cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krvavi Uskrs na Plitvicama
Kronologija
Na Uskrs, na Plitvicama su 31. marta 1991. Srbi napali autobus koji je prevozio hrvatske policajce, pa je i tamo došlo do borbe. Jedan hrvatski policajac (Josip Jović, prva službena žrtva rata) i jedan srpski milicajac su poginuli u borbi. Dvadesetak je ranjeno a 29 pobunjenih Srba je uhapšeno, među njima i Goran Hadžić. JNA je razmestila svoje trupe na tom području i izdala ultimatum hrvatskoj policiji da se povuče sa Plitvica.
Posljedice
Josip Jović i Rajko Vukadinović postali su prve žrtve konflikta, te su prikazani kao mučenici na obje strane. Incident je doveo do daljnih tenzija te je porastao utjecaj radikala. Dan nakon incidenta, 1.4. 1991. Republika Srpska Krajina je proglasila nezavisnost od Hrvatske.
Hrvatske vlasti optužile su srbijanskog predsednika Slobodana Miloševića za dirigiranje nemira u Hrvatskoj kako bi zastrašio hrvatske političare u njihovoj nakani u otcjepljenju od SFRJ u slučaju da se ne transformira u konfederaciju. Također su ga optužili za pridobivanje JNA kako bi svrgnuo demokratski izabranu vladu.
MKSJ je spomenuo seriju incidenata u Hrvatskoj u 1991., u koje se ubraja i onaj na Plitvicama:
Civitaquana, Pescara
Civitaquana je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Bar-le-Duc
Bar le Dik je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Meza.
Civitaquana, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 450 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 564 m.
Bar-le-Duc
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 17.545, a gustina naseljenosti je iznosila 743 stanovnika/km².
Tanque Verde, Arizona
Tanque Verde je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 16,901 stanovnika.
INP
__NOTC__ Termin INP ima više značenja.
GIPC2
GIPC1 (GIPC familija koja sadrži PDZ domen, član 2) je protein koji je kod ljudi kodiran GIPC2 genom.
Vaccareccia, Frosinone
Vaccareccia je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 489 m.
Denis Špoljarić
Denis Špoljarić (Zagreb, 20. kolovoza 1979.) je hrvatski rukometaš. Igra na poziciji srednjeg vanjskog, a trenutačno je član Füchse Berlina. Odličan je obrambeni igrač i jedan je od najvažnijih stupova Hrvatske rukometne reprezentacije. Bio je prvak svijeta 2003. godine u Portugalu. Osvajač je zlatne medalje na Olimpijskim igrama 2004. godine u Ateni. Drugi je sa svjetskog prvenstva u Tunisu 2005. i europskog prvenstva u Norveškoj 2008, te dvostruki četvrti na Europskim prvenstvima. (Slovenija 2004., Švicarska 2006.)
Telford, Tennessee
Telford je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 921.
Coutiches
Kutiš je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Due.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2235 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 136 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 24 metara (maksimalnoj 48 m, a minimalnoj 17 m).
Case Operaie Valli, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
PPP2CA
Serin/treonin proteinska fosfataza 2A katalitička podjedinica alfa izoforma je enzim koji je kod ljudi kodiran PPP2CA genom.
Waycross, Georgia
Vejkros (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 14.649 stanovnika.
PPP2CA
Proteinska fosfataza 2A je jedna od četiri glavne Ser/Thr fosfataze. Ona učestvuje u negativnoj kontroli ćelijskog rasta i deobe. Ona se sastoji od heteromerne enzimske osnove, koji ima katalitičku i konstantnu regulatornu podjedinicu, za koji se vezuje niz regulatornih podjedinica. Ovaj gen kodira alfa izoformu katalitičke podjedinice.
Waycross, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 14.649 stanovnika, što je 684 (4,5%) stanovnika manje nego 2000. godine.
PPP2CA
Interakcije
PPP2CA formira interakcije sa CCNG2, CTTNBP2, MOBKL3, Bestrofin 1, TLX1, Bcl-2, PPP2R3B, Ciklin-zavisna kinaza 2, STRN3, Ciklin-zavisna kinaza 6, IGBP1,  PPP2R5E, STRN, PPP2R5D,  PPP2R2A, PPP2R1B, PPP2R1A,  CTTNBP2NL, FAM40A, PPP2R5C,  PPP2R5B  and PPP2R5A.
HMM
__NOTC__ Termin HMM ima više značenja.
Van Etten, New York
je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Bukovčak
Bukovčak je naseljeno mjesto u Zagrebačkoj županiji u sastavu grada Velike Gorice u Turoplju. Prema popisu stanovništva iz 2001. godine naselje broji 77 stanovnika na površini od 3,41 kvadratnih kilometara. Gustoća naseljenosti je 22,58 stanovnika po kilometru kvadratnom. Bukovčak ima 23 domaćinstva.
Van Etten, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 537, što je 44 (-7,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Pedunkulagin
Pedunkulagin je organsko jedinjenje, koje sadrži 34 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 784,541 Da.
DAA-1106
DAA-1106 je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 395,423 Da.
Radenković (Sremska Mitrovica)
Раденковић је старо насеље у северној Мачви, припада општини Сремска Митровица, у коме живи 1.150 душа у 250 кућа.На месту данашњег села има остатака из праисторије. Садашњи житељи Раденковића су потомци, углавном досељених људи у периоду од Првог српског устанка до краја 19. века.
Из Раденковића је народ који је живео до 1791. године, одсељен у Кубањску област (Русија) код Азовског мора, као што је и већина старих Мачвана отишла испред турске најезде после рата са Аустроугарском, на чијој су страни били мештани Раденковића. Током 19. века у Обреновићевској Србији у Раденковићу је стално растао број житеља. У првој половини 19. века било је око 200 душа. Пописом кнеза Михајила из 1863. године Раденковаца је три пута више, а почетком 20. века, тачније 1910. године у селу је пописано 999 житеља. Раденковић је имао уочи Другог светског рата око 1300 становинка. У четири разреда основне школе било је 140 ђака. Од тада број житеља је стално опадао све до последњег пописа 2002. године када се бележи благи раст.
У Раденковићу је рођен проф. др Младен Берић,начелник Државне статистике Краљевине Југославије и први Србин који је докторирао математику на Београдском универзитету 1912. године. Др Берић је био стипендиста Краљевине Србије у Паризу на Сорбони као најбољи ђак Шабачле гимназије. Државни стипендиста је био и др Милић Вићентић, биолог, под чијим је надзором, а и заслугом пошумљен Златибор. Синови др Вићентића Раша и Нинослав су били кошаркаши Црвене звезде, угледни професори и привредници. Из Раденковића у Скупштини Србије, за време краља Милана и краља Александра Обреновића, били су два народна посланика из Вићентића, Стеван и Ранко и Сава Јанковић,трговац марвени. Заслугом Саве и његове жене Љубице,Раденковић је 1926. године добио прво јавно сеоско купатило у Србији, са домом здравља и зубном амбулантом, које је било у функцији 40 година. Сељаци у Раденковићу организовано производе поврће 170 године и по томе су први и дуго били једини у Мачви.
Из Раденковића је пореклом светски славни фоторепортер из Првог светског рата Риста Марјановић.
Демографија
У насељу Раденковић живи 825 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,0 година (39,0 код мушкараца и 39,0 код жена). У насељу има 295 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,68.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пораст у броју становника.
Zapadna Morava
Izvor
Zapadna Morava nastaje u polju Tašti, istočno od Požege, od Golijske Moravice i Đetinje. U ovom polju se u Đetinju sa leve strane uliva Skrapež, ali na manje od jednog kilometra od ušća Skrapeža, Đetinja se sreće sa Golijskom Moravicom, stvarajući Zapadnu Moravu. Zbog blizine ušća Đetinje, Skrapeža i Golijske Moravice, neki izvori smatraju sve tri reke direktnim kracima Zapadne Morave, ali pošto je Golijska Moravica 23km duža, ona se smatra glavnim krakom. Mereno od izvora Golijske Moravice, Zapadna Morava je dugačka 308km, dok je dužina same Zapadne Morave 208km.
Dacemazin
Dacemazin je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 284,376 Da.
Zapadna Morava
Tok
Za razliku od meridijanskog (od juga prema severu) toka Južne i Velike Morave, Zapadna Morava teče u uporedničkom (od zapada ka istoku) pravcu, razdvajajući Šumadiju od južnih krajeva zemlje.
Ekonomija
Dolina Zapadne Morave, Zapadno Pomoravlje, je ekonomski najrazvijenija od dolina sve tri Morave. Sa dolinom Ibra, Zapadna Morava ima veliki potencijal za proizvodnju električne energije (hidroelektrane Ovčar i Međuvršje). Voda se takođe koristi za navodnjavanje, a za istu svrhu na reci je stvoreno veštačko jezero Parmenac, pomažući tako već plodnu regiju (žitarice, voćnjaci). Takođe, od dolina tri Morave, dolina Zapadne Morave je najpošumljenija.
Sliv Zapadne Morave je bogat rudama, (najviše ibarski deo) i sadrži rudnike tvrdog uglja, magnezijuma, hroma, itd. Kao rezultat, industrija je vrlo razvijena sa nizom vrlo industrijalizovanih gradova: Užice, Požega, Kraljevo, Trstenik i Kruševac. Saobraćaj je takođe važan za ekonomiju pošto je cela rečna dolina prirodan put i za drumove i železnicu koji spajaju istočnu, centralnu u zapadnu Srbiju.
Niederstetten
Nideršteten je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 18 opštinskih središta okruga Main-Tauber-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.262 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8128082.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Main-Tauber-Krajs Nideršteten se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Main-Tauber-Krajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 306 metara. Površina opštine iznosi 104,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.262 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 51 stanovnika/km².
Libertarijanizam
thumb|right|200px|Mnogi libertarijanci vide [[Statua slobode|Statuu slobode kao važan simbol svojih ideja]] Libertarijanizam (libertarizam, slobodarstvo, liberterstvo) je politička filozofija koja zastupa stanovište da bi pojedinci trebali biti slobodni da čine što god žele sa sobom i svojom imovinom sve dok ne ugrožavaju ovu istu slobodu ostalih.
Postoje dve vrste libertarijanaca. Jedni drže za temeljnu postavku da svako dejstvo među ljudima mora biti dobrovoljno i usaglašeno. Oni tvrde da je potezanje za silom protiv druge osobe ili njene imovine, pri čemu se pod "silom" podrazumeva upotreba fizičke sile, pretnja takvom silom, ili činjenje ili nalaganje prevare protiv nekoga ko nije potegao za fizičkom silom, pretnjom silom ili prevarom, povreda tog načela (mnogi od njih su individualistički anarhisti ili anarho-kapitalisti). Druga vrsta libertarijanaca potiče iz posledičnosne ili pogodnosne tačke gledišta. Umesto moralnih zabrana potezanja za silom, oni podržavaju ograničenu vladu koja se koristi minimalnom količinom uvodne sile (poput propisivanja i prikupljanja poreza kako bi obezbedila neka javna dobra poput odbrane i puteva, kao i izvesna minimalna regulacija), jer veruju da je ona neophodna kako bi se osigurala najveća sloboda pojedinaca (ovo su minarhisti). Libertarijanci se ne protive korišćenju sile kao odgovor na već počinjen napad poput nasilja, prevare ili povrede prava drugoga. Libertarijanci daju prednost etici samoodgovornosti i oštro se protive socijalnoj državi, jer veruju da je prisiljavanje nekoga da pruža pomoć drugima etički pogrešno, u krajnjem kontraproduktivno, ili pak i jedno i drugo.
Napomena o nazivima: Neke pisce koji su označavani kao libertarijanci ponekad nazivaju i klasičnim liberalima. Izraz "filozofija slobode" se ponekad koristi za libertarijanizam, klasični liberalizam, ili oba.
Načela
Libertarijanci generalno određuju slobodu kao mogućnost ili slobodu da činite što god želite sve do tačke kada vaše ponašanje počinje da ometa ili ugrožava drugu osobu ili njenu imovinu. Kod tačke ometanja, sve strane bi postale podložne izvesnim načelnim pravilima za razrešavanje sporova, koja ističu nadoknadu žrtvi radije no samo kaznu ili odmazdu. Većina libertarijanaca dozvoljava da bi takve kazne mogla primerno nametati država u vidu krivičnih ili građanskih kazni, mada mnogi osporavaju stepen do kojeg je takva kazna nužno zadatak države.
Libertarijanci uglavnom vide ograničenja koja država nameće pojedincima i njihovoj imovini, preko potrebe da se kazni povreda prava jednog od nas od strane drugog, kao povredu slobode. Povezivanje s anarhistima je nonsens jer anarhisti se zalažu za odsustvo ma kakvih vladinih ograničenja, zasnovano na pretpostavci da su vladari i zakoni nepotrebni jer će u odsustvu vlade pojedinci prirodno oblikovati samoupravne društvene veze i pravila. Nasuprot ovome, pravi libertarijanci smatraju vladu neophodnom sa jedinom svrhom zaštite prava ljudi. Ovo uključuje zaštitu ljudi i njihove imovine od kriminalnih dela drugih, kao i obezbeđenje nacionalne odbrane.
Libertarijanci generalno brane ideal slobode sa stanovišta toga koliko je malo svako ograničen autoritetima, odnosno koliko je svakome dozvoljeno da čini, što se opisuje kao negativna sloboda. Ovaj ideal se razlikuje od viđenja slobode usmerenog na to koliko svako može činiti, što se naziva pozitivnom slobodom. Razliku između ovih pojmova prvi je zapazio Džon Stjuart Mil, i kasnije u više pojedinosti opisao Isaija Berlin.
Mnogi libertarijanci vide život, slobodu i imovinu kao konačna prava koja poseduju pojedinci, i da dovođenje jednog od njih u pitanje nužno ugrožava i ostale. U kapitalističkim 'demokratijama', oni smatraju kompromise o ovim pravima pojedinaca političkim dejstvima "tiranijom većine". Ovaj izraz, koji je prvi skovao Aleksis de Tokvil i kasnije proslavio Džon Stjuart Mil, ističe pretnju većine da nameće većinske norme manjinama, i pri tom narušava njihova prava.
Mnogi libertarijanci daju prednost precedentnom pravu, koje vide kao manje proizvoljno i prilagodljivije od normativnog prava. Relativne prednosti precedentnog prava koje se postepeno razrađuje ka sve finijim određenjima imovinskih prava su izrazili mislioci kao što su Fridrih Hajek, Ričard Epstajn, Robert Nozik i Rendi Barnet. Neki libertarijanski mislioci veruju da bi ovaj razvoj mogao da razdefiniše razne "zajedničke" pojave poput, recimo, zagađenja i drugih međudejstava koja neki vide kao spoljašnja. U rečima Rasela Minsa, "libertarijansko društvo ne bi dozvolilo nikome da povredi druge zagađivanjem jer ono insistira na pojedinačnoj odgovornosti". Javno vlasništvo nad imovinom otežava zahtev za odgovornošću.
Prirodna prava i posledičnost
Neki libertarijanci poput Roberta Nozika i Mureja Rotbarda vide prava na život, slobodu i imovinu kao prirodna prava, odnosno, prava vredna zaštite kao cilja samog za sebe. Njihov pogled na prirodna prava je izveden, posredno ili neposredno, iz pisanja Tomasa Hobsa i Džona Loka. Ajn Rand, koja je takođe imala snažan uticaj na libertarijanizam, uprkos odbacivanju tog naziva, takođe je gledala na ova prava kao zasnovana na prirodnom zakonu.
Drugi libertarijanci kao što su Milton Fridman, Ludvig fon Mizes i Fridrih Hajek, opravdavali su ova prava na pragmatičnim ili posledičnosnim, kao i moralnim osnovama. Oni su rasuđivali kako je libertarijanizam saglasan sa ekonomskom delotvornošću, i stoga najdelotvorniji način pomaganja i unapređivanja socijalnog blagostanja. Oni takođe mogu opravdavati pokretanje sile u nekim okolnostima, na primer u vanrednim situacijama. Neki libertarijanci poput Jana Narvesona zauzimaju ugovornu tačku gledišta po kojoj su prava vrsta dogovora koji bi racionalni ljudi sklopili pre međudejstava.
Libertarijanske smernice
Libertarijanci se snažno protive narušavanju građanskih sloboda kao što su ograničenja slobode izražavanja (npr. govora, štampe, ili upražnjavanja vere), zabrana dobrovoljnog udruživanja, ili zadiranje u ličnost ili imovinu osim kao ishod dostojnog pravnog postupka kojim se ustanovljava ili kažnjava kriminalno ponašanje. Tako, libertarijanci se protive svakoj vrsti cenzure (odnosno, tvrdnjama o napadnom ili uvredljivom govoru), ili zapleni imovine pre suđenja. Dalje, većina libertarijanaca odbacuju razliku između političkog i tržišnog govora ili udruživanja, pravno razlikovanje koje se često koristi da se od vladinog uplitanja zaštiti jedan vid delovanja ali ne i drugi.
Libertarijanci se takođe mršte na ma koje zakone koji ograničavaju lično ili saglasno ponašanje, kao i zakone o zločinima bez žrtava. Oni tako veruju da izbor pojedinaca o proizvodima ili uslugama ne bi trebao biti ograničen zahtevima za vladinim odobravanjem ili monopolima odobrenim od strane države, ili pak putem trgovinskih ograda koje ograničavaju izbor proizvoda i usluga iz drugih država (vidi slobodna trgovina). Libertarijanci se takođe uglavnom protive zakonskim zabranama uživanja droge, kockanja ili prostitucije. Oni veruju da bi građani trebali da budu slobodni da preuzimaju rizik, čak i do tačke gde sebi stvarno škode. Na primer, iako se većina libertarijanaca možda lično slaže sa većinom ljudi da je vezivanje pojaseva dobra ideja, oni odbacuju propisivanje njihove obavezne upotrebe kao paternalizam. Slično, mnogi od njih veruju da Administracija za hranu i lekove Sjedinjenih država (i slična tela u drugim zemljama, kao na primer Ministarstvo zdravlja u Srbiji) ne bi trebalo da zabranjuje nedokazane medicinske postupke, da bi sve odluke o toku lečenja trebale biti donošene između pacijenta i doktora, i da bi vlada imala biti ograničena, i to najviše, na donošenje neobavezujućih ocena o delotvornosti ili bezbednosti.
Libertarijanci generalno veruju da su takve slobode sveopšte urođeno pravo, i oni prihvataju ma koje materijalne nejednakosti ili razuzdano ponašanje, sve dok ono ne povređuje nikog drugog, koji bi verovatno ishodovali iz takve politike vladinog neuplitanja. Oni vide ekonomsku nejednakost kao ishod slobode ljudi da biraju ono što će sami činiti, što može biti profitabilno ili ne.
Minarhizam i anarho-kapitalizam
Neki koji sebe određuju kao libertarijance su minarhisti. Oni podržavaju minimalno oporezivanje kao "nužno zlo" sa ograničenom svrhom finansiranja javnih tela koja bi štitila građanske slobode i imovinska prava, uključujući policiju, dobrovoljne oružane snage bez regrutnog sastava, i sudove. Anarho-kapitalisti se, sa druge strane, protive svom oporezivanju, odbacujući svako vladino polaganje prava na monopol na zaštitu kao nepotrebno. Oni žele da zadrže vladu van pitanja pravde i zaštite, radije prebacujući ova pitanja na privatne grupe. Anarho-kapitalisti tvrde kako je minarhističko verovanje da se nekakav monopol na prinudu može zadržati unutar ma kojih razumnih granica nerealističan, i da je institucionalizovana prinuda u bilo kojoj razmeri kontraproduktivna.
Stanovišta minarhista i anarho-kapitalista o smernicama o matičnim pitanjima su najčešće međusobno nerazlučiva pošto obe vrste libertarijanaca veruju da su postojeće vlade previše nametljive. Neki libertarijanski filozofi poput Tibora R. Mejkana obrazlažu kako, ispravno shvaćeni, minarhizam i anarho-kapitalizam nisu međusobno protivurečni.
Istorija
Koliko znamo, termin koji se prevodi kao "libertarijanski", u političkom smislu, prvi put je koristio anarho-komunista Žozef Dežak, koji je upotrebio francusku reč -{"libertaire"}- u pismu Prudonu 1857. Iako mnogi levičarski anarhisti i dalje koriste ovaj naziv (tako da se na primer reči koje se mogu prevesti kao "libertarijanski" koriste kao sinonimi za anarhizam u nekim jezicima poput francuskog ili italijanskog), njegova najčešća upotreba nema baš ničeg zajedničkog sa socijalizmom.
Umesto toga, na libertarijanizam kao politički ideal se gleda kao na oblik klasičnog liberalizma, što je savremeni naziv koji se često koristi umesto naziva libertarijanizam. Ovaj pojam, izvorno nazivanan prosto "liberalizmom", izrastao je iz ideja prosvetiteljstva u Evropi i Americi, uključujući i političke filozofije Džona Loka i Barona de Monteskjea i moralnu i ekonomsku filozofiju Adama Smita. Do kraja osamnaestog veka ove ideje su se, skupa sa industrijskom revolucijom, brzo raširile po celom zapadnom svetu.
Conversano, Bari
Conversano je naselje u Italiji u provinciji Бари, u regiji Apulija.
Libertarijanizam
Istorija
Lok je razvio vrstu društvenog ugovora kao pravila u kojem se "pristanak vođenih" izvodi iz prirodnih prava. Uloga zakonodavaca bila je da zaštiti prirodna prava u svom zakonskom obliku građanskih prava. Lok je razvio ideju o prirodnim pravima i predložio radnu teoriju imovine; svaki pojedinac u stanju prirode "poseduje" sebe, i na osnovu svog rada, poseduje i plodove svojih napora. Iz ove predstave prirodnih prava, pojavljuje se privreda zasnovana na privatnom vlasništvu i trgovini, sa novcem kao sredstvom razmene.
Hipertermija
Toplotni udar je jedna od najtežih komplikacija termičkog stresa.
Libertarijanizam
Istorija
Negde u isto vreme, francuski filozof Monteskje je razvio razliku između suverenih i administrativnih moći, i predložio podelu vlasti među ovima drugima kao protivtežu prirodnoj težnji administrativne vlasti da raste na račun prava pojedinaca. On je dopuštao kako bi ova podela vlasti mogla raditi jednako dobro u republici kao i u ograničenoj monarhiji, mada je on lično naginjao monarhiji. Pa ipak, njegove ideje su hranile zamisli Očeva osnivača Amerike, i vremenom su postale osnova na kojoj većina vlada upražnjava svoje političke moći, kako ustavne monarhije tako i republike, počevši od Sjedinjenih država.
Hipertermija
Uslovi / Uzroci
Do ovog stanja dolazi u uslovima:
Libertarijanizam
Istorija
Moralna filozofija Adama Smita je naglašavala nemešanje vlade kako bi pojedinci mogli ostvariti šta god bi njihovi "Bogom dati darovi" dozvolili bez uplitanja proizvoljnih snaga. Njegovo ekonomsko ispitivanje je ukazivalo da bi bilo šta što ometa mogućnost pojedinaca da doprinose ma kojem poduhvatu prema svojim najboljim sposobnostima — pri čemu se misli na merkantilističke politike i esnafske monopole — vodilo neefikasnoj podeli rada i sakatilo napredak uopšte. Smit je ustvrdio da "dobrovoljna, informisana radnja uvek koristi obema stranama", pri čemu su reči "dobrovoljna" i "informisana" označavale odsustvo prisile ili obmane.
Tokom Američke revolucije, Oci osnivači Sjedinjenih država su suštinski prigrlili zaštitu slobode kao osnovnu svrhu vlade. Tomas Džeferson je rekao da je "pravična sloboda neometano delovanje po našim željama unutar granica ocrtanih oko nas jednakim pravima drugih". Markiz de Lafajet je uvezao (neki bi rekli i uvezao natrag) američke pojmove o slobodi, u sastavljanju francuske Deklaracije o pravima čoveka i građanina iz 1789., u kojoj se kaže:
Hipertermija
Uslovi / Uzroci
Toplotni udar se može pojaviti iznenada, bez prethodnih simptoma iscrpljenosti vrućinom.
Libertarijanizam
Istorija
Džon Stjuart Mil je, presročivši pojam pogodnosnosti Džeremija Bentama, rekao kako je "nad sobom, nad svojim telom i duhom, svaki pojedinac jedina i vrhovna vlast". Mil poredi ovaj pojam naprotiv onog kojeg naziva "tiranija većine", proglašavajući da pogodnosnost zahteva da politička uređenja zadovoljavaju "načelo slobode", kojim bi svakoj osobi bila zajemčena najveća moguća sloboda koja ne bi ometala slobodu drugih, kako bi svaka osoba mogla najviše uvećati svoju sreću. Ovaj ideal je kasnije odjeknuo kod engleskog filozofa Herberta Spensera kad je ovaj prgrlio "zakon jednake slobode", ustvrđujući da "svako ima pravo da čini što god želi, sve dok ne ometa istu slobodu bilo koga drugoga".
Hipertermija
Simptomi
Simptomi toplotnog udara su:
Libertarijanizam
Istorija
Pjer Žozef Prudon je zagovarao anarhistički oblik društvenog ugovora koji nije bio između pojedinaca i države već "dogovor čoveka sa čovekom; dogovor iz kojeg mora ishodovati ono što nazivamo društvom". Jedna od njegovih čuvenih tvrdnji jeste "anarhija je red". Kako je on iskazivao uzajamnost, rad je jedini legitiman oblik imovine: Prudon je tvrdio "imovina je sloboda" i odbacivao i privatno i zajedničko vlasništvo nad imovinom uzvikujući "imovina je krađa!". Međutim, on je kasnije napustio svoje odbacivanje imovine, i odobrio privatno vlasništvo "kao protivtežu moći Države, i tako osiguravajući slobodu pojedinca".
Conversano, Bari
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22661 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Libertarijanizam
Istorija
Do ranog dvadesetog veka, matična misao u mnogim delovima sveta je počela da se odvaja od gotovo isključivog usredsređivanja na negativnu slobodu i slobodna tržišta ka pozitivnijem ustvrđivanju prava koja su promovisali naprednjački pokret u Sjedinjenim državama i socijalistički pokret u Evropi. Umesto vlade koja postoji jedino da "osigura prava" slobodnih ljudi, mnogi su počeli sa zalaganjem za korišćenje vladine moći za unapređivanje pozitivnih prava. Primer ove promene nalazimo u "četiri slobode" Frenklina Ruzvelta, od kojih su dve negativne, naime ograničavanje vlade od sputavanja "slobode govora" i "slobode ispovesti", a dve pozitivne, proglašavajući "slobodu od nedostajanja", tj. vladinu isporuku domaće i strane pomoći, i "slobodu od straha", odnosno internacionalističku politiku nametanja mira među narodima.
Kako se odrednica "liberal" počela tokom 1920-tih i 1930-tih godina poistovećivati sa naprednjačkim smernicama, posebno u zemljama engleskog govornog područja, mnogi od onih koji su ostali verni izvornom učenju minimalne države su počeli da izdvajaju svoje shvatanje nazivajući sebe "klasičnim liberalima".
U ranom dvadesetom veku, rađanje nacizma u Nemačkoj i komunizma u Rusiji su, uopšteno govoreći, viđeni kao zasebni pokreti, potonji čak naličit naprednjačkom pokretu na Zapadu, tako da su mu mnogi njegovi zastupnici bili naklonjeni. Grupa ekonomista iz središnje Evrope zvana austrijska škola je negirala ovakvo razlikovanje među vrstama totalitarizma ukazujući na zajedničke kolektivističke temelje njihovih učenja, i tvrdeći da je kolektivizam u svim svojim oblicima inherentno suprotan slobodi kako se ona tradicionalno shvata na Zapadu. Među ovim misliocima su i Ludvig fon Mizes, Fridrih Hajek i Valter Blok; Blok je opisivao postavku o ne-agresiji kao "osovinu" libertarijanizma. Austrijska škola je imala snažan uticaj kako na ekonomsko učenje tako i na libertarijanska načela. U drugoj polovini dvadesetog veka je naziv "libertarijanski", koji se ranije povezivao sa anarhizmom, počeo bivati usvajan od strane onih čija su shvatanja bliže sličila "klasičnim liberalima".
Din Rasel je 1955. godine napisao članak razmišljajući kako zvati one koji su, poput njega samoga, sledili klasično liberalno učenje individualizma i samo-odgovornosti. On je rekao
Akademsko libertarijansko učenje
Seminari o libertarijanizmu se predaju u Sjedinjenim državama počevši od 1960-tih, uključujući i seminar o ličnim studijama na Državnom univerzitetu Njujorka u Dženesiu počevši 1972. Školu slobode, kasnije nazvanu Rampart koledž, je tokom 1960-tih vodio Robert Lefevr i bila je od značajnog uticaja u širelju libertarijanskih shvatanja.
Filozofski libertarijanizam je zadobio značajnu meru priznanja u akademskim krugovima objavljivanjem knjige Anarhija, država i utopija harvardskog profesora Roberta Nozika 1974. godine. Levo liberalni filozof Tomas Nejdžel je (čuveno) tvrdio da je Nozikov libertarijanizam 'bez osnova' jer je polazio od pretpostavke da pojedinci poseduju sebe same bez daljeg objašnjenja.
Sa druge strane, DŽ.S.Lester je ciljao da potkopa ovaj izazov braneći 'libertarijanizam bez osnova' u obliku kritičkog racionalnog libertarijanizma, najistaknutije u svom radu Beg iz Levijatana. Posebno, taj rad primenjuje kritički racionalizam u odbrani postavke da nema sistematskih praktičnih sudara između instrumentalne razboritosti, međulične slobode, države blagostanja i anarhije privatnog vlasništva.
Levi libertarijanci
U angloameričkom političkom učenju postoji i tabor libertarijanaca koji drži egalitaristička načela sa idejama pojedinačne slobode i imovinskih prava, koji sebe nazivaju "levim libertarijancima". Levi libertarijanci veruju da je početna raspodela imovine po prirodi stvari ravnomerna, tako da osobe ili ne mogu zakonito prisvojiti privatnu imovinu ili za to moraju pridobiti odobrenje od svih unutar političke zajednice. Neki levi libertarijanci čak koriste Lokovsku pogodbu kao potporu vrstama pravde koje uključuju preraspodelu bogatstva na načine naizgled usaglašene sa libertarijanskim pravima samo-vlasništva. Neki od savremenih levih libertarijanaca su i Piter Valentajn, Hilel Stajner, Filip van Parejs i Majkl Ocuka, čija knjiga Libertarijanizam bez nejednakosti, među današnjim libertarijanskim izdanjima, jedna od onih koja najsnažnije naginje idejama ujednačavanja.
Kritike levog libertarijanizma su dolazile jednako sa levice i desnice. Desni libertarijanci poput Roberta Nozika drže da samo-vlasništvo i prisvajanje imovine ne moraju ispunjavati merila uravnilovke, već jedino moraju pratiti Lokovsku misao nepogoršavanja položaja drugih. Džerald Koen, mislilac analitičkog marksizma, je naširoko kritikovao levo-libertarijanske vrline samo-vlasništva i jednakosti. U knjizi Samo-vlasništvo, sloboda i jednakost, Koen tvrdi kako je svaki sistem koji uzima jednakost i njeno sprovođenje za ozbiljno ne može biti saglasan sa kršnom slobodom i punim samo-vlasništvom libertarijanske misli. Tom G. Palmer sa Kato instituta je odgovorio na Koenovu kritiku u Kritičkom pregledu  i dao vodič za literaturu kritičku prema libertarijanizmu i svom eseju-pregledu bibliografije "Literatura o slobodi" u Libertarijanskom štivu.
Objektivizam
Položaj libertarijanizma osporavaju mislioci koji sebe nazivaju objektivistima (objektivizam je ime koje je spisateljica Ajn Rand dala svom učenju). Iako je libertarijanizam usvojio neke sastavke učenja Ajn Rand, objektivisti (uključujući i samu Rand) su osudili libertarijanizam kao opasnost za slobodu i kapitalizam. Posebno, tvrđeno je kako libertarijanci koriste objektivističke zamisli "iščupavši im zube".
Obratno, neki libertarijanci vide objektiviste kao dogmatične, nerealne i nepopustljive. Rečima urednika Razuma Nika Gilespija u izdanju ovog libertarijanskog časopisa od marta 2005. posvećenom uticaju objektivizma, Rand je "jedna od najvažnijih ličnosti u libertarijanskom pokretu... Rand ostaje jedna od najprodavanijih i najšire uticajnih figura u američkoj misli i kulturi" uopšte i posebno u libertarijanizmu. Ipak, on priznaje da se stidi povezivanja svog časopisa sa njenim idejama. U istom broju, Keti Jang kaže kako je "libertarijanizam, pokret najbliže povezan sa idejama Rand, manje njihovo potomstvo nego pre pobunjeni nećak". Iako odbijaju ideje koje vide kao randijanske dogme, libertarijanci poput Jang ipak veruju da bi "poruka Rand razuma i slobode... mogla biti tačka okupljanja" libertarijanizma.
Vojna dejstva Sjedinjenih država u Iraku od 2003. na ovamo su istakli napetosti između objektivizma i pogleda mnogih libertarijanaca. Objektivisti se često nisu slagali sa politikom neuplitanja (često obmanjujuće nazivanom "izolacionizam") mnogih libertarijanaca. Oni obrazlažu da je ispravno da država preduzme preventivna vojna dejstva kada dokazi ukazuju na stvaran rizik da će druga država prva potegnuti za prinudnom upotrebom fizičke sile. Mnogi bi takođe želeli da vide državu koja agresivnije štiti prava (u ovom slučaju američkih) građana i preduzeća u inostranstvu, uključujući tu i vojnu akciju kao odgovor na podržavljenje.
Objektivisti odbacuju često ponavljani libertarijanski refren da su država i vlada "nužna zla": za objektiviste, država ograničena na zaštitu prava svojih građana je apsolutno nužna i moralna. Oni se protive svim anarhističkim strujama i podozrivi su prema libertarijanskom srodstvu sa individualističkim anarhizmom.
Smernice libertarijanskih stranaka
Libertarijanizam se često smatra desničarskim pokretom, posebno među ne-libertarijancima u Sjedinjenim državama, gde liberatarijanci uglavnom imaju više zajedničkog sa tradicionalnim konzervativcima nego sa američkim liberalima, posebno povodom ekonomske politike i kontrole vaternog oružja. Međutim, libertarijanci se često (i verovatno najbliže) opisuju kao "konzervativni" po ekonomskim i "liberalni" po društvenim pitanjima. Na primer, najveći broj libertarijanaca smatra teksaškog kongresmena i nekadašnjeg libertarijanskog kandidata za predsednika SAD Rona Pola za libertarijanca po učenju, iako je on tehnički predstavnik Republikanske stranke.
Jedan primer libertarijanskih smernica u istoriji možemo naći u diskriminaciji na radnom mestu. Liberali su po pravilu podržavali zakone koji bi kažnjavali poslodavce za diskriminaciju na osnovama nevezanim za sposobnost obavljanja posla u pitanju, dok su konzervativci istorijski bili naklonjeni zakonima koji su podržavali takvu diskriminaciju (poput američkog Juga pre opštih građanskih prava). Od libertarijanaca bi se imalo očekivati da se protive ma kojim zakonima po ovom pitanju jer bi oni nužno povređivali imovinska prava ili slobode bilo vlasnika preduzeća bilo upravo zaposlenog. Drugim rečima, svako bi trebao biti slobodan da diskriminiše protiv drugih u svojim ličnim ili poslovnim odnosima, svako bi trebao biti slobodan da izabere da li će prihvatiti posao, ili započne svoj biznis u skladu sa svojim ličnim verovanjima i predrasudama, i svako bi trebao biti slobodan da povede bojkot ili javnu kampanju protiv preduzeća sa čijim se smernicama ne slaže.
Drenje Šćitarjevsko
Drenje Šćitarjevsko je naseljeno mjesto u Zagrebačkoj županiji u Republici Hrvatskoj. Jedno je od manjih turopoljskih naselja. Prema posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine Drenje Šćitarjevsko broji 212 stanovnika, koji žive na površini od 2,23 kilometra kvadratna. Gustoća naseljenosti iznosi 95,06 stanovnika po četvornom kilometru.
Hipertermija
Forme toplotnog udara
Postoje dve forme toplotnog udara: izvršni i klasični.
Dixon, Wyoming
Dikson je grad u američkoj saveznoj državi Vajoming.
Libertarijanizam
Smernice libertarijanskih stranaka
Kao savremeniji primer, konzervativci će verovatno podržati zabranu istopolnih brakova u interesu održavanja tradicionalnog uređenja, dok će liberali verovatno biti naklonjeni omogućavanju istoplonih brakova u svrhu osiguravanja jednakosti pred zakonom. Libertarijanci se, pak, neće složiti sa samim pojmom braka odobrenim od strane vlade. Zapravo, oni će poricati da vlada zaslužuje bilo kakvu ulogu u braku osim sprovođenja ma kakvog pravnog ugovora u koji pojedinačne strane odluče da stupe, i protiviće se raznim dodatnim pravima koja se trenutno odobravaju venčanim građanima.
Spisak EC brojeva (EC 5)
EC 5.99: Druge izomeraze
}}
Libertarijanizam
Smernice libertarijanskih stranaka
right|thumb|200px|Dok je uobičajeni politički spektar duž jednog pravca, Nolanov dijagram ga pretvara u ravan kako bi postavio libertarijanizam u širem opsegu političke misli Namesto "levo-desnog" političkog spektra, neki libertarijanci koriste dvodimenzionu predstavu političkih uverenja i smernica, sa "ličnom slobodom" na jednoj osi i "ekonmomskom slobodom" na drugoj, koji se naziva Nolanov dijagram. Nazvan po Dejvidu Nolanu, osnivaču Libertarijanske stranke SAD, koji ga je izradio, dijagram je sličan društveno-političkom testu koji koriste Zastupnici za samoupravu da odrede pojedince i njihove vrednosti. Prvo približenje libertarijanskih smernica, izvedeno iz ovih dijagrama, jeste da se oni slažu sa liberalima po društvenim a sa konzervativcima po ekonomskim pitanjima. I tako, uobičajena linearna skala shvatanja vlade se može prikazati unutar Nolanovog dijagrama kao da se proteže od gornjeg levog do donjeg desnog temena, dok bi stepen državnog upravljanja bio predstavljen duž pravca od donjeg levog do gornjeg desnog temena. Nolanov dijagram i način na koji se koristi nisu opšte prihvaćeni.
Kritika libertarijanizma
Konzervativci često objašnjavaju da je država potrebna kako bi održavala društveni red i moral. Oni mogu rasuđivati kako preterane lične slobode ohrabruju opasno i neodgovorno ponašanje koje ishoduje u spoljašnjostima čije račune na kraju plaća celokupno društvo. Ako negativna ponašanja utiču štetno na društvo, tada bi oporezivanje moglo da pomogne u olakšavanju ovog neuspeha tržišta novom raspodelom bogatstva. Među najčešće pretresanim ovakvim pitanjima su seksualne norme, borba protiv droga, i javno obrazovanje. Neki, poput konzervativca Jone Goldberga iz Nacionalnog pregleda, smatraju libertarijanizam "oblikom osionog nihilizma" koji je u isto vreme preterano tolerantan prema netradicionalnim načinima života (poput heroinske zavisnosti) i netrpeljiv prema dugim političkim gledištima. U istom članku, on piše: "Decu ne pretvarate u odgovorne odrasle osobe dajući im apsolutnu slobodu. Dobar karakter snažite ograničavajući slobodu, i usmeravajući njihove energije ka najplodnijim putevima. To je ono što rade sve dobre škole, dobre porodice i dobra društva...mnogostranost [ne bi trebala biti]... ugovorno samoubistvo." Ali libertarijanci se ne zalažu za "apsolutnu slobodu", već naprotiv istrajavaju na tome da sloboda delovanja svakog pojedinca ima biti ograničena do tačke kod koje bi ono povređivalo slobodu drugih; takođe, veoma je neuobičajeno za libertarijance da zagovaraju da deca trebaju imati jednaku slobodu kao odrasli. Dalje, libertarijanci su oštri kritičari neopravdanosti i socijalne države.
Neki liberali, kao na primer Džon Rolz i Ernest Partridž, rasuđuju kako podrazumevani društveni ugovori i demokratija opravdavaju vladina delovanja štetna po neke pojedince sve dok su od sveukupne koristi. Oni mogu dalje obrazlagati da prava i tržišta mogu dejstvovati samo među "čvrsto upletenom zajednicom građana" koja počiva na društvenim obavezama koje libertarijanci odbacuju. Ovi kritičari dokazuju kako će bez ovog temelja, libertarijanski oblik vlade ili propasti ili se raširiti toliko da se više ne može prepoznati kao takav.
Druge kritike se usredsređuju na ekonomiju. Kritičari objašnjavaju da tamo gde je libertarijansko ekonomsko učenje (neoklasični i lese-fer kapitalizam) bilo sprovedeno (poput Čilea, Velike Britanije u 19. i Sjedinjenih država u 19. i 20. veku), ishodi pokazuju da su njihove ideje pretnja slobodi, demokratiji, ljudskim pravima, i privrednom rastu. Ovo učenje, kažu, zanemaruje stvarne neuspehe tržišta poput ljudske sklonosti ka oportunističkom ponašanju. Osim toga, neki kritičari tvrde da bi libertarijanska protiv-državnost uklonila neke neophodne službe. Često navođen primer je zdravstvo; kritičari rasuđuju kako manjak medicinskog znanja među potrošačima, i postavka za koju oni veruju da je moralna dužnost društva da obezbedi usluge onima koji ih ne mogu platiti, čine dovoljnu zdravstvenu zaštitu nemogućom u potpuno slobodnom tržištu. Ovi kritičari zatim tvrde da podržavljena mreža zdravstvene zaštite daje bolje ishode od tržišta, i da je zdravstvo, suprotno libertarijanskim stanovištima, javno dobro koje opravdava prinudu.
Takvi kritičari mogu rasuđivati da je libertarijansko određenje "slobode" (kako je predstavljeno na Nolanovom dijagramu) u osnovi pogrešno jer zanemaruje dejstvo koje nemoć i beda imaju na slobodu. Drugi tvrde da je prateći politički kviz pristrasan ka libertarijanizmu ili šak da ovakav grafikon zanemaruje nelibertarijanske vrednosti. Posebno, on predstavlja libertarijanizam kao najveće pobornike slobode, pri tom ne ističući da se pri tom "računaju" samo negativna prava. Libertarijanci na to odgovaraju da su pozitivna prava neprirodna prava, ili pak prava po zapovesti.
Drugi kritičari, poput Džefrija Fridmana, urednika američkog časopisa Kritički pregled, tvrde da libertarijanci previše pojednostavljuju pitanja poput delotvornosti državnog uplitanja, prebacujući bez opravdanja teret dokaza na svoje protivnike. Fridman takođe rasuđuje kako su libertarijanski pogledi na ljudsku prirodu sačinjeni više od "ideologije i političkog krstašenja" nego od "učenosti", kao na primer kada on tvrdi da libertarijanci pretpostavljaju da ljudi deluju kako bi za sebe najviše uvećali korisnost (u širem smislu), ili pak da će njihovo delovanje u sopstvenom interesu uvek služiti ljudskim potrebama bolje od državnog ustrojstva (vlade). DŽ.S.Lester je odgovorio Fridmanu tvrdeći kako Fridman opravdava zatečeno stanje pritom potpuno pogrešno razumevajući libertarijanski pojam slobode. On je, nastavlja Lester, prigrlio apriorni antilibertarijanizam sedeći pritom na antilibertarijanskoj odstupnici: on želi da navodi dokaze protiv libertarijanizma ali uvek može da se povuče na zadršku ustvrđivanja manjka "opravdanja" i navodne pojmovne nejasnosti. Lester se i u svom Begu iz Levijatana u više pojedinosti bavi mnogim pitanjima koja je pokrenuo Fridman.
Neki kritikuju porive libertarijanaca, govoreći da oni podržavaju libertarijanske ideje samo zato što one služe da opravdaju i održe ono što ovi kritičari vide kao njihov položaj blizu vrha postojećih društvenih lestvica. Na primer, kolumnista časopisa -{Wired}- Bruk Šelbi Bigs je rekao: "Libetarijanizam je neobaveštena kapitalistička pohlepa u odelu građanskih prava" i da:
Ovi kritičari ukazuju da libertarijanska podrška naporima Svetske trgovinske organizacije dokazuje kako su oni zadovoljni globalnim status kvoom i da bi želeli da zamrznu sadašnju prevlast i prednost koja ju prati. Slično, oni kažu da libertarijanci gledaju na veoma bogate kao da su oni svoje mesto zaslužili, dok su klasični liberali često bili podozrivi prema bogatima, preduzećima i korporacijama, koje su videli kao aristokratiju. Tomas Džeferson je posebno bio kritičan prema rastu korporacija, za koje bi ovi kritičari tvrdili da čine važan deo libertarijanskog društva. Neki libertarijanci, međutim, poriču opravdanost korporacija kao vladinih izuma.
Većina ekonomista se slaže da je decentralizovano donošenje odluka važan deo delotvornih tržišta, ali će mnogi tvrditi da izostanak vladinog uplitanja po pravilu ishoduje neuspehom tržišta. Libertarijanci veruju u sposobnost slobodnih tržišta da delotvorno i pravedno rasporede bogatstvo, ali oni nikako ne bi dozvolili snagama tržišta da prirede ma kakva kršenja negativne slobode. Štaviše, oni se protive bilo kakvoj prisili koja bi bila upotrebljena da zaleči ono što neki vide kao "neuspehe tržišta", obrazlažući da vladino uplitanje vodi vladinom neuspehu, leku gorem od boljke.
Hipertermija
Lečenje
Lečenje se sastoji u: Potrebno je i hitno pružanje lekarske pomoći, jer ovo stanje može uzrokovati trajni invaliditet ili smrt.
McKees Rocks, Pennsylvania
Makis Roks je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.104, što je 518 (-7,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dixon, Wyoming
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 97, što je 18 (22,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hipertermija
Sličnost sa sunčanicom
Toplotni udar je vrlo sličan sunčanici, s tom razlikom da ne mora nastati kao posledica direktnog izlaganja suncu. Kao osnovni vid prevencije se preporučuje izbor odeće primeren klimatskim uslovima, redovna rehidratacija, rashlađivanje itd.
Radivoj Korać
Radivoj Korać (5. 11. 1938. — 2. 6. 1969) je bio jedan od najboljih jugoslovenskih košarkaša.
Korać je rođen u Somboru u porodici Bogdana i Zagorke Korać. Počeo je da igra za BSK (OKK Beograd) sa 16 godina i igrao je krilnog centra sa visinom od 193 cm, a trener mu je bio Borislav Stanković. Sa OKK Beogradom Korać je osvojio četiri prvenstva Jugoslavije (1958, 1960, 1963, 1964) Korać je bio prvi strelac i igrač Standarda iz Liježa, prvaka Belgije (1967/68), igrajući za Petrarku iz Padove, bio je prvi strelac prvenstva Italije (592 poena na 22 utakmice).
Popularan pod nadimkom Žućko, postao je jedan od najboljih, ako ne i najbolji jugoslovenski igrač tokom 1960-tih. Bio je najbolji strelac prvenstva Jugoslavije sedam godina uzastopno, što je najviše u istoriji jugoslovenske košarke, sa prosekom poena po utakmici od čak 32,7. Korać je bio poznat po svom karakterističnom izvođenju slobodnih bacanja, sa dve ruke odozdo, držeći loptu pre šuta neposredno iznad terena.
Za jugoslovenski nacionalni tim je debitovao 1958. Za Jugoslaviju je igrao na četiri Evropska prvenstva i na tri je bio prvi strelac (Beograd 1961.-216, Vroclav 1963.-239, Moskva 1965.-195). Sa reprezentacijom je osvojio dve srebrne medalje na Evropskim prvenstvima (1961, 1965), dve na Svetskim prvenstvima (1963, 1967) i Olimpijskim igrama 1968., kao i bronzanu medanju na Evropskom prvenstvu 1963. Odigrao je ukupno 157 međunarodnih utakmica i postigao 3153 poena, za tadašnje prilike visok prosek od 20,8 poena po utakmici.
Korać je igrao za OKK Beograd i sa njim je stigao do raznih evropskih takmičenja. Korać je tri puta proglašen za člana najboljeg evropskog tima. Na utakmici Kupa evropskih šampiona protiv Alvika iz Stokholma, Korać je postigao 99 poena i skoro srušio rekord Vilta Čemberlena (utakmica se završila rezultatom 155:57).
Van košarkaškog terena, Korać je uživao u pozorištu, muzici i čitanju knjiga. Bio je stariji nediplomac Elektrotehničkog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Jednom je odbio ponudu Crvene Zvezde, iako mu je Aleksandar Gec, ondašnji direktor Crvene zvezde, nudio dvosobni stan i automobil FIAT 1300.
2. 6. 1969. u 30. godini, Korać je poginuo u saobraćajnoj nesreći kod sela Kamenice, 12 km od Sarajeva, posle utakmice koju su igrale reprezentacija Jugoslavije i selekcija Bosne i Hercegovine.
FIBA je 1971. na predlog generalnog sekretara Vilijama Džonsa u Koraćevu čast ustanovila Kup Radivoja Koraća, a košarkaške utakmice nisu odigravane 2. juna po odluci Košarkaškog saveza Jugoslavije. Ovo masovno evropsko takmičenje je ugašeno 2002. a Košarkaški savez Srbije i Crne Gore je promenio ime svog nacionalnog kupa u Kup Radivoja Koraća. Radivoj Korać je prvi sportista koji je sahranjen u Aleji velikana (prisustvovala je delegacija iz Petrarke iz Padove, kluba čije boje je Korać poslednje branio), a jedna beogradska ulica dobila je ime po njemu. U prostorijama OKK Beograda stoje njegove patike i dres sa brojem 5, koji je zauvek povučen.
Zanimljivosti
Korać je zbog svoje izuzetne popularnosti u Belgiji bio gost u vrlo gledanom televizijskom šou programu. Na pitanje voditeljke koliko slobodnih bacanja može pogoditi iz 100 pokušaja, Korać je odgovorio da može pogoditi 70 do 80. U tom trenutku se pomerila zavesa u studiju, iza koje je stajao koš. Voditeljka je zamolila Koraća da gledaocima potvrdi svoju tvrdnju na licu mesta, a Korać je pogodio sva slobodna bacanja.
Tat Momoli, Arizona
Tat Momoli je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 10 stanovnika.
Donja Lomnica
Donja Lomnica je selo kraj Velike Gorice i grada Zagreba. Prema popisu iz 2001. godine naselje broji 1665 stanovnika, a izmjerena je površina od 14,93 km². Donja Lomnica je jedno od najvećih i najmnogoljudnijih naselja u Turopolju i Zagrebačkoj županiji. Zaštitnik sela je Sveti Bartol.