cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hrvatska u personalnoj uniji s Mađarskom
Razdoblje do 1526. godine
Ostatak razdoblja do bitke kod Mohača za Hrvatsku prolazi u tišine tijekom koje više nitko nema snage ni volje da se bori protiv kršenja njenih prava od strane kralja. Do jedine kakve takve bune dolazi 1490. godine kada Vladislavu II. u svojoj kraljevskoj diplomi poslanoj u Sabor na potvrdu snižava rang Hrvatske s pozicije kraljevstva u uniju s Ugarskom na razinu obične Ugarske pokrajine zbog čega ga Sabor odbija priznati za svog kralja. Nakon dvije godine političke borbe Vladislav II. Hrvatskoj priznaje status kraljevstva i onda je prihvaćen za kralja. Bez obzira na taj dogovor Vladislav II. koji je od ranije bio kralj Bohemije koristi u svojim službenim dokumentima titule: Kralj Ugarske i Bohemije čime nestaje upotreba titule kralja Hrvatske u službenim dokumentima tako da se ona od tada navodi samo kada se pišu sve kraljeve titule. O situaciji u Hrvatskoj tijekom zadnjeg razdoblja hrvatsko-ugarske države najbolje je izjavio ban Krsto Frankopan nakon nepotpune vijesti o Mohačkoj bitci:
Ustroj Hrvatske između 1430. i 1526. godine
Učestali turski napadi prinudili su Žigmunda da malo uredi ustroj kraljevine. Uveden je banderijalni sustav, ojačana obrambena moć i bojna gotovost zemlje. Uvedena je ratna daća (riz), a država je 1435. godine podijeljena na 7 oblasti (tabora) u kojem su banderijlane snage svakog tabora vojno djelovale na svojem području. Hrvatsku je podijelio na tri tabora:
Kraljevske i banske banderije su imale oko 1000, a velikaške oko 500 konjanika, a županije su davale po pola do cijele banderije u koje su ulazili plemići s kmetovima. Obrana države i granica je bila zadaća kraljevskih i banskih banderija, sastavljenim od najamnika, a uveden je i opći poziv (expeditio generalis).
Prodor Turaka
Nakon poraza kod Beograda 1456. godine, sultan Mehmed II. (1432. – 1481.) se privremeno vratio u Istanbul, ali je ubrzo ponovno započeo svoja osvajanja. Krenuo je na Bosnu i usprkos pokušajima otpora zauzeo je Bosnu 1463. godine, čime je stvorena vrlo dobra operativna osnova za djelovanje prema Hrvatskoj. Iako je kralj Matija Korvin bezuspješno pokušao 1463./1464. godine ponovno preoteti Bosnu od Turaka, uspio je osvojiti neka područja i osnovati Jajačku i Srebrničku banovinu, kao isturene obrambene točke u obrani Ugarske i Slavonije, ali je tako Hrvatska postala potpuno otvorena za turski prodor koji je prijetio Lici i Dalmaciji. Nakon smrti sultana Mehmeda II., njegov sin Bajazit II. (1481. – 1512.) je nastavio sa željom daljnjeg prodora prema srednjoj Europi. U početku su samo granični sandžački begovi a ponekad i bosanski paša upadali s nekoliko tisuća akindžija u Hrvatsku. Zbog zauzetosti kralja Matije Korvina, Hrvatska je bila prepuštena slabim domaćim feudalnim snagama, pri čemu je pomoć kraljevskih najamničkih banderija bila nestalna.
To slabu vojnu obrambenu moć Hrvatske je kraljem ljeta 1493. godine iskoristio bosanski sandžak-beg Hadum Jakub-paša i prodro preko Une i Kupe u Štajersku, opustošio i opljačkao Celje i Ptuj, a po povratku je opustošio i Zagorje. Prilikom povratka u Bosnu, na Krbavskom polju u Lici je teško porazio hrvatsku vojsku pod zapovjedništvom bana Emerika Derečanina u rujnu 1493. godine, poslije čega nijedan hrvatski velikaš, osim biskupa i knezova Zrinskog i Frankopana, nije više bio u stanju uspostaviti jednu potpunu banderiju. Od 1513. – 1524. godine, Turci su osvojili Dalmatinsku Hrvatsku, od Cetine do Zrmanje, osim gradova Klisa i Obrovca. Pri turskim prodorima najviše su stradali Lika, Krbava i sjeverna Dalmacija, a nakon pada Beograda i Šapca 1521. godine, Turci su osvijili i Srijem, a 1526. godine poslije Bitke na Mohačkom polju''' i istočnu Slavoniju do Osijeka i Đakova.
Turska osvajanja su dovela i do promjena u stanovništvu Hrvatske i Slavonije. Bježeći pred turskim pohodima i graničnim područjima se naseljavaju Vlasi, a postupno se javljaju i sukobi seljaka protiv vlastele. Hvarski puk pod vodstvom Matije Ivanića ustaje protiv vlastele 1510. godine, kojeg su Mleci ugušili brutalno.
Kasniji događaji
Nakon smrti hrvatsko-ugarskog kralja Ludovika II. u bitci na Mohačkom polju 1526. godine Ugarski parlamentu poštujući svoju odluku iz 1505. da stranac ne može biti izabran bira Ivana Zapolju za kralja, a sličnu odluku u prvo vrijeme donosi i parlament Slavonije. S druge strane nakon dužih pregovora Sabor donosi odluku 1.1. 1527. godine tijekom zasjedanja u Cetingrada o biranju Ferdinanda Habsburga za kralja Hrvatske, a kratko vrijeme potom slavonski sabor mijenja odluku u korist Ferdinanda.
U Ugarskoj tog vremena ubrzo dolazi do građanskog rata zbog odluke manjine tamošnjih velikaša da izaberu Ferdinanda za kralja koji nakon nekoliko desetljeća rezultira njegovom pobjedom i obnovom unije, ali sada pod habsburškom dominacija. Ta obnovljena unija će trajati do završetka prvog svjetskog rata 1918. godine.
Eureka, Kansas
Jurika je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.633, što je 281 (-9,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
INHBB
Inhibin, beta B (INHBB) je protein koji je kod ljudi kodiran INHBB genom. INHBB je podjedinica u aktivinu i inhibinu, blisko srodnim glikoproteinima sa suprotnim biološkim destvima.
Funkcija
Inhibini su heterodimerni glikoproteini koji se sastoje od α podjedinice (INHA) i jedne od dve homologne, ali različite, β podjedinice (βA ili βB, ovog proteina). iRNK za dve podjedinice je prisutna u jajnicima odraslih pacova. Inhibin se može specifično vezati za testikularne interstinalne ćelije tokom razvića i ima značajnu ulogu u regulaciji produkcije testosterona Lejdigovih ćelija ili funkcionisanju interstitinalnih ćelija.
Proširene vene
mini|Željeznički radnik u Indiji, čije noge boluju od varikoznih površinskih vena Proširene vene su one vene koje imaju nefunkcionalne odnosno oštećene venske zaliske, što dovodi do povratnog tijeka krvi u venama - venskog refluksa.
Uz oštećenje venskih zalistaka, proširene vene mogu biti i začepljene, najčešće venskim trombom.
Uzroci
Proširene vene su prije svega uzrokovane uspravnim stavom čovjeka kao vrste, čemu se venski zalisci nisu uspjeli evolucijski prilagoditi. Uloga zalistaka kod zdravih pojedinaca jest da sprječavaju povratan tijek krvi u venama, no kod oboljelih pojedinaca zalisci počinju popuštati, što uzrokuje nedovoljno cirkuliranje venske krvi prema srcu, odnosno zadržavanje krvi u venama, koje se tada počinju širiti.
Osim genetske, odnosno familijarne sklonosti pojedinaca, ovom su bolešću posebno pogođeni djelatnici koji, baveći se svojim poslom, moraju dugo stajati ili fizički naporno raditi (stomatolozi, kirurzi, konobari, fizički radnici itd.)
Razvoju bolesti pogoduju i povećana tjelesna težina, ravna stopala, ženski spol ili uzimanje oralne kontracepcije (zbog negativnog utjecaja ženskog spolnog hormona), trudnoća i starija dob.
Bolest se dodatno pogoršava kod izlaganja toplini, osobito za vrijeme ljeta ili prilikom boravka u termalnim vodama, saunama i slično.
Učestalost
Od tegoba uzrokovanih proširenim venama boluje oko 25% žena i 15-20% muškaraca, no prema nekim autorima i do 40%, pa i 50% populacije.
Simptomi uzrokovani proširenim venama
Proširene vene izazivaju različite simptome, koji se svrstavaju, prema međunarodnoj CEAP klasifikaciji, u sljedećih 6 stupnjeva:
Kod nekih pojedinaca proširene vene su samo estetski problem, no mnogi se žale na bolove, teške noge, pečenje, svrbež i slično. U težim je slučajevima značajnije narušeno radno i socijalno funkcioniranje oboljele osobe.
Dijagnostika
Ukoliko osoba boluje od nekih od navedenih tegoba, potrebno je, prije svega, učiniti color Doppler vena nogu, da bi se upotrebom ove ultrazvučne pretrage ustanovilo koje su točno vene oštećene. Ukoliko color Doppler ne pruži kompletan odgovor, pribjegava se drugim radiološkim metodama dijagnostike, kao što su klasična flebografija, CT flebografija, scintigrafija i slično.
Na osnovu nalaza color Dopplera i mišljenja liječnika odredit će se koja je vrsta liječenja potrebna.
Oboljenje površinskog venskog sustava
U slučaju da se upotrebom color Dopplera dokaže oboljenje površinskog venskog sustava u obzir dolaze sljedeće vrste zahvata:
Endovenozna laserska terapija (EVLT) i radiofrekventna ablacija vena
mini|Varikozne vene nakon endovenozne laserske terapije. Zaostaju manje potkoljenične postranične vene koje bi trebalo riješiti mini-flebektomijom ili sklerozacijom pjenom.
Riječ je o zatvaranju oštećenih dugih površinskih vena iznutra pomoću topline (endovenozna termoablacija). Razlika između radiofrekvencije i lasera je u tome što se radiofrekvencija služi mikrovalovima koji zagrijavaju stijenku vene iznutra, a laser koristi snop svjetlosti koji zagrije stijenku. Metoda je moderna alternativa klasičnom kirurškom zahvatu i rezervirana je za pacijente koji boluju od umjerenih i težih oblika oštećenja vena (stupanj 2. – 6.). Prednost joj je da se izvodi u lokalnoj anesteziji, da zahvat traje kratko, da nakon zahvata ne zaostaju rane od rezova, podljevi krvi niti ožiljci, te da je bolesnik odmah nakon zahvata radno i socijalno sposoban, te navodi naglo poboljšanje simptoma i osjećaj "olakšanja". Također se može izvoditi i u ljetnim mjesecima. Primarna uspješnost laserskog tretmana vena je 99-100%, a dugoročna se uspješnost kreće u rangu 94-97%.
Sklerozacija pjenom
Ultrazvučno navođena sklerozacija pjenom (eng. Ultrasound Guided Foam Sclerotherapy) zasniva se na kemijskom oštećenju stijenke vena upotrebom smjese kemijskog sredstva (sklerozansa) i zraka, koja se pod kontrolom ultrazvuka uštrcava u vene. Ova je metoda naročito dobra za rješavanje potkožnih varikoznih vena koje zaostanu nakon laserske ili radiofrekventne endovenozne ablacije magistralnih vena. Manje je uspješna od navedenih metoda u dugoročnom rješavanju patološkog tijeka krvi u samim magistralnim površinskim venama (npr. vena safena magna), poglavito onim kalibra šireg od 1cm, kod kojih uspješnost pada na ispod 90%.
Postoji i sklerozacija tekućim sklerozansom, ali ona se uglavnom primjenjue kod pacijenata kod kojih color Doppler da negativan nalaz, ali pacijenta estetski zabrinjavaju tzv. "metličaste vene" ili "kapilare" (eng. Spider veins) - vene manje od 4 mm u promjeru. Također je moguća i laserska terapija metličastih vena.
Jedna od glavnih mana sklerozacije (pjenovitim i tekućim sklerozansom) je da učestalo hiperpigmentira tj. zatamnjuje kožu u području gdje se nalaze tretirane vene, tako da bi svatko tko se odluči za tretman ovom metodom trebao biti upoznat s navedenom nuspojavom.
Mini - flebektomija
Mini - flebektomija je metoda vađenja postraničnih proširenih vena pomoću posebne kukice, u lokalnoj anesteziji, kroz vrlo sitne rezove na koži. Metoda je minimalno invazivna i najčešće se izvodi ako nakon laserske ili radiofrekventne endovenozne ablacije zaostane pokoja površinska vena, koja i dalje predstavlja estetski problem pacijentu. Na raspolaganju su tzv. Mullerove, Rameletove, Oeschove i druge kukice za flebektomiju.
Kirurško liječenje
Klasično kirurško liječenje po Babcocku (eng. Crossectomy, Stripping) koristi se duže od stotinu godina i bazira se na odstranjenju oštećenih vena (najčešće vena safena magna ili parva). Uz suvremene metode liječenja vena klasičan se pristup uglavnom može izbjeći. On podrazumijeva potrebu za (najčešće) općom anestezijom i boravkom u bolnici, razmjerno veliku invazivnost postupka, uz brojne rezove i šavove, kao i podljeve krvi, te produljenu radnu nesposobnost. Također se u pravilu izbjegava u istom aktu liječiti obje noge ovom metodom, već ih se liječi u dva akta. Unatoč dobrim početnim rezultatima kirurškog liječenja, nakon desetogodišnjeg praćenja utvđena je stopa recidiva viša od 60%.
Oboljenje dubokog venskog sustava
Kod manjeg broja pacijenata, color Doppler će utvrditi oboljenje dubokih vena nogu (najčešće posttrombotski ili postflebitički sindrom). Kod takvih je pacijenata kirurško ili drugo liječenje (valvuloplastika) najčešće parcijalno uspješno ili neuspješno pa sa prije svega pribjegava metodama ublažavanja tegoba, kao što su nošenje elastične čarape, mazanje kože heparinskom mašću izvana ili određenim biljnim preparatima, kao i uzimanje tableta koje smanjuju učinak izazvan nedovoljnom venskom drenažom.
Venska tromboza
Ukoliko color Doppler otkrije duboku vensku trombozu ili masivnu površinsku trombozu, potreban je primitak u bolnicu radi antikoagulantne terapije heparinom, kojom se postiže otapanje tromba u venama.
Milanska katedrala
320px|thumb|Pogled na Milansku katedralu sa trga. Milanska katedrala je katedrala u Milanu, Lombardija, severna Italija. Sedište je milanske arhiepiskopije. Katedrala je poznata širom sveta po svom značaju u promociji hrišćanske vere, po svojoj ulozi u zasnivanju katoličke tradicije obožavanja, i divnoj gotičkoj arhitekturi.
Unutrašnju visinu centralnog broda katedrale nadmašuje samo katedrala Bove koja se nalazi u Francuskoj.
Arhitektura i umetnost
Krov je otvoren za posete turista (uz naknadu), što omogućava da se izbliza vide mnoge izvanredne skulpture koje su tu smeštene.
Zgrada je izgrađena od cigala, a fasada joj je pokrivena belim mermerom. Osnova je u obliku latinskog krsta i deli crkvu na 5 brodova, koji su razdvojeni sa 40 stubova.
Prvo je izgrađen istočni deo sa apsidom, koji ima najviše gotičkih karakteristika. Radovi na zapadnoj fasdadi su započeti oko 1650., a završeni tek u 19. veku, tako da ova fasada ima više klasičnih nego gotičkih karakteristika.
Izgradnja kupole počela je krajem 15. veka, a završena je izgradnjom tornja nad kupolom u 18. veku.
Mere
thumb|320px|right|Pogled na krov milanske katedrale.
Zanimljivosti
Pesma Đovanija D'ancija iz 1934. "O mia bela Madonina" o zlatnoj statui Madone na tornju je i danas nezvanična himna Milana, koju pevaju i navijači FK Milan.
Većina ljudi koji govore milanskim dijalektom, zbog vekova koji su protekli dok je katedrala izgrađena, koriste izraz "gradnja katedrale" ("Fabbrica del Duomo") kad hoće da okarakterišu neki zadatak koji je previše složen, dugo traje ili ga je nemoguće završiti.
Milanska katedrala se pojavljuje kao jedan od motiva snoviđenja glavnog junaka Perhana u Kusturičinom filmu Dom za vešanje iz 1988. godine.
Creglingen
Kreglingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 18 opštinskih središta okruga Main-Tauber-Krajs. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.802 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8128020.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Main-Tauber-Krajs Kreglingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Main-Tauber-Krajs. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 278 metara. Površina opštine iznosi 117,2 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.802 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 41 stanovnika/km².
Knole House
250px|right|Knole House
Knole House (doslovno: "Kuća Knole") je veleposjednička kuća smještena u gradiću Sevenoaks u engleskoj grofoviji Kent, okružena lovištem za jelene, poznata kao jedan od najbolje očuvanih primjera renesansne arhitekture u Engleskoj.
Između 1456. i 1486. ju je kao vlastitu rezidenciju sagradio Thomas Bourchier, tadašnji nadbiskup Canterburyja. Nakon Bourchierove smrti je vlasništvo nad njom preuzela Canterburyjska nadbiskupija, da bi je za vrijeme Thomasa Cranmera nadbiskupiji oduzeo kralj Henry VIII. Njegova kći i nasljednica Elizabeta ju je 1566. poklonila Thomasu Sackvilleu, čiji potomci - earlovi od Dorseta i baroni Sackville - dan-danas u njoj žive. Polovica kuće je otvorena za posjete javnosti.
Eksterni linkovi
<br style="clear:both;"/>
Antipartizanska značka
mini|Znak za borbu protiv partizana Značka za borbu protiv partizana, u originalu Značka za borbu protiv bandi (njemački: Bandenkampfabzeichen) bila je nagrada njemačke vojske Trećeg Reicha.
Na njemačkom nazvan je "Bandenkampf-Abzeichen" (Znak za borbu protiv bandi) zbog toga jer je Reichsführer SS-a Heinrich Himmler namjerno partizane nazvao bandom ne želeći im odati nikakvo poštovanje.
Opis značke
Značka se temeljila na originalnoj znački pripadnika Šleskog "Freikorps" iz 1919. godine i bila je ovalnog oblika. Obod je predstavljao venac od hrastovog lišća, a na sredini se nalazio rimski mač, koji je probadao mitsku Hidru, koja je u ovom slučaju predstavljala partizane. Mač je na štitniku za ruku imao osunčenu svastiku koja je predstavljala nemačku vojsku i sve pripadnike stranih jedinica koji su ratovali na strani osovine. Na vrhu mača bila je lobanja koja simbolizuje pripadnife SS-a i odlučnost nemačke da porazi pokrete otpora.
Znak je postojao u tri stupnja, brončani (za borbe u trajanju 20 dana), srebrni (za borbe u trajanju 50 dana) i zlatni (za borbe u trajanju sto dana).
Kriterijim za dodeljivanje značke
Kriterijume za dobijanje značke izradio je Hajnrih Himler 1. februara 1944. godine. Osoblje Heera, Luftwaffea i Waffen SS-a mogli su dobiti ovaj znak. Kriteriji dodjeljivanja Znaka za borbu protiv partizana bili su drugačiji za Luftwaffe, gdje se gledao više značaj i vrsta borbe nego broj dana.
Dodeljeno je bilo 1650 bronzanih, 510 srebrnih i 47 zlatnih znački, međutim tačan broj podeljenih znački je nepoznat.
Paeonol
Paeonol je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 166,174 Da.
809
Godina 809. (DCCCIX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru.
Cilnidipin
Cilnidipin je organsko jedinjenje, koje sadrži 27 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 492,520 Da.
Congiunti, Pescara
Congiunti je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 755 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Salome, Arizona
Salome je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,530 stanovnika.
Radio-televizija Priština
Radio-televizija Priština (RTP) je naziv za radio-difuzijsku kuću koja je djelovala u Prištini od 1975. do 1992. godine. S radom je započela krajem 1960-ih kao regionalna TV-stanica tadašnje Radiotelevizije Beograd. Nakon donošenja Ustava SFRJ 1974. se od nje osamostalila, postavši godine 1975. službenom medijskom kućom SAP Kosovo. Imala je jedan televizijski program, čiji je sadržaj bio na albanskom, uz pojedine emisije na srpskohrvatskom i turskom jeziku. Bila je dio mreže JRT sa čijim je stanicama povremeno dijelila razne emisije. Njen najskuplji i najambiciozniji projekt je bila mini-serija Kur pranvera vonohet iz 1980. godine, ekranizacija autobiografske knjige tadašnjeg partijskog čelnika Fadila Hoxhe. Nekoliko godina nakon ukidanja kosovske autonomije, početkom 1992. godine je RTP izgubila svoju samostalnost i ponovno postala postala regionalni studio Radio-televizije Srbije. S radom je prestala za vrijeme NATO-vog bombardiranja Srbije 1999. godine.
Poslije dolaska NATO-snaga na Kosovo, UNMIK je osnovao vlastitu radiodifuzijsku kompaniju koja danas djeluje kao Radiotelevizija Kosova.
Hunter, Tennessee
Hanter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.854, što je 288 (18,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sofija Novoselić
Sofija Novoselić (Zagreb, 18. siječnja 1990.), hrvatska skijašica.
Skijaška karijera
mini|lijevo|Sofija Novoselić 2009. Nada hrvatskog skijanja. Prvu utrku u Svjetskom skijaškom kupu imala je 5. siječnja 2006. u Zagrebu. Članica je hrvatske ženske skijaške reprezentacije. Nastupila je na brojnim FIS slalomskim utrkama. Jednom je sa startnim brojem 97 postigla 3. mjesto u slalomskoj FIS utrci. Na Svjetskom skijaškom prvenstvu u švedskom gradu Åreu, 2007. bila je 27. u slalomu, što joj je za sada najbolji rezultat. Osvojila je dvije zlatne medalje, u slalomu i veleslalomu, na XIII. Zimskim igrama mladeži Alpe - Jadran u austrijskom Hinterstoderu u siječnju 2007. Na EYOF-u, Olimpijskom festivalu europske mladeži, u španjolskoj Jaci, u veljači 2007., osvojila je broncu u veleslalomu i 4. mjesto u slalomu. Na Svjetskom kupu u Zagrebu u siječnju 2011. osvojila 25. mjesto.
Otac Jurij Novoselić je član grupe Psihomodo pop, a svojevremeno je svirao saksofon u grupi Film.
Dawson, Georgia
Doson (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4.540 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 4.540 stanovnika, što je 518 (10,2%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Balvan-revolucija
thumb|Barikade na putevima u Hrvatskoj [[1990.]] Balvan-revolucija odnosi se na nemire 17.8. 1990 u Hrvatskoj kada su pobunjeni Srbi otkazali poslušnost hrvatskoj vladi i postavili blokade na cestama u Dalmaciji, što je štetilo ljetnom turizmu u toj državi. Pošto su blokade bile od balvana, incident je dobio naziv "Balvan-revolucija". Iako nije bilo žrtava, nacionalne tenzije su porasle između pobunjenih Srba i Hrvata, te je taj incident nagovijestio Rat u Hrvatskoj.
Kronologija
Dana 17.2. 1990, Srbi na području Krajine, među kojima je bio i Milan Babić, a na čelu sa dr Jovanom Raškovićem, osnovali su Srpsku demokratsku stranku, “SDS”.
U aprilu i maju 1990. godine, u Socijalističkoj Republici Hrvatskoj održani su prvi višestranački izbori posle Drugog svetskog rata. Na tim izborima, Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) je osvojila 41,5% glasova i 2/3 mesta u Saboru Socijalističke Republike Hrvatske. Zatim je novi Sabor 30.5. 1990. godine izabrao kandidata HDZ-a Franju Tuđmana za predsednika Predsedništva Socijalističke Republike Hrvatske, a izabrao je i ostalih šest članova Predsedništva.
Dana 25.7. 1990. godine, na mitingu održanom u Srbu, u Hrvatskoj, kojem je prisustvovalo više hiljada Srba iz Hrvatske, uključujući i rukovodstvo SDS-a, te predstavnici Srpske pravoslavne crkve, usvojena je Deklaracija “o suverenosti i autonomiji srpskog naroda”. Tom deklaracijom je određeno tko će biti politički predstavnik Srba u Hrvatskoj: Srpski sabor sa sedištem u Srbu i Srpsko nacionalno veće (SNV) kao izvršni organ Srpskog sabora. Deklaracijom je dalje utvrđeno da SNV može raspisati referendum o pitanju statusa Srba u Hrvatskoj, kao i o svim drugim pitanjima koja se tiču autonomije i suvereniteta.
Dana 31.7. 1990, na prvoj konstitutivnoj sednici SNV-a, donesena je odluka o plebiscitu kojim bi se potvrdili autonomija i suverenitet srpskog naroda u Hrvatskoj. Na drugoj sednici SNV-a, koja je održana 16.8. 1990, usvojena je rezolucija o organizovanju plebiscita.
Dana 17.8. 1990, vlada Hrvatske je proglasila taj referendum nezakonitim. Pojavile su se glasine da se hrvatska policija kreće prema nekoliko srpskih gradova na području Krajine i prema Kninu. Srbi, koje je vodio Milan Martić, podigli su barikade i “Martićeva policija” je Srbima podelila oružje. Taj incident postao je poznat kao “balvan-revolucija”. Od 17.8. pa nadalje, Knin su pod kontrolom držale naoružane formacije Srba kojima je podršku pružala JNA.
Нељкан
Нељкан (руски: Нелькан; јакутски: Нелькаан) је село у Ојмјаконском рејону, на истоку Републике Јакутије у Русији. Нељкан се налази 78 км. јужно од Уст-Нере, центра рејона.
Balvan-revolucija
Kronologija
Babić je kasnije na Međunarodnom kaznenom sudu za bivšu Jugoslaviju tvrdio da ga je Martić prevario da je Hrvatska poslala vojsku na Knin, a ne policiju, kako bi se proglasilo ratno stanje u Krajini sa ciljem stvaranje odvojene srpske države unutar Hrvatske uz pomoć Beograda.
Нељкан
Становништво:
Село је укинуто 2007. године.
Spisak EC brojeva (EC 2)
Ovaj spisak sadrži EC brojeve druge grupe, EC 2, transferaze, uređene u numeričkom redosledu po preporuci odbora za nomenklaturu Međunarodne unije za biohemiju i molekularnu biologiju. {{Columns-list|2|
EC 2.10.1: Molibdentransferaze ili volframtransferaze sa sulfidnim groupama kao aceptorima
}}
Vakcinacija
mini|desno|250px|Dijete prima oralnu polio vakcinu
Vakcinacija, cijepljenje (ijek.) ili cepljenje (ek.), postupak kojim se određeni antigeni materijal unosi u organizam. Unošenje se vrši putem vakcine. Cilj vakcinacije je stvaranje imuniteta na određenu bolest. Vakcinacije se smatraju najefikasnijim i najjeftinijim metodom spriječavanja pojave i širenja infektivnih bolesti. Vakcina može sadržavati žive ali oslabljene patogene bakterija ili virusa, mrtve ili deaktivirane patogene ili samo izdvojene specifične proteine datih patogena. Boginje su bile prva bolest koji su ljudi pokušali spriječiti vakcinacijom. Tvrdi se da je cijepljenje protiv boginja vršeno u Kini ili Indiji već u II stoljeću prije nove ere.
San Carlos, Arizona
San Carlos je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 4,038 stanovnika.
Alpha, New Jersey
Alfa je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.369, što je 113 (-4,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Konstantin Stanislavski
Konstantin Sergejevič Stanislavski (Ruski: Константин Сергеевич Станиславский) (17 Januar[O.S. 5 Januar] 1863 – 7 August, 1938), je bio ruski glumac, režiser i teatrolog. Najpoznatiji je kao tvorac sistema Stanislavskog koji je kasnije utjecao na razvoj metodske glume.
Biografija
Rodio se kao Konstantin Sergejevič Aleksejev u Moskvi, u bogatoj porodici. Prvi put glumi u pozorištu sa sedam godina. Izabrao je umetničko ime Stanislavski na početku karijere (verovatno da bi sačuvao reputaciju svoje porodice).
1888. godine, Stanislavski je osnovao Društvo umetnosti i knježevnosti pri Malom Teatru, gde je stekao iskustvo o estetici i scenskom nastupu.
1897. je bio jedan od suosnivača Moskovskog Teatra Umetnosti (MTU) zajedno sa Vladimirom Nemirovičem-Dačenkom. Jedna od prvih produkcija bila je Čehovljev "Galeb". U MTU je Stanislavki počeo da razvija, zasnovano na tradiciji realizma Aleksandra Puškina, svoj čuveni "Sistem" (koji se ponekad pogrešno naziva i metod). "Sistem Stanislavski" se fokusira na razvoj realnih karaktera na sceni. Glumci se savetuju da koriste "emocionalnu memoriju" da bi na prirodan način prikazali emocije lika koga glume. Da bi ovo postigli, glumci treba da se sete momenta iz sopstvenog života kada su osećali traženu emociju, i da je ponovo prožive u svojoj ulozi da bi gluma izgledala realnije.
Jedan način da bi ovo postiglo je korišćenje Stanislavskovog "magičnog ako". Glumci moraju stalno da sebi postavljaju pitanja. Na primer, jedno od prvih pitanja koje moraju sebi da postave je "Šta bi bilo kada bih se ja našao u istoj situaciji kao i osoba koju glumim?"
Stanislavki je takođe imao značajan uticaj na modernu operu i pojačao je rad pisaca kao što su Maksim Gorki i Anton Čehov.
Stanislavski je preživeo i Rusku revoluciju 1905 i rusku revoluciju 1917. Navodno je Lenjin intervenisao da bi ga zaštitio. 1918. Stanislavski osniva prvi studio kao školu za mlade glumce, i piše nekoliko važnijih dela.
Isny im Allgäu
Isni im Algoj je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ravensburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 14.493 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8436049.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ravensburg Isni im Algoj se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ravensburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 704 metra. Površina opštine iznosi 85,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 14.493 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 170 stanovnika/km².
Piglio, Frosinone
Piglio je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3399 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 621 m.
Bétheny
Beteni je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Rems.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 5943 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 298 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 101 metar.
Pafuramidin
Pafuramidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 364,398 Da.
Kibela
thumb|Kibela na prestolu s [[lavom, rogom izobilja i muralnom krunom; rimski mermer, oko 50. naše ere, Getty Museum]] Kibela ili Cibela (frigijski: Matar Kubileya/Kubeleya "Kibelijska Majka", možda "Planinska Majka"; lidijski: Kuvava; Κυβέλη Kybélē, Κυβήλη Kybḗlē, Κύβελις Kýbelis) bila je izvorno anatolijska boginja majka; možda je imala preteču u ranoneolitskom naselju Çatalhöyüku (u oblasti grada Konije), gde je, u jednoj žitnici, pronađena velika statua bremenite boginje predstavljene kako sedi na lavljem prestolu. To je jedina frigijska boginja za koju se danas zna i verovatno je zauzimala položaj zvanične boginje te države. Njen frigijski kult preuzeli su i prilagodili grčki kolonisti u Maloj Aziji i odatle ga proširili po kopnenoj Grčkoj i zapadnim grčkim kolonijama počev od 6. veka pne.
U Grčkoj je Kibela različito primljena. Preuzela je neke atribute boginje Zemlje, Geje, njenog minojskog pandana, Reje, i žetvene boginje majke, Demetre. Neki polisi, među njima Atina, zazivali su je kao zaštitnicu, no najpoznatiji grčki obredi i rituali vezani za Kibelu prikazuju je kao suštinski stranu, egzotičnu i misterioznu boginju koja stiže na kolima koja vuku lavovi, a njen dolazak prati glasna muzika, ispijanje vina i neobuzdana, ekstatična gomila njenih poštovalaca. Od svih božanstava u grčkoj religiji, jedino je Kibela za sveštenike imala evnuhe. Mnogi od njenih grčkih kultova sadržavali su i obrede posvećene Atisu, njenom kastriranom božanskom pastiru i pratiocu, čiji je lik verovatno predstavljao grčku tvorevinu.
U Rimu je Kibela bila poznata kao Magna Mater ("Velika Majka"). Rimska je država usvojila i razvila jedan poseban vid njenog kulta kad su Sibilinske knjige preporučile da se Kibela inkorporira u ključne religijske obrede tokom drugog punskog rata. Rimski mitografi načinili su od nje trojansku boginju i kao takvu je smatrali jednim od predačkih božanstava rimskog naroda, koji je, prema mitu, poticao od Trojanca Eneje. Kad je Rim zavladao mediteranskim svetom, romanizovani oblici Kibelinih kultova raširili su se po čitavom Rimskom carstvu. Rasprave i sporovi o značenju i moralnosti njenih kultova i sveštenstva počeli su još u antici i nastavljaju se i danas.
Anatolija
thumb|[[Žena koja sedi iz Çatalhöyüka oko 6,000. pne.]]
Kibela se možda razvila iz jedne anatolijske boginje majke kakvu predstavlja kip Žene koja sedi iz Çatalhöyüka, koji se datira u 6. milenij pne. Ova krupna boginja majka plodnosti izgleda kao da se porađa sedeći na svom prestolu, a ruke su joj položene na dva rukonaslona u obliku neke životinje iz porodice mačaka. U frigijskoj umetnosti 8. veka pne. među artefaktima koji se povezuju s frigijskom boginjom majkom nalaze se lavovi kao pratioci, neka ptica grabljivica i mala vaza za tečnu žrtvu ili druge zavetne darove.
Natpis matar kubileya urezan u jedno frigijsko svetilište u steni, koje se datira u prvu polovinu 6. veka pne., obično se prevodi kao "Majka planine", a to značenje potvrđuju i klasični izvori, i ono je konzistentno s Kibelom kao jednom od nekoliko sličnih boginja zaštitnica, koje su sve poznate kao "majke" i vezuju se za određene anatolijske planine ili druge lokalitete: ona bi, dakle, bila boginja "rođena od kamena". Ona je jedina poznata boginja drevne Frigije i verovatno je predstavljala najviše zvanično božanstvo frigijske države. Na njeno ime, kao i na razvoj religijskih obreda povezanih s njom, možda je uticao kult deifikovane sumerske kraljice Kubabe.
U 2. veku pne. grčki pisac Pausanija svedoči o postojanju magnezijskog (lidijskog) kulta "Majke bogova", čija je statua bila urezana u jednom udubljenju na planini Sipilu. Smatralo se da je to najstariji prikaz te boginje i pripisivao se legendarnom Broteji. Ogromni ostaci jedne takve statue na planini Sipilu, makar ih je dosta zahvatila erozija i nemaju pratećih natpisa, uklapaju se u kasnije predstave Kibele u sedećem položaju i rukama koje joj počivaju na figurama lavova koje joj se nalaze s bokova. U Pesinuntu u Frigiji, boginja majka, koju su Grci smatrali Kibelom, imala je oblik neoblikovanog kamena od crnog meteoritskog gvožđa i možda je bila povezana ili čak identična s Agdistis, planinskim božanstvom Pesinunta.
thumb|upright|left|Erodirana statua Kibele u steni na planini Sipilu, na francuskoj razglednici s početka 20. veka Ne postoji nijedan savremeni tekst ili mit koji bi svedočio o izvornom karakteru ili prirodi Kibelinog frigijskog kulta. Predstave i ikonografija u kontekstu pogrebnih rituala te sveprisutnost njenog frigijskog imena Matar ("Majka") sugerišu da je ona delovala kao posrednik između "granica poznatog i nepoznatog": civilizovanog i divljeg, sveta živih i sveta mrtvih. Njena povezanost s jastrebovima, lavovima i planinskim stenama anatolijske divljnine čine je majkom zemlje koja se nalazi u svom nesputanom prirodnom stanju, majkom koja ima moć da upravlja i umiruje prikrivenu surovost zemlje i da kontroliše njene pretnje usmerene na uređeni civiliovani život. Po tom shvatanju, zbog želje da tu njenu moć iskoriste na dobrobit ljudi anatolijsko ju je stanovnštvo uzelo za svoju boginju zaštitnicu, možda u vezi s nekom vrstom kulta vladara. U Frigiji je ta veza vrlo verovatna, a možda je bila prisutna i u severnoj Anatoliji, gde je Kibelin kult u Lidiji možda bio povezan s polulegendarnim kraljem Midom, koji je mogao biti pokrovitelj njenog kulta, neko ko je po smrti postao božanstvo, polubog ili njen pratilac. Da se prikazala njena uloga zaštitnice gradova ili gradova-država, ponekad je prikazivana s muralnom krunom na glavi, koja je predstavljala gradske zidine. istovremeno, njena moć "prevazilazila je bilo kakvu čisto političku upotrebu i obraćala se direktno njenim sledbenicima iz svih društvenih slojeva".
Misli se da su neki izdubljeni spomenici u Frigiji korišćeni za tečne žrtve ili ritualno ispuštanje krvi u čast Kibele, što je možda anticipiralo, za nekoliko vekova, udubljenje koje se koristilo u njenim taurobolijskim i Kriobolijskim žrtvenim obredima u doba Rimskog carstva. Tokom vremena njeni frigijski kultovi i ikonografija bili su transformisani i naposletku potisnuti zahvaljujući tumačenjima i uticajima koje su izvršili njeni inostrani poštovaoci, prvo grčki, a zatim rimski.
Grčka
Počev od 6. veka pne. kult anatolijske boginje majke proširio se iz Frigije na grčke kolonije zapadne Male Azije, kopnenu Grčku, egejska ostrva i Veliku Grčku u zapadnom Sredozemlju. Grci su ovu boginju zvali Mātēr ili Mētēr ("Majka"), a od početka 5. veka pne. Kybélē; Pindar je u jednom fragmentu zove "Gospodarica majka Kibela". Walter Burkert smatra je jednom od "inostranih božanstava" u grčkoj religiji, složenim likom koji kombinuje minojsko-mikensku tradiciju s frigijskim kultom uvedenim neposredno iz Male Azije. U Grčkoj, kao i u Frigiji, ona je bila "Gospodarica životinja" (Potnia Therōn), čija je vlast nad prirodom izražavana predstavom lavova koji je okružuju, sede u njenom krilu ili vuku njena kola. Positovećena je s Rejom, minojsko-grčkom boginjom Zemlje, "Majkom bogova", čije je neobuzdane, ekstatičke rituale možda i preuzela. Kao primer posvećenog majčinstva, delimično je poistovećena s atributima Demetre, boginje žita, u čiju su čast priređivane povorke osvetljene bakljama u znak spomena na njenu potragu za izgubljenom ćerkom, Persefonom.
thumb|upright|Kibela koja sedi u [[naisku (kapelici), 4. vek pne., Muzej drevne agore, Atina]] Kao što je bio slučaj i s drugim božanstvima koja su primana iz drugih zemalja, i širenje Kibelinog kulta pratili su otpori i sukobi. Prema Herodotu, kad se Anaharsid vratio u Skitiju s puta po Grčkoj u 6. veku pne., njegov brat, skitski kralj, dao ga je smaknuti jer se priključio Kibelinom kultu. Prema atinskoj predaji, tamošnji metroon podignut je oko 500. pne. da bi se umirila Kibela, nakon što je ova boginja na Atinu poslala kugu jer je jedan od njenih putujućih sveštenika ubijen zato što je pokušao da tu zasnuje njen kult. Ta je priča možda kasnija invencija koja je nastala da bi se objasnilo zašto je jedna javna građevina bila posvećena jednom božanstvu uvedenom sa strane, budući da se najstariji izvor za tu priču nalazi u Himni Majci bogova, za koju se smatra da ju je sastavio rimski car Julijan 362. nove ere. Finansiranje njenih kultova uglavnom je bilo osigurano iz privatnih izvora, a ne državnih, a njen "živ i silovit karakter" i povezanost s elementima divljine razdvajali su je od olimpskih bogova.
thumb|left|Kibela na kolima koja lavovi vuku prema žrtveniku (desno). Iznad su [[bog Sunca i nebeska tela. Ploča iz Ai Khanouma, Baktrija (Afganistan), 2. vek pne.]] Za razliku od njene javne uloge kao zaštitnice gradova, Kibela se nalazila i u središtu misterijskog kulta, privatnih obreda s htonskim elementom, koji je bio povezan s grčkim kultom heroja i u koji su primani samo oni koji su prošli inicijaciju, odnosno koji su bili posvećeni, premda je nije savim jasno ko su bili Kibelini posvećenici. Na reljefima je prikazana u pratnji devojaka i mladića s bakljama i posudama za obredno očišćenje. Književni izvori opisuju radosno prepuštanje glasnoj muzici udaračkih instrumenata ― timpanona, kastanjeta, činela i flauta, neobuzdanom "frigijskom plesu", u kojem su možda žene plesale u krug, kao i zvucima "mudre i isceliteljske muzike bogova". Zbog poistovećivanja nekih Kibelinih aspekata s Rejinim Kibela je povezivana s raznim polubogovima koji su bili u Rejinoj pratnji ili su delovali kao zaštitnici njenog sina, Zevsa, dok je ovaj kao beba ležao u spilji u kojoj se rodio. U smislu kulta, čini se da su ti polubogovi funkcionisali kao posrednici između boginje i njenih smrtnih sledbenika, i to preko snova, transa ili ekstatičnog plesa i pesme. Među tim polubogovima bili su Kureti s oružjem, koji su plesali oko Zevsa i udarali o štitove da bi ga zabavili, zatim njihovi navodni frigijski pandani, mladi Koribanti, koji su proizvodili sličnu glasnu ratničku muziku, ples i pesemu, i naposletku Daktili i Telhini, magi povezani s obradom metala.
Kibela i Atis
thumb|upright|Kip Atisa iz doba Rimskog carstva; predstavljen je s frigijskom kapom na glavi kako izvodi kultni ples U glavnim mitovima koji o njoj govore Kibela je povezana s Atisom, koga antički grčki i rimski izvori opisuju kao njenog mladog pratioca i kao frigijsko božanstvo. "Atis" je u Frigiji bilo često ime, koje su nosili i sveštenici, i nalazi se na usputnim natpisima, na posvetama spomenika koje su podizali pojedinci i na nekim frigijskim svetilištima i spomenicima. Stoga su ga možda počeli smatrati božanstvom prvo grčki pisci, na temelju onoga što su znali o Kibelinom frigijskom kultu. Atis je sigurno prvi put prikazan kao božanstvo na jednoj steli iz 4. veka pne. pronađenoj u Pireju, blizu Atine, na kojoj je prikazan kao helenizovani stereotip grubog istočnjačkog varvarina; predstavljen je kako opušteno sedi, na glavi nosi frigijsku kapu i ruci drži pastirski štap, koji će biti njegova stalna karakteristika u njegovom kasnijem grčkom i rimskom kultu. Ispred Atisa stoji neka frigijska boginja (koju natpis označava kao Agdistis) koja u levoj ruci drži timpanon, a desnom rukom pruža mu jednu posudu: možda ga prima u vlastiti kult time što mu daje deo svoje tečne žrtve. U kasnijim prikazima Atis je predstavljen kao pastir, obično u sličnom opuštenom položaju, kako drži siringu ili svira u nju. U Demostenovom govoru O vencu (330. pne.), attes je "ritualni uzvik koji izgovaraju sledbenici misterijskih obreda".
Čini se da je Atis bio prisutan u Kibelinom kultu kad se ovaj širio po Velikoj Grčkoj; postoje dokazi o postojanju njihovog zajedničkog kulta u grčkim kolonijama u Masiliji (u Galiji) i Lokrima (u južnoj Italiji) u 7. i 6. veku pne. Nakon osvajanja Aleksandra Velikog "putujući sledbenici ove boginje sve češće se pojavljuju u grčkoj književnosti i životu; prikazi Atisa nađeni su na mnogim grčkim lokalitetima". Kad je prikazan zajedno s Kibelom, Atis je uvek predstavljen kao mlađe i manje božanstvo ili možda kao njen sveštenik-pratilac; razlika je relativna, a ne suštinska, jer su sveštenici takođe smatrani svetima i na neki način su poistovećivani s božanstvom kojem su služili. Polovinom 2. veka pne. u pismima koje je pergamski kralj slao u Kibelino svetilište u Pesinuntu sveštenik se uvek naziva "Atisom".
Doba republike
thumb|Votivni žrtvenik posvećen majci bogova (Mater deum) iz južne Galije Rimljani su Kibelu nazivali "Velikom majkom" (Magna mater) ili "Velikom idskom Majkom bogova" (Magna Mater deorum Idaea), što je ekvivalentno grčkom nazivu Meter Theon Idaia ("Majka bogova, s planine Ide"). Njen kult u Rimu zvanično je ustanovljen tokom drugog punskog rata (218–201. pne), nakon što je nekoliko nesreća, kako su Rimljani smatrali, predskazalo njihov skori poraz u ratu, među ostalima meteorska kiša, propala žetva i glad. Rimski senat i petnaestočlano svešteničko bratstvo konsultovali su Sibilinske knjige i po njihovom nalogu odlučili da će se Kartagina moći poraziti ako Rim uvede "Veliku majku" (Magna mater) iz Pesinunta u Frigiji. Kako se taj boginjin fetiš nalazio na teritoriji Pergamskog kraljevstva, koje je bilo u savezu s Rimom, rimski senat poslao je izaslanike pergamskom kralju kako bi zatražili njegov pristanak za prenošenje fetiša; na putu u Pergam izaslanici su se poosavetovali s grčkim proročištem u Delfima, koje je potvrdilo da boginja treba da bude preneta u Rim. Boginja je stigla u Rim u obliku crnog meteorskog kamena. U rimskoj legendi ovaj put ili njegov završetak povezan je s Klaudijom Kvintom, koja je bila optužena za bludništvo, ali je dokazala svoju nevinost izvršivši čudesni podvig u ime boginje. Publije Kornelije Scipion Nazika, navodno "najbolji čovek" u Rimu, izabran je da dočeka boginju u Ostiji; najčednije rimske matrone (među njima i Klaudija Kvinta) sprovele su boginju do hrama Viktorije (Pobede), da tamo sačeka dovršetak gradnje vlastitog hrama na Palatinu. Kamen iz Pesinunta kasnije je upotrebljen za prikaz lica na kipu boginje. Glad se naposletku završila, a i Hanibal je bio pobeđen.
Naučnici se danas slažu da su Kibelin pratilac (Atis) i njeni frigijski sveštenici evnusi (Gali) sigurno stigli u Rim s boginjom, zajedno s bar još nekim divljim, ekstatičnim karakteristikama njenog frigijskog i grčkog kulta. Priče o njenom dolasku govore o pobožnosti, čistoći i položaju Rimljana koji su bili uključeni u dvovođenje boginje, o uspehu koji je ta religijska startegija postigla, kao i o moći same boginje; u tom pričama ne spominju se nikakvi njeni pratioci ili sveštenici i čini se da je ona od samog početka bila romanizovana. Neki naučnici smatraju da se u Rimu Atis pojavljuje tek kasnije ili da su Gali, koje izvori opisuju kao neverovatno feminizirane i "nerimske", morali predstavljati neočekivanu posledicu dovođenja boginje u slepom izvršavanju naloga Sibilinskih knjiga, dakle da se radilo o "uzimanju prevelikog zalogaja". Drugi primećuju da je Rim imao odličnog iskustva u preuzimanju (a ponekad i u "otimanju") tuđih božanstava, a izaslanici koji su pregovarali o dovođenju Kibele u Rim svakako su morali biti i dobro obrazovani i dobro informisani. Rimljani su verovali da je Kibela, koja je čak i u okviru grčkog kulta smatrana tuđinskim frigijskim božanstvom, bila boginja majka drevne Troje (Ilija). Neke od vodećih patricijskih porodica u Rimu tvrdile su da vode poreklo od Trojanaca; tako je "povratak" Majke bogova među njen narod, koji je u davnini morao bežati iz Troje, morao biti dočekan s velikim odobravanjem, čak i ako se to ne može reći za njene pratioce i sveštenike; taj prenos svakako se dobro odrazio za one koji su ga organizovali, a samim tim i na njihove potomke. Viši društveni slojevi koji su finansirali svetkovine u čast Velike majke delegirali su organizaciju plebejskim edilima, te su boginju (i sebe) častili raskošnim gozbama priređenim po kućama, na kojima, međutim, nije bilo njenih sveštenika, Gala. Sama boginja nalazile se na Palatinu, gde su delovali i njeni sveštenici, u geografskom središtu najstarijih religijskih tradicija Rima. Ona je predstavljana kao patricijka, rimska matrona, premda pomalo čudna, "s kamenom umesto lica", koja je jasno delovala na dobrobit rimske države.
thumb|upright|Mermerna statua Kibele uz 1. veka pne. iz [[Formia|Formija u Laciju]]
Carsko doba
Avgustova propaganda stavila je kult Velike majke u funkciju učvršćenja carskog poretka i širenja verskog autoriteta Rima širom carstva. Avgust je tvrdio da potiče od Trojanaca zbog toga što ga je usinio Julije Cezar i zbog toga što je uživao božansku naklonost boginje Venere; u ikonografiji carskog kulta Avgustova supruga, Livija, predstavljala je ovozemaljski pandan Velike majke, kao zaštitnica Rima i simbolična "Velika majka"; boginja je prikazivana s Livijinim licem na nakitu od kameje i u vajarstvu. Na oklopu koji nosi Avgust na kipu iz Prime Porte timpanon Velike majke nalazi se uz noge boginje Telus. Do tada je Rim osvojio i Grčku i Frigiji, pa je i tamo uvedena verzija Kibele kao zaštitnice carskog Rima.
Velika majka štitila je gradove i zemljoradnju širom carstva ― Ovidije "naglašava da je zemlja bila jalova pre dolaska Majke". U Vergilijevoj Eneidi (napisanoj između 29. i 19. pne.) ističu se njene "trojanske" karakteristike; tu je ona nazvana "Berekintijskom Kibelom", majkom samoga Jupitera i zaštitnicom trojanskog kraljevića Eneje dok ovaj beži iz razorene Troje. Ona Trojancima daje svoje sveto drvo za izgradnju brodova i moli Jupitera da njihove brodove učini neuništivima. Tim brodovima je Eneja sa svojim pratiocima pobegao iz Troje i stigao do Italije, kao sudbinski predodređen predak rimskog naroda, zajedno sa svojom majkom, Venerom. Kad su Eneja i drugi Trojanci stigli u Italiju, brodovi su se, izvršivši svoju svrhu, pretvorili u morske nimfe.
Priče o dolasku Velike majke korišćene su za uzdizanje ljudi koji su taj dolazak organizovali, a samim tim i za uzdizanje njihovim potomaka. Uloga Klaudije Kvinte kao "najčednije žene" u Rimu (castissima femina) "sve više je glorofikovana i punjena fantastikom"; prikazivana je u odeći Vestalke, a verovatno je imala i svoj vlastiti kult. Avgustova propaganda predstavljala ju je kao ideal ženske čednosti u Rimu. Car Klaudije tvrdio je da je Klaudija Kvinta bila među njegovim precima. Klaudije je uveo Atisa u rimski panteon i njegov kult stavio u nadležnost petnaestočlanog svešteničkog kolegija (quindecimviri sacris faciundis).