cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luis Arce
Ministar ekonomije
Kao ministar ekonomije, Arse se nije previše eksponirao. Kristofer Sabatini, viši istraživač za Latinsku Ameriku u Četam hausu i osnivač Amerikas Kuarterli opisao je Arsea kao „jednog od retkih tehnokrata u MAS- u“. Sabatini je napisao da je „pribran“ i „da se ne upušta u zapaljivu retoriku“. I samom Arseu su Bolivija i mediji često pripisivali zasluge za vođenje nacije kroz period ekonomskog rasta. Njegove politike bile su istaknute u smanjenju stope siromaštva u Boliviji tokom njegovih mandata i omogućavanju velikih količina ekonomskog rasta kao rezultat povećanja izvoza gasa. Generalno, kao ministar ekonomije, Arceovo nasleđe je generalno pozitivno.
Predsednička kampanja
Nakon bolivijske političke krize 2019. godine, koja je rezultirala ostavkom predsednika Evo Moralesa i njegove vlade, privremena predsednica Đeanine Anjes raspisala je nove izbore. Morales je 19. januara 2020. objavio da su nakon osam sati sastanaka u Argentini Luis Arse i bivši ministar spoljnih poslova David Čokueuanka izabrani da budu kandidati Pokreta za socijalizam (MAS) na izborima 2020. godine. Arseovi protivnici kritikovali su ga kao marionetu Moralesa, optužbu koju su on i njegova stranka odbacili. Jedan lider MAS-a, David Apaza, pokušao je da distancira Arseovu kampanju od kontroverznog bivšeg predsednika, rekavši da se „kategorično, Evo neće mešati u vladu brata Luisa Arsea“. Sam Arse je rekao da Morales „neće imati nikakvu ulogu u našoj vladi“.
Većina ispitivanja javnog mnjenja pokazala je da je Arse imao prednost, iako bez dovoljno da izbegne novembarski drugi krug. Do izborne noći, podeljeni kandidati desnice uspeli su da se delimično konsoliduju oko bivšeg predsednika Karlos Mese dok su Anjez i bivši predsedniki Jorge Kuiroga izašli iz trke. Iako su rani rezultati favorizovali Mesu, brzo prebrojavanje glasova koje je sprovela biračka kuća Kiesmori ujutro 19. oktobra ukazalo je da je Arse osvojio 52,4% glasova, dovoljno za konačnu pobedu na izborima bez potrebe za drugim krugom. Arse i njegova stranka proglasili su pobedu koju je privremena predsednica Aljez ubrzo potvrdila na Tviteru. Mesa, Arseov primarni protivkandidat, priznao je poraz na konferenciji za novinare rekavši da su početna prebrojavanja pokazala "snažnu i jasnu" pobedu za Arsea.
Publikacije
Arse Katakora je objavio nekoliko knjiga i članaka o ekonomiji, uključujući „Bolivijski ekonomski socijalno-komunitarni produktivni model“ (2015), „Neizvesnost i dolarizacija u Boliviji“, „Da li je primeren mehanizam Bolsina (devizno tržište Centralne banke) ? ", „Kratka ocena bolivijskog režima deviznog kursa“, „Doprinos raspravi o dolarizaciji“, „Potražnja za novcem u Boliviji“ i „Finansijska liberalizacija i koncentracija u bankarskom sistemu“.
Lični život
Arce je oženjen Lurdes Brigidom Duran Romero. Zajedno imaju troje dece: Luisa Marsela, Rafaela Ernesta i Kamilu Danielu.
Gabrielli, Sondrio
Gabrielli je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
Vallebruca-Iria, Messina
Vallebruca-Iria je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 395 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 440 m.
Дрежник (Ужице)
Дрежник је насеље у Србији у општини Ужице у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 761 становника (према попису из 1991. било је 968 становника).
Демографија
У насељу Дрежник живи 659 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,3 година (45,6 код мушкараца и 51,0 код жена). У насељу има 273 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,79.
Montecorvino Rovella, Salerno
Montecorvino Rovella je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Дрежник (Ужице)
Демографија
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Montecorvino Rovella, Salerno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7972 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 310 m.
Historija ženskog prava glasa u SAD
Žensko pravo glasa na teritoriji današnjih SAD je prvi put službeno uvedeno u državi New Jersey godine 1776. posebnim zakonom, kojim se omogućavalo muškarcima i ženama da glasaju ukoliko su prelazili imovinski cenzus od tadašnjih 50 funti (250 dolara). Godine 1790. je amandmanom to pravo izričito potvrđeno. Međutim, godine 1807. nova izmjena zakona je ženama ukinula pravo glasa, odnosno ograničila ga na muškarce.
U prvoj polovici 19. vijeka je pokret za žensko pravo glasa bio prilično nerazvijen, te se svodio na izolirane pojedince, čije je stavove tadašnja javnost smatrala egzotičnim. Daleko veći poticaj mu je dao američki građanski rat kojemu su žene na obje strane dale značajan doprinos. Feminističke ideje, koje su tinjale u okviru šireg pokreta za građanska prava, prvi put su uobličene u konkretni pokret kroz Nacionalno udruženje za žensko pravo glasa (NWSA) na čelu sa Susan B. Anthony osnovano 1869. godine u New Yorku.
Već tada je došlo do raskola u pokretu. NWSA se zalagala ne samo za pravo glasa, nego i za zakonsku jednakost u plaćama i pri zapošljavanju, kao i donošenje amandmana na federalni Ustav. Manje radikalne feministice, na čelu sa Lucy Stone, su pak držale da se mora djelovati kroz ustave i zakone država-članica te su u tu svrhu osnovale Američko udruženje za žensko pravo glasa (AWSA). Dvije organizacije su se ponovno ujedinile 1890. godine.
U međuvremenu su mnoge lokalne zajednice na Zapadu pokazivale daleko više sklonosti za eksperimentiranje s novim modalitetima politike, što je uključivalo davanje glasa ženama. Država Kentucky je tako 1837. godine dala ograničeno pravo glasa ženama u školskim odborima. Samo godinu dana nakon formalnog osnivanja, Teritorija Wyoming je godine 1869. dala pravo glasa ženama. Godine 1870. to je učinila i Teritorija Utah.
Godine 1887. je američki Kongres, prilikom procesa primanja Utaha u Uniju, donio Edmunds-Tuckerov zakon kojim je ženama u Utahu izričito zabranjeno glasanje. To je bio politički potez u smjeru sekularizacije Utaha, odnosno protiv Mormonske crkve, s obzirom da je Wyoming primljen kao država SAD sa ženskim pravom glasa.
Godine 1893. muški birači u državi Colorado su na ustavnom referendumu odobrili žensko pravo glasa. Godine 1895. isto je učinila država Utah. Godine 1896. je taj primjer slijedila država Idaho.
Pokret za prava žena, djelomično i pod utjecajem burnih zbivanja u Britaniji, se intenzivirao u drugoj dekadi 20. vijeka. Godine 1910. država Washington je na referendumu odobrila žensko pravo glasa, a godinu dana kasnije ju je slijedila Kalifornija. Sljedeće godine je na referendumima žensko pravo glasa prošlo u Michiganu, Kansasu, Oregonu i Arizoni, a odbijeno je u Wisconsinu.
Boissy-Fresnoy
Boasi Frenoa je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Oaza koja pripada prefekturi Sanlis.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 799 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 50 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 111 metar (maksimalnoj 137 m, a minimalnoj 103 m).
Historija ženskog prava glasa u SAD
Ostvarenju ciljeva sufražističkog pokreta, slično kao i u Britaniji, bitno je pomoglo izbijanje prvog svjetskog rata, odnosno ulazak SAD u rat 1917. godine. Sudjelovanje žena u ratnoj industriji, kao i nade da će ženski glas pomoći njegovoj stranci su konačno natjerale Wilsona da otvoreno podrži sufražistice i od Kongresa zatraži donošenje federalnog ustavnog amandmana.
Zastupnički dom Kongresa SAD je u proljeće odobrio amandmana s 304 glasa "za" i 90 "protiv". Senat SAD je 4.6. 1919. amandman podržao s 56 glasova "za" i 26 "protiv". Da bi se amandman usvojio, trebalo ga je prihvatiti 36 država.
Do sredine augusta 1920. to je učinilo 35 država. Dana 18.8. 1920. to je učinila Skupština Tennesseeja, i to zahvaljujući ključnom glasu 24-godišnjeg zastupnika Harryja T. Burna koji je ispočetka mislio glasati "protiv", ali se predomislio kada ga je majka u pismu pozvala da podrži amandman. Novi, Devetnaesti amandman Ustava SAD omogućio je ženama pravo glasa na cijelom području SAD.
Bogliarka
Bogliarka je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Nacionalni park Sutjeska
Istorija
Prostire se na površini od 160 km2.
Planine
U nacionalnom parku se takođe nalazi i najviši planinski vrh u Bosni i Hercegovini Maglić 2386 -{m}-. Planina Maglić se nalazi na granici Bosne i Hercegovine i Crne Gore i može joj se prići iz nacionalnog parka, što predstavlja veliki izazov za planinare, alpiniste i njima slične ljubitelje prirode. Veći dio Volujka (sa drugim najvišim vrhom u BiH), nalazi se u parku, zatim Zelengora i Lelija. Ovi Dinaridi protežu se duboko u Balkansko poluostrvo, sve do Prokletija na granici sa Crnom Gorom i Albanijom.
Rijeke i jezera
Najveći vodeni tokovi u parku su Drina i Piva, i čine istočnu granicu. Rijeka Sutjeska protiče najvećim dijelom svog toka kroz park i ulijeva se u Drinu. Njene lijeve pritoke su potoci Klobučarica i Jabučnica i rijeka Hrčavka. Desne pritoke su potoci Suha, Prijevor i Perućica i Suha. Planinski potok Perućica pravi vodopad visine oko 75 metara. Sutjeska je dugi niz godina usijecala svoj put kroz kanjon i pritiče kroz samo srce ovog nacionalnog parka. Planine, jezera, rijeke, šume i sačuvana divljina u parku su među najveličanstvenijim u Evropi.
Planina Zelengora skriva u svojim šumama i širokim platoima 8 prirodnih glacijalnih jezera, poznata kao "Gorske oči": Crno jezero, Bijelo jezero, Orlovačko jezero (poznato i kao Borilovačko jezero), Gornje Bare, Donje Bare, Štirinsko jezero, Kotlaničko jezero, Kladopoljsko jezero, i vještačko Jugovo jezero.
Flora i Fauna
U parku je više od 66% površine pokriveno šumama, ostatak čine livade, pašnjaci i goleti. Na relativno malom prostoru, skoncentrisano je ogromno blago biljnog i životinjskog svijeta. Zbog toga je ovo područje bilo i još uvijek je veoma privlačno za mnogobrojne naučnike, botaničare, geologe, zoologe te šumarske stručnjake. Bogati biljni svijet sadrži preko stotinu vrsta jestivih gljiva, kao i veliki broj rijetkih, osjetljivih i ugroženih vrsta.
Prašuma Perućica
Ovdje se nalazi i jedna od dvije poslednje prašume u Evropi - Perućica. U šumi dominira bukva sa primjercima visine oko 60 m. i više, obima oko 150 cm. Bukva u Perućici se nikad ne sječe, pa su neki primjerci stariji od 300 god. Prisutna je i endemska vrsta crnog bora koji raste iz oskudnog zemljišta između stijena.
Životinjski svijet je takođe izuzetno bogat. U gustim šumama i po planinskim vrletima, žive gotovo sve vrste tipične za balkanski planinski prostor. Zabilježeno je 114 vrsta ptica (2002. godine), mada se smatra da ih ima više. Od zabilježenih 114 vrsta, 61 se gnijezdi u Nacionalnom parku Sutjeska, 32 vrste posjećuju park svakog ljeta, dok 16 vrsta pripada selicama koje prolaze ovuda u jesen i proljeće. Pet vrsta se samo zimi pojavljuje u nacionalnom parku. Spisak ptica uključuje i 9 vrsta djetlića, što predstavlja 90 % ove porodice u Evropi.
Buduća prekogranična zaštita
Trnovačko jezero je glečersko jezero na nadmorskoj visini od oko 1500 m, dužine 700 m. i širine 400 m, u sredini amfiteatra okruženog stijenama Maglića, Volujka i Bioča. Administrativno je izvan teritorije Bosne i Hercegovine pa samim tim ne pripada ni Nacionalnom parku. Jezeru se najlaše pristupa sa sjeverne strane, dolinom rijeke Suhe, pritoke Sutjeske. Planira se formirati nacionalni park u koji bi štitio dijelove Maglića i Volujka u Crnoj Gori, Bioč i Trnovačko jezero, područje koje se prirodno nadovezuje na Nacionalni park Sutjeska. Ova dva parka predstavlala bi jednu trans-nacionalnu zaštitnu zonu.
Eventualna gradnja hidroelektrana
Postoji plan Vlade Republike Srpske za izgradnju četiri male hidroelektrane na vodenim tokovima Nacionalnog parka. Okružni sud u Banjaluci poništio je Rješenje o odobravanju Studije utjecaja na okoliš malih hidroelektrana planiranih u kanjonu rijeke Hrčavke. Glavni razlozi ovakve presude suda stoje u nepoštovanju procedura vezanih za izradu studija utjecaja, ponajviše zato što je postupak vođen bez postojećeg Prostornog plana NP Sutjeska. Sud je osporio i samu studiju, pozivajući se na stručna mišljenja koja su priložena uz tužbu. Istraživački kamp u kanjonima Sutjeske i Hrčavke, za pet dana 2014. god. zabilježio je 403 biljnih vrsta. One se u osporenim studijama, zajedno sa ogromnim brojem drugih vrsta koje su vezane za ove kanjone i od njih zavise, ni ne spominju.
Turizam
Ovaj teško prohodan teren pomogao je partizanima u odbrani od Nijemaca u odlučujućoj bici u Drugom svjetskom ratu, poznatoj pod imenom «Peta neprijateljska ofanziva» ili Bitka na Sutjesci. Bitka na Sutjesci je bila 1943. godine i smatra se jednom od najtežih bitaka Drugog svjetskog rata na prostorima bivše države Jugoslavije. Petnaestog juna obilježava se godišnjica bitke.
U okviru Nacionalnog parka je svjetski poznata Dolina heroja na Tjentištu. To je Memorijalni kompleks sa spomenikom palim borcima, spomen-kuća, Muzej, paviljon u koje su odmarali brigadiri radnih akcija, hotel Mladost... Osim spomenika sve je bilo uništeno i opljačkano u ratu 1992-1995.
Skoro dvije decenije nakon rata, u oživljavanje Tjentišta uključila se i Evropska unija. U okviru projekta vrijednog 413 hiljada eura postavljeno je 200 znakova unutar parka, izgrađeno je 70 kilometara pješačkih staza i 80 kilometara biciklističkih staza. Kupljeni su bickli za turiste, oprema za Gorsku službu spasavanja, sagrađene tri planinarske kuće, pet vidikovaca i šest kuća za seoski turizam. Hotel i bazen su obnovljeni.
Nacionalni park svake godine početkom jula organizuje Festival mladih OK fest, koji je prerastao iz Kampa prijateljstva. Smišljen kao vid promocije omladinskog i eko turizma posjetiocima nudi koncerte poznatih rok grupa, prateće muzičke programe, filmske i pozorišne projekcije, panel diskusije i veoma atraktivnu adrenalin zonu — planinarenje po parku i rafting splavovima rijekom Tarom.
Llano de la Viuda, Santa María Zacatepec
Llano de la Viuda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Zacatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 359 m.
NGC 2989
NGC 2989 je galaksija u zviježđu Vodenoj zmiji.
Opština Villa Corzo, Chiapas
Villa Corzo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 17404 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 708 m.
Buena Vista, Tantoyuca
Buena Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 345 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Opština Nicșeni, Botoșani
Nicșeni je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 210 m.
El Naranjo Tayabtzén, Tampamolón Corona
El Naranjo Tayabtzén je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tampamolón Corona.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 337 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
Las Canoas, Valle de Juárez
Las Canoas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Valle de Juárez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1693 m.
Bertin, Venezia
Bertin je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Costamala, Massa e Carrara
Costamala je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 79 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 106 m.
Ralph Craig
Ralph Cook Craig (Detroit, Michigan, SAD, 21. lipnja 1889. - Lake George, New York, SAD, 21. srpnja 1972.) je pokojni američki sprinter te olimpijski pobjednik u utrkama na 100 i 200 metara na OI 1912. u Stockholmu.
Craig je sportsku karijeru najprije započeo u trčanju s preponama da bi se tijekom studija usmjerio na sprinterske utrke. 1910. godine je osvojio IC4A prvenstvo u utrci na 220 jardi a isti uspjeh je ponovio sljedeće godine.
Sprinter se 1912. kvalificirao na OI u Stockholmu gdje je izborio nastup u finalu na 100 metara. Ondje je favorit bio njegov sunarodnjak Donald Lippincott koji je još u kvalifikacijama postavio novi svjetski rekord od 10,6 sekundi. U samoj utrci finala, pobijedio je Craig dok je Lippincott bio treći.
Craig i Lippincott natjecali su se i u utrci na 200 metara gdje je Ralph Craig ponovo slavio. Obojica su trebali trčati i štafetu 4 x 100 metara ali je američki tim tada diskvalificiran.
Odmah nakon završetka Olimpijade u Švedskoj, Ralph Craig se povukao iz sporta. Vratio se tek znatno kasnije, na OI 1948. u Londonu. Ondje je imao čast nošenja američke zastave na otvaranju olimpijskog turnira. Bio je član američke jedriličarske reprezentacije ali se nije natjecao.
2010. godine Craig je uvršten u američku atletsku kuću slavnih.
Acenaftohinon
Acenaftohinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 182,175 Da.
Kitanska pisma
Kitanska pisma su bili sistemi pisanja za danas izumrli kitanski jezik, korišteni od 10. do 12. vijeka od strane Kitanaca, naroda koji je stvorio Liao Carstvo na današnjem sjeveroistoku Kine. Postojala su dva pisma - danas poznata kao veliko pismo i malo pismo. U funkcionalnom smislu su bila nezavisna i čini se da su korištena istovremeno. Nekoliko decenija nakon propasti dinastije Liao su kitanska pisma nastavili koristiti Jurčeni prije nego što su počeli koristiti vlastito pismo. Primjeri kitanskih pisama se uglavnom mogu pronaći na epitafima i spomenicima, iako se ponekad fragmenti mogu pronaći i drugdje.
Većina učenjaka smatra kako kitanska pisma nisu u potpunosti dešifrirana te da je potrebno još istraživanja i otkrića da bi se mogla potpuno razumjeti. Kitanska pisma se smještaju u širu kinesku porodicu pisama.
Naše poznavanje kitanskog jezika, kojim se pisalo kitanska pismo, je također priilično ograničeno. Iako postoje i indicije koje ukazuju suprotno, većina stručnjaka vjeruje kako je kitanski jezik najvjerojatnije nastao od proto-mongolskog (i tako predstavlja srodnika mongolskih jezika).
Wheatland, Indiana
Vitland je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 480, što je 24 (-4,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
San Pietro, Alessandria
San Pietro je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Lomadad, Acatepec
Lomadad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Acatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 105 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2249 m.
Fort Thompson, South Dakota
Fort Tompson je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.282, što je 93 (-6,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Rocío, Zinapécuaro
El Rocío je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zinapécuaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 161 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1954 m.
Rothenburg
Rotenburg je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Zale. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 834 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15088315.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale Rotenburg se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Zale. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 130 metara. Površina opštine iznosi 5,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 834 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 154 stanovnika/km².
NGC 2965
NGC 2965 je galaksija u zviježđu Malom lavu.
Dompierre-en-Morvan
Dompjer an Morvan je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Monbar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 200 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 13 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,01 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 380 metara (maksimalnoj 438 m, a minimalnoj 323 m).
Crveni panda
Crena ili mala panda (lat. Ailurus fulgens) je sisar koji obitava na prostoru istočnih Himalaja i na jugozapadu Kine, a pretežno se hrani bambusom. Od 2008. mali panda nalazi se na Crvenom popisu ugroženih vrsta Međunarodne unije za zaštitu prirode i prirodnih resursa u kategoriji "osjetljivi" (eng. vulnerable). Prema procjenama na slobodi živi manje od 10 000 odraslih jedinki.
Ailurus fulgens se klasificira kao jedini predstavnik porodice Ailuridae.
Osobine
Crveni pande dugi su oko 120 cm, od čega između 55 i 60 cm otpada na rep. U ramenima je visok 28 cm. Mužjaci dostižu težinu od 4,5 do 6 kg, ženke ca. 4 do 4,5 kg. U prosjeku žive devet ili deset godina, u zatočeništvu i do četrnaest.
Oblikom tijela podsjećaju na rakune, ali su vitkiji. Krzno im je dugo i meko, s gornje strane crvenkastosmeđe do kestenjasto, ponekada sa primjesama zlatne, dok je s donje strane crno. Lice se kod svake jedinke razlikuje, ali je u biti bijelo sa crvenkastosmeđim linijama sa strane nosa (poput crnih linija na licu geparda), njuška je kratka, a njen kraj (Rhinarium) je nepokriven dlakom i sasvim crn. Glava im je okrugla, uši su srednje veličine, uspravne i prema vrhu postaju zašiljenije; oči su vrlo tamne. Rep je gust, sa šest prstenova zlatnocrvene i oker boje, ali nije prikladan za hvatanje grana. Služi za održavanje ravnoteže na drveću, dok ga na tlu drže horizontalno opruženog. Njihove crne noge kratke su i slične medvjeđim. Mali pande su plantigradi. Budući da su njihove snažne šape upadljivo okrenute prema unutra, kretanje na uskim granama nije im teško. Guste bijele dlake na tabanima imaju odlična prianjajuća svojstva, naročito za vlažne grane. Osim toga služe i kao izolatori na površina prekrivenim snijegom ili ledom. Na stopalima imaju oštre, zakrivljene, djelomično uvlačive kandže. Kao i velike pande (Ailuropoda melanoleuca), i mali pande imaju izduženu kost ružnog zgloba, koja funkcionira kao palac i omogućava im grabljenje voća. S obzirom na to da je drveće po kojem se kreću uglavnom pokriveno mahovinom i lišajem, njihovo crvenkasto krzno pomaže im da se odlično prikriju.
Mali pande rijetko se glasaju. Za komunikaciju koriste cvrkutanje, cikanje ili zviždanje.
Rasprostranjenost i stanište
Mali pande nastanjuju prostore Nepala, Sikkima, sjevernog Butana i Indije, Mijanmara do Kine i Tibeta. Mogu se naći na padinama Himalaja na visinama između 1500 i 4000 m. Južna granica njihovog raspona nalazi se na zapadu Yunnana, a istočna na zapadu Sichuana. Nastanjuju mješovite šume sa gustim žbunjem i gustišima bambusa. Na visoravni Meghalaya u sjeveroistočnoj Indiji, na visini od 700 m do 1400 m u tropskim i suptropskim šumama živi jedna izolirana populacija.
Zapadnu granicu njihovog areala predstavlja Nacionalni park Rara u Nepalu.
Rasprostranjenost podvrsta
Rasprostranjenost malog pande nije koherentna. Postoje dvije recentne podvrste: Oldfield Thomas je 1902. opisao podvrstu Ailurus fulgens styani na osnovu jedne lubanje iz Sichuana. Pocock je na osnovu dužeg zimskog krzna, tamnije boje, veće glave, zakrivljenijeg čela i snažnijih zuba razlikovao styani od fulgensa. Njegov opis zasniva se na lubanjama i krznu skupljenom u Szechwanu u blizini granice sa Yunnanom, te na sjeveru Burme.
Način života
Mali pande vrlo su vješti penjači. Dok u sumrak i tokom noći idu u potragu za hranom, danju većinom spavaju ispruženi na granama, a u rupama se uviju i prekriju lice repom. Vrlo su osjetljivi na toplotu: optimalna temperatura je između 17 i 25 °C, a one iznad 25 ne mogu trpiti. To je još jedan razlog zašto tokom dana uglavnom drijemaju u sjenovitim krošnjama i rupama u drveću.
U sumrak počinju svoju fazu aktivnosti ritualom čišćenja krzna, slično kao i mačke. Prvo ližu svoje šape, nakon čega njima trljaju leđa, bokove i stomak. Također trljaju leđa i stomak o drveće i stijene. Obilaze svoj teritorij preko tla jednako često kao i preko drveća. Označavaju ga urinom i sekretom iz analnih žlijezda, koji se blago osjeti na mošus.
Grabežljivci crvenog pande su sniježni leopard, kune (Mustelidae) i ljudi. Ako se osjećaju ugroženo ili osjete opasnost, pokušat će pobjeći penjanjem na stijenu ili drvo. Ukoliko im je bijeg onemogućen, uspravit će se na zadnje noge kako bi izgledali veći i branit će se oštrim kandžama na rukama. Crveni panda Futa postao je atrakcija za posjetitelje u Japanu zbog svoje sposobnosti da stoji uspravno i po deset sekundi.
Ishrana
Crveni pande su biljojedi. Glavni izvor hrane predstavljaju im mladice bambusa. Međutim, budući da je bambus dosta siromašan prehrambenim tvarima i da probavni sistem crvenog pande nije idealan za njegovu obradu, on mora unositi velike količine istog kako bi zadovoljio svoju prehrambenu potrebu. Osim bambusom, hrani se i korijenjem, travom, voćem, bobicama, sjemenkama i orasima. Rjeđe se hrani insektima, malim glodavcima, ptićima i jajima. Hranu traži uvečer, brzo i vješto se krećući kroz žbunje na tlu. Prinosi je ustima prednjim šapama. Crveni panda unosi tečnost na poseban način: prednjim šapama ugazi u vodu, te ih onda liže.
Razmnožavanje i razvoj
Crveni pande su spremni za razmnožavanje sa oko 18 mjeseci starosti, a potpuno su zreli sa dvije do tri godine. Odrasli u prirodi rijetko stupaju u interakciju osim u sezoni parenja, koja traje od sredine januara do ranog marta. Pripadnici oba spola mogu se pariti sa više nego jednim partnerom. Nekoliko dana prije koćenja, ženke počinju prikupljati materijal, kao što je suho granje, trava i lišće, za pravljenje gnijezda, koje se obično nalazi u šupljem drvetu ili u pukotini u stijeni. Nakon razdoblja skotnosti od 112 do 158 dana, ženka između sredine juna i kasnog jula rađa jedno do četiri slijepa i gluha mladunčeta teška po 110 do 130 grama.
Nakon koćenja, majka čisti mladunčad i u stanju ih je raspoznati po mirisu. Isprva provodi 60% do 90% vremena sa njima. Nakon prve sedmice majka počinje provoditi više vremena izvan gnijezda, vraćajući se svakih nekoliko sati da bi ih dojila. Često premješta mladunce između nekoliko gnijezda, koja održava čistim. Mladi počinju otvarati oči oko 18. dana života. Do 90. dana razvili su krzno i obojenje kao i odrasli, te počinju izlaziti iz gnijezda. Također počinju jesti čvrstu hranu i prestaju dojiti nakon šest do osam mjeseci starosti. Mladi ostaju sa majkom do rođenja idućeg okota sljedećeg ljeta. Mužjaci rijetko pomažu u odgajanju mladih, osim u slučaju kada žive u parovima ili malim grupama.
Prosječan životni vijek crveni pandi je između osam i deset godina, ali neke jedinke dostigle su starost od 15 godina.
Sistematika
Male je pande teško sistematski svrstati i uvijek ih se iznova taksonomski kategoriše. Otkako ih je Frédéric Georges Cuvier prvi put opisao 1825. godine raspravlja se da li uopće pripadaju jednoj od porodica sisara. Prvo su zbog sličnosti u pogledu lubanje, zbog zuba, te zbog repa sa prstenima različitih boja i nekih drugih morfoloških osobina svrstane u porodicu rakuna (Procyonidae). Nakon toga su zbog poklapanja u DNK priključene porodici medvjeda (Ursidae). Za razliku od ostalih vrsta obje te porodice, male pande su azijskog porijekla i nikada se nisu rasprostranile po Novom svijetu. Novija molakularnosistematička istraživanja ukazuju na to da bi se male pande moglo svrstati u vlastitu porodicu Ailuridae.
Ugroženost
IUCN svrstava male pande na svoju Crveni popis ugroženih vrsta i 2008. je procijenio njihov broj na manje od 10 000 jedinki sa tendencijom opadanja. Na duži rok su sječa šuma i, kao posljedica toga, fragmentacija staništa najveće prijetnje za dugoročni opstanak te vrste. Na osnovu toga se sigurno može pretpostaviti da mali pande zbog malog broja potomaka i specijalizirane ishrane neće moći izdržati promjene staništa.
Zaštita
Ailurus fulgens je zaveden u Dodatku I Washingtonskog sporazuma o zaštiti vrsta.
Svjetska ZOO udruga WAZA (World Association of Zoos and Aquariums) 1979. je osnovala 10. od današnjih 189 Međunarodnih zapisnika o porijeklu (International Studbooks) za malog pandu. Koordinator zapisnika je Martin van Wees Rotterdamskom ZOO-u. Došlo je do stvaranja potomstva u preko 30 naučno usmjerenih zooloških vrtova. Izvan Kine postoji 808 primjeraka crvenog pande, od kojih je oko polovina spolno zrela.
Prikaz u kulturi
Mali panda je državna životinja indijske savezne države Sikkim. Maskota je Međunarodnog festivala čaja u distriktu Darjeeling.
S napretkom web preglednika Mozilla Firefox proširila se pretpostavka da je on nazvan po crvenim pandama, zato što je njihov naziv na kineskom "vatrena lisica". Riječ 火狐 (huǒ​hú​, vatrena lisica) označava preglednik Firefox. Crveni panda se na mandarinskom kineskom naziva 小熊貓 (xiǎo​xióng​māo​, mali panda).
Betești, Cristuru Secuiesc
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 659 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 402 m.
El Faro, Villaflores
El Faro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 618 m.
San Andrés, Victoria
San Andrés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Victoria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 219 m.
Živinjane
Živinjane je naseljeno mesto u opštini Prizren u Metohiji, u Srbiji i deo je Sredačke župe. Svi stanovnici sela su Srbi, ali je većina proterana nakon NATO bombardovanja. Seoska crkva svete Nedelje je minirana i potpuno uništena 19. marta 2004. u okviru organizovanog eničkog čišćenja.
Osmanske kule i odžaci u Bosni i Hercegovini
Kule i odžaci su stambeno-fortifikacijski građevinski objekti iz osmanlijskog perioda. Takvih objekata bilo je nekada preko tri stotine na području Bosne i Hercegovine.
Turska feudalna gospoda (spahije) gradila je po svojim imanjima posebne kamene dvorce ili kule na više spratova. Služile su za stanovanje i za odbranu. Kao uzor poslužile su im kule po gradovima iz vremena bosanskih vladara. U obrambeni dio tih novih kula preuzete su puškarnice (mazgale) s gradskih bedema, a u njihov stambeni dio ušli su neki sanitarni i drugi elementi iz građanske kuće. Kula je uvijek građena na više spratova. Osnova kule je prezežno kvadrat od 6 do 10 metara, rjeđe pravougaonik, a visine 11–20, a ima ih i do 25 metara. Građene su od lijepo tesanog krečnjaka. Kule su prekrivene šatorastim krovom od šindre ili kamenih ploča. Zidovi u prizemlju uvijek su nešto deblji od zidova u gornjim spratovima, najmanja je debljina zidova 100 cm, a najveća 152 cm.
Živinjane
Poreklo stanovništva
Selo je 1947. godine imalo 18 srpskih kuća, svi su starosedeoci.
Osmanske kule i odžaci u Bosni i Hercegovini
Uz kule gradili su se odžaci ili konaci kao stambeni objekti. To su redovno jednospratne zgrade pravougaone osnove. Građene su od kamena, ćerpiča i drveta.
Oko kula i odžaka je prostrano dvorište opasano zidom. U to dvorište ulazilo se kroz kapiju, građenu na svod. U dvorištu je bilo još i drugih zgrada, te bunar, ako nije bila voda dovedena (vodovod).
Poseban vid kula su kapetanske kule. Građene su na isti način kao i one spahijske, ali ispod tih kula bile su često u zemlji i u prizemlju tamnice.
Kulama su se nazivale i ishodne kuće, građene oko većih gradova, gdje su bogatiji građani ljetovali. U takvim je kulama u prizemlju ponekad staja. Osim prizemlja imali su samo još jedan ili dva sprata. I na takvim kulama bilo je puškarnica.
Istim imenom zvale su se i stražarnice uz važnije drumove, i građene su na isti način kao i kule feudalne gospode.
U Bosni i Hercegovini ima preko četrdeset sela i zaselaka imenom Kula i dvanaest Kulina, trideset i jedno naselje zove se Odžak, četiri Odžaci i jedno Odžačina.
Valladares, Mulegé
Valladares je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Mulegé.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
El Zapote, Zinapécuaro
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Zinapécuaro.
Gaggio, Sondrio
Gaggio je naselje u Italiji u provinciji Sondrio, u regiji Lombardija.
El Zapote, Zinapécuaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2138 m.
Gaggio, Sondrio
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 569 m.
NGC 2941
NGC 2941 je galaksija u zviježđu Lavu.
Wellington (regija)
Wellington ili Greater Wellington (maorski: Te Whanga-nui-a-Tara) je jedna od 16 regija u Novom Zelandu.
Geografija
Regija se nalazi u južnom dijelu Sjevernog otoka. Površina joj iznosi 8,049 km². Susjedna regija je Manawatu-Wanganui na sjeveru.
Administrativna podjela
Središte i najveći grad regije je Wellington, koji je ujedno i sjedište Regionalnog vijeća.
Stanovništvo
Prema procjeni broja stanovnika iz 2015. godine u regiji živi 496,900 stanovnika, dok je prosječna gustoća naseljenosti 62 st./km². Regija Wellington je druga po etničkoj različitosti odmah iza Aucklanda. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine, druga je sa najvećim udjelom azijskog stanovništva od 8.4%, (Auckland: 18.9%) i druga s najvišim udjelom pacifičkog stanovništva 8.0%, (Auckland: 14,4%); 26.1% stanovništva regije rođeno je izvan Novog Zelanda (Auckland 40.4%).
Ventarola, Genoa
Ventarola je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 846 m.
Monteforte Cilento, Salerno
Monteforte Cilento je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 512 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 584 m.
Opština Păltiniș, Botoșani
Păltiniș je opština u Rumuniji u okrugu Botošani.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
Los Chiqueros, Jesús María
Los Chiqueros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2239 m.
Cuhon (Vijena)
Kion je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Poatje.
Oskar Davičo
Oskar Davičo (18. januar 1909, Šabac - 30. septembar 1989, Beograd), najmlađi je pesnik u krugu nadrealista. Nadmašio je sve ostale snagom talenta, plodnošću i širinom uticaja.
Cuhon (Vijena)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 343 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 20 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,34 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 108 metara (maksimalnoj 126 m, a minimalnoj 93 m).
Oskar Davičo
Život
Rođen je u činovničkoj porodici jevrejskog porekla. Školovao se u Šapcu, Beogradu i Parizu (Sorbona). Diplomirao je francuski jezik i književnost. Radio je kao srednjoškolski nastavnik u Šibeniku, Beogradu i Bihaću. Kao član KPJ, aktivno se uključuje u međuratni politički život. Postaje sekretar MK KPJ u Bihaću. 1932 biva uhapšen i od Suda za zaštitu države osuđen na 5 godina zatvora. Kaznu je odslužio u KPD Sremska Mitrovica. Od 1938 do početka rata živi između Zagreba i Beograda. 1940 biva isključen iz KPJ zbog toga što je objavio neka dela u časopisu Pečat Miroslava Krleže. Kad je počeo Drugi svetski rat, Davičo je boravio u Splitu gde se bavio ilegalnim radom. Biva uhapšen i interniran na ostrvu Korčula, a potom i u zatvor u Italiji. Iz zatvora beži 1943 i vraća se u domovinu gde stupa u redove Prve proleterske divizije gde ostaje do oslobođenja. 1945 uključuje se kao novinar u rad novoformiranog TANJUG-a, a potom prelazi u "Borbu" i "Glas". Izveštava kao dopisnik sa suđenja u Nirnbergu i Grčke gde prati Markosove partizane (doživljaje iz Grčke opisaće 1947 u knjizi "Među Markosovim partizanima"). Posle toga napušta novinarstvo i bavi se isključivo književnošću. Bio je jedan od urednika časopisa "Nova misao"(1953-1954). 1955 postaje osnivač i urednik novina "Delo". '80-tih osniva i uređuje u Sarajevu časopis "Dalje".
Književni počeci
Kao pesnik javio se rano. Prvu pesmu objavio je kao gimnazijalac (1925). Među nadrealističkim izdanjima nalaze se dve njegove knjižice pesama i poetskih tekstova Tragovi (1928) i Četiri strane sveta i tako dalje (1930), pesma u prozi Anatomija (1930) i brošura Položaj nadrealizma u društvenom procesu (1939; koju je napisao zajedno s Dušanom Matićem i Đorđem Kostićem. U toj njegovoj najranijoj poeziji sve je podređeno eksperimentu, istraživanju mogućnosti pesničkog izraza, primeni načela automatskog pisanja.
Socijalna faza
Najpotpuniji izraz Davičo je dostigao u socijalnoj fazi, kada je nadrealistička pesnička iskustva stavio u službu revolucionarne angažovanosti. "Davičo je sišao sa Olimpa nadrealizma u socijalnu poeziju", napisao je jedan kritičar s levice povodom izlaska njegove knjige Pesme (1938). Bila je to, međutim, sasvim osobena socijalna poezija, puna maštovitih slika, verbalnog humora, igri rečima, erotike. Iako s neutralnim naslovom, ova zbirka je, kao i sve naredne, tematski kompaktna. U pet ciklusa, kao u pet pevanja, pesnik je dao svoju duhovnu autobiografiju, lirsku povest svojih traganja od snova detinjstva, preko nemira i poraza mladosti, do otkrivanja istinskih vrednosti, ljubavi i revolucije, kojima se pesnik bezuslovno predaje. Najsnažniji je prvi ciklus, "Detinjstvo", u stvari mali humorno - realistički ep sastavljen od šesnaest kratkih pesama ispevanih u humorno - ironičnom tonu i u slobodnom stihu s nečim od naivnosti i razigranosti dečje poezije. Dve naredne pesničke zbirke neposredno se nadovezuju na ovu, razvijajući svaka jednu od dve osnovne teme do kojih nas ona dovodi: Hana (1939) ljubavnu temu, a Višnja za zidom (1951) temu revolucije, tako da one s njome čine osobenu celinu, pesnički triptihon, lirsku trilogiju.
"Višnja za zidom"
Isti prkosni, buntovni duh pregovara i u Višnji za zidom. Nastala između 1937. i 1950, poezija te zbirke sva je prožeta svojim burnim vremenom: ona je revolucionarno-socijalna, rodoljubiva i slobodarska. To je u neku ruku pesnička istorija revolucionarnog pokreta u Srbiji, od Svetozara Markovića do narodne revolucije, epopeja buntovne Srbije, u kojoj se borbeni slobodarski patos, srodan jakšićevskom romantičarskom rodoljublju, spaja s komunističkom ideologijom i modernim pesničkim izrazom.
"Zrenjanin"
Na istim idejnim i stilskim pretpostavkama zasniva se revolucionarna poema Zrenjanin (1949), o životu i smrti narodnog heroja Žarka Zrenjanina, pisana u herojsko-patetičnom tonu i sa starim nadrealističkim slobodama u slici i izrazu. Vrhunac tog pravca pevanja donosi velika poema Čovekov čovek (1953), dramski uzavrela, "đavolja lirika nenapisanih drama", kako ju je pesnik nazvao. Ona je sva u grču obračuna i samoobračuna s revolucionarstvom kao verom, s dogmatskim stegama što ometaju spontano ispoljavanje ljudskosti. Bez lakoće i raspevanosti ranijih pesama, ona je data oratorijumski, sva u ponesenom ekstatičnom raspoloženju.
Deset knjiga poezije
Posle Čovekova čoveka Davičo je objavio preko deset knjiga poezije, među kojima možemo samo neke spomenuti: Nenastanjene oči (1954), Flora (1955), Kairos (1959), Tropi (1959), Trg M (1968), Telo telu (1975) i dr. U njima su vidljiva neka od svojstava njegove lirike iz socijalnog razdoblja, uzavrela osećajnost, barokno obilje slika, bizarne asocijacije, raskošno bogatstvo metaforike, ali tu nema onog što je raniju liriku činilo privlačnom, nema lakoće izraza, brzine stiha, naglašene auditivnosti. To je ponajpre poezija slika, poezija bezglasne vizuelnosti, teška, nejasna, nekomunikativna i zbog toga neprihvaćena kod čitalaca i nedovoljno shvaćena u kritici.
Prozni pisac
Davičo kao prozni pisac razvio se u ratu i nakon rata. Objavio je najpre ratni dnevnik Sa Markosovim partizanima (1947) a zatim više knjiga putopisne, esejističke i polemičke proze, deset romana i zbirku pripovetka Nežne priče (1984). U romanima, koji su, uz poeziju, najznačajniji deo njegovog opusa, prikazao je revolucionarni pokret između dva rata (romani o tamnovanju komunista: Ćutnje, 1963, Gladi, 1963; Tajne, 1964, i Bekstva, 1966), okupacijske prilike i NOB (Pesma, 1952; Gospodar zaborava, 1981) i posleratnu izgradnju (Beton i svici, 1956; Radni naslov beskraja, 1958). Svima je zajedničko to što govore o rađanju novog sveta i o novom čoveku, borcu i graditelju. Njegovi junaci su fanatični privrženici revolucije i ujedno snažne, impulsivne ličnosti, pune životne energije, veliki, nezasiti ljubavnici.
"Pesma"
U Pesmi, prvom i najboljem Davičovom romanu, ta dva momenta, stav i život, revolucija i ljubav, međusobno su sukobljena. Od svih romansijera 50-ih godina Davičo najviše eksperimentiše. U Pesmi ta težnja ograničava se uglavnom na središnji lik mladog komuniste Miće Ranovića, dok u kasnijim romanima ona zahvata sve likove i sve razine romaneskne strukture. Tehnika romana toka svesti dopunjuje se postupkom koji Davičo naziva "dramaturgijom unutrašnjeg života". Pisac uzima jedan trenutak svesti i od njega polazi u projekciji spoljnih zbivanja, pri čemu se iznosi ne samo ono što se odista odigralo ili se odigrava nego i ono što se moglo dogoditi da su stvari išle drugim tokom (npr. kad u Radnom naslovu beskraja na terevenkama bivših boraca učestvuju i njihovi mrtvi drugovi). Iako su Davičova istraživanja značajna i zanimljiva, istinska snaga njegovih romana nije ipak u nadstvarnom niti eksperimentalnom i hipotetičkom, nego pre svega u realizmu i poeziji.
Dela
Poezija:
Memoari:
Eseji i književno-kritički tekstovi:
Kratka proza:
Putopisi:
Drame:
Filmski scenario:
Prevodi:
Rukopis druge knjige romansirane autobiografije Po zanimanju izdajnik nestao je u ratnom Sarajevu.
Sabrana dela Oskara Daviča u dvadeset knjiga su u zajedničkom izdanju objavili beogradska „Prosveta“ i „Svjetlost“ iz Sarajeva 1969. godine. „Nolit“ je 1979. godine izdao ciklus romana Robije: Gladi, Ćutnje, Tajne, Bekstva, Zavičaji. Izabranu poeziju su u osam knjiga 1979. godine u zajedničkom izdanju objavili „Prosveta“ Beograd, „Mladost“ Zagreb, „Pobjeda“ Titograd i „Svjetlost“ Sarajevo.
Nagrade i Odlikovanja
Dobio je veliki broj književnih nagrada, među njima i NIN-ovu nagradu za najbolji roman godine, tri puta (1956, 1963. i 1964.).
Odlikovan je Ordenom junaka socijalističkog rada.
NGC 2917
NGC 2917 je galaksija u zviježđu Vodenoj zmiji.
Brezov
Brezov je naseljeno mjesto u okrugu Bardjejov, u Prešovskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2021. godine naselje je imalo 369 stanovnika.
Драгојевац (Ариље)
Драгојевац је насеље у Србији у општини Ариље у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 312 становника (према попису из 1991. било је 356 становника). Стари назив насеља је Трбуховац (Трбуовац).
Демографија
У насељу Драгојевац живи 250 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,0 година (42,9 код мушкараца и 45,0 код жена). У насељу има 110 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,84.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Opština Villaflores, Chiapas
Villaflores je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 28239 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 721 m.
Teutschenthal
Tojčental je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 29 opštinskih središta okruga Zale. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 13.310 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 15088365, NUTS (DEE0B) i LOCODE (DE TEL) kod.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Zale Tojčental se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Zale. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 121 metra. Površina opštine iznosi 84,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.310 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 158 stanovnika/km².
La Tinaja San Gabriel, Tantoyuca
La Tinaja San Gabriel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Paludi, Cosenza
Paludi je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
La Tinaja San Gabriel, Tantoyuca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 344 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
Paludi, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 438 m.
Howard City, Michigan
Hauard Siti je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.808, što je 223 (14,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Terminalna balistika
270x170px|okvir|desno|Čelićna oklopna ploča s rezultatima balističkog ispita. 395x295px|okvir|desno|Metalna ploča nakon eksplozije. Terminalna balistika je podpodručje balistike koje proučava stanje projektila kada pogodi metu. Proučava fenomene interakcije između projektila i cilja (balistika na cilju). Najčešće se odnosi na zaustavnu moć kada je riječ o čovjeku ili drugim živim metama. U slučaju da je cilj tkivo, može se nazvati i balistika rane. Terminalna balistika je povezana s projektilima malog kalibra, također kao i s velikim (ispaljenih iz artiljerije). Proučavanje ekstremno velikobrzinskih impakta je još uvijek novo i ipak se većinom primjenjuje kod dizajna svemirskih letjelica.
Općenito
Kao rani rezultat zbog Newtona; udarna dubina bilo kojeg projektila je dubina koju projektil doseže prije zaustavljanja u sredini; u Newtonskoj mehanici, projektil se zaustavi kada je njegov moment prenesen jednakoj masi središta. Ako projektil i središte imaju sličnu gustoću, to se dogodi na udarnoj dubini jednakoj dužini projektila. 267x167px|okvir|desno|Balistički ispit ploče sa staklom otpornim na metke. Da bi ovaj rezultat bio valjan, za privlačenu sredinu se smatra da nema nikakvu sastavnu čvrstoću. Čak i ako se projektil zaustavio, moment je još uvijek prenesen, u stvarnom se svijetu može dogoditi ljuštenje i slični učinci.
Klase metka
Postoje tri osnovne klase metka:
Treća klasa može ograničavati probijanje ekspanzijom ili fragmentacijom.