cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Popolžani
Prirodni uslovi
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Stanovništvo
Popoljžani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 109 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (99%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Brianco, Biella
Brianco je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Baltimore, Ohio
Baltimor je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Pescia, Pistoia
Pescia je naselje u Italiji u provinciji Pistoia, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11567 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 42 m.
Stara Loka
Stara Loka je naselje u slovenskoj Općini Škofji Loki. Stara Loka se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 808 stanovnika.
Istočnokorejski zaljev
Istočnokorejski zaljev (korejski: 동조선만) je zaljev u Sjevernoj Koreji koji je produženje Japanskog mora. Zaljev se nalazi između sjevernokorejskih provincija Južni Hamgyong i Kangwon.
Real de Abajo, Cusihuiriachi
Real de Abajo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Cusihuiriachi.
Istočnokorejski zaljev
Naziv Istočnokorejski zaljev koristi se kako bi se razlikovao od poznatijeg Korejskog zaljeva, koji se još naziva i Zapadnokorejskim zaljevom.
Cerzitello, Cosenza
Cerzitello je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Heci, Lespezi
Heci je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Lespezi.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 2254 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 228 m.
Colonia Tecmilco, Tepoztlán
Colonia Tecmilco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tepoztlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 107 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1656 m.
Obećana zemlja (film, 1986)
Obećana zemlja je jugoslovenski igrani film snimljen 1986. godine u režiji Veljka Bulajića. Po žanru je drama, radnjom smještena u Slavoniji nekoliko godina po završetku Drugog svjetskog rata i poratne kolonizacije stanovništva iz tzv. pasivnih krajeva. Protagonisti su kolonisti među kojima će odluka komunističkih vlasti o početku kolektivizacije nedavno dodijeljene izazvati razdor, a u jednom slučaju dovesti i do krvoprolića i suđenja. Bulajiću, koje dotada u SFRJ stekao reputaciju "režimskog" autora, Obećana zemlja je predstavljala neuobičajeno kritički prikaz povijesti komunističke Jugoslavije.
Uhaxuco, Xilitla
Uhaxuco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Xilitla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 907 m.
Nosorozi
Nosorozi (Rhinocerotidae) su porodica neparnoprstaša (Perissodactyla) u kojoj je pet vrsta. Žive u Africi i Aziji.
Osobine
Značajno obilježje nosoroga su rogovi koje imaju na nosu. Ovisno o vrsti, imaju jedan ili dva roga, ali su nađeni i neki fosilni nosorozi koji nisu imali rog. Prednji rog raste iz nosne kosti, dok se stražnji (ako postoji) nadovezuje na prednji dio lubanje. Iako je vrlo čvrst, ovaj rog nije od koštane tvari, nego je od aglutiniranog keratina, jedne vrste proteina koji se nalazi i u dlakama. U nekim istočnoazijskim kulturama postoji uvjerenje, da smrvljeni rog nosoroga ima ljekovita svojstva, što je razlog za ubijanje nosoroga i uzimanje njihovih rogova. Do sada najveći poznati rog bio je dug 1,58 m....
Nosorozi imaju masivno tijelo i kratke, debele noge. Svaka noga ima tri prsta koji svaki završava širokim kopitom. Koža mu je debela i siva ili smeđa. Kod azijskih vrsta koža na početku vrata i nogu je jako naborana, tako da životinja izgleda kao da je oklopljena. Nosorozi imaju vrlo loš vid, no taj nedostatak nadoknađuju izvrsnim njuhom i jako dobrim sluhom. Mužjaci nemaju mošnje a testisi su im smješteni unutar tijela....Oni mirise malo neprijatno...
Način života
Nosorozi su zivotinje koje zive u krdima, ali ih se povremeno u savanama može sresti i u manjim krdima. Ako se neka ženka tjera, može doći do borbe između mužjaka. Pobjednik se vrlo upadljivo udvara ženki: u to ponašanje spada obilježavanje teritorije urinom i izmetom, a nakon toga "love" jedno drugo, da bi se na kraju parili. Razdoblje skotnosti traje 15 do 18 mjeseci, nakon čega se rađa mladunče koje s majkom ostaje do dvije i pol godine. Ako u tom razdoblju na svijet dođe još jedan mladunac, majka će starijeg bar privremeno potjerati od sebe na neko vrijeme.
Nosorozi danju spavaju, a aktivni su u sumrak i noću. Vrlo su plahi i izbjegavaju blizinu ljudi. No ako se osjećaju ugroženi, napadaju. Iako njihovi napadi nisu precizni, zbog njihove snage i opasnih rogova može doći do teških ozljeda. Nosorog u punom trku može doseći brzinu od 45 km/h.
Nosoroge često prate ptice iz porodice Buphagus (red Passeriformes) ili Ardeidae (red Ciconiiformes) sjedeći na njihovoj koži i čisteći ju od parazita. U rijetkim slučajevima mladi nosorog može stradati od velikih mačaka, dok odrasli osim čovjeka nemaju drugih neprijatelja.
Sistematizacija
Danas živi još pet vrsta nosoroga, koje se razvrstava u tri grupe. Jako ugroženi sumatranski nosorog (Dicerorhinus sumatrensis) je jedina preživjela vrsta koja je direktni potomak prvobitnih predaka ove porodice, Dicerorhinini. Dvije slijedeće vrste, ugroženi Rhinoceros unicornis (nazvan ponekad i "oklopljeni nosorog") i jako ugroženi javanski nosorog (Rhinoceros sondaicus) su se kao vrste razdvojile prije oko 10 miliona godina. Dvije afričke vrste, bijeli nosorog (Ceratotherium simum) i crni nosorog (Diceros bicornis) razdvojile su se prije oko 5 miliona godina. Te se dvije vrste razlikuju uz ostalo načinom ishrane. Bijeli nosorog pase travu, dok se crni nosorog hrani lišćem. On svojom isturenom gornjom usnom privlači grančice ustima i tako trga listove.
Kladogram porijekla nosoroga
Rhinocerotoidea ├-- Amynodontidae (†) └-- Rhinocerotida ├-- Hyracodontidae (divovski nosorozi †) └-- Rhinocerotidae ├-- Elasmotheriinae (†) └-- Rhinocerotinae ├-- Aceratheriini (nosorozi bez rogova †) └-- N.N.                          ├-- N.N.                           |     ├-- Dicerorhinini (sumatranski nosorog) |    └-- Rhinocerotini ("oklopljeni nosorog", javanski nosorog) └-- Dicerotini (bijeli nosorog, crni nosorog)
Ugroženost i zaštita
U Aziji postoji velika potražnja za rogovima nosoroga. Koristi ih se za umjetničke rezbarije, ali i u tradicionalnoj kineskoj medicini. To tržište nosorogovim rogovima jako ugrožava opstanak nosoroga. U novije vrijeme ipak se opaža lagani oporavak pojedinih populacija nosoroga. Prema podacima iz 1998. godine, u Africi ponovo živi više od 11.000 nosoroga, od čega 8.900 u južnoj Africi najvećim dijelom u ograđenim i čuvanim rezervatima. Napori Indije i Nepala da zaštite svoje populacije nosoroga dali su rezultate, tako da je broj "oklopljenih nosoroga" prema podacima iz 1997. narastao na 2.100 jedinki. Suprotno tome, broj sumatranskih nosoroga je sa 900 jedinki s početka 80-tih pao na oko 350. Uzrok je, smatra se, nedovoljna financijska podrška vlada Indonezije i Malezije njihovoj zaštiti.
Nosorozima ozbiljno prijeti izumiranje i malo koji ih zoološki vrt ima. Tako u svim hrvatskim zoološkim vrtovima nije moguće vidjeti te glomazne, ali brze životinje. Nesreću nosorogu donosi njegov rog.
Tempoal de Sánchez, Veracruz
Tempoal de Sánchez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12558 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 64 m.
Engelbrekt Engelbrektsson
Engelbrekt Engelbrektsson (-, oko 1390.. - pored Örebra, maj 1436. ), bio je švedski nacionalni heroj vođa pobune u 15. vijeku protiv Erika Pomeranskog kralja Kalmarske unije, ujedinjenih kraljevstava Švedske, Danske i Norveške.
Biografija
Engelbrektsson je bio sitni plemić njemačkog porijekla, vlasnik jednog manjeg rudnjika u švedskom Bergslagenu.
Kad su u ljeto 1434. rudari i seljaci iz Bergslagena digli bunu protiv ekonomski katastrofalne i neustavne politike apsolutistički nastrojenog Erika od Pomeranije, izabrali su Engelbrekta za svog vođu. Izvrsni početni uspjesi Engelbrektove pobunjeničke vojske protiv Erikovih snaga, potaknuli su i plemstvo i svećenstvo da se pridruže buni, pa je ona na taj način dobila karakter općenacionalnog revolta.
Sklopljeno primirje u novembru 1434. rezultiralo je potpisivanjem sporazuma početkom 1435. i povratak na početno stanje prije pobune - status quo. Iako je Erik od Pomeranije obećao Šveđanima da će poštivati ​​njihova ustavna prava, ubrzo je postalo jasno da je samo fingirao i postupio s lošom namjerom.
Nakon obnove neprijateljstvava u januaru 1436., Engelbrekt je ponovno stao na čelo ustanika i napao brojne kraljeve utvrde, zauzevši među prvima Stockholm.
Ali su tad izbile svađe i sukobi među švedskim plemstvom, pa je maju 1436. jedan od njih Magnus Bengtsson - ubio Engelbrekta Engelbrektssona.
Njegova smrt demoralizirala je ustanike, pa je Erik od Pomeranije uspio zavesti red. Ipak je tinjajuće nezadovoljstvo i uspomena na Engelbrekta, kojeg je smrt pretvorila u nacionalnog heroja, dala Šveđanima potrebnu snagu da svrgnu Erika do ljeta 1439.
Opsada Jodfata
Opsada Jodfata (Jotapate) se dogodila za vrijeme Velikog jevrejskog ustanka godine 67. kada su taj grad u sjevernoj Galileji držali jevrejski pobunjenici na čelu sa Josef Ben Matitjahuom, a nastojali ga zauzeti rimske snage na čelu sa Vespazijanom. Iako su branitelji pružili žestok otpor, Rimljani su nakon 47 dana uspjeli zauzeti grad te su masakrirali njegove žitelje, a potom razorili. Jedan od rijetkih preživjelih branitelja je bio sam Josef, koji je zarobljen i nedugo nakon toga prešao na rimsku stranu, postavši kasnije poznat kao ugledni historičar po imenu Flavije Josip.
U popularnoj kulturi
Opsada je rekonstruirana u trećoj epizodi BBC-jeve TV-serije Ancient Rome: The Rise and Fall of an Empire pod nazivom Rebellion.
Korejski zaljev
Korejski zaljev, znan i kao Zapadnokorejski zaljev (korejski: 서조선만), je zaljev u Sjevernoj Koreji, smješten između kineske provincije Liaoning i sjevernokorejske provincije Sjeverni P’yŏngan. Korejski zaljev je sjeverno produženje Žutog mora.
Poluotok Liaodong, čija je najjužnija točka Dalian, odvaja Korejski zaljev od Bohajskog mora, koje se nalazi sa zapadne strane poluotoka.
Rijeka Yalu/Amnok, najduža rijeka Sjeverne Koreje, a ujedno i prirodna granica između Kine i Sjeverne Koreje, ulijeva se u Korejski zaljev između kineskog grada Dandonga i sjevernokorejskog grada Sinŭijua.
Loma Zocote, Teloloapan
Loma Zocote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Stadion Kralj Petar Prvi
Stadion Kralj Petar Prvi, takođe poznat i kao Stadion FK Rad, je fudbalski stadion na Banjici, u Beogradu, na kome igra FK Rad. Kapacitet stadiona je 6.000 mesta.
Prva zvanična utakmica na ovom stadionu je odigrana 13. avgusta 1977. između domaće ekipe Rada i makedonskog tima Bregalnica iz Štipa, a Rad je pobedio sa 2:0. Prvi strelac na ovom stadionu je bio Dragan Kokotović u 19-om minutu ovog meča.
Ulični borac (film, 1974)
Sudar! Ubilačka pesnica (激突！殺人拳), u svijetu poznatiji po engleskom naslovu The Street Fighter je japanski film borilačkih vještina snimljen 1974. godine. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Sonny Chiba, je Takuma Tsurugi, amoralni majstor borilačkih vještina spreman svoje usluge nuditi gangsterima i drugim kriminalcima. Radnja prikazuje kako ga angažiraju da otme kćer naftnog tajkuna (čiji lik tumači Yutaka Nakajima), a nakon toga mu odbiju isplatiti novac, poslije čega se on okrene protiv njih i kreće u krvavu osvetu.
Ulični borac je snimljen u vrijeme kada su u svijetu izuzetnu popularnost uživali kung fu filmovi iz susjednog Hong Konga. Ulični borac se među njima isticao prije svega nastojanja da se ton učini znatno mračnijim, pa je glavni lik potpuno amoralni antiheroj koji ne preza od ničega. Javnosti, ali i cenzorima, je međutim, još više u oči upala izuzetna eksplicitnost nasilja, uključujući scene kastracije. Kada je distribuiran u SAD, postao je prvi film koji je dobio zloglasni rejting X isključivo zbog nasilja. Usprkos svih tih problema, stekao je izuzetnu popularnost, a Sonny Chiba postao zvijezda. Već iste godine je snimljen nastavak pod naslovom Return of the Street Fighter, a poslije snimljen još nekoliko spin off filmova.
Jedan od velikih poklonika filma je američki sineast Quentin Tarantino, te se scene iz Uličnog borca prikazuju na početku njegovog filma True Romance iz 1993. godine.
Châtel-Gérard
Šatel-Žerar je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Avalon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 253 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 8 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 30,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 324 metara (maksimalnoj 363 m, a minimalnoj 248 m).
Obećana zemlja
Obećana Zemlja je naziv za zemlju koju je, prema biblijskom izvještaju, Bog izabrao za svoj narod (Izraelce) i u kojoj se rodio, naučavao, umro i uskrsnuo Isus.
Struktura Obećane Zemlje
Obećana Zemlja proteže se od Tel Dana na sjeveru do Beer Ševe na jugu. Dugačka je nešto manje od 230 kilometara. Postupno se izdiže od Sredozemlja do gotovo 1000 metara nadmorske visine i zatim strmo zaranja u veliku usjeklinu Jordanske doline. Ondje se zemljina površina raspukla i spustila da bi oblikovala brazdu koju se može pratiti na jug sve do Istočne Afrike. Na istok od Jordana i na sjever od Galileje planine se dižu gotovo do 2000 metara u Edomu, na istočnom pustinjskom rubu, i preko 3000 metara u Libanonu i planini Hermon na sjeveru.
Kaananci
Oko 1300-te godine prije Krista Kanaan je bio egipatska provincija koja je obuhvaćala Libanon, Siriju i područja koja su kasnije postala Izrael. Uz Kanaance i Amorejce još su neki narodi živjeli u toj zemlji. Izraz "Kanaanci" obuhvaćao je mješavinu naroda, a riječ "Kanaanac" na hebrejskom jeziku značila je "trgovac". Glavne luke na ovom području bile su Tir, Sidon, Bejrut i Biblos. Iz tih luka cedrovina i posude s uljem i vinom izvozile su se u Egipat, Staru Grčku i Kretu. Za uzvrat, u Egipat su stizali papir, luksuzni predmeti, grčka keramika i željezna rudača. Zbog geografskog položaja Kanaana kao mosta između Azije i Egipta i njegove trgovačke aktivnosti, narod je bio otvoren svakovrsnim kulturnim utjecajima. Kanaanski gradovi bili su opasani obrambenim zidinama napravljenim od zemlje i kamenja, da ih štite od razbojnika i zvjeradi. Izraelcima je bilo zabranjeno da se miješaju i žene s pripadnicama tih naroda.
Filistejci
Kad je Izrael okupirao Obećanu Zemlju, osvojili su Središnje visočje i povremeno su pokušavali svoju vlast proširiti dolje do obale Sredozemlja. No to su područje naseljavali Filistejci. Premda je pod Davidom Izrael uspio steći vlast nad njima za neko vrijeme, mnogo češće u povijesti Izraela Filistejci su vršili pritisak iz svojih pet gradova na obalnom području na Izraelce u brdima. Filistejci su živjeli jugozapadno od Izraela i nadzirali obalnu cestu koja je vodila iz Egipta.
Kanaanska religija
Bog je Izraelu na brdu Sinaj zapovjedio da ne smije imati drugih bogova osim njega. Kad su Izraelci zaposjeli Kanaan, morali su izbjegavati svaki dodir s kanaanskom religijom. No i među Izraelcima bilo je prisutno štovanje boga Baala. Kasnije je u Obećanoj Zemlji Baal postao ozbiljan protivnik njihovom bogu. Kad je kralj Ahab postao kralj Izraela, sjevernog kraljevstva, Baal je skoro istisnuo Izraelovog Boga.
Kanaanski su bogovi i božice bili utjelovljene prirodne sile. Neka istaknuta božanstva njihove religije bili su: Hadad, bog nevremena, Anate, božica ljubavi i rata, Ašera, božica majka i božica mora, Šamaš, bog sunca te Rešef, gospodar rata i podzemlja. Neki kanaanski izvori opisuju bogove i božice kao okrutne i krvoločne, koji uživaju u međusobnoj borbi, bludnosti i raskalašenosti.
Progon Židova
Izgnanstvo Židova počelo je 597. godine prije Krista kad su Babilonci odveli dio naroda u Babilon. Deset godina kasnije potpuno su uništili Jeruzalem pa je kraljevstvo Juda prestalo postojati. Narod je (prema Bibliji) upozoren da će se to dogoditi. Čak i prije nego je narod ušao u Kanaan, Mojsije im je rekao da će, ako ne budu pokorni Bogu i ne drže se njegovih zakona, izgubiti zemlju i slobodu.
Politika (novine)
Tokom svoje duge istorije, u kojima je prvim decenijama bila vlasništvo porodice Ribnikar, Politika je stekla veliki ugled i reputaciju novina od autoriteta. Tu reputaciju poslednjih godina nastoji obnoviti nakon perioda kontraverzi vezanih uz raspad Jugoslavije, vladavinu Slobodana Miloševića i svoju ulogu u jugoslovenskim ratovima i uz njih vezanim događajima.
Politika u periodu SFRJ
mini|Predsednik Tito u razgovoru sa direktorom i glavnim urednikom "Politike". Ribnikar, koji je tokom okupacije sarađivao sa vođom jugoslovenskih komunista Titom, je posle oslobađanja Beograda 20. oktobra okupio svoje stare saradnike te je 28. oktobra započelo novo izlaženje koje će trajati tokom celog postojanja Druge Jugoslavije, a tokom koga će neko vreme direktor biti i Vladislavov sin Darko Ribnikar.
Iako se za uređivačku politiku kraja 1980-ih pod vodstvom Živorada Minovića često navodi da je bila orijentisana na velikosrpski nacionalizam i pomogla dolasku Miloševića na vlast i izbijanju antibirokratske revolucije.
Politika u jugoslovenskim ratovima
Odmah nakon septembra 1987, kad je Miloševićev režim preuzeo “Politiku”, ona je u kratkom roku postala najmoćnije oružje populističke propagande u kojoj je floskula “narod” bila alibi za ostvarivanje ciljeva iz “Memoranduma SANU”. Masakr u paraćinskoj kasarni septembra 1987. godine tadašnje uredništvo je iskoristilo kao povod za brutalnu anti-albansku kampanju.
Rubrika "Odjeci i reagovanja", započeta jula 1988. u formi priloga čitalaca, se posebno izdvajala svojim jezikom mržnje i nacionalističkim tamama. Prema ovoj rubrici, antibirokratska revolucija je “nešto najbolje što se dogodilo ovoj zemlji”; Slobodan Milošević je jedini “pravi političar, heroj, Vođa, Vožd, ponos svih srpskih generacija… nepotkupljiv, hrabar i moderan”; bivše srpsko rukovodstvo na čelu sa Ivanom Stambolićem je “izdajničko, proalbansko i prohrvatsko”; ekonomsko iskorišćavanje Srbije traje decenijama a najveći krivac za to su pokojni Josip Broz Tito (“mrzitelj srpskog naroda, ustaša, saradnik Vatikana, hohštapler, kriminalac, ubica srpskih generacija, tzv. partizan, špijun…”) i savezni premijer Ante Marković (“Hrvat, poslušnik Zapada, antisrbin, dokazani prevarant, navodni privrednik, hulja, kriminalac…”).
thumb|Naslovna stranica Politike iz [[1991. sa udarnom vesti o oslobođenju Vukovara.]]
“Politika” je svakodnevnom propagandom pripremala javno mnjenje da učestvuje u borbi protiv mnogobrojnih srpskih neprijatelja. Albanci su prikazani kao divlja skupina, nesposobna za bilo šta sem za razmnožavanje; Hrvati su prikazani kao neoustaše, fašisti, željni da sve Srbe još jednom pokolju i isteraju s “vekovnih ognjišta”; Slovenci su prikazani kao hladni, cinični i sebični, zaboravni da se sete srpske pomoći u Drugom svetskom ratu; Muslimani su prikazani kao islamisti koji sanjaju o Džihadu, nezahvalni Srbima iz čijeg su “genetskog koda” proizašli.
Uoči rata u Hrvatskoj, preko Politike su vršene pripreme za rat naslovima poput "Plitvice su srpska zemlja" (maj 1991.) "Vukovar odsečen grad" (4. maja 1991) i sličnim. U narednom periodu govori se o prisajedinjenju Krajine Srbiji. U izdanju od 22. novembra 1991, Politika prenosi saopštenje "Ministarstva za informacije Srpske oblasti Slavonija, Baranja i zapadni Srem", u kom se navodi da su „povlačeći se prema centru u Vukovaru, hrvatski bojovnici palili sve iza sebe, tako da je praktično uništeno 90 odsto ovog grada”, čime je za uništavanje Vukovara skinuta odgovornost sa JNA. Pod naslovom "Hrvati nemaju šta da traže u Srbiji" Politika je opširno prenosila Šešeljeve pozive za proterivanjem Hrvata iz Srbije.
Uoči rata u Bosni i Hercegovini (marta 1992), Politika je pisala da oružane formacije Republike Hrvatske sa paravojnim formacijama i Bosni i Hercegovini napadaju srpsko stanovništvo i uz masovne zločine ("koji nagoveštavaju genocid") nastoje da ga proteraju sa pojedinačnih područja, te da je stoga JNA prisiljena da "odlučno reaguje".
U istom periodu Politika je objavljivala tekstove u korist podele BiH po etničkoj osnovi. Politika od 6. aprila piše da muslimani u Bosni rade Srbima isto što i pre 50 godina, da Hrvati i Muslimani imaju daleko modernije i ubojitije oružje od Srba i da su u "oni u Sarajevu" izazvali rat. Dalje se kaže da "pošteni Muslimani" beže u Srbiju, a oni drugi odlaze u Nemačku, Mađarsku i drugde, sa džepovima punim para. Tokom zauzimanja Bijeljine, Politika je nazivala bošnjačko stanovništvo koje brani grad muslimanskim ekstremistima, dok su Arkanove paravojne formacije predstavljene kao zaštitnici grada. U izdanju od 8. aprila Politika objavljuje pismo bjeljinskih muslimana koje demantuje "glasine o masakru Muslimana u Bijeljini" od strane Srpske dobrovoljačke garde i proglašava Arkana "spasiocem svih građana”. Politika od 10. aprila objavljuje da na tlu Republike Srbije ne postoje nikakve paravojne formacije, i da je neistinita tvrdnja da se na teritoriji opštine Zvornik nalaze paravojne formacije, ubačene iz Srbije.
Kada je sredinom aprila 1992 međunarodna zajednica zatražila od Srbije da povuče vojsku i paravojne jedinice iz Bosne i Hercegovine i da nedvosmisleno prizna njen teritorijalni integritet, Politika je proglašavala antisrpsku zaveru "vatikansko-germanskog bloka", a deklaraciju KEBS poredila sa ultimatum koji je Austro-Ugarska uputila Srbiji 1914. godine.
Glavni i odgovorni urednik Politike u ovom periodu bio je Aleksandar Prlja.
Savremeni period
Nakon petooktobarskih promena, vlasnički udeo Politike je preuzeo nemački medijski koncern WAZ, koji je u to vreme počeo kupovati niz uglednih i uticajnih listova na području Jugoistočne Evrope. Deset godina kasnije se WAZ počeo povlačiti sa Balkana, te je 2012. godine prodao vlasnički udeo kompaniji East Media Group registrovanoj u Rusiji.
Spisak urednika
(nepotpun) thumb|150px|[[Vladislav Ribnikar, osnivač Politike.]]
Ostala izdanja izdavačke kuće
250px|thumb|Sedište Politike
Izvori
¹ Života Đorđević: „Pogled na epohu“ – Kako je Politika videla dvadeseti vek (1904-1941)
² Jovan Dučić : „Dva Ribnikara“ – Politika 6.janurar 1924. godine
³ Radovan Popović – Pisci u Politici
Ghiardo, Reggio Emilia
Ghiardo je naselje u Italiji u provinciji Reggio Emilia, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 552 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 131 m.
Nicut, Oklahoma
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Enge-Sande
Enge-Zande je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.114 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054167.
Nicut, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 360.
Llano Laguna, Santo Domingo Tepuxtepec
Llano Laguna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tepuxtepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 366 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1867 m.
Wendy Carlos
Wendy Carlos (rođena kao Walter Carlos u Pawtucketu 14. novembra 1939) je američka kompozitorica i elektronska muzičarka. Poznatom je postala 1968. zahvaljujući albumu Switched-on Bach, na kome je klasične kompozicije Johanna Sebastiana Bacha obradila u elektronskom stilu, koristeći tada slabo poznati i malo korišteni Moogov sintesajzer. Album je nagrađen sa nekoliko Grammyja, a nakon njega je Carlos nastavila eksperimentirati u istom stilu. Poznata je i po suradnji sa sineastom Stanleyem Kubrickom, kome je napisala muziku za filmove Paklena naranča i Shining; također je napisala muziku za film Tron 1982. godine.
Premka
Prirodni uslovi
Naselje Premka je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kičeva, naselje je udaljeno 10 km severoistočno.
Premka pripada gornjem delu istorijske oblasti Kičevija. Selo je položeno na zapadnim padinama planine Čelovica, dok se zapadno pruža polje. Nadmorska visina naselja je približno 760 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Premka je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 134 stanovnika.
Većinsko stanovništvo su Albanci (80%), a ostalo su mahom etnički Makedonci (19%). Do pre par decenija makedonski Sloveni-hrišćani su bili u većini.
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je islam, a manjinska je pravoslavlje.
Opština Ion Roată, Ialomița
Ion Roată je opština u Rumuniji u okrugu Jalomica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Opština San Juan Cotzocón, Oaxaca
San Juan Cotzocón je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 4735 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 111 m.
Srednje Bitnje
Srednje Bitnje je naselje u slovenskoj Općini Kranju. Srednje Bitnje se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 540 stanovnika.
Cascina Giuseppana, Bergamo
Cascina Giuseppana je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 140 m.
Case Benedetti, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Omladinski stadion
Omladinski stadion je fudbalski stadion na Karaburmi u Beogradu izgrađen 1957. godine. On je od samog otvaranja domaći teren OFK Beograda, a takođe ga koriste i ostale sekcije OSD Beograd. Na stadionu su pored fudbalskih i atletskih takmičenja održani i mnogi muzički koncerti.
Istorija
Zvanično je otvoren 10. avgusta 1957. godine, utakmicom Radničkog i Spartaka.
Premijernu utakmicu OFK Beograd (tada kao BSK) je na svom stadionu odigrao 24. avgusta 1957. godine, a gost je bila Budućnost iz Podgorice. OFK Beograd je pobedio rezultatom 3:1. Pored OFK Beograda stadion su u periodu nakon izgradnje dosta koristili i ostali beogradski klubovi, Partizan, Crvena zvezda i Radnički.
Investitor izgradnje stadiona je bio Savez sportova Beograda, projektni biro Sportprojekt je zaslužan za projekat stadiona, a glavni projektant u njemu je bio inženjer Karlo Kacl, uz pomoćnike Kostu Popovića i inženjera arhitekture Aleksandra Radovanovića, dok je upravnik radova bio Sava Petković.
Kapacitet stadiona nakon otvaranja je bio oko 28.000 stajaćih mesta, a prema glavnom projektu je bilo planirano za tačno 23.820, no na mnogim utakmicama je bilo i preko 30 hiljada gledalaca. Rekonstrukcija stadiona je započeta 2000. godine. Renovirane su svlačionice za domaće i goste, izgrađena je sauna i džakuzi. Početo je sa rekonstrukcijom upravne zgrade, a naredne godine stavljanje stolica na stadion, takođe na južnu tribinu je postavljen semafor koji ima displej veličine 7x2,5 metara. Na istočnoj tribini je izgrađena loža sa 92 mesta, kao i novinarska loža i pres centar koji prima 30 novinara. Zapadna loža ima kapacitet od 256 mesta za sedenje, ali njena rekonstrukcija još nije započeta.
Stadion FK Obilić
Stadion FK Obilić, ranije stadion Miloša Obilića, je fudbalski stadion u Beogradu, Srbija. Lociran je na teritoriji Opštine Vračar, na Pašinom brdu. Stadion može da primi 4.508 gledalaca.
Stadion je bio domaćin mnogih utakmica mlađih fudbalskih reprezentacija.
Omladinski stadion
Istorija
Glavni teren je površine 105x68 metara, a pomoćni sa veštačkom travom koji je izgrađen 1999. godine ima površinu 100h66 metara, pored pomoćnog se nalazi još jedan manji teren takođe sa veštačkom travom. Krovom je pokrivena cela istočna tribina stadiona i jedan deo zapada
U narednoj fazi rekonstrukcije je predviđeno osvetljavanje stadiona postavljanjem reflektora. Objekat stadiona je sve vreme postojanja pratio standarde međunarodnih sportskih federacija i u tom kontekstu je urađeno i idejno rešenje rekonstrukcije stadiona.
Zbog sve goreg stanja u kojem se stadion nalazi, kao i zbog najava iz komisije za stadione da OFK svoje superligaške utakmice više neće moći da igra na njemu, članovi „Kluba prijatelja OFK Beograda 1994.“ su polovinom 2012. pokrenuli peticiju za rekonstrukciju Omladinskog stadiona, a apel je prevashodno upućen Gradskoj vlasti jer je stadion u vlasništvu grada.
Bourgeonal
Bourgeonal je organsko jedinjenje, koje sadrži 13 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 190,281 Da.
Nacional-boljševička stranka
Nacional-boljševička stranka (rus.  Национал-большевистская партия ) je politička partija u Ruskoj Federaciji.
Gojira tai Mekagojira (1974)
Godzilla protiv Mechagodzille (ゴジラ対メカゴジラ) je japanski science fiction film snimljen 1974. godine u režiji Juna Fukude. Predstavlja četrnaesti po redu film iz ciklusa o čudovištu Godzilli. Radnja prikazuje kako Japan počinje napadati mehaničko čudovište nalik na Godzillu zvano Mechagodzilla, kako i da nekoliko novinara otkriju kako iza svega stoje vanzemaljci prerušeni u ljude koji nastoje osvojiti svijet, te da Godzilla može zaustaviti Mechagodzillu jedino ako se udruži sa mitskim stvorenjem iz okinavskih legendi zvanim King Caesar. Godzilla protiv Mechagodzille je predstavljao jedan od dotada najskupljih filmova iz serije. Iako je relativno dobro prošao među publikom, kritičari ga smatraju jednim od lošijih ostvarenja u seriji.
Led Zeppelin (album)
Led Zeppelin je debitantski album engleskog rock benda Led Zeppelin. Snimljen je u oktobru 1968. u londonskom studiju Olympic, a diskografska kuća Atlantic Records ga je 12. januara 1969. izdala u SAD, a potom 31. marta u Velikoj Britaniji. Album je poznat po tome što je sadržavao integralne doprinose svakog od muzičara, te uspostavio Led Zeppelinovu fuziju bluesa i rocka. Led Zeppelin je također stvorio brojne poklonike, koji će značajno doprinijeti popularizaciji heavy metala s obje strane Atlantika. Iako je u svoje vrijeme bio loše recenziran, doživio je veliki komercijalni uspjeh, i danas se često naziva jednim od najvažnijih albuma u historiji rocka.
Oteapan, Veracruz
Oteapan je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Green Spring, West Virginia
Grin Spring je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Oteapan, Veracruz
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12378 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 50 m.
Green Spring, West Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 218.
La Esperanza, Huejutla de Reyes
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huejutla de Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 181 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
Cañón de la Puerta, Tecate
Cañón de la Puerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 474 m.
Nuevo Líbano, Tempoal
Nuevo Líbano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Sudbina
thumb|desno|Hebrejski rukopis iz [[14. veka prikazuje uticaj zodijačkih znakova na čoveka.]]
Sudbina je, prema narodnom verovanju, sila koja određuje život svakog pojedinca i od koje se ne može umaći. Sudbina je ono što je nekom predodređeno, pogotovo najznačajniji događaji u životu, uključujući čas i način smrti. Događaji koje čoveka snalaze smatraju mu se dosuđenim, a ono željeno koje i pored uloženog truda ostaje neostvareno, smatra ce nesuđenim.
U filozofskom smislu, sudbina je nužni red u svetu kojem je podvrgnuto svako biće. Sudbina nije slepa ili slučajna kao usud (lat. fatum), nego racionalna premda je nepoznata pojedincu koji u njoj učestvuje. Tokom istorije, mnogi ljudi su bili nezadovoljni samo fizičkim objašnjenjima teških bolesti, raznih nesreća i prerane smrti, pa su pretpostavili natprirodni uzrok nevoljama koje dolaze bez obzira na zasluge. Verovanje u sudbinu čini život podnošljivijim time što čoveku omogućuje prihvatanje racionalnost univerzuma uprkos očiglednim nepravilnostima i nepravdama.
Postoje veštine i pseudonauke koje nastoje da spoznaju ljudsku sudbinu. Tako, astrologija tvrdi da raspored zvezda u vreme rođenja određuje sudbinu, dok neki oblici gatanja imaju za pretpostavku da se sudbina može otkriti iz linija dlana ili pomoću snova. Previše izraženo verovanje u nepromenjivost sudbine naziva se fatalizam.
Etimologija
Slovenska reč sudbina dolazi od korena sud, suditi. Grčka reč moira, arapska maniya i latinska fatum odnose se na ono što je predodređeno ili suđeno, a sanskritska reč daivam se na sličan način odnosi na ono što dolazi od božanskog.
Sudbina u mitologiji
Još u drevnim indo-arijskim verovanjima se govori o tri žene koje sede ispod drveta u središtu sveta i ispredaju sudbine ljudi.
Slovenska mitolotija
Sudbina je u slovenskom verovanju najčešće čas smrti, mesto i način umiranja koji je odredio usud; ređe, udes koji svakog čoveka prati u značajnim okolnostima njegova života, u sreći i nesreći.
U slovenskoj mitologiji, suđaje, suđenice ili rođenice su natprirodna ženska bića koja određuju sudbinu novorođenog deteta. Ova božanstva sudbine poznaju skoro svi Sloveni. Veruje se da se treće veće po rođenju kod novorođenčeta okupe tri suđenice i tada mu određuju sudbinu za ceo život. Što suđenice tada reše, veruje se da će tako i biti i da od toga niko ne može pobeći ili se spasti. Suđenice određuju ne samo koliko će vremena dete živeti, već i kakvom će smrću umreti. Običaj je da se suđenice dočekaju sa urednom i čistom kućom. Majka i dete se takođe to veče obavezno obuku u čisto. Pored deteta se često ostavljala hrana i piće da bi se suđenice poslužile posle napornog puta.
Grčka mitologija
desno|thumb|250px|Tri [[suđaje (Mojre)]] Sudbina (gr. moira) je igrala veoma značajnu ulogu u drevnom grčkom mišljenju. Grčki pojam sudbine ima značenje onog što je svakom čoveku ponaosob dodeljeno, što određuje šta će biti od jednog novorođenčeta. U Homerovim epovima se o sudbini govori u jednini; ona je bezlična sila jednaka bogovima, pa povremeno čak i nadilazi bogove stavljajući ih pod svoju kontrolu. U staroj Grčkoj je postojala veza sudbine i kocke (odnosno sudbine i slučaja). Kocka ili žreb je smatrana nepristrasnim sudom kome je prepuštena odluka u mnogim važnim pitanjima: raspodeli važnih zvanja i službi, ratnog plena, novoosvojenih zemalja itd.
Sudbina u religiji
U monoteističkim religijama, pojam sudbine obično se podvodi pod pojam božanskog predodređenja.
Hinduizam
thumb|150px|U nekim kulturama se sudbina čita sa stopala. Većina hinduista veruje da su mnoge stvari u životu, npr. društveni položaj, zdravlje, supružnik, broj dece i čas smrti, utvrđeni pre rođenja, bilo sudbinom ili našim ranijim ponašanjem. Jedan od izraza za sudbinu u hinduizmu jeste daivam (»od bogova«, »božansko«), što je vremenom poprimilo značenje »onoga što su odredile neke natprirodne sile«. Južnoindijski Tamili tradicionalno veruju da je sudbina utvrđena još pre rođenja i da je nevidljivo ispisana na čelu, što može odgonetnuti samo vešt čitač sudbine. U hinduizmu, velika sreća ili nesreća u životu pojedinca se može objasniti bez pozivanja na sudbinu, već pomoću karme. Tako se nelogični događaji u nečijem životu mogu objasniti kao posledica postupaka iz ovog ili prethodnog života.
Islam
Arapski pojam sudbine (maniya) vuče korene iz preislamske arapske poezije. Maniya (od korena mny - brojati, odmeriti, odrediti) se često javljala u staroj arapskoj poeziji, obično u kontekstu predodređene smrti.
U bliskoj vezi s pojmom sudbine jeste arapski pojam kadar (qadar), koji ima značenje ukaza, a znači i ono što je »ukazom određeno«, u smislu sudbinske predodređenosti. Shvatanje po kome Bog određuje sve što se ljudima dogada, i dobro i loše, predstavlja suštinski deo islama. Za sve aktivnosti ljudi i životinja u Kuranu se kaže (npr. 10:62) da su zapisane u nebeskoj knjizi, što podrazumeva da je u njoj zapisan čas smrti svakog čoveka. Hadisi prenose da, dok je beba još u materici, jedan anđeo po Božjem diktatu zapisuje buduću sreću, dužinu života, pol i poziv pojedinca. Anđeli čuvaju ovaj zapis i ništa mu se ne može dodati niti oduzeti.
Sudbina u filozofiji
Filozofsko poimanje sudbine svodi se na neumitni zakon, odnosno nužni red u svetu kojem je podvrgnuto svako biće. Po definiciji, sudbinsko je ono što je izvan našeg uticaja, na šta ne možemo uticati svojim delovanjem, bez obzira da li stoga što nas je zaskočio slučaj, ili što smo pod uplivom sila koje izvan naše kontrole. Pojam sudbine je igrao ključnu ulogu u stoičkoj filozofiji. Stoici su smatrali da mudar čovek treba da prihvati svoju sudbinu, ma kakva ona bila, umesto da pokušava da joj se opire.
Tina Verde, Saltillo
Tina Verde je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1650 m.
Couterne
Kutern je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Donja Normandija, u departmanu Orn koja pripada prefekturi Alanson.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1011 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 94 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 10,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 128 metara (maksimalnoj 217 m, a minimalnoj 119 m).
Pralenik
Pralenik je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Pralenik pripada opštini Centar Župa.
Prirodni uslovi
Reljef: Pralenik se nalazi u oblasti Župa, na zapadnim padinama planine Stogovo. Istočno od naselja se nalazi glavno bilo planine, dok se zapadno tlo spušta u dolinu Crnog Drima, koja je u ovo delu pregrađena, pa je tu obrazovano veštačko Debarsko jezero. Nadmorska visina naselja je približno 690 metara.
Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Pralenik je imao 177 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Turci (Torbeši) (99%).
Трбушац
Трбушац је насеље у Србији у општини Владимирци у Мачванском округу. Према попису из 2011. било је 350 становника.
Демографија
У насељу Трбушац живи 316 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 41,3 година (39,9 код мушкараца и 42,8 код жена). У насељу има 124 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 3,19.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Brovarone, Biella
Brovarone je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Carevinsko vijeće
Carevinsko vijeće (njemački: Reichsrat, češki: Říšská rada, slovenski: Državni zbor, poljski: Rada Państwa) bilo je naziv za parlament austrijskog dijela Austro-Ugarske zvanog Cislajtanija od 1861. do 1918. godine. Reichsrat je po uzoru na britanski bio isto tako dvodomni parlament, imao je gornji dom (senat) tj. Herrenhaus (dosl. Dom gospode) te donji (poslanički) dom tj. Abgeordnetenhaus. Carevinsko vijeće je isprva bilo smješteno u privremenoj drvenoj zgradi zvanoj Schmerlingtheater na Währinger Straße, a od 1883. u novizgrađenoj palači parlamenta na bečkoj Ringstrasse.
Brovarone, Biella
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 866 m.
Carevinsko vijeće
Historija
Za vrijeme revolucionarne 1848. godine, već su poslanici tadašnjeg prvog izabranog Reichstaga krunskih zemalja austrijskog carstva donijeli zakone o ukidanju kmetstva i potrebi izrade ustava, koji je trebao odražavati višenacionalni karakter imperije, u svjetlu slavenskih zahtjeva kako ih je iznio češki političar František Palacky.
Međutim, to nije dugo trajalo jer je 4. februara 1849. tadašnji premijer Felix Schwarzenberg preuzeo inicijativu i nametnuo svoju verziju ustava, koji je isto tako obećao jednakost svim narodima imperije, te nudio dvodomni parlament. To je bio samo manevar jer je Schwarzenberg tri dana kasnije silom raspustio Reichstag i ukinuo ustav, te ga zamjenio sa novogodišnjim patentom (Silvesterpatent) 1851. Od tad je car Franjo Josip ponovno apsolutistički vladao, a umjesto Reichstaga osnovano je Carevinsko vijeće, ali kao savjetodavno tijelo cara, koji je ujedno sam birao njegove članove.
Nakon krvavog austrijskog poraza u Bitci kod Solferina 1859. u Drugom talijanskom ratu, car Franjo Josip nije imao više odstupnice pa je morao nekako smiriti naraslo nezadovoljstvo i dobiti podršku bogate buržuazije. Zbog tog je 1860. izdao Oktobarsku diplomu, koja je imala sve karakteristike ustava, ona je predviđala parlament (Reichstag), koji je trebao imati ipak samo savjetodavnu funkciju, sa sto članova koje bi izabrale skupštine austrijskih krunskih zemalja. Te odredbe nisu zadovoljavale niti građanske liberale, a niti mađarsku aristokraciju, pa su je oni snažno odbacili uz velike proteste.
Iduće 1861. godine je Franjo Josip proglasio novi ustav carevine poznat kao Februarski patent, koji je priredio predsjednik vlade liberal Anton von Schmerling. On je predvidio dvodomni parlament i zato se drži rodnim listom Carevinskog vijeća. Prvi saziv Carevinskog vijeća imao je 343 poslanika od toga 120 iz mađarskog dijela carstva, koje su izabrale skupštine austrijskih krunskih zemalja. Mađari su i nadalje ostali nezadovoljni svojim položajem u carevini i službeno su odbacili taj ustav 1865. pa je to nakraju dovelo do austro-ugarske nagodbe 1867. godine. Zbog tog je u decembru 1867. donesen je novi ustav, koji je ponovno vratio na snagu Februarski patent, ali sa primjenom samo po Cislajtaniji, a ne i po Translajtaniji (mađarski dio Austro-Ugarske).
Carevinsko vijeće je u nekoliko navrata obustavilo svoj rad zbog nacionalnih sukoba, kao 1914. kada nije moglo usaglasiti svoje stavove u pogledu uzroka izbijanja Prvog svjetskog rata. Nakon tog nije sazivano do 1917., ali se već u jesen 1918. raspalo na pojedine nacionalne skupine. Zbog tog su 1918. austrijski poslanici formirali Privremenu narodnu skupštinu (Deutsch-Österreich.Reichsrat).
Donji dom (Abgeordnetenhaus)
mini|desno|275px|Konstituirajuća sjednica Carevinskog vijeća iz 1907. Nakon izborne reforme iz 1873., poslanici za Donji dom su birani neposredno, na mandat od šest godina, ali pod vrlo restriktivnim uvjetima. Na izbore su mogli izaći samo muškarci, koji su platili najmanje 10 guldena direktnog poreza godišnje (a to je bilo svega 6 % sve populacije), na taj način je osigurana njemačka većina po Češkoj (jer je dobar dio Čeha bio ispod praga imovinskog cenzusa). Abgeordnetenhaus je imao 353 poslanika i široke zakonodavne ovlasti, ali je imenovanje i razrješenje ministara i predsjednika cislajtanijske vlade ostao privilegij cara.
Nakon nekoliko izbornih reformi, koje su donijele vlade Eduarda Taaffe i Kazimira Felixa Badenija, napokon je 1907. glasačko pravo postalo nezavisno od iznosa plaćenog poreza, i time zadovoljen princip "jedan čovjek, jedan glas", pa je time porasla zastupljenost siromašnijih slojeva društva poput radnika, i smanjen je utjecaj njemačke buržuazije. Druga strana medalje ovog demokratskog iskoraka, bila je raspad Donjeg doma na brojne frakcije, prvenstveno prema geografskoj pripadnosti, a ne toliko po ideološkim razlikama pa je njegov rad postao gotovo nemoguć.
Nakon novih izbora po novim pravilima 1907. godine, Donji dom je imao 516 poslanika u sastavu:
Sjednice Abgeordnetenhausa često su bile vrlo kaotične, jer se poslanici nisu mogli dogovoriti čak ni o jeziku (službeno to je bio njemački) koji su Češki delegati 1897. odbili govoriti, pa su bojkotirali rad parlamenta. To je s druge strane razjarilo njemačke radikale koji su tražili pripojenje austrijskih dijelova Njemačkom Carstvu. Posljednji izbori za Abgeordnetenhaus održani su 1911.
Dom gospode (Herrenhaus)
Većina zakona koje je izglasao Donji dom, na kraju su morala proći kroz Gornji dom, osim državnog budžeta i pitanja vezana uz vojsku. Članove Herrenhausa postajali su to nasljedstvom, zbog svoje pozicije unutar Katoličke crkve ili ukazom cara za izvaredne zasluge, tako da se Gornji dom sastojao od:
Kriva Feja
Poreklo imena
Predanje kaže da je u ovom selu podno planine Besna Kobila živela devojka po imenu Feja. Jednog dana je ona uzjahala kobilu koja je zatim počela da se baca kao da je besna. Feja je pala sa nje i od tada su je prozvali Kriva Feja. Kasnije je i njeno selo dobilo to ime, a planina ime Besna kobila.
Demografija
U naselju Kriva Feja živi 736 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,2 godina (41,7 kod muškaraca i 46,9 kod žena). U naselju ima 298 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,92.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Gradski stadion u Zemunu
Gradski stadion u Zemunu, ranije se zvao stadion Galenike, je stadion sa više namena u Zemunu, Beograd, Srbija. Trenutno se koristi najviše za fudbalske mečeve i on je domaći teren FK Zemun. Stadion ima kapacitet od 10.000 sedećih mesta. Otvoren je 29. septembra 1962.
Borba (novine)
thumb|260px|U jesen 1942. godine na položaju kod Mliništa borci prvog bataljona Prve proleterske brigade čitaju "Borbu" koja je izlazila u Drinićima. thumb|260px|Vojnik hitnih snaga [[Ujedinjene nacije|Ujedinjenih nacija (UNEF) čita Borbu tokom Sueske krize 1956. godine.]]
Povijest
Đuro Cvijić je, zajedno sa Kamilom Horvatinom, bio urednik Borbe od njenog pokretanja 1922. godine. U tom trenutku je KPJ bila zabranjena od vlasti tadašnje Kraljevine Jugoslavije. Od 1924. godine urednik Borbe je bio Vladimir Ćopić, koji je ubrzo zbog pisanja protiv vlasti i poretka uhapšen.
Samo u 1928. godini, od 106 brojeva Borbe, čak 52 su bila zabranjena. Đuro Cvijić je 1928. godine uhapšen i suđen kao glavni urednik »Borbe«. Protiv njega su podignute 32 optužbe (optužnica je imala ukupno 200 stranica). On je zbog članaka pisanih u »Borbi« osuđen na dvije i pol godine zatvora.