cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Halbemond
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Aurih Halbemond se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Aurih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1 metara. Površina opštine iznosi 6,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.066 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 163 stanovnika/km².
Koblenz
Koblenz (također Coblenz u starom njemačkom pravopisu, fr. Coblence) je grad u Njemačkoj, u saveznoj pokrajini Porajnju i Falačkoj. Grad je smješten na obje obale rijeke Rajne kod ušća Moselle.
Nakon Mainza i Ludwigshafena, to je treći po veličini grad u Porajnju i Falačkoj sa populacijom od oko 106.000 (2009.). Koblenz se nalazi u Porajnju, 92 km jugoistočno od Kölna.
Povijest
Oko 1.000 pr. Kr. podignuta je utvrda na uzvisini Festung Ehrenbreitstein na suprotnoj strani Moselle. 55 godine prije Krista rimske postrojbe pod zapovjedništvom Julija Cezara dosegle su Rajnu i izgradile most između Koblenza i Andernacha. Ostaci velikog mosta još su uvijek vidljivi. Rimljani su izgradili dva kaštela kao zaštitu mosta.
S padom Zapadnog Rimskog Carstva grad je bio osvojen od strane Franaka i postao kraljevski sjedište. Nakon podjele carstva Karla Velikog biva uključen u zemlje njegovog sina Ludovika I. Pobožnog. Tijekom 860. i 922. Koblenz je bila poprište crkvenih sinoda.
Grad je bio član Saveza rajnskih gradova u 13. stoljeću. Koblenz je postigao veliki napredak sve do Tridesetogodišnjeg rata koji dovodi do brzog pada.
Nakon Prvog svjetskog rata Francuska je okupirala ovo područje. U znak odmazde protiv Francuza njemačko stanovništvo grada je inzistiralo na upotrebi njemačkog naziva Koblenza od 1926. godine. Tijekom Drugog svjetskog rata u Koblenzu je bilo zapovjedništvo Armijske grupe B, a kao i mnogi drugi njemački gradovi teško je bombardiran, a nakon toga obnovljena. Između 1947. i 1950. je služio kao sjedište pokrajinske vlade.
Dolina gornjeg srednjeg toka Rajne je proglašen o svjetskom kulturnom baštine 2002. godine.
Znamenitosti
Grad Koblenz posjeduje veliki fortifakcijski sustav na vrhovima brda koja okružuju grad sa zapada i citadelu Ehrenbreitstein na suprotnoj obali Rajne. Stari grad je bio trokutastog oblika, sa rijekama na dvije strane i zidinama na trećoj. Zidine su srušene 1890. da bi se grad proširio. Grad je važno željezničko čvorište prema Kolnu, Berlinu i Francuskoj. Preko Rajne postoji automobilski most, i malo dalje, željeznički most sa dva raspona i prugom Berlin-Metz. Preko rijeke Moselle postoji gotički kameni most sa 14 lukova — Boduenov most podignut 1344. i još jedan željeznički most.
thumb|lijevo|250px|[[Njemački kut]]
Grad se do 1890. sastojao od Starog grada i Novog grada ili Klemenstadt. Stari grad je zbijen i ima samo nekoliko lijepo uređenih ulica i trgova, dok su u Novom gradu brojne uređene ulice i obala Rajne. U gradu postoji više povijesno vrijednih objekata. Među njima se ističe crkva svetog Kastora sa četiri tornja. Crkvu je podigao 836. Ludovik Pobožni, ali sadašnja romanička građevina je iz 1208. godine, dok gotička krovna struktura potiče iz 1498. godine. Ispred crkve sv. Kastora nalazi se fontana koju su Francuzi podigli 1812. sa natpisom koji govori o Napoleonovom pohodu na Rusiju. Nedugo zatim, ruske trupe su okupirale Koblenz. Njihov zapovjednik je ironično dopunio posvetu: Vu et approuvé par nous, Commandant russe de la Ville de Coblence: Janvier 1er, 1814 (hr. Vidio i odobrio, ruski zapovjednik grada Koblenc, dana 1. siječnja 1814.).
U novijem dijelu grada se nalazi palača Residenzschloss, koja jednom stranom gleda ka Rajni, a drugom na Novi grad. Izgrađena je između 1778. i 1786. po nalogu Clementa Wenceslausa, posljednjeg elektora Triera. Od svih javnih spomenika, najznačajnija je kolosalni konjanički kip cara Vilima I. iz 1897.
center|thumb|700px|[[Tvrđava Ehrenbreitstein]]
Privreda
desno|250px Koblenc je centar za trgovinu vinima iz regiona Mozela i Rajne. Takođe izvozi mineralnu vodu.
Skandal (film, 1950)
Skandal (醜聞) je japanski igrani film snimljen 1950. u režiji Akire Kurosawe. Protagonist, čiji lik tumači Toshiro Mifune, je slikar koji pokreće parnicu protiv tabloida koji je objavio lažnu vijest o njegovoj ljubavnoj vezi s poznatom glumicom.
Kurosawa je kasnije film opisao kao vlastiti protest protiv štampe koja je u poratnom Japanu pod krinkom slobode uništavala ljudske živote.
Joan Crawford
Joan Crawford (San Antonio, 23. ožujka 1904. - New York, 10. svibnja 1977.), američka filmska glumica.
Pravo ime - Lucille Fay LeSueur
Otac je napustio obitelj prije njezina rođenja, a nakon što ju je rodila njezina majka Anna LeSueur preselila se u Oklahomu i udala za lokalnog impresarija Henrya Cassina koji se brinuo o Lucille i njezinu starijem bratu Hallu. Luccile uzima ime Billie Cassin i počinje raditi kao plesačica. Cijela se obitelj potom seli u Kansas City, a Lucille plesom uzdržava cijelu obitelj i odlazi u privatnu školu glume. Nakon što je osvojila 46 $ na takmičenju u plesu, seli se u Chicago i zapošljava u kazalištu gdje je uočava agent MGM-a. Seli se u Hollywood, a u MGM-u joj nalaze novo ime Joan Crawford, koje navodno nikada nije voljela. Uskoro postaje najveća zvijezda kompanije, a ubrzo i najbolje plaćena.
Godine 1945. dobija Oscara za glavnu žensku ulogu u filmu "Mildred Pierce".
Mate Hraste
Mate Hraste (Brusje na Hvaru, 25. siječnja 1897. - Zagreb, 29. studenog 1970.) hrvatski jezikoslovac, sveučilišni profesor i akademik.
Životopis
Mate Hraste pohađa gimnaziju u Splitu i Dubrovnik, na Filozofskom fakultetu u Zagrebu diplomirao je 1923. godine grupu za hrvatski ili srpski jezik i jugoslavenske književnosti. Posvetio se proučavanju hrvatskih dijalekata (prvenstveno čakavskog) i povijesti jezika, 1938. godine u Beogradu postaje doktor lingvistike analizom govora žitelja otoka Brača. Radio je kao srednjoškolski profesor u Srijemskoj Mitrovici, Sisku i Petrinji, 1946. godine postaje docent na Katedri za hrvatski ili srpski jezik na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Jedan je od potpisnika Novosadskog dogovora o zajedničkom srpskohrvatskom jeziku 1954. godine. Od 1955. godine do umirovljenja 1965. redovni je profesor na katedri. Akademik JAZU (danas HAZU) od 1961. godine.
Nagrade
Godine 1970. dobio je nagradu "Božidar Adžija" za životno djelo.
Josip Hamm
thumb|Grob Josipa Hamma na [[Mirogoju.]] Josip Hamm (Gat, 3. prosinca 1905. – Beč, 23. studenog 1986.) bio je hrvatski filolog, lingvist i slavist. Jedan je od potpisnika Novosadskog dogovora o zajedničkom srpskohrvatskom jeziku 1954. godine.
Životopis
Hamm je rođen u Gatu kraj Valpova. Godine 1924. završava klasičnu gimnaziju u Osijeku, a 1929. godine na Sveučilištu u Zagrebu studij slavistike i germanistike. Radio je kao predavač na gimnazijama u Prištini, Karlovcu i Zagrebu. Godine 1931. postaje honorarni lektor za poljski jezik na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Godine 1934. doktorira s temom Matija Petar Katančić, njegova djela i njegov dijalekt. Godine 1946. postaje stalni lektor za poljski. Godine 1948. postavljen je za docenta slavenske filologije s osobitim obzirom na staroslavenski jezik. Izvanredni profesor postao je 1954., a redoviti 1958. Godine 1960. prihvaća mjesto redovitoga profesora slavenske filologije na Katedri za slavistiku Bečkoga sveučilišta. Prihvaća i mjesto pročelnika Instituta za slavensku filologiju u Beču. Također je bio predstojnik Lingvističkoga odjela Balkanske komisije (osnivača V. Jagić 1897.), Austrijske akademije znanosti koje je bio i redoviti član, kao i redoviti član JAZU.
Godine 1952. zajedno sa Svetozarom Rittigom i Vjekoslavom Štefanićem osniva Staroslavenski institut u Zagrebu, pod čijim pokroviteljstvom izlazi njegov časopis Slovo.
Patrijarh Venecije
Patrijarh Venecije (latinski: Patriarcha Venetiarum, talijanski: Patriarca di Venezia) je jedan od petorice formalno najviših prelata Katoličke crkve koji nose titulu patrijarha, četvoro ostalih su patrijarsi; Jeruzalema, Istočne Indije, Lisabona i sam papa.
Jedina privilegija te čisto formalne titule danas je počasno mjesto u papinskim procesijama. Venecijanski patrijarh ima još i tu privilegiju da može nositi crvenu boju, čak i ako nije kardinal, u ne-liturgijskim odijelima.
Venecijanski patrijarsi su po tradiciji proglašavani kardinalima nakon imenovanja, iako to nije bila papina obaveza. Važnost Venecijanskog patrijarha naročito je narasla u 20. vijeku, kad su čak njih tri izabrani za pape; Pio X (1903.), Ivan XXIII (1958.) i Ivan Pavao I (1978.).
Historija
Metropolija Venecija, odnosno Venecijanska patrijarhija osnovana je 8. oktobra 1451. Tad je papa Nikola V. svojom bulom Regis aeterni, ukinuo je Akvilejsku patrijarhiju iz Grada i osnovao Venecijansku patrijarhiju. Za prvog venecijanskog patrijarha odabrao je Lorenza Giustiniania. Time je zapravo samo sankcioniranje realno stanje na terenu jer je Grado već vijekovima stagnirao.
Sjedište novog patrijarha postala je stara Basilica di San Pietro di Castello u sestieru Castello na istoimenom malom otoku San Pietro di Castello na istočnom rubu Venecije. Jer je u to vrijeme Venecija imala samo jednu dvije biskupiju Castello, nastalu 1091. spajanjem starih Rialto (Olivolo) i Castello.
Pored titule ta promocija donijela je Veneciji u miraz i brojne nove biskupije, pored onih u laguni, Latisanu, Eracleu, Grado a od 1466. i Jesolo, Sa uzdizanjem u rang Patrijarhije Venecija je postala mjesto u kom je njen mitropolit, dobio jurisdikciju nad sufraganskim biskupijama Torcello, Chioggia i Caorle, kao i nad istočno jadranskim biskupijama Zadar, Osor (Cres), Rab i Krk.
Način na koji je 1433. Izabran prvi venecijanski patrijarh Giustini, predstavljao je prijetnju političkoj strukturi Mletačke Republike, jer ga direktno odabrao papa, što je bilo u potpunoj suprotnosti sa njenim postojećim običajima. Zbog tog je venecijanski Savjet desetorice nešto prije nego što je on umro, poslao pismo papi u kojem pored lijepih riječi o radu patrijarha, traži da Republika ima privilegij u izboru svog slijedećeg patrijarha. Tako su htijeli je izbjeći da izbor nasljednika Giustiniana ponovno padne u ruke pape. Tako da su od tad, sve do kraja Mletačke Republike 1797., Venecijanski patrijarsi birani kompromisnim. Prvo bi se kandidat predložio Savjetu umoljenih, nakon kompliciranog mehanizma nominacija i unutrašnjeg glasanja, zatim bi taj izabrani kandidat bio predstavljen papi pismom kog je potpisao dužd, na njegovo odobrenje. Na taj način su pape imali odgovarajući pregovarački prostor kako bi spriječili izbor neželjenih kandidata. S druge strane i Mletačka Republika je imala širok manevarski prostor, ukoliko bi papa odbacio njenog kandidata mogla se odlučiti na dugotrajne pravne sporove. Pored toga papinska bula sa imenovanjem prvo je trebala biti predstavljena Velikom vijeću, koje je imalo pravo da ga prihvati ili odbije.
Nakon Tridentskog koncila odnosi između Venecijanskog patrijarha i papa postali su sve zategnutiji tokom 17. vijeka. Nakon propasti Mletačke Republike 1797. i njene aneksije u napoleonovu Cisalpinsku Republiku pa kasnije 1814. u Austrijsko Carstvo desile su se velike promjene za grad na laguni i teritorij Venecijanske patrijarhije. Na samom početku napoleonova režima, obilježenog dubokim reformama pripojene su dvije financijski iscrpljene biskupije Torcello, Caorle.
To stanje je potvrdio papa Pio VII. bulom De Dominici Gregis 1. maja 1818., u istom dokumentu je odobrio odvajanje parohije Campardo coneglianese pod biskupiju Ceneda, Latisane pod Biskupiju Udine i kraj oko Grada (dobijen 1451.) pod Goriziu. Na kraju su tom istom bulom uzdignuti u rang mitropolita (sličan patrijarhu), njegovi sufraganski biskupi Chioggie, Adrie, Padove, Trevisa, Vicenze i Verone.
U to vrijeme je katedralna crkva patrijarhije premještena iz Bazilike San Pietro di Castello u Baziliku sv. Marka. To je odlučeno još za napoleonske vlasti 1807., ali je provedeno tek nakon bule pape Pia VII (Ecclesias quae) koji je 1821. potvrdio prijenos sjedišta. Patrijarh se preselio 1840., kada su radovi na palači završeni.
Trenutno Venecijanska patrijarhija ima 128 parohija podijeljenih na 13 vikarijata i 9 sufraganskih biskupija; Adria-Rovigo, Belluno-Feltre, Chioggia, Concordia-Pordenone, Padova, Treviso, Verona, Vicenza i Vittorio Veneto, a patrijarh je Francesco Moraglia.
Las Razas, San Pedro Ixtlahuaca
Las Razas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Ixtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 389 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1613 m.
Anna May Wong
Anna May Wong (ili Wong Liu-tsong,, 3. januar 1905 – 2. februar 1961.) bila je američka glumica kineskog porijekla, koja se smatra prvom kinesko-američkom filmskom zvijezdom, odnosno prvom azijskom Amerikankom koja je stekla međunarodni status. Tokom svoje duge karijere je nastupala na filmu, televiziji, radiju i pozornici.
Godine 1935. Wong je doživjela najveće razočarenje svoje karijer, kada ju je Metro-Goldwyn-Mayer odbio angažirati za glavnu ulogu u filmskoj adaptaciji Dobre zemlje Pearl S. Buck i umjesto toga iskoristio Luise Rainer sa "yellowface" (žutom šminkom). Wong je sljedećih nekoliko godina putovala po Kini kako bi proučila kulturu svojih predaka. Kasnih 1930-ih nastupila je u nekoliko B-filmova za Paramount Pictures, konačno glumeći pozitivnije uloge kineskih likova. Za vrijeme drugog svjetskog rata je manje glumila, a više prikupljala sredstva za obranu Kine od japanskog napada. Wong se u javnost vratila početkom 1950-ih nastupima na televiziji kao i vlastitom TV-serijom The Gallery of Madame Liu-tsong, prvi čiji je protagonist bila Azijatkinja. Planirala je veliki povratak na film u Flower Drum Song kada je godine 1961. umrla u dobi od 56 godina.
Izabrana filmografija
(uključuje i TV-nastupe)
Bidentino, Forlì-Cesena
Bidentino je naselje u Italiji u provinciji Forlì-Cesena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Izabella Scorupco
Izabella Scorupco (rođena 4. juna 1970. kao Izabela Dorota Skorupko) je poljsko-švedska glumica i manekenka, najpoznatija po ulozi Bondove djevojke Natalije Simonove u bondovskom filmu GoldenEye iz 1995.
Logan County, West Virginia
je okrug u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 36.743, što je 967 (-2,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ellera, Firenze
Ellera je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 444 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
How Sharper Than a Serpent's Tooth
How Sharper Than a Serpent's Tooth je 21. i pretposljednja epizoda američke science fiction animirane TV-serije Zvjezdane staze, premijerno emitirana 5. oktobra 1974. godine. Radnja prikazuje kako se posada Enterprisea suočava sa vanzemaljskim stvorenjem koje sebe zove Kukulkan i tvrdi da je božanstvo koje su štovali drevni Maje i Azteci.
Naslov epizode je posuđen iz replike u Shakespeareovoj tragediji Kralj Lear.
Asklepijev štap
mini|300px|Asklepijev štap Asklepijev štap (poznat također kao Eskulapov štap ), starogrčki simbol povezan s astrologijom i liječenjem bolesti kroz medicinsko umijeće. Sastoji se od zmije isprepletene oko štapa. Asklepije, Apolonov sin, bio je iskusni liječnik u antičkoj grčkoj mitologiji. Asklepijev štap također predstavlja zviježđe Zmijonosca ili Ofijuha (lat. Ophiuchus) poznatog kao Ophiuchus Serpentarius, trinaesti znak sideričkog zodijaka.
Simbolizam
Asklepijev štap simbolizira liječničko umijeće spajajući zmiju, koja svlačenjem svoje kože predstavlja simbol ponovnog rođenja i plodnosti, sa štapom, simbolom autoriteta pripisanom bogu medicine. Raširena tvrdnja govori kako je zmija omotana oko štapa zapravo bjelica, Elaphe longissima, također poznata pod nazivom Eskulapova ili Asklepijeva zmija. Bjelica je autohtona vrsta za jugoistočnu Europu, Malu Aziju i neke srednjoeuropske regije bogate toplicama, koje su očito nastanili Rimljani zbog vjerovanja u njene iscjeljiteljske moći.
Podrijetlo
Postoji nekoliko različitih teorija o podrijetlu i razvoju Asklepijeva štapa, a svaka ili sve su doprinijele njegovom razvoju. Simbol je nazvan prema starogrčkoj legendi, iako legenda može biti i starija.
Grčka mitologija
Prema grčkoj mitologiji navodi se kako je kentaur Hiron podučavao Asklepija liječničkom umijeću. Hiron je obično predstavljen kao kirurg na brodu Argu. Asklepije je bio toliko vješt u medicinskom umijeću da se govorilo kako je mogao pacijente vratiti iz mrtvih. Zbog toga je kažnjen i postavljen na nebo kao zviježđe Ofijuha, tj. Zmijonosca. Ovo zviježđe leži između Strijelca i Vage. U ranom kršćanstvu zviježđe se povezivalo sa svetim Pavlom koji je nosi maltešku zmiju. Prema nekim izvorima Asklepije se borio uz Ahejce u Trojanskom ratu, te je izliječio Filokteta od slavnog zmijskog ugriza.
Biblija
Slični simbol, Nehuštan, spominje se u Bibliji. U Brojevima 21:4-9 Biblija kazuje kako su Izraelci počeli govoriti protiv Mojsija i Boga zbog svoga očajnog položaja.
"Zašto nas izvedoste iz Egipta? Zar da izginemo u pustinji? Jer nema ovdje ni kruha ni vode. A to jadno jelo već nam se gadi." Brojevi 21:5
Ovo je razljutilo Boga pa je odlučio poslati ljute zmije koje su napadale Izraelce te su mnogi umrli. Izraelci su zatim došli Mojsiju s molbom Bogu kajući se za svoje grijehe i tražeći oprost. Bog se tada obratio Mojsiju rekavši mu da načini mjedenu zmiju i postavi je na motku. Kad bi koga ujela ljutica, pogledao bi u mjedenu zmiju i ozdravio. Moguće je da su ovaj događaj i Nehuštan utjecali na simbol Asklepijeva štapa, pa otuda mogući razlog zašto se on danas koristi kao simbol medicine i liječnika.
Profesionalna uporaba
mini|120px|[[Star of Life (Zvijezda života) EMS-a sadrži Asklepijev štap.]]
Brojne organizacije i službe koriste Asklepijev štap kao svoj logotip ili dio svog logotipa. Među njima su sljedeći:
Zabuna s kaducejom
Kaducej se ponekad koristi kao simbol medicine ili liječnika (umjesto Asklepijeva štapa) iako ovaj simbol nema nikakve veze s Hipokratom, a bilo kakva povezanost s liječničkim umijećem je često nategnuta. Njegove pojedinačno neprikladne konotacije s krađom, trgovinom, prijevarom i smrću pružile su inspiraciju akademskom humoru :
Kao bog putova i tržnica Hermes je prije svega bio zaštitnik trgovine i debelog novčanika: kao korolar, bio je posebni zaštitnik putujućih trgovaca. Kao glasnik bogova nije donio samo mir na Zemlju (ponekad čak i mir smrti), već je i njegova blagoglagoljiva elokvencija uvijek mogla gore stvari prikazati boljima. Zar ne bi s tog gledišta njegov simbol bio prigodan za neke kongresnike, sve nadriliječnike, prodavače knjiga i dobavljače vakuumskih aparata za čišćenje, prije nego za terapeuta koji izravno iskazuje svoje misli? Kao pratilac umrlih do njihova podzemna prebivališta, njegov amblem bolje bi odgovarao mrtvačkim nego liječničkim kolima.
Bez obzira na sve, učinjeni su brojni pokušaji dokazivanja kako je kaducej prikladan simbol medicine i/ili medicinskih praktičara. Apologeti su predlagali kako je znak prikladan za vojno medicinsko osoblje zbog svoje konotacije neutralnosti. Drugi su pak prikupili i prikazali dokazane asocijacije između Hermesa (ili Merkura) te djela ili prilika koje se pripisuju ulozi liječnika.
Međutim raširena zbrka oko navodnog medicinskog značenja kaduceja javila se kao posljedica događaja u SAD-u u 19. stoljeću. Ovaj se simbol pojavio na rožnjacima vojnih bolničkih poslužitelja najranije 1856. Kasnije je 1902. pridodan na uniforme vojnih medicinskih časnika. Ovu ideju proveo je kapetan Reynolds, koji je nakon nekoliko odbijanja glavnog kirurga, uvjerio novog načelnika brigadnog generala Williama H. Forwooda da usvoji njegov prijedlog. Proturječnost je primjetio nekoliko godina poslije knjižničar glavnog kirurga, no simbol je ostao nepromijenjen. Godine 1901. francuski mjesečnik vojne medicine naslovljen je La Caducée. Kaduceja je službeno prihvatio Medicinski odsjek vojske SAD-a 1902. godine. Nakon Prvog svjetskog rata kaducej je postao amblemom i Vojnog medicinskog odsjeka i Mornaričkog bolničkog korpusa. Iako je Američko udruženje liječnika neko vrijeme koristilo ovaj simbol, 1912. nakon opširne rasprave kaducej je napušten i umjesto njega je razborito odabran Asklepijev štap.
Daljnja zbrka uzrokovana je uporabom kaduceja kao tiskarske oznake (jer je Hermes bio bog elokvencije i glasnika), koja se pojavljuje u mnogim medicinskim knjigama kao tiskarska oznaka, iako je kasnije pogrešno zamijenjena za simbol medicine.
Istraživanje američkih zdravstvenih organizacija iz 1992. godine pokazalo je kako 62 % profesionalnih udruženja koriste Asklepijev štap, dok među komercijalnim organizacijama njih 72 % koristi kaducej.
Standardni prikaz
Asklepijev štap je predstavljen u tablici Miscellaneous Symbols kao standrad Unicode s kodom U+2695.
Houghton Lake, Michigan
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Mičigen.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.427, što je 322 (-8,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Potrerón, Talpa de Allende
Potrerón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Talpa de Allende.
Kosmos-2085
Kosmos-2085 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2085 je lansiran sa kosmodroma Tjuratam, Bajkonur, SSSR, 18. jula 1990. Raketa-nosač Proton-K je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje.
Los Muertos (razvrstavanje)
Los Muertos ima više značenja:
Hadis o papiru i olovci
Hadis o papiru i olovci je hadis koji govori o historijskom događaju u islamu kada je poslanik Muhamed izrazio želju da napiše nešto ali je to odbijeno, a tom prilikom su navodno izrečene uvrede na njegov račun od strane Omara. Ovaj hadis je prenesen kako u šijitskim tako i u sunitskim izvorima. Šijiti ovo opisuju i kao "nesretni četvrtak".
Predaja
Muhamed se razbolio 632. i njegovo zdravstveno stanje je postalo ozbiljno u četvrtak. Preneseno je da je Muhamed zatražio materijal za pisanje kako bi napisao oporuku koja bi zauvijek spriječila muslimansko društvo od zastranjenja. Prva osoba koja je dala odgovor bio je Omar, koji je odgovorio kako ne postoji potreba za oporukom, potkrjepljujući to argumentom da je Muhamed bolestan i da bunca, te da muslimani imaju Božiju knjigu koja je dovoljna (, pr. "Alahova knjiga nam je dovoljna").
Suniti smatraju ovaj hadis sahihom (autentičnim) i uključili su ga u Sahih Buhari.
Suniti i ovaj hadis smatraju sahihom (autentičnim) i uključen je u Sahih Muslim.
El Carmen (razvrstavanje)
El Carmen ima više značenja:
Hadis o papiru i olovci
Interpretacije
Glavni prenosioc ovog hadisa (koji se kasnije citira) je ibn Abas, i u to vrijeme on je bio star od deset do petnaest godina. Sunitski i šijitski muslimani različito tumače ovaj događaj i njegov značaj.
Sunitsko gledište
Sunitski muslimani na ovaj događaj gledaju kao "Događaj četvrtka". Generalno se na njega gleda kao beznačajan događaj i test od strane Muhameda za njegove ashabe (drugove). Za ashabe se tvrdi da su postupili ispravno i položili test, i da ih Muhamed zbog toga nije kritizirao u preostalim danima svoga života nakon toga. Dalje, suniti tvrde da se ovdje ne radi o neposlušnosti nego o idžtihadu (nezavisnom rasuđivanju) u ovoj situaciji.
Šijitsko gledište
Šijiti ukazuju na to da je pokoravanje Muhamedu obaveza za svakog muslimana i za sva vremena. Kuran naređuje muslimanima da se pokoravaju Muhamedu: "Ono što vam Poslanik naređuje – izvršite". Zbog toga niko nema pravo da samostalno odlučuje suprotno Poslaniku. Tvrdnja da Omar nije poslušao Poslanika iz ljubavi je nedokaziva i obična pretpostavka. Oni se vraćaju natrag na događaj Gadira i Davat zul-Ašire koji pokazuje da je Poslanik već ranije postavio Alija kao svog nasljednika. Na dan Gadira kada je Muhamed izdao proglas: "Kome god sam ja mavla i Ali mu je mavla", objavljen je ajet: "Danas sam vam upotpunio vašu vjeru" (Kuran 5:3).
Omar je tvrdio da je Kuran dovoljna uputa, usprkos dobro poznatom Poslanikovom hadisu da ostavlja dvije vrijedne stvari, a ne jednu. Ove dvije stvari su Kuran i Ahl al-bajt (poslanikovo potomstvo). Sama Muhamedova rečenica da ako budu slijedili ono što im želi napisati neće nikada zalutati, dokazuje to da je ovo bila stvar ozbiljne vrijednosti i značaja. I prvi i drugi kalif su bili u mogućnosti ostaviti svoju oporuku iako su bili u teškom stanju. Abu Bakr bi se onesvješćivao tokom ostavljanja svoje zadnje oporuke, a Omar je imao veliki broj ubodnih rana, ali uprkos tome obojica su smatrali da je prijeko potrebno objasniti pitanje svojih nasljednika.
El Carmen, Rancho (razvrstavanje)
El Carmen, Rancho ima više značenja:
90. pne.
Godina '''90. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Cezara i Lupusa (ili, rjeđe, godina 664. Ab urbe condita). Oznaka 90. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Lucije Julije Cezar
U drevnom Rimu je nekoliko članova porodice Julii Caesares dobilo ime Lucije Julije Cezar (Lucius Julius Caesar). Zahvaljujući praenomenu "Lucius" nijedan od tih članova porodice Julii Caesares se ne može zamijeniti za svog dalekog srodnika i daleko poznatijeg Gaja Julija Cezara.
Michael J. Pollard
Michael John Pollard (rođen kao Michael John Pollack Jr.; 30. maj 1939 - 20. novembar 2019) je bio američki glumac poznat po epizodnim i karakternim ulogama, među kojima se ističe lik C. W. Mossa u filmu Bonnie and Clyde iz 1967. godine. Na Pollardovu karijeru je u znatnoj mjeri uticao niski stas, a zbog koga je duboko u odrasloj dobi tumačio likove djece i tinejdžera.
Canil, Treviso
Canil je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 59 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 316 m.
Ḩaşab Aswad, Taiz
Ḩaşab Aswad je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 650 m.
Dominic Monaghan
Dominic Bernard Patrick Luke Monaghan (8. decembar 1976 - ) je engleski glumac koji je postao svjetski poznat zahvaljujući ulozi Merryja u filmskoj adaptaciji Tolkienovog romana The Lord of the Rings te ulozi Charlieja Pacea u TV-seriji Lost.
El Carnicero (razvrstavanje)
El Carnicero ima više značenja:
El Carnero (razvrstavanje)
El Carnero ima više značenja:
Kosmos-2086
Kosmos-2086 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-2086 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 20. jula 1990. Raketa-nosač Sojuz je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 6300 kilograma. Kosmos-2086 je bio vojni satelit za fotografsku kartografiju.
Erlands Point-Kitsap Lake, Washington
Erlands Pojnt-Kitsap Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.935, što je 212 (7,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Los Muñoz (razvrstavanje)
Los Muñoz ima više značenja:
Vermeș, Vermeș
Vermeș je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Vermeș.
Premolo, Bergamo
Premolo je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Vermeș, Vermeș
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1705 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 136 m.
Premolo, Bergamo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1118 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 636 m.
Los Cazadores, Guachinango
Los Cazadores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Guachinango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1573 m.
La Encarnación, Güémez
La Encarnación je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Güémez.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Chumaro, Salvador Escalante
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2335 m.
Osteria, Pesaro e Urbino
Osteria je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 483 m.
Balta Raței, Vânători
Balta Raței je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Vânători.
Marion County, West Virginia
je okrug u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 56.418, što je 180 (-0,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Jean Gabin
Jean Gabin (17. maj 1904. - 15. novembar 1976. godine) je glumac kojeg Francuska i dalje slavi kao svog najvećeg glumca 20. vijeka. Od 1928. godine do smrti, 1976. godine, snimio je gotovo stotinu filmova, a najpoznatiji su mu "Obala u magli" Marcela Carnea te "Dan se rađa" iz 1939. godine, "Ne dirajte u lovu" i "Francuski cancan" Jeana Renoira iz 1954. godine.
Mnogi ga pamte i po ulozi Jeana Valjeana u ekranizaciji romana "Jadnici" 1958. godine, te kao inspektora Maigreta u nekoliko filmova. Na vrhuncu slave uzpoređivali su ga sa Spencerom Tracyjem i zvali u Hollywood, no ondje nije dugo izdržao, jer mu je previše nedostajala domovina, pa se brzo vratio i nikad više nije ni pomišljao da napusti Francusku.
Rani život
Jean Gabin, pravim imenom Jean Alexis Gabin Moncorge, rodio se 17. maja 1904. kao najmlađe dijete u porodici Ferdinanda i Helene Moncorge. Njegov otac bio je glumac i zabavljač u operetama, revijama i bulevarskim komedijama, koji je nastupao pod prezimenom Gabin. Kad mu je bilo 19 godina, u pozorištu je upoznao i zaljubio se u tri godine stariju pjevačicu i glumicu Madeleine Petit, zvanu Helene. Započeli su vezu i nastupali zajedno širom Francuske. Helene je rodila sedmero djece, od kojih je preživjelo samo četvero. Tokom jedne od trudnoća izgubila je glas, a s njim i nadu da će, kad djeca poodrastu, ponovno stati na pozorišnu scenu. U to doba porodica se već iz Pariza preselila u seosko trgovište Meriel, blizu gradića Išle-Adam, dvadesetak kilometara sjeverozapadno od metropole.
Mali Jean nije bio discipliniran ni kod kuće niti u školi, pa ga je majka nazivala malim divljakom. No, iako je bio loš učenik, volio je sport. Od desete do sedamnaeste godine trenirao je boks i u lokalnom klubu igrao nogomet. Roditelji mu, očito, nisu pružali dovoljno nježnosti i pažnje, ali je zato obožavao četrnaest godina stariju sestru Madeleine. Ona se poslije udala za francuskog bokserskog prvaka Jeana Poesyja, s kojim se Jean izvrsno slagao. Nije čudno što je bio nesretan kad su se roditelji 1915. godine preselili u Pariz i poveli ga sa sobom, dok je Madeleine ostala u Merielu.
Kad mu je bilo 14 godina, majka se razboljela i umrla, pa je ostao živjeti s ocem, koji se poslije Prvog svjetskog rata vratio u pozorište, a kako nije imao ni vremena, a ni previše volje brinuti se za djecu, upisao je sina u internat Janson. No, dječak je mrzio stroga pravila ponašanja u Jansonu, pa je u proljeće 1919. godine pobjegao i vratio se u Meriel te u početku živio sa sestrom i njezinim mužem.
Prvi poslovi
Neko je vrijeme radio u cementari i u skladištu automobila, a potom bio radnik u ljevaonici. Otac, kojem se u međuvremenu vratio, odlučio mu je pomoći da pronađe bolji posao, a kako je imao veza jedino u teatru, vodio je sina svuda sa sobom. No, Jean Gabin je prezirao očevo zanimanje. Najviše mu je smetalo što se neki muškarci odijevaju i šminkaju poput žena. To mu je bilo odvratno, pa je maštao o tome da postane mehaničar ili mašinovođa. U teatru ga je zanimalo jedino ono što se događalo iza kulisa: uživao je promatrati djevojke u kazališnim družinama, koje se pred njim nisu ustručavale svlačiti i odijevati kostime.
Pozorište
No, kako nije završio nikakav zanat, popustio je ocu i u 18. godini pristao se zaposliti u pozorištu. Otac ga je odveo u poznati pariški varijete Folies Bergere i predstavio ga direktoru, rekavši za njega: - Ovo je moj beskorisni sin, koji bi želio raditi u teatru.
Primili su ga, a iako se ispočetka opirao, vrlo je brzo shvatio da posao u teatru ima mnogo prednosti. Nije bio težak, a plaća je bila dvostruko veća u usporedbi s njegovim prijašnjim zaposlenjima. Nastupao je u malim ulogama u večernjim predstavama, a slobodna jutra provodio je vozeći se biciklom po Bulonjskoj šumi i kartajući s prijateljima. Kad se u proljeće 1923. godine u Folies Bergereu prestala izvoditi predstava u kojoj je nastupao, našao je novi angažman u teatru Bouffes Parisiennes u opereti "Lahaut", u kojoj je kasnije pjevao i poznati šansonijer i zabavljač Maurice Chevalier.
U prosincu iste godine Gabin je nastupio u reviji "La Dame en decollete" s Marthom Davelli, jednom od najljepših žena Pariza. No, njegovu je pažnju privukla 22-godišnja Gaby Basset, pjevačica u jednom drugom teatru, koja je počela dolaziti na predstavu samo radi Gabina. Poslije jedne predstave joj je prišao i upoznao je. Nedugo potom počeo je živjeti s njom, a vjenčali su se 1925. godine, dok je on služio vojsku, tokom jednog njegovog dopusta. Kad se sljedeće godine vratio iz vojske, našao je novi glumački angažman, a neko vrijeme je zajedno sa suprugom nastupao u reviji "Trois jeunes filles nues". Potom je dobio angažman kao pjevač u revijama po provinciji, a kad se prijavio na audiciju za reviju s kojom je trebao otputovati u Brazil, primijetila ga je tada velika zvijezda pariških varijetea Mistinguett i pozvala ga da u proljeće 1928. godine s njom nastupi u reviji "Paris qui tourne" u Moulin Rougeu. Dok je Gabin pjevao i plesao u duetu s Mistinguett, Gaby je kao pjevačica uspješno nastupala u pariškim kabaretima i kao glumica u pozorištu.
No, iako se sviđao 30 godina starijoj Mistinguett, Gabin se zaljubio u drugu, glumicu i pjevačicu Jacqueline Francell, s kojom je 1929. godine igrao u komičnoj opereti "Flossie", pa se razveo od Gaby Basset. - Nikad te neću ostaviti na cjedilu - rekao joj je tada na rastanku. I doista, u godinama koje su slijedile, svaki put kad je mogao, našao bi neku ulogu u svojim filmovima i za nju. Ali, premda je radi Jacqueline Francell ostavio suprugu, pa je i zaprosio, njezini su se roditelji usprotivili braku, pa ga je ona napustila.
Slava
U to je doba već počeo nastupati i kao filmski glumac, pa mu je popularnost sve više rasla, a zamijetili su ga i poznati režiseri, poput Juliena Duviviera, Jeana Gremillona, Marcela Carnea i Jeana Renoira, te scenaristi Charles Spaak i Jacques Prevert, koji će mu poslije povjeriti značajne uloge.
U jesen 1933. godine na večeri kod nekih prijatelja upoznao je 33-godišnju plesačicu Doriane, pravim imenom Jeanne Mauchain. Za njom su ludovali mnogi muškarci, no ona je odabrala Gabina. Nije prošlo mnogo vremena i njih dvoje su se vjenčali, a nedugo potom ona je preuzela sve njegove poslove. To mu je neko vrijeme odgovaralo, ali se kasnije počeo opirati njezinom upletanju u izbor uloga i donošenju poslovnih odluka, pa su se počeli sve više svađati.
Njih su dvoje proglašeni "idealnim parom francuskog filma", no prava romansa započela je tek u ljeto 1939. godine, prije početka snimanja njihovog drugog zajedničkog filma, "Kapetan remorkera". Nastavila se i tokom snimanja, ali je prekinutajer je Gabin, zbog izbijanja Drugog svjetskog rata, bio pozvan u vojnu luku Cherbourg. Ona je, pak, odlučila otići u Ameriku, pa su oboje shvatili da njihova veza nema budućnosti. Prije odlaska proveli su još dva dana u Cannesu. Rastali su se sa suzama u očima na željezničkoj stanici u Marseilleu, a kasnije su se sreli još nekoliko puta u Hollywoodu, ali samo kao prijatelji. Gabin se trebao vratiti u Cherbourg, ali su Nijemci već bili ušli u Francusku i prekinuli promet, pa se jedino mogao vratiti u Pariz. Ondje je pronašao Doriane, s kojom je još formalno bio u braku, a kako je bilo očito da će Nijemci brzo ući u Pariz, odlučili su se pridružiti hiljadama izbjeglica i otići na francuski jug. No, tokom puta su se žestoko posvađali, pa je u jednom trenutku Gabin rekao da mu je dosta i nje i braka i ostavio je samu u automobilu.
Drugi svjetski rat i egzil u SAD
Sa sobom je uzeo samo harmoniku i krenuo pješke prema Toulouseu. Onamo je stigao 14. juna 1940. godine, na dan kad su Nijemci ušli u Pariz. U to vrijeme mnogi francuski umjetnici i intelektualci, među njima redatelji Rene Clair, Julien Duvivier i Jean Renoir, glumac Jean-Pierre Aumont i pisac Joseph Kessel, našli su utočište najprije u slobodnoj zoni na jugu Francuske, a potom su preko Španije izbjegli u SAD ili u Englesku.
Ni Jean Gabin nije se htio vratiti u Pariz i staviti u službu okupacijskih snaga, pa je potkraj 1940. godine i on odlučio napustiti Francusku, Uspio je doći do New Yorka, ali ondje nije gotovo nikoga poznavao, a uz to je slabo govorio engleski, pa je brzo otišao u Hollywood, u nadi da će naći nekakav glumački angažman. Uspio je snimiti tek dva osrednja filma, ali mu se ni Hollywood, a ni američki način života nikad nisu svidjeli, pa se sve češće vraćao u New York koji je smatrao više evropskim gradom od Los Angelesa. U to se doba ponovno i zaljubio. U Hollywoodu je imao kratku aferu s Ginger Rogers, partnericom Freda Astaira, no u New Yorku je njegovo srce osvojila jedna druga glumica, Njemica Marlene Dietrich, koju je otprije poznavao. Sreli su se jedne večeri u restoranu La vie parisienne, a kako je ona dobro govorila francuski, a imali su još mnogo toga zajedničkog, vrlo brzo su postali nerazdvojni, a potom su se i zaljubili, pa se on u ljeto 1941. preselio k njoj.
- ''Potpuno izgubljen, Gabin se prilijepio za mene poput siročeta za majku koja ga je posvojila. Uživala sam njegujući ga danju i noću. Njegov muževni, grubi imidž bio je samo fasada. On je najosjećajniji muškarac kojeg sam ikada upoznala. Bio je ideal za kojim čeznu mnoge žene. U njemu nije bilo ničeg lažnoga, ali je istovremeno bio krajnje posesivan i ljubomoran'' - napisala je u autobiografiji objavljenoj osam godina poslije Gabinove smrti.
- Želim se bez srama vratiti u domovinu i mirne savjesti stegnuti ruku onima koji su bili prisiljeni ondje ostati - objasnio je poslije.
Učestvovanje u ratu i povratak u Francusku
Sredinom travnja 1943. godine, kao Jean Moncorge s činom pomoćnika kapetana u Norfolku se ukrcao na Elorn, brod pratitelj tankera koji je za saveznike prevozio naftu do Alžira. Odlazeći u ratnu neizvjesnost, Marlene Dietrich je na rastanku darovao po jednu sliku Renoira, Sisleya i Vlamincka koje je bio kupio u SAD-u, te dijamantnu ogrlicu. U Alžiru ga je vojska angažirala da bude instruktor u školi francuske ratne mornarice Centre Sirocco. Za to vrijeme se Marlene Dietrich prijavila u američku vojsku, u pomoćne jedinice, te se na putu za talijansku frontu s njim sastala u Alžiru.
I nakon oslobođenja Francuske, za Gabina rat nije završio. Završio je kurs za vozača tenka i od jeseni 1944. godine učestvovao u ratnim operacijama. U februaru 1945. godine je, pak, prvi put nakon pet godina, posjetio obitelj i prijatelje u Parizu. Bio je šokiran koliko se Pariz promijenio tokom okupacije, a kad je vidio ruševine svoje kuće u Saint-Gemmeu, koju su Nijemci kao odmazdu za njegovo učestvovanje u ratu bili spalili do temelja, gotovo preko noći je potpuno posijedio.
U sklopu oklopne divizije generala Leclerca, Gabin je 3. maja 1945. godine u svom tenku stigao do Hitlerove kuće u Berchtesgadenu. Nekoliko dana poslije, cijela divizija postrojila se radi smotre na koju je trebao doći general Charles De Gaulle, kad je Gabin čuo poznati glas. Bila je to Marlene Dietrich u uniformi američke vojske koja je saznala da se on nalazi ondje. Poslije je priznao da mu je pred drugim vojnicima bilo neugodno što ga zove tako poznata zvijezda, pa se čak htio sakriti, no ona je došla do njegovog tenka, sagnula se i poljubila ga pred svima.
Poslijeratno razdoblje
Ponovno su se rastali i dogovorili se da će se pronaći u Parizu kad rat završi. Prvih dana srpnja Jean Gabin je demobiliziran, ali nije želio sudjelovati na svečanom mimohodu francuske vojske na Champs Elyseesu, govoreći kako se borio da bi oslobodio zemlju, a ne da bi paradirao u svečanoj uniformi.
U augustu 1945. ponovno je sreo Marlene Dietrich. Nastavili su se viđati, ali iako su se i dalje voljeli, više nisu živjeli zajedno, jer je on zahtijevao da se ona za stalno preseli u Pariz, a ona nije željela prekinuti svoju američku karijeru. Zbog toga se često vraćala u New York, što je rezultiralo sve većim svađama među njima. Tek su 1946. snimili zajednički film u Parizu, a nakon toga Gabin joj je postavio ultimatum da ili ostane s njim u Francuskoj ili je među njima sve gotovo.
Ne vjerujući u prekid, ona je otputovala u Ameriku, a on joj to nikad nije oprostio. Nije otvarao njezine telegrame ni pisma, nije odgovarao na njezine telefonske pozive. Odlučno ju je ignorisao, ne želeći je ni vidjeti niti joj se obratiti. Godinama poslije, nastojala se s njim sastati i porazgovarati, ali on ju je i dalje izbjegavao. Kad je 1976. godine, samo nekoliko mjeseci poslije smrti svoga muža Rudija Sieberga, saznala za Gabinovu smrt, rekla je: - Postala sam udovica drugi put.
Gabin je, pak, 1947. godine obnovio vezu sa starom poznanicom Colette Mars, kćeri generala Huota, koja je u međuvremenu postala pjevačica. Čak ju je i zaprosio, ali ga je ona, znajući koliko je nestalan u ljubavi, ipak odbila. Nije dugo bio tužan zbog toga, jer se s obnovljenim žarom bacio u nove uloge, sretan što ponovno može snimati u domovini.
Balador, Udine
Balador je naselje u Italiji u provinciji Udine, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Billy Boyd
Billy Boyd (28. august 1968 -) je škotski glumac i muzičar, najpoznatiji po ulozi Peregrin "Pippina" Tooka u filmskoj adaptaciji Gospodara prstenova.
Balador, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 444 m.
Jean Gabin
Poslijeratno razdoblje
- ''Shvatio sam da nikad neću biti kozmopolitski glumac, jer ne mogu glumiti na drugom jeziku. Potrebni su mi mirisi moje zemlje i osjećaj da sam kod kuće'' - rekao je.
Skrašavanje u mirnom braku
Tih se godina promijenio i kao glumac, ali i privatno. Kao glumac je, zbog prerano osijedjele kose, odbijao uloge ljubavnika, a u privatnom se životu smirio uz jednu ženu otkako je 1949. godine upoznao 31-godišnju Dominique Fournier, manekenku modne kuće Lanvin. Pravim imenom Marcelle Fournier, ona je završila školu za manikuru i njegu lica, a prvi posao dobila je kod frizera Gervaisa. Manekenka je postala po preporuci Nine Ricci, koja je bila Gervaisova klijentica, prvo u kući Hermes, a potom za Lanvin.
Kosmos-2087
Kosmos-2087 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Jean Gabin
Skrašavanje u mirnom braku
Dominique je poslije udaje prekinula manekensku karijeru i posvetila se mužu i porodici. Gabin je prihvatio njezinog devetogodišnjeg sina Jacquesa iz prethodne izvanbračne veze, a uskoro su dobili i zajedničku djecu. Prvo im se 1949. godine rodila kći Florence, potom 1952. godine Valerie, te 1955. godine sin Mathias. Gabin je tih godina, želeći što više zaraditi, prihvaćao sve uloge koje su mu nudili te je sav novac ulagao u ostvarenje sna iz djetinjstva - da kupi farmu i na njoj živi s obitelji. To mu je na kraju uspjelo u julu 1952. godine kad je kupio imanje Pichonniere od 42 hektara i na njemu prvo uzgajao goveda, a poslije i konje. U mjestu Moulin-la-Marche dao je izgraditi hipodrom koji danas nosi njegovo ime i gdje se pobjednicima konjskih utrka svake godine dodjeljuje nagrada "Jean Gabin" koju je do svoje smrti uručivala njegova udovica.
Kosmos-2087
Kosmos-2087 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 25. jula 1990. Raketa-nosač Molnija je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 1900 kilograma. Kosmos-2087 je bio satelit za rano upozoravanje na pojavu interkontinentalnih balističkih raketa.
Jean Gabin
Skrašavanje u mirnom braku
Porodičnu sreću kvarila je samo njegova velika briga za djecu koja je ponekad bila i pretjerana, gotovo opsesivna. Želio je da djeca i kad odrastu ostanu živjeti s njim na imanju, ali su se ona, upravo zbog te njegove stalne želje da im odredi živote, rano pobunila i krenula vlastitim putem. Florence je postala asistentica filmske režije, a kad se još protiv očeve volje udala za Christiana de Asis-Trema, ovaj joj nije htio ni doći na svadbu. Pustolovna Valerie je, pak, putovala svijetom i snimala dokumentarne filmove, među njima i nagrađeni prikaz nedopuštenog lova na tigrove u Maleziji. Samo je Mathias Gabin ostao s roditeljima te se nastavio brinuti za obiteljsko imanje.
Smrt i pogreb
Posljednjih mjeseci Jean i Dominique Gabin proveli su u Deauvilleu, gdje mu je nenadano pozlilo, pa je prevezen u američku bolnicu u Pariz, a ondje je, pak, 15. novembra 1976. godine umro od srčanog udara. Dva dana poslije tijelo mu je kremirano na groblju Pere-Lachaise. Na posljednjem ispraćaju, osim obitelji i prijatelja, okupilo se nekoliko desetina hiljada ljudi, među njima i maršal Philippe Leclerc, visoki časnici ratne mornarice, tadašnji francuski predsjednik Giscard d'Estaing te premijer i članovi vlade.
Mirasoles, Rancho, El Llano
Mirasoles, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini El Llano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2011 m.
Spokane, Washington
Spokane je grad u američkoj saveznoj državi Vašington. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 208.916 stanovnika.
El Carpintero (razvrstavanje)
El Carpintero ima više značenja:
Passaic, Missouri
Pasejik je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 34, što je 6 (-15,0 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Columpio, Talpa de Allende
El Columpio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Talpa de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1281 m.
Los Médanos (razvrstavanje)
Los Médanos ima više značenja:
The Counter-Clock Incident
The Counter-Clock Incident je 22. i posljednja epizoda američke science fiction animirane TV-serije Zvjezdane staze premijerno emitirana 12. oktobra 1974. godine. Radnja prikazuje kako Enterprise od strane nepoznatog svemirskog broda bude slučajno uvučen u novu i završi u univerzumu gdje vrijeme teče obrnuto.
Halvesbostel
Halvesbostel je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 42 opštinska središta okruga Harburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 739 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3353014.