cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ragusa (Sicilija)
Privreda
Ragusa je od 19. vijeka poznata kao rudarski kraj u kom se kopa asfalt, a od 1970-ih se ekspoatira i nafta, jer se tu nalaze najveća talijanska nalazišta. Grad ima tvornice asfalta i veliku cementaru.
Kaštel Novi
Kaštel Novi je jedno od sedam Kaštela, koje čine grad Kaštela. Naselje je smješteno uz obalu Kaštelanskog zaljeva.
Prema popisu iz 2001. godine, Kaštel Novi ima 5.309 stanovnika.
Znamenitosti
U vinogradu Ivice Radunića pronađeni su trsovi sorte Crljenak Kaštelanski, u svijetu poznate kao Zinfandel. Kod crkvice (među najstarijim koje su Hrvati podigli u čast Majci Božjoj) na predjelu Stomorija podignut je spomenik tom otkriću, koje je Kaštela, kao prapostojbinu Zinfandela, učinilo prepoznatljivim u svjetskim vinogradarskim i vinarskim krugovima.
Osceola Mills, Pennsylvania
je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.141, što je 108 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Klub hokeja na ledu Mladost
Klub hokeja na ledu Mladost je klub u hokeju na ledu iz Zagreba.
Klupsko sjedište je na adresi Schlosserove stube 2, Zagreb.
Prvenstvo
U sezoni 2010./11., Mladost igra završnicu doigravanja protiv Medveščaka.
Reprezentativci na velikim natjecanjima
Tomislav Čunko, Tomislav Grozaj, Damir Jakovac, Janko Kučera, Marko Ljubić, Mario Novak, Danijel Plahutar, Miro Smerdelj, Marko Tadić
Cierges-sous-Montfaucon
Sjerž su Monfokon je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza koja pripada prefekturi Verden.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 53 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,15 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 217 metara (maksimalnoj 266 m, a minimalnoj 205 m).
Blythedale, Missouri
Blajtdejl je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 193, što je 40 (-17,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Drevna Libija
thumb|desno|Libijac na drevnom egipatskom crtežu Drevna Libija je bila oblast koja se prostirala zapadno od Doline Nila, a koja odgovara današnjoj Sjevernoj Africi. Za njene stanovnike se smatra da su preci današnjih Berbera.
U grčkom periodu se za Berbere koristio izraz "Libijci" a njihova zemlja, odnosno "Libija" prostirala od suvremenog Maroka do zapadnih granica Drevnog Egipta. To uključuje i dijelove suvremenog Egipta kao što je Oaza Siwa, gdje se govori berberski Siwi jezik.
Etimologija i evolucija imena
S Libuima su se borili faraoni 19. dinastije kao što su Ramzes II i Merneptah, a koji su vladali u 13. vijeku pne. Naziv Libu se stoga prvi put spominje na Merneptahovoj steli također poznatoj kao Izraelska stela: "[...] Opaki poglavica Libua pobjegao je u okrilju noći bez pera u glavi, bosonog, sa suprugama otetim pred njegovim vlastitim očima, oduzetom hranom i bez vode u kesi da ga održi na životu; lica njegove braće divljaju željom da ga ubiju, njegovi se pobočnici bore jedan protiv druga, njegovi logori spaljeni i pretvoreni u pepeo..."
Nakon toga se naziv često spominje u faraonskim spisima. Zbog toga se pretpostavlja da je naziv "Libija" došao od egipatskog naziva za pleme Libu. Prema toj teoriji naziv su preuzeli grčki kolonisti u Kirenajci koji su živjeli zajedno s Libuima. Kasnije je preuzeto i u hebrejskom jeziku nakon što se u Bibliji pojavljuju nazivi Lehabim i Lubim za narod i njegovu teritoriju.
Nešto kasnije su Puni za koristili izraz Lby za Libijca i Lbt za Libijku.
desno|200px|Karta svijeta po Herodotu
U grčkim izvorima se naziv prvi put pojavljuje u Homerovoj Odiseji, ali opisuje samo zemlju, dok su njeni stanovnici prozvani Lotofazima. Herodot je, pak, izraz Libijci počeo koristiti za svjetlopute stanovnike Afrike (osim Egipćana), dok se za tamnopute Afrikance koristio izraz Etiopljani. Sama je Libija postala jedan od tri tada poznata kontinenta - uz Evropu i Aziju.
Herodotov naziv su ispočetka prihvatili i Rimljani, ali su ga s vremenom ograničili jedino na Kirenajku, dok su za Sjeverozapadnu Afriku počeli koristiti izraz Africa koji se danas koristi za cijeli kontinent. Izraz Libija se zato postupno počeo ograničavati na teritoriju današnje istoimene države.
Bernried
Bernrid je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Degendorf. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.881 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9271116.
Léry (Quebec)
Léry je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 2.307 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 2.307 stanovnika, što je za -3,3 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 2.385 žitelja.
NGC 878
NGC 878 je galaksija u zviježđu Kit.
Pollyanna (film, 1920)
Pollyanna je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1920. u režiji Paula Powella. Predstavlja adaptaciju popularnog istoimenog romana za djecu Eleanor H. Porter. Naslovna protagonistica je 12-godišnja djevojčica (koju tumači Mary Pickford) koja nakon smrti oca odlazi živjeti kod svoje stroge tetke. Radnja prikazuje kako primjenjujući vlastito optimističko načelo koje zove "igra radosti" uspije unijeti vedrinu i smekšati srca svih oko sebe. Iako je Pickford u vrijeme snimanja imala 27 godina, prilično je uvjerljivo odigrala ulogu djevojčice, a film je postao jedan od najvećih hitova u njenoj karijeri.
Haleburg, Alabama
Haleburg je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 103 stanovnika.
Motretinid
Motretinid je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 353,498 Da.
Chen Shi
Chen Shi (181 - ?) bio je kineski vojskovođa iz doba Tri kraljevstva, koji je služio gospodara rata Liu Bei a potom njegovu državu Shu Han. Zbog nedostatka navoda o njemu u Zapisima Tri kraljevstva i nekih drugih detalja, dio historičara špekulira kako je Chen Shi bio otac historičara Chen Shoua.
Povrće
thumb|250px|Povrće na tržnici
Povrće je zajednički naziv za kultivirane biljke, odnosno njihove dijelove koji služe u ljudskoj prehrani. Povrće je bogato ugljikohidratima i bjelančevinama i kao takvo neizostavni dio prehrane. Za jelo se koriste razni dijelovi povrtnih biljaka: plod, cvijet, lišće, korijen, stabljika, lukovica, podanak i gomolj. Upotrebljava se svježe ili konzervirano, odnosno priprema se za jelo na različite načine.
Novi opšti katalog
desno|bezokvira New General Catalogue (Novi opšti katalog, u praksi koristi se naziv skraćenice iz engleskog jezika, NGC') je najpoznatiji i korišćeniji astronomski katalog objekata dubokog neba u (amaterskoj) astronomiji. Sadrži oko 8000 hiljada objekata i to je jedan od najkompletnijih opštih kataloga, odnosno kataloga koje sadrže sve vrste objekata bez favorizovanja jednog tipa, recimo zbijenih zvezdanih jata.
Povrće
Uobičajena je podjela povrća na više grupa:
Novi opšti katalog
Ovaj katalog je osamdesetih godina devetnaestog veka sastavio Džon Drejer, na osnovu posmatranja najvećim delom Vilijama Heršela. Dopunjavan je dva puta sa dva Indeks kataloga (, IC), kojima je dodato još oko 5400 objekata.
Monache, Latina
Monache je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Novi opšti katalog
Objekti južnog neba su slabije zastupljeni, zbog mesta baznih posmatranja za ovaj katalog koja su bila na severnoj polulopti.
Redni brojevi objekata u katalogu se povećavaju sa porastom rektascenzije.
Slova iza kataloškog broja objekta su uvedena poslednjih decenija da identifikuju nove objekte u blizini originalnih koji nisu uključeni u originalni katalog. Originalni unos može biti podeljen na dve (ili više) oznaka, kao na primer NGC 61 u sazvežđu Kita koji je podeljen na NGC 61A i NGC 61B (oba objekta su galaksije), ili Sejfertov sektet galaksija koji ima oznake od NGC 6027A do NGC 6027E. Druga mogućnost je da je originalni unos zadržan a da su manje sjajni objekti u okolini dobili dodatna slova na oznaku, kao na primer galaksija NGC 3250 koja je okružena sa 5 pratioca oznaka NGC 3250A do NGC 3250E.
Brojevi iza oznake označavaju različite komponente objekta, kao što je par galaksija NGC 1128/1 i NGC 1128/2.
Povrće
Povrće, zahvaljujući svom visokom sadržaju vitamina, minerala, celuloze, te niskom udjelu masnoće, ima u prehrani neprocijenjivu ulogu. Količina vitamina i minerala različita je od vrste do vrste, kao i podneblja u kojem povrće uspijeva. Svoj ukus duguju sadržaju eteričnih ulja.
Jevrem Obrenović
Jevrem Obrenović (Gornja Dobrinja, 18. mart 1790. – Marašešti, 8/20. septembar 1856) je bio najmlađi brat Miloša Obrenovića, dugogodišnji obor-knez Šabačke nahije, general-divizijar i jedan od najznamenitijih Šapčana i deda kneza i kralja Srbije Milana Obrenovića.
Biografija
levo|mini|Jevrem Obrenović, sa [[Miloš Obrenović (sin Jevrema Obrenovića)|sinom Milošem i ćerkom Ankom.]] Rođen je u Gornjoj Dobrinji (kod Požege) oko 1790. godine. U martu 1816. godine, Miloš Obrenović ga je postavio za obor-kneza Šabačke nahije. Tada mu je bilo samo 26 godina.
U Šapcu se oženio Tomanijom, ćerkom Ante Bogićevića, s kojom je izrodio osmoro dece – sedam kćeri i jednog sina. Njegov sin Miloš bio je otac kralja Milana Obrenovića.
Jevremova kćerka Anka bila je udata za Aleksandra Konstatinovića, s kojim je izrodila četvoro dece, od kojih su Katarina i Aleksadnar ostavili potomstvo, kako muško tako i žensko. Katarinom je hteo da se oženi knez Mihailo Obrenović. Valja spomenuti i Ankinu unuku Nataliju, kćerku pukovnika Aleksandra Konstantinovića, komandanta kraljeve garde, koja se udala za kneza Mirka Petrovića, sina crnogorskog kralja Nikole, s kojim je imala petoro dece od kojih je jedan od sinova, Mihailo, otac Nikole, aktuelnog pretedenta na presto Crne Gore.
Jevrem Obrenović umro je 10. septembra 1856. godine na svom imanju u Vlaškoj blizu Jašija (danas Rumunija tada Osmansko carstvo), posle duže bolesti, gde je i sahranjen.
Obor-knez Šabačke nahije
U Šabačkoj nahiji, Jevrem je imao brojna zaduženja: prikupljanje poreza, komunalno i urbanističko uređenje, osnivanje i ustrojstvo Magistrata, organizacija zdravstva i sprečavanje zaraza i epidemija, suzbijanje hajdučije, ušoravanje sela, gušenje buna, učešće u diplomatskim aktivnostima itd. Učestvovao je u gušenju Abuline (1821), Đakove (1825) i Čarapićeve (1826) bune i svojim rukama je, sramno i mučki, ubio Miloja Đaka kojeg je knez Miloš bio predao vojsci da mu sudi, a oni su odlučili da ga poštede.
U Šapcu je proveo 15 godina i svojim delima svrstao se u red znamenitih besmrtnika. Zato se njegov boravak u Šapcu naziva „Jevremovim zlatnim dobom“. Svojim vizionarskim delovanjem udario je temelje potonjeg „Malog Pariza“.
1829. godine, Jevrem je iz Sombora doveo Josifa Šlezingera za učitelja muzike svojoj deci. Šlezinger je u Šapcu osnovao sopstvenu „muzičku kapelu“, ali ju je knez Miloš ubrzo odveo u Kragujevac (1. juna 1831. godine Josif Šlezinger postavljen je za kapelnika vojne muzike u Kragujevcu). Za vreme Jevremove vlade, u Šapcu su počele da rade brojne značajne ustanove: Šabački magistrat (1823), Škola kod Crkve (koju je Jevrem podigao sopstvenim sredstvima), građanska bolnica sa dve prostorije (veća za bolesnike, manja za lekare, 1826. godine), dobro opremljena apoteka (1826), kasarna (zgrada sa četiri prostorije) sa 60 vojnika itd. Joakim Vujić svedoči da je, 1826. godine, u Šapcu zatekao solidno snabdevenu apoteku sa lekovima u vrednosti od 5000 groša.
Jevremov konak
desno|mini|Jevremov konak u Šapcu Godine 1824. završena je gradnja Jevremovog konaka u Šapcu, skladne spratne građevine, koja je bila među najlepšim u Srbiji. U njemu se živelo po „evropejskim“ nazorima i manirima. Zdanje je bilo stecište školovanih i učenih ljudi, intelektualne i umetničke elite ondašnje Srbije, kojima je Jevrem bio mecena i potpora.
Jevrem i njegov Konak su po mnogo čemu značajni: po prvom klaviru u tadašnjoj Srbiji, dakle ne računajući tri kasnije prisajedinjene nahije Istočne Srbije (kneginja Sara Karapandžić imala je klavir u Negotinu ranije), prvom savremenom krevetu i drugom nameštaju i bečkom priboru za jelo, a imao je i prva pendžerska stakla u Srbiji (opet, ovo nisu prvi zastakljeni prozori uopšte, jer je fiksnih zastakljenih prozora bilo još u Srednjem veku, nego prozori koji se otvaraju).
Bila je u okviru Konaka i znamenita Jevremova biblioteka (sa delima Lafontena, Kupera, Skota, Šilera, i drugih) jedna od bogatijih u Srbiji. A u dvorištu Konaka, kao simbol statusa i moći, stajao je nacifrani fijaker (opet prvi u Srbiji), kupljen u tadašnjoj austrijskoj Vojvodini.
Gubernator beogradske varoši
U novembru 1831. godine, knez Miloš postavio je Jevrema za gubernatora varoši i Nahije beogradske. Polovinom 1835. godine unapređen je u čin general-majora, a nadalje je zauzimao mnoge značajne položaje: nadzornik javnih građevina, upravnik Vojno-policijske kancelarije, predsednik Državnog saveta, član Namesničke vlade itd.
Pod Jevremovim pokroviteljstvom, početkom 1832. godine, osnovana je u Beogradu javna Biblioteka kao „poludržavna“ ustanova. Prvi darodavac knjiga bio je upravo Jevrem.
Way Down East (film, 1908)
Way Down East je američki kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1908. u režiji Sidneya Olcotta. Predstavlja prvu filmsku ekranizaciju popularne kazališne predstave Lottie Blair Parker. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Gene Gauntier, je mlada provincijalka po imenu Anna Moore koju je zaveo, a potom trudnu ostavio bogati ljubavnik. Way Down East je ekranizirana još nekoliko puta, od čega je najpoznatija verzija D. W. Griffitha iz 1920. sa Lilian Gish u glavnoj ulozi.
Gustav Schwab
250px|thumb|right|Gustav Schwab Gustav Benjamin Schwab (19. 6. 1792. – 4. 11. 1850.) je bio njemački pisac, pastor i izdavač.
Gustavov otac Johann Christoph Schwab je bio tajni dvorski savjetnik i privremeni profesor na tzv. Visokoj Karlovoj školi u Stuttgartu (Hohe Karlsschule), koja je tada imala status univerziteta, a majka Friederike je bila iz bogate trgovačke porodice. Schwab je rastao u luteransko-humanističnoj atmosferi švapskog obrazovanog građanstva. Pohađao je Stuttgartsku gimnaziju, a od 1809. do 1814. je kao stipendist Evangeličke zaklade u Tübingenu (Evangelisches Stift Tübingen) studirao na tamošnjem Eberhard-Karlovom univerzitetu (Eberhard Karls Universität Tübingen), najprije filologiju i filozofiju, a potom i teologiju.
Za vrijeme studija je ustanovio književni kružok i sprijateljio se s Ludwigom Uhlandom, Karlom Varnhagenom i Justinusom Kernerom, s kojima je objavio i poznatu zbirku pjesama Njemačka pjesnička šuma (Deutscher Dichterwald, 1813). U proljeće 1813. putovao je u sjevernu Njemačku, gdje se, među ostalim, susreo s Goetheom i Schleiermacherom.
Krajem 1817. postao je profesor klasičnih jezika na Višoj gimnaziji u Stuttgartu (današnja Eberhard-Ludwigova gimnazija, Eberhard-Ludwigs-Gymnasium). Svega nekoliko mjeseci nakon toga oženio je Sophie Gmelin, kćerku profesora prava. Od 1825. dalje radio je dvadeset godina na izdavanju Lista za književnu razonodu (Blätter für literarische Unterhaltung) izdavačke kuće Brockhaus, a od 1828 dobija posao urednika književne rubrike čuvenog Jutarnjeg lista za otmjene slojeve (Morgenblatt für gebildete Stände) jednoga od najplodnijih njemačkih nakladnika, Johanna Friedricha Cotte. Ovo je za njemački književni svijet toga doba bio jedan od glavnih položaja, te Schwab postaje mecenom za mlađe autore.
Za nakladu Metzler 1827. je otpočeo i uređivao najveću njemačku ediciju klasičnih autora u prijevodu. Za svoju dužnost je Schwab smatrao da treba djeci što više približiti svijet klasične mitologije, što mu je dalo ideju da 1835. objavi antologiju Pjesnici stare Grčke za žensku omladinu prerađeni (Die Dichter des alten Griechenlands für die weibliche Jugend bearbeitet).
1828-1829 u dva sveska mu izlazi zbirka pjesama (Gedichter) sa slavnom baladom Jahač i Bodensko jezero (Der Reiter und der Bodensee). Schwab je volio i putovati, te je u ovom periodu objavio dva vodiča – o Švapskim Alpama (1823) i Bodenskom jezeru (1827). Prevodio je i strane autore, osobito sa francuskog. Treba još spomenuti zbirku njemačkih priča za narod (Die deutschen Volksbücher, 1835).
Schwaba su mnogobrojna zaduženja gušila, a političke prilike žestoko uznemiravale, te je duševni mir potražio u bijegu. 1837. je dobio župu u selu Gomaringen u podnožju Švapskih Alpi, a propovijedi su mu, pored učiteljskog rada, postale omiljenim zanimanjem. Iz Gomaringena je išao na nekoliko putovanja: 1839. u Švicarsku, 1840. na Rajnu, 1841. u Švedsku i Dansku. Iz ovog nemirnog doba potiču dva putopisa – po Švapskoj i po Švicarskoj, kao i obimni životopis Schillerov (1840) i teološki traktat (1840) izazvan Straussovim Životom Isusa.
Upravo u Gomaringenu je Schwab od 1838. do 1840. iz mnogobrojnih antičkih izvornika probrao najznačajnije i najupečatljivije priče, preveo ih na njemački i majstorski sjedinio. Za pojedine priče je koristio desetine izvora, stapajući ih rečenicu po rečenicu u jedinstvenu cjelinu. Neke dijelove je prepričao, ponešto skratio, a najokrutnije i erotske odlomke je, u pedagoške svrhe, ublažio. Od tada su njegove Najljepše priče klasične starine (Die schönsten Sagen des klassischen Altertums) postale jedan od najvažnijih posrednika antičke književne i religiozne tradicije na njemačkom govornom području, pa i šire. Uticale su i utiču na recepciju grčko-rimske mitologije ne samo među djecom, kojima su prvenstveno bile posvećene, već i među odraslima.
1841. je preuzeo gradsku župu Svetog Leonarda u Stuttgartu, 1842. je postao crkveni dekan (superintendent za Stuttgartski okrug), od 1845. je viši prosvjetni savjetnik i stariji vijećnik duhovnog stola za visoke škole u Württembergu. 1847. je nagrađen počasnim doktoratom teologije Tübingenskog univerziteta.
Umro je u Stuttgartu 1850. od srčanog udara, izazvanog premorom u javnom radu.
Hatepe erupcija
thumb|right|Tri glavna vulkanska odvoda Hatepe [[erupcija|erupcije paralelna sa jugoistočnom obalom današnjeg jezera Lake Taupo.]]
Gustav Schwab
Najpoznatiji hrvatskosrpski prijevod Švaba uradio je Stjepan Hosu.
Hatepe erupcija
Hatepe erupcija (nazvana po Hatepe depozitima plinijskog plovučca ; ponekad navođena kao Taupo erupcija) se dogodila oko godine 180. n.e. te bila posljednja veća erupcija vulkana Lake Taupo, odnosno najveća erupcija na Novom Zelandu u posljednjih 20.000 godina. U zrak je izbaila preko 120 kubičnih kilometara materijala (što je stavlja na razinu 7 skale Indeksa vulkanske eksplozivnosti ), od kojih je 30 kubičnih kilometara izbačeno za nekoliko minuta. Vjeruje se da je erupcijski stup bio visok 50 kilometara, dva puta viši od erupcijskoj stupa Mount St. Helens godine 1980. To je čini jednom od najžešćih erupcija u posljednjih 5000 godina (zajedno sa Tianchi erupcijom Baekdua oko 1000. i erupcijom Tambore 1815,). Nastali pepeo je nebo obojio u crveno u tadašnjem Rimu i Kini.
Bela Voda
Bela Voda može biti:
Lévis (Quebec)
Lévis je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 138.769 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 138.769 stanovnika, što je za 6,7 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 130.006 žitelja.
Parčić
Parčić ima više značenja:
Lucije Antistije Bur
Lucije Antistije Bur Advent (Lucius Antistius Burrus Adventus, ? - 188) bio je rimski političar iz doba Nervo-Antoninske dinastije. Bur se rodio kao sin Kvinta Antistija Akvilina Postuma, carskog velikodostojnika, i Novije Krispine. Za vrijeme cara Marka Aurelija je postao senator, a prije careve smrti se oženio Vibiju Aureliju Sabinu, najmlađu kćer cara i njegove supruge Faustine Mlađe. Nakon što je Markov sin Komod postao car, godine 181. ga je postavio za konzula. Godine 188. je Bur postao dio senatorske zavjere protiv Komoda, ali je zavjera razotkrivena, a Bur pogubljen. Njegova supruga se poslije toga preudala.
Betzenstein
Becenštajn je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 33 opštinska središta okruga Bajrojt. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.533 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9472118.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bajrojt Becenštajn se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bajrojt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 511 metara. Površina opštine iznosi 51,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.533 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 49 stanovnika/km².
Klub hokeja na ledu Zagreb
Klub hokeja na ledu Zagreb (KHL Zagreb) hrvatski je profesionalni hokejski klub iz Zagreba. Klub trenutačno nastupa u hrvatskoj hokejskoj ligi. Klupski nadimak im je Veprovi.
Povijest
KHL Zagreb osnovan je 1982. godine. Od osamostaljenja Republike Hrvatske, početkom 90-ih osvojili su četiri naslova državnog prvaka. Najveći rival im je ujedno i gradski rival KHL Medveščak. "Veprovi" su poznati po radu s najmlađim i mlađim kategorijama, a od svog postojanja dao je mnoge igrače i reprezentativce.
Reprezentativci na velikim natjecanjima
Matija Tačković
NGC 879
NGC 879 je galaksija u zviježđu Kit.
Adrenalon
Adrenalon je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 181,189 Da.
Chamilly
Šamiji je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šalon sir Saon.
Duhan
Duhan ili duvan (Nicotiana) predstavlja biljni rod iz porodice pomoćnica (Solanaceae). Izrastu do 2 m, a listovi su 70 cm dužine. Dozreli listovi duhana se suše i prepuštaju fermentaciji kako bi se tako pripremljeni koristili za pušenje, šmkranje i žvakanje. Duhanski proizvodi služe i kao insekticid, a od sjemenaka se ekstrahira tehničko ulje.
Sve do otkrića Amerike duhan nije bio poznat u Evropi.
Upotreba duvana
Pored pušenja duhan se i žvaće, ušmrkava. Duhan se koristi i u farmaceutskoj industriji jer je bogat nikotinom.
Cigaretni dim se sastoji od kapljica smole, nikotina, ugljen monoksida i drugih gasova. Osnovni aktivni farmakološki sastojak duhana je nikotin i on uzrokuje naviku i ovisnost. Jedna cigareta sadrži oko 2 mg nikotina, a smrtonosna doza za čoveka iznosi 0,05 g. Nikotin prodire u krvotok i resorbuje se dok pušač uvlači dim u pluća, a količina resorbovanog nikotina varira od 20-90%. Pod uticajem nikotina nestaje osećaj umora, smanjuje se potreba za hranom, stežu se vene, ubrzava rad srca, povišava krvni i srčani pritisak, a istovremeno se povisuju masnoće i šećer u krvi. Pola sata nakon pušenja funkcije se vraćaju na normalu. Pušenje smanjuje osećaj mirisa i ukusa.
Olimpija (Grčka)
Olimpija je bilo svetište u antičkoj Grčkoj i današnji grad u prefekture Elidi. Olimpija je najpoznatija kao mjesto na kojem su se održavale Olimpijske igre staroga doba, koje su bile usporedive jedino s Pitijskim igarama održavanima u svetištu Delfi. Obje igre održavane su kao Olimpijada (dakle svake četiri godine). Olimpijske igre održavale su se najvjerojatnije već i prije 776. pne. kada znamo na osnovi zapisa da su igre održane. mini|lijevo|500px|Plan Olimpije: 1: Sjeveroistočna propileja – 2: Pritaneon – 3: Filipejon – 4: Herin hram – 5: Pelopijon – 6: Nimfa Heroda Atticusa – 7: Metron – 8: Zanes – 9: Kripta (nadsvođena staza do stadiona) – 10: Stadion (Stadium) – 11: Eko stoa – 12: Zgrada Ptolomeja II. i Arsinoja – 13: Stoa Hestia – 14: Helenistička zgrada – 15: Zeusov hram – 16: Zeusov oltar – 17: Zavjetna zgrada [[Ahejci|Ahejaca – 18: Zavjetna zgrada Mikitosa – 19: Pajonska Nika – 20: Gimnasion – 21: Vježbalište – 22: Teokoleon – 23: Heron – 24: Fidijin kiparski atelier (kasnije ranokršćanska bazilika) – 25: Kupališta na rijeci Kladeos – 26: Grčko kupalište – 27: Prenočišta – 28: Prenočišta – 29: Leonidijon – 30: Južna kupališta – 31: Buleterijon – 32: Južna stoa – 33: Neronova vila
Zgrade Riznice – I: Sikion – II: Sirakuza – III: Epidamnus ? – IV: Byzantium ? – V: Sibaris ? – VI: Cirena ? – VII: Neutvrđeno – VIII: Oltar ? – IX: Selinunt – X: Metapontum – XI: Megara – XII: Gela ]]
394. godine (točno nakon 1170 godina ) rimski car Teodozije I. Veliki zabranio je Igre, jer su suviše podsjećale na prošle mnogobožačke religije.
Antička Olimpija
mini| Karta grčkih svetišta s pozicijom Olimpije Svetište, zvano Altis, imalo je brojne nepovezane objekte i zgrade. Zgrade sa natkrivenim svetištem (temenos) bile su; Herin Hram (Herajon), Zeusov Hram, Pelopijon i dio uz glavni oltar, gdje su se prinosile žrtve. Teren Hipodroma i kasnijeg stadiona izgrađeni su istočno od ovih objekata.
Sjeverno od svetišta nalazile su se objekti; Pritanejona i Filipejona kao i zgrade Olimpijske riznice (to su podizali pojedini grčki polisi). Južno od riznica ležao je Metron sa Eko stojom na istoku. Južno od svetišta, ležale su i zgrade Južne stoje, Buleterijon, Vježbalište Olimpija, kiparski atelier Fidije, Gimnasion i Leonidajon.
Olimpija je bila poznata i po divovskom Fidijinom kipu od slonovače i zlata boga Zeusa (Zeusov kip u Olimpiji), jednim od Sedam svjetskih čuda po Antipateru iz Sidona.
Antički ostatci nalaze se sjeverno od rijeke Alfej i gore Kronos. Riječica Kladeos, pritoka Alfejosa teče oko područja svetišta.
Svetište za neolita
Ostatci kostiju i žrtvenih predmeta sežu do 10. vijeka pne.
Igre u arhaično doba
Prve Olimpijske svečanosti organizirao je grad Elis u 8. vijeku pne., vjeruje se da su prve igre održane 776. pne.
Igre u klasično doba
Klasični period Grčke između 5. i 4. vijeka pne., bilo je zlatno doba Olimpije, tada su podignuti brojni religiozni i svjetovni objekti na svetištu.
Na kraju klasičnog razdoblja podignuti su slijedeći objekti u Olimpijskom svetištu; Metron (oko 400. pne.), zgrada Eko stoa (oko 350. pne. ) i zgrada Južne stoe.
Igre u helenističko doba
Pri kraju 4. vijeka pne. podignut je Filipejon, te zatim oko 300. pne. najveći objekt u Olimpiji - Leonidajon, za smještaj važnih gostiju. U to vrijeme igre su postale još značajnije, te su stoga podignuta nova sportska borilišta; Vježbalište (3. vijek pne.), Gimnasion (2. vijek pne.) i zgrade kupališta (oko 300. pne. ). Konačno oko 200. pne., podignut je natkriven trijem kojom je povezan ulaz u stadion sa svetištem.
Igre u rimsko doba
Za vrijeme Rimljana igre su otvorene i svim građanima Rimskog Carstva. Tada se počelo i sa obnovom objekata, pa tako i Zeusova hrama - a otpočelo se i s gradnjom novih objekata. 150. godine izgrađen je Nimfeum (ili Exedra). Izgrađena su i Nova kupališta, kojima su zamijenjena starija Grčka iz 100. godine, a izgrađen je i akvedukt 160. godine.
U III st. svetište je pretrpilo ozbiljne štete nakon serije zemljotresa. Zbog sve učestalih provala barbarskih plemena od 267. godine, Olimpija su počeli graditi obrambene zidove od materijala sa starijih objekata na svetišu. I pored urušavanja Igara, one su se održavale sve do posljednje Olimpijade održane 393. godine, nakon tog su carskim dekretom zabranjene. Fidijin kiparski atelier tada je pretvoren u ranokršćansku baziliku. U svetište se je naselilo kršćansko stanovništvo sve do poznog VI st.
Nakon toga svetište je napušteno i zaboravljeno a njegovi objekti zatrpani sve do ponovnog otkrića u XIX st.
Otkriće nalazišta
Točan položaj svetišta, ponovno je točno otkriven i lociran 1766. godine od strane engleskog ljubitelja starina Richarda Chandlera. Prva iskapanja u Olimpiji nisu provedena sve do 1829. godine, tada je iskapanja provela francuska znanstvena ekspedicija na Peloponez (Expedition Scientifique de Moree).
Od 1870-ih arheološka iskapanja i zaštitu nalazišta provodi Njemački arheološki institut iz Atene. Prva veća iskapanja u Olimpiji otpočela su 1875. godine, koja je organizirala tadašnja Njenmačka pod vodstvom arheologa Ernst Curtius i njegovih kolega; Gustava Hirschfelda, George Treua i Adolfa Furtwänglera, njima su se pridružili arhitekti; A. Boetticher, Wilhelm Dörpfeld i Richard Borrmann. Oni su doveli na svijetlo dana središnje dijelove svetilišta; Zeusov hram, Herin hram, Metron, Bouleuterion, Filipejon, Echo Stoa, Riznicu i Palaestra. Značajni nalazi bili su; kipovi iz Zeusova hrama, Nike of Paeonius, Praksitelov kip boga Hermesa i jako puno brončanih predmeta. Ukupno je iskopano i evidentirano 14 000 objekata. Pronađeni objekti su izloženi u muzeju izgrađenom na samom nalazištu.
iskapanja od 1900 do 1950
Iskapanja su se nastavila smanjenim intezitetom pod vodstvom Dörpfelda, između 1908. i 1929. godine. Puno sustavnija iskapanja otpočela su 1936. u povodu 1936. Ljetna olimpijada]] u Berlinu pod upravom njemačkih arheologa Emila Kunzea i Hansa Schleifa. Njihova istraživanja koncetrirala su se na dio južno od stadiona, na Južnu stoju, kompleks kupališta i Gimnasion.
Iskapanja od 1950-ih do danas
Između 1952. i 1966. godine arheolozi Kunze i Schleif nastavili su svoja istraživanja, kojima se pridružio arhitekt Alfred Mallwitz. Oni su uspjeli otkriti Fidijin atelier, hram Leonidajon i sjeverni zid stadiona. Mallwitz je vodio iskapanja između 1972. do 1984. i točno utvdio mjesto gdje se nalazio Pritanejon. Od 1984.]] do 1996.]] godine radove vodi Helmut Kyrieleis, koji se više usmjerio na istraživanje ranije povijesti svetišta Olimpija, s novijim iskapanjima na Pritanejonu i Pelopionu.
Biberbach
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Augsburg Biberbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Augsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 464 metra. Površina opštine iznosi 36,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.406 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 92 stanovnika/km².
Olimpija (Grčka)
Olimpija danas
Olimpijski plamen na današnjim suvremenim Olimpijske igre pali se u Olimpiji pomoću sunca i zrcala na obnovljenom Olimpijskom stadionu te se odatle prenosi štafetom do zemlje i mjesta gdje se igre trebaju održati. Za vrijeme modernih Olimpijskih igara održanih u Atena 2004, natjecanja u ženskom streljaštvu održana su na obnovljenom stadionu u Olimpiji.
mini|250px|Herin hram
Programiranje
Programiranje ili računarsko programiranje je vještina pomoću koje korisnik stvara i izvršava algoritme koristeći određene programske jezike da bi napravio računarski program. Programiranje sadrži elemente umjetnosti, nauke, matematike i inzinjerstva.
Programski jezici
Svaki programer piše programski kod u nekom programskom jeziku. Različiti programski jezici podržavaju različite stilove programiranja (programska paradigma). Različiti programski jezici zahtjevaju različite nivoe znanja, umijeća i detalja koje programer treba posjedovati.
Jedini programski jezik koji računar može direktno izvršavati je mašinski jezik (mašinski kod ili binarni kod). U počecima računarstva programeri su pisali u mašinskom kodu, što je bilo vrlo komplikovano i zamorno. Sljedeći korak u razvoju računarskog programiranja ogleda se u upotrebi simboličkih jezika, poznatih pod zajedničkim nazivom asembler. Asemblerski jezici sastoje se od jednostavnih instrukcija koje se direktno i jednoznačno mogu prevesti u mašinski kod koji se direktno izvršava. Iako mnogo pogodnije i od mašinskog programiranja, asemblersko programiranje karakteriše velika količina posla koju programer mora obaviti, zbog činjenice da su operacije i dalje elementarne. Zbog toga su stručnjaci stvorili programske jezike višeg nivoa pomoću kojih se piše izvorni kod koji se u mašinski kod prevodi posredstvom specijalnih programa - prevodilaca čiji je zadatak da prevede kod višeg programskog jezika,u kod nizeg jezika, kao asembler, tj u mašinski kod tzv. interpreter i kompajler.
Koraci u programiranju
Pri izradi svakog programa potrebno je proći kroz 4 osnovne faze ili koraka:
Analiza problema
Prvi korak u izradi računarskog programa je analiza potreba, razmatranje situacije i problem koji treba riješiti definisati preko jednačina, uslova i kroz tzv. pseudo algoritam. Programeru mora biti jasno kako će se dešavati promjene, zavisnosti, uzroci i posljedice, da bi sve to prenio i precizirao kroz programski kod. Sve mora biti matematički precizirano. Kod jednostavnijih programa ovaj dio je u domenu usmene analize, dok se kod složenijih programa ovaj dio radi u pisanoj i simboličkoj formi uz uredno dokumentiranje svih promjena ( ovaj dio spada u domen softverskog inženjerstva).
Kreiranje algoritma
Riječ algoritam potiče od imena iranskog matematičara al-Hvarizmija koji se smatra tvorcem algoritma kao skupom precizno definisanih pravila za izvršavanje aritmetičkih operacija. Algoritam je procedura (postupak) sa skupom jasno definisanih koraka koji nedvosmisleno vode ka rešenju problema. Svaki algoritam mora ispoštovati 5 osnovnih vaznih zakonitosti algoritma:
Pisanje programskog koda
Nakon završetka algoritma, pristupa se pisanju programskog koda na papiru. U ovom koraku se svaki korak algoritma prevodi u odgovarajuću komandu u programskom jeziku u kojem se piše.
Tariffville, Connecticut
Tarifvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Konektikat.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.324, što je 47 (-3,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Programiranje
Elementarne algoritamske strukture
Algoritamske strukture se dijele u tri osnovne grupe:
Razvoj softvera
Stvaranje nekog programa uključuje:
L'Île-Cadieux (Quebec)
L'Île-Cadieux je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 105 stanovnika.
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 105 stanovnika, što je za -18,0 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 128 žitelja.
Valley Hill, North Carolina
Vali Hil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
1945. na filmu
thumb|Parada pobjede, sovjetski dokumentarni film kojim je obilježen završetak rata, i snimljen na filmu u boji zaplijenjenom u Njemačkoj.
1945. je godina koju je u svjetskoj kinematografiji označio završetak drugog svjetskog rata; zbog njega je privremeno prestala filmska djelatnost u poraženoj Njemačkoj, dok su se u drugim zemljama sineasti suočili sa izazovima obnove u ratu uništenih kadrovskih, tehničkih i financijskih resursa, odnosno prilagodbe mirnodopskim okolnostima i dramatičnim demografskim i političkim promjenama.
Vid (Metković)
Vid je ime sela u Hrvatskoj koje je tri kilometra udaljeno od Metkovića. To je najveće prigradsko naselje Metkovića. Na prostoru oko Vida nalazilo se rimski grad Narona.
Na nekadašnjem antičkom forumu danas se nalazi Arheološki muzej Narona sagrađen na samim ostacima hrama.
Naranča
mini
Naranča, ili narandža ili pomorandža je zimzelena biljka iz porodice rutvice (Rutaceae). Ima bijele cvjetove. Plodovi služe kao voće, a bogati su vitaminom C, te se široko primjenjuju u prehrambenoj industriji. Glavni proizvođači naranči su mediteranske zemlje.
Ima mirisne bijele cvjetove i okruglo voće sa žućkastom i crvenkastom korom i kašastim sadržajem podijeljenim u kriške. Ističu se Citrus sinensis - slatka naranča, i Citrus aurantium - seviljska ili kisela naranča. Ovo voće ima slatkasto - kiselkasti sok.
Riječ naranča dolazi iz sanskritske riječi nāraṅgaḥ, što znači narančino drvo. Mačke odbija kora naranče. Jako je zdrava i zdravo ju je konzumirati u prehrani=sokovi
Opis
Ima mirisne bijele cvjetove i okruglo voće sa žućkastom i crvenkastom korom i kašastim sadržajem podijeljenim u kriške. Stablo je visoko do 12 m, a zimzeleni listovi su veliki 4–10 cm. Narančino stablo u prosjeku daje plodove čak sto godina. U povijesti je, međutim, poznato tzv. Constableovo stablo, narančino stablo koje je donešeno u Francusku 1421. godine i živjelo je čak 473 godine. Ističu se Citrus sinensis - slatka naranča, i Citrus aurantium - seviljska ili kisela naranča, a postoji više vrsta naranača koje se razlikuju po veličini, boji i kakvoći. Ovo voće ima slatkasto - kiselkasti sok, a ima pH vrijednost od 2.5 do 3, ovisno o dobi i veličini, a voda čini 85 % naranče. Naranče su zelene prije nego procvatu, no neke naranče u jugoistočnoj Aziji su zelene kore i narančaste su iznutra.
Vojvoda Zhuang od Zhenga
Vojvoda Zhuang od Zhenga(鄭莊公) (757. pne.–701. pne.) bio je treći po redu vladar Države Zheng u Periodu Proljeća i Jeseni drevne Kine. Ime mu je bilo Wusheng (姬寤生), što znači "težak porod". Godine 743. pne. je postao vojkvoda od Zhenga, a kasnije porazio brata Gongshu Duana koji je vodio pobunu protiv njega. Vojvoda Zhuang je također vodio vojne pohode u ime Zhou kraljeva protiv naroda Rong, ali i drugih Zhou država. Također je poznat po makijavelističkom načinu na koji je održavao svoju vlast.
Naranča
Opis
To je citrusno voće. Jedno stablo u povoljnim uvjetima može roditi i do 1000 plodova, a najčešće daje 500 plodova godišnje. Plodovi rastu od studenog do svibnja. Svrstavaju ga i najplodnije voće poslije grožđa i banana. Pradomovina naranče su Indija i Kina. Najčešće uspijeva u toplijim ili južnim krajevima.
Kisela naranča
Kisela naranča (lat. Citrus aurantium) se često koristi za pravljenje marmelade i likera, a koristi se i u farmaceutskoj tehnologiji. Drugi nazivi su bigarada i seviljska naranča. Uzgaja se na području tropske i suptropske klime, u Kini i Indiji. Često se koristi u kubanskoj kuhinji kao marinada za meso. Usplođe gorke naranče je sastavnica gorkih čajeva. Plodovi ove vrste nisu jestivi, te su manji i gorči nego u slatke naranče, a eterično ulje ima oporiji miris.
Velika naranča
Velika naranča nastala je 1820. mutacijom u jednom voćnjaku u Brazilu. Mutacijom je nastao diploidni plod, u kojemu se manji plod nalazi unutar kore većeg ploda, i nema sjemenke. Potom je velika naranča dovedena u Kaliforniju 1870. nakon čega postaje popularna i širi se po svijetu. Cvjetovi velike naranče nalikuju ljudskom pupku.
L'Île-Dorval (Quebec)
L'Île-Dorval je grad u Kanadi u pokrajini Quebec. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 5 stanovnika.
Naranča
Naranča valencija
Naranča valencija je vrsta naranče koju je stvorio kalifornijski agronom William Wolfskill, na njegovu imanju Santa Ana. Ime dolazi od španjolskog grada Valencije, poznatom po odličnim narančama. Plod je prosječna promjera 2,7 - 3 inča (70 – 76 mm). Komercijalna žetvena sezona traje od ožujka do lipnja. Ove naranče su jedine u svijetu koje narastu za vrijeme ljeta. Prvenstveno se uzgajaju za proizvodnju soka. Pored valensije koja se smatra letnjom kiselom pomorandzom druga slicna vrsta je i Washington sa isto malim procentom secera koje se koriste za cedjenje za razliku od naranci tipa navel i navelina sa bogatim sadrzajem secera koji osim za cedjenje sluze i za jelo
L'Île-Dorval (Quebec)
Stanovništvo
Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 5 stanovnika.
Naranča
Crvena naranča
Crvena naranča sadrži pigment antocijanin, pa je zbog toga crvene boje. Smatra se da je hibrid mandarine i grejpa. Nema koštice i gorka je okusa. Sok joj je gorak i crvene boje te često se koristi za pravljenje koktela. Koristi se također i za pravljenje sorbeta te za aromu piva. Obrok jedne crvene naranče sadrži 28% preporučenih dijetalnih vlakana, a ima više šećera nego slatka naranča. U nekim zemljama crvene naranče vide kao simbol Isusove smrti.
Bergamot naranča
Bergamot naranča (lat. Citrus bergamia Risso) je malen, kruškoliki mirisni agrum koji je dobio ime po talijanskom gradu Bergamo, u čijoj se okolici uzgaja ta vrsta. Uzgaja se u Italiji, Brazilu i SAD-u, a potječe iz Francuske. Raste na malom drvetu u proljeće. Njegova esencijalna ulja se koriste u aromaterapiji. Koristi se za pripremu parfema. Iako ima mnogo koristi, bergamot je fototoksičan, čini kožu osjetljivijom na UV zrake, pa poslije nanošenja preparata sa aromatičnim uljem bergamota se ne smije izlagati suncu.
Jaffa
Jaffa je vrsta naranče koja raste u Izraelu i suptropskoj regiji. Ima sladak okus i lijep miris. Svjetle je kore. Sazrijeva u proljeće. Po njoj su nazvani jaffa keksi. Ove naranče su jako popularne i u Velikoj Britaniji, gdje je Rikard I. Lavljeg Srca proveo zimu 1191. među jaffa narančama za vrijeme križarskih ratova.
Povijest
Naranče potječu iz Indije i Kine, a neke vrste su vjerojatno nastale na sjeveroistoku Bangladeša prije 7000 godina. Prije 16. stoljeća samo us kisele naranče rasle u Italiji, gdje su se pojavile za vrijeme Rimskog Carstva, oko 150. g. prije Krista. Slatke naranče su u Italiju, Španjolsku, Portugal i Francusku portugalski trgovci donijeli u 15. stoljeću. Potom su iz Europe naranče prenesene u Sjevernu i Južnu Ameriku, Australiju i Afriku.
Way Down East
Way Down East je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1920. u režiji D. W. Griffitha. Predstavlja adaptaciju istoimenog popularnog kazališnog komada Lottie Blair Parker. Po žanru je melodrama, a protagonistica, čiji lik tumači Lilian Gish, je mlada djevojka koju je pohotni bogati mladić zaveo, učinio trudnom i ostavio. Radnja prati njen život nakon smrti djeteta, odnosno nastojanje da od svog novog poslodavca sakrije tragičnu prošlost, dok se u nju zaljubljuje poslodavčev sin. Griffithu je Way Down East predstavljao jedan od najambicioznijih projekata u karijeri; između ostalog je predstavljao je njegov najskuplji film. Iako kritičari često navode da je zbog sentimentalizma i jednostavnog viktorijanskim moralom bio zastario čak i prilikom premijere, publici se izuzetno dopao i postao komercijalno najuspješniji od svih Griffithovih filmova. Danas je najpoznatiji po antologijskoj sceni u kojoj nesvjesna protagonistica na santi leda pluta prema vodopadu dok je pokušavaju spasiti.
Naranča
Tradicija i kultura
Stablo naranče je u mnogim kulturama simbol braka i ljubavi. Naranče se ponekad nalaze na renesansnim slikama bračnih parova. Na vjenčanjima mladenke često stavljaju narančin cvijet u kosu ili nose bukete od tih cvijetova na vjenčanju, a cvijetovi često služe i kao dekoracija na vjenčanim tortama. Na Siciliji se slika Djevice Marije ukrašava grančicama naranče. Narančin cvijet je državni cvijet Floride. Naranča je navodno sudjelovala u početku trojanskih ratova, jer je "zlatna jabuka" (Hesperidum mala) koju je Paris dao Afroditi vjerojatno bila naranča. Prema mitologiji, jedan od 12 zadataka koje je Herkulu zadao Euristej je bio da donese zlatne jabuke iz vrta Hesperida, sa stabla koje je čuvao zmaj. Zapisi o narančama na grčkim i rimskim freskama i u prvim japanskim pjesmama. Izložba naranči na kinesku Novu godinu objavljuje želju za sreću i prosperitet tijekom sljedećih 12 mjeseci. U feng shuiu narančino stablo se smatra simbolom bogatstva i blagostanja.
Koristi naranče
thumb|Marmelada od seviljskih naranača|150pxU Španjolskoj se osušeni cvjetovi naranče koriste za pravljenje čaja. Drvo naranče se koristi kao rašpica za nokte. Ušećerena (kandirana) kora se dodaje kolačima. U Dalmaciji od narančine kore se pravi desert arancini. Naranča se koristi u pripremi raznih jela. Pčele koje oprašuju narančin cvijet, mogu dati med koji ima blagi okus naranče. Narančin cvijet Arapi često koriste u pripremi raznih jela. Uz to, koristi se u pravljenju parfema. Naranče se često koriste u pravljenju kozmetike.
Sok od naranče
Od naranača se često proizvodi sok, čiji je najveći proizvođač Brazil. Gotovo 90% naranača se prerađuje u sok. Sok od naranče je izvor vitamina C, kalija, folne kiseline i flavonoida, a sadrži najmanje 20 aminokiselina. PH vrijednost soka od naranče je obično 3.5. Od jedne naranče se najčešće dobije 90 grama soka. Proizvođači često dodaju u sok limunsku kiselinu. Sok od naranče je dobar za zdravlje, samo ako se pije na prazan želudac, može izazvati želučane probleme. Narančin sok se kao lijek primjenjuje od 10. stoljeća.
Jaffa keksi
Narančin žele se nalazi u jaffa keksima, koje je 1927. vjerojatno stvorio John Langlands, tadašnji vlasnik tvrtke McVitie. Keksi su kružnog oblika, opseg im je 54 mm. Imaju tri sloja: biskvit, narančin žele i čokoladni preljev. Neki ljudi ih zovu kolači, a neki keksi, pa se često pitaju kako bi se bolje trebali zvati.
Eterično ulje
Od naranača se pravi eterično ulje. Ono se dobiva na tri načina: tiješnjenjem iz svježih plodova, parnom destilacijom iz svježeg usplođa i destilacijom nusprodukta koji zaostaje prilikom industrijske proizvodnje. Usplođe slatke naranče sadrži 1,5 - 2% eteričnog ulja kojem je glavna sastavnica limonen (96%). Već su drevne civilizacije poput poznavale neka umijeća korištenja narančinog eteričnog ulja. Djeluje fungicidno i baktericidno i tonizira rad srca.
Ljekovita svojstva
Naranča ima puno fitokemikalija koje djeluju kao antioksidansi i pomažu uklanjanju stanica karcinoma. Poboljšava rad probavnog sustava, ali može kod osjetljivih osoba izazvati tegobe, ako se previše konzumira. Odlično djeluje protiv alergija, upala i virusa. Također, pomaže radu imunološkog sustava. Znanstvena istraživanja Organizacije za znanstvena i industrijska istraživanja Commonwealtha (CSIRO) pokazuju da jedan obrok citrusnog voća dnevno smanjuje rizik od moždanog udara za 19 %. Narančina kora pojačava apetit, te pomaže kod nadutosti i grčeva u želucu. Naranče se često koriste kao osvježivač zraka.
Avrillé (Men i Loara)
Avrije je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 12 991 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 819 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,85 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 50 metara (maksimalnoj 62 m, a minimalnoj 17 m).
Vaterpolski klub Zagreb
Vaterpolski klub Zagreb je vaterpolski klub iz Zagreba.
Klupsko sjedište je na adresi Ante Pandakovića 7, Zagreb.
Klupski uspjesi
2008.: 1. mjesto u 1. B vaterpolo ligi
Pšenica
Pšenica (Triticum) je biljni rod jednogodišnjih biljaka iz porodice trava (Graminum). Predstavlja najstariju kultiviranu biljku u historiji čovječanstva i najrašineriju i najvažniju žitaricu u današnjem svijetu.
Istorija
Poreklom je iz jugozapadne Azije iz oblasti poznate kao plodni luk. Istraživanja su pokazala da je najverovatnije mesto odomaćivanja pšenice Dijarbekir u Turskoj. Širenje uzgoja pšenice van plodnog luka počelo je tokom neolitskog perioda, da bi se pre 5000 godina mogla naći u Etiopiji, Indiji Irskoj i Španiji. Milenijum kasnije stigla je i u Kinu. Pre 3000 godina upotreba plugova koje su vukli konji povećala je proizvodnju žitarica koja je nastavila da raste usled upotrebe modernijih mašina i metoda kao i proširivanja obradivog zemljišta.
Excuse My Dust
Uloge
van špice
Aleksandar Flaker
Aleksandar Flaker (24.7. 1924. Bialystok, Poljska - 25.10. 2010. Zagreb) je bio autor značajnih stručnih i naučnih radova iz područja ruske i hrvatske književnosti, uporedne književnosti i teorije književnosti.