cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gorski vijenac
Novo ljeto
Vladika ustade i dade Mandušiću iz odaje svoje jedan dobar džeferdar. (kraj)
Kontroverze
thumb|[[Petar II Petrović Njegoš, za života poznatiji kao vladika Rade.]]
Gorski vijenac se prvenstveno kritikuje stoga što glorifikuje tzv. „istragu poturica“, odnosno pokolj muslimanskog stanovništva stare Crne Gore početkom XVIII veka, izvršen za vreme vladike Danila Petrovića. Prema kritičarima, Gorski vijenac je delo koje slavi i opravdava zločine etničkog čišćenja i bratoubilačkog rata. Ovo tumačenje je uglavnom prisutno među zapadnim i bosanskim autorima, a pojavilo se u kontekstu krvavih ratova koji su pratili raspad Jugoslavije. Štaviše, neki bošnjački autori ovaj spis dovode u izravnu vezu sa genocidom u Bosni i Hercegovini.
U srbijanskim kritičkim krugovima Gorski vijenac se navodi kao drastičan primer "totalne inverzije smisla Božićnog praznovanja koje bi celom svetu trebalo da donese mir Božiji", čime Srpska pravoslavna crkva radi ostvarenja svojih političkih ciljeva odustaje od samih hrišćanskih vrednosti. Crnogorski pisac i političar Novak Kilibarda smatra da su Crnogorci inspirisani parolama iz "Gorskog vijenca" počinili zločine nad muslimanima u Crnoj Gori nakon Berlinskog kongresa 1878 i tokom balkanskih ratova 1912. godine, kao i pokolj muslimana Šahovića 1924. godine.
2013. godine je Ministarstvo kulture Crne Gore, povodom dvjestogodišnjice Njegoševog rođenja, predložilo novi državni praznik – Crnogorski dan kulture, na Njegošev rođendan. Protiv toga se žestoko pobunila Bošnjačka stranka u Crnoj Gori sledećim saopštenjem:
Na suđenju Radovanu Karadžiću optuženom za genocid, tužiteljka haškog Tribunala Catrina Gustafsson opširno je citirala stihove "Gorskog vijenca" tokom ispitivanja svedoka odbrane Gojka Kličkovića koji je pomenuo da se Karadžić, tokom rata u BiH, često pozivao na taj spev. Tužilaštvo Tribunala je ocenilo da Njegoš u Gorskom vijencu "slavi ubijanje Muslimana, uništavanje njihovih kuća i rušenje njihovih džamija". ,,Gorski vijenac" ima 2819 stihova.
Adaptacija
Godine 2000. je u Crnoj Gori, tada još uvijek u okviru SR Jugoslavije po motivima Njegoševog djela snimljen istoimeni igrani film u režiji Petra Božovića.
Käre John
Käre John je švedski crno-bijeli igrani film snimljen 1964. godine u režiji Lars-Magnusa Lindgrena. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju istoimenog romana Ollea Länsberga. Protagonist, čiji lik tumači Jarl Kulle, je kapetan malog teretnog broda za prijevoz hrane. Radnja prikazuje kako se upozna jednu od svojih redovnih putnica, konobaricom i (čiji lik tumači Christina Schollin) te se počne družiti sa njom i njenom malom kćerkom. Film je izazvao veliku pažnju prije svega zbog scena u kojoj se oboje protagonista kupaju goli, a što je bila prilična rijetkost za tadašnje standarde, odnosno povod za optužbe da je film "pornografski". Nekoliko godina kasnije je upravo iz tih razloga postigao izuzetan komercijalni uspjeh tokom kino-distribucije u Sjevernoj Americi.
Danijel Marušić
Danijel Marušić (Zadvarje, 21. rujna 1931. - Zagreb, 26. svibnja 2009.) je bio hrvatski televizijski i filmski redatelj i scenarist, najpoznatiji po popularnoj humorističnoj seriji Naše malo misto.
Biografija
Od 1950. radi u Dramskom studiju Radio Zagreba, a 1957. na Televiziji Zagreb režirao je prvu hrvatsku televizijsku operu (Ivo Lhotka-Kalinski: "Putovanje"). Režirao je više od 200 televizijskih drama, opernih, koncertnih, dječjih i drugih emisija te desetak igranih serija. Marušić je 1976. godine osnovao Osorske glazbene večeri, festival klasične glazbe u Osoru na Cresu.
Dražko
Dražko (Drożko ili Drażko; Thrasuco, Thrasucho, Thrasco, Thasco, Drasco ili Drasocus; ? - Rerik, 809) je bio veliki knez/poglavica slavenskog plemena Bodriča koji je vladao od oko 795. do 809.
Bio je sin kneza Wicana. Prvi put se u historijskim izvorima spominje 798. godine kada je za račun franačkog kralja Karla Velikog napao nordalbingijske Saksonce te ih porazio u bitci kod Bornhöveda (Sventanapolje). Nakon bitke su Saksonci masakrirani, odnosno prisilno raseljeni po Karlovoj državi, a njihovu su zemlju (u okolici današnjeg Hamburga) dobili Bodriči. Karlo je svojim slavenskim saveznicima iskazao zahvalnost i tako što je godine 804. Dražka pozvao na kraljevski sabor u Hollenstedteu gdje je naredio svim Slavenima pod svojom vlašću da Dražka priznaju za svog kralja; počast je bila utoliko veća što je Dražko bio paganin, a jedan od Karlovih motiva za rat protiv Saksonaca širenje kršćanstva.
Međutim, naglo jačanje Bodriča je dovelo do sukoba sa germanskim narodom Danaca na sjeveru. Godine 808. je danski kralj Gudfred napao područje Noradlbingije, zauzeo i spalio glavno bodričko trgovište Rerik. Dražko je međutim nastavio pružati otpor i uspio otjerati Dance. Međutim, ubio ga je jedan od Gudfredovih agenata. Dražkova smrt je označila kraj prodora Bodriča na zapad, a novosvojene teritorije su postepeno preuzeli Franci, ustanovivši na njima marke prema Dancima i slavenskim teritorijama.
Rolofilin
Rolofilin (KW-3902) je eksperimentalni diuretik koji deluje kao selektivni antagonist adenozinskog A1 receptora.
Michael Cera
Michael Austin Cera  (7. jun 1988 -) je kanadski glumac i muzičar, najpoznatiji po ulozi Georgea Michaela Blutha u američkom televizijskom sitkomu Arrested Development, odnosno kao protagonist filma Scott Pilgrim vs. The World.
The Elephant Man (film)
Čovjek-slon (eng. The Elephant Man) je američka drama iz 1980. godine snimljena prema istinitoj priči o Josephu Merricku (u filmu zvanom John Merrick), teško deformiranom čovjeku iz Londona u 19. stoljeću. Film je režirao David Lynch, a glavne su uloge ostvarili John Hurt, Anthony Hopkins, Anne Bancroft, John Gielgud, Wendy Hiller, Michael Elphick, Hannah Gordon i Freddie Jones.
Scenarij je adaptacija dviju knjiga: The Elephant Man and Other Reminiscenes (1923.) autora Sir Fredericka Trevesa i The Elephant Man: A Study in Human Dignity autorice Ashley Montagu. Adaptaciju potpisuju Lynch, Christopher De Vore i Eric Bergren, a film je snimljen u crno-bijeloj tehnici.
Film Čovjek-slon bio je kritički i komercijalni uspjeh. Na dodjelama prestižne nagrade Oscar 1980. godine bio je nominiran u čak 8 kategorija, uključujući one u kategorijama za najbolji film, režiju, glavnog glumca i adaptirani scenarij.
Radnja
Medicinske sestre na odjelu kirurgije užasnute su Merrickovom pojavom pa ga Treves stavlja u karantenu - posebno odvojenu sobu pod budnim okom nadzornice, gospođice Mothershead (Wendy Hiller). Gospodinu Carru-Gommu (John Gielgud), upravitelju bolnice, ne sviđa se to što se Merrick nalazi u njoj (koji do tog trenutka nije progovorio niti riječ) budući smatra da bolnica nije mjesto za one koji ne mogu biti izliječeni. Kako bi uvjerio Carra-Gomma da Merrick ima potencijala, Treves ga uči da izgovori par uljudnih fraza. Carr-Gomm shvati što se događa i baš u trenutku kad želi otići, i on i Treves ostanu zapanjeni kad čuju Merricka kako recitira 23. psalam. Šokiran ovakvom prezentacijom inteligencije, Carr-Gomm dopušta Merricku da ostane u bolnici.
Uskoro se za Merricka saznaje da je izrazito sofisticiran i da se može jasno izražavati. Carr-Gomm za njega osigurava niz soba u bolnici u kojima može obitavati, a Merricku dani prolaze u čitanju, crtanju i pravljenju modela crkve koju vidi kroz prozor. Jednoga dana Treves ga dovodi na popodnevni čaj u svoj dom s njegovom ženom Ann (Hannah Gordon). Merrick im uskoro pokazuje svoje najveće blago koje ima u posjedu: sliku vlastite majke i kaže da bi ga ona sada zasigurno voljela kad bi vidjela kakve je nove prijatelje stekao. Kasnije Merrick započne primati poznate goste u svojoj sobi, uključujući i glumicu Madge Kendal (Anne Bancroft). Postaje popularni objekt znatiželje i milosrđa visokog društva. Kako posjete postaju sve učestalije, gospođica Mothershead (koja je zadužena za dnevnu njegu Merricka) požali se Trevesu da ga svi još uvijek tretiraju kao nakazu, samo puno popularniju. Uskoro se sam Treves zapita da li je ispravno postupio u cijeloj ovoj situaciji. I dok se prema Merricku svi fino ophode po danu, noćni čuvar (Michael Elphick) tajno zarađuje novac dovodeći propalice iz obližnjih pubova kako bi se rugali Merricku.
Neslaganje članova uprave bolnice oko zadržavanja Merricka u njihovim prostorijama prekinuta je nakon što princeza od Walesa nenadano posjeti Merricka s porukom od kraljice Viktorije koja nalaže da Merrick zauvijek ostane pod okriljem bolnice te da će financije na vrijeme biti sređene. Međutim, Merrick se ubrzo vraća starom životu nakon što ga Bytes pronađe za vrijeme jednog od noćnih posjeta bolnici. Bytes otima Merricka i odvodi ga u kontinentalnu Europu gdje ga još jedanput stavlja kao glavnu atrakciju u svom cirkusu. Treves, opsjednut krivnjom zbog Merrickove nesretne sudbine, poduzima akciju protiv noćnog čuvara uz pomoć gospođice Mothershead.
Merrick uz pomoć prijatelja iz cirkusa uspijeva pobjeći i nađe se natrag u Londonu. Međutim, na glavnom kolodvoru počne ga maltretirati grupa dječaka, a on slučajno obori mladi djevojčicu. Započnu ga proganjati i uskoro ga ulove te tada čujemo njegovu poznatu rečenicu: "Ja nisam slon! Ja nisam životinja! Ja sam ljudsko biće! Ja... sam... čovjek!" prije nego se sruši na zemlju. Kada policija vrati Merricka u bolnicu on se ponovno nađe u svojoj staroj sobi. Pomalo se oporavlja, ali uskoro postane jasno da umire od kronične plućne bolesti. Kao dar, gospođica Kendal ga odvede u glazbeno kazalište. Tamo, u bijeloj kravati i odijelu, zadobije ovacije budući gospođica Kendal posveti svoju performansu upravo njemu. Te iste noći, u bolnici, Merrick zahvaljuje Trevesu za sve što je za njega učinio i završi model crkve na kojoj je svo vrijeme radio. Imitirajući jednu od slika na svom zidu - dijete koje spava - on pomakne jastuke koji su mu do tada omogućavali ispravno spavanje, legne na krevet i umre, zamišljajući viziju svoje majke, Mary Jane Merrick, kako mu citira pjesmu autora Alfreda Lorda Tennysona "Nothing Will Die".
Produkcija
Film je producirao Mel Brooks koji je tijekom privatne projekcije ranijeg Lynchovog filma Eraserhead ostao impresioniran istim. Brooks se pobrinuo da se njegovo vlastito ime ne koristi u marketinške i promocijske svrhe filma zato što nije želio da obožavatelji očekuju komediju. Ovo je bio Lynchov drugi dugometražni film u karijeri, ali prvi koji je snimio za veliki studio (Paramount Pictures).
Hurtova šminka koju nosi tijekom filma napravljena je od ostataka Merrickovog tijela koji su sačuvani u privatnom muzeju bolnice Royal London. U početku je Lynch sam želio napraviti masku, ali rezultati nisu bili filmični. Konačan izgled maske dizajnirao je Christopher Tucker. Akademija koja dodjeljuje najprestižniju filmsku nagradu Oscar bila je toliko impresionirana s radom da je od sljedeće godine kreirala novu kategoriju u dodjelama - onu za najbolju masku.
Uz rad na scenariju i režiju filma, Lynch je također sudjelovao i u stvaranju glazbe te zvučnih efekata za film. Tijekom posljednjih trenutaka Merrickovog života, film koristi poznatu skladbu Adagio for Strings skladatelja Samuela Barbera.
Glumac Frederick Treves, praunuk kirurga, pojavljuje se na samom početku film kao vijećnik koji pokušava zatvoriti cirkus nakaza.
Kritike
Film Čovjek-slon uglavnom je pozitivno ocijenjen od strane kritičara. Na popularnoj internet stranici Rotten Tomates film ima 91% pozitivnih kritika uz prosječnu ocjenu 8.2/10 te koncenzus: "Relativno normalan drugi film Davida Lyncha pronalazi prekrasnu sintezu suosjećanja i ograničenja u svojoj temi, a posebno se moraju izdvojiti i fantastične glumačke performanse Johna Hurta i Anthonyja Hopkinsa".
Kritičar Vincent Canby je napisao: "Gospodin Hurt je naprosto nevjerojatan. Sigurno nije lako glumiti pod tako teškom maskom... Fizička produkcija filma je prekrasna, pogotovo crno-bijela kamera Freddieja Francisa." Poznati kritičar Roger Ebert dao je filmu dvije od četiri zvjezdice, napisavši: "Konstantno sam se pitao što to zapravo film želi reći o ljudskom stanju u kakvom se nalazi John Merrick, ali nisam mogao dosegnuti odgovor."
U svojoj knjizi The Spectacle of Deformity: Freak Shows and Modern British Culture autorica Nadja Durbach napisala je da je film "pretjerano osjećajan i moralan; nešto što ne očekujemo od post-modernističkog nadrealnog filmaša" te dodaje kako je "besramno sentimentalan". Upravo tu sentimentalnost osuđuje zbog vidljivog Lynchovog oslanjanja na memoare Fredericka Trevesa.
DVD i Blu-ray distribucija
Film je mnogo puta izdan na VHS i DVD izdanjima. Verzija koja je izdana u sklopu David Lynch Lime Green Box uključuje nekoliko intervjua s Johnom Hurtom i Davidom Lynchem kao i podulji dokumentarni film o životu Josepha Merricka nazvan The Real Elephant Man. Ovaj materijal također je dostupan i kao posebni dodatak na DVD izdanjima za europsko tržište (2. regija) u sklopu kolekcije Optimum StudioCanal. Čovjek-slon također je i prvi film Davida Lyncha koji je izdan na Blu-rayu.
Nagrade i nominacije
mini|200px|Glumac [[John Hurt je za ulogu Johna Merricka zaradio nominacije za nagrade Oscar i Zlatni globus, a osvojio je nagradu BAFTA u kategoriji glavnog glumca]]
Oscar
Film Čovjek-slon nominiran je u osam kategorija za prestižnu nagradu Oscar, ali nije uspio osvojiti niti jednu:
Zlatni Globus
Film Čovjek-slon bio je nominiran u četiri kategorije za nagradu Zlatni Globus, ali nije uspio osvojiti niti jednu:
BAFTA
Film Čovjek-slon bio je nominiran u sedam kategorija za britansku nagradu BAFTA, a osvojio je tri: za najbolji film godine, najboljeg glavnog glumca (John Hurt) i najbolju scenografiju. Bio je nominiran u kategorijama za najboljeg redatelja, scenarij, kameru i montažu.
Milosav Tešić
Milosav Tešić (Lještansko kod Bajine Bašte, 1947) pjesnik, esejist, leksikograf. Diplomirao je i magistrirao na Filološkom fakultetu u Beogradu. Radi u Institutu za srpski jezik kao urednik Rečnika srpskog književnog i narodnog jezika. Živi u Beogradu. Član je SANU.
Javio se relativno kasno s prvom pjesničkom knjigom, ali kao već formiran pjesnik. U vrlo kratkom roku zauzeo je mjesto jednog od najznačajnijih savremenih srpskih pjesnika. U svojoj prvoj knjizi ("Kupinovo") Tešić poetski aktivira stvarna i simbolička značenja srpskih toponima, u drugoj ("Blago božije") silazi u lično i kolektivno iskustvo da bi poetski dočarao svijet svog djetinjstva i skrajnute elemente srpske kulture, a u "Prelesti severa…", svojevrsnom romanu u stihovima, opjevao je Veliku seobu i prelom u kulturi srpskog naciona na prelazu 17. i 18. vijeka, dok u je "Sedmici" opjevao stvaranje svijeta.
Tešić u srpsku poeziju vraća i revitalizira stare poetske oblike srpsko-vizantijskog pjevanja - kanonske pjesme, kondak, stihiru, svetilan, te rondo, rondel i glosu iz umjetničke lirike. Kao vrhunski versifikator, obnovitelj je jampske stope u srpskoj poeziji i donosilac velikog i raznovrsnog leksičkog blaga.
Bodrići
thumb|170px|[[Niklot (1090 – 1160) poglavar Obodritskog saveza]]
Milosav Tešić
Djela
Objavio je sljedeće knjige pjesama:
Bodrići
Bodrići ili Bodriči, ponekad Obodriti ili Abodriti (Abodriten, Obodryci; Obodrites, Abotrites ili Abodrites) je naziv za pripadnike srednjovjekovnog zapadnoslavenskog plemenskog saveza na području današnjeg Mecklenburga i Holsteina u sjevernoj Njemačkoj (koji je pripadao široj grupi tzv. Polapskih Slavena). U historiju su krajem 8. vijeka ušli kao saveznici franačkog kralja Karla Velikog u borbi protiv Saksonaca i slavenskih Wieleca (Ljutiča). Pod knezom Dražkom su u bitci kod Bornhöveda porazili i protjerali Saksonce sa značajnog dijela sjeverne Njemačke, ali su teritorije izgubili u borbi protiv Danaca, nakon čega je sagrađen tzv. Limes Saxoniae, koji ih je trajno odvojio od zapadnih područja. Usprkos toga, kao i odbijanja da se pokrste, su ostali tradicionalnim saveznicima franačkih kraljeva, a kasnije i rimsko-njemačkih careva iz otonijanske dinastije. Sredinom 12. vijeka su se Danci udružili sa njemačkim feudalcima i pokrenuli tzv. Polapski križarski rat u kome je bodrički knez Niklot ubijen, nakon čega je njegov sin Pribislav pristao preći na kršćanstvo. Nakon pokrštavanja je uslijedila postepena germanizacija, odnosno asimilacija u njemačku naciju.
4-Hlorobenzoatna dehalogenaza
4-Hlorobenzoatna dehalogenaza (, halobenzoatna dehalogenaza) je enzim sa sistematskim imenom 4-hlorobenzoat hlorohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim katalizuje prvi korak degradacije hlorobenzoata u Pseudomonas.
Marinos Antipas
Marinos Antipas (Μαρίνος Αντύπας, 1872 - 8. mart 1907) je bio grčki novinar, pravnik i političar, poznat po zalaganju za socijalizam. Kao student je sudjelovao u ustanku na Kreti koji će dovesti do rata sa Turskom 1897. godine, a njegove kritike uloge grčke vlade u tim događajima su ga nekoliko puta dovele u zatvoru. Deset godina kasnije je organizirao pokret siromašnih seljaka u Tesaliji; njegove su aktivnosti izazvale nezadovoljstvo lokalnih zemljoposjednika, koji su jednom od nadzornika platili 30.000 drahmi da ga ubije, što je i učinio. Zločin nikada nije bio formalno procesuiran.
Antipas se pojavljuje kao lik u filmu Krv na zemlji iz 1966. godine u kome ga je glumio Notis Peryalis.
Lachixena, San Mateo Piñas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1109 m.
Biskra (pokrajina)
Biskra  (arapski: باتنة) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.
Geografske karakteristike
Pokrajina Biskra graniči sa slijedećim Alžirskim pokrajinama,sa sjevera sa Batnom, sa sjeveroistoka sa Henšelom, sa sjeverozapada sa Msilom, sa jugozapada sa Dželfom, sa jugoistoka sa El Ujedom i sa juga sa Varglom.
Pokrajina je administrativno podjeljena na 12 distrikta (daïrasa) i 33 općina (baladija).
Administrativni centar Pokrajine Biskra je istoimeni grad Biskra, koji je udaljen od glavnog grada Alžira 400 km jugoistočno.
Al Faysh, Hajjah
Al Faysh je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 949 m.
Knjiga
Knjiga je ukoričena tiskana omeđena publikacija od najmanje 49 stranica (UNESCO-va definicija), odnosno, knjiga je tiskana kolekcija papira. Ukoričena tiskana omeđena publikacija koja sadrži manje od 49 stranica naziva se brošura.
U engleskom jeziku riječ "book" dolazi od staroengleske riječi "bōc", koja dolazi od njemačke riječi s sadržajem "*bōk-".
Povijest
Povijest knjige stara je više od 7 000 godina. U tome vremenu mijenjala je svoj oblik, ovisno o materijalu od kojeg je izrađivana i o načinu pisanja i umnožavanja tog materijala, a pri pisanju pribor se mijenjao kroz povijest. Npr. Rimljani su pisali "olovkom" koja je sličila grančici, a koje su bile od kosti i mogli su lako brisati pogreške u pisanju, a pisali su na "papiru" od voska, a više voščanih listova obično se uvezalo.
Zbog toga su pradavni zapisi na komadu drveta, kosti, na životinjskom rogu i slično.
Prve prave knjige
thumb|220px|Osnovni dijelovi knjige Prve su se prave knjige pojavile na Istoku. Najstarije kineske knjige bile su sastavljene od bambusovih daščica, a kasnije su ih zamijenili svici od svile. Stari Babilonci, Asirci i Perzijci utiskivali su drvenim štapićem znakove u mekane glinene pločice, koje su zatim sušili i pekli.
Stari Egipćani pisali su na drvenim i kamenim pločama, te na svicima papirusa. Srčiku papirusa rezali su na uske vrpce, tiještili ih, lijepili jedne uz druge i tako dobivali široke listove koje su spajali u dugačke svitke.
Stari Grci i Rimljani imali su drugačije knjige. Čuveni zakoni Grka Solona bili su urezani u drvene ploče, a rimski zakoni su bili uklesani u 12 kamenih ploča. U svakodnevnom su se životu Grci i Rimljani služili za pisanje drvenim pločicama koje su bile prevučene crnim voskom. Nekoliko takvih pločica povezivali su se vrpcom ili metalnim prstenom u knjigu. Po vosku su grebli slova i znakove metalnom ili koštanom pisaljkom koja se zvala stilus, po čemu danas stilom nazivamo način pisanja.
Vrste knjiga
thumb|200px|Rimljanka s [[kost|koštanom "olovkom" u ruci]] Albumi se koriste za čuvanje kolekcija slika i fotografije, ali i poštanskih markica.
Dnevnik je knjiga za bilježenje podataka na periodničnoj bazi. Primjer je brodski dnevnik, gdje se upisuju dnevni podaci o putovanju ili "obični" dnevnici, gdje vlasnik bilježi svoje doživljaje.
Knjige poslovne evidencije i knjigovodstva koriste se za evidenciju poslovnih transakcija u procesu knjigovodstva ili računovodstva.
Školske knjige (udžbenici) su namijenjene učenicima i napisane su prema planu i programu škola kojima su namijenjene. Za učenike se obično izdaju i vježbenice, u kojima oni rješavaju prethodno postavljene zadatke.
Enciklopedija je knjiga ili skup knjiga koja sadržava članke i objašnjenja o raznim temama. Rječnik je knjiga koja sadržava popis riječ i, obično, njihovo značenje. Zbirka geografskih i drugih karata zove se atlas.
Halkedonsko vjerovanje
Nastanak vjerovanja
Svi su biskupi tada imali potpisati Lavov »Tomos«, no 13 egipatskih biskupa to je odbilo, pa su carevi savjetnici odlučili da je neophodno izglasati novo Vjerovanje, te su njegov tekst predočili ocima. Oko toga ipak nije postignut konsenzus.
Paskanije, papin izaslanik koji je predsjedao saborom, tada je zaprijetio da će se vratiti u Rim i sazvati sabor u Italiji, s čime se složio i car Marcijan. To je navelo biskupe da popuste, te su prihvatili rečenicu u kojoj se kaže da su, prema Lavovoj odluci, u Kristu prisutne dvije naravi, sjedinjene, nepromjenjive, neodjeljive. To se naziva Kalcedonskim vjerovanjem.
Značenje i poljedice
U vrijeme kristološke rasprave o tome jesu li u Kristu prisutne dvije naravi, ljudska i božanska, ili samo jedna, božanska, Kalcedonsko vjerovanje jasno je izreklo vjeru u dvije naravi u Kristu. One nisu međusobno pomiješane i božanska narav nije poništila ljudsku.
Takav nauk nije prihvatila aleksandrijska Crkva, jer ga je vidjela kao odstupanje od nauka Ćirila Aleksandrijskog o Kristovu jedinstvu. Stoga je ova Crkva držala da je trebalo biti proglašeno da je Krist »od dvije naravi«, a ne »u dvije naravi.« Takav se nauk naziva »miafizitizam«, premda ga se često pogrešno imenuje »monofizitizmom.« Prema njemu nastala je i podjela među Crkvama, budući da su miafizitizam prihvatile Koptska i Etiopska Crkva, te »jakobitske« Crkve u Siriji i Armeniji. Zajednički se one nazivaju Istočno pravoslavnim Crkvama.
Ipak, u drugoj polovici 20. stoljeća njihov miafizitski nauk prihvaćen je kao moguće tumačenje pravovjernog shvaćanja kršćanske vjere, a to su potvrdili carigradski patrijar Bartolomej I. u ime Pravoslavnih Crkava, te papa Ivan Pavao II. u ime Katoličke Crkve.
Montelungo
Montelungo ima više značenja:
Cagnona, Forlì-Cesena
Cagnona je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
McKee, Kentucky
Maki je grad u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 800, što je 78 (-8,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Batna
Batna (arapski: باتنة) je sa svojih 289,504 stanovnika 6 grad po veličini u Alžiru, nalazi se na sjeveroistoku zemlje u Pokrajini Batna u kojoj je administrativni centar.
Geografske karakteristike
Batna leži u kotlini Vadia El Gourzi okružena planinama Masiva Aures, udaljena 111 km jugoistočno od grada Constantina sa kojim je povezana autoputom N3.
Dvadeset i pet kilometara sjeverozapadno od grada na površini od 262 km² prostire se Nacionalni park Belezma. U srcu parka leži planina Tougour, visoka 2.094 metara obrasla šumom cedra.
Grad je poznat kao neformalna prijestolnica berberskih Šavija i planinskog Auresa.
thumb|left|260px| Moderni dio grada
Historija
Batna je novi grad nastao za Francuske kolonijalne uprave 1844. kao garnizon francuske vojske zadužen za osiguranje planinskog prijevoja el-Kantara u planinama Masiva Atlas preko kog su išli putevi za Saharu i kontrolu tog planinskog kraja.
Garnizon je 1848. preseljen na bolju lokaciju - Râs el-Aïounn, nešto istočnije, mjesto je nazvano - Nouvelle Lambèse i ta se godina uzima za osnivanje grada, koji je već 1849. prezvan u Batna.
Francuzi su podigli novi grad u skladu sa tadašnjim urbanizmom, sa širokim ulicama pod pravim kutem duž kojih su drvoredi. Kvart namjenjen svojoj vojsci su radi sigurnosti podigli malo podalje od centra prema istoku i opasali zidom. Današnja Batna je moderan grad sa univerzitetom koji je osnovan 1989. , i 2015. razdvojen na dva Batna1 i Batna2.
Privreda i transport
Batna je grad tradicionalno bila grad drvne industrije i trgovište za proizvode svoje poljoprivredne okolice. Danas je najveći industrijski pogon tvornica za montažu kamiona Hyundai - SARL, podignuta 2016. Velik pogon je i tvornica Meditool koja proizvodi mašine za geotehniku.
Danas je sve više i turistička destinacija za one koje žele posjetiti nedaleka arheološka nalazišta Rimske arhitekture; Lambaesis (11 km) na jugoistočno) i Timgad (27 km istočno).
Grad ima aerodrom Mustafa Ben Boulaid (IATA: BLJ, ICAO: DABT) koji se nalazi 35 km zapadno od centra grada.
Ottenbach
Otenbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Gepingen. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.470 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8117037.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Gepingen Otenbah se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Gepingen. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 399 metara. Površina opštine iznosi 11,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.470 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 208 stanovnika/km².
San José del Salto, Nuevo Urecho
San José del Salto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Nuevo Urecho.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 61 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1018 m.
Il Toppo, Arezzo
Il Toppo je naselje u Italiji u provinciji Arezzo, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 312 m.
Radovec Polje
Radovec Polje je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Cestica, Varaždinska županija.
NGC 6250
NGC 6250 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Oltar koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 45° 56' 12" a rektascenzija 16h 57m 56,0s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6250 iznosi 5,9. NGC 6250 je još poznat i pod oznakama OCL 991, ESO 277-SC20.
Bari Sardo, Ogliastra
Bari Sardo je naselje u Italiji u provinciji Ogliastra, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3374 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
A Christmas Carol
A Christmas Carol, punim imenom A Christmas Carol in Prose, Being a Ghost Story of Christmas (prevođena kao Božićna priča ili Božićna pjesma) je roman engleskog spisatelja Charlesa Dickensa. Roman je prvi put izdan 19. prosinca 1843. sa ilustracijama koje je napravio John Leech. Priča je po izlasku bila instantan uspjeh, prodavši se u 6,000 kopija samo u prvom vikendu. Iako je priča bila napisana kako bi Dickens dobio novac da otplati dug, ona je do danas ostala jedna od najpopularnijih i najdugovječnijih božićnih priča.
Lenoir County, North Carolina
je okrug u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
A Christmas Carol
Radnja
Škrtog direktora Londonske banke Scrooga posjećuje nećak koji ga moli da ga pusti s posla na Božić. On ga pušta, ali uz uvjet da mu taj dan neće biti plaćen. Nakon što Scrooge zatvori ured, dolazi mu duh prijatelja Marleya u okovima i govori mu da će ga posjetiti tri duha: prošlosti, sadašnjosti i budućnosti. Nakon što mu duh budućnosti pokaže njegov grob zameten snjegom i obitelj koja se veseli njegovoj smrti, Scrooge ispravlja svoje krive postupke i odlazi nećaku na proslavu Božića te donosi jelo i piće. Svi sretno i zajedno slave Božić.
Lenoir County, North Carolina
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 59.495, što je 153 (-0,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
A Christmas Carol
Ekranizacije
Knjiga je doživjela 15-tak različitih ekranizacija. Među njima su najpoznatije sljedeće:
Hidrohinon 1,2-dioksigenaza
Hidrohinon 1,2-dioksigenaza (, hidrohinonska dioksigenaza) je enzim sa sistematskim imenom benzen-1,4-diol:kiseonik 1,2-oksidoreduktaza (deciklizacija). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju:
Ovaj enzim je dioksigenaza ekstradiolnog tipa.
Montemagno
Montemagno ima više značenja:
El Pelón, Encarnación de Díaz
El Pelón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Encarnación de Díaz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1986 m.
Walter Stettner
Ratna biografija
Drugi svetski rat ga je zatekao u činu pukovnika u Prvoj brdskoj diviziji, koja se smatra jednom od elitnih divizija Vermahta. Sa svojom divizijom učestvovao je u napadu na Poljsku septembra 1939. i u napadu na Jugoslaviju aprila 1941.
Od juna 1941. njegova divizija borila se na Istočnom frontu u sklopu Armijske grupe "Jug". U decembru 1942. njegova divizija borila se na Kavkazu, osvojivši najviši vrh Kavkaza, Elbrus.
Nakon poraza u Staljingradskoj bici, u aprilu 1943., njegova jedinica transportovana je u Srbiju, a Štetner je odlikovan ordenom viteškog krsta, unapređen u čin general-majora i postavljen za komandanta divizije.
U septembru 1943. godine, u okviru Operacije Akse, 1. brdska divizija je učestvovala u razoružavanju italijanskih jedinica. Na Kefaloniji, Krfu i drugim ostrvima u Jonskom moru njegova divizija počinila je ratne zločine protiv zarobljenih Italijana.
Od novembra 1943. 1. brdska divizija ponovo je raspoređena u Jugoslaviju i potčinjena 2. oklopnoj armiji. U sastavu operativne grupe ove armije učestvovala je u operacijama "Kugelblic", "Šnešturm", "Valdrauš", "Reselšprung", "Ribecal" i drugim, protiv jedinica NOVJ. U oktobru 1944. tokom beogradske operacije opkoljena je u okolini Smedereva od jedinica Crvene armije i NOVJ. Tokom pokušaja proboja iz obruča, 18. oktobra 1944., na planini Avali general Valter Štetner je poginuo.
La Naranja Uno, Acala
La Naranja Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Acala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 647 m.
Bedžaja (pokrajina)
Bedžaja (arapski: ولاية بجاية, Wilāya Béjaïa) je jedna od 48 Alžirskih pokrajina (vilajeta) na koji je Alžir od 1984. podjeljen.
Geografske karakteristike
Pokrajina Bedžaja sa sjevera graniči sa Sredozemnim morem u dužini od 100 km, a sa kopna sa slijedećim Alžirskim pokrajinama, sa zapada sa Tizi Uzom i Bujrom, sa istoka sa Džidželom i sa juga sa Setifom i Bordž Bu Areridžom.
Pokrajina je administrativno podjeljena na 19 distrikta (daïrasa) i 59 općine (baladije).
Administrativni centar Pokrajine Bedžaja je istoimeni grad Bedžaja.
NGC 6253
NGC 6253 je rasejano zvezdano jato u sazvežđu Oltar koje se nalazi na NGC listi objekata dubokog neba.
Deklinacija objekta je - 52° 42' 57" a rektascenzija 16h 59m 6,1s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6253 iznosi 10,2. NGC 6253 je još poznat i pod oznakama OCL 972, ESO 180-SC2.
Georgij Lavov
Knez Grigorij Lavov (2. 11. 1861. — 7. 3. 1925) je bio premijer Rusije nakon februarske revolucije
Karijera
Grigorij Lavov potiče iz plemićke dinastije Rurjikovič koja je vladala Rusijom do 1610. godine. Njegov obiteljski ogranak je tijekom stoljeća zauzimao mjesto kneževa Jaroslava. On sam se rađa 1861. godine u gradu Dresden na području Njemačke. Tijekom prvih godina života zajedno s roditeljima se vraća domovini i smješta u malenom ruskom mjestačcu imena Popovka pored Tule. Kao i ostale osobe iz svojega sloja on pohađa i uspješno završava fakultet. Tijekom ruske revolucije iz 1905 godine Lavov se upisuje u Konstitutivnu demokratsku partiju na čijoj listi će sljedeću godinu biti izabran u Dumu. Ukidanjem parlamenta Grigorij biva sada izabran u lokalnu upravu imena Zemstvo za što se još uvijek provode izbori. Zahvaljujući svojim političkim sposobnostima 1914. godine postaje predsjedavajući opće ruske unije zemstva što će iskoristiti za organiziranje pomoći ranjenima tijekom Prvog svjetskog rata što mu još diže politički rejting.
Premijer
Poslije februarske revolucije zahvaljujući svom dotadašnjem položaju Grigorij Lavov rođen u Njemačkoj postaje premijer privremene vlade države u ratu s Njemačkom. Uz taj položaj on dodaje i onaj ministra unutrašnjih poslova s ciljem smirivanja stanja u državi. Prvi njegov zadatak tada postaje što učiniti s carem koji se nalazi na bojištu i još uvijek ima pod zapovjedništvom vojsku. Na sastanku on podržava abdikaciju Nikole II. u korist brata Mihajla II. čime bi se stvorila ustavna monarhija. Tek na prijetnju "svoga" ministra vojske Kerenskog da će napraviti novu revoluciju, ako se tako nešto izvede on odustaje 16. 3. 1917. godine
Iako do revolucije dolazi radi opće narodne želje da se okonča rat niti on niti Kerenski to ne žele nego čak pripremaju novu veliku ofenzivu za ljeto 1917. godine. Kada ona propada početkom srpnja narod Petrograda s podrškom komunista se ponovno pobunio. našavši se između Kerenskog s jedne i naroda s druge strane Lavov je bio prisiljen podnesti ostavku.
Kasniji život
Ostatak vremena tijekom te revolucionarne 1917. godine Grigorij Lavov provodi u povučenom životu izvan politike. Do drastične promjene se ipak nije trebalo dugo čekati pošto po dolasku na vlast Lenjina on kao s druge strane i carska obitelj biva uhapšen. Znajući veoma dobro kako vjetar puše Lavov se odlučuje na uspješni bijeg iz zatvora nakon kojega odlazi u Pariz. Tamo će između 1918. i 1920 godine obavljati poslove za proturevolucionarne snage čijim očitim porazom se povlači u penziju. Tijekom posljednjih godina života povodeći se danas popularnim primjerom među političarima on piše svoju autobiografiju.
Elsbeth Schragmüller
Elsbeth Schragmüller (Schlüsselburg, 7. august 1887 - München, 24. februar 1940), poznatija pod pseudonimima Fräulein Doktor, Mademoiselle Docteur ili Gospođica Doktor, bila je njemačka obavještajka u Prvom svjetskom ratu, a koja se smatra jednom od najvećih legendi u historiji špijunaže.
Rođena je kao najstarije dijete pruskog oficira i državnog službenika Carla Antona Schragmüllera, a još od ranog djetinjstva je dobila izvrsno obrazovanje te je 1913. godine diplomirala politologiju na Univerzitetu u Freiburgu, postavši jedna od prvih njemačkih žena s tom akademskom titulom. Nakon izbijanja Prvog svjetskog rata ju je Colmar von der Goltz, njemački guverner okupirane Belgije angažirao u svojoj upravi, gdje je bila zadužena za otvaranje i presretanje pisama, a potom i za obavještajni rad. Godine 1915. ju je pod svoje uzeo pukovnik Walter Nicolai, šef vojne obavještajne službe Abteilung IIIb, i imenovao načelnicom odjela u Antwerpenu, odakle je rukovodila obavještajnim operacijama protiv sila Antante na Zapadnom frontu i pozadini. Iz rata je izašla sa činom poručnika i Željeznim križem.
Po završetku rata se posvetila akademskoj karijeri i radila kao profesorica na Frajburškom univerzitetu. Otac i brat Konrad su se priključili nacistima, pri čemu je Konrad postao šef Jurišnih odreda (SA) za Magderburg. Obojica su stradala u Noći dugih noževa 1934. godine. Nekoliko godina kasnije je Schragmüller umrla od tuberkuloze kostiju.
Schragmüller je, kao jedna od prvih žena na visokom položaju neke obavještajne službe, izazvala veliku pažnju kako protivničkih obavještajaca, tako i javnosti, ali je usprkos tome njen pravi identitet do kraja života ostao tajnom. Njeno pravo ime je potvrđeno tek nakon poraza Njemačke u Drugom svjetskom ratu, kada su američkim istražiteljima postale dostupne službene arhive. U međuvremenu su aktivnosti i identitet Schragmüller postale predmetom špekulacija i urbanih legendi koje su se pretočile u romane, filmove i druge oblike popularne kulture, gdje je obično prikazivana kao femme fatale i svojevrsni pandan mnogo poznatijoj Mata Hari.
Mirabello, Lodi
Mirabello je naselje u Italiji u provinciji Lodi, u regiji Lombardija.
Montemarino
Montemarino ima više značenja:
Passo Sant'Angelo, Macerata
Passo Sant'Angelo je naselje u Italiji u provinciji Macerata, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 335 m.
Chimpas, Aldama
Chimpas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Montemarciano
Montemarciano ima više značenja:
Michel Hazanavicius
Michel Hazanavicius (Pariz, Francuska; 29.3. 1967., - ) je francuski filmski režiser, producent, scenarist i montažer. Najpoznatiji je po modernom nijemom filmu Umjetnik iz 2011., za kojeg je osvojio Oscara, nagradu BAFTA i nagradu César za najbolju režiju. Njegova obitelj je židovskog podrijetla te se doselila u Francusku iz Litvanije. Oženjen je za glumicu Bérénice Bejo.
Kairo 30
Kairo 30 (القاهرة 30, translit. Al-Kahira 30) je egipatski crno-bijeli igrani film snimljen 1966. godine u režiji Salaha Abu Seifa. Predstavlja adaptaciju romana Kairska moderna Nagiba Mahfouza. Radnja se događa početkom 1930-ih u Egiptu, pod režimom premijera Ismaila Sidkija, te prikazuje kako se ideološki sukobi među studentima i pripadnicima urbane elite odražavaju kroz odnos oportunističkog studenta (čiji lik tumači Hamdy Ahmed) i socijalističkog aktivista (čiji lik tumači Abdel Aziz Makowy).
McBride, Michigan
Makbrajd je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Капит
Капит је насеље у Србији у општини Медвеђа у Јабланичком округу. Према попису из 2002. било је 253 становника (према попису из 1991. било је 304 становника).
Демографија
У насељу Капит живи 185 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 36,1 година (35,0 код мушкараца и 37,4 код жена). У насељу има 64 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,95.
Ово насеље је великим делом насељено Албанцима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Radonja Luka
Radonja Luka je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Sunja, Sisačko-moslavačka županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 74 stanovnika te 24 obiteljskih kućanstava.
Località dei Colli, Udine
Località dei Colli je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 240 m.
4-Hlorobenzoil-KoA dehalogenaza
4-Hlorobenzoil-KoA dehalogenaza je enzim sa sistematskim imenom 4-hlorobenzoil KoA hlorohidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je specifičan za dehalogenaciju u poziciji 4.
Rancho el Pocarín, Cuajinicuilapa
Rancho el Pocarín je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Cuajinicuilapa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
NGC 6200
Deklinacija objekta je - 47° 28' 11" a rektascenzija 16h 44m 8,6s. Prividna veličina (magnituda) objekta NGC 6200 iznosi 7,4. NGC 6200 je još poznat i pod oznakama OCL 978, ESO 277-SC8.
Halkedonski sabor
Kalcedonski (ili Halkedonski) sabor bio je četvrti ekumenski sabor, održan je 451. u Kalcedonu (u Bitiniji u Maloj Aziji), koji je danas dio Istanbula, na azijskoj strani Bospora. Ovaj je sabor sazvan kako bi se riješio problem monofizitstva, te donijela odluka o tzv. "Razbojničkom efeškom saboru". Na njemu je proglašen nauk o dvije naravi u Kristu - ljudskoj i božanskoj, te sastavljeno Kalcedonsko vjerovanje. Nakon sabora od ostatka Crkve odvojili su se monofiziti.
Ottenhöfen im Schwarzwald
Otenhefen im Švarcvald je opština u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 51 opštinskog središta okruga Ortenau. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 3.313 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8317102.
Halkedonski sabor
Ostaci nestorijanstva
Nakon Efeškog sabora, koji je osudio nestorijanstvo, nastavljen je sukob između patrijarha Antiohije Ivana i patrijarha Aleksandrije Ćirila, no nastojanjem Akacija, biskupa Bereje, konačno su se pomirili. U međuvremenu, na sirski su jezik prevedeni spisi Diodora Tarškog i Teodora Mopsuestijskog, koji će nastojanjem Prokla, carigradskog biskupa, biti osuđeni na Istoku, a čitava će situacija dovesti kasnije do Drugog carigradskog sabora.
Ottenhöfen im Schwarzwald
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ortenau Otenhefen im Švarcvald se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ortenau. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 327 metara. Površina opštine iznosi 25,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.313 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 131 stanovnika/km².
Halkedonski sabor
Eutihovo naučavanje
S druge strane, oko dvije godine nakon smrti Ćirila Aleksandrijskog, već ostarjeli carigradski monah imenom Eutih u pokušaju da spriječi novo izbijanje nestorijanstva (kako sam kaže 448. u pismu papi Lavu I. Velikom). Tvrdio je da je vjeran Ćirilovu nauku. Doista, Ćiril je 432. govorio o jednoj fisis u Kristu, a čini se da je pod tom grčkom riječi podrazumijevao ono što se u latinskom kaže persona (osoba). Ipak, mnogi grčki teolozi razumjeli su tu riječ u smislu latinske riječi natura (narav), pa su optuživali Eutiha da se vraća na arijanstvo, no, dok je Arije nijekao Isusovo božanstvo, Eutih je nijekao njegovo čovještvo.
Papa Lav I. poslao je pismo u kojem obrazlaže da je Eutihova greška više plod nedovoljnog razumijevanja problema, nego li zloće i krivovjerja. Zahvaljujući velikom utjecaju što ga je Eutih imao, njegovo se učenje vrlo brzo proširilo Istokom.
U studenome 447., na mjesnom sinodu u Carigradu, Eutiha je jedan od sudionika nazvao heretikom te tražio njegovo smjenjivanje iz službe. Tadašnji patrijarh, Flavijan Carigradski, nije rado prihvatio taj zahtjev, upravo zbog Eutihova velikog ugleda, no na koncu je popustio te je Eutih osuđen kao heretik. Ipak, tu odluku nisu prihvatili ni car Teodozije II., ni aleksandrijski patrijarh Dioskor, budući da se Eutih pokorio i priznao pravu vjeru. Dioskor je održao i vlastiti sinod na kojem je vratio Eutiha u službu, a Teodozije je sazvao 449. sabor u Efezu, pozvavši i papu Lava I., koji je pristao da ga predstavljaju tri izaslanika.
»Razbojnički sabor u Efezu«
Papa je u međuvremenu primio Flavijanov izvještaj te je i sam odlučio da je Eutih pogriješio i da je njegovo smjenjivanje bilo ispravno. Poslao je pismo saboru, tražeći od njega da prihvati tu odluku, a o kazni je dozvolio da se raspravlja. Čini se, međutim, da papi nije bilo poznato Eutihovo pokoravanje pravovjerju pred Dioskorom.
Sabor se sastao 8. kolovoza 449., a na njemu je bilo prisutno oko 130 biskupa. Car je zabranio pravo glasa svim biskupima koji su na prethodnom sinodu glasovali za Eutihovo smjenjivanje, tako da je Eutih na ovom saboru dobio gotovo jednoglasnu podršku, dok je Flavijan svrgnut i prognan, nakon čega je ubrzo i umro. Papini izaslanici nisu uspjeli postići ni da se papino pismo saboru pročita. Druga sjednica sabora nastavljena je bez njih, a na njoj je svrgnut i niz drugih biskupa.
Ove su odluke zaprijetile raskolom između Istoka i Zapada, budući da su išle otvoreno protiv papine odluke, iako njegovo pismo nije ni pročitano. Papa Lav I. stoga je ovaj sabor nazvao »razbojničkim«, te odbio prihvatiti njegove odluke.
Tijek Kalcedonskog sabora
Stanje se pogoršavalo papinim inzistiranjem oko sazivanja novog sabora i carevim odbijanjem da ga sazove, sve dok Teodozije II. nije umro, a na prijestolje uzašao Marcijan, koji je branio Flavijanovo i Lavovo stajalište.
Marcijan je prihvatio da sazove novi sabor, ali ne u Italiji, kako je tražio Lav I., nego na Istoku, no pozvao je papu da osobno predsjeda radom sabora. Usto, car je vratio svrgnute biskupe na njihova mjesta, a Flavijanovo je tijelo s počastima pokopao u Carigradu.
Sabor je sazvan u Niceju, ali je u zadnji tren premješten u Kalcedon, te je započeo s radom 8. listopada 451. Papin izaslanik Paskanije predsjedao je saborom, a Lav I. poslao je saboru pismo u kojem osuđuje »razbojnički sabor« te kao ispravan nauk o utjelovljenju navodi onaj što ga je već izrekao u pismu Flavijanu.
Na saboru je sudjelovalo oko 500 biskupa, a Pakanije nije dozvolio Dioskoru da zauzme mjesto među saborskim ocima, budući da ga je papa prethodno ekskomunicirao.
Marcijan je želio ubrzati rad sabora, pa je tražio da sabor donese tekst vjerovanja o utjelovljenju, prije nego nastavi rad, no u tome nije imao podršku saborskih otaca, koji su držali da nije potrebno novo Vjerovanje te da je nauk jasno izrečen u pismu što ga je papa Lav I. poslao Flaviju. To je pismo tada već nazvano »Tomus secundus.« Sljedećeg dana sjednica je završena uzvikom svih biskupa: »Petar je progovorio po Lavu. To je ono što svi mi vjerujemo. To je vjera apostolâ. Lav i Ćiril isto naučavaju.«
Sabor je nastavio rad suđenjem Dioskoru, no on je odbio pojaviti se pred njim. Na koncu su svi biskupi (egipatski vjerojatno pod prijetnjom) jednoglasno osudili Dioskora, a Marcijan ga je prognao. Svi su biskupi tada imali potpisati Lavov »Tomus secundus«, no 13 egipatskih biskupa to je odbilo, pa su carevi savjetnici odlučili da je neophodno izglasati novo Vjerovanje, te su njegov tekst predočili ocima. Oko toga ipak nije postignut konsenzus.
Paskanije je tada zaprijetio da će se vratiti u Rim i sazvati sabor u Italiji, s čime se složio i Marcijan. To je navelo biskupe da popuste te su prihvatili rečenicu u kojoj se kaže da su, prema Lavovoj odluci, u Kristu prisutne dvije naravi, sjedinjene, nepromjenjive, neodjeljive. To se naziva Kalcedonskim vjerovanjem.
Kanoni Kalcedonskog sabora
Kalcedonski sabor donio je 30 kanona:
1) odluka da svi kanoni prethodnih sabora ostaju na snazi (o kojim je saborima točno riječ pojasnio je Sabor »Quinisextum«;
2) osuda svih koji novcem kupe crkvenu službu;
3) zabrana biskupima da se bave iznajmljivanjem i ostalim svjetovnim poslovima;