cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clover Hill, Maryland
Klover Hil je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
Demografija
Po popisu iz 2000. godine broj stanovnika je 3.260.
Cherli, Alessandria
Cherli je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 288 m.
Carretto, Brescia
Carretto je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 230 m.
Deuri
Deuri su jedino ilirsko pleme iz salonitanskog konventa kojima nauka još uvijek nije odredila prebivalište. Malo pleme, ali veliki naučni problem. Prvi ih spominju rimski istoričari iz carskog doba, Plinije i Klaudije Ptolomej.
Jedini siguran podatak Plinijeva popisa je da su Deuri bili najmanje pleme u konventu sa svega 22 dekurije (izmedu 4 000 i 5 000 duša), dakle oko 15 puta manje od Delmata, a oko deset puta (manje) od Mezeja. Iz toga se zaključuje da su držali neku manju zatvorenu geografsku oblast, kakve su bile, na primjer, Petrovačko polje, Kupreška visoravan i neke druge. U ovom nam pitanju ne pomažu ni podaci drugog pisca iz carskog doba Ptolemeja, čija topografija i etnografija Dalmacije trpe od brojnih nedosljednosti. Ove proturječnosti mogu se tumačiti njegovom metodom rada, naime ekscerpiranjem iz raznih starijih (grčkih) i mlađih (rimskih) izvora.
Pretpostavlja se da su živjeli na Petrovačkom polju ili možda u dolini Vrbasa i Plive. Čini se da lokalizacija Deura u dolinu Vrbasa nije baš najsretnija. Jer, ako bi se locirali oko Bugojna, gdje je smješten municipium Bistuensium, municipij koji je pokrivao prostrani teritorij (Travničko polje, Donji Vakuf, Bugojno i Gornji Vakuf, eventualno i gornju Ramu), tada bi Deuri, u stvari pripadali desitijatskom savezu, koji je bio razbijen u ratu 6.do 9. g. n. e. To bi značilo da su Deuri, u stvari, pripadali naronitanskoma a ne salonitanskom konventu, gdje ih navodi pouzdani Plinije. Osim toga, smatra se da bi područje gornjeg Vrbasa i Plive s obzirom na veličinu njihove populacije (tj.Deura) od 22 dekurije (Plinije), bilo za njih preširoko. Sve to navodi na zaključak da Deure, mada s rezervom, u duhu teorije o „zatvorenim geografskim cjelinama" treba locirati na Petrovačko polje.
Očito je bio u pitanju manji teritorij, izdvojen od ostalih, a dobro naseljen, kakvo je Petrovačko polje, što bi, uz to, odgovaralo i brojnosti njihove populacije. Dobru naseljenost potvrđuje činjenica da u Petrovačkom polju postoji oko 42 gradine. Neka od njih je možda i ilirski grad Seretion koji spominju rimski izvori u opisu borbi prilikom slamanja posljednjeg ilirskog otpora iz 9. god. n.e. Petrovačko polje je uz to izdvojeno i svojim reljefom, što je mogao biti i razlog što se tako mala društvena zajednica očuvala još i u carsko doba, te se razvijala i dalje.
Gubitak samostalnosti
Kao i većina ilirskih zajednica, Deuri su izgubili samostalnost nakon Oktavijanovih ilirskih ratova. Društvena se organizacija plemenske zajednice dolaskom Rimljana nije bitnije izmijenila. I dalje su nastavili živjeti u okvirima svoje teritorijalne zajednice civitas, dakle pod vodstvom svojih prvaka (principes, praepositil), ali pod nadzorom rimskih prefekata, kao i ostala ilirska plemena. Čini se da je centar peregrinske civitas bio oko Kolunića i Revenika (Gradina u Koluniću, Gradić na Žutoj glavici i Kadinjača, oboje u Reveniku). Koliko je poznato, prvi peregrini su rimsko građansko pravo stekli početkom 2. st.
Vidi još
Gradine kod Bosanskog Petrovca
Las Ardillas, Unión de San Antonio
Las Ardillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1808 m.
Gramolazzo, Lucca
Gramolazzo je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
2-Akrilamido-2-metilpropan sulfonska kiselina
2-Akrilamido-2-metilpropan sulfonska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 207,247 Da.
Mauvaise Graine
Wilderu, koji je također sudjelovao u pisanju scenarija, ovo je bio režijski debi. Film je snimio nedugo nakon što je emigrirao iz Njemačke uslijed dolaska nacista na vlast. Prema Wilderovom sjećanju, film je sniman u izuzetno teškim uvjetima - na autentičnim lokacijama umjesto studija te je kasnije tvrdio da je svojim stilom i tonom predstavljao "Novi val četvrt vijeka prije nego što je Novi val postao poznat". Wilder je prije same premijere filma emigrirao u Hollywood gdje će, nakon što se uspio nametnuti kao uspješan scenarist, svoj sljedeći film režirati tek osam godina kasnije.
Miroslav Trifunović
Miroslav Trifunović (Dronja; 1894 — 1945) je bio general u vojsci Kraljevine Jugoslavije i četnički komandant Srbije u Jugoslovenskoj vojsci u Otadžbini tokom Drugog svetskog rata.
Borio se u sadejstvu sa Nemcima i kvislinškom vladom protiv partizana.
Predratna biografija
Rođen je u Kragujevcu 1894. godine.
U Prvom svetskom ratu se kao omladinac borio na položajima oko Kajmakčalana i posle rata je odlikovan ordenom Karađorđeve zvezde sa mačevima. Vojnu akademiju je završio u Beogradu 1925.
U čin brigadnog generala unapređen 1938. godine. Završio je i generalštabnu pripremu. Pre rata radio jedno vreme i na Vojnoj akademiji kao predavač. Držao je predmete "Taktika" i "Pešadijska obuka". Napisao nekoliko značajnih knjiga o pašadijskom načinu ratovanja.
Pred početak rata odlikovan je Karađorđevom zvezdom sa mačevima II stepena.
Zabavni park
Zabavni park ili Tematski park je naziv za velike parkove, na periferiji većih gradova, koji svojom arhitekturom i kojekakvim atraktivnim mašinerijama, životinjama i izlošcima, služe za zabavu i razonodu, najširoj publici. Kako su ljudi kao i svi sisavci znatiželjne životinje, njihov se predmet zabave stalno mijenja, jer im sve staro brzo dosadi.
Miroslav Trifunović
Drugi svetski rat
U Aprilskom ratu, bio je intendantski komandant u 3. armiji pod komandom generala Milana Nedića. Po zauzeću Skoplja, povlači se pravcem Niša, a po kapitulaciji krio se u oblasti Toplice.
Komandant četnika u Srbiji
U leto 1941. stavlja se pod komandom pukovnika Draže Mihailovića i dobija zadatak da organizuje prostor Srbije. Nakon naimenovanja Draže Mihailovića za armijskog generala, general Trifunović dobija direktivu da uspostavi organizaciji JVuO na prostoru Trstenika i Vrnjačke Banje.
Zabavni park
Historija
Pravi procvat zabavni parkovi doživjeli su krajem 19. vijeka, a poticaj su im bile prve svjetske izložbe koje su privukle enormni broj posjetioca.
Miroslav Trifunović
Komandant četnika u Srbiji
Po organizaciji prvih korpusa, general Trifunović je postavljen za delegata Štaba Draže Mihailovića u Srbiji oktobra 1942. i istovremeno je naimenovan za komandanta Srbije sa ovlašćenjem da rešava pitanje svih korpusa. Na dužnosti komandanta Srbije koristio je sledeća konspiratvna imena: Tajfun, Asen, Čika Marko, Blac, Doktor Onja, Ditrih, Titanik i Hans, prilikom slanja šifrovanih radio-poruka.
Bâtie-Montgascon
Bati Mongaskon je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi La Tur di Pen.
Zabavni park
Historija
Tako je nakon Svjetske izložbe u Beču 1873. na istom prostoru izrastao zabavni park Prater sa karuselima, streljanama i sličnim ondašnjim velikim atrakcijama.
Miroslav Trifunović
Komandant četnika u Srbiji
Za vreme boravka Vrhovne Komande u Crnoj Gori u leto 1942. general Trifunović je uspeo da organizuje 35 korpusa i 4 velike grupe korpusa koje su se tada nalazile u Srbiji. Legalizovao se kod kvislinške vlade Milana Nedića još početkom 1942. i ostao je legalizovan sve do partizanskog proboja u Srbiju.
Zabavni park
Historija
Nakon Svjetske izložbe održane u Chicagu 1893. kad je kao atrakcija izložen divovski kotač-vrtuljak nastao je val osnivanja zabavnih parkova, čiju su izgradnju financirale trolejbuske kompanije kako bi povećale broj putnika vikendom. Najpoznatiji park iz tog vemena bio je onaj na njujorškom Coney Islandu. Nakon Drugog svjetskog rata i izgradnje prvog Disneylanda, počela je prava utrka u izgradnji što većih i što skupljih parkova, jer su jedino oni mogli zadovoljiti ukus sve izbirljivije i razmaženije publike.
Miroslav Trifunović
Bitka za Srbiju
Po naređenju Draže Mihailovića su u toku aprila i maja 1944. godine je održan niz sastanaka između četničkog komandanta Srbije generala Trifunovića, Živka Topalovića i Predraga Rakovića, s jedne strane, i gestapovca Rudolfa Šterkera, Milana Aćimovića i Dimitrija Ljotića, Ilije Mihailovića, s druge strane, u selima Vranići, Trbušane i Brđane na kojim je došlo do sporazuma o vođenju zajedničkih operacija protiv partizana i liferovanju oružja četnicima od strane Nemaca.
U jednom njemačkom dokumentu, datiranom 11. aprila 1944, ukazuje se na razgovor između generala Hansa Felbera i specijalnog izaslanika Ministarstva inostranih poslova za Jugoistok, Hermana Nojbahera. U dokumentu se navodi:
U toku partizanskih borbi za oslobođenje Srbije, general Trifunović je 17. maja 1944. učestvovao na sastanku sa Dimitrijem Ljotićem, šefom fašističke organizacije Zbor, i njegovim sekretarom Boškom Kostićem, u blizini Gornjeg Milanovca. Tada je napravljen sporazum za formiranje zajedničkog nacionalnog fronta u Srbiji radi borbe protiv partizana na njemačkoj strani. Razgovori su trajali tri dana. Kao rezultat pregovora Trifunovića i Ljotića, trebao je da usledi sastanak između Mihailovića i Ljotića, ali do njega nikad nije došlo.
Na završnim pregovorima sa ljotićevcima, Miroslav Trifunović je izdejstvovao da se Srpska državna straža i Srpska granična straža transformišu u Srpski udarni korpus (SDK) za borbu protiv partizana. Početkom septembra na sastancima između predstavnika kvislinške vlade i kvislinških vojnih formacija sa predstavnicima JVuO, najpre u Beogradu 2. septembra 1944, potom u Pranjanima pokraj Čačka, doneta je odluka o objedinjavanju svih domaćih antipartizanskih snaga i njihovom ulasku u sastav JVuO. U dogovoru sa generalom Miroslavom Trifunovićem, Mihailovićevim komandantom Srbije, jedinice Srpske državne straže (SDS) i Srpske granične straže (SGS) 6. oktobra 1944. okupile su se u Jagodini. Tu je od tih jedinica formiran Srpski udarni korpus (SUK) sa tri divizije. Ove formacije od 6. septembra 1944. nalaze se pod komandom štaba komandanta Srbije, generala Trifunovića.
Povlačenje u Bosnu
Zajedno sa Nemcima general Miroslav Trifunović se povlačio sa četničkim snagama iz Srbije u Bosnu. Tokom novembra 1944. trupe generala Trifunovića učestvuju u proboju Armijske grupe E kroz Sandžak i istočnu Bosnu. Pravac proboja četničke glavnine išao je od Kraljeva preko Raške, Novog Pazara, Sjenice, Prijepolja i Pljevalja ka Bosni, uz učestale sukobe sa NOVJ i gubitke. 11. novembra Komanda Grupe armija »E« izveštava da se general Miroslav Trifunović s 18.000 četnika kreće u pravcu Foče štiteći bokove njemačkim trupama.
Takođe, njemački izvori navode da je u tom periodu došlo i do neuspješnih pregovora između generala Trifunovića i albanskog kvislinškog vođe Džafera Deve o bezbjednom prolasku četničkih trupa:
I u narednim mjesecima nastaviće general Miroslav Trifunović održavati kontakte sa okupacionim jedinicama, prevashodno u cilju dobijanja municije za borbu protiv Jugoslovenske armije:
Krajem decembra 1944. general Miroslav Trifunović došao je u Mihailovićev Štab u Bosni i u njemu je ostao do kraja. 24. januara 1945. godine general Trifunović je tražio od svog čoveka pod pseudonimom "Maus" (pukovnik Gojko Borota) da im Nemci dostave bacače plamena:
Poginuo je u bici na Zelengori protiv Jugoslovenske armije 13. maja 1945. godine. Porazom na Zelengori četnička vojska je prestala da postoji.
Algonquian
mini|Rasprostranjenost porodice Algonquian. Algonquian (privatni kod: algo) je velika jezična porodica indijanskih jezika, bivša članica bivše porodice Algonquian-Wakashan, danas se vodi pod Veliku porodicu Macro-Algonquian. Obuhvaća oko 50 jezika
Članovi ove jezične zajednice nastanjuju predjele uz atlantsku obalu Sjeverne Amerike od poluotoka Labrador, i na jug do Pamlico Sounda. Druga velika grupa živi u krajevima oko Velikih jezera i kroz južnu Kanadu, i treća na Sjevernim velikim prerijama. Obuhvaća jezike i dijalekte:
San Francisco el Vado, Santa María Chimalapa
San Francisco el Vado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chimalapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
El Recuerdo, San Fernando
El Recuerdo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 41 m.
Enrique Jefris, San Vicente Tancuayalab
Enrique Jefris je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Vicente Tancuayalab.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
El Manzano, Tuzantla
El Manzano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 730 m.
El Pensamiento, Soledad de Doblado
El Pensamiento je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Trierweiler
Trirvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 103 opštinska središta okruga Trir-Sarburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.530 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7235137.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Trir-Sarburg Trirvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Trir-Sarburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 290 metara. Površina opštine iznosi 18,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.530 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 192 stanovnika/km².
Diamond, Illinois
Dajmond je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.527, što je 1.134 (81,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dušan Lajović
Dušan Lajović (30. jun 1990. Beograd, SFRJ) je srpski profesionalni teniser.
Najbolji plasman na ATP listi mu je 23. mesto u pojedinačnoj konkurenciji od 29. aprila 2019, a trener mu je Hoze Perlas. Pre svega igra na čelendžerima, a od 2014. sve češće na ATP turnirima.
Pošto je pobedio prvog nosioca u kvalifikacijama, Denisa Istomina, plasirao se u glavni žreb Kup Kremlja, gde je u prvom kolu izgubio od 6. nosioca Dmitrija Tursunova.
Na turniru u Sankt Peterburgu nakon kvalifikacija koje je prošao, uspeo je da stigne do četvrtfinala nakon pobeda nad Žeremi Šardijem i Dudijem Selom.
Učinak na turnirima u pojedinačnoj konkurenciji
2014. godine na Otvorenom prvenstvu Francuske, drugom Grend slemu u sezoni Dušan Lajović je stigao do svoje prve osmine finala u karijeri. Izgubio je od Rafaela Nadala, tada svetskog broja jedan.
Merca, Messina
Merca je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Río Salinas, Marqués de Comillas
Río Salinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Marqués de Comillas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 208 m.
Bitka kod Haba
Bitka kod Haba se odigrala za vrijeme križarskih ratova 14. augusta 1119. između križarske vojske na čelu sa jeruzalemskim kraljem Balduinom II na jednoj, i muslimanske vojske na čelu sa alepskim atabegom Ilghazijem na drugoj strani. Do nje je došlo tokom pohoda koji je Ilghazi poduzeo protiv križarske Antiohije, odnosno nedugo nakon bitke na Ager Sanguinisu gdje je potpuno uništena antiohijska vojska. Ilghazi zbog vlastitog pijanstva i nediscipline u svojoj vojsci nije iskoristio trijumf, omogućivši dolazak Balduinove vojske, kojoj se priključile snage Grofovije Tripoli, u pomoć Antiohiji. Sa svojim snagama, koje nisu bile brojnije od uništene antiohijske vojske, Balduin je krenuo razbiti Ilghazijevu opsadu križarskog uporišta Zerdana oko 65 km jugoistočno od Antiohije. Čuvši da je ono ipak palo, Balduin je naredio povlačenje prema uporištu Hab, oko 25 km jugozapadno. Ilghazi i njegove snage su ga napale tokom marša. Tada su koristili uobičajenu tursku taktiku odapinjanja strijela, brzih konjičkih manevara i fingiranog povlačenja kako bi stvorili breše u križarskom rasporedu. Balduin je, međutim, uspio očuvati koheziju svojih snaga i nakon dugotrajnog i izuzetno krvavog okršaja je Ilghazi naredio povlačenje. Poslije bitke su obje strane proglasile pobjedu, ali s obzirom da je Ilghazi morao odustati od osvajanja Antiohije, Balduinova intervencija je na kraju postigla svoj krajnji strateški cilj.
Pređa
Karakteristike
Predena pređa izrađuje se - predenjem koje može biti ručno ili strojno, od kratkih prirodnih ili sintetičkih vlakana. Ona je voluminozna i mekana je na dodir, a iz njezine površine strše kraća ili dulja vlakanca, što zavisi od sistema predenja.
Postoji razlika između češljane pređe, koja ima relativno glatku površinu i grebene pređe koja je dlakavija. Pređa može biti jednonitna ili višenitna, u slučaju kad su dvije ili više sastavnih niti višenitne pređe međusobno čvrsto uvijene, zovu se - konac. Međusobnim uvijanjem dvaju ili više konaca dobija se pređa kordne konstrukcije.
Od stupnja uvijanja ovisi koliko će biti čvrsta pređa, nižim se pravi mekša, tako se pređa za tkanje više uvijaju da budu su čvršće, glađe i kompaktnije, od onih za pletenje.
Filamentna pređa izrađuje se od filamentnih vlakana, koja su velike duljine pa ih nije potrebno upredati, već se istovremeno s namatanjem u završnoj kemijskoj fazi ispredanja, tek vrlo malo uvijaju. Može se sastojati samo od jednoga vlakna, tad se zovu monofilamenti, takva je naprimjer svila, ili od više njih. Glatke filamentne pređe za tekstilnu industriju se najčešće teksturiraju (kovrčaju), da im se povećava voluminoznost, mekoća, rastezljivost i elastičnost.
Efektne pređe (ili Teksturirane pređe su one koje imaju raznorazne reljefne efekte, odnosno teksture i bolju termoizolaciju. To se postiže vidljivim promjenama debljine, ili različitim drugim nejednolikostima, od slabo uvijenih dijelova, do pojačanih, i na brojne druge načine. Neke su pređe jezgraste konstrukcije; kod njih je središnja nit (jezgra) obavijena nekom drugom niti, kao kod srme kod koje pamučnu ili lanenu jezgru obavija zlatna ili srebrna nit.
Flora (biljke)
Florina (latinski flos cvijet), biljni svijet uopće, za razliku od faune – životinjskog svijeta. Posebno, skup biljnih svojti pojedinog dijela Zemljine površine (kontinenta, geografskog područja, zemlje, oblasti) ili nekog određenog vremenskog razdoblja u prošlosti Zemlje, odnosno geološkog sloja, npr.: flora Evrope, flora Balkana, flora devona, flora karbona ili onaj biljni svijet koji se prilagodio životu u jednoj određenoj sredini, npr. morska flora, bakterijalna flora mlijeka, intestinalna flora. Prema sistematskoj pripadnosti pojedinih biljnih svojti govori se npr. o flori bakterija, flori alga, o vaskularnoj flori. S obzirom na množinu biljnih svojti govori se o područjima s više ili manje bogatom florom. Osobitim bogatstvom biljnih tipova odlikuje se npr. flora Balkanskog poluotoka. S genetskog se geografskog stajališta flore pojedinih dijelova Zemlje najbolje karakteriziraju flornim elementima.
Proučavanjem flore pojedinih područja bavi se geobotanika.
Kuna ribolovac
Kuna ribolovac (Martes pennanti) sjevernoamerička je kuna, pripadnik roda Martes. Kuna ribolovac okretna je na drveću te ima vitko tijelo koje joj omogućava potjeru plijena čak i u šupljinama drveća ili podzemnim jazbinama. Unatoč njenom imenu, ova vrsta rijetko se hrani ribom; ime vjerojatno dolazi od francuske riječi fichet, koja se odnosi na krzno europskog običnog tvora.
Rasprostranjenost
Kuna ribolovac šumska je životinja i najčešće ju pronalazimo u crnogoričnim ili miješanim šumama s visokim, trajnim krošnjama. Izbjegavaju otvorena područja. Vrsta je samotnjačka, izuzev za vrijeme parenja.
Kunu ribolovca pronalazimo od Sierra Nevade u Kaliforniji do Apalačkog gorja u Zapadnoj Virginiji te prema sjeveru Nove Engleske, kao i južne Aljaske i preko većeg dijela Kanade. Kune ribolovci prisutne su i u Stjenjaku, iako u manjem broju, jer je veći dio populacija rezultat ponovnog uvođenja u okoliš.
Obilježja
Krzna kune ribolovca tamnosmeđe su boje, s crnim repom i udovima; neke jedinke imaju kremasto obojen uzorak krzna na prsima. Sva četiri uda imaju po pet prstiju s pandžama koje se mogu uvući. Sposobne su zaokrenuti stražnje šape za 180 stupnjeva, pa su u mogućnosti silaziti s drveća glavom prema tlu.
Odrasle jedinke teže između 2 do 7 kilograma, dok duljina njihova tijela iznosi između 65 do 125 centimetara. Mužjaci su otprilike dvostruko veći od ženki. Najmanja zabilježena težina ženke iznosila je 1.4 kilograma, jedva teža od većine ostalih pripadnika roda Martes, dok su zabilježene težine mužjaka iznosile i do 9 kilograma, što je najveća težina zabilježena u rodu.
Kružni uzorak krzna na središnjem jastučiću stražnjih šapa obilježava plantarne žlijezde koje otpuštaju karakterističan miris, za koji se vjeruje da vrsti služi za komuniciranje tijekom sezone parenja. Kune ribolovci poznate su po jednom od svojih glasanja, koje zvuči poput vriska djeteta, te ga se često može zamijeniti kao nečiji poziv upomoć.
Pare se tijekom proljeća i podižu mlade tijekom ranog ljeta.
Lov i prehrana
Kune ribolovci su samotnjački lovci. Hrane se prvenstveno zečevima, vjevericama, miševima, rovkama, ježevima i ponekad domaćim životinjama. U njihovu prehranu uključuju se i male ptice, bobičasto i ostalo voće, kao i jelen u obliku strvine. Kune ribolovci ponekad se hrane i pticama koje se gnijezde na tlu, poput lještarki i purana, jer su jaja i ptići ovih ptica lake mete.
Razmnožavanje
Ženke ove vrste postaju spolno zrele i počinju se pariti s navršenom godinom života. Vrijeme parenja započinje krajem veljače i završava krajem travnja. Dolazi do odgađanja implantacije oplođene jajne stanice od deset mjeseci, čime dolazi do gestacijskog perioda u trajanju od jedne godine. Mladunčad dolazi na svijet u jazbinama visoko u šupljinama drveća.
Lukićevo
Lukićevo, je naselje grada Zrenjanina u Srednjobanatskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 2077 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2196 stanovnika).
Istorija
U Pećkom katastigu se među imenima srpskih naselja u Banatu spominje naselje "Martinci" kod Bečkereka. Pošto su prilozi za obnovu Pećke patrijaršije prikupljani prvi put 1660. godine, zabeleženo je u katastigu da su kaluđeri odseli u varoši Bečkerek, a da su priložnici došli iz mesta po imenu Martinci. Drugi put, 1666. godine su kaludjeri ponovo odseli u varoši Bečkerek, a priložnici su dolazili iz mesta po imenu Martinci i manastira Drenovac. Kako u okolini nema mesta koje ima slično ime, a kako deo seoskog atara još od davnina nosi ime Martinica, to ukazuje da su Srbi na prostorima današnjeg Lukićeva živeli još polovinom 17. veka. Nije poznato kakvo je to naselje bilo i koliko je imalo stanovnika, ali uzimajući u obzir da su u to vreme u Banatu postojale mnogobrojne srpske naseobine sa pretežno nomadskim karakteristikama, moguće je da je, zbog toga što ovo područje nije bilo pod močvarom, zelenilo pašnjaka privlačilo srpske nomade, koji su se ovde zadržali. To zadržavanje nije bilo kratkotrajno. Imajući u vidu da se naselje spominje u Pećkom katastigu iz 1660-1666. godine, a da se kasnije spominje 1770. godine, može se zaključiti da je to bilo trajno naselje.
Pridošli nemački kolonisti su se bavili poljoprivredom. Početkom Prvog svetskog rata, oni su se masovno odazvali pozivu u borbu protiv sila Antante. Srpska vojska je ušla u selo 17. novembra 1918. godine. Završetkom Prvog svetskog rata i raspadom austrougarskog carstva ovaj deo Banata je ušao u sastav nove države, - Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Promene koje su usledile u školstvu, policiji, sudstvu i bankarskom sistemu su imale ogromne posledice za stanovnike svih naselja sa nemačkim življem. Selo je dobilo naziv Martinica. Javne funkcije u mestu su zauzeli Srbi. Pored toga stanovnici Martinice bivaju pogođeni Zakonom o agrarnoj reformi. Ceo period od 1921. do 1941. godine se može obeležiti kao period borbe za zemlju, mada je kako je vreme odmicalo, većina Nemaca iz sela prihvatalo sudsku odluku i odustajalo od svoje namere da povrati zemlju izgubljenu agrarnom reformom i počeli su da kupuju zemlju u orlovatkskom i botoškom ataru.
Nemačke trupe u Drugom svetskom ratu su ušle u selo 11. aprila 1941, a selo su oslobodili Crvena armija i jugoslovenski partizani 1. oktobra 1944. Posle rata su svi Nemci proterani, a u selo je doseljavano stanovništvo iz Bosne koja su kao učesnici rata, ili kao žrtve ratnih razaranja rešili da napuste zavičaj i krenu u Vojvodinu.
Privreda
Najznačajnija privredna delatnost u Lukićevu je poljoprivreda. U selu postoji sva potrebna infrastruktura, vodovod, nova električna mreža, putevi, gasna mreža, dom kulture, sportski tereni.
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Vanjske veze
<!-{Koordinate|45_20_19_N_20_29_56_E|45° 20' 19" SG Š, 20° 29' 56" IGD}->
Miravalle, Jesús María
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1071 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1870 m.
Vânători, Vânători, Galați
Vânători je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Vânători.
Razdelnik napona
thumb|200px| Slika 1: Naponski razdelnik
Naponski razdelnik je pasivno linearno kolo koje daje izlazni napon, koji je deo ulaznog napona. U okviru ovog kola imamo podelu napona između komponenti, gde je izlazni napon uvek manji od ulaznog.
Razdelnik napona koristi pad napona za stvaranje napona manjeg od izvora napona u određenim tačkama kola. Kolo razdelnika napona najčešće sadrži dva otpornika (ili potenciometra) u rednoj vezi. Vrednosti otpornika zavise od željene vrednosti izlaznog napona i vrednosti ulaznog napona.
Razdelnik napona obično se koristi za dobijanje referentnog napona, a takođe se može koristiti kao prigušnik signala na niskim frekvencijama. U prenosu električne energije, kapacitivni naponski razdelnik se koristi za merenje visokog napona.
Nuevo Paraíso, Marqués de Comillas
Nuevo Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Marqués de Comillas.
Razdelnik napona
Opšti slučaj
Naponski razdelnik naveden na teren je stvorena spajanjem dva električna impedansa u seriji, kao što je prikazano na slici 1. Ulazni napon se primenjuje preko serije impedansi Z1 and Z2 i izlazni napon je preko Z2. Z1 and Z2 može da se sastoji od bilo koje kombinacije elemenata, kao što su otpornik, induktor i kondenzator. Primena Omov zakonu, odnos između ulaznog napona, Vin i izlaznog napona, Vout, mogu se naći: Dokaz: :
Funkcija prenosa (takođe poznat kao Pregrada za 'naponskog odnosa') ovog kola je jednostavno: U principu ova funkcija prenosa je kompleksih, racionalna funkcija od frekvencija.
Primeri
thumb|200px|Slika 2: Jednostavan otporni naponski razdelnik Otporni razdelnik je slučaj gde su obe impedanse, Z1 and Z2, su čisti otpornici (slika 2). Zamenom Z1 = R1 and Z2 = R2 u prethodnom izrazu daje: Ako R1 = R2 onda
Ako Vout=6V and Vin=9V (oba najčešće koriste napon), onda: i rešavanjem koristeći algebre, R2 mora biti dvostruko vrednost R1. Da biste rešili za R1:
Da biste rešili za R2: Svaki odnos Vout/Vin veće od 1 nije moguće. To je, koristeći otpornike kamoli to nije moguće ili obrnuti napona ili povećavaju Vout preko Vin.
Nisko-frekvencijski filtar RC
thumb|200px|Slika 3: Otpornik / kondenzator naponskog razdelnika Uzmite u obzir razdelnik koji se sastoji od otpornika i kondenzatora kao što je prikazano na slici 3. Poredeći sa opštim slučajem, vidimo Z1 = R and Z2 je impedansa kondenzatora, dao Gde je XC reaktanse od kondenzatora, C je kapacitivnost od kondenzatora, j je imaginarna jedinica, a  ω  (omega) je ugaona frekvencija od ulaznog napona. Ovaj razdelnik će onda imati odnos napona:
Proizvod τ (tau) = RC se zove vremenska konstanta kola. Odnos zatim zavisi od frekvencije, u ovom slučaju opadanja kao frekvencija povećava. Ovo kolo je, u stvari, osnovni (prvog reda) niskofrekvencijski filter. Odnos sadrži imaginarni broj, a zapravo sadrži i amplitudu i fazna informacionog filtera. Da biste izdvojili samo amplitude odnos, izračunati na magnituda od odnosa, to je:
Induktivni razdelnik
Induktivni Staklene razdelnik AC ulaz prema induktivnosti:
Jednačina je za ne-interakciju induktora, uzajamna induktivnost (kao u autotransformatoru) će izmeniti rezultate. Induktivni Staklene podeliti DC ulaz prema otpornosti elemenata kao za resistive delitelja iznad.
Kapacitivni razdelnik
Kapacitivni razdelnik ne prolazi DC ulaz. Za AC ulaz jednostavna jednačina je kapacitivna:
Bilo koja struja curenja u capactive elementima zahteva upotrebu generalizovanog izraza sa dve impedanse. Izborom paralelnog R i C elemenata u odgovarajućim proporcijama, ista podela odnos može da se održava preko korisnog raspon frekvencija. Ovo se princip primenjuje u plaćenim osciloskopskim sondama za povećanje propusnog opsega merenja.
Efekat učitavanja
Izlazni napon od napona razdelnik nije fiksna već varira u zavisnosti od opterećenja. Da biste dobili razumno stabilan izlazni napon izlazna struja treba da bude mali deo ulazne struje. Mana ovoga je da je većina ulazne struje se gubi u obliku toplote u delitelja. Alternativa je da koristite regulator napona.
Primene
Naponski razdelnici se koriste za podešavanje nivoa signala, pristrasnosti aktivnih uređaja pojačalima, i za merenje napona. Vitstonov most i multimetar oba uključuju razdelnik napona. Potenciometar se koristi kao promenljivi razdelnik napona u kontroli zapremine radio. Naponski razdelnik se takođe može koristiti sa mikrokontrolerom za merenje otpornosti senzora. Senzor se poveže u razdelnik napona pored poznatog otpornika, poznat je ulazni napon, a izlazni napon se meri, a zatim koristi za određivanje otpor senzora.
Piedra Blanca, Arteaga
Piedra Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2314 m.
Monte Pino, Benevento
Monte Pino je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 237 m.
Carvanno, Brescia
Carvanno je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Borgatella, Bologna
Borgatella je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Los Hornos, General Heliodoro Castillo
Los Hornos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1927 m.
Bitka na Ager Sanguinisu
Pozadina
Do bitke je došlo u kontekstu stalnih teritorijalnih sukoba između novouspostavljenih križarskih država sa međusobno često posvađanim muslimanskim velikašima, formalno podređenim turskom Seldžučkom Carstvu. Iako su seldžučki sultani i abasidski kalifi tokom 1110-ih pozivali na džihad protiv križara, to obično nije imalo nekog naročitog efekta, pa su tako 1115. Ilghazi čak pomagao križarima da zaustave pohod turskog vojskovođe Bursuka koji će završiti bitkom kod Sarmina u kojoj su antiohijski križari na čelu s Rogerom odnijeli pobjedu.
Godine 1118. je, pak, Ilghazi preuzeo vlast u Alepu zahvaljujući savezu Ibn al-Khashshabom, radikalnim šijitskim kadijom koji je godinama propovijedao beskompromisni džihad protiv nevjernika. Iste je godine, pak, Roger napao i zauzeo grad Azaz u blizini Alepa. Shvativši to kao početak križarskog pohoda na vlastiti grad, Ilghazi je sljedeće godine pokrenuo veliki pohod na Antiohiju. Roger se tom pohodu odlučio suprotstaviti vlastitim snagama, iako ga je Bernard od Valencea, latinski patrijarh Antiohije savjetovao da sačeka dolazak pojačanja iz Jeruzalema i drugih križarskih država. Roger se sa svojim snagama ulogorio u prijevoju kraj današnjeg grada Sarmada. Iako je Ilghazi poslao poziv za pomoć damaščanskog emiru Toghtekinu, i on se odlučio sam obračunati s Rogerom. Muslimanske snage su tokom 27. juna uspjele opkoliti Rogerov logor.
Tok bitke
Lokacija Rogerovog logora je bila loše odabrana; dolina je bila pošumljena i okružena strmim uzvisinama, ostavljajući malo prostora za bijeg. Vidjevši da će se morati boriti, Rogerova vojska - koja je brojila 700 vitezova i 3000 pješaka, te određen broj turkopola - formirala se u pet odreda u obliku obrnutog slova "V", dok je šesti čuvao pozadinu. Prije početka same bitke je pred muslimanske vojnike došao Ibn-al-Khashshab. Prema svjedočenju kroničara, vojnici su ispočetka bili zabavljeni prizorom učenjaka kako vitla mačem, ali su, nakon što su odslušali njegov vatreni govor u kojim ih poziva u borbi, sa suzama u očima krenuli jurišati na križare.
Sama bitka je ujutro počela dvobojem strijelaca s obje strane, prije nego što je došlo do sudara glavnih snaga. Iako im je snažan sjeverni vjetar bacao prašinu u oči, križari su ispočetka imali nešto uspjeha potisnuvši muslimane na desnom krilu, ali je njihovo lijevo krilo, među kojima su bili turkopoli, bilo razbijeno. To je omogućilo muslimanima da opkole križarsku vojsku. Nakon što je Roger ubijen ubodom mača u lice, bitka se pretvorila u pokolj. Samo dva viteza su uspjela pobjeći; svi drugi su ubijeni, a tek manji dio je zarobljen, uključujući Rogerovog kancelara Waltera. Razmjeri pokolja su bili takvi da je njena lokacija od križara prozvana "krvavo polje" (ager sanguinis).
Posljedice
Bitka je predstavljala dotada najveću i najblistaviju pobjedu muslimana nad križara, te su je muslimanski kroničari opisali kao primjer "božanske pomoći koja nikada nije pružena islamu prije". Nakon što je potpuno uništio križarsku vojsku, Ilghaziju nije stajalo ništa na putu da zauzme Antiohiju. Međutim, nakon bitke se Ilghazi napio i ostao pijan sljedećih nekoliko dana, što je dovelo do kolapsa discipline u njegovoj vojsci, koja je umjesto da napreduje ostala na mjestu, te su se njeni pripadnici raspršili u potrazi za pljačkom. Ilghazijeve trupe su tada, doduše, uspjeli zauzeti niz antiohijskih tvrđava. Sama Antiohija je, međutim, ostala van domašaja kada je stigla jeruzalemska vojska pod kraljem Balduinom II i u bitci kod Haba natjerala Ilghazija na povlačenje.
Las Peñitas, Unión de San Antonio
Las Peñitas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1868 m.
Solo (muzika)
Solo (eng. solo) je latinska reč koja znači sam, jedini.
Reč solo se odnosi na više stvari:
Solo koji izvodi, interpretira vokalni ili instrumentalni solista može biti bez pratnje (solistička kadenca, solo komad), a može biti i praćen klavirom, gitarom, orkestrom (koncert za neki instrument) ili horom, ili i horom i orkestrom (opera, oratorijum, kantata).
Izvori
<References/>
2-Amino-3-karboksimukonski semialdehid
2-Amino-3-karboksimukonski semialdehid je organsko jedinjenje, koje sadrži 7 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 185,134 Da.
Georgetown, Idaho
Džordžtaun je grad u američkoj saveznoj državi Ajdaho.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 476, što je 62 (-11,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Elizabeta Šeleva
Elizabeta Šeleva (Ohrid, 1961.), je makedonska književna kritičarka, književnica i prevoditeljica.
Rođena je 1961. godine u Ohridu. Profesor je metodologije i šef Odsjeka za komparativnu književnost na Univerzitetu Sveti Ćiril i Metodije u Skoplju. Član je Predsjedništva PEN centra Makedonije do 2000. godine, a Udruženja neovisnih pisaca Makedonije od njegovog utemeljenja 1994. godine. Od 1995. do 1999. godine radila je kao sekretar projekta Makedonske akademije umjetnosti i znanosti "Komparativna studija makedonske književnosti i kulture u 20. stoljeću". Urednica je magazina Naše pismo od 1998. godine. Predaje feminističku literarnu teoriju na Evro-Balkan školi "Rod i politika". Autorica više od 150 tekstova i šest knjiga: Komparativna poetika. Postmodernizam u makedonskoj prozi (1996.), Književnoteorijske studije (1997.), Kulturalni ogledi (2000.), Od dijalogizma do intertekstualnosti (2000.), Zatvorenici dana (2001., e-knjiga), Otvoreno pismo. Studije o makedonskoj književnosti i kulturi (2003.). Na makedonski prevela knjige R. Močnika, G. Tevzadze, K. Poppera i J.B, Dom (2005.).
Autorski tekstovi u Sarajevskim Sveskama
1 Navedeni tekstovi mogu se naći na internetskoj adresi sveske.ba
Benito Juárez Dos, Santa María Chimalapa
Benito Juárez Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Chimalapa.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 93 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 960 m.
El Venado, Mezquitic
El Venado je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Opština Câlnic, Alba
Câlnic je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
La Yerbabuena, Tuzantla
La Yerbabuena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tuzantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 660 m.
Frauenberg (Moselle)
Frauenberg je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Sargemen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 567 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 206 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 2,75 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 203 metara (maksimalnoj 276 m, a minimalnoj 198 m).
Trimbs
Trimbs je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 645 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137102.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Trimbs se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 175 metara. Površina opštine iznosi 4,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 645 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 143 stanovnika/km².
Pridvorica (Šavnik)
Pridvorica je naselje u opštini Šavnik u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 20 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 27 stanovnika).
Demografija
U naselju Pridvorica živi 16 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 51,4 godina (36,3 kod muškaraca i 57,9 kod žena). U naselju ima 8 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,50.
Runco, Treviso
Runco je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
La Perlita, Soledad de Doblado
La Perlita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soledad de Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Wanakah, New York
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.199.
Granaiola di Val Fegana, Lucca
Granaiola di Val Fegana je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
Chiabotto, Alessandria
Chiabotto je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 392 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Kvirin Klement Bonefačić
Dr. Kvirin Klement Bonefačić (Baška, 4. lipnja 1870. - Baška, 28. siječnja 1957.), biskup splitsko-makarski od 30. rujna 1923. do 26. lipnja 1954.
Mladost i školovanje
Rodio se na dan svetog Kvirina, zaštitnika biskupije, po kojem od roditelja Mihovila i Katice dobiva ime. Kršten je 6. lipnja od župnika Petra Dorčića, majčinog brata, svećenika koji je prvi otkrio bašćansku ploču. Pučku tj. osnovnu školu pohađao je u svom rodnom mjestu i u Kukuljanovu, gimnaziju u Senju i Rijeci, gdje je 1890. uspješno položio ispit zrelosti. Teologiju je studirao u Centralnom goričkom sjemeništu od 1890. do 1894. godine. Za svećenika je bio zaređen 15. srpnja 1894. u kapeli nadbiskupskog dvora u Gorici od nadbiskupa Aloizija Zorna. 22. srpnja iste godine slavio je glagoljašku prvu misu u rodnoj Baški.
Odmah kao mladomisnik, po savjetu odgojitelja, poslan je u bečki zavod Augustineum na teološko usavršavanje, koje je trajalo od 30. rujna 1894. do 11. svibnja 1898. godine. Njegov bivši profesor a onda biskup Antun Mahnić pozvao ga je u Krk, još i prije dovršetka i obrane doktorske radnje, da bi mu povjerio službe kojima je svećenik Kvirin Klement postao jedan od njegovih najbližih suradnika. Postaje tako: kapelan stolne crkve, tajnik biskupske kancelarije, tajnik ženidbenog suda i prosinodalni ispitivač kod provedbe Biskupijske sinode u Krku 1902. godine.
Tek nakon održavanja i završetka sinode ponovno se posvetio studiju i završio doktorsku dizertaciju, te je 14. srpnja 1903. promoviran u Beču na čast doktora bogoslovlja, obranivši radnju: „De mutui contractu cum speciali respectu ad historico-moralem evolutionem mutui pecuniarii secundum ecclesiae doctrinam“.
Kulturne i političke aktivnosti
Za vrijeme službovanja u Krku bio je vrlo aktivan na kulturnom i političkom planu te pri radu oko glagoljice i njezine obrane, koji je biskup Mahnić razvio nakon sinode. Određeno vrijeme bio je i upravitelj organizacije Svećenika klanjalaca, koja je tada bila raširena u svim hrvatskim pokrajinama i Sloveniji, te, povezano s time, uređivao je list Sanctissima Eucharistia, od 1902. do 1910. godine. Zalagao se u organizaciji i održavanju euharistijskih susreta na Trsatu i Dubrovniku. Bio je tajnik Staroslavenske akademije u Krku, nadzornik novootvorene tiskare Kurykta a od 1900. do 1904. bio je i urednik službenog lista Krčke biskupije Acta Curiae Veglensis.
1904. godine biskup Antun Mahnić imenovao je mladog dr. Bonefačića župnikom i dekanom u Malom Lošinju, gdje ostaje punih 14 godina. Time mu je povjerio najveću i, zbog političkih motiva, najzahtijevniju župu biskupije. Župnikovao je revno, dostojanstveno i mirotvorno, uslužan i prijazan prema svakome. Požrtvovno razvijajući dušobrižničku djelatnost privlačio je ljude Crkvi i sakramentima. Povrh župničko dekanske službe obavljao je od 1910. do 1918. godine i službu privremenog vjeroučitelja u nautičkoj školi. Za vrijeme 1. svjetskog rata bio je u upravi Pučke kuhinje i vojni dušobrižnik. 12. prosinca 1908. imenovan je članom Consilium vigilantiae a 31. prosinca 1909. imenovan je, u 39. godini, počasnim kanonikom krčke katedrale.
Sukobi sa talijanskim vlastima i komunistima
Poslijednjih godina habsburške monarhije istaknuo se kao promicatelj u obrani nacionalnih hrvatskih prava u Malom Lošinju. Surađuje u uređivanju političko-gospodarstveno-informativnog lista Pučki prijatelj. Krajem 1918. župu Mali Lošinj morao je napustiti prisilno, ne po biskupovom dekretu, nakon što su talijanske vojne vlasti zauzele otok. Bio je silom konfiniran u Bašku 4. siječnja 1919. godine.
Talijanima je smetao i u Baški. Međutim dr. Bonefačić je smatrao da svatko mora ostati uz svoj narod, do krajnjih granica mogućnosti, pa je u Baški preuzeo upravu župe 1920. i 1921. godine, kad su Talijani odveli i zarobili u Trstu župnika popa Mata Milovčića. Tu je doživio poznati Krvavi Božić 1920. godine. Tada su, neposredno pred božićnu veliku misu, u župnu crkvu provalili D’Annunzievi arditi, tražeći da misi na latinskom a ne na staroslavenskom. Nakon što je kategorički odbio u glagoljaškoj župi misiti na latinskom došlo je do sukoba između ljudi i ardita. Poginulo je troje mještana a dr. Bonefačić morao je barkom pobjeći u Senj. Nakon povratka župnika iz zatočeništva bio je vjeroučitelj u osnovnoj-pučkoj školi u Baški.
Dr. Bonefačić imenovan je splitskim i makarskim biskupom od pape Pija XI. 6. lipnja 1923. godine. Zaređen je za biskupa u zagrebačkoj katedrali 2. rujna od zagrebačkog nadbiskupa Antuna Bauera i suposvetitelja Josipa Marušića, biskupa Senjsko-modruškog i Jeronima Milete, biskupa Šibenskog. Dana 30. rujna iste godine svečano je ustoličen u svojoj novoj biskupiji.
Za vrijeme svoga dugog 31-godišnjeg biskupovanja posebnu brigu vodio je o svećenicima, svečenićkom pomladku, intelektualnoj i duhovnoj formaciji. Poticao je svećenike na brigu za Božje stado i konkretno karitativno djelovanje. Vjernike je vrlo istančano naučavao preko propovijedi, govora i redovitih korizmenih pastoralnih poslanica. Tako je na primjer njegova pastirska riječ iz 1928. i danas vrlo aktualna. U korizmenoj poslanici govori o slobodi kao dragocjenom blagu. Obrazlaže smisao i veličinu kršćanske slobode koju se stječe preko sakramenta krštenja i koja je darovana od Krista. Tumači kako se ova sloboda čuva i brani poštujući Božje zapovijedi i crkvene propise te molitvom i bdijenjem. Pita se živimo li kao slobodna Božja djeca? Zaključuje kako mnogi kršćani i katolici na žive onako kako dolikuje djeci Božjoj. “Svjesno ili nesvjesno mnogi se danas zarobljuju po svojem neznanju, po svojim strastima i na stotinu drugih načina odriču se i gube po malo slobodu djece Božje. Tko ne napreduje nazaduje, kako u svakom pogledu i u duhovnom životu. Potrebita je vježba, neprestana vježba. Po plodovima se pozna stablo. Po djelima, po krijepostima, kojima se ističe, pozna se kakav je koji kršćanin: živo, bolesno ili mrtvo udo na mističnom tijelu Kristovu.” Govori i o opasnosti da se sloboda može izgubiti i iz obzira prema drugim ljudima, kada se vjernici prilagođavaju običajima, okolišu i mnijenju koje vlada oko njih, žrtvujući kršćanske dužnosti.