cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christopher Hitchens
Život
Brat Christophera Hitchensa, Peter Hitchens je također poznati novinar, koji piše kolumne za Daily Mail.
Profesionalna karijera
Hitchens je poznat po po svojim oštrim kritikama javnih ličnosti, među kojima su i Henry Kissinger, Bill Clinton, Hillary Clinton, te Majka Terezija i četrnaesti Dalaj Lama. Zahvaljujući svom agresivnom stilu debatiranja, postao je ujedno hvaljena i kontroverzna figura. U početku svoje karijere političkog promatrača i polemičara istaknuo se u novinama i časopisima s lijeve strane političkog spektra u Ujedinjenom Kraljvstvu i Sjedinjenim Državama. 1989. se započeo distancirati od uhodane ljevice, nakon po njegovim riječima "mlake reakcije" europske ljevice na fetvu za ubojstvo Salmana Rushdieja. Teroristički napadi 11. rujna 2001. su osnažili njegovu podršku intervencionističkoj vanjskoj politici Sjedinjenih Država, i glasnu kritiku onoga što je nazivao "fašizmom s islamskim licem". Zbog mnogih članaka u kojima izražava potporu Ratu u Iraku proglašen je neokonzervativcem te stekao pežorativni nadimak Blitcon, dok on sam inzistira da nije "konzervativac bilo koje vrste".
Kritici religije posvetio je svoj bestseler iz 2007., Bog nije velik. U knjizi Bog nije veliki proširio je kritiku na sve religije, uključujući i one koje su retko kritikovane od strane zapadnih sekularista kao što su hinduizam i neopaganizam. Bog nije veliki je bila nominovana za američku nagradu National Book Award 2007. godine.
OR10Z1
Olfaktorni receptor 10Z1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR10Z1 genom.
Olfaktorni receptori formiraju interakcije sa molekulima mirisa u nosu, čime se inicira neuronski respons koji izaziva percepciju mirisa. Oni su odgovorni za prepoznavanje i G proteinima posredovanu transdukciju mirisnih signala. Proteini olfaktornih receptora su članovi velike familije G protein spregnutih receptora (GPCR). Poput mnogih receptora za neurotransmitere i hormone, olfaktorni receptori imaju strukturu 7-transmembranskog domena. Oni su kodirani genima sa jednim eksonom. Geni olfaktornih receptora su najveća familija genoma. Nomenklatura gena i proteina olfaktornih receptora je nezavisna od drugih organizama.
Vektor
U elementarnoj matematici i fizici, a napose u tehničkim primjenama, vektor najčešće označava veličinu koja ima iznos i smjer, te zadovoljava pravila vektorskog računa. Taj se opis odnosi na veličine u trodimenzionalnom prostoru iz našeg svakodnevnog iskustva, koji u matematici najbolje opisuje tzv. Euklidski prostor. Vektori su uvedeni kao složenije veličine od skalara; skalari su u nevedenom kontekstu veličine koje imaju samo brojčanu vrijednost koja može biti pozitivna, 0 ili negativna, tj. opisuju se jednim realnim brojem. Za opis vektora u trodimenzionalnom prostoru potrebna su tri realna broja - npr. jedan za iznos i dva za smjer (kutovi), ili tri skalarne komponente u koordinatnom sustavu. Još složenije veličine od vektora su tenzori, preciznije tenzori drugoga reda i viših redova, koji se u trodimenzionalnom prostoru opisuju sa 9, 27 ili više brojeva. U tenzorskom opisu, skalari su tenzori nultoga reda, a vektori su tenzori prvoga reda.
Formalno i općenito, međutim, pojam vektora se u matematici, pa i fizici, i u drugim primjenama, definira znatno apstraktnije. Pristup se najčešće temelji na definiciji vektorskog prostora iz linearne algebre gdje se koriste višedimenzionalni (pa i beskonačno dimenzionalni) prostori nad poljem realnih ili kompleksnih skalara. Ipak, i u te opće definicije ugrađene su analogije s gore navedenim slučajem iz "običnog" trodimenzionalnog prostora. Veći dio ovoga članka ukratko izlaže jedan od mogućih "matematičkih" opisa u prostoru od n dimenzija, no mnogi su rezulatati izravno primjenjljivi na "obične" trodimenzionalne vektore.
Iako je to matematičko izlaganje "mekše" od punog formalizma linearne algebre (nije posve općenito, niti su formalno definirani svi korišteni pojmovi), ono ni u tome obliku nije posve blisko i neposredno upotrebljivo za razumijevanje relevantnih koncepata u najčešćim fizikalnim i tehničkim primjenama (a oslanja se i na "matematičku" terminologiju i simbole koji nisu uobičajeni u tehnici). Zato se prije te "matematičke opcije" ukratko opisuje koncept koji je bliži praktičnom "tehničkom" poimanju.
Operativni opis vektora za fizikalne i tehničke primjene
Vektorska veličina obilježava se strelicom iznad simbola, npr. sila je (ili "masnim slovom", npr. F), dok se njezin iznos obilježava istim običnim slovom, npr. iznos sile je, jer se iz konteksta zna da to slovo označava silu koja je vektorska veličina. (U matematici se iznos vektora mora označiti vertikalnim crtama, npr. jer bi, općenito, slovo  moglo označavati neku skalarnu veličinu koja nema veze s vektorima.)
Vektor se grafički prikazuje pomoću usmjerene dužine (pomoću dužine koja ima strelicu na jednom kraju). Ona pokazuje smjer vektora, a njezina duljina je proporcionalna iznosu vektora. Umjesto načelne proporcionalnosti, iznos vektora može se grafički i precizirati, npr. tako da se naznači koliko njutna kod prikazane sile predstavlja 1 cm na skici. Neke se vektorske veličine doista i mjere u jedinicama za duljinu (npr. u centimetrima), pa ih usmjerena dužina u cjelosti opisuje (npr. vektor položaja ili radij-vektor, te vektor pomaka).
Vektorske veličine u fizikalnim primjenama uglavnom su slobodni vektori ("pravi" vektori), no neke mogu biti vezani vektori ili pak klizni vektori. Primjerice, kad sila djeluje na deformabilno tijelo, njezin učinak ovisi o tome u kojoj točki zahvaća tijelo: ona je vezani vektor (vezan za tu točku koja se zove hvatište sile). Kad sila djeluje na kruto tijelo, njezin učinak ovisi o pravcu na kojemu leži, ali duž njega može po volji "klizati", pa je klizni vektor. Zato silu prikazujemo kao usmjerenu dužinu koja "počinje" (ili "završava") u svome hvatištu. Drugi primjer vezanog vektora je vektor položaja koji je usmjerena dužina povučena iz referentne točke (ishodišta).
No, prilikom različitih matematičkih operacija sa silama i vektorima položaja (zbrajanje itd.), a kod većine drugih vektorskih veličina već i u samom prikazu, svejedno je gdje se pozicionira usmjerena dužina koja ih predstavlja: važan je samo iznos i smjer. To je svojstvo "slobodnih" ili "pravih" vektora: ako se usmjerena dužina paraleno premjesti u prostoru, ona i dalje predstavlja isti vektor.
Zbrajanje vektora
lijevo|mini|200px|Zbrajanje dvaju vektora desno|mini|160px|Zbroj tri vektora Postupak zbrajanja vektora najlakše je intuitivno razumjeti na primjeru zbrajanja sila po pravilu paralelograma, koji je navodno bio poznat još u antičko doba, a eksplicitno ga spominju i Galileo i Newton.
U donjem dijelu lijeve skice prikazano je zbrajanje vektora i  po pravilu paralelograma, a u gornjem dijelu isti rezultat je dobiven "nadovezivanjem" vektora. Očito je da su rezultati jednaki, jer je prikazani trokut identičan gornjoj polovici paralelograma (a jednako se mogla koristiti i donja polovica). Nadovezivanje mogućuje jednostavnije zbrajanje većeg broja vektora (skica desno): nadovezuju se jedan na drugoga, a zbroj je usmjerena dužina koja "ide" od početka prvoga do kraja zadnjega.
I u jednom i u drugom primjeru zbrajanja, vektori su prikazani usmjerenim dužinama koje se mogu po volji translatirati (paralelno premještati) a da pritom i dalje predstavljaju iste vektore. Kod zbrajanja po paralelogramu, usmjerene dužine postavljaju se u istu početnu točku, a kod nadovezivanja početak druge se premješta u kraj prve. Važno je uočiti da rezultat ne ovisi o redoslijedu pribrojnika (zbrajanje vektora je komutativno), niti o njihovom grupiranju u slučaju više pribrojnika (zbrajanje vektora je asocijativno) zbog čega na skici desno nema zagrada u ispisu zbroja.
Neke veličine, kojima se osim iznosa može pridružiti i smjer, nisu vektori jer ne zadovoljavaju ta svojstva vektorskog računa. Primjerice, kutu zakreta može se pridružiti isti smjer koji ima (prosječna) kutna brzina, što je vrlo prikladno za njegovo opisivanje u prostoru; ali kutovi zakreta nisu vektori, zato što njihov zbroj ovisi o redoslijedu zbrajanja.
Rastavljanje vektora na komponente je obrnutii postupak od zbrajanja. Npr. za paralelogram sa lijeve skice može se smatrati i da prikazuje rastav vektora na komponente  i. Rastavljanje vektora na komponente često je potrebno za razumijevanje njihove uloge, a i znatno olakšava račun. desno|mini|200px|Množenje vektora skalarom
Množenje vektora skalarom; suprotni vektor
Množenje vektora sa skalarom (brojem) je jednostavan postupak koji se intuitivno tumači na temelju zbrajanja vektora sa samim sobom: (taj rezultat se dobiva nadovezivanjem vektora na samoga sebe). Odatle se lako razumije poopćenje: kod množenje sa skalarom, množi se samo iznos vektora s apsolutnom vrijednošću skalara, a rezultat je vektor istoga smjera ako je skalar pozitivan, odnosno vektor suprotnog smjera ako je skalar negativan (skica desno). Specijalno, suprotni vektor od (vektor jednakog iznosa ali suprotnog smjera) je vektor  koji se dobije množenjem vektora  sa skalarom -1.
Oduzimanje vektora
lijevo|mini|130px|Oduzimanje vektora Oduzimanje vektora od vektora  isto je što i dodavanje suprotnog vektora, tj. . Takav postupak grafički je prikazan niže u "matematičkom" dijelu teksta.
U mnogim praktičnim primjenama, međutim, prikladnije je koristiti postupak prikazan na skici lijevo. Vektori na koje treba primijeniti oduzimanje grafički se prikažu pomoću usmjerenih dužina povučenih iz iste točke, a njihovu razliku prikazuje usmjerena dužina koja spaja njihove vrhove i koja ima smjer prema onome vektoru od kojega se drugi oduzima.
Nije teško dokazati da usmjerena dužina doista jest tražena razlika: treba samo prinijeniti pravilo o zbrajanju vektora na prikazanu skicu. Skica se može interpretirati kao da prikazuje zbrajanje vektora, čiji rezultat očito mora biti (kad se makne zgrada) jednak vektoru , kao što crtež i pokazuje.
Komponente vektora
desno|mini|300px|Rastav vektora na komponente u koordinatnom sustavu u ravnini Za mnoge primjene korisno je rastaviti vektorske veličine na komponente u koordinatnom sustavu. Na skici desno prikazan je rastav sile u Kartezijevom sustavu x,y na dvije komponente. Njezine vektorske komponente su vektori paraleni s koordinatnim osima, i, tako da je:
Budući da su paralelne s koordinatnim osima, svaka od tih vektorskih komponenti može se opisati brojem (skalarom), kojim treba pomnožiti jedinični vektor odgovarajuće osi, ili. Jednični vektor ima iznos jednak jedinici i smjer pripadne osi, pa je:
a brojevi i  zovu se skalarne komponente vektora duž osi x odnosno y. Na skici desno vidi se da je
Iz tako zadanih skalarnih komponenti, iznos vektora  lako se izračuna pomoću Pitagorinog poučka
a smjer se u ravnini x,y opisuje pomoću kuta prema jednoj od koordinatnih osi. Na skici je označen kut prema osi x, na način uobičajen u tehničkoj praksi (za razliku od matematike), kao neorijentirani kut manji od 90°. Taj se kut može odrediti pomoću tangensa omjera skalarnih komponenti.
gdje se predznak skalarne komponente određuje sa skice, jer su trigonometrijske funkcije kuta manjega od 90° pozitivne. lijevo|mini|300px|Rastav vektora na komponente u koordinatnom sustavu u prostoru
Vektor se pomoću skalarnih komponenti može zapisati na dva načina. Jedan je da se eksplicitno navedu jednični vektori koordinatnih osi, kako slijedi iz prethodnog opisa:
U takvom zapisu, sila iz gornjeg ravninskog primjera prikazuje se kao
U općenitijem matematičkom opisu u n-dimenzionalnom prostoru, vektori se obično prikazuju pomoću uređenih n-torki, a brojevi u njima nazivaju se komponentama ili koordinatama vektora u nekoj bazi prostora.
Prikaz vektora pomoću skalarnih komponenti u našem "običnom" prostoru značajno olakšava računanje. Vektori su jednaki ako su im jednake odgovarajuće skalarne komponente. Vektori se zbrajaju ili oduzimaju tako da se zbroje ili oduzmu njihove odgovarajuće skalarne komponente. I druge operacije među vektorima izražavaju se preko skalarnih komponenata, a različite jednadžbe među vektorima preslikavaju se u jednadžbe među njihovim skalarnim komponentama.
Međusobno množenje vektora
U našem običnom prostoru, dva se vektora mogu međusobno množiti na dva načina, koji su se razvili ponajprije za potrebe jednostavnijeg zapisa odnosa među vektorskim veličinama u fizici, napose u mehanici.
Skalarni produkt, ili skalarni umnožak, ili unutarnji produkt, ili in-produkt (na engleskom dot product, jer se obično piše pomoću točke između vektora) je operacija koja kao rezultat množenja dvaju vektora daje skalar (broj). Npr. za vektore i  može se skalarni produkt definirati jednostavnim izrazom:
gdje je kut među vektorima, dok su  i  njihovi iznosi.
desno|mini|160px|Vektorsko množenje vektora Vektorski produkt, ili vektorski umnožak, ili vanjski produkt, ili eks-produkt (jer se obično piše pomoću križića sličnoga znaku znaku x) je operacija koja kao rezultat množenja dvaju vektora (npr. vektora i ) daje treći vektor, okomit na njih oba, a smjer mu pobliže određuje pravilo desne ruke (skica desno). Umnožak (taj treći vektor) piše se kao, a izos mu je:
lijevo|mini|200px|Geometrijska interpretacija mješovitog produkta Budući da je rezultat vektorskog množenje dvaju vektora opet vektor, on se može dalje množiti s nekim vektorom. Ako je to daljnje množenje vektorsko, dobije se trostruki vektorski produkt, npr:
Rezultat ovisi o položaju zagrada (tj. vektorsko množenje nije asocijativno). Usto, za razliku od skalarnog množenja, treba paziti i na redoslijed faktora u vektorskom množenju, jer se zamjenom mjesta dobija vektor suprotnog smjera (vektorsko množenje je antikomutativno). Trostruki produkt može se, naravno, i dalje vektorski množiti, pa se dobije četverostruki produkt, itd.
Ako se vektorski produkt dvaju vektora pomnoži skalarno s trećim vektorom, dobije se tzv. mješoviti produkt. Na skici lijevo prikazano geometrijsko tumačenje mješovitog produkta
Iznos vektorskog produkta je, po definiciji, jednak površini paralelograma kojega određuju vektori i  (obojan sivo, površina označena slovom A). Iznos skalarnog produkta vektora i  jednak je umnošku te površine i projekcije vektora  na vektor, koja je označena slovom h. Dakle, rezultat mješovitog produkta je volumen prikazane kose prizme, V=Ah.
Neka važna svojstva množenja vektora, kao i zapis množenja pomoću skalarnih komponenata, navedeni su u "matematičkom" dijelu koji slijedi.
Matematička definicija vektora u n-dimenzionalnom prostoru
Vektorske veličine su veličine određene s tri ili više parametara. Najpoznatiji su primjeri vezani za geometriju u prostoru gdje se vektor određuje pravcem, smjerom i intenzitetom (iznosom, veličinom, dužinom), a predstavlja strjelicom orijentiranom duž pravca, duljine proporcionalne intenzitetu, a čiji vrh pokazuje smjer na zadanom pravcu. Poopćeni vektor ne mora biti ograničen na tri dimenzije.
Vektor može biti definiran uređenim parom točaka. Recimo da su to A i B iz Rn. Tada je:
Vektor se može predstaviti i polaznom točkom, jediničnim vektorom koji određuje njegov smjer i intenzitetom:
Ako ovdje ||AB|| zamijenimo sa l koji može biti bilo koji broj iz R, definirali smo pravac koji prolazi kroz točku A a za vektor pravca ima vektor AB. Ukoliko je l samo nenegativno ili samo nepozitivno, definiran je polupravac, s početkom u točki A.
Ukoliko je l neki broj različit od ||AB||, rezultat je vektor koji je s prethodnim kolinearan. Ako je novi vektor AB', tada vrijedi:
Nul-vektor
Nul-vektor a0 je vektor čiji je intenzitet jednak nuli. Označuje se kao nula s naznakom za vektor.
Jedinični vektor
Ovaj se postupak zove normiranje vektora.
Operacije nad vektorima
Nad vektorima se, kao i svim ostalim elementima analitičke matematike, mogu uvesti aritmetičke operacije. Pri tome se vektor predstavlja kao uređena n-torka skalara koji pripadaju nekom polju K. Na primjer:
je jedan n-dimenzionalni vektor nad poljem K. Pojam n-dimenzionalni dolazi od činjenice da je vektor definiran pomoću n skalara. Prostor ovih vektora se još naziva Kn, a skalari koji čine vektor zajedno sa informacijom o njihovoj poziciji u uređenoj n-torci koordinate vektora. Na primjer, a1 je prva koordinata vektora, a2 je druga koordinata vektora itd.
Slijede osnovne operacije nad vektorima, koje se u principu definiraju nad vektorima istih dimenzija.
Intenzitet vektora
Intenzitet vektora se u euklidskoj geometriji definira kao kvadratni korijen zbroja kvadrata njegovih koordinata.
Množenje vektora skalarom
Množenje vektora nekim skalarom  je definirano kao množenje svake koordinate vektora tim skalarom. Ova je operacija komutativna.
Zbrajanje vektora
160p|mini|desno|Zbrajanje vektora 160p|mini|desno|Oduzimanje vektora
Uzmimo dva vektora :
Njihovo se zbrajanje u principu definira kao zbrajanje komponenti sa istim indeksima.
Pri ćemu će vektor c biti iz prostora K^n\,. Oduzimanje vektora bi se vršilo po sličnom principu:
Pri čemu.
Skalarno množenje vektora
Slično zbrajanju, skalarno se množenje vektora definira kao broj umnoška svih parova koordinata dva vektora, koje imaju iste indekse. Ovaj se zbroj i umnožak preuzimaju iz polja K. Razlika u odnosu na zbrajanje je ta što je rezultat skalarnog produkta dva vektora iz Kn u stvari jedan skalar iz K. Konkretno za dva vektora a i b iz Kn bi umnožak k izgledao ovako:
Ovdje treba primjetiti da je skalarni produkt vektora također jednak
pri čemu je ω kut između a i b.
Ovo zapravo znači i:
To jest da su dva vektora okomiti ako im je skalarni produkt jednak nuli.
Vektorski produkt
Još jedan tip umnoška karakterističan za trodimenzionalne euklidske prostore (E3) je vektorski produkt. Definira se na sljedeći način:
Jer su, i : vektori kanonske baze E3.
Kod vektorskog je produkta bitno primjetiti sljedeće osobine:
Mješoviti produkt
Mješoviti produkt vektora je ternarna matematička operacija koja uređenu trojku vektora iz E3 preslikava u skalar iz E. Zapisuje se sa A po definiciji je:
Što znači da je vrijednost mješovitog produkta tri vektora jednaka volumenu paralelepipeda kojeg oni oblikuju. Slijede neka osnovna svojstva mješovitog produkta:
Ottla Kafka
Ottilie "Ottla" Kafka (Prag, 29. listopada 1892. - Konc-logor Auschwitz, listopad 1943.) je bila najmlađa sestra Franza Kafke. Ottla je bila Franzova najdraža sestra i jedini član obitelji koji je uz njega bio i u najtežim trenucima. Njihova korespondencija objavljena je pod naslovom Pisma Ottli.
Rođena je u Pragu kao najmlađe dijete Hermanna Kafke i njegove supruge Julie. Osim brata, imala je i dvije starije sestre - Gebriele i Valerie. S obzirom na to da mu je bila najdraža sestra, Franz je pomogao u Ottlinom školovanju u agrikulturnoj školi. Kasnije tokom života je živjela i radila na imanju Karla Hermanna, supruga njezine sestre, te se u jednom periodu brinula za svog brata, nakon što je ovaj obolio od tuberkuloze.
U srpnju 1920. godine, udala se za katolika Josepha Davida, s kojim je imala dvije kćeru - Věru i Helenu. Brak je sklopljen unatoč protivljenju njezina oca, ali je bio izrazito nesretan. Ottla i Joseph su se, na koncu, rastali 1942. godine, što ju je pak učinilo pogodnom metom za naciste. Njezine sestre su s obiteljima poslane u geto u Łódźu, gdje su i umrle 1944. godine, dok je Ottla poslana u koncentracijski logor u Theresienstadtu. Dana 7. listopada 1943., Ottla je dobrovoljno pratila grupu djece u konc-logor Auschwitz, gdje je uskoro i ubijena.
Batejvija
Batejvija se može odnositi na
Zločin i kazna
Zločin i kazna (ruski: Преступление и наказание) je roman ruskog pisca Fjodora Mihajloviča Dostojevskog izdan 1866. godine u časopisu Ruski vjesnik. Smatra se jednim od najvećih djela ruske književnosti.
Prvi dio
TREĆI I ČETVRTI
PETI I ŠESTI DIO
Raskoljnikova je zabrinjavao Svidrigajlov – bojao se da nešto ne zna. Svidrigajlov je ispunio obećanje, platio je sprovod i smjestio je djecu u dom. Razumihin je došao do Raskoljnikova i rekao mu da mu je majka ozbiljno bolesna, te mu kaže da je Dunja danas dobila pismo koje ju je uznemirilo. Razumihin ode, a kod Raskoljnikova dođe Petrovič. Petrovič mu prvo kaže da je došao vidjeti kako je, kaže mu da je bio nepošten prema njemu, a zatim mu kaže da zna da je on ubio lihvaricu. Došao mu je predložiti da se sam prijavi jer će mu smanjiti kaznu te će njegov zločin prikazati kao pomračenje uma, te mu kaže da ima još 2 dana da prošeta. Ako u ta 2 dana počini samoubojstvo, mora ostaviti pismo i napisati gdje je sakrio stvari.Raskoljnikov ode do Svidrigajlova – boji se da ne zna za ubojstvo i da to ne iskoristi kao oružje protiv Dunje. Vidio ga je u gostionici, a Svidrigajlov je bio okrenuo glavu, te mu je rekao da je mislio da će mu smetati. Raskoljnikov mu je rekao da će ga ubiti ako misli iskoristiti nešto što zna protiv Dunje. Svidrigajlov je došao u grad zbog žena. U pismu Dunji napisao je da je Raskoljnikov počinio zločin i da će to dokazati. Raskoljnikov ode i Svidrigajlov ga prati. Dunja vidi Raskoljnikova i prestavi se. Svidrigajlov ju pozove u svoj stan i kaže joj da je čuo kako Raskoljnikov Sonji priznaje zločin i da je posrijedi neka njegova teorija. Dunja se bojala Svidrigajlova, te mu je rekla da će ga ubiti ako joj se približi. Dunja je izvadila revolver jer je Svidrigajlov nije htio pustiti iz stana. Taj revolver je od Marfe Petrovne. Ona je opalila i metak je puknuo u zid iza njega. Ona je opet opalila ali metak nije izašao. Zatim je bacila revolver na pod. Svidrigajlov pita Dunju voli li ga i bi li ga ikad mogla zavoljeti. Ona mu kaže da ne bi, te joj on reče da ode. On je uzeo revolver i stavio ga u džep. Otišao je kod roditelja svoje zaručnice i rekao zaručnici ( ima 16 g.) da ide na put u Ameriku, te joj je ostavio novca. Svidrigajlov je došao do neke kuće i tu je bio AHIL. Rekao mu je da svima kaže da je otišao u Ameriku, te si prisloni revolver na sljepočnicu i ubije se. Raskoljnikov je prolazio duševnu borbu. Otišao je kod majke i pitao ju je hoće li ga voljeti bez obzira na sve. Tada je došla Dunja koja je znala za njegovo ubojstvo, te joj je on rekao da će se prijaviti. On misli da on nije počinio zločin jer je on htio dobro ljudima, ali mu je krivo što su ga otkrili. Sonja se bojala da se Raskoljnikov nije ubio, ali on tada dođe kod nje po križiće. Raskoljnikov ode u postaju i tamo je bio ILJA PETROVIČ. Petrovič mu je rekao da se Svidrigajlov ubio, te je Raskoljnikov otišao. Kad je izašao iz postaje vidio je da ga Sonja tužno gleda, te se vratio i priznao je ubojstvo.
EPILOG
Juanmouski čovjek
Juanmouski čovjek (kineski: 元谋人, pinyinYuánmóu Rén; lat.: Homo erectus yuanmouensis) je podvrsta Homo erectusa, čiji su fosilizirani ostaci para sjekutića otkriveni u blizini sela Danawu u jugozapadnoj kineskoj pokrajini Yuanmou (kineski:元谋县, pinyin: Yuánmóu Xiàn). Kasnijim istraživanjima na istom su nalazištu pronađene životinjske kosti s tragovima ljudskog djelovanja, kameni alat, pepeo i tragovi logorske vatre. Ovi su fosili izloženi u Kineskom nacionalnom muzeju u Pekingu.
Paragon Estates, Colorado
Paragon Estejts je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 928.
Juanmouski čovjek
Otkriće
Ostatke juanmouskog čovjeka otkrio su 1. svibnja 1965., kineski geolog Fang Qian, koji je radio za Institut za istrađivanje geološke mehanike. Na temelju palaeomagnetskog datiranja okolnih stijena, starost pronađenih fosila je procijenjena na 1,7 milijuna godina, što ih čini najstarijim fosilima ljudskih predaka u Kini i Istočnoj Aziji.
Datiranje
Procjenu starosti ovih fosilnih ostataka je neizravno doveo u pitanje Geoffrey Pope koji je objasnio da dokazi na raspolaganju ne podržavaju pojavu hominida u Aziji prije milijun godina od današnjice (ova je sumnja u međuvremenu razriješena s daljim otkrićima posljednjih 25 godina). Ostaju, međutim, proturječna mišljenja glede starosti juanmouskog čovjeka. You et al. (1978.) procjenjuju da član 4 gornjeg sloja formacije spada u srednji pleistocen i trebao bi biti označen kao Shangnabang Fm., dok sedimenti otkriveni u Shagou sadrže ostatke Enhydriodon cf. falconeri i trebali bi biti označeni kao Shagou Fm. iz doba pliocena.
Liu et al. (1983.) smatraju da juanmouski čovjek pripada srednjem pleistocenu, njegova starost dakle ne prelazi 0,73 milijuna godina, stoga je vjerojatno živio u isto vrijeme s pekinškim čovjekom. Qian i suradnici (1985.) su zatim proveli dalje studije na datiranju ostataka juanmouskog čovjeka, ali opet je dobio procjenu od 1,7 miijun godina, dakle razdoblje ranog plesitocena. Ova su istraživanja animirala diskusiju o starosti otkrivenog materijala. Još su uvijek prisutna proturječna mišljenja u vezi sedimenata, paleoklimatskih uvjeta, glacijacije, i drugih aspekata.
Prema rezultatima Qian et al. (1991.), paleomagnetsko datiranje okolnog materijala na mjestu gdje je pronađen fosilni zub pokazuje starost od 1,7 milijun godina. Starija istraživanja Liua i Dinga (1984.) dokazala su da je faunalna skvencija ovog nalazišta obrnuta, s više izumrlih vrsta u površnim slojevima u odnosu na dublje slojeve. Na temelju tih dokaza oni smatraju da je starost juanmouskog čovjeka oko 0,5 - 0,6 milijuna godina što ga svrstava u srednji pleistocen.
Hipoksična plućna vazokonstrikcija
mini|200px|desno|Promene kod HPV odigravaju se u prekapilarnim arterijama alveola Hipoksična plućna vazokonstrikcija (HPV) je fiziološka promena i jedinstven adaptivni mehanizam karakterističan za plućnu cirkulaciju, u kojoj se plućne arterije sužavaju u prisustvu hipoksije (nizak nivo kiseonika) bez hiperkapnije (visok nivo ugljen-dioksida), preusmeravajući krvotok u alveole sa višim parcijalnim pritiskom kiseonika, istovremeno smanjujući ventilaciju čime regulišu perfuzijski nesklada. Kod dugotrajne hipoksije, ovaj mehanizam ima važnu ulogu u razvoju hronične plućne hipertenzije izazvane hipoksijom.
Patofiziologija HPV
Mnoga tkiva u telu su sposobna da regulišu svoj krvotok - srce, bubreg, mozak i stomak imaju svoju autoregulaciju krvotoka. Čini se da HPV ima sličan mehanizam unutar pluća, kako bi sprečio desno skretanje krvi i usmerio je prema levo unutar pluća, a time i pojavu neoksiginisane krvi u perifernoj cirkulaciji.
Taj proces se na početku može činiti nelogičan, jer niska vrednost kiseonika teoretski treba da dovede do povećanog protoka krvi u plućima kako bi se povećala razmena gasova.
Ova pojava se objašnjava time da suženje plućnih arterija dovodi do povećanog pritiska koji iz hipoksičnog područja vraća krv u srce kako bi se odatle usmerio u bolje-oksigenisana područja pluća, što povećava ukupnu površinu uključenu u razmenu gasova.
Nekoliko faktora inhibira taj proces, uključujući povećanu srčanu aktivnost, hipohondrija, hipotermija, acidoza/alkaloza, povećan vaskularni plućni otpor, inhalacija anestetika, blokada kretanja kalcijuma, izoproterenol, azotsuboksid, vazodilatatori.
Teorije nastanka HPV
Intenzivna istraživanja, od prvih zapažanja Eulera i Liljestranda, nisu dala odgovor o mehanizmu nastanaka hipoksične plućne vazokonstrikcije?
Brojni lekari se slažu sa istraživačima da hipoksičnu plućnu vazokonstrikciju odražava jedan mehanizam u mišićima malih prekapillarnih plućnih arterija i da za njihovu reakciju nije odgovoran pritisak kiseonika u alveolama već vaskularni pritisak kiseonika. Takođe, postoji konsenzus da, iako hipoksična plućna vazokonstrikcija može biti pod uticajem raznih posrednike i autonomnog nervnog sistem, njegova urođeni mehanizam je nezavisan od ovih uticaja.
U potrazi za istinom, pristupi ovoj pojavi znatno variraju: i dok se jedni fokusiraju na elektrotehničke pojmove i pokušavaju da ovu pojavu objasne promenom napona u kanalim kojima se odvija protok jona kalijuma (K+) i kalcijuma (-{Sa}-+), izazvanim promenama pritiska kiseonika u toku hipoksije, drugi istražuju ulogu endotela kao posrednika u nastanku plućne vazokonstrikcije. Nažalost pravog odgovora i dalje nema?
Obern
Obern se može odnositi na
Sunce
mini|desno|300 px|Sunce Sunce (astronomski simbol: ) je zvijezda u centru našeg Sunčevog sustava. Ona je gotovo savršena kugla (razlika između ekvatora i pola je samo 10 km) i sastoji se od plinovite vruće plazme, koja je isprepletena s magnetskim poljima. Promjer mu je oko 1 392 000 km, što je za 109 puta više od Zemlje i masu oko 2×1030 kilograma, što je za 330 000 puta više od Zemlje, a to je 99,86 % mase cijelog Sunčevog sustava. Po kemijskom sastavu ¾ mase Sunca čini vodik, dok je ostatak uglavnom helij, a manje od 2 % čine teži elementi kao što su kisik, ugljik, neon, željezo i drugi.
Kako se cijeli svemir širi, tako se i mi krećemo zajedno s našom galaksijom ili Mliječnim putem, prema zviježđu Vodena zmija i to brzinom od 550 km/s. Najbliža nam je zvijezda alfa Kentaur, koja je udaljena 4,2 godine svjetlosti. Sunčev sustav se okreće oko centra Mliječnog puta, koji je udaljen 24 000 – 26 000 godina svjetlosti i jedan puni krug napravi za 225 – 250 milijuna godina i taj period se naziva galaktička godina. Ako uzmemo u obzir kretanje naše galaksije Mliječnog puta i okretanje oko centra galaksije, onda rezultanta kretanja našeg Sunca je 370 km/s, u smjeru zviježđa Lav i Pehar.
Srednja udaljenost između Sunca i Zemlje je 149 600 000 km ili jedna astronomska jedinica, što svjetlost prijeđe za 8 minuta i 19 sekundi. Energija koju prenosi Sunčeva svjetlost daje gotovo sav život na Zemlji, zahvaljujući fotosintezi, a ujedno pokreće vrijeme i klimu na Zemlji.
Fizičke karakteristike
Sunce je zvijezda glavnog niza (pogledati Hertzsprung-Russellov dijagram), spektralnog tipa G2, što znači da je nešto veća i toplija od prosječne zvijezde, no nedovoljno velika da bi pripadala tzv. "divovima". Životni vijek zvijezda tog spektralnog tipa je oko 10 milijardi godina, a budući da je Sunce staro oko 5 milijardi godina, nalazi se u sredini svog životnog ciklusa.
U središtu Sunca u termonuklearnim reakcijama (nuklearna fuzija) vodik se pretvara u helij. Svake sekunde u nuklearnim reakcijama sudjeluje 3,8 x 1038 protona (vodikovih jezgri). Oslobođena energija biva izračena sa sunčeve površine u obliku elektromagnetskog zračenja i neutrina, te manjim dijelom kao kinetička i toplinska energija čestica sunčevog vjetra i energija sunčevog magnetskog polja.
Zbog ekstremno visokih temperatura, tvar je u obliku plazme. Posljedica toga je da Sunce ne rotira kao čvrsto tijelo. Brzina rotacije je veća na ekvatoru, nego u blizini polova, zbog čega dolazi do iskrivljenja silnica magnetskog polja, erupcija plinova sa sunčeve površine i stvaranja sunčevih pjega i prominencija (protuberanci). Ove pojave nazivamo sunčevom aktivnošću.
Budući se Sunce sastoji od plinovite plazme, ekvator se okreće brže od polova. Ta se pojava naziva diferencijalna rotacija i na ekvatoru ona iznosi 25,6 dana, a na polovima 33,5 dana. Budući da se i Zemlja okreće oko Sunca, nama se čini da se ekvator Sunca okrene za otprilike 28 dana.
S obzirom na ostale zvijezde, Sunce se nalazi u populaciji I, što znači da je bogato teškim elementima i metalima (zlatom i uranijem), a to najvjerojatnije možemo zahvaliti eksploziji neke bližnje supernove.
mini|300px|Sunce
Osnovni podaci:
Kemijski sastav:
Sunčev ciklus
Promjene koje opažamo na Suncu i nazivamo sunčevom aktivnošću odvijaju se periodično u cikusima prosječne duljine 11 godina. Ciklusi variraju u duljini, između 8 i 15 godina. Te promjene obuhvaćaju:
Vremenski period najveće aktivnosti naziva se sunčev maksimum. Može trajati nekoliko godina, ovisno o aktivnosti pjega i baklji. Postoje i dulja periodička razdoblja sunčeve aktivnosti. U povijesti je poznat Maunderov minimum, razdoblje u drugoj polovici 17. st. tijekom kojega je broj sunčevih pjega bio izuzetno malen. Zbio se istovremeno s periodom hladnih godina, nazvanog malo ledeno doba. Nije sasvim jasno jesu li klimatske promjene bile uzrokovane ekstremno niskom sunčevom aktivnošću.
Sastav Sunca
mini|desno|250 px| Prikaz strukture Sunca: 1. [[Sunčeva jezgra
2. Zona radijacije 3. Zona konvekcije 4. Fotosfera 5. Kromosfera 6. Korona 7. Sunčeve pjege 8. Granule 9. Prominencije ]] Sunce dijelimo na veći broj slojeva, prema uvjetima koji u njima vladaju. Granice među njima nisu jasno ocrtane i postoje prijelazna područja. Sunce nema čvrstu površinu, pa se kao granicu na kojoj počinje atmosfera uzima najviši sloj koji je još uvijek optički neproziran.
Također, Sunce ne možemo točno ograničiti jer njegov gušći dio prelazi u rjeđu atmosferu, a iza nje se daleko prostire područje u kojem djeluje sunčev vjetar.
Jezgra
Do četvrtine polumjera Sunca prostire se jezgra, područje visoke temperature, oko 15,6 milijuna K i tlaka 1016 Pa. U takvim uvjetima odvija se fuzija vodika u helij. Spajanjem 4 protona (jezgre atoma vodika) nastaje jedna jezgra atoma helija (2 protona i 2 neutrona), pri čemu se oslobađaju subatomske čestice i energija u obliku gama-zračenja.
Oko 3,6×1038 protona (jezgre vodika) se svake sekunde pretvara u jezgre helija, oslobađajući masu i energiju (ekvivalencija mase i energije) od 4 300 000 000 kg u sekundi ili 3,8×1026 W. Kroz većinu Sunčevog života, energija koja se dobiva nuklearnom fuzijom, ide kroz seriju koraka koje nazivamo niz proton-proton (p-p niz), a to je postupak kojim se vodik pretvara u helij. Manje od 2 % helija se stvara u Suncu s nizom ugljik-dušik-kisik (CNO niz).
Sunčeva jezgra stvara gotovu svu toplinu koja se stvori nuklearnom fuzijom, ostalih 1 % se stvori izvan jezgre. Energija koja se stvori u jezgri (osim neutrina) mora putovati veliki broj puta kroz razne slojeve, dok ne dođe do fotosfere i izađe u svemir kao Sunčeva svjetlost ili kinetička energija čestica.
Gustoća dobivene energije razlikuje se ovisno o udaljenosti od centra, pa se tako procjenjuje da se u centru stvara 276,5 W/m3. Na udaljenosti 19 % od Sunčevog radijusa, temperatura padne na 10 000 000 K i gustoća energije je 6,9 W/m3 i 91 % Sunčeve energije se stvori u tom području. Na udaljenosti 30 % od Sunčevog radijusa, nuklearna fuzija gotovo stane.
Zona zračenja
Iznad jezgre se nalazi zona zračenja, otprilike od 25 % do 70 % Sunčevog polumjera od centra. U toj zoni nije dovoljna temperatura da se stvori nuklearna fuzija, pa se toplina prenosi zračenjem prema vanjskim slojevima. U toj zoni nema konvekcije ili mješanja plazme, a temperature se kreću od 7 000 000 do 2 000 000 K na vanjskom dijelu. Energija se prenosi zračenjem iona vodika i helija, koji emitiraju fotone koji vrlo brzo prijeđu tu udaljenost do vanjskog dijela zone zračenja, gdje fotone preuzmu drugi ioni u zoni konvekcije. Gustoća se mijenja od 20 g/cm3 do samo 0,2 g/cm3 na vrhu tog sloja.
Zona konvekcije
Iznad zone zračenja se nalazi zona konvekcije, od cca. 70 % Sunčevog polumjera do fotosfere, što je otprilike 200 000 km. U tom sloju plazma nije dovoljno topla i gusta za prijenos energije zračenjem. Zato se pojavljuju toplinski stupovi, koji prenose vruću plazmu od zone zračenja do fotosfere: kad se plazma ohladi, spušta se natrag i tako stvara zatvoreni krug. Temperatura padne s 2 000 000 K na 5 778 K, a gustoća je oko 0,2 g/cm3.
Toplinski stupovi se na površini Sunca vide kao granule i supergranule. Turbulentno kretanje električki nabijene plazme (ioni), kroz zonu konvekcije stvara na površini svakog toplinskog stupa magnetsko polje, koje se zatvara iznad površine Sunca.
Fotosfera
Prividnu površinu Sunca nazivamo još i fotosferom. Ovdje se temperature kreću oko 6000 K. Vrući plin izvire iz unutrašnjosti na površinu, zbog čega nam se čini da površina ima granulastu (zrnatu) strukturu. Granule su promjera oko 1000 km, u stalnom su pokretu (poput vrenja vode), a vrijeme trajanja im je nekoliko minuta. Ponekad nastaju tzv. supergranule promjera 30 000 km koje traju i do 24 sata.
mini|260px|Prominencija u sunčevoj kromosferi mini|260px|Baklje u sunčevoj kromosferi
Sunčev vjetar
mini|desno|300 px|[[Pomrčina Sunca 11. kolovoza 1999. godine]] Sunčev (solarni) vjetar je struja čestica izbačenih velikom brzinom iz gornjih slojeva sunčeve atmosfere, uglavnom elektrona i protona. Iako je ovaj gubitak mase Sunca gotovo beznačajan i gustoća sunčevog vjetra mala, čestice se kreću velikim brzinama izazivajući vidljive učinke na tijelima u sunčevom sustavu. Poznatiji učinci sunčevog vjetra su polarna svjetlost i usmjeravanje repa kometa suprotno od Sunca.
U blizini Zemlje zemljino magnetsko polje zarobljava čestice sunčevog vjetra i usmjerava ih prema magnetskim polovima. Budući da se čestice sunčevog vjetra kreću brzinama od više stotina km/s, pri sudaru s česticama u zemljinoj atmosferi dolazi do ioniziranja plina i pojave svjetlosti. Ova se pojava uočava u polarnim područjima, zbog čega je dobila ime polarna svjetlost ili Aurora Borealis (odnosno Aurora Australis na južnoj zemljinoj polutci). Ukoliko je sunčeva aktivnost veća, pojačano djelovanje sunčeva vjetra može dovesti do pojave polarne svjetlosti i na manjim zemljopisnim širinama. U takvim uvjetima postoji mogućnost ometanja ili čak oštećenja radio-komunikacijskih uređaja na Zemlji i umjetnim satelitima.
Kometi se prilikom dolaska u blizinu Sunca zagrijavaju, sleđena površina kometa isparava i oslobađa oblak plina i čestica prašine. Djelovanjem čestica sunčevog vjetra, oblak se oblikuje u rep kometa. Budući da sunčev vjetar dolazi iz smjera Sunca, potiskuje rep kometa u suprotnom smjeru.
Magnetsko polje
Sunce je magnetski aktivna zvijezda. Ona održava jako i promjenjivo magnetsko polje, koje se mijenja u 11 godišnjem Sunčevom ciklusu. Sunčevo magnetsko polje izaziva mnoge pojave, koje se jednim imenom nazivaju Sunčeve aktivnosti, u koje ubrajamo Sunčeve pjege na fotosferi, Sunčeve baklje, kao i Sunčev vjetar, koji odnosi dio plazme kroz Sunčev sustav. Utjecaj Sunčevog magnetskog polja na Zemlji može biti u vidu polarne svjetlosti, te ometati radio-komunikacije i električne mreže.
Razlika u brzini okretanja ekvatora i polova ili diferencijalna rotacija, uzrokuje i uvijanje magnetskog polja, koje stvara erupciju lukova na površini Sunca i pokretanje Sunčevih pjega i prominencija.
Sunčeva svjetlost
Sunčeva svjetlost je prvenstveni izvor energije za Zemlju. Sunčeva konstanta je snaga koju Sunce prenese na Zemljinu atmosferu po jedinici površine. Ona iznosi 1 368 W/m2 u gornjim slojevima Zemljine atmosfere, dok na direktno osunčanoj Zemljinoj površini u zenitu iznosi oko 1 000 W/m2, jer ga oslabi atmosfera.
Bronson
Bronson se može odnositi na
Bruklin (razvrstavanje)
Bruklin se može odnositi na
Bakaj
Bakaj se može odnositi na
Nastavljeni rat
Nastavljeni rat ili Produženi rat (25. jun 1941 – 19. septembar 1944) se odosi na neprijateljstva između Finske i Sovjetskog Saveza tokom Drugog svetskog rata.
Finci su tokom rata usvojili ovaj naziv da se razjasni da je ovo nastavak prethodnog Zimskog rata. Sovjetski Savez je smatrao ovaj rat kao deo svoje borbe protiv Nacističke Nemačke i njenih saveznika, kao deo Istočnog fronta, odnosno Velikog patriotskog rata. Nemačka je smatrala svoje operacije u ovom regionu kao deo svojih ukupnih ratnih napora na Istočnom frontu i pružala je Finskoj materijalnu pomoć od kritične važnosti i vojnu saradnju.
Gindou
Žendu je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Lot koja pripada prefekturi Kaor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 265 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 16 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,65 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 295 metara (maksimalnoj 331 m, a minimalnoj 163 m).
Castelferrato, Chieti
Castelferrato je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 538 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Brandon
Brandon se može odnositi na
Midnight Sun (roman)
Midnight Sun (na engleskom "Ponoćno sunce") je još uvijek neobjavljeni, odnosno nedovršeni roman američke spisateljice Stephenie Meyer koji pripada njenoj seriji romana Twilight (Sumrak). U njemu su događaji iz sage prikazani sa stajališta Edwarda Cullena.
Brajton (razvrstavanje)
Brajton se može odnositi na
Munjamyeong od Goguryeoa
Kralj Munja od Goguryeoa (? -519) (vl. 491–519) bio je 21. po redu vladar države Goguryeo, najsjevernijeg od Tri kraljevstva Koreje. Bio je unuk prethodnog kralja Jangsua. Njegov otac Gochudaega Joda (고추대가 조다, 古鄒大加 助多) je bio imenovan krunskim princom, ali ga je dugovječni Jangsu (vl. 413-490) nadživio, te je prijestolje naslijedio Munja.
Graglia, Verbano-Cusio-Ossola
Graglia je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 710 m.
Munjamyeong od Goguryeoa
Munja je na prijestolje došao u periodu kada je već bilo prošlo zlatno doba Goguryeoa, oličeno u njegovom pradjedu Gwanggaetu Velikom. Prijestolnica je sa rijeke Jalu već bila premještena u Pjongjang. Goguryeo je pod Munjinom vladavinom trpio sve veći pritisak suparničkih država Baekje i Silla, kao i Malgala. Munja je, pak, to nastojao nadoknaditi intenzivnom diplomatskom aktivnošću, odnosno nastojanjem da se stvori savezništvo sa kineskim dinastijama Sjeverni Wei, kao i Južni Qi i Liang.
Nakon smrti je godine 519. Munju naslijedio njegov sin Anjang.
Hershey, Pennsylvania
Herši je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 14.257, što je 1.486 (11,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bristou
Bristou se može odnositi na
Bridžvoter
Bridžvoter se može odnositi na
Corning, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 157, što je 13 (-7,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cieutat
Sjeta je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji koja pripada prefekturi Banjer de Bigor.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 518 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,78 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 584 metara (maksimalnoj 589 m, a minimalnoj 327 m).
Lepidolid
Lepidolid je organsko jedinjenje, koje sadrži 30 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 496,635 Da.
Karpenter
Karpenter se može odnositi na
Anjang od Goguryeoa
Kralj Anjang od Goguryeoa (? - 531) (vl. 519–531) bio je 22. po redu vladar države Goguryeo, najsjevernijeg od Tri kraljevstva Koreje. Bio je najstariji sin kralja Munjamyeonga, a za krunskog princa je imenovan 498. Oca je naslijedio 519. Nastavio je njegovu politiku bliskih odnosa sa susjednim kineskim državama/dinastijama Sjeverni Wei i Liang. 523. i 529. je napao državu Baekje.
Korejske legende uz Anjanga vezuju navodnu ljubavnu priču sa ženom iz Baekjea, nalik Shakespeareovoj drami Romeo i Julija.
Macchia di Piano I, Latina
Macchia di Piano I je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Kastalija
Kastalija se može odnositi na
Windsor (dinastija)
Windsor [ ˈwɪnzə ], vladajuća dinastija u Ujedinjenom Kraljevstvu Velike Britanije i Sjeverne Irske i u svakom od kraljevstava koje formiraju Krunske zemlje Commonwealtha.
Kako se Viktorija udala za Alberta od Sachsencoburga i Gothe, i njihovi potomci bili članovi Dinastije Sachsen-Coburg-Gotha, koja je pripadala Dinastiji Wettin. Viktorijin sin, Edward VII, te unuk, George V., vladali su Britanijom kao članovi te dinastije.
Zbog naraslog anti-njemačkog raspoloženja u narodu tokom Prvog svjetskog rata, britanska vlada a i sama kraljevska porodica, kojoj je tad bio na čelu George V., bila je prisiljena odreći se svih dotadašnjih njemačkih plemićkih titula. Zajedno sa titulama, moralo se promijeniti i njemačko ime njihove dinastije - u ime koje zvuči više engleski. Zbog tog je 17. jula 1917. godine, izdat kraljevski dekret Georga V., kojim je izmjenjeno ime Dinastije Sachsen-Coburg-Gotha u Windsor. Svi potomci kraljice Viktorije u muškoj liniji su tako postali članovi dinastije Windsor, a njihove njemačke plemićke titule su preko noći zamijenjene starim engleskim grofovskim i vojvodskim titulama. Za novo ime dinastije izabrano je Windsor zbog tradicionalne povezanosti engleskog plemstva i naroda sa tim imenom, kojeg nose grad Windsor i popularni zamak Windsor.
Kalender
Kalender se može odnositi na
OR11A1
Olfaktorni receptor 11A1 je protein koji je kod ljudi kodiran OR11A1 genom.
Anwon od Goguryeoa
Kralj Anwon od Goguryeoa (? -545) (vl. 531–545) bio je 23. po redu vladar države Goguryeo, najsjevernijeg od Tri kraljevstva Koreje. Bio je mlađi brat kralja Anjanga, koga je 531. naslijedio kada je on umro bez nasljednika. Vladavinu mu je obilježio kraći sukob sa državom Baekje koja je 540. bezuspješno pokušala zauzeti zamak Usan, ali i niz prirodnih katastrofa. Bio je oženjen za tri žene, od kojih mu je druga rodila krunskog princa - budućeg kralja Yangwona. Između druge i treće žene je izbio sukob, a što je dovelo do podjele među aristokracijom i kraćeg građanskog rata u kome je, prema nekim izvorima, Anwon poginuo. Njegova vladavina se, stoga, tradicionalno uzima kao period slabljenja države Goguryeo.
Radio Brač
Radio Brač je privatna glazbena hrvatska radio postaja s lokalnom koncesijom, koja emitira svoj program od 1987. godine, kada je osnovana kao prva radio postaja u SFRJ izvan sustava tadašnje Jugoslavenske radiotelevizije. Premda postaja ima samo lokalnu koncesiju, konfiguracija terena na kojem se nalaze odašiljači Radija Brač je zaslužna za čujnost u većem dijelu županije.
Radio Brač je od samog početka emitiranja uživao veliku popularnost u Splitu i srednjoj Dalmaciji, dijelom zbog birane strane glazbe, koja je činila veliku većinu programa, a dijelom i zbog karizmatičnih voditelja Roberta Barille i Vedrana Sesartića.
Glavni studio se nalazi u Supetru, a od polovice 1990-ih program se emitira i iz studija u Splitu.
Denicé
Denise je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Rona koja pripada prefekturi Vilfranš sir Saon.