cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pečenezi
Porijeklo i teritorij
Ibn Hordadbeh (oko 820–912), Mahmud al-Kašgari (11. stoljeće), Muhamed al-Idrisi (1100–1165) i mnogi drugi muslimanski učenjaci slažu se da su Pečenezi pripadali turkijskim narodima. Ruska kronika Povijest prošlih vremena navodi da su "Turkmeni, Pečenezi, Torki i Kumani" potjecali od "bezbožnih sinova Jišmaela, koji su bili poslani kao kazna kršćanima".
Seoba na zapad
Pečenezi koji su napustili domovinu naselili su se između rijeka Urala i Volge. Prema Gardiziju i drugim muslimanskim učenjacima koji su svoja djela temeljili na izvorima iz 9. stoljeća, novo područje Pečenega bilo je prilično veliko, s dužinom od 30 dana hoda, a graničili su s Kumanima, Hazarima, Turcima Oguzima i Slavenima.
thumb|[[Tamgha plemena Pečenega, prema Abul-Ghazijevom Rodoslovu Turkmena.]] Isti izvori navode i to da su Pečenezi redovito napadali svoje susjede, posebno Hazare i njihove vazale, Burtase, te da su svoje zarobljenike prodavali. Hazari su sklopili savez s Oguzima protiv Pečenega i napali su ih iz dva smjera. Pretrpjevši poraz, Pečenezi su bili prisiljeni ponovo se seliti prema zapadu. Prošli su Hazarskim kaganatom, napali staništa Mađara i protjerali ih iz zemalja uz rijeku Kuban i gornji tok rijeke Donjeca. Ne postoji suglasnost oko datuma za ovu drugu seobu Pečenega: Pritsak tvrdi da je do nje došlo oko 830. godine, ali Kristó sugerira da se ona teško mogla odigrati prije 850-ih godina.
Pečenezi su se naselili uz rijeke Donjec i Kuban. Moguće je da iz ovog radoblja potječe razlika između "turijskih Pečenega" i "hazarskih Pečenega", koja se spominje u spisu Hudud al-'alam iz 10. stoljeća. Naime, Hudud al-'Alam – perzijska geografija s kraja 10. stoljeća – razlikuje dvije pečeneške skupine, nazivajući one koji su živjeli duž Donjeca "turkijskim Pečenezima", a one uz Kuban "hazarskim Pečenezima". Spinei sugerira da se potonji naziv najvjerojatnije odnosi na pečeneške skupine koje su prihvaćale hazarski suverenitet, što implicira da su neka plemena Pečenega bila prisiljena priznati prevlast Hazara.
"Prvobitno su Pečenezi živjeli na rijeci Atil (Volga), a isto tako i na rijeci Geïch, i dijelili su granice s Hazarima i takozvanim Uzima. No, prije pedeset godina takozvani Uzi udružili su se s Hazarima i vojevali protiv Pečenega, nadvladali ih i protjerali iz njihove zemlje, koju takozvani Uzi zauzimaju i danas. [...] U vrijeme kada su Pečenezi protjerani iz svoje zemlje, neki od njih svojom voljom i osobnom odlukom ostali su tamo i ujedinili se s takozvanim Uzima, pa čak i dan danas žive među njima, i nose takva razlikovna obilježja koja ih odvajaju i odaju njihovo porijeklo i kako je došlo do toga da su odvojeni od svojih ljudi: jer su njihove tunike kratke, sežu do koljena, a rukavi su odsječeni u ramenu, čime, vidite, oni ukazuju da su odsječeni od svojih ljudi i pripadnika svoje rase."
- Konstantin Porfirogenet: O upravljanju Carstvom.
Međutim, nije sigurno je li oblikovanje ove skupine povezano s prvom ili drugom seobom Pečenega (kako to predlaže Pritsak, odnosno Golden). Prema Mahmudu al-Kašgariju, Pečenezi su još 1060-ih godina još uvijek formirali jedan od klanova Üçok Turaka Oguza.
Savezi s Bizantom i Bugarskom
thumb|Svjatoslav ulazi u Bugarsku sa saveznicima Pečenezima, iz ljetopisa [[Konstantin Manasa|Konstantina Manase.]] U 9. stoljeću Bizantinci su se udružili s Pečenezima, koristeći ih da odbiju druga, opasnija plemena poput Kijevskih Rusa i Mađara.
Uzi, još jedan narod iz turkijskih stepa, na kraju su protjerali Pečenege iz njihove domovine; u tom procesu oduzeli su im i veći dio stoke i druge robe. Savez Oguza, Kimeka i Karluka također je pritiskao Pečenege, ali je taj savez pretrpio poraz od Samanida. Pritisnuti prema zapadu navalama Hazara i Kumana 889. godine, Pečenezi su, sa svoje strane, do 892. godine potisnuli Mađare zapadno od rijeke Dnjepar.
Kasnija povijest
Do 9. i 10. stoljeća Pečenezi su kontrolirali veći dio stepa jugoistočne Europe i Krimskog poluotoka. Iako su u to vrijeme predstavljali važan faktor u regiji, poput većine nomadskih plemena, njihov koncept državnosti nije išao dalje od nasumičnih napada na susjede i uloge povremenih najamnika drugih sila.
U 9. stoljeću Pečenezi su započeli razdoblje ratova protiv Kijevske Rusije. Više od dva stoljeća vršili su prepade na zemlje naroda Rus, koji su ponekad eskalirali u ratove punih razmjera (poput rata Igora Kijevskog protiv Pečenega 920. godine, o kome izvještava Povijest prošlih vremena). Pečeneški ratovi protiv Kijevske Rusije prisilili su Slavene da s vlaških teritorija postupno migriraju sjeverno od Dnjestra u 10. i 11. stoljeću. Međutim, povremeno je dolazilo i do privremenih vojnih saveza naroda Rus i Pečenega, kao što je tijekom bizantskog pohoda 943. godine, kad je taj savez vodio Igor Kijevski. Pečenezi su 968. godine napali i opsjeli Kijev, što je prisililo ruskog kneza da prekine napad na Bugarsku i vrati se u domovinu; neki su se pridružili kijevskom knezu Svjatoslavu I u njegovom pohodu protiv Bizanta 970–971. godine, iako su na kraju iz zasjede ubili kijevskog kneza 972. godine. Prema Povijesti prošlih vremena, pečeneški kan Kurja izradio je kalež od Svjatoslavove lubanje, u skladu s običajima stepskih nomada. Sreća se u sukobu između naroda Rus i Pečenega promijenila tijekom vladavine Vladimira I Kijevskog (990–995), koji je na mjestu svoje pobjede nad Pečenezima osnovao grad Perejaslav, nakon čega je 1036. uslijedio poraz Pečenega za vrijeme vladavine Jaroslava I Mudrog. Ubrzo nakon toga, drugi nomadski narodi došli su na mjesto oslabljenih Pečenega u pontskoj stepi: Kumani i Torki. Prema Mihailu Hruševskom (Povijest Ukrajine i Rutenije), nakon poraza kod Kijeva, pečeneška je horda krenula prema Dunavu, prešla rijeku i nestala iz pontskih stepa.
Godine 1048. Pečenezi su prešli preko Dunava. Konstantin Porfirogenet svjedoči o važnosti Pečenega za vanjsku politiku Bizanta u 10. stoljeću; oni su u to doba služili Carstvu kao saveznici protiv njegovih neprijatelja na sjeveru, budući da su mogli s leđa napasti Bugare i Ugre i presijeći Rusima put k jugu. Međutim, nakon zauzeća Bugarske situacija se iz temelja promijenila, jer je bizantski teritorij sad dopirao do Dunava, pa navale Pečenega nisu više pogađale neprijatelje Bizanta već nju samu. Carska im je vlada odredila zemlje za naseljavanje na Balkanskom poluotoku i pokušala ih iskoristiti kao pomoćnu vojsku za obranu svoje sjeverne granice. Međutim, Pečenezi su uskoro počeli napadati i pustošiti okolnu zemlju, pa je Bizant morao na njih krenuti oružjem. No, ti su se sukobi redovito završavali porazom bizantske vojske, pa je carska vlada otkupila mir dodjeljivanjem novih zemljišta, poklonima i darivanjem počasnih naslova pečeneškim vođama. Dolaskom Isaka I Komnena na bizantsko prijestlje situacija se mijenja, budući da je on uspio ojačati vojnu snagu Carstva, pa su i Pečenezi osjetili njegovu jaku ruku.
Pečeneški su najamnici služili pod Bizantincima u bici kod Manzikerta 1071. godine.
Opadanje i pad
thumb|right|400px|Pečenezi pobjeđuju "skite" [[Svjatoslav I Kijevski|Svjatoslava I Kijevskog.]] Nakon stoljetnih borbi u kojima su sudjelovali svi njihovi susjedi – Bizantsko Carstvo, Bugarska, Kijevska Rusija, Hazari i Mađari – Pečenege je 1091. godine u bici kod Levouniona kao neovisnu snagu uništila zajednička bizantsko-kumanska vojska pod bizantskim carem Aleksejem I Komnenom. Pečenezi su pretrpjeli tako strašan poraz, da je Ana Komnena zapisala: "Čitav jedan narod, koji je brojao mirijade, uništen je za jedan dan." Aleksej I regrutirao je poražene Pečenege i naselio ih u okrugu Meglenu (danas u Makedoniji), kao odred (tagmu) "meglenskih Pečenega". Kad su ih Kumani 1094. godine ponovo napali, mnogi su Pečenezi bili ubijeni ili asimilirani. Godine 1122. Pečenezi su ponovo u velikim masama prešli Dunav i, pljačkajući i pustošeći, prodrli u Trakiju. Međutim, to je bila posljednja pečeneška navala: Bizantinci su, pod vodstvom cara Ivana II Komnena, ponovno pobijedili Pečenege u bici kod Beroje 1122. godine, na teritoriju današnje Bugarske. Car je pečeneške zarobljenike naselio po bizantskim provincijama kao vojnike dodijelivši im stratiotska (vojnička) imanja. Neko su vrijeme značajne zajednice Pečenega još uvijek ostale u Kraljevini Mađarskoj. Vremenom su balkanski Pečenezi izgubili svoj nacionalni identitet i postali potpuno asimilirani, uglavnom s Mađarima i Bugarima, a u znak sjećanja na ovu veliku pobjedu, koja ja zauvijek eliminirala pečenešku prijetnju, car Ivan II uveo je poseban "pečeneški blagdan", koji se slavio još krajem 12. stoljeća.
U 12. stoljeću, prema bizantskom povjesničaru Ivanu Kinamu, Pečenezi su se kao najamnici borili za bizantskog cara Manuela I Komnena u južnoj Italiji protiv normanskog kralja Sicilije, Vilima Lošeg. Skupina Pečenega bila je prisutna u bici kod Andrije 1155. godine.
Pečenezi se posljednji put spominju 1168. godine kao pripadnici turkijskih plemena poznatih u ljetopisima kao "Crni Šeširi" (ruski: Чёрные Клобуки).
U Mađarskoj su u 15. stoljeću neki ljudi uzeli prezime Besenyö (mađarski za "Pečeneg"); bili su najbrojniji u županiji Tolni. Do jednog od najranijih uvođenja islama u istočnu Europu došlo je radom jednog muslimanskog zatvorenika s početka 11. stoljeća, kojeg su Bizantinci zarobili. Muslimanski zatvorenik doveden je na teritorij Besenyő Pečenega, gdje je poučavao i obraćao pojedince. Krajem 12. stoljeća, Abu Hamid al Garnathi spominje kako mađarski Pečenezi – vjerojatno muslimani – žive pretvarajući se da su kršćani.
2-Hloropiridin
2-Hloropiridin je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 113,545 Da.
Michael Sheen
Majkl Šin (5. februar 1969) britanski je pozorišni, televizijski i filmski glumac.
Zapažene uloge ostvario je u filmovima Frost/Nikson, Kraljica i Prokleti junajted, kao i u seriji Masters of Sex koja mu je donela nominaciju za nagradu Zlatni Globus. Takođe je bio nominovan za nagrade Emi i BAFTA.
Tokom dosadašnje karijere tri puta je igrao bivšeg britanskog premijera Tonija Blera - u filmovima Dogovor, Kraljica i Posebna veza.
Lord Alfred Douglas
Lord Alfred Bruce Douglas (22. oktobar 1870 – 20. mart 1945) bio je engleski pisac, pjesnik i prevoditelj, najpoznatiji po tome što je bio intimni prijatelj i ljubavnik Oscara Wildea. Sukob s ocem, markizom od Queensberryja je doveo do skandala, odnosno suđenja za klevetu nakon koga je Wilde osuđen i zatvoren za "nepristojno ponašanje". Douglas se nedugo nakon Wildeove smrti odrekao svog ljubavnika, oženio za Olive Custance, te prešao na katoličanstvo, nastojeći negirati svoju mladenačku homoseksualnost i sudjelovanje u tzv. uranijskoj poeziji.
Fiktivni portreti
U filmu Wilde iz 1997. godine, lik Alfreda Douglasa je tumačio Jude Law.
Los Gómez, Soledad de Graciano Sánchez
Los Gómez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 835 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1842 m.
PTM
PTM se može odnositi na:
Ico, Aldama
Ico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 85 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1828 m.
Las Norias, Arteaga
Las Norias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 41 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2571 m.
San Floriano-Olmi, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3720 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Mario Hernández, Soteapan
Mario Hernández je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soteapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 737 m.
Opština Șibot, Alba
Șibot je opština u Rumuniji u okrugu Alba.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 203 m.
Magnano, Lucca
Magnano je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 597 m.
La Clementeña, San Fernando
La Clementeña je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Cotoroaia, Cerțești
Cotoroaia je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Cerțești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 792 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 177 m.
Predenje
Predenje je proces stvaranja niti pređe neograničene duljine uvijanjem kratkih prirodnih ili umjetnih vlakana.
Vlakna se prvo paraleliziraju, a zatim uvijaju uz istezanje, na taj način se postiže da su dovoljno tanka i kompaktna - međusobno povezana u pređu zadovoljavajuće čvrstoće.
Karakteristike
Od prahistorije pa sve gotovo do danas (kad se to radi industrijski), predenje se obavljalo ručno, uz pomoć samo dva alata, preslice i vretena thumb|left|220px|Predenje u [[Antička Grčka|Antičkoj Grčkoj]] Od toga kakva se pređa želi, zavisi i izbor sirovina, jer se one razlikuju po karakteristikama. Od biljnih prirodnih vlakana najpoznatija su pamučna, lanena i kudeljna vlakna, a nakon tog jutena, a od životinjskih su to vuna i svila. Umjetna vlakna proizvode se prilagođena po duljini, finoći i mehaničkim karakteristikama prirodnih vlakana s kojima se miješaju, te mašinama na kojima se prede. Razlikuju se kraća i finija umjetna pamučna vlakna i dulja, kovrčava i grublja vunena vlakna. Ponekad se u pređu upredaju i sekundarne sirovine dobivene iz tekstilnog otpada.
Kod pamučne pređe, bitno se razlikuje ona koja je prethodno bila samo grebenana (grebenana pređa) od one koja je nakon grebenanja prošla i fazu češljanja (češljana pređa). Grebenana pređa je grublja, mekša od češljane, a prede se iz grubih, kratkih do srednje dugih vlakana. Češljana je pređa tanja, glađa, jednobraznija i čvršća, a pravi se od finijih i duljih vlakana.
Moderniji proces rotorskoga predenja je brži i ekonomičniji jer nema pretpredenja, no vlakna nisu toliko paralelizirana, pa se tako dobivena pređa najviše koristi za proizvodnju grubljih tkanina. Kod proizvodnje češljane pređe, nakon grebenanja, se skupovi pramenova sjedinjuju uz nježno istezanje (dubliranje), zatim se češljaju i paraleliziraju, te šalju na predenje. Grebenanje vune je komplicirani proces, u kojem sirova vuna prolazi na traci kroz čitav niz grebenaljki, različite finoće.
Na vrlo sličan način proizvodi se i pređa od umjetnih vlakana i njihovih mješavina s vunom. Danas su razrađeni i noviji - ekonomičniji procesi za predenje umjetnih vlakana, kao i za predenje likovih i tvrdih vlakana. thumb|left|220px|[[Mašina za predenje - Spinning jenny]]
Historija
Najraniji dokazi o tkanju su iz neolita - datirani na oko 5000 godina pne., u to doba ono je bilo usko povezano s košaraštvom.
Od prahistorije pa sve do srednjeg vijeka, predenje je vršeno uz korištenje samo dva alata, preslice i vretena.
Kolovrat, koji je izumljen u Indiji, dospio je do Evrope u srednjem vijeku, on je omogućio mehaničko ubrzanje procesa, jer kolo zamjenilo vreteno. To je postignuto jednostavno pređa se držala sa ispruženom lijevom rukom, a kolo se okretalo desnom u suprotnom smjeru.
Kolovrat se nastavio upotrebljavati sve do 19. vijeka, s tim da je značajno poboljšan u 16. vijeku, kad mu je dodano sasko kolo, koje se moglo pokretati nogom što je omogućilo kontinuirano predenje vunene i pamučne pređe. S tim povećanjem brzine, tri do pet kolovrata bila su u stanju snabdjevati jedan razboj pređom. Kad je 1733. - John Kay izumio leteći čunak kojim je značajno povećao brzinu razboja, stvorila se i potreba za bržim predećim mašinama.
Nakon tog je 1770. James Hargreaves patentirao mašinu za predenje - jenny (spinning jenny) koja je mogla istovremeno namatati više vretena, ali je njen nedostatak bio što je radila samo tanku pređu. - Richard Arkwright je na osnovu nje napravio je bolju mašinu, sposobnu da prede jaču pređu, ali je tek treća mašina Engleza Samuela Cromptona - Mula za predenje (Spinning mule) 1779., značajno povećala produktivnost, jer je jedan radnik mogao kontrolirati više od 1.000 vretena istovremeno, a mogla je presti kako finu, tako i grubu pređu. Uslijedilo je nekoliko daljnjih modifikacija te mašine u Velikoj Britaniji i Sjedinjenim Američkim Državama, ali je ipak Cromptonova - mula, bila ta koja je efikasno riješila predenje u tekstilnoj industriji.
Calderino, Bologna
Calderino je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4214 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 113 m.
La Primavera, Jesús María
La Primavera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 323 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1900 m.
Charleville-sous-Bois
Šarlvil su Boa je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mozel koja pripada prefekturi Mec Kampanj.
Ichupio, Tzintzuntzan
Ichupio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzintzuntzan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 283 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2058 m.
Loch Lomond, Virginia
Loč Lomond je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.701, što je 290 (8,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Snareski pingvin
Snareski pingvin (Eudyptes robustus), znan i kao pinvgin sa otočja Snares je pingvin koji obitava na Novom Zelandu. Pingvini žive i razmnožavaju se na otočju Snares, manjoj otočnoj skupini koja se nalazi nedaleko od južne obale Južnog otoka. Snareski pinvin je srednje veličine, u rasponu od 50 do 70 centimetara, težak izmđu 2.5 i 4 kilograma te ima izraženu žuru krestu. Gornji dio tijela mu je tamnoplave i crne boje, dok mu je donji dio bijel. Kljun mu je izraženo narančaste boje, a koža mu je svijetle boje. Najčešće ga se uspoređuje s Fiordlandskim pingvinom.
Snareski pinvin se gnijezdi u manjim (10) ili većim (1,200) skupinama u šumskom području ili na otvorenom. Najveće kolonije nalaze se na Sjeveroistočnom otoku, dok se ostaje značajnije skupine nalaze na otocima Broughton i stjenovitom Zapadnom lancu. Glavni plijen im je kril, a često jedu i lignje te manje ribe. Iako objektivna opasnost još uvijek ne postoji, IUCN je Snareskog pingvina klasificirao kao osjetljivu vrstu zbog malenog broja staništa. Smatra se da danas ima oko 25,000 parova.
Leklanšov članak
Sastav
Leklanšeov element sastoji se od cinkanog suda u kome se nalazi šipka od grafita. Grafitna šipka stavljena je u platnenu vrećicu napunjenu mangan-dioksidom (MnO2) i ugljenikom. Kao elektrolit u ovom elementu služi rastvor nišadora (NH4Cl). On je pomešan sa skrobom, tako da obrazuje vlažnu kašu. Cinkani sud u kome se ovo nalazi zaliven je s gornje strane smolom, u kojoj je napravljen vrlo mali otvor kroz koji izlaze gasovi koji se pri radu obrazuju.
U elementu se odvija hemijski proces razdvajanja naelektrisanja: gde je NH4 sa pozitivnim naelektrisanjem a Cl sa negativnim.
Proces naelektrisanja
Joni NH4 se kreću prema grafitnoj šipki, a joni Cl prema cinkanom sudu, usled kojeg se cinkani sud naelektriše negativno, a grafitna šipka pozitivno. Električni napon između polova Leklanšeovog elementa, dakle između grafitne šipke i cinkanog suda, iznosi 1,5 V. Vezivanjem više Leklanšeovih elemenata u bateriju dobija se izvor struje koji ima viši električni napon između polova. U bateriji za džepnu lampu Leklanšeovi elementi su povezani tako što je grafitna šipka prvog elementa spojena sa cinkanim sudom drugog, i grafitna šipka drugog sa cinkanim sudom trećeg elementa. Mesingane trake, koje su u spoju sa cinkanim sudom prvog i sa grafitnom šipkom trećeg elementa, jesu polovi baterije. Pri proizvodnji baterija, za pozitivan pol se pravi kraća a za negativan duža traka. Električni napon između polova opisane baterije iznosi 4,5 V.
Korišćenje
Pri radu Leklanšeovog elementa troše se elektrolit i cinkana elektroda. Kad hemijski proces oslabi, napon između polova opada, pa je tada potrebno bateriju zameniti novom. Leklanšeovi elementi koriste se kao izvori struje u tranzistorskim uređajima, telefoniji i telegrafiji, baterijskim lampama itd.
Gavazza, Brescia
Gavazza je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 82 m.
Joe Dumars
Joe Dumars (Shreveport, Louisiana, SAD, 24. maj 1963) je bivši američki košarkaš.
Mongiove, Messina
Mongiove je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Joe Dumars
Studirao je na univerzitetu McNeese State.
Mongiove, Messina
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 565 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Rastiš
Rastiš je naselje u opštini Ulcinj u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 409 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 527 stanovnika).
Demografija
U naselju Rastiš živi 312 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,9 godina (37,4 kod muškaraca i 38,4 kod žena). U naselju ima 130 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,15.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Forstmehren
Forstmeren je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Altenkirhen (Vestervald). Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 151 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7132035.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Altenkirhen (Vestervald) Forstmeren se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Altenkirhen (Vestervald). Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 242 metra. Površina opštine iznosi 1,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 151 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 94 stanovnika/km².
Breesport, New York
Brisport je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 626.
La Anona, Villa Purificación
La Anona je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Purificación.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 634 m.
Tzelej Potobtic, Aldama
Tzelej Potobtic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Aldama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 92 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1642 m.
El Banco, Unión de San Antonio
El Banco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Unión de San Antonio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1799 m.
La Huerta, General Heliodoro Castillo
La Huerta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 80 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1723 m.
Alonzo Mourning
Alonzo Mourning (Chesapeake, Virginia, SAD, 8. februar 1970) je bivši američki košarkaš.
Studirao je na univerzitetu Georgetown.
Chayotepec, Santa María Guienagati
Chayotepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Guienagati.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1560 m.
Tlacomulito, General Heliodoro Castillo
Tlacomulito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini General Heliodoro Castillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 75 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1443 m.
Casella, La Spezia
Casella je naselje u Italiji u provinciji La Spezia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Gaithersburg, Maryland
Gejtersburg je grad u američkoj saveznoj državi Merilend.
E. Nesbit
Edith Nesbit (nakon vjenčanja Edith Bland; 15. august 1858 – 4. maj 1924) bila je engleska spisateljica poznata po nizu knjiga za djecu koju je napisala pod pseudonimom E. Nesbit. Od preko 60 knjiga su mnoge kasnije adaptirane za film i televiziju, a najpoznatija je The Railway Children. Kao i njen suprug Hubert Bland, Nesbit je bila gorljivi socijalist te jedan od osnivača Fabijanskog društva, preteče današnje Laburističke stranke.
Costigliola, Alessandria
Costigliola je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Framersheim
Framershajm je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Alcej-Vorms. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.654 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7331026.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Alcej-Vorms Framershajm se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Alcej-Vorms. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 171 metra. Površina opštine iznosi 9,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.654 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 178 stanovnika/km².
Ечка
Ечка је насеље града Зрењанина у Средњобанатском управном округу. Према попису из 2011. било је 3999 становника.
Овде се налази Иконостас и тронови румунске православне цркве у Ечки као споменик културе.
Историја
Историја Ечке и целе околине, као и положај, јасно говоре да су и у давној историјској прошлости на овим просторима постојали максимални услови за стални боравак и живот људи. На основу овога намеће се закључак да су ово подручје насељавали људи још почетком нове ере. У прилог овоме говоре и бројни археолошки локалитети који се налазе у атарима Мужље, Ботоша, Зрењанина, Перлеза и слично. Доказано је да су на територији Ечке и њене околине још пре нове ере живела илирска, сармеатска, дачанска и друга племена. Такође је научно доказано да је крајем III па до средине IV века живело бројно сарматско племе Роксалани. До сада се не располаже доказима да је на месту данашњег села, научно потврђеним, постојало пре почетка XVII века неко стално људско насеље. На основу досадашњих истраживања установљено је да се на једној карти југозападног Баната из 1553. године помињу од сталних насеља само Бечкерек, Перлез, Јанков Мост и Сарча.
Ово говори да Ечка у то време није постојала. Када су 1718. године на основу Пожаревачког мира Турци протерани из ових крајева Баната настаје већи брј нових села, а ни међу тим новонасталим селима не помиње се Ечка. Ова два податка говоре да је она највероватније настала у XVII веку. О овоме говори и историјски спис, тј. декрет цара Карла III од 12. септембра 1718. године, којим Ечка и друга околна села улазе у састав Бечкеречког диштрикта. Овде је некада било седиште властелинства грофова Лазар. Лазар Лукач, пореклом Јерменин из Ердеља, купио је 1781. године огромне поседе од бечког двора и био родоначелник породице која је пуних 160 године владала Ечком. Њихов дворац "Каштел", подигнут у енглеском стилу, постао је центар друштвеног живота већи и од самог Бечкерека. Према предању на широкој Панонској равници током својих похода на Римско царство своје шаторе је управо овде распростро Атила Хунски, познат у историји као Бич Божији. Име Ечке се везује за име његове жене, а према неким легендама и према имену ћерке која је на овом месту у раној младости преминула.
Larry Johnson (košarkaš, rođen 1969.)
Larry Johnson (Tyler, Texas, SAD, 14. mart 1969) je bivši američki košarkaš.
Arzay
Arze je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Vjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 169 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 17 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 470 metara (maksimalnoj 545 m, a minimalnoj 375 m).
Ечка
Историја
О пореклу назива места нема тачних података. Постоје само легенде. Једна од тих легенди каже да је место добило име по имену жене хунског вође Атиле, званог „Бич божији“. Друга, веома слична, легенда каже да је у том истом хунском логору, умрла Атилина ћерка Ечка од грознице те да је ожалошћени отац целом крају дао њено име.
Постоје и друга тумачења која се темеље на латинским речима које означавају појмове: речна окука (меандра) и мост, као и румунској речи са значењем „ивер“. Мађарска властела, настојећи да спроведу мађаризацију у данашњој Војводини, мењала је немађарска имена насеља. Ово није мимоишло ни Ечку. Она је посебним декрето 1843. године добила мађарски назив Ечехида. Овај поступак је изазвао велико огорчење становништва румунске и српске народности, па је оно деценијама, пишући жалбе и шаљући делегације разни представницима власти, покушало да селу врати назив. Пошто је све било узалуд Румуни и Срби су 2. маја 1911. године изабрали трочлану делегацију и послала је у Будимпешту да од министра унутрашњих послова тражи да се селу врати стари назив Стара Ечка (Ечка - веке). Делегација је успешно извршила посао па је министарство унутрашњих послова својом наредбом од 16. јануара 1912. године селу вратила тако дуго тражени назив - Стара Ечка.
Larry Johnson (košarkaš, rođen 1969.)
Studirao je na univerzitetu Odessa, UNLV.
Ечка
Историја
Насељавање села и његова старост губе се у маглама прошлости, што је уједно случај и са великим броје других војвођанских насеља. чињенице говоре да је оно настало у XII веку у време турске владавине, у време великих историјских догађаја који су се одигравали у овим крајевима Угарске. Аустријски цар Карл III 1716. године започиње колонизацију Баната, која је трајала скоро 140 година, и насељава га Швабама из Баварске, Немаца, Румуна, Французиа, Бугара и др. Потребно је напоменути да је у време колонизације у Банату, па и у Ечки, био настањен доста велики број Срба, који су у ове крајеве дошли у мањем делу средином XV века, а већином у време Велике сеобе Срба 1690. године под вођством патријарха Арсенија Чарнојевића.
Почетком 1924. годие у Ечки је дошло до сеобе становника. У новоосновано село које је добило назив Стајићево преселиле су се готово све српске породице, тако да их је у селу остало једва тридесетак. После ослобођења (1945.) село је као и цела земља, почело нагло да се развија, тако да се од тог периода развило више него за све време свог постојања, што је довело до новог досељавања Срба у Ечку.
Грб грофовске породице Лазар-Харнонкурт пред каштелом у Ечки Развој Ечке почиње доласком грофа Лазара Лукача из Ердеља који на великом имању почетком 19. века подиже ловачки дворац Каштел. Данас је Ечка типично равничарско банатско насеље са прелепим рестаурираним дворцем, Римокатоличком неороманском црквом (вредна уметничка дела фламанских сликара у унутрашњости), Румунска православна црква Грађена је у неокласицистичком стилу, у периоду 1844-1850. године. и малом Српском православном црквом Св. Николе. Ово је најстарији и најзначајнији објекат у селу је изграђен 1711. године. која спада у најстарије у Војводини. Каштел Ечка је грађен у стилу енглеских ловачких двораца. Дворац је подигла породица Лазар а на свечаном отварању дворца 29. августа 1820. свирао је чувени Франц Лист. Данас је ово старо здање потпуно реновирано и претворено у хотел.
Демографија
У насељу Ечка живи 3638 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,5 година (38,0 код мушкараца и 41,0 код жена). У насељу има 1564 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,89.
Становништво у овом насељу веома је нехомогено, а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Види
Црква св. Ивана Крститеља у Ечки
Veliki američki roman
Veliki američki roman (Great American Novel) je izraz kojim se opisuje roman koji na idealan način opisuje život i opće stanje duha u Sjedinjenim Američkim Državama u trenutku kada je napisan. Autor "Velikog američkog romana" bi morao biti savršeno upoznat sa životnim okolnostima, kulturom i svjetonazorom prosječnog Amerikanca, te ga predočiti čitateljima na razumljiv, vjerodostojan i umjetnički superioran način.
Koncept je nastao u 19. vijeku kada je američka književnost još uvijek bila mlada, odnosno u sjeni evropskih književnosti. Izraz je prvi upotrijebio John William De Forest u članku za časopis The Nation 9. januara 1868. založivši se za uvođenje elemenata realizma u tadašnju američku prozu. S "Velikim američkim romanom" se američka književnost mogla natjecati sa stranima, odnosno mlada američka nacija steći vlastiti ekvivalent nacionalnih epova.
Kasnije je "Veliki američki roman" postao svojevrsni Sveti gral, odnosno ideal kome trebaju težiti najambiciozniji američki romanopisci. Često se njime nazivaju romani koji su na ovaj ili onaj način obilježili određenu epohu, kao Hawthorneovo Grimizno slovo ili Kerouacov Na cesti.
John Frederic Daniell
John Frederic Daniell (London, 12. ožujka 1790. - London 13. ožujka 1845.), britanski kemičar, fizičar i meteorolog.
Manantial, Soteapan
Manantial je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Soteapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 407 m.
Manone, Lucca
Manone je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
The Soldier (pjesma)
The Soldier je pjesma koju je 1914. napisao engleski pjesnik Rupert Brooke. Napisana je nedugo nakon izbijanja prvog svjetskog rata kao dio ciklusa tzv. ratnih soneta pod naslovom 1914. U njoj je Brooke nastojao izraziti svoje patriotske osjećaje, odnosno vlastito shvaćanje vojničke dužnosti koje uključuje žrtvovanje života za domovinu. Često se navodi da je znamenita antiratna pjesma Wilfreda Owena Dulce et Decorum est nastala kao reakcija na The Soldier.
Manone, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1 m.
Lone Grove, Oklahoma
Loun Grouv je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.054, što je 423 (9,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Rupert Brooke
Rupert Brooke (3. august 1887 - 23. april 1915) bio je engleski pjesnik koji je uživao popularnost neposredno pred prvi svjetski rat. Bio je blizak kružoku Bloomsbury Group, a W. B. Yeats ga je opisao kao "najljepšeg mladića u Engleskoj". Nakon izbijanja rata je napisao seriju patriotskih soneta pod naslovom 1914, među kojima se ističe The Soldier. Nedugo poslije toga se priključio kraljevskoj Mornarici. Tokom priprema za Dardanelsku kampanju mu se inficirala rana od komarca te je umro na francuskom bolničkom brodu.
Tío Nicho, San Fernando
Tío Nicho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini San Fernando.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Calvi, Bologna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Yoctontic, Aldama
Yoctontic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Aldama.
El Cenizo, Jesús María
El Cenizo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Jesús María.
Palma de la Cruz, Soledad de Graciano Sánchez
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 695 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1837 m.
El Cenizo, Jesús María
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 335 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1875 m.
Las Cuevas, Arteaga
Las Cuevas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 43 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1427 m.
Agathis australis
Šume kaurija su među najstarijima na svijetu, a njezini pretci pojavili su se još tokom razdoblja jure. Zbog malenog područja na kojem se danas nalazi, kauri je pod snažnom zaštitom na Novom Zelandu. Najpoznatiji pojedinačni primjerci su Tāne Mahuta, nazvan po maorskom bogu šuma, te Te Matua Ngahere.
The Railway Children
The Railway Children je knjiga za djecu britanske književnice Edith Nesbit, originalno izdana 1906. godine. Protagonisti su troje djece koji su se s majkom prisiljeni preseliti u kuću kraj željezničke pruge nakon što im je otac lažno optužen kao ruski špijun.
Iako inspirirana suvremenim događajima, kao što je bila Dreyfusova afera, knjiga se pokazala popularnom i među kasnijim generacijama čitatelja, te je ekranizirana čak šest puta. Godine 1950, 1957. i 1968. je BBC po njoj snimio TV-serije, a 1970. je snimljen i izuzetno popularni igrani film. Godine 2005. snimljena je još jedna mini-serija u produkciji ITV-a.
Napajanje računara
Napojna jedinica računara (, skraćeno PSU) pretvarač je koji od naizmenične struje pravi jednosmernu, slično punjaču za mobilne uređaje. Međutim, ono što ga razlikuje od ostalih „adaptera”, jer ima izlaze na više od jednog napona. Bez obzira na to što se na krajevima „pramena žica” četvrtaste kutije nalazi nekoliko vrsta konektora, svaki od njih može da ima nekoliko napona. Dakle, napajanje računara prevodi naizmeničnu struju na 220 V u jednosmernu struju na tri (tačnije rečeno pet) naponskih nivoa.
Stepen za konverziju napona
Osnovni deo računarskog napajanja je elektronski sklop koji ima ulogu stepena za konverziju napona. Postoje dva osnovna tipa stepena za konverziju napona: a) linearni (kontinualni) i b) prekidački ili impulsni (switched)
Nedostatak ovih napajanja je što su se jako grejala. Kako su se vremenom javljale komponente veće potrošnje (CPU, grafičke karte) i dodavane komponente koje ranije nisu bile predviđene (npr. optički drajvovi, SSD drajvovi itd.), ova napajanja su zamenjena novim, zasnovanim na prekidačkom stepenu. Prekidački izvori su efikasniji, ali i složeniji u odnosu na linearne tipove izvora napajanja. Tipičan koeficijent korisnog dejstva je oko 80%. Upotrebom pouzdanih prekidačkih tranzistora i dobrih filtera, moguće je obezbediti tačnost regulacije napona do 0,01% i nivo talasnosti od 1 mV.
Kod oba stepena za napajanje na početku se nalazi mrežni transformator (trafo) MT, koji snižava mrežni napon na nisku vrednost naizmeničnog napona koji se dalje konvertuje. Napon na sekundaru trafoa se zatim ispravlja u Grec- usmeračkom kolu GR, tako da se iza Greca dobija jednosmerni napon koji se filtrira kondenzatorom Cf. Dobijeni jednosmerni napon je nestabilisan i njegova vrednost se menja sa promenama mrežnog napona i sa promenama struje potrošača koji je priključen na izlaz napajanja.
Ulazni (transient) linijski EMI filter
Rad računarskog napajanja zavisi od stabilnosti AC napona koji dolazi na njegov ulaz. Tranzientni EMI filter se nalazi između ulaza napajanja i ostatka elektronskog kola. U njemu se nalazi kombinacija metal-oxide varistora (za zaštitu od prenapona), kondenzatora i zavojnica, radi smanjenja linijskih šumova i interferencije ulaznog AC napona. Takođe štiti PSU od sopstvenih interferencija koje ono unosi pri svom radu.
Usmeračko kolo
Nalazi se odmah iza ulaznog EMI filtera i vrši AC/DC konverziju. Obično je to diodni most koji se sastoji od četiri snažne usmeračke diode (kod jeftinijih napajanja), mada kod naprednijih napajanja ovih dioda ima više. Najveći broj napajanja koja nemaju aktivno PFC imaju prekidač 120/240V prekidač sa zadnje strane kućišta, i ovaj prekidač je deo usmeračkog kola.
PWM i PFC kontrolno kolo
Ovo je elektronsko kolo koje kontroliše frekvenciju prekidanja tranzistora koji formiraju izlazne DC napone. Obično je to jedno integrisano kolo koje se sa primarnim prekidačkim tranzistorima povezuje transformatorom ili optokaplerima (radi izolacije kontrolerske elektronike od samih tranzistora).
PWM kontrolerska elektronika se kod naprednijih napajanja nalazi na posebnoj ploči (doughterboard) koja je direktno “zalemljena” za glavnu elektronsku ploču napajanja. Na istoj ploči se kod nekih napajanja nalazi i PFC elektronika za korekciju faktora snage.
Napajanja velike efikasnosti
Sve više proizvođača proizvodi visokoefikasna napajanja za desktop računare i servere, čiji faktor korisnog dejstva prelazi 80%. Uglavnom se i dalje rasipa 20-30% električne energije zbog neefikasnih napajanja (toplotni gubici, rad ventilatora i ostalog).
Tendencija prelaska glavnih potrošača u računaru na +12V liniju ide u prilog tom cilju, kao i težnja organizacije koja okuplja proizvođače i sertifikuje napajanja koja zadovoljavaju pomenuti uslov. Ova organizacija dodeljuje napajanjima nekoliko oznaka za efikasnost pri 100% opterećenju: bela za 80% efikasnosti, bronzana za 81%, srebrna za 85%, zlatna za 88% efikasnosti i platinasta za 91% efikasnosti. Najviše sertifikovanih napajanja imaju kompanije BeQuiet, Chanell Well Techologies, Chieftec, Cooler Master, Dell, HP, Seasonic, Sparkle Power i Thermaltake.
Modularna napajanja
Modularna napjanja su napajanja novijeg datuma koja imaju izmenljive kablove. Kablovi se isporučuju zasebno sa konektorima na oba kraja. U pakovanju se obično dobija dovoljan broj različitih standardnh modularnih kablova. Prednost modularnih napajanja je što se mogu po potrebi dodavati samo oni kablovi koji su u datom trenutku zaista potrebni za povezivanje grafičke karte, optičkih drajvova, ili drugih kartica. Ova napajanja imaju više +12V linija na koje po potrebi i u zavisnosti od hardvera dodajemo šta i koliko je potrebno od komponenti, čime se smanjuje gužva kablova u kućistu i omogućen je lakši cable management.
Reč (Ulcinj)
Reč je naselje u opštini Ulcinj u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 71 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 368 stanovnika).
Blast (magazin)
Blast je bio kratkotrajni britanski književni časopis koji je izlazio od 1914. do 1915. godine, i poznat po tome što su se u njemu objavljivali tekstovi vorticističkog pokreta. Osnovao ga je kanadski književnik i umjetnik Wyndham Lewis kao svojevrsnu reakciju na italijanski futurizam. Prvi broj je izdan 2. jula 1914. godine i u njemu je objavljen Vorticistički manifest. Drugi broj je izdan 15. jula 1915. U njemu su svoja djela objavili Lewis, Ezra Pound, Spencer Gore i Rebecca West. Do gašenja časopisa, ali i vorticističkog pokreta, je došlo zbog prvog svjetskog rata.
Reč (Ulcinj)
Demografija
U naselju Reč živi 49 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,4 godina (39,4 kod muškaraca i 39,4 kod žena). U naselju ima 14 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 5,07.
Olivola, Benevento
Olivola je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Opština Șona, Alba
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 339 m.
Kevin Johnson (košarkaš)
Kevin Johnson (Sacramento, California, SAD, 4. mart 1966) je bivši američki košarkaš.
Reč (Ulcinj)
Demografija
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Albancima (prema popisu iz 2003. godine).
Kevin Johnson (košarkaš)
Studirao je na univerzitetu California.
Populacija I
Populacija I je zajednički naziv za mlade zvijezde, zvjezdane skupove i asocijacije koje sadrže veći udio težih elemenata nastalih nukleosintezom u jezgrama drugih (Populacija II), potrošenih zvijezda. Ove zvijezde se tipično nalaze u blizini galaktičke ravnine, pogotovo u spiralnim kracima.
Olivola, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 197 m.
Neta Barzilai
Netta Barzilai (Hod HaŠaron, 22. siječnja 1993.), izraelska je pop pjevačica i pobjednica izbora za Pjesmu Eurovizije 2018. godine čime je Izraelu donijela četvrtu pobjedu na Euroviziji (nakon 1978., 1979. i 1998.)
Životopis
Netta je rođen 22. siječnja 1993. u Hod HaŠaronu u Izraelu, gdje i dalje živi. U ranoj dobi, preselila se sa svojom obitelji u Nigeriju gdje je živjela četiri godine i na kraju se vratila u Izrael.
Chantecuán, Villa Purificación
Chantecuán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Villa Purificación.
Cheniménil
Šenimenij je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Vogezi koja pripada prefekturi Epinal.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1231 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 132,65 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,28 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 374 metara (maksimalnoj 617 m, a minimalnoj 362 m).
Civilizacija
civilizacija (franc. civilisation, od lat. civilis: građanski, od civis: građanin), kompleksno društvo karakterisano urbanim razvojem, socijalnom stratifikacijom, simboličkim komunikacionim formama (tipično pismovnim sistemima) i percipiranom separacijom od prirodne okoline i dominacijom nad njom od strane kulturne elite. Rečju civilizacija označavamo viši stepen razvoja ljudskog društva. Civilizovano društvo, u odnosu na praistorijsko, koristi pismo, poseduje visok stepen specijalizovanih znanja i umeća, i ima zajedničku upravu, koja nastaje iz prirodne potrebe ljudi da žive bezbedno i prema ustaljenom redu.
Definicija civilizacije
Definicija civilizacije koju daje Vil Durant je definiše kao društveni red koji koji promoviše stvaranje kultura. Konstituišu je četiri elementa: ekonomija, politička organizacija, moralna tradicija i potraga za znanjem i umetnošću. Kada je strah prevladan, konstruktivnost i radoznalost su oslobođeni i ljudi su podstaknuti prirodnim impulsom prema razumevanju i unapređenju života.
Fizički i biološki uslovi su samo preduslovi civilizacije, oni je ne konstituišu i ne generišu je. Moraju biti uključeni i faktori psihologija. Mora postojati socijalni red, čak i ako je blizak haosu, kao u renesansa Firenca ili Rimu, ljudi se moraju osećati slobodno. Mora postojati nekakvo jedinstvo jezika za kulturnu razmenu. Kroz institucije kao što su crkva, familija, škola i slično mora biti postavljen unifikovani moralni kod, pravila igre života koja su prepoznata čak i od onih koji ih krše. Možda je neophodno i neko jedinstvo koje daje vera u nešto natprirodno ili utopijasko - što podiže moral od kalkulacija prema posvećenosti i daje plemenitost i značaj bez obzira na pritisak smrtnosti. I na kraju, mora postojati nekakvo obrazovanje - neka tehnika, makar i primitivna, potrebna za transmisiju kulture. Bez obzira da li se obrazovanje vrši kroz imitaciju, inicijacijau ili instrukcije, kroz oca i majku, učitelja ili sveštenika, nasleđe plemena - jezik i znanje, moral i običaji, tehnologija i umetnost - moraju biti preneti mladim naraštajima kao instrument koji ih pretvara iz životinja u ljude.
Vanjske veze
Zadužbina Vila Durantga
Gazzane, Brescia
Gazzane je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 536 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Danijelova ćelija
Daniellov članak je poboljšani naponski članak izumljen 1836. godine. Predstavio ga je javnosti britanski kemičar John Frederic Daniell. Ova vrsta članka tijekom svog rada daje stalnu struju. Daniellov članak je galvanski članak. U njemu su elektrode od cinka (anoda) i bakra (katoda). Otopina je sulfatno kisela. Svaka od elektroda uronjena je u otopinu svojih iona, a dvije otopine međusobno odvaja glinena porozna pregrada. Proces koji se odvija u članku je redukcija iona Cu2+ i oksidacija cinka u Zn2+, uz elektromotornu silu od 1.100 V.