statiste.
Templari
Templari službeno Red siromašnih vitezova Krista i Salomonova hrama (latinski: Pauperes commilitones Christi Templique Solomonici, zvani i Vitezi Templari (latinski: Fratres militiae Templi), bili su kršćanski vojnički red osnovan 1118. nakon prvog križarskog rata.
Stara atička komedija
Delovi drame
Tipična Aristofanova komedija ima razrađenu strukturu i može se podeliti na sledeće delove:
Templari
Osnovani su da štite kršćanske hodočasnike u Svetoj Zemlji, vremenom su preuzeli veće vojne zadatke tokom 12. vijeka. Rast njihova uticaja i bogatstva, nakupila im je neprijatelje, koji su ih optužili za blasfemiju i okrivili za križarski poraz u Svetoj Zemlji, na kraju ih je uništio francuski kralj Filip IV.
Stara atička komedija
Teme i motivi
thumb|200px|[[Dionis i njegovi satiri. Unutrašnjost atičke posude crvenofiguralnog stila, slikar Brig, oko 480. pne.]]
Zapleti
Za staru komediju karakteristični su uglavnom zapleti koji nose određenu dozu fantastike. Po svojoj indiferentnosti prema prolazu vremena, po lakoći s kojom dolazi do promene scene bez nekog potpunog prekida u radnji (mesta koja bi u stvarnosti bila miljama daleko ovde mogu biti smeštena jedno pored drugog), te po čestim aluzijama na publiku, na pozorište i na sam trenutak izvedbe – po svemu tome ovi komadi često nalikuju više jednom kompleksu povezanih skečeva nego komediji u uobičajenoj definiciji tog žanra. Zaplet je uvek postavljen u kontekstu neke savremene situacije. U toj situaciji neki dramski lik preduzima nešto što može predstavljati kršenje prirodnih zakona (npr. u Aristofanovom Miru Trigej uzjaše ogromnu buvu i odleti na Olimp kako bi oslobodio boginju mira i doveo je natrag na Zemlju) ili kršenje društvenih konvencija (npr. u Aristofanovim Aharnjanima Dikeopol sklapa separatni privatni mir s neprijateljima svoga polisa i uživa i blagodatima mira).
Popis gostujućih uloga u "Uroti"
U hrvatskoj kriminalističkoj seriji "Urota", gostovali su brojni glumci, pjevači i ostali umjetnici. Njihovo pojavljivanje u seriji je najčešće limitirano na jednu-dvije epizode.
Gostujući likovi
po abecednom redu
Stara atička komedija
Zapleti
Događaji u staroj komediji ponekad predstavljaju transpoziciju metaforičnog ili simboličnog jezika u dramske okvire; oni uključuju svakovrsna natprirodna bića i životinje koje govore, što je motiv poznat iz usmene književnosti. Komični efekti često se postižu tako što se u nizu kratkih epizoda prikazuje kakve bi posledice nastupile po ljude različitih profila i zanimanja kada bi nekim slučajem došlo do ostvarenja junakove fantazije. Kraj komada ima svečani karakter (uz upečatljiv izuzetak Aristofanovih Oblaka), čime se na neki način formalno priznaje junakov trijumf, premda logička veza između završetka drame i onoga što mu prethodi može biti vrlo labava (kao u Aristofanovim Osama), gotovo kao da se bukom pesme i plesa želi prigušiti pitanje "Ali šta se zatim dogodilo?" i podsetiti gledaoci da su se okupili tu u pozorištu jednostavno da bi zabavili sebe i Dionisa veselom predstavom.
Tematika
Stara atička komedija izvrće ruglu, ismevanju i parodiranju istaknute savremenike. Ponekad se radi o važnim ličnostima, bilo da se pojavljuju pod vlastitim imenom (kao Sokrat u Oblacima i Euripid u Ženskoj skupštini u Tesmoforiju) ili pod tankom maskom (kao "paflagonijski rob" u Vitezovima, pod kojim se podrazumeva Kleon). Mnoge su drame bile i nazvane po stvarnim ličnostima, npr. Hiperbol i Kleofont. Kako su ovaj tretman prihvatale njegove žrtve i publika – predstavlja jedno od najsloženijih pitanja u proučavanju stare atičke komedije.
Istaknuti političari te pokušaji da se u jedno društvo uvedu promene uvek su lakše mete za ismevanje nego tradicionalne navike i verovanja. No nema ničega u sačuvanim delima i fragmentima stare komedije što bi ukazivalo na to da su ovi komediografi kao grupa aktivno ohrabrivali neku vrstu oligarhijskog prevrata u Atini. Njihovu vlastitu umetnost karakterišu istančane i neprestane inovacije. Ima nekih indicija o tome da je bilo pokušaja da se zakonom ograniči ismevanje pojedinaca, no opseg i učinak tih pokušaja ostaju nejasni.
Pesnici stare komedije ne štede niti tradicionalnu religiju ni mitologiju. Neke komedije prdstavljale su travestiju mitova, a bogovi (naročito Dionis) često se prikazuju kao glupaci, kukavice i nepoštenjaci (npr. u Aristofanovim Žabama i Kratinovom Dionisaleksandru. No realnost božanske moći i valjanost vere u bogove nikada se ne dovode u pitanje, dok se reči i dela koja bi mogla izazvati božanski gnev pažljivo izbegavaju. Nepoštovanje koje stara komedija iskazuje prema religiji verovatno ima svoje korene u onoj vrsti poruge koja je karakteristična za folklor politeističkih kultura (cf. npr. Demodokovu priču o Aresu i Afroditi u 8. pevanju Odiseje), samo što je kod komediografa podignuta na viši, umetnički stupanj. Temeljni duh stare komedije je protest običnoga čoveka, koji u tom protestu koristi humor i fantaziju kao svoja neotuđiva oružja, i to protest protiv svih koji su na neki način bolji ili jači od njega: bogova, političara, vojskovođa, umetnika, intelektualaca.
Pesnici stare komedije
Ne računajući Aristofana, malo se zna o pesnicima stare atičke komedije. Magnet je bio najistaknutiji komediograf iz druge četvrtine 5. veka pne. i na Velikim Dionisijama osvojio je prvo mesto rekordnih 11 puta.
Imamo naslove 27 komedija komediografa Kratina (oko 520‒oko 423. pne.), koji je šest puta pobedio na Velikim Dionisijama i tri puta na Lenejama. Aristofan mu se podsmeva u Vitezovima (424. pne.), gde kaže da mu je piće donelo propast. Sledeće godine Kratin mu se osvetio, jer je Kratinova komedija Boca (Πυτίνη) odnela pobedu nad Aristofanovim Oblacima.
Krates je tri puta osvojio prvu nagradu na Velikim Dionisijama, od kojih prvu 450. pne. Sačuvano je šest naslova njegovih komedija. Aristotel u Poetici kaže da je Krates bio prvi atinski komediograf koji je stvarao prave zaplete a nije samo pisao invektive protiv pojedinaca.
Ferekrat, od koga nam je poznato 19 naslova, podražavao je Kratesov stil i odneo je nekoliko pobeda između 440. i 430. pne.
Eupolid je svoju prvu komediju prikazao 429. pne., a prvu nagradu osvojio je tri puta na Lenejama i jednom na Velikim Dionisijama. Umro je nakon 415. pne. Od njega je sačuvano 19 naslova i mnogo fragmenata, uključujući i neke duže odlomke na papirusima. Premda su ga Grci mnogo cenili, do sada otkriveni fragmenti ne mogu se uporediti sa vrednošću Aristofanove umetnosti.
Postojao je i komediograf Platon, koji je pisao negde između 425. i 390. pne. Od svih ovih pesnika Grci su najvećima nakon Aristofana smatrali Kratina i Eupolida.
Templari
Organizacija reda
Pravila njihova reda (statut) bila su napravljena po uzoru na benediktince, onako kako su to shvaćali i provodili cisterciti. Vitezi templari davali su prisegu, poput cistercita da će živjeti u siromaštvu, čistoći i poslušnosti i odricanju od zemaljskih dobara. Kao i drugi redovnici i templari su provodili dan u redovnim molitvama, isto kao i drugi su bdjeli i postili po redovničkom kalendaru. Nisu se smjeli kockati, kleti ili opijati, morali su živjeti u zajednici, spavati i jesti zajedno. Templari za razliku od ostalih redovnika nisu bili podložni strogoj klauzuri (zatvorenosti od ostalog svijeta), i od njih se nije očekivalo da predano čitaju svete knige (većina templara bila je neobrazovana, i nije znala latinski). Templarski primarni zadatak bio je da se bore. Templari su vremenom proširili svoje dužnosti i nisu samo štitili hodočasnike, već su se uključili u obranu križarske države u Svetoj zemlji. Oni su gradili utvrde i organizirali garnizone po važnijim gradovima, i sudjelovali u bitkama, kao značajna komponenta kršćanskih snaga, sve do pada Acre, posljednjeg križarskog uporišta u Svetoj zemlji - 1291. O tom koliko su bili templari bili uporni i dobri vojnici, svjedoči i događaj nakon poraza križarskih snaga u Bitci kod Hittina, tad je sam sultan Saladin izdvojio sve zarobljene templare i osobno ih jednog po jednog pobio.
Do sredine 12. vijeka, usvojena su temeljna pravila i organizacija reda. Na čelu reda bio je Veliki majstor (Magister militiae templi), kog su redovnici sami izabrali, sa sjedištem u Jeruzalemu. On je upravljao redom uz pomoć Senešala (zamjenika), Maršala (vojnog komandanta), zastavnika i kapelana. Templarska područja podijeljena su po pokrajinama - kojima su upravljali pokrajinski komandanti, pojedinačne templarske - kuće, zvale su se - precepture, a njihovi poglavari - preceptori. Generalne skupštine reda, održavane su kad je trebalo odlučiti o važnim pitanjima reda, ili izabrati novog Velikog majstora reda. Slični sastanci održavani su i na pokrajinskom nivou, a na tjednoj bazi u svakoj precepturi.
Templari su u svom početku bili podijeljeni u dvije kategorije: na vitezove i narednike (štitonoše). Redovnici vitezi regrutirali su se iz redova vojne aristokracije, koja je bila dobro obučena u ratnim vještinama. Oni su bili elita reda, koja je držala sve čelne pozicije, iz njihovih su se redova birali pojedinci koji su dobijali funkcije na kraljevskim i papinskim dvorovima. Jedino su oni nosili karakterističnu odjeću, po kojoj su postali slavni, - bijeli plašt sa velikim crvenim križom. Redovnici narednici, ili služeća braća, bili su najčešće iz nižih društvenih slojeva - najbrojnije članstvo reda, nosili su smeđi habit i služili kao vojnici i kao sluge. Pri kraju svog djelovanja templari su ustanovili i treću kategoriju svojih redovnika - kapelane, koji su bili zaduženi za održavanje vjerskih obreda i dijeljenje sakramenata. Iako žene načelno nisu smele ući u red, izgleda da je postojao najmanje jedan ženski samostan.
Vrhunac reda
Kad je u Palestini vojni pritisak Saracena, toliko narastao da su je kršćanske vojske morale napustiti, Templari su krajem 12. vijeka svoje sjedište premjestili na Cipar, a zatim u Francusku. Dotad su templari stekli veliko bogatstvo. Kraljevi i moćni feudalci iz Španjolske, Francuske i Engleske, poklanjali su im feude, dvorce, zemlju i ostale nekretnine, tako da su sredinom 12. vijeka templari imali u svojim rukama golemo bogatstvo razasuto diljem zapadne Evrope, Mediterana i Svete Zemlje. Njihova vojna snaga omogućavala im je sigurno prikupljanje, pohranu i transport zlata iz Evrope i Svete Zemlje, a mreža njihovih kuća pretvorila ih je u onovijeke bankare, jer su im hodočasnici povjeravali svoj novac, koji su oni posuđivali (uz velike kamate) kraljevima i posrnulim feudalcima.
Propast reda
Jedni od njihovih najvećih prikrivenih neprijatelja, bili su njihovi veliki rivali, drugi veliki evropski vojnički red toga doba Malteški vitezovi. Još su krajem 13. vijeka, postojale ideje i prijedlozi da se ta dva reda spoje u jedan. Ali je pad Acre u muslimane ruke - 1291. kad je izginulo puno templara, uz njihovo veliko bogatstvo, i rastuća odbojnost prema njima, prekinula sve te mogućnosti. Nakon što ih je jedan bivši templar optužio za blasfemiju i nemoral negdje oko 1304. (vjerojatnije 1305.), to je prošlo gotovo nezapaženo. Tek kad je Filip IV. naredio 13. oktobra 1307., hapšenje svih templara po Francuskoj i zaplijenu svih templarskih dobara - većina ljudi po Evropi postala svjesna težine navodnih zločina reda za koje ih optužio Filip IV, na osnovu optužbi iz 1304. Templarima se pripisivalo da obožavaju idole (glavu bradatog muškarca, koja ima veliku moć), da obožavaju mačke, da su homoseksualci, i brojne druge opačine. Vjerovalo se da imaju tajni obred inicijacije u svoj red, u kojem novi član nakon što tri puta zaniječe Krista - pljune na raspelo, te da ga nakraju ceremonijal meštar poljubi u kralježnicu, pupak i usta. Te optužbe, bez jasnih dokaza, bile su sračunate na to da potaknu strahove od heretika, vještica i demona i bile su slične optužbama koje je Filip IV koristio protiv pape Bonifacija VIII. thumb|340px|right| Templari na lomači - ilustracija francuskog rukopisa iz [[14. vijeka]] Razlozi zbog kojih se Filip IV. toliko obrušio na templare, ostali su nejasni, on se možda istinski bojao njihove snage, možda ih je zbog vlastite pobožnosti želio uništiti kao opasnu heretičku skupinu, ili je jednostavno vidio priliku da se okoristi njihovim velikim bogatstvom, jer mu je kronično nedostajalo novca. U svakom slučaju, Filip IV. nemilosrdno ih je progonio i mnoge templare dao mučiti da osigura njihova priznanja. Avignonski papa Klement V. naredio je hapšenje svih templara u novembru 1307., ali crkveni koncil 1311. većinom glasova bio protiv raspuštanja i uništenja Templarskog reda, tako da su oni u svim drugim evropskim zemljama (osim Francuske) oslobađani od optužbi i proglašavani nevinima. Ipak je Klement V. nakon jakog pritiska Filip IV., naredio raspuštanje reda 22. marta 1312., a templarsku imovinu po cijeloj Evropi dao Malteškim vitezovima ili dao da je zaplijene svjetovni vladari. Templari koji su priznali herezu i tražili crkveni oprost poslani su u mirovinu po bivšim kućama reda ili u neki od samostana drugih redova, a one koji nisu htjeli priznati herezu i koji bi ustrajali u svojim stavovima se sudilo. Jedan od posljednjih kojem se sudilo, pred komisijom osnovanom od pape, bio je posljednji Veliki majstor reda - Jacques de Molay. On je sa ostalim glavarima reda osuđen na doživotni zatvor, nakon njegova protesta i odbacivanja svog iznuđenog priznanja - spaljen je na lomači, kao posljednja žrtva nepravednih i oportunističkih progona.
Legende i mitovi vezani uz Templare
Već u vrijeme njihova uništenja -Templari su bili objekt brojnih legendi i mitova. Najveća i najpoznatija je da su oni bili čuvari Svetog grala i branitelji dvorca Gral koja se provlačila kroz cijeli srednji vijek. Masoni iz 18. vijeka tvrdili su da su preko templara naslijedili ezoterična znanja koje su templari znali. Za templare se pričalo da su gnostici, koji su sudjelovali u brojnim urotama, uključujući i onu koja se navodno dogodila nakon Francuske revolucije. U 20. vijeku širi se priča da je slika Krista sa Torinskog pokrova zapravo glava bradatog idola kojeg su nekad obožavali templari, također se širi legenda da je tajna Svetog grala - zapravo tajna o Kristovim nasljednicima, koji i danas žive, - po toj legendi Krist uopće nije razapet, već je pobjegao iz Jeruzalema i oženio se sa Marijom Magdalenom i imao djece, - templari su za tu tajnu znali i strogo je čuvali.
Po ostalim zemljama Evrope, njihov progon nije bio toliko energičan i brutalan, u Engleskoj su im plijenili imanja, u Španjolskoj su njihovi članovi asimilirani u Red vitezova Calatrava, u Portugalu su se transformirali u viteški Red vjere u Krista.
Templari danas
U novije vrijeme postoji čitav niz suvremenih templarskih organizacija koje njeguju duh viteštva i sastavljaju viteška pravila kao i ceremonije slične templarskima, međutim ni jednoj od tih organizacija nije priznato pravo na nasljeđe templarskog reda.
Arbolado, Ixmiquilpan
Arbolado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Ixmiquilpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2180 m.
Cerro de Sol, Santo Domingo Tonaltepec
Cerro de Sol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tonaltepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2532 m.
Idaho
Stanovništvo
Idaho od prošlosti nastanjuju razne grupe američkih domorodaca; Indijanci Bannock, Pend d’Oreille ili Kalispel (Hanging Ears), Nez Percé ili Pierced Nose, neke skupine Sjevernih i Zapadnih Shoshona, pleme Coeur d’Alêne ili Skitswish (Pointed Hearts), neke skupine Kutenai i Snake ili Zmijskih Indijanaca. Danas su nastanjeni u nekoliko rezervata.
Okruzi (Counties)
Idaho se sastoji od 44 okruga (counties).
Canneti, Ancona
Canneti je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
Pallasova mačka
Pallasova mačka (lat. Otocolobus manul) je sisavac iz reda zvijeri i porodice Felidae. Pripada monotipskom rodu Otocolobus.
Ime je dobila po njemačkom znanstveniku Peteru Pallasu, koji je otkrio ovu vrstu na obali Kaspijskog jezera u 18. vijeku.
Izgled
Pallasova mačka je veličine domaće mačke, s 46 do 65 cm dugim tijelom i 21 do 31 cm dugim repom. Teži 2,5 do 4,5 kg. Ima zdepasto držanje i dugo, gusto krzno. Ono je boje okera s tamnim okomitim prugama na torzu i prednjim nogama. Zimsko krzno je sivije i ima manje pjega od ljetnog krzna. Ima crne krugove na repu i tamne mrlje na čelu. Obrazi su bijeli s uskim crnim prugama u kutevima očiju. Brada i grlo su također bijeli. Noge su proporcionalno kraće, nego kod drugih mačaka. Uši su postavljene vrlo nisko i razmaknute su. Zjenice su joj okrugle. Ima neobično kratke pandže. Lice ima spljošten izgled u odnosu na druge mačke.
Rasprostranjenost
Vrsta je prisutna u državama kao što su: Rusija, Azerbejdžan, Afganistan, Indija, Iran, Armenija, Kazahstan, Kina, Kirgistan, Mongolija, Pakistan, Tadžikistan, Turkmenistan i Uzbekistan.
Flipper (film, 1963)
Flipper je američki pustolovni film za djecu snimljen 1963. godine snimljen u režiji Jamesa B. Clarka. Naslovni protagonist je dupin koga na obalama otočja Florida Keys slučajno pronađe i spasi dječak (čiji lik tumači Luke Halpin. Radnja prikazuje njihovo prijateljstvo, koje će prebroditi čak i skepsu dječakovog oca (čiji lik tumači Chuck Connors). Film je doživio izuzetnu popularnost, te je već sljedeće godine snimljen nastavak pod nazivom Flipper's New Adventure, a potom i istoimena TV-serija. Flipper je u mnogo čemu popularizirao dupine kao čovjekove prijatelje, odnosno potakao njihovo korištenje u pomorskim tematskim parkovima.
Godine 1996. je snimljen remake sa Paulom Hoganom i Elijahom Woodom u glavnoj ulozi.
Ruan (razvrstavanje)
Ruan može označavati:
Red Hill, South Carolina
Red Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 13.223, što je 2.714 (25,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bagdadske kapije
mini|desno|225px|[[Kružni grad Bagdad s originalne četiri kapije]] mini|desno|225px|Renovirana Centralna kapija [[2016.]] Bagdadske kapije (, Abvab Bagdad) su skupni naziv za više historijskih gradskih kapija (bab) u Bagdadu, izgrađenih od abasidskog do osmanskog perioda.
Historija
Početkom 12. vijeka, kalif al-Mustazhir došao je na ideju proširenja grada i izgradnje novih zidina i kapija, a radovi su provedeni za vrijeme vladavine njegovog nasljednika al-Mustaršida. Nove kapije bile su:
Kingsbury, Indiana
Kingsberi je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 242, što je 13 (5,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sidžzi
mini|Stranica iz Sidžzijeve knjige o geometriji Abu Said Ahmed ibn Muhamed ibn Abdul-Dželil Sidžzi (951–1023), iranski matematičar i astronom iz X veka. Rođen je u Sistanu u doba Adududaule Dejlamija. Iako je veći deo života proveo u starom gradu Širazu, Sidžzi bi katkad odlazio i u Horasan. Savremenik je muslimanskog mislioca Abu Rejhana Birunija. Slavu je stekao zbog svojih značajnih istraživanja u oblasti geometrije. Otuda Abu Rejhan u svom delu al-Asar al-bakija [Sačuvana dela] spominje njegovo ime u glavi o arhitektama. Biruni i Sidžzi su nekoliko vekova pre Galileja (1564–1642) pisali o Zemljinoj rotaciji.
Matematika
Pre Sidžzija, matematičari su računali trisekciju ugla na osnovu principa animirane geometrije i dolazili do rezultata koji su bili tek približno tačni. Sidžzi je predožio novu metodu merenja trisekcije ugla koja se vršila pomoću ukrštanja kruga sa hiperbolom čija su dva prečnika identična. U ovom slučaju, rezultat je bio veoma precizan.
Opus
Sidžzi je za sobom ostavio preko 45 autorskih dela, uključujući obimne knjige, poslanice i traktate. Od toga se 34 dela bave raznim matematičkim oblastima, dok se u ostalim govori o astronomiji. Biruni između ostalog i u svojoj knjizi Istihradž al-autar nekoliko puta spominje Sidžzijeve teorije. Neka od najpoznatijih Sidžzijevih dela su:
Ivan Maksimović
Ivan "Ivica" Maksimović bio je srpski rok, folk i pop gitarista. On je takođe bio kompozitor, aranžer tekstopisac i glumac. Svirao je u jugoslovenskom hard rok bendu "Metro", pop-folk bendu "Ljute papričice" i do svoje smrti bio je član The No Smoking Orchestra Emira Kusturice.
Biografija
Ivan "Ivica" Maksimović je rođen 12. avgusta 1962, u Jagodini. Ivan je počeo da svira gitaru 1971, inspirisan muzikom Dip Parpla i Led Zepelina. Počeci njegovog stvaralačkog rada vezuju se za rad benda "Metro". Kasnije je svirao sa dosta muzičara, od najmanjih do najvećih klubova, salama i stadionima. Kao studijski muzičar snimio je veliki broj ploča, kaseta i CD-a.
Ivica takođe svira i druge žičane instrumente, kao što su: buzuki, baglama, saz i oud.
Od 2003. sreo se sa svetski poznatim filmskim režiserom, gitaristom i kompozitorom Emirom Kusturicom i počeo da svira sa njim u bendu Emir Kusturica &TNSO
Big Rock
Big Rock, naziv za lokaciju na poluotoku Lower Peninsula u Michiganu južno od zaljeva Saginaw Bay, na kojem je živjela jedna od manjih bandi Chippewa Indijanaca u susjedstvu bande Ketchewaundaugenink. Po ugovoru u Saginawu 1819, dobili su rezervat od 10,000 akera na rijeci Shawassee (danas Shiawassee).
Izvori
Big Rock
Witold Gombrowicz
Witold Gombrowicz (Małoszyce, 4. kolovoza 1904. - Vence, 25. srpnja 1969.), poljski književnik
U književnosti je debitirao zbirkom novela i grotesknih priča Pamiętnik z okresu dojrzewania (1933., Uspomene iz puberteta), dok je u elitni krug poljske književnosti ušao romanom Ferdydurke (1937.). Sam roman Ferdydurke na humorističan način, pun filozofskih razmišljanja, govori o liku odraslog muškarca koji je ponovo doveden do uloge 'teenagera'. Upravo ta cijela slika glavnog lika i naziv djela, koji ništa ne označava i nema prijevoda, govori o infantilnosti i tom neozbiljnom i neiskristaliziranom svijetu čovjeka. Sam Gombrowicz opisuje taj roman govoreći da osim samog sadržaja i forma ima svoj infantilni prizvuk.
Godine 1939. putuje u Argentinu, gdje preživljava II. svjetski rat, i dalje piše i ostaje do 1963. godine.
1953. je izdao teatralni komad Ślub (Vjenčanje), u kojem je opisao utjecaj filozofije čovjeka na stvaranje potpuno novog teatralnog jezika.
Uslijedio je satirični roman Trans-Atlantyk (1953.), koji je oblikovao na šekspirovsko-romantičnim temeljima i u kojemu po prvi put progovara o temi homoseksualnosti. Napisao ga je u emigraciji i sam je za njega govorio da je to njegovo ogledalo duše, ogledalo njegove egzistencije te da se taj roman može svrstati u bilo koju književnu vrstu, bilo da se radi o satiri, groteski, kritici, traktatu, igri, apsurdu i sl.
Godine 1960. je napisao roman Pornografia (Pornografija) u kojem govori o Poljskoj koju su okupirali nacisti, jakim erotskim temama, devijantnim scenama, neočekivanim obratima, pokvarenosti čovjeka u njegovoj samoj srži, koja donekle iznenađuje i samog pojedinca i koja izlazi na površinu djelomično uzrokovana neposrednom opasnošću rata.
Gombrowicz 1965. godine piše roman Kosmos (Svemir), koji podsjeća na detektivski roman, a 1966. godine piše djelo Operetka (Mala opereta), koja je napisana u formi libreta i nad kojom je radio brojni niz godina.
Горњи Бранетићи
Горњи Бранетићи су насеље у Србији у општини Горњи Милановац у Моравичком округу. Према попису из 2002. било је 578 становника (према попису из 1991. било је 770 становника).
Witold Gombrowicz
U tom je razdoblju Gombrowicz već bio slavan svjetski pisac, prevođen na nekoliko desetaka svjetskih jezika te igran na gotovo svim pozornicama svijeta.
Горњи Бранетићи
Насеље је веома пространо и дели се на четири главна већа дела: Врановица, Проструга, Боблија и Маџарац. Насеље је разбијеног типа и куће су раштркане. Изузетак је варошица која се развила око друма, коју чине: општина, школа, учитељски стан, земљорадничка задруга, задружни дом, занатске радње и неколико кућа. У селу је 1957. имало свега 265 кућа.
Witold Gombrowicz
U njegovom se stvaralaštvu razlikuju tri faze. Prva započinje djelom Pamiętnik z okresu dojrzewania (1933.) i završava komedijom Iwona, księżniczka Burgunda (1938., Ivona, princeza Burgunda) te odlaskom u Argentinu (1939.). U tom razdoblju najznačajniji njegov tekst je roman Ferdydurke te između 1933. i 1938. piše u varšavskom časopisu Kurier Poranny gdje se nametnuo kao ideolog novog vremena i novog estetskog vala. Druga faza se naziva 'transatlantska faza' gdje piše djela Pornografia, Ślub, Trans-Atlantyk, te po povratku u Europu roman Kosmos i dramu Operetka. U tom je razdoblju nastavio pisati Dziennik (u godinama 1957., 1962. i 1966.).
Što se tiče karakteristika njegovog cjelokupnog stvaralaštva, u njemu je ismijavao zaostalost ljudi iz vlastitog kraja te je takve teme koristio za pisanje kritičkih osvrta na suvremenu misao i umjetnost novog vremena koje je trebalo uslijediti. Stvarao je djela kojima je zadirao u daleku budućnost te na taj način prenosio svojim čitateljima svijet od modernizma do postmodernizma. Upravo ga je to učinilo piscem svjetskog glasa.
Горњи Бранетићи
Вашар је на Госпојину, а развио се од славе стрељачке дружине основане пре 60 година. Било је пет „записа“.
Witold Gombrowicz
U Poljskoj je imao ogroman utjecaj na pisce i književnost, ali je jači utjecaj imao na teatar, pogotovo na Kantora, dok su u Francuskoj u njegovom stvaralaštvu uzore nalazili pisci egzistencijalizma i strukturalizma.
Горњи Бранетићи
Демографија
У насељу Горњи Бранетићи живи 492 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 47,9 година (46,0 код мушкараца и 49,6 код жена). У насељу има 197 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,93.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Witold Gombrowicz
Postao je autor atraktivan širokim masama, jer je u svojim knjigama opisivao zanimljive fabule, groteskne likove i neobične događaje te upotrebljavao crni humor i sasvim nov i neobičan jezik.
Noria Libre, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Noria Libre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1942 m.
Brioamarid
Brioamarid je organsko jedinjenje, koje sadrži 36 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 678,807 Da.
Canelas, Chínipas
Canelas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chínipas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1476 m.
Tomaž nad Vojnikom
Tomaž nad Vojnikom je naselje u slovenskoj Općini Vojniku. Tomaž nad Vojnikom se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Andrej Dojkić
Andrej Dojkić (Osijek, 26. srpnja 1980.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Egriselles-le-Bocage
Egrizel le Bokaž je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgundija, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Sans.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 964 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 40 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 23,69 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 180 metara (maksimalnoj 199 m, a minimalnoj 103 m).
387. pne.
Godina '''387. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina tribunata Papirija, Fidenasa, Mamercina, Lanata i Poplikole (ili, rjeđe, godina 367. Ab urbe condita). Oznaka 387. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
El Zapote, Tixtla de Guerrero
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tixtla de Guerrero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1427 m.
Cascine Rosse, Biella
Cascine Rosse je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 332 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 401 m.
Opština Lețcani, Iași
Lețcani je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Radnik ružičastog ovratnika
Radnik ružičastog ovratnika, ili skraćeno ružičasti ovratnik (engleski pink-collar) je naziv za pojedinca odnosno društvenu grupu koja za život zarađuje poslom koji je relativno slabo plaćen i ne zahtijeva posebno visoko obrazovanje ili kvalifikacije, ali zato, za razliku od posla plavih ovratnika ne traži ni posebnu fizičku snagu niti sa sobom donosi opasnost od ozljeda na radu.
Zbog potonjeg se pojam ružičastog ovratnika u pravilu vezuje uz zanimanja koje je društvo namijenilo ženama, kao što su konobarice, frizerke, cvjećarke, bolničarke, recepcionistice, sekretarice, guvernante i sl. U najširem smislu izraz ružičasti ovratnik označava sve žene (ili radnike oba spola) zaposlene na slabo plaćenim poslovima u uslužnom sektoru.
Plugari, Plugari
Plugari je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Plugari.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3694 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Torpedo Rijeka
Torpedo je bilo ime hrvatske tvornice oružja, kamiona, traktora i motora. Sjedište tvrke bilo je u Rijeci kao i glavna tvornica, a ostale tvornice i proizvodne hale bile su u Đakovu i Jastrebarskom.
Početci do 1914.
Tvornica Torpedo nastala je 1853. godine kao plod ulaganja poduzetinka iz Rijeke kao dioničko društvo pod imenom Fonderia Metalli, kao tvornica za lijevanje metala a prvi proizvod bila su sidra, dok je sporedna dijelatost popravljanje parnih brodova. Tvornica nije napredovala toliko dobro dok upravljanje nije preuzeo engleski inženjer Robert Whitehead koji je počeo proizvoditi motore za potrebe Austro-Ugarske mornarice, i tvornica se preimenuje u Stabilimento tecnico fiumano. U 60-tim godina 19. stoljeća, tvornici prilazi umirovljeni pomorski časnik Ivan Vukić s svojim novim izumom - protubrodskim oružjem "spasioca obale" koji je bila brodica napunjena s eksplozivom i skupa s Robertom Whiteheadom pokušao je komercijalizirati ovu ideju. Robert Whitehead započinje kasnije s novom idejom odbacivši ideju ekspozivne brodice, i skrenuvši svoje snage na razvijanje eksplozivne ribe koja je sličila tuni kada se giba ispod vode. Isprva se torpedo zvao brod-mina (njemački ''Minenschiff'), i ovo novo oružije bilo je uspješno demonstrirano komitetu Austro-Ugarske mornarice 20. prosinca 1866. Kasnije 1868. godine na topovnjaču Gemse uspješno se ugradile lansirne cijeve za torpedo, i ovim postaje privim torpednim brodom na svijetu. Robert Whitehead je uspješno gradio brodske motore, tako da je za motor koji je bio ugrađen u broj Erzherzog Ferdinand Max izložen na Svjetskom sajmu tehnike u Parizu, odnio je prvu nagradu. Od 1870 godine, započinje se s masovnom proizvodnjom torpeda, i 1875. godine Robert Whitehead skupa sa svojim zetom, kupuju Stabilimento tecnico fiumano i preimenuju je u Torpedofabrik Whitehead & Comp. Već 1878. godine, u Rijeku dolaze predstavnici 18 zemalja u cilju da zaključe ugovor s tvornicom Torpedofabrik Whitehead & Comp., a 1881. godine tvornica izvozi gotova torpeda po cijelom svijetu. Godine 1889. Torpedofabrik Whitehead & Comp. razvija torpeda s većim kalibirima (381 mm, 450 mm i 533 mm), originalni kalibar bio je 356mm. SAD kupuju licencu za proizvodnju torpeda 1892., a Torpedofabrik Whitehead & Comp. osniva podružnicu u američkom gradu Weymouth.
R. Whitehead prije smrti, 1905., tvrtku pretvara u dioničarsko društvo Whitehead & Co., Societa in Azioni, na čije čelo dolazi grof Edgar Hoyos, sin Georga Hovosa. Engleske obiteljske tvrtke Vickers Ltd. i Armstrong-Whitworth & Co. kupuju od nasljednika obitelji Whitehead većinski paket dionica. Kupnjom tvornica se preimenuje u Torpedo Fabrik Whitehead und Co Aktiengeselschaf i ostaje u engleskim rukama do početka Prvoga svjetskog rata.
I. svjetski rat
Za vrijeme I. svjetskog rata, tvornicu Torpedo Fabrik Whitehead und Co Aktiengeselschaf preuzima Austro-Ugarska mornarica, i sva proizvodnja je okrenuta na proizvodnju ratnih materijala.
Od 1918. do 1945.
Nakon I. svjetskog rata i ugovora u Versaju, zapadni dio Rijeke gdje se nalazila tvornica Torpedo po ugovoru pripao je Italiji, i tvornica 1924. godine ulazi u sastav italijanske vojne industrije. Glavni direktor bio je Giuseppe Orlando, tvornica se preimenuje prvo u        “Societa di Esercizio Stabilimenti Whitehead”, a 1930. godine u “Silurificio Whitehead di Fiume” S.A. S oživljavanjem proizvodnje tvrka počinje proizvoditi torpeda za tržišta: Italije, Kraljevine Jugoslavije, Španjolske, Nizozemske, Argenitine, Finske, SSSR-a. Tehnički se torpeda unaprijeđuju tako da model torpeda 533 x 7.20 ima domet od 4000 metara s brzinom od 50 čvorova, dok s brzinom od 39 čvorova domet od 8000m. Daljim razvijanjem i ulaganjem razvijen je avionski torpedo 450mm x 5.18m, koji se mogao ispaljivati pri brzini od 300km-h. Da bi sebe osigurali s drugom proizvodnom halom, 7. ožujka 1934. godine na sjednici upravnog odbora odluka je pala o osnutku nove tvrtke Motofides u Livornu (Italija) gdje bi se proizvodila motorcikla. 1935. godine talijanska tvrtka FIAT postaje dioničarom “Silurificio Whitehead di Fiume” S.A., a dvije godine poslje poslje 1937. godine, u tvornici u Livornu započela je proizvodnja torpeda. Ova tvornica postoji i danas pod imenom WAAS, koja i danas proizvode torpeda na električni pogon. Tokom rata samo za 1942. godinu proizvedeno je 1170 torpeda, a 1943. godine tvornica je proizvodila oko 160 torpeda mjesečno.
Razdoblje od 1945. do 1991.
Savezničko bombardiranje pred kraj Drugog svjetskog rata uništilo je veći dio tvornice, tako da je poslje rata započela njezina obnova i s tim je dobila novo ime Jadran. U dijelom osposobljenoj tvornici, proizvodi se roba široke potrošnje kao lokoti, upaljači, i gorionici. Također je bila osposobljena vojna proizvodna linija. Nedugo poslje 1947. godine, tvornica se preimenuje u Poduzeće Aleksandar Ranković, po srpskom političaru koji je bio desna ruka Josipa Broza Tita u to vrijeme. Zatim se tvornica preimenuje u Tvornica motora Torpedo 1953. godine, i proizovdni program bili su brodski dizelski motori od malih do velikih, kao i torpeda. Proizvodnja torpeda je bila tajna, i do 1966. godine kada se prestala proizvoditi torpeda, proizvedeno je 350 komada tipa Torpedo TZR kalibra 533mm dometa od 12km i brzine od 40 čvorova.. 1975. godine skupa s njemačkom tvrtkom Deutz, usvaja se proizvodnja dizel motora hlađenih vodom, preko koje se proizvodi izvoze u mnoge zemlje svijeta. Od 1985. godine, Torpedo ulaže u razvoj svojih traktora. Od 1990. godine nastaju financijski problemi kod tvrtke Torpedo. Prvi stečajni postupak pokrenut je 23. ožujka 1990. godine na trgovačkom sudu u Rijeci, zbog nesposobnosti plaćanje obveza prema kreditorima.
Razdoblje od 1991. do prekida rada
Eksproprijacijom Torpeda od strane hrvatske države 1991. počinje propadanje te riječke tvornice. Država za potrebe rata preorijentira proizvodnju pa su tako u rekordnom vremenu inženjeri i radnici tvornice Torpedo razvili Lako oklopno vozilo koje je ušlo u proizvodnju i upotrebu 1993. godine, a razvoj je započeo 1992. godine. Ovo oklopno vozilo bilo je zasnovano na teretnom vozilu Torpedo HV 4x4 TK-130 T-7 koje je prije bilo razvijeno u rekordnom vremenu za navedene potrebe. Prenamjena tvornice Torpedo za proizvodnju ratne opreme te nestručno i nesavjesno rukovodstvo 1993. godine uvodi tvrtku u financijske probleme tako da je Okružni sud u Rijeci dao prisilnu nagodbu kojom se tvrtku obavezalo da isplatiti 22 milijuna njemačkih maraka vjerovnicima u roku od tri godine. Iako je ovim postupukom tvrtki dan predah, zbog loše politički podobne uprave, tehnološke zaostalosti, neispunjenosti kapaciteta, nedostatka vizije i financijskih problema, te sve većom dominacijom uvoznih proizvoda na nezaštićenom tržištu, tvrka je sve više tonula. Država je kao htjela pomoći tako što je 1997. godine ponudila kredit za kupnju poljoprivredne mehanizacije i priključne alate od tvrtke Torpedo, iako je račun tvrtke bio blokiran od 1998. godine. Stečajni postupak je pokrenut tek 29. lipnja 2000. godine, i još nije u potpunosti okončan. Originalna zgrada tvornice u kojoj je djelovalo poduzeće Torpedo zbog povoljne lokacije u gradu pretvorena je višenajmenski izložbeni/koncertni prostor u vlasništvu Grada Rijeke.
Fondo Morte, Siracusa
Fondo Morte je naselje u Italiji u provinciji Siracusa, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Tešova
Tešova je naselje u slovenskoj Općini Vranskom. Tešova se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 110 stanovnika.
Santa Cruz Hidalgo, Veracruz
Santa Cruz Hidalgo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5802 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Opština San Martín Itunyoso, Oaxaca
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1406 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2534 m.
Petra Sanader
Petra Sanader, poznata i po umjetničkom pseudonimu Petra Sandovar je hrvatska glumica. Rodila se kao kćer Ive Sanadera, koji je od 2003. do 2009. bio hrvatski premijer. Živi u SAD-u gdje se preselila 2008. godine i upisala na institut Lee Strasberg za glumačko usavršavanje. Krajem 2011. godine na zahtjev Hrvatske bila je ispitana od FBI po pitanju načina na koji ostvaruje prihode za život u SAD.
El Huajuco, Tecate
El Huajuco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 395 m.
Francisco Aguirre, Sabinas
Francisco Aguirre je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Sabinas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 370 m.
Karolinenkoog
Karolinenkog je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 115 opštinskih središta okruga Ditmaršen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 126 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1051058.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ditmaršen Karolinenkog se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ditmaršen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2 metara. Površina opštine iznosi 17,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 126 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 7 stanovnika/km².
El Raizal, Xilitla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1475 m.
Pratale, Pistoia
Pratale je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 590 m.
Radnik plavog ovratnika
Radnik plavog ovratnika ili, skraćeno, plavi ovratnik (engleski blue-collar) je naziv za pojedinca ili pripadnika društvene grupe koji za život zarađuje radeći posao koji ne zahtjeva stručne kvalifikacije, odnosno za koji je fizička snaga i izdržljivost važnija od obrazovanja. Izraz plavi ovratnik se iz SAD i engleskog proširio u druge jezike širom svijeta, a često se smatra i sinoninom za tradicionalnu radničku klasu. Zajedno s tim pojmom se raširio i pojam tzv. bijelog ovratnika, odnosno uposlenika za čiji je posao važnije obrazovanje i stručne kvalifikacije, a koji je u pravilu bolje plaćen (i ima bolji društveni položaj) od plavog ovratnika.
Izraz plavi ovratnik dolazi od radnih odijela, i to najčešće plave boje, koje su s vremenom počeli nositi radnici zaposleni u industriji kao i na drugim poslovima koji zahtijevaju fizički rad (kao npr. održavanje električnih uređaja ili vodovodnih instalacija u uredskoj zgradi).
S druge strane se plavi ovratnici su često i predmet pozitivnih kulturnih stereotipa, kao što je, na primjer njihov zdrav razum, "neiskvarena" radna etika, osjećaj zajedništva i solidarnosti, brige o obitelji i druge konzervativne vrijednosti koje često nedostaju "razmaženim" individualcima iz klase bijelih ovratnika.
La Riva, Reggio Emilia
La Riva je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Historija muzike
Muzika je obilježje svakoga naroda u historiji, odnosno nađena je u svim kulturama.
Prahistorijska muzika (primitivna muzika)
Prvi zvuci su se svodili na oponašanje zvukova u prirodi. Ovdje bi se na primjer mogla uvrstiti današnja indijanska muzika, aboridžinska muzika, afrička muzika, itd.
Muzika početaka civilizacija (drevna muzika) 1500. pne. - 476.
Najstarija pronađena pjesma (4000. pne.) je u Mezopotamiji, u gradu Ur. Instrumenti Mezopotamije bili su harfa, lira, lutnja, frula, gajde i bubnjevi. U Staroj Grčkoj već dolazi do stvaranja horova, i važnosti muzičkog obrazovanja. Njihovi žičani instrumenti bili su lira i kitara.
U ranu glazbu može se ubrojiti narodna ili tradicionalna muzika, mezopotamska muzika, egipatska muzika, iranska muzika, starogrčka muzika, jeverjska muzika, rimska muzika, arapska muzika, itd.
Rana muzika
To je muzika koja je financirana, muzika za koncerte, tu se ubrajaju:
Rana glazba je termin koji označava muziku od pada Rimskog carstva 476. do kraja baroka, sredinom 18. vijeka. Narodna muzika ovdje zasigurno ima svoje temelje.
Historija evropske umjetničke muzike:
Srednjovjekovna muzika
Jevrejska tradicija pjevanja psalama u sinagogama snažno utiče na kršćansko pjevanje. Ovdje ulaze brojni monofoni gregorijanski napjevi (ustanovio papa Gregur I) kao liturgijska muzika katoličke crkve, stariji od 800., dominatni oko 1100. godine. Polifono pjevanje razvija se pri kraju ovog perioda i u Renesansi.
Pojava trubadura u Zapadnoj Evropi, koji su pjevali i svirali. Otvaranje muzičkih škola za glasovno pjevanje. Poznati kompozitori su bili: Guillaume de Machaut i Francesco Landini, zatim Léonin, Pérotin, W. de Wycombe, Adam de St. Victor, Petrus de Cruce, Guillaume Dufay, itd.