cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madame du Barry
Život kao kurtizana na dvoru
Jeanne se tako smjestila u sobi ispod kraljevih odaja, gdje je navodno bila usamljena. Njen sponzor, Madame de Béarn, predstavila ju je na dvoru u Versaillesu 22. travnja 1769. Gdje je zadivila goste. Od tada je nosila skupu i luksuznu odjeću, koja je dodatno trošila sredstva iz državne riznice. Kao službena kraljeva ljubavnica, stekla je i prijatelje i neprijatelje; Béatrix de Grammont joj nikako nije bila sklona, dok je Claire Françoise pak bila njena prijateljica.
El Sabinito, Pajacuarán
El Sabinito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Pajacuarán.
Madame du Barry
Život kao kurtizana na dvoru
Jeanne se brzo navikla na život u luksuzu, ali je ipak imala dobru narav: jednom je zamolila kralja da poštedi život grofu i grofici de Lousene - koji su osuđeni na smrt jer su pri opiranju ubili dvoje ljudi koji su ih trebali izbaciti iz dvorca zbog velikih dugova – a Luj XV. Joj je ispunio želju. Navodno nije imala interes za politiku. Iako je jeanne bila dobre naravi i podupirala umjetnike, postajala je sve nepopularnija zbog toga jer je kralj puno trošio na nju. Njen odnos sa Marijom Antoanetom je bio problematičan – Antoaneta nije htjela razgovarati s Jeanne, navodno zbog njenog „nemoralmog“ statusa a dijelom i zbog glasina da se smijala šali Princa Rohana usmjerenoj na račun Antoanetine majke, Marije Terezije. Iako je to isprva bio samo zgodan incident, ubrzo je prerastao u pravi sukob na Versaillesu, pošto se Jeanne sve snažnije žalila kralju da Antoaneta ne želi razgovarati s njom. Na kraju, na pritisak kralja, Antoaneta je ipak uputila par riječi prema njoj 1772. Nakon što je Luj XV. Preminuo od boginja 1774., Jeanne je ubrzo prognana u Abbaye du Pont-aux-Dames kraj Meauxa, pošto njena prisutnost na novom dvoru više nije bila poželjna.
El Sabinito, Pajacuarán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1529 m.
Madame du Barry
Kasnije godine
Dvije godine kasnije preselila se u Château de Louveciennes. Imala je odnos sa Louisom Herculeom Timolonom de Cosséom, vojvodom od Brissaca. Kasnije se zaljubila u Henryja Seymoura, koji se sa svojom obitelji preselio u dvorac. Nakon nekog vremena, Seymour je postao sit svoje tajne afere s njom, te je Jeanne poslao sliku na kojoj je na dnu pisalo „Ostavi me na miru“. Brissac je pak zadržao Jeanne u svojem srcu.
Revolucija je pak donijela nesreću obojici. Brissaca je uhvatila bijesna rulja dok je otišao posjetiti Pariz, te je linčovan. Navodno je Jeanne vidjela njegov leš jedne noći iz dvorca, kad ju je probudila buka gomile, te je pala u nesvijest.
Sud i smaknuće
thumb|right|150px|Madame du Barry biva dovedena pred giljotinu 1792., Madame du Barry je u nekoliko navrata otišla u London kako bi potvrdila autentičnost dragulja, koji joj je ukrao Zamor, rob iz Bengala koji je prodan dvoru i kojeg je obrazovala. Njen dvorac je također bio opljačkan nakon revolucije. Zbog sumnje da je pomagala emigrantima koji su pobjegli tijekom Francuska revolucije, Jeanne je uhićena 1793. kad se vratila u Pariz. Nedugo nakon njenog 50. rođendana, na sudu je proglašena krivom za izdaju te je osuđena na smrt. 8. prosinca iste godine je smaknuta na giljotini na Place de la Concorde. Pokušavala se spasiti otkrivajući tajna mjesta gdje je sakrila dragulje. Na putu prema giljotini, nekoliko je puta doživjela kolaps i vikala: „Ozljediti ćete me! Zašto?“ navodno je toliko bila prestrašena i molila za milost da je šokirala cijelu gomilu, zbog čega je njen krvnik oklijevao izvršiti kaznu. Njene zadnje riječi su bile: „Još samo jedan trenutak, g. Krvniče! Molim vas!“ Pokopana je u groblju Madeleine.
Pošto nema zapisa o njenoj mogućoj djeci, njena imovina je dodijeljena sudu Pariza. Zanimljivo, Jeanne de la Motte-Valois je isprva njoj pokušala podvaliti prodaju neslavne ogrlice dok je još bio živ kralj Luj XV., no nakon njegove smrti draguljari Bohmer i Bassenge su postali očajni za kupcem te preskupe kreacije, tako da je na kraju u podvali Antoaneta optužena za kupnju iste. Taj skandal je ostao zabilježen kao Afera kraljičine ogrlice.
Vagani
Vagani su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Kotor Varoš koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 370, a 2013. - 113 stanovnika.
Nejapa, Chilapa de Álvarez
Nejapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Chilapa de Álvarez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3944 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1364 m.
LMTK2
Serin/treoninska proteinska kinaza LMTK2, takođe poznata kao Lemur tirozinska kinaza 2 (LMTK2), enzim je koji je kod ljudi kodiran LMTK2 genom.
Funkcija
LMTK2 enzim pripada familiji proteinskih tirozinskih kinaza. On sadrži N-terminusne transmembranske heliksae i dug C-terminusni citoplasmatični rep sa serin/treonin/tirozinskom kinaznom aktivnošću. Ovaj protein formira interakcije sa nekoliko drugih proteina, kao što su inhibitor-2 (Inh2), protein fosfataza-1 (PP1C), p35, i miozin VI. On fosforiliše druge proteine, i biva fosforilisan posredstvom ciklin zavisne kinaze 5 (cdk5)/p35 kompleksa. Ovaj protein učestvuje u signalizaciji nervnog faktora rasta (NGF)-TrkA, kao i u endozomnoj membranskoj razmeni. Studije na miševima sugerišu da ovaj protein ima esencijalnu ulogu u spermatogenizi.
Interakcije
LMTK2 formira interakcije sa PPP1CA, ciklin zavisnom kinazom i PPP1R2.
Magnia
Magnia (arapski: مغنية‎), za Francuske kolonijalne vlasti znan kao Marnia je grad od 87,373 stanovnika na sjeverozapadu Alžira u Pokrajini Tlemsen.
Buddittogliu Straulas, Olbia-Tempio
Buddittogliu Straulas je naselje u Italiji u provinciji Olbia-Tempio, u regiji Sardinija.
Magnia
Grad je danas najpoznatiji kao rodno mjesto prvog alžirskog premijera i predsjednika Ahmeda Ben Belle.
Buddittogliu Straulas, Olbia-Tempio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 561 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 75 m.
Magnia
Geografske karakteristike
Magnia se nalazi udaljena 39 km zapadno od svog pokrajinskog administrativnog centra - Tlemsena, i oko dvanaestak od marokanske granice. Grad se prostire u dolini okružen planinama Tel Atlasa.
Historija
left|thumb|260px| Centar grada
Maghnia je još od antike trgovište na razmeđi između alžirskih i marokanskih krajeva. Kad su Rimljani zavladali tim krajem podigli su kastrum i nazvali ga - Numerus Syrorum, najvjerojatnije zbog legionara koji su dolazili sa istoka iz Sirije.
Po lokalnoj legendi svoje današnje ime i nastanak duguje pobožnoj ženi koja je svake godine išla na hodočašće, jednom se karavana zaustavila na tom lokalitetu, pa se ona oduševljena njime odlučila tu naseliti. Njezini potomci osnovali su nukleus iz kojeg se razvio grad Magnia. Francuska vojska zauzela je Magniju 1836. pod komandom generala Beidoua, koji je na ruševinama stare medine podigao kasarne za novi garnizon. On je 1844. promijenio ime grada u Marnia kad je pronašao grob žene osnivačice, koja se po njemu zvala - Marnia. Grad je bio pod vojnom upravom sve do 1922. kad je osnovano prvo općinsko vijeće sa židovskom većinom.
Magnia od 2006. ima univerzitet koji se nalazi kilometar od centra grada.
Privreda
Magnia je centar poljoprivrednog kraja jer je zemlja u okolici ravnica, a ima i dosta vode, jer tu zimi pada dosta kiše, prosječno od 350 do 400 mm, pa ima i dosta vadija koji se spuštaju sa planina. Njihove vode pune akumulaciono jezero Boughrara.
Pagnana, Lodi
Pagnana je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 78 m.
Ar Radḩah, Hajjah
Ar Radḩah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Hohberg
Hoberg je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 7.830 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317047.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ortenau Hoberg se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 179 metara. Površina opštine iznosi 28,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.830 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 271 stanovnika/km².
Ajn Defla (pokrajina)
Ajn Defla (arapski: ولاية عين الدفلى) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.
Geografske karakteristike
Ajn Defla se prostire na sjeveru zemlje po visoravni Masivu Tel Atlas i dolini rijeke Chelif na površini od 4.897 km² u kojoj živi 766,013 stanovnika.
Pokrajina Ajn Defla graniči sa slijedećim pokrajinama; na sjeveru sa Tipasom sa sjeveroistoka sa Blidom, na istoku sa Medejom, sa juga sa Tisemsiltom i sa zapada sa Šlefom.
Pokrajina je administrativno podjeljena na 14 distrikta (daïrasa) i 36 općina (baladija).
Administrativni centar Pokrajine Ajn Defle je istoimeni grad Ajn Defla, koji je udaljen od glavnog grada Alžira 145 km jugozapadno.
Prokljansko jezero
Prokljansko jezero (ili Prukljansko jezero) je jezero u Hrvatskoj, dio nacionalnog parka Krka.
Opis
Nalazi se u donjem toku rijeke Krke, 5,5 km sjeverno od Šibenika, s čijom je lukom povezano Prukljanskim kanalom. Zbog dopiranja mora, voda u površinskom sloju je bočata, a pri dnu slana (oko 35 promila). U jezeru se nalazi i otočić Stipanac. Sjeverni dio je vrlo plitak (1-2 m), a južni je dublji (do 25 m).
Doktor Živago (film)
Doktor Živago (engleski Doctor Zhivago) je američko-britanski dramski film iz 1965. godine, kojeg je režirao David Lean, na temelju istoimenog romana ruskog književnika Borisa Pasternaka. U glavnim ulogama su Omar Sharif i Julie Christie. Radnja se odigrava u Rusiji tijekom prvog svjetskog rata i građanskog rata 1917.-1922., te prati neuspjelu ljubavnu vezu između doktora Živaga i Lare tijekom tih burnih i nasilnih godina. Film je dobio pet Oscara, uključujući i Oscara za najbolji scenario i glazbu, koju je skladao Maurice Jarre. Ipak, glavne je nagrade za film i režiju preuzeo mjuzikl Moje pjesme, moji snovi. Od glazbe u filmu ističe se Larina pjesma.
Film je postigao ogroman uspjeh prilikom premijere, usprkos tome što je zabranjen u SSSR-u zbog suptilnog kritiziranja boljševičkog režima: u američkim kinima je zaradio 111,7 milijuna $, što ga je prilagođeno po inflaciji 2015. činilo osmim najkomercijalnim filmom svih vremena. Američki filmski institut (AFI) je Dr. Živaga stavio na 39. mjesto na listi 100 godina AFI-ja... 100 filmova.
Radnja
Radnja filma odvija se za vrijeme velikog preokreta u Rusiji u razdoblju 1905.-1921., u kojem se događaju revolucije 1905. i 1917. i kasniji građanski rat. Priču priprovijeda Jevgraf Živago, koji nailazi na djevojku, za koju posumnja, da je kćer njegov brata Jurija i njegove ljubavnice Lare. Na početku priče umire majka tada desetogodišnjeg Jurija. On kasnije studira medicinu i bavi se poezijom. U jednom trenutku on i njegova zaručnica Tonja prisustvuju gala zabavi, gdje se pojavljuje djevojka mladića Komarovskog - Lara.
Na početku Prvog svjetskog rata, Juri je liječnik u ruskoj vojsci. Ponovno se susreću, staze Jurija i Lare. Ona je angažirana kao medicinska sestra i udana je za Pašu Antipova, a Živago je oženjen za Tonju, kćer njegova posvojitelja. Između Jurija i Lare javlja se obostrana privlačnost, ali odolijevaju iskušenju.
Nakon prestanka rata, Juri živi sa suprugom Tonjom u Moskvi. U međuvremenu, došlo je do revolucije i suočava se s promjenana. Sa svojom obitelji bježi u kuću na Uralu. Kako bi izbjegao dosadu, posjetio je knjižnici u susjednom gradu i susreo se s Larom. Ovaj put prepustili su se jedno drugome i upustili u vezu. U jednom od njihovih izleta u grad, skupina revolucionara obvezala je Jurija, da im se pridruži. Nakon nekoliko godina služenja u revolucionarnoj postrojbi, pobjegao je i vratio se Lari. Razdvajali su se i spajali, ali ljubav između njih i dalje je postojala.
Komarovski se opet pojavljuje pri kraju priče. Stekao je utjecaj u boljševičkoj vladi zbog čega je i imenovan poglavarom u Sibiru. Nudi Živagu i Lari odlazak iz Rusije. Njih dvoje su to na početku odbijali, ali je na kraju Komarovski nasamo uspio nagovoriti Živaga, kako je u Larinom interesu da odu iz Rusije. Zbog toga je Živago nagovorio Laru, da ode s Komarovskim govoreći joj (lažno) kako će on uskoro krenuti za njom. Ona je otišla, a on ostao i od tada životi zdravlje krenuli su mu na gore. Na kraju se Lara vraća u Rusiju na dan Živagova sprovoda.
SB-215,505
SB-215,505 je lek koji deluje kao potentan i selektivan antagonist na serotoninskom 5-HT2B receptoru, sa dobrom selektivnošću u odnosu na srodne 5-HT2A i 5-HT2C receptore. On se koristi u naučnim istraživanjima funkcije 5-HT2 familije receptora, a posebno za studiranje uloge 5-HT2B receptora radu srca,  i za razlikovanje 5-HT2B-posredovanih responsa od onih proizvedenih 5-HT2A ili 5-HT2C receptorom.
Sadilovac
Sadilovac je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Rakovica, Karlovačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 0 stanovnika te obiteljskih kućanstava.
Costești, Costești, Buzău
Costești je naselje u Rumuniji u okrugu Buzau u opštini Costești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4704 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
Dovadola, Forlì-Cesena
Dovadola je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1186 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 132 m.
Kosmos-158
Kosmos-158 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-158 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 15. maja 1967. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 750 kilograma. Kosmos-158 je bio navigacioni satelit.
Ninguno, Altamira
Ninguno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Altamira.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 46 m.
Eschbach, Washington
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 415, što je 15 (3,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hano (slon)
Hano (Hanno ili latinski: Annone), * oko 1509 Cejlon (sada Šri Lanka), † 16. jun 1516 Rim, je bio bijeli pripitomljeni slon doma s otoka Cejlona, vlasništvo pape Lava X. i predmet opisa u Bedinijevoj knjizi The Pope's Elephant; An Elephant's Journey from Deep in India to the Heart of Rome.
Neobičan skelet
Počelo je jedno popodne 1962. Za vrijeme priprema na početak Drugog vatikanskoga koncila – kojega je sazvao 1960. na sveopće čuđenje sveti sveti papa Ivan XXIII. - su htjeli modernizirati kotlove za grijanje u vatikanskim belvederskim vrtovima i biblioteci. Nekoliko radnika je tada naletjelo na veliko životinjsku kost – ogroman zub – a pored su ležali ostaci čeljusti. Mislili so – onda je to bilo moderno – da su naišli na dinosaura. Stvarnost je bila drugačija: ostaci nisu bili okamenjeni; tako je bio dovoljan pregled čuvara Vatikanske knjižnice, koji je utvrdio, da se radi o mnogo mlađoj životinji i to o slonu, njegovoj kljovi i nekim drugim kostima. Oduševljenje je odmah splasnulo; kosti su doduše spremili, a na tajanstvenu iskopinu zaboravili.
Tek kasnih osamdesetih godina 20. vijeka se je za stvar počeo zanimati arheolog Silvio Bedini, američki profesor na Smithsoniovem institutu u New Yorku, kad je istraživao vatikanske podzemne prijedore i naišao na slonove kosti; to je potaklo njegovu naučnu znatiželju, i nakon temeljitog proučavanja je 1997. objavio knjigu Papin slon (The Pope’s Elephant). U toj knjizi otkriva tajnu: Sahranjeni slon nije bio niko drugi nego slavni Hano, najomiljelija životinja pape Lava X., koji neka bi na svoju nesreću – ipak bes svoje krivnje – postao za reformaciju simbol podmićivanja, lakoživosti i oblastnosti tadašnjega papinskoga dvora početkom 16. vijeka.
Kraljevski poklon
Kralj Manuel I. je trebao papinu naklonost za očuvanje osvojenih područja u Americi i Aziji te za sigurno trgovanje, koje su ugrožavali egipatski i turski muslimanski Mameluci. V znak podređenosti crkvenim vlastima je poslao godine 1514 papi bogato blago u pratnji 140 odličnika i službenika: tkanine, brokati, zlatni predmeti i dragulji. A onda, kao znak portugalske sveobuhvatnosti, čitav niz neobičnih životinja: majmune, papige, leoparde, perzijskog konja i, naravno, najznamenitiji poklon – petogodišnji bijeli slon Hano (latinski: Annone). Slon Hano je bio dakle najodličniji kraljevski poklon za krunisanje pape Lava X. Pored debelokožca, koga je odlikovala bijela boja, je kakvu godinu kasnije portugalski kralj poslao papi za njegov zoološki vrt također nosoroga, kojega je naslikao Albrecht Dürer u znamenitom drvorezu; umjetnik nikada u životu nije vidio takvu životinju; nacrtao ju je vjerno samo po pričanju očividaca. Kažu, da je portugalski kralj primio te životinje na poklon od kočinskoga kralja; prema drugim izvorima pak je kralj zapovijedio svome podkralju u Indiji Alfonzu, neka ih dade uhvatiti i dopremiti.
Svečani prijem
Hano je dobio ime po znamenitom kartažanskom vrhovnom zapovjedniku Hanu Pomorcu. Lađa, koja je nosila Hana, je doplovila iz Lisabona te iskrcala petogodišnjeg slona uz ušće Tibra. Na putu do Rima je nastala velika gužva zbog znatiželjnog mnoštva, koje je za svaku cijenu htjelo vidjeti rijetkog tvrdokošca, koji je prvi puta stao na talijansko tlo cijelo tisućljeće po propadu Rimskoga Carstva. Povijesničari su zabilježili ogromnu štetu na usjevima, vinogradima, voćnjacima i čak uništavanje vila i kuća, gdje su gledaoci jurišem zauzimali stubišta, balkone i prozore, kako bi se domogli što bolje točke promatranja.
U Rim su konačno stigli 12. marta 1514. Vodili su ga u povorci cestama glavnoga grada Papinske Države usred dva krial oduševljenog mnoštva zajedno sa dva leoparda, tigrom, papigama, rijetkim ćurkama te bogato okrašenima indijskima konjima. Debelokožac je imao na grbači srebrenu nosilicu nalik na zamak, koji je sadržavao u sebi škrinju sa kraljevskim darovima; pored ostaloga je nosio odijela okovana biserima i draguljima, kao i zlatnike iskovane upravo za tu priliku.
Papa je čekao dolazak izaslanstva u Anđeoskoj tvrđavi; kad je jednom prispio pred njegovo lice, Hano je triputa kleknuo u znak štovanja, podrgnuo surlu po papučama; zatim je, poslušan na mig svoga indijskog čuvara, srknuo vode iz kablice te ju štrcnuo ne samo prema stožernicima, nego i prema mnoštvu.
Brod sa nosorogom, koji je otplovio kasnije, je doživio brodolom u zaljevu Spezie 1516 i tako taj rogljaš nikada nije stigao do ljubitelja životinja u Rimu.
Rimski život
U prvo vrijeme su slona smjestili u baraku na Belvederskom dvorištu, koje su upravo tada uređivali; zatim su ga prevezli u posebnu zgradu između Bazilike sv. Petra i Apostolskom palačom, blizu trga Borgo Sant Angelo. Njegov dolazak su opjevale pjesme i predstavljala umjetnost.
Pasquale Malaspina je napisao o njemu ove verze:
Tadašnji ljetopisci govore o njemu kao o izvanredno bistroj životinji, koja se je često predstavljala plesovima, kot o izredno bistroumni živali, ki se je pogostoma predstavljala s plesi, štrcanjem po publici surlom i različitim šalama.
Hano je odmah postao ljubimac papinskoga dvora i bio glavna ličnost kod procesija u gradu; čuvao ga je protonotar Branconio. Često su ga vodili naokolo rimskim ulicama; to je provzrokovalo radoznalost i divljenje prolaznika. Njegovo uzdrževanje je iznosilo sto zlatnika godišnje i jedna od glavnih zadaća dviju najvećih umetnika onoga doba, Rafaela i Aretina, koji su ovu neobičnu životinju jako cijenili, jeste bilo njeno čuvanje.
Hano na papinskom dvoru
Posjedovanje posebnih divljih životinja u zoološkom vrtu nije bilo po evropskim vladarskim kućama ništa neobično. Papa Lav X. je bio uz to navikao izmlada, da je imao oko sebe rijetke životinje; njegov otac Lorenzo Veličanstveni se je u Firenci zabavljao sa životinjskom izložbom te se je općenito rado bavio divljim životinjama. Kao papa je sebi uredio u Vatikanu mali životinjski vrt, u kojem je držao pored medveda i dvoje dresiranih leoparda također jednu znatiželju pobuđujuću životinju: kameleončića.
Hano je razonodavao ne samo papu, nego i njegove goste i čitav narod. Papa je u brizi za povremene slonove javne prikaze pozvao njegova indijskoga čuvara i vježbatelja Mahuta, koji ga je tako dugo vježbao, da se je na njegov mig naklonuo i klekao, prskao oko sebe vodom, plesao po zvucima glazbe te izvodio svakojake vještine. . Slon je bio očito usposobljen; jer je bio još mlad, mu je značio predragocjeni kraljevski poklon.
Da je papi bio njegov debelokožac posebno po volji, se izražalo time, da je dozvolio vjernicima, koji su ga mnoštveno posjećivali nedjeljom; razgledali su njegovo stanovište, gdje su mogli primjetiti, da se je ponekad s njime igrao te primao njegovu zvjersku odanu nespretnost i sam papa.
Jednom zgodom si ga je papin nećak Lorenzo godine 1514 htio isposuditi za neku izložbu u Florenci; ali stric papa je to odbio, jer se bojao, da bi Hano ne mogao podnjeti dugo potovanje bez zdravstvene štete. U svom odbijanju je Lav rastumačio, da se boji za slonove noge; pomislio je doduše na izradu neke vrste čizama, koje pa vjerovatno ne bi mogle udovoljiti naporima na takvoj udaljenosti. To Lavovo pismo je klasični primjer diplomatskog odbijanja.
Uspješno poslanstvo
Portugalski kralj Manuel, koji je znao za papino zanimanje za rijetke in neobične zvijeri, je svojim darom pridobio Lavovu naklonost. Poslanstvo je, naročito zaslugom svoga surlatoga vođe, postiglo puni uspjeh. Papa je ispunio sve zahtjeve i molbe kralja Manuela. Portugalski poslanici, dostojanstvenici in njihovi pratioci bili su odlikovani visokim častima i dobili su bogate darove. Papa je bio tako zadovoljan svojim »posrednikom«, da je dozvolio slobodan ulazak u sva rimska kazališta za sve Portugalce za čitavo vrijeme njihova boravka v Rimu. Tim privilegijem obilno su se posluživali i mnogi Rimljani, ki so se predstavljali za »Portugalce«. I ne samo tamo! Znamenita je postala izrečica: “Oste io nun te pago gnente/ che so’ portoghese, nun se sente?” Od toga događaja pa nadalje rimski narod zove »portugalcima« one, koji ulaze „gratis“ tamo, gdje bi morali platiti.
Smrt i uspomena
U godini 1516. je neočekivano umro Leonov brat Giuliano; samoga Leona pak je mučila vrućina i čir. Neki vračarski monah je njemu in njegovoj životinji nagovijestio skorašnju smrt. Početkom juna se Hano teško razbolio; jedva je disao i dobio je grčeve. Papa Lav mu je poslao svog ličnog liječnika, koji je ustanovio anginu pectoris poradi poteškoća sa disanjem. Životinju je mučio i zatvor; ljekari su po tadašnjem čudnom običaju propisali odvajalo, kojemu su primiješali glede na slonovu veličinu također velike količine zlata u prahu. Liječenje nije bilo učinkovito, nego se je pojačao pritisak na organe za varenje, da je životinja uginula 8. juna 1516. uz nazočnost samoga pape. Slona so sahranili na Belvederskom trgu.
Živko Topalović
Bio je član Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunista) od 1919. godine, ali ju je sa grupom istomišljenika napustio poslije Vukovarskog kongresa i osnovao reformsku Socijalističku partiju Jugoslavije, čiji je bio sekretar. Socijalistička partija Jugoslavije je bila najveći neprijatelj KPJ u radničkom pokretu u međuradnom periodu.
Za vrijeme drugog svjetskog rata bio je član Ravnogorskog centralnog komiteta Draže Mihailovića. Na beogradskom procesu 1946. godine je kao izdajnik osuđen, u odsustvu, na dvadeset godina zatvora.
Dr Živko Topalović je umro 11. februara 1972. godine u emigraciji u Beču.
Propast Zapada
right|thumb|Propast Zapada, ćirilično izdanje iz [[1936.]] Propast Zapada je ime djela čiji je autor njemački politolog Oswald Spengler. Sastoji se od dva sveska, koji su objavljeni 1918. i 1923. godine. 1922. objavljen je revidirani prvi svezak. Budući da je Njemačka bila poražena, ponižena i osiromašena u sukobu znanom kao Prvi svjetski rat, njemački narod je pozdravio ovo djelo. Dva glavna utjecaja na njega su izvršili Goethe i Friedrich Nietzsche, prvi više nego drugi, ali važnost Friedrichovu objasnit će u svom predavanju "Nietzsche i njegovo stoljeće." Prema Spengleru, postoji 8 glavnih civilizacija, a to su:
On smatra demokraciju korumpiranom, jer se tamo sve vrti oko novca. Tako je zapadni čovjek u Spenglerovom djelu prikazan kao ponosan, ali tragičan junak upravo zbog činjenice da teži onome što je nedostižno. Nakon demokracije treba doći novi predak, ali njemu se nije svidio nacionalsocijalizam.
Fališćani
thumb|300px|Raspored italskih jezika u gvozdenom dobu. thumb|300px|Pogled iz blizine Falerija na Monte Sorrate. thumb|Kaciga iz "ratnikovog groba" (8. vek pne.) Fališćani (Falisci, Φαλίσκοι) bili su drevni italski narod koji je živeo u jugoistočnom delu predrimske Etrurije, na etrurskoj strani reke Tibra. Glavni fališćanski grad bili su Faleriji (Falerii), koji su se nalazili na mestu današnjeg grada Civita Castellana. Cela ta oblast danas pripada pokrajini Laciju. Fališćanski jezik pripadao je grupi italskih jezika i bio je blizak latinskom. Fališćani su isprva činili nezavisnu državnu zajednicu, a zatim su politički i društveno podržavali Etrurce i priključili se savezu etrurskih gradova. Ta bliskost s Etrurcima naposletku je doprinela njihovom pokoravanju i skoro potpunom uništavanju od strane Rimljana.
Pronađen je samo jedan natpis na kojem se spominje fališćanski endonim: to je natpis iz Novih Falerija s kraja 2. veka n.e., na kome se spominju falesce quei in Sardinia sunt (= "Fališćani koji su na Sardiniji"), gde je falesce oblik nominativa množine. Na jednom etrurskom natpisu nazvani su feluskeś. Latinski se oblik sigurno ne razlikuje mnogo od izvornog imena. Sufiks -sc- karakterističan je za italske etnonime.
Geografija
Fališćani su živeli u oblasti koju su Rimljani zvali "fališćanskom zemljom" (ager Faliscus) i koja se prostirala s desne strane reke Tibra između lokaliteta Grotta Porciosa na severu i Kapene na jugu. Na zapadu, uglovi ove kvadratne oblasti nalazi su se na obroncima Sabatinskih planina na jugu i Ciminskih planina na severu. Uzorci polena iz Braccianskog, Monteroškog i Vikoškog jezera otkrili su da su tamošnje planinske šume bile bogate hrastom i da su do 2. veka pne. bile vrlo guste. Obradivo zemljište nalazilo se između vulkanskih visoravni i reke Tibra. Severna granica te obradive površine išla je ivicom Ciminskih planina, južna je išla duž grebena koji je povezivao Sabatinske planine i Soratsku planinu, a zapadna duž visoravni koje su povezivale dva velika vulkanska jezera. S unutrašnjih obronaka potoci se slivaju prema Tibru; ti su potoci zahtevali izgradnju mreže mostova.
Fališćani su živeli na prirodno zaštićenoj lokaciji, okruženi etrurskim gradovima, od kojih su najvažniji bili Veji na jugu. Na osnovu toga može se pretpostaviti da su istočnu Etruriju isprva nastanjivali Latini, koji su kasnije bili raseljeni ili uključeni u etrursku civilizaciju, a da su Fališćani, s druge strane, ostali zaštićeni u svojim visoravnima. Komunikacija je uglavnom išla Tiburskim putem na zapadnoj obali reke, koja se mogla preći jedino južno od Kapene ili kod lokaliteta Grotta Porciosa na severu. Tu je Flaminijev put, ranije Amerijski put, vodio u unutrašnjost sabinske zemlje kroz dolinu reke Nara. Na zapadu je Kasijev put, odnosno put koji se ranije tu nalazio, vodio je do obale kod grada Sutrija. Fališćani su tako prosperirali zahvaljujući svom položaju na zaštićenoj raskrsnici puteva.
Najvažniji fališćanski grad bili su Faleriji (Falerii), koji je kasnije postao poznat pod imenom Starih Falerija (Falerii Veteres), kad su Rimljani njegove stanovnike preselili na manje branjivu poziciju i osnovali Nove Falerije (Falerii Novi). Oba lokaliteta nalaze se blizu modernog grada Civita Castellana. Drugi fališćanski grad bio je Fescenij (Fescennium), koji se povezuje s fesceninima, improvizovanim pučkim rugalicama u dijaloškom obliku, koji su imali uticaja i na razvoj rimske komedije. Arheolozi su otkrili i druga veća naselja koja antički izvori ne spominju, a koja se nalaze kod Corchiana, Vignanella, Gallesea i Grotte Porciose.
Kultura
Uprkos dominaciji obližnje etrurske civilizacije, Fališćani su sačuvali i mnoga obeležja svog italskog porekla, kao što je poštovanje boginja Junone Kvirite i Feronije, negovanje kulta boga Sorana, o kome su se starali Hirpi, sveštenici koji su planini Sorati jednom godišnje vršili obred koji je uključivao i hod po vatri, te, iznad svega, očuvanje vlastitog jezika.
Historija
Historiju Fališćana obeležila je blizina Rima, od kojih su se, uprkos zajedničkom poreklu, tokom vekovima morali braniti, često u savezništvu s Etrurcima. Njihov je otpor bio skršen 241. pne., kad su Stari Faleriji bili do temelja razoreni i kad je prestala nit fališćanske historije odvojene od rimske.
Fališćani su pokušali da se suprotstave širenju rimske vlasti, počev od dugog rata između Roma i Veja, koji se završio 396. pne. porazom Fališćana i stanovnika Kapene i Veja. Nakon toga Rimljani su zauzeli gradove Kapenu, Sutrij, Nepet, a 394. pne. i Falerije. Mir s Rimljanima nije dugo trajao: kad su se 358. pne. Tarkviniji pobunili protiv Rima, i Fališćani su se digli na oružje protiv svog moćnog suseda, no i ovog su puta bili prisiljeni na predaju (351. pne.). Tada je između Rimljana i Fališćana sklopljen savez, koji je predviđao i stalno prisustvo jednog odreda rimske vojske u Falerijima. Međutim, taj savez nije potrajao i tokom prvog punskog rata Fališćani su se ponovo digli protiv Rimljana, koji su se po završetku rata, 241. pne., surovo obračunali s pobunjenicima: nakon što je u borbama život izgubilo oko 15.000 Fališćana, Rimljani su razorili sam grad Falerije i umesto njega osnovali Nove Falerije (Falerii Novi), koji su bili smešteni na drugoj, pristupačnijoj i ne taako branjenoj lokaciji. U taj grad naselili su preostale stanovnike, lišene sve imovine i dela njihove ranije teritorije, koji je pripojen Rimu kao ratni plen. Nakon pobede nad Fališćanima Rimljani su na Celiju podigli hram posvećen "osvojenoj Minervi" (Minerva capta), gde su podigli kip boginje koji su preneli iz (Starih) Falerija.
Fillmore County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 5.890, što je 744 (-11,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Stipanac
Stipanac je otok u Prokljanskom jezeru, u Hrvatskoj.
Na otoku se nalaze ostaci antičke crkve sv. Stipana. Crkvica je, radi lijepo obrađenog kamena, gotovo porušena. Dio onoga što je ostalo, je gotovo uništeno tijekom rata u Hrvatskoj kad je protupožarni zrakoplov Canadair ispustio masu vode koju je nosio u sebi.
Pilotto
Pilotto ima više značenja:
Portărești, Laloșu
Portărești je naselje u Rumuniji u okrugu Valča u opštini Laloșu.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 216 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 179 m.
Ariacchino, Avellino
Ariacchino je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 686 m.
Pineta
Pineta ima više značenja:
San Juan del Meco, Ciudad del Maíz
San Juan del Meco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad del Maíz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 289 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1322 m.
Pozarriquita, Platón Sánchez
Pozarriquita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Platón Sánchez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 59 m.
Mill Creek, West Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 724, što je 62 (9,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cruz Palenque, Tila
Cruz Palenque je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 259 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Pineto
Pineto ima više značenja:
Enciklopedija filozofskih nauka
"Enciklopedija filozofskih nauka" (Die Encyclopädie der philosophischen Wissenschaften im Grundrisse -1817.), filozofsko je djelo George Wilhelm Friedrich Hegela, koje se sastoji iz tri dijela. Ovo djelo opisuje kako upotrijebiti dijalektičko razmišljanje (teza-antiteza-sinteza) u svim oblastima ljudskog znanja.
Hohenstadt
Hoenštat je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Gepingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 727 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8117031.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gepingen Hoenštat se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Gepingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 818 metara. Površina opštine iznosi 11,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 727 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 62 stanovnika/km².
Kosmos-159
Kosmos-159 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-159 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 16. maja 1967. Raketa-nosač R-7 Semjorka (8K71, NATO oznaka SS-6 Sapwood) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Parabolični kolektor
mini|desno|250px|Parabolični kolektor u sunčevoj termoelektrani u Izraelu. mini|desno|250px|Prikaz rada sunčevog polja s paraboličnim kolektorima (gore) i prikaz kako paralelne Sunčeve zrake se skupljaju u žarištu. mini|desno|250px|Sunčeva termoelektrana Andasol. mini|desno|250px|Parabolični kolektori u sunčevoj termoelektrani. mini|desno|250px|Toranj za akumuliranje topline, Theiss u Austriji s kapacitetom od 2 GWh.
Parabolični kolektor ili PTC (engl. Parabolic Trough Collector) je vrsta sunčevog kolektora koja se koristi kod sunčevih termoelektrana. On je konstruiran kao parabolično zrcalo (obično prevučeno srebrom ili poliranim aluminijem), u čijem se žarištu nalazi Dewarova cijev ili vakumirano staklo, čime je moguće spriječiti toplinske gubitke kondukcijom i konvekcijom. Sunčeva svjetlost se odbija od paraboličnog zrcala, nakon čega se koncentrira u žarištu i radno sredstvo (sintetičko ulje, rastopljena sol ili para pod tlakom) unutar vakuumirane staklene cijevi grije i do 400 °C.
Iako su parabolični kolektori namijenjeni prije svega za proizvodnju električne energije, uspješno se koriste i za:
Prosječna vrijednost stupnja toplinskog iskorištenja, kod ovog tipa sunčevih elektrana, je oko 15%. Tokom ljetnjih mjeseci, kada su i vrijednosti insolacije najveće, stupanj iskorištenja iznosi 24% (maksimalno 30%).
Način rada
Parabolični kolektori se sastoje od uzdužnog paraboličnog reflektora (dužine nekoliko stotina metara), koji fokusira direktnu komponentu Sunčevog zračenja, na žarišnu liniju, u kojoj je postavljen valjkasti apsorber. Apsorber se sastoji od metalne cijevi, smještene u staklenom valjku, između kojih se nalazi vakuumski međuprostor, koji je tako konstruiran zbog smanjenja toplinskih gubitaka na višim radnim temperaturama. Stakleni valjka spriječava prodiranje prašine i stranih tijela u apsorber. Kroz metalnu cijev apsorbera struji radni fluid (sintetičko ulje, rastopljena sol ili para pod tlakom). Površina apsorbera je zaštićena selektivnim premazom, antirefleksnim premazom koji filtrira infracrveno zračenje, te propušta svjetlost iz vidljivog dijela spektra.
Koncentracijski omjer kolektora
Konkavne površine reflektora su najčešće zaštićene od vanjskih utjecaja reflektirajućim, aluminijumskim premazom ili posrebrenim akrilom, debljine 4 do 5 mm, čime je postignuto da se 98% Sunčevog zračenja odbija prema žarišnoj liniji kolektora. Koncentracijski omjer kolektora c se može izraziti jednadžbom:
c = Ap / Aa
gdje je: Ap - površina prikupljanja Sunčevog zračenja (m2) i Aa - površina apsorpcije (m2)
Za razliku od ravnih sunčevih kolektora (kod kojih je uvek c = 1), kod sustava s sunčevom koncentriranom snagom, ovaj odnos može iznositi i više desetina tisuća, s maksimalnom teoretskom vrijednošću 45 000. Izborom odgovarajućeg koncentracijskog omjera, moguće je postići željenu temperaturu u sustavu, što predstavlja najveću prednost sustava s koncentriranjem Sunčevog zračenja u odnosu na ravne solarne kolektore.
Koncentracijski omjer sustava s paraboličnim kolektorima iznosi od 20 do 100, a radne temperature u sustavu dostižu 400 °C. Da bi se dostigle navedene vrijednosti koncentracijskog omjera, kolektori stalno prate kretanje Sunca tokom dana, čime se osigurava neprestano fokusiranje Sunčevih zraka na linearni apsorber.
Sustav za praćenje položaja Sunca
Kako se tokom dana položaj Sunca na nebu mijenja, tako se stalno mijenja i najpovoljniji kut pod kojim Sunčeve zrake padaju na površinu reflektora. Usled toga, neophodno je ugraditi sustave za praćenje položaja Sunca, kako bi se dobio što veći stupanj iskorištenja pretvorbe dozračene Sunčeve energije, iako ovi sustavi predstavljaju najveći činilac u vrlo visokim cijenama sunčevih termoelektrana. Stalno praćenje kretanja Sunca se ostvaruje pomoću:
O intenzitetu kretanja kolektora dovoljno govori podatak da je zahtijevana točnost praćenja kretanja Sunca u granicama dijela stupnja kuta. Sustav koncentrirajućih paraboličnih sunčevih kolektora, sastoji se od velikog broja paralelnih, uzdužnih, paraboličnih reflektora, postavljenih najčešće, uzdužnom osi po liniji sjever - jug, koji čine sunčevo polje, koje zahtijeva značajan prostor za ugradnju. Bez obzira na ogromnu površinu koju zauzima sunčevo polje, ovi visokoprecizni optički uređaji su postavljeni sa milimetarskom preciznošću.
Sunčeva termoelektrana Andasol
Njemačka tvtka Solar Millenium je izgradila prvu sunčevu elektranu, na području europskog kontinenta, Andasol, u južnoj španjolskoj provinciji Granada. Sunčevo polje se sastoji od 209 664 parabolična reflektora, koji zauzimaju površinu od 510 120 m2, i proizvodi 150 GWh/god., što je dovoljno za snabdijevanje 200 000 kućanstava.
Obzirom da su kolektori postavljeni uzduž pravca sjever –jug, oni prate kretanje Sunca od istoka do zapada. Pomjeranje kolektora je stalno, a najveći kosinusni gubitak (Lambertov zakon) je u podne, a najmanji u jutarnjim i kasnim popodnevnim satima.
Praćenjem kretanja Sunca i reflektiranjem Sunčevog zračenja na apsorber, radni fluid se zagrijava i cirkulira kroz sustav cijevi, prenoseći akumuliranu toplinsku energiju, u izmjenjivaču topline, na drugi fluid. Pregrijana para nastala na taj način, odvodi se u parnu turbinu stvarajući moment, koji služi za stvaranje električne energije u električnom generatoru. Pregrijana para se nakon izlaska iz generatora hladi u izmenjivaču topline, koji je povezan sa rashladnom kulom.
Skladištenje toplinske energije
Međutim, zbog velikih promjena intenziteta Sunčevog zračenja, kao i zbog male gustoće energetskog fluksa, često je neophodno akumuliranje (uskladištenje) energije. U sustavu za skladištenje topline, se skuplja energija za vrijeme Sunčanih perioda, odnosno crpi se energija u periodima kada Sunčevog zračenja uopšte nema ili ga nema dovoljno. Ukoliko je Sunčevo zračenje intenzivno, solarno polje istovremeno stvara dovoljnu količinu energije za pokretanje generatora električne energije i za uskladištenje energije u sustavu za skladištenje toplote, koji omogućava rad generatoru i nekoliko sati nakon zalaska Sunca, čime se povećava stupanj iskorištenja sustava s koncentriranim Sunčevim zračenjem. U sustavu za skladištenje topline, navedenog postrojenja, radni fluid je rastopljena sol (60% NaNO3 i 40% KNO3), koja cirkulira između "rezervoara toplog fluida" (temperature ~380 °C) i " rezervoara hladnog fluida" (temperature ~280 °C). Svaki od rezervoara je promjera 15 m, visine 14 m i može da uskladišti 28 500 tona radnog fluida. U toku noći i za vrijeme oblačnih dana, sustav može snabdijevati električnom energijom korisnike 24 sata, odnosno oko 7,5 sati nakon prestanka djelovanja Sunčevog zračenja, ukoliko je sustav pravilno dimenzioniran. Postojeći sustavi s paraboličnim kolektorima obično stvaraju oko 100 kWh/god. električne energije po m2 površine kolektora.
Ostale primjene paraboličnih kolektora
mini|desno|250px|Pogled iz zraka na sunčevu termoelektranu SEGS III–VII, koja je smještena u mjestu Kramer Junction ([[Kalifornija, SAD).]] mini|desno|250px|Pogled na sunčevu termoelektranu SEGS III–VII.
Sunčevi sustavi s paraboličnim kolektorima za zagrijavanje vode
Toplinsko djelovanje Sunčevog zračenja predstavlja veoma pogodan izvor energije za grijanje potrošne vode, u domaćinstvima, industriji, turizmu i dr. Kod uobičajenog sunčevog sustava s paraboličnim kolektorima za dobijanje tehnološke vode ili sanitarne potrošne vode u industrijskim, turističkim, sportskim, medicinskim, vojnim i drugim objektima, temperatura radnog fluida u sustavu iznosi 271 °C, a temperatura vode na izlazu iz sustava između 49 °C i 82 °C. Ovisno o klimatskih uvjetima, radni fluid u ovom sustavu je voda ili tekućina na bazi antifriza. Temperatura radnog fluida u "rezervoaru toplog fluida" je oko 93 °C. Iskorištenje sustava s PTC kolektorima za zagrijavanje vode je najveća kada temperaturna razlika (između radnog fluida na ulazu u sunčevo polje i radnog fluida na izlazu iz sunčevog polja u ekspanzionu posudu) iznosi 33 °C.
Sunčevi sustavi s paraboličnim kolektorima za klimatizaciju zraka
Korištenje sunčeve energije u sustavima za klimatizaciju zraka predstavlja novu i skupu tehnologiju koja je još uvek u fazi ispitivanja. Ne treba, međutim, zanemariti činjenicu, da se najveći zahtijevi za hlađenjem objekata poklapaju sa najvećim intenzitetom Sunčevog zračenja. Apsorpcioni rashladni uređaj u postrojenju za klimatizaciju zraka, koristiti vrelu vodu (vodenu paru) iz izmjenjivača topline, koji je povezan sa PTC kolektorima. Apsorpcioni rashladni sustav kao radni fluid koristi smjesu voda - litijev bromid. Litijev bromid je apsorpcijski, a voda u području podtlaka rashladni fluid. Zimi, kad ne postoji potreba za hlađenjem objekata, akumulirana energija iz spremnika se isporučuje sustavu za zagrijavanje prostorija.
Sunčevi sustavi s paraboličnim kolektorima za zagrijavanje prostorija
Korištenje sustava za koncentriranje Sunčevog zračenja s paraboličnim kolektorima moguće je u sustavu daljinskog grijanja i u mnogim industrijskim postupcima, pri čemu se stvara dovoljna količina tople vode za grijanje prostorija, kuhanje, pasterizaciju, sterilizaciju i slično. Kada temperatura radnog fluida iz sunčevog polja pređe vrijednost temperature vode u izmenjivaču topline za neku određenu vrijednost, uključuje se rad cirkulacijske pumpe, koja potiskuje fluid kroz cijevi. Ohlađeni radni fluid se ponovo vraća u PTC kolektore na dogrijavanje.
Sustavi s koncentriranim Sunčevim zračenjem s paraboličnim kolektorima uglavnom predstavljaju hibride (mješovite sustave), što znači da za vrijeme smanjenog Sunčevog zračenja, hibridni sustavi koriste izgaranje fosilnih goriva za dogrijavanje sunčevog izlaza. Navedeni sunčevi sustavi mogu također biti spojeni s postojećim termoelektranama.
Postojeće elektrane
Sunčeve termoelektrane s paraboličnim kolektorima predstavljaju tehnologiju koja se uspješno koristi od 1985. U komercijalnoj upotrebi je devet sunčevih polja postrojenja sunčeve termoelektrane SEGS, koje su smještene u pustinji Mohave, Kalifornija (SAD), kao i prva sunčeva termoelektrana u Europi, sunčeva termoelektrana Andasol, koja je puštena u pogon početkom studenog 2008. Do sada je na ovaj način stvoreno preko 12 milijardi kWh električne energije, što je dovoljno za opskrbu električnom energijom 12 milijuna ljudi.
Prema podacima Američke organizacije SECO (engl. State Energy Conservation Office) manje od 3% površine Sahare pokrivene sustavima s Sunčevim koncentriranim zračenjem, bi bilo dovoljno da zadovolji svjetske potrebe za električnom energijom. Glavni problem ove ideje je naravno, elektroenergetski sustav, pa se predlaže ulaganje u jedinstvenu europsku mrežu, koja bi bila sposobna da energiju iz obnovljivih izvora prenese do svih zemalja EU. Predviđa se da bi za ostvarenje ovog ambicioznog cilja Europska Unija trebala do 2050. izdvajati oko milijardu eura svake godine.
Stredné Plachtince
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 653 stanovnika.
Monika Foster
Monika Foster (Monica Foster; rođena 7. januar 1979) je američka porno glumica. Foster je debitovala kao glumica u industriji pornografije 2008. kada je imala 29 godina.
Memmenano, Arezzo
Memmenano je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 202 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 396 m.
Pino
Pino ima više značenja:
Los Bambúes, Altamirano
Los Bambúes je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Altamirano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 303 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 765 m.
El Tecolote, Tepatitlán de Morelos
El Tecolote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tepatitlán de Morelos.
Franklin County, Nebraska
je okrug u američkoj saveznoj državi Nebraska.
El Tecolote, Tepatitlán de Morelos
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2047 m.
Franklin County, Nebraska
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 3.225, što je 349 (-9,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Palazzine, Rovigo
Palazzine je naselje u Italiji u provinciji Rovigo, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Rambona Zona Mari, Macerata
Rambona Zona Mari je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 170 m.
Paso de Limón, Pajacuarán
Paso de Limón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Pajacuarán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1543 m.
Al Marāfi‘, Hajjah
Al Marāfi‘ je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 256 m.
Sabljak Selo
Sabljak Selo je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ogulina, Karlovačka županija. Na Zagorskoj Mrežnici koja protječe naseljem 1959. godine izgrađena je brana po kojoj je akumulacija nazvana, tj. jezero Sabljaci.
La Ratonera, Cuquío
La Ratonera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Cuquío.