cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seljačka buna (roman)
U romanu se odvija više paralelnih radnji: sukob Uršule Hening i Franje Tahija, nezadovoljstvo seljaka, nesretna ljubav između Jane i Đure Mogaića, te ljubav Sofije Hening i Tome Milića. Plemići su podijeljeni na dvije protivničke strane. Na čelu prve strane je Franjo Tahi s banom Petrom Erdődyjem i Gašparom Alapićem. Protiv njih su Uršula Hening i Ambroz Gregorijanec. Buna počinje kada Tahi nepravedno namjerava protjerati Uršulu s njenog imanja. U početku romana, Uršula je uz seljake, dok se kasnije saznaje kako želi oženiti svoju kćer za Tahijeva sina, stoga se seljaci okreću i protiv nje i cijelog plemstva. Šenoa iznosi međusobne odnose feudalaca te položaj seljaka koji su podijeljeni na slobodnjake i kmetove. Uzrok bune su potlačivanje kmetova i visoki nameti. Detaljno su opisane masovne scene bitaka, a najviše se ističe Matija Gubec, vođa pobunjenih seljaka koji je u izravnom sukobu s Franjom Tahijem. Gubec je kmet iz Stubice, borac za pravdu i slobodu, kojeg su seljaci kasnije proglasili za "kralja". Na kraju roman Gubec pogiba pred crkvom sv. Marka u Zagrebu, kako bi spasio nekolicinu svojih ljudi. Autor često patnje hrvatskog naroda uspoređuje s biblijskim motivima.
Šenoa u romanu osuđuje ponašanje niskog plemstva i ujedno kritizira kolebljive i prevrtljive vladare, te iznosi ideje o jednakosti i bratstvu svih ljudi. Potrudio se istražiti stvarne događaje i na njima temelji radnju.
George Bernard Shaw
George Bernard Shaw (Dublin, 26. 7. 1856 - Ayot St. Lawrence, 2. 11. 1950) bio je englesko-irski dramatičar, pisac brojnih duhovitih komada.
Prattsville, Arkansas
Pratsvil je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 305, što je 23 (8,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
George Bernard Shaw
Smatrao je da je srpska ćirilica najsavršenije pismo na svijetu i jedan zaokružen i logičan sistem. U svom testamentu ostavio je novčani iznos (£367,233 13s) Englezu koji uspe da reformiše i uprosti englesku abecedu po uzoru na Vukovu ćirilicu (jedno slovo jedan glas).
Pagnotti, Chieti
Pagnotti je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 376 m.
Hrvatski Leskovac
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 2453 stanovnika te 740 obiteljskih kućanstava.
Palma Mlađi
Iacopo Nigreti (* Venecija, oko 1548 - † Venecija, 14. oktobar 1628), poznatiji kao Jacopo Palma il Giovane u našim krajevima znan kao Palma Mlađi (Palma Giovane) bio je plodan i vješt venecijanski maniristički slikar.
Nakon Tintorettove smrti 1594, Palma je postao najpoznatiji i najtraženiji venecijanski slikar, koji je dobrim dijelom usvojio njegov stil.
Palma Mlađi dobijao je brojne naružbe od naručioca izvan Venecije, osobito iz Bergama i Srednje Europe, posebice od austrijskog cara Rudolfa II iz Praga. Palma Mlađi naslikao je brojne slike za crkve i samostane u Hrvatskoj, tako da danas hrvatski muzeji i crkvene riznice imaju brojna djela koja se pripisuju njemu ili njegovoj školi.
Biografija
thumb|left|250px|Isus iscjeljuje hromog,1592 Palma Mlađi bio je naslijednik obiteljske tradicije, njegov pra stric bio je poznati venecijanski slikar Palma Stariji (Palma il Vecchio), i njegov otac Antonio Nigreti (1510/15-1575/85) bio je također slikar (istinabog slabiji) koji je radio u bottegi Palme Starijeg i bio učenik njegova predradnika Bonifazia de Pitata. Nakon Bonifazieve smrti (1553), njegov otac nastavio je voditi slikarsku radionicu, u njoj se Palma Mlađi učio slikarskoj vještini kopirajući Tizianova djela.
1567 godine ''Guidobaldo II. della Rovere'', vojvoda od Urbina, prepoznao je izuzetan talent Palme Mlađeg, i bio njegov mecena četiri godine, poslao ga je u Rim da studira slikarstvo, u Rimu je ostao sve do oko 1572. godine.
Po povratku u Veneciju Palma je odbacio sva stilska obilježja rimskog načina slikanja, jer ga je oduševio Tintorettov maniristički stil. Uključio se slikarsku bratovštinu i počeo surađivati s kiparom Alessandrom Vittoriem na dekoraciji vjerskih objekata. Njegovi rani biografi tvrdili su da je isprva radio u Tizianovoj bottegi, kad je stari majstor umro, tako da je on dovršio njegovo posljednje djelo, Oplakivanje Krista za crkvu Frari (danas u Gallerie dell'Accademia). thumb|right|250px|Dužd Reniero Zeno i bratovština križara (1585.) Venecija, Oratorio dei Crociferi. Prvu veću naružbu Palma Mlađi dobio je nakon požara koji je zahvatio Duždevu palaču 1577. godine. To je bila stropna freska za dvoranu Velikog vijeća - Pobjeda kruni Veneciju  (oko 1578.). To je bio njegov prvi poznati važniji rad, u njemu se vide njegova srednjotalijanska iskustva, umješnost rješavanje kompozicije i sposobnost da oslika iluzije. Za Duždevu palaču je napravio i; Posljednji sud, Krist s duždevima Priuli i Zauzeće Carigrada.
Do sredine 1580-ih on je spojio tintorettovsku lakoću postavljanja likova na scenu s ticijanskim gustim namazima boje, naglašavanja osvijetljenih dijelova slike, i lepršavih poteza kistom.
Devedesitih godina 16. st. Palma radi na oslikavanju oratorija Ospedaletto deo Crocier, gdje je na zidu izveo fresku Bogorodicu u slavi. Izveo je i ciklus posvećen sv. Jerolimu (za Campagna della Giustizia u Veneciji), slike za bratovštinu Sv. Sakramenta u S. Giovanni in Bragora, ciklus slika Čistilište (oko 1600.) za Prizemnu dvoranu Campagna della Giustizia.
Svom manirističkom načinu slikanja dodao je snažni naturalizam nakon 1580-ih, na taj način Palma je pokušao izmiriti manirizam i naturalizam. Tako dobijeni slikarski amalgam je genijalno varirao u skladu s naručenom temom i konzervativim ukusom svojih naručitelja, i to s virtuoznim umijećem i lakoćom.
Palma Mlađi, bavio se i ostalim vidovima umjetnosti; grafikom; izradio je brojne bakropise (danas ih je sačuvano oko 30), primijenjenom umjetnošću, napravio je kartone (skice) za mozaike u Bazilici Sv. Marka (Priča o Suzani). Najveći dio njegova bogatog crtačkog opusa, skupio je venecijanski kolekcionar Antonio Mario Zanetti (1679-1767) danas se ta kolekcija nalazi u londonskom Britanskom Muzeju. Nakon 1600 godine posvetio se slikanju mitoloških prizora za mali krug intelektualaca.
Umro je 1628 godine, pokopan je u grobnici crkve San Giovanni e Paolo u Veneciji uz Tiziana i Palmu Starijeg (tu je pokopan i Marin Držić).
thumb|left|260px|Venera i Mars, National Gallery.London thumb|right|250px|Apolon i Mars
Važnija djela
thumb|right|250px|Jael ubija Sisera
Cahaba Heights, Alabama
Cahaba Heights je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2000. u njemu su živela 5.203 stanovnika.
Arafranco-Pinaco, Rieti
Arafranco-Pinaco je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Clermont-Dessous
Klermon Desu je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Lot i Garona koja pripada prefekturi Ažen.
Mount Juliet, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 23.671, što je 11.305 (91,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Hudi Bitek
Hudi Bitek je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Brezovica.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 331 stanovnika te 90 obiteljskih kućanstava.
5-Metil-MDA
5-Metil-MDA je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 193,242 Da.
Jugoslovensko dramsko pozorište
Jugoslovensko dramsko pozorište osnovano je 1947. godine kao reprezentativno pozorište nove Jugoslavije. Mnogi najznačajniji glumci iz Zagreba, Novog Sada, Sarajeva, Splita, Ljubljane i drugih gradova pozvani su da učestvuju u stvaranju ovog pozorišta.
Istorijat
1947. godine, reditelj Bojan Stupica je postavljen na čelo kuće kao umetnički rukovodilac. On i kritičar Eli Finci postavili su temelje repertoarske orijentacije JDP-a kao pozorišta visokog literarnog nivoa. To će ostati kao osnovna orijentacija JDP-a do današnjeg dana, s tim da je, pored literarnog, element scenskog dobio ravnopravno mesto.
Prva predstava je odigrana 3. aprila 1948. a reč je o komadu "Kralj Betajnove" Ivana Cankara u režiji Bojana Stupice. Ovaj dan se obeležava kao dan JDP-a i tog datuma se dodeljuju godišnje nagrade.
Prve sezone prošle su u znaku prikazivanja svetske i domaće klasike: Čehov, Goldoni, Šeridan, Ostrovski, Lope de Vega, Gorki, Šo, Šekspir, Plaut, Rasin, Molijer, Ibzen, Lorka, a od domaćih klasika Cankar, Držić, Sterija, Jakšić i Nušić.
Reditelji koji su u to vreme stvorili slavu JDP-a, (Bojan Stupica, Mata Milošević i Tomislav Tanhofer) bili su već između dva rata pod uticajem evropskog modernizma što je bilo vidljivo i u njihovim predstavama.
Od sredine osamdesetih teatrolog Jovan Ćirilov, u svojih četrnaest upravničkih sezona, ustoličava JDP kao reprezentativno pozorište savremenog scenskog izraza u okvirima širim od bivše države.
JDP je izgorelo do temelja 17. oktobra 1997, navodno zbog greške na instalacijama. Pozorište je ponovo sagrađeno, a Velika scena je iznova otvorena 23. maja 2003 predstavom "Rodoljupci" Jovana Sterije Popovića u režiji Dejana Mijača. Glumac Branko Cvejić je bio zamenik direktora, a od 12. jula 2002. je direktor JDP-a. Reditelj Gorčin Stojanović je bio direktor od 2001. a umetnički direktor je od 12. jula 2002. Velika scena sada nosi ime velikana srpske glumačke scene, LJube Tadića.
Od 2003. do danas obnovljeno Jugoslovensko dramsko pozorište postavilo je tekstove Čehova, Šekspira, Bulgakova, Vedekinda, Andrejeva, fon Horvata, Ostrovskog, Hera, Labjuta, Hristića, Dukovskog, Srbljanovićeve, Markovićeve... Otvorena je i treća scena pozorišta, Studio JDP-a, eksperimentalna scena za mlade autore.
Nova zgrada
Arhitekta Zoran Radojičić je na Konkursu za rekonstrukciju Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu 1997. osvojio prvu nagradu. U okviru projektnog biroa "Arktik", arh. Zoran Radojičić i Dejan Miljković projektovali su novu građevinu. Enterijer su uradili u saradnji sa arhitektom Ivanom Milenković. Pozorišnim foajeom dominira skulptura vajara Mrđana Bajića.
Upravnici
Dosadašnji upravnici pozorišta su:
Bifora
To je prozorski otvor okomito podijeljen u dva jednaka dijela. Uobičajeno je razdvojen s jednim stupom ili pilonom (ili na neki drugi način). Iznad stupa su dolazi Arkada s dva luka. Ponekad su unutar tih lukova bili kojekakvi dekorativni elementi, djeteline s tri ili četiri lista.
Bifore se u arhitekturi pojavljuju u 12. stoljeću prvo u armenskoj arhitekturi, potom u islamskoj arhitekturi. Od pojave romanike počinje njihova masovna upotreba u graditeljstvu.
Gotika je obožavala uske elegantne bifore, na svojim katedralama, ali su se zadržale i u renesansi. Nakon toga bifore izlaze iz mode, ali se vraćaju u 19. stoljeću, za vrijeme historicizma i ponovnog otkrića starih stilova (gotike i romanike)
Ovaj tip prozorskog okvira puno se koristio kod izgradne tornjeva. Niži tornjevi zvonika, uobičajeno bi imali bifore jer se na taj način olakšavala masa tornja, i on je na taj način bio lakši, te se tako moglo doseći veće visine. thumb|levo|200px|Gotičke bifore na zvoniku Trogirske katedrale sv. Lovre
Fruktoza 6-fosfat
Fruktoza 6-fosfat (takođe poznata kao Neuberg estar) je fruktozni šećer fosforilisan na ugljeniku 6 (ie. to je fruktoza-fosfat). β- D -forma ovog jedinjenja je veoma rasprostranjena u ćelijama. Najveći deo glukoze i fruktoze unete u ćeliju se konvertuje u ovo jedinjenje u jednom od metaboličkih koraka. Naziv Neuberg estar potiče od imena nemačkog biohemičara Karla Neuberga.
Istorija
1918. godine, Karl Neuberg je ustanovio da se ovo jedinjenje (kasnije identifikovano kao fruktoza 6-fosfat) može formirati putem blage kisele hidrolize fruktoze 2,6-bisfosfata.
Fruktoza 6-fosfat u glikolizi
Fruktoza 6-fosfat je deo metaboličkog puta glikolize. Ona nastaje izomerizacijom glukoza 6-fosfata. Ona podleže daljoj fosforilaciji u fruktozu-1,6-bisfosfat.
Calera, Alabama
Calera je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 11.620 stanovnika.
Jesenovec
Jesenovec je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Sesvete.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 444 stanovnika te 113 obiteljskih kućanstava.
Spomenik pobjedi naroda Slavonije
desno|mini|330p|Izgled spomenika sredinom [[1970e|1970-ih]] Spomenik pobjedi revolucije naroda Slavonije (poznat i pod imenom Spomenik narodu heroju Slavonije) bio je monumentalan spomenik na brdu Blažuj kod sela Kamenska na padinama Papuka, rad vajara Vojina Bakića. Svečano je otvoren 1968. godine. To je bila najveća apstraktna skulptura na svijetu. Godine 1992. srušili su ga pripadnici Hrvatske vojske.
Istorijska pozadina
Ustanička aktivnost u Slavoniji počela je uskoro nakon dolaska njemačkih okupacionih snaga i uspostave Nezavisne Države Hrvatske. Ustaše su po dolasku na vlast počele sa progonom komunista i masakriranjem srpskog stanovništva, što je mnoge prisililo da pobjegnu od domova i sklone se u brda. Pripreme za početak oružanog ustanka izvršili su Rade Končar, Pavle Gregorić i Karlo Mrazović. Najjača partizanska aktivnost bila je na području planina Papuk, Psunj, Dilj i Krndija. U martu i aprilu 1943. godine, njemačke i ustaško-domobranske snage pokrenule su tzv. Psunjsko-papučku operaciju s ciljem da se unište partizani koji su djestvovali na tom području. Kraj ofanzive obeležila je bitka kod Šušnjara u kojoj su partizani pobijedili i zarobili Slavonski domobranski zdrug od oko 650 vojnika. Slavonija je oslobođena tokom aprila 1945., nakon proboja Srijemskog fronta.
Miksotiazol
Miksotiazol je organsko jedinjenje, koje sadrži 25 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 487,678 Da.
Spomenik pobjedi naroda Slavonije
Rad na spomeniku
minijatura|330p|Izgradnja spomenika u Kamenskom Krajem 1957. godine bio je raspisan konkurs za ostvarenje spomenika na brdu Blažuj kod sela Kamenska na Papuku. Prvu nagradu za spomenik osvojio je vajar Vojin Bakić, koji je nakon toga krenuo sa ostvarivanjem skulpture u saradnji sa pejzažnom arhitekticom Ivanom Sajsl i njezinim suprugom, akademikom i profesorom Josipom Sajslom. Spomenik je konačno dovršen 1968. godine, nakon deset godina planiranja i rada.
Spomenik je bio izrađen od nerđajućeg čelika i bio visok 30 metara. O monumentalnosti spomenika svjedoči i to da su za njegovu izradu bili angažovani eksperti vojne fabrike „Krušik“ iz Valjeva, koji su otpornost i čvrstinu čelika ispitivali u posebnim tunelima u kojima se ispituju krila za avionsku industriju. Tako je spomenik mogao odolijevati svim vremenskim nepogodama bez opasnosti od rušenja.
Spomenik je podignut u čast 25. godišnjice osnutka Šestog slavonskog korpusa, a svečano ga je otkrio predsjednik SFRJ, Josip Broz Tito, 9. novembra 1968. godine u prisustvu mnoštva građana iz cijele zemlje, a posebno boraca ovog korpusa, mnogih prijatelja i umjetnika.
Dizajn
Sam spomenik predstavljao je stilizovana krila u razlistanoj formi, koja pružaju otpor svim vjetrovima i zaboravu na antifašističku borbu. Sjaj nerđajućeg čelika simbolizovao je pobjedu i polet života, odnosno trijumf nad smrću i porazom. Bakić je efektom prelivanja volumena postigao istovremeno upijanje i odbijanje svijetla, što je čeličnom spomeniku davalo živost i pružalo dojam nezaustavljive snage.
Rušenje spomenika
Tokom raspada Jugoslavije 1991. godine, posebno su se na „listi“ rušenja spomenika našla dela Vojina Bakića, koji je bio srpskog porijekla. Godine 1992. desio se neviđeni kulturocid kada je prema viđenju očevidaca komandant 123. brigade Hrvatske vojske, bojnik Miljenko Crnjac, 21. februara naredio rušenje spomenika. Spomenik je u potpunosti srušen tek nakon devetog pokušaja miniranja. Zavaravanje javnosti nastavljeno je preko medija, pa su širene laži tadašnje likovne kritičarke Vesne Kusin da su spomenik srušili „četnici“ ili da ga je oborilo jako nevrijeme
Spomenik još uvijek čeka obnovu i iako je pokrenuta obnova nekih poznatijih Bakićevih dela, za ovo će djelo trebati mnogo vremena da se počne s njegovom obnovom prvenstveno zbog relativno velikih materijalnih troškova i složene konstrukcije.
Harold Urey
Harold Klejton Juri (29. april 1893. - 5. januar 1981.) je bio američki fizikohemičar. Dobio je Nobelovu nagradu za hemiju 1934. za otkriće deuterijuma.
Rani život
Diplomirao je zoologiju na univerzitetu u Montani. Doktorirao je hemiju izučavajući termodinamiku na univerzitetu u Berkliju. Posle Berklija otišao je kod Nilsa Bora u Kopenhagen da radi na atomskoj strukturi na Institutu za teorijsku fiziku. Posle povratka u SAD 1924. predavao je na Džon Hopkins univerzitetu, a zatim u Kolumbiji.
Otkriće deuterijuma
Sa Arturom Ruarkom napisao je na engleskom jeziku jednu od prvih knjiga o kvantnoj mehanici i njenoj primeni na atomske i molekularne sisteme. Zainteresovao se za sistematiku nuklearnih jezgara i to ga je dovelo do otkrića deuterijuma.
Deuterijum je izolovao uzastopnom destilacijom tečnog vodonika. Zajedno sa svojim saradnicima demonstrirao je 1931. postojanje teške vode. Za svoj rad na deuterijumu dobio je 1934. Nobelovu nagradu za hemiju.
Rad na Menhetn projektu
Tokom Drugog svetskog rata radio je sa svojim timom na Kolumbiji na brojnim istraživačkim programima u okviru Menhetn projekta, odnosno razvoja atomske bombe. Razvili su metod gasne difuzije, pomoću koga su razdvajali -{U-235}- od -{U-238}-, čime su omogućili proces uranijumskog obogaćenja. Za atomsku bombu je bio potreban uranijum 235, koga je bilo jako malo u prirodnom uranijumu, pa je bilo nužno da se separira od uranijuma 238. Predvodio je sa Pegramom u jesen 1941. diplomatsku misiju u Englesku. Cilj je bio da se uspostavi saradnja na razvoju atomske bombe.
Kasniji rad i Miler-Jurijev eksperiment
Posle rata je postao profesor hemije na Institutu za nuklearna proučavanja, zatim profesor hemije na univerzitetu Čikago. Radio je na razvoju kozmohemije. Radio je na kiseoniku 18 i razvijao je teorije o količini hemijskih elemenata na zemlji i o njihovoj količini u kozmosu i o evoluciji zvezda. Svoj rad je sumirao u knjizi "Planete: poreklo i razvoj " (1952). Pretpostavljao je sastav rane atmosfere Zemlje bio od amonijaka, metana i vodonika. Stenli Miler iz Čikaga je pokazao da ako se takva mešavina izloži ultraljubičastom zračenju i vodi, da se tada mogu stvoriti aminokiseline (Miler-Jurijev eksperiment).
Courtefontaine (Du)
Kurtfonten je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Du koja pripada prefekturi Monbelijar.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 215 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 27 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 825 metara (maksimalnoj 920 m, a minimalnoj 668 m).
Nunda, New York
Nandej je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.377, što je 47 (3,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Cadegatti, Vercelli
Cadegatti je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Hollywoodska desetorica (razvrstavanje)
Hollywoodska desetorica (Hollywood Ten) može označavati:
Trifora
thumb|300px|right|Primjer trifore na četvrtoj etaži zvonika hvarske katedrale sv. Stjepana Trifora (od talijanskog: trifora) je tip prozorskog otvora.
To je prozorski otvor okomito podijeljen u tri jednaka dijela. Uobičajeno je razdvojen s dva stupa ili pilona (ili na neki drugi način). Stupovi su povezani u arkadu s tri luka. Ponekad su unutar tih lukova bili kojekakvi dekorativni elementi, djeteline s tri ili četiri lista.
Ovaj tip prozorskog okvira obično se koristio za veće otvore, gornjih katova. Trifore se najviše koristilo na završnim katovima tornjeva zvonika, veliki otvori trifora su na taj način olakšavali masu tornja, on je ugradnjom trifora postao lakši i prozračniji, i mogao doseći veće visine.
Kvadrifora
thumb|280px|right|Primjer kvadrifore na vrhu zvonika Rapske katedrale Kvadrifora (od talijanskog: quadrifora) je tip prozorskog otvora.
To je prozorski otvor okomito podijeljen u četiri jednaka dijela. Uobičajeno je razdvojena s tri stupca ili stupa (ili na neki drugi način). Stupovi su povezani u arkadu s četiri luka. Ponekad su unutar tih lukova bili dekorativni elementi, amblemi, ili okrugle rupe.
Kvadrifore su se koristile znatno manje od bifora ili trifora, njihova uporaba krenula je od romanike, gotike i renesanse. Nakon toga je napuštena, pa se vratila u arhitekturu u 19. vijeku, za vrijeme eklekticizam i ponovnog otkrića starih stilova (gotike, renesanse...).
U usporedbi s triforama, ovaj tip prozorskog okvira obično se koristio za veće i kićenije otvore. Kvadrifore se najviše koristilo na završnim katovima tornjeva zvonika, veliki otvori kvadrifora su na taj način olakšavali masu tornja, on je izgledao (i bio) lakši i prozračniji, i mogao doseći veću visinu.
Mestra
right|thumb|240px|Eristihton prodaje svoju ćerku Mestru. Jedna od gravura [[Johann Wilhelm Baur|Johanna Wilhelma Baura koje je izradio kao ilustracije za Ovidijeve Metamorfoze (VIII, 823–878). Posejdon se nalazi u pozadini, u donjem desnom uglu.]]
Mestra (Μήστρα, Mēstra) bila je, u grčkoj mitologiji, kći Erisihtona iz Tesalije. Mestra je imala sposobnost da po volji menja svoje obličje, koju joj je, prema Ovidiju, podario njen ljubavnik Posejdon.
Mestrin otac bio je poznat kao bogat, ali bezbožan čovek i jednom prilikom je posekao drveće sa svetog mesta i tako pobio nimfe drijade. Zato su preživele nimfe pozvale boginju Demetru da osveti njihove sestre. Ona ga je kaznila tako što ga je inficirala neutaživom glađu. Mogao je da jede neograničeno mnogo, ali je opet ostajao gladan. Pošto je pojeo sve što je imao, da bi obezbedio sredstva za zadovoljenje svoje gladi, Erisihton je počeo prodavati svoju kćer za ženu onome ko plati ugovorenu cenu. Međutim, zahvaljujući svojoj sposobnosti da menja oblik, Mestra bi se uvek, kad bi bila prodata nekome, vratila kući u nekom drugom obličju. Najznamenitija žrtva ove podvale bio je Sizif, koji, usprkos svoj svojoj lukavosti, nikako nije mogao zadržati svoju nesuđenu snahu (hteo je Mestru udati za svoga sina Glauka).
Prema nekim izvorima, njen otac se zvao Eton. O njoj je pisao Ovidije u Metamorfozama, a Antonin Liberal ju je nazvao Hipermestra. Prema predanju, njen otac je na kraju pojeo samog sebe. Kasnije, Mestra se, prema Ovidiju, udala za Autolika i rodila kćerku Antikleju, premda drugi izvori navode da se Autolikova žena drugačije zvala.
Ridgeland, Mississippi
Ridžland je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 24.047, što je 3.874 (19,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Germaine Dulac
Germaine Dulac (rođena kao Charlotte Elisabeth Germaine Saisset-Schneider; 17. novembar 1882 – 20. jul 1942) bila francuska sineastica, filmska teoretičarka, novinarka i kritičarka. U mladosti se bavila novinarstvom radeći za socijalističke i feminističke časopise, te povremeno bavila fotografijom. Za film se zainteresirala 1910-ih, te je uz pomoć prijatelja i supruga osnovala vlastiti filmski studio. 1920-ih je postala poznata zahvaljujući svojim impresionističkim i nadrealističkim filmovima kao što su La Souriante Madame Beudet i La Coquille et le Clergyman. Dolazak zvučnog filma je označio kraj njene karijere, iako je neko vrijeme snimala žurnale za Pathé i Gaumont.
Mehmed
Mehmed (suvremeni turski: Mehmet) je najčešći turski oblik arapskog imena Muhamed (Muhammed i Muhammet se također, iako daleko rjeđe, koriste) te ima važnost kao ime Muhameda, islamskog proroka. Originalno su povezani samoglasnici u arapskom "Muhamed" spojeni sa e, što se izgovaralo Mehemed, a ime je izgubilo samoglasnik i bilo promijenjeno od tvrdog d u mekši t. Prorok se u turskom jeziku naziva punim imenom Muhamed.
Ime Mehmet se često pronalazi i u izvedenim imenima. Ime je često kod kultura pod turskim uticajem, posebno balkanskih muslimana. Od milja se Mehmet može skrati u nadimak Memo. Ime je često u turskoj kulturi kao Mehmetçik, što znači mali Mehmet, i koristi se za obične vojnike.
Politika Vojvodine
mini|300p|Zgrada Vlade Vojvodine. mini|300p|Konstitutivna sednica skupštine Vojvodine 2012. godine. Status Autonomne Pokrajine Vojvodine u Srbiji definisan je Ustavom Srbije i Statutom Vojvodine. Statut Vojvodine je najviši pravni akt pokrajine. Zakonodavnu vlast čini Skupština Vojvodine, a izvršnu vlast Vlada Vojvodine.
Vlada Vojvodine
Vlada Autonomne Pokrajine Vojvodine ima sedište u Novom Sadu.
Vladu čine 11 sekretarijata:
Nakon izbora iz 2004. godine, Vladu Vojvodine su činile sledeće partije i koalicije: Demokratska stranka, Zajedno za Vojvodinu, Savez vojvođanskih Mađara i Pokret snaga Srbije. Nakon izbora iz 2008. godine, vladu su činile: Demokratska stranka, G17+, Mađarska koalicija, Liga socijaldemokrata Vojvodine i Socijalistička partija Srbije. Nakon izbora iz 2012. godine, vladu čine: Demokratska stranka, Liga socijaldemokrata Vojvodine i Savez vojvođanskih Mađara.
Skupština Vojvodine
Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine je predstavničko telo građana koje donosi propise za izvršavanje zakona i drugih propisa i opštih akata Republike Srbije, čije je izvršavanje povereno Skupštini kao i odluke i druga opšta akta iz svoje nadležnosti. Skupština AP Vojvodine ima 120 poslanika koji se biraju na neposrednim izborima, tajnim glasanjem, po proporcionalnom i većinskom izbornom sistemu, na period od četiri godine.
Statut
Najviši pravni akt Autonomne pokrajine Vojvodine je Statut. Donosi ga Skupština uz prethodnu saglasnost Narodne skupštine Republike Srbije. Statutom se, na osnovu Ustava Republike Srbije i Zakona o utvrđivanju nadležnosti Autonomne pokrajine, utvrđuju nadležnosti autonomne pokrajine, izbor, organizacija i rad njenih organa i druga pitanja od interesa za autonomnu pokrajinu.
Istorijat političkog statusa Vojvodine
mini|300p|Svetozar Miletić, jedan od političkih lidera Srba u Vojvodini tokom habzburške uprave. mini|300p|Blagoveštenski sabor 1861. godine. Pokret za autonomiju Vojvodine su, istorijski posmatrano, predvodili lokalni Srbi, koji su činili najbrojniju etničku grupu u regiji.
Prvi pokušaji Srba da na području današnje Vojvodine stvore teritorijalno-političke entitete bili su Srpsko carstvo Jovana Nenada (1526—1527) i Sremsko vojvodstvo Radoslava Čelnika (1527—1530) u 16. veku. Osnovna ideja cara Jovana Nenada bila je da oslobodi hrišćane od Turaka i da stvori srpsku državu na prostoru Bačke, Banata i dela Srema. Srbi 1594. godine podižu Banatski ustanak, pokušavajući da se oslobode osmanske vlasti i obnove srpsku državu.
Period habzburške uprave
Tokom vladavine Habzburga, status Srba u Habzburškoj monarhiji definisan je u pet dokumenata: 1. Pozivnom manifestu balkanskim hrišćanima od 6. aprila 1690. godine; 2. Privilegiji od 21. avgusta 1690. godine; 3. Zaštitnoj diplomi od 11. decembra 1690. godine; 4. Privilegiji od 20. avgusta 1691. godine i 5. Privilegiji od 4. marta 1695. godine. Ovim dokumentima su Srbi priznati kao narod (Natio Serbica, Natio Rasciana), priznato im je pravo na izbor vojvode, kao i pravo da „ostanu pod upravom i pod uredbama svojih rođenih vlasti“.
Na saboru u Baji 1694. godine Srbi su izneli zahtev da im se dodeli posebna teritorija za naseljavanje u Slavoniji, Sremu, Bačkoj i Pomorišju („Slavonija, Mala Vlaška, Srem, polje Kumansko, distrikat između Drave i Save sve do reke Ilove i granice Hrvatske, polje Đulinsko, distrikat Aradski sve do Jenove, te Halmađ između reke Moriša i Crnog Kriza.”). Na crkveno-narodnom saboru u Krušedolu 1708. godine, budimski Srbi su tražili da Srbi dobiju Bačku, Banat, Srem i Slavoniju.
Na Temišvarskom saboru 1790. predstavnici Srba su od habzburškog cara zatražili posebnu teritoriju kojom bi sami upravljali. U tom smislu, zahtevali su da im bude dodeljen Banat. Međutim, ovi srpski zahtevi za posebnom teritorijom nisu tada ispunjeni od strane habzburških vlasti.
Teritorijalna autonomija Srba je ostvarena tek u revoluciji iz 1848. godine, kada su, kao odgovor na politiku revolucionarne mađarske vlade, a u skladu sa privilegijom iz 1691. godine, Srbi formirali autonomnu Srpsku Vojvodinu i uspostavili svoju vlast na prostorima Srema, Bačke i Banata. U proklamovane granice Srpske Vojvodine ulazili su „Srem sa Vojnom Granicom, Baranja, Bačka sa Bečejskim distriktom i Šajkaškim bataljonom, Banat sa Kikindskim distriktom i Vojnom granicom“.
Ovaj put, habzburške vlasti su izašle u susret srpskim zahtevima, tako da je, kao politički naslednik Srpske Vojvodine, carskim patentom od 18. novembra 1849. formirano Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat, koje je obuhvatalo one delove Bačke, Banata i Srema, koji su se nalazili izvan okvira Vojne krajine. Pošto se u međuvremenu austrijska politika prema Mađarima promenila, vojvodstvo je ukinuto 1860. godine, a najveći deo njegove teritorije je priključen Ugarskoj. Kao reakciju na ukidanje vojvodstva, Srbi su 1861. godine organizovali Blagoveštenski sabor, na kome je traženo da se vojvodstvo ponovo uspostavi, a na saboru je usvojen i ustav budućeg vojvodstva. Međutim, austrijske vlasti nisu izašle u susret Srbima. Umesto toga, Austrijanci su 1867. godine autonomiju dali Mađarima i prihvatili transformaciju Austrijskog carstva u dvojnu Austrougarsku monarhiju, čime su se Srbi našli pod vlašću Mađara. Politička borba za teritorijalnu autonomiju Srba nastavljena je od strane srpskih poslanika u ugarskom saboru, sve do raspada Dvojne monarhije.
Rumunski političar Aurel Popović je 1906. godine predložio pretvaranje Austrougarske u Sjedinjene Države Velike Austrije, a jedna od država koju je predložio kao članicu ove federacije bila je i Vojvodina. Prema ovom predlogu, država Vojvodina bi obuhvatala južnu i zapadnu Bačku, kao i zapadni Banat, ostavljajući Srem Hrvatskoj, Suboticu Mađarskoj, a Vršac Transilvaniji.
U vreme raspada Austrougarske, krajem 1918. godine, Mikša Štrobl je predložio očuvanje Ugarske, kao kantonizovane države, preuređene po ugledu na Švajcarsku ("Švajcarska na Istoku"). Ovim predlogom je, između ostalog, bilo predviđeno i formiranje srpskog i bunjevačkog kantona. Srpski kanton bi obuhvatao južnu Bačku i zapadni Banat, dok bi bunjevački obuhvatao severnu i zapadnu Bačku, a takođe i Baranju.
Period Kraljevine Jugoslavije
Nova prilika za ostvarenje političkih zahteva Srba javila se raspadom Austrougarske krajem 1918. godine. 25. novembra 1918. godine, na Velikoj narodnoj skupštini Srba, Bunjevaca i ostalih Slovena u Banatu, Bačkoj i Baranji, formirana je pokrajina Banat, Bačka i Baranja i proglašeno je prisajedinjenje ove pokrajine Kraljevini Srbiji. Stvaranjem Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca 1. decembra 1918. pokrajina Banat, Bačka i Baranja ulazi u sastav ove države. U početku je pokrajina imala svoju vladu (Narodnu upravu) i skupštinu (Veliki narodni savet), a u nadležnosti pokrajinske vlade nalazili su se sledeći odseci: politički poslovi, unutrašnji poslovi, pravosuđe, prosveta (škola i crkva), finansije, saobraćaj, privreda, prehrana i snabdevanje, socijalne reforme, narodno zdravlje i narodna odbrana. Postepeno su ove ustanove Banata, Bačke i Baranje integrisane sa ustanovama Kraljevstva SHS, a Narodna uprava je svoju poslednju sednicu održala 11. marta 1919. godine. Pokrajina Banat, Bačka i Baranja je, međutim, zvanično i dalje činila jednu od pokrajina Kraljevstva SHS sve do podele zemlje na oblasti 1922 godine.
Calvert, Alabama
Calvert je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 277 stanovnika.
Politika Vojvodine
Period Kraljevine Jugoslavije
S obzirom da je Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca bila centralizovana država, javile su se ideje o njenoj federalizaciji, a predlagano je da jedna od federalnih jedinica bude i Vojvodina. Među političarima koji su se zalagali za autonomiju Vojvodine bili su Dušan Bošković Duda, Joca Lalošević i Milan Kostić. Ovaj pokret za autonomiju bio je pretežno srpski, a jedno od uporišta je imao i u Matici srpskoj u Novom Sadu. Nije imao značajniju podršku među manjinama, posebno među najbrojnijim – nemačkoj i mađarskoj. Podela zemlje na banovine (uključujući i Dunavsku banovinu) 1929. godine nije zadovoljila zagovornike federalizacije zemlje i autonomije istorijskih pokrajina, tako da su ovi pokreti nastavili da deluju i nakon formiranja banovina. Iako bez stvarne autonomije, Dunavska banovina je činila jednu teritorijalno-političku celinu u čiji okvir su ušli uglavnom prostori koji su istorijski smatrani Vojvodinom (Bačka, Banat, Srem, Baranja), sa dodatkom nekih teritorija južno od reka Dunava i Save (deo Šumadije, Braničevo).
Okupacijom i podelom Jugoslavije od strane Sila osovine 1941. godine, područje Vojvodine je podeljeno između Hortijeve Mađarske (Bačka i Baranja), Pavelićeve NDH (Srem) i Nedićeve Srbije (Banat). Banat je, u okviru Nedićeve Srbije, politički uspostavljen kao autonomna teritorija, kojom je upravljala lokalna nemačka nacionalna manjina, dok su većinski Srbi na području Banata bili politički marginalizovani. U istorijskom smislu, Nemci su, pored Srba, takođe imali političke programe o stvaranju teritorijalnih političkih entiteta na području današnje Vojvodine. Tako su 1918. godine proglasili Banatsku republiku u Banatu, dok su 1920. godine predložili stvaranje Republike Banatije, sastavljene od Banata i Bačke. 1941. godine su planirali da formiraju Južnonemačku tampon državu, sastavljenu od Banata, Bačke i Baranje. Porazom Sila osovine i odlaskom nemačke vojske iz Banata 1944. godine, propale su i ove političke težnje lokalnih Nemaca.
Period nakon 1944. godine
Ideju o autonomiji Vojvodine prihvatila je i komunistička partija, koja je sa svojim partizanskim pokretom 1941. godine na području Vojvodine započela borbu protiv okupatora. Partija je kao politički cilj svoje borbe u Vojvodini istakla formiranje buduće autonomne Vojvodine, u kojoj će njeni narodi uživati ravnopravnost. Srbi, koji su bili glavne žrtve okupacionih režima u Vojvodini, a takođe i pripadnici drugih naroda Vojvodine su učestvovali u ovoj borbi, da bi nakon poraza Sila osovine bila ukinuta okupatorska teritorijalno-politička podela, umesto koje je oktobra 1944. formirana autonomna Vojvodina, koja se 1945. godine priključila federalnoj Srbiji. Status Autonomne Pokrajine Vojvodine u okviru Srbije je regulisan 1. septembra 1945. godine, da bi 7. aprila 1963. pokrajini bilo promenjeno ime u Socijalistička Autonomna Pokrajina Vojvodina (SAP Vojvodina).
Ustav iz 1974. godine je definisao Vojvodinu kao jednog od subjekata federacije i proširio joj autonomiju, iako je Vojvodina i dalje zvanično bila u sastavu Srbije. 1989. godine je autonomija Vojvodine znatno umanjena (Vojvodini je ukinut status subjekta federacije), da bi nakon promene režima u Srbiji 2000. godine bila delimično uvećana. 28. marta 1990. je pokrajina ponovo nazvana Autonomna Pokrajina Vojvodina (izbačen je pridev „socijalistička"). Autonomija pokrajine je regulisana Omnibus zakonom iz 2002. godine, a zatim i Ustavom Srbije iz 2006. godine, kao i Statutom Vojvodine iz 2009. godine. Izvršno veće Vojvodine je preimenovano u Vladu Vojvodine, koja pored ostalih članova, ima predsednika vlade i četiri potpredsednika.
Zbog nezadovoljstva dela lokalne javnosti u Vojvodini ukidanjem stepena autonomije iz 1974. godine, u pokrajini se tokom 1990-tih pojavio autonomaški pokret, koji je zagovarao više autonomije za Vojvodinu, a jedna od ideja za povećanje autonomije uključivala je i predlog da Vojvodina dobije status republike u okviru federalne Srbije. Predvodnici ovog autonomaškog pokreta su, kao i u ranijim periodima, bili lokalni Srbi. Suprotno separatističkom pokretu kosovskih Albanaca, vojvođanski autonomaši nikada nisu izjavljivali da njihovo političko delovanje ima za cilj odvajanje od Srbije, već samo autonomiju Vojvodine u sastavu Srbije. Pored političkih zahteva vojvođanskih autonomaša, u Vojvodini politički deluju i političari iz redova mađarske manjine, koji zagovaraju stvaranje posebnog autonomnog regiona za Mađare na severu Vojvodine. Prema predlogu, ovaj region bi nosio naziv Mađarska regionalna samouprava i obuhvatao bi opštine na severu Bačke i Banata, u kojima pretežno žive Mađari.
Ranije političke partije
U periodu postojanja SFRJ, na prostoru Vojvodine je delovao Savez komunista Vojvodine, koji je činio pokrajinsku organizaciju Saveza komunista Jugoslavije.
Nacionalne političke partije
Političke partije koje deluju na nivou cele Srbije, a koje imaju i značajan broj glasača u Vojvodini su:
Na izborima iz 2004. godine u Vojvodini je najviše glasova dobila Srpska radikalna stranka, da bi na izborima iz 2008. i 2012. godine najviše glasova osvojila koalicija okupljena oko Demokratske stranke.
Autonomaške političke partije
Autonomaške političke partije koje deluju na području Vojvodine su:
Autonomaške partije koje su bile aktivne ranije su:
Vojvođanski klub danas deluje kao nevladina organizacija, a u Banatu je aktivna nevladina organizacija Banatski forum, koja se zalaže za pretvaranje Banata u administrativnu regiju u okviru Vojvodine.
Etničke političke partije
Političke partije Srba:
Političke partije Crnogoraca:
Političke partije Bunjevaca:
Političke partije Mađara:
Političke partije Hrvata:
Političke partije Slovaka:
Političke partije Rumuna:
Političke partije Roma:
Političke partije Makedonaca:
Političke partije Rusina:
Pokrajinski izbori iz 2004.
Na pokrajinskim izborima iz 2004. godine, sedišta u Skupštini Vojvodine su osvojile sledeće stranke i koalicije:
Pokrajinski izbori iz 2012.
Na pokrajinskim izborima iz 2012. godine, sedišta u Skupštini Vojvodine su osvojile sledeće stranke i koalicije:
Mišljenja o statusu Vojvodine
Liga socijaldemokrata Vojvodine se ranije zalagala za formiranje Republike Vojvodine u okviru federalizovane Srbije. Međutim, ova stranka je kasnije napustila ovu ideju i sada se, umesto federalizovane Srbije, zalaže za Srbiju sa pet autonomnih pokrajina. Za formiranje Vojvodine Republike se danas, umesto Lige, zalaže Vojvođanska partija. Takođe, određeni politički pokreti (Treća Srbija, Napredni klub) se zalažu za ukidanje autonomije Vojvodini.
Čuvaj se senjske ruke
Čuvaj se senjske ruke je povijesni i politički roman kojeg je napisao August Šenoa. Roman je napisan i prvi put objavljen 1876. godine na hrvatskom jeziku. Baziran je na povijesnim činjenicama a predstavlja sliku života grada Senja i njegove okolice u prvoj polovici 17. stoljeća unutar onodobne politične slike Habsburške Monarhije. U to vrijeme se vladajuća struja nije brinula za hrvatske krajeve te za hrvatski narod pa su stoga ovi dijelovi i njegovo pučanstvo bili u vječitom strahu osvajačkih pohoda Turaka i Mletaka koji su ova područja htjeli dovesti pod svoju vlast samo kako bi ih mogli iskorištavati. No, u Senju su u to vrijeme živjeli Uskoci koji su svojom hrabrošću i nesebičnošću branili ove krajeve od bilo kakvih napada i osiguravali mir njegovim stanovnicima.
O djelu
Ovaj povijesni roman opisuje život i borbu Uskoka protiv Mletaka u prvoj polovici 17. stoljeća (točnije od godine 1600. do godine 1614.). U to je vrijeme grad Senj, u kome je i radnja ovoga romana smještena, pod austrijskom vlasti, a Uskoci su bili zaduženi braniti ovaj grad i njegovu okolicu od napada Turaka i Mletaka koji su njega i njegovu okolicu pokušavali cijelo vrijeme osvojiti i dovesti pod svoju vlast. Roman govori kako su Uskoci bili hrabri vitezovi i vojnici koji su se svim silama trudili obraniti ovaj kraj i njegov narod kako oni nebi pali u sužanjstvo interesa drugih naroda koji su ih samo htjeli porobiti i iskoristiti.
Sadržaj
Mletački gospodin Vittorio htio je oženiti šesnaesstogodišnju krčanku Dumu. Ona se tomu protivila i pobjegla van gdje je puhala bura. Gospodin Vittorio ju je lovio zajedno sa svojim Arbanaškim vojnicima sve do rta. U tom trenutku dolazi junak Juriša Orlović sa svojom barkom te Duma skače njemu u ruke, a on počne veslati prema pučini. Ljutiti Vittorio počne vikati za njom a njegovi vojnici pucati, ali uzalud jer ju je Orlović već spasio.
Nakon toga biskup potajno odlazi u Veneciju. Tamo se kod Veluta sastanu Rossi, Quirini, de Dominis i Rabata. Marijeta Qurini je odredila Rabata za vojnog zapovjednika Senja, a Rabata odredi Antonija svojim pobočnikom. Antonijev ujak redovnik Cipriano prislili ga da mu kaže što se dogodilo, što je on i učinio, te mu Cipriano naredi da neka ide u Senj i o tome obavijesti Senjane, ali i da će slušati samo njega što mu naredi a ne Rabatu jer će inče biti obješen.
U Senju dođoše Klara, Martin i Đuro Daničić kako bi staricu, Klarinu baku Luciju pitali za dopuštenje da se ožene. Starica im da dopuštenje te poklanja Klari obiteljski zlatni križ.
Za dugačkim stolom refektorija u senjskom fratarskom samostanu sjedilo je vrlo živahno društvo. U jednom momentu uđe Cipriano i kaže kako je došao da im kaže da se Senju sprema zlo. Rekao je da ih je njihov pastir, Mark-Antun, izdao Mlečiću, te da ih namjerava rastjerati iz Senja u sve krajeve svijeta i iskorijeniti njihove lijepe šume, ubiti vojvode, uništiti brodove, oteti im glavu, blago, sablju, ime i domovinu.
Unatoč svemu nisu uspjeli spriječiti dolazak Rabata. Prije njegova dolaska, mnogi su Senjani pobjegli iz grada i skrivaju se u okolnim brdima pod vodstvom Juriše Orlovića. U Senju počinje Rabatin teror. Pretresaju se kuće, pogubljeni su mnogi ljudi kao i Martin Posedarić i plemić Marko Margitić, a neki su iizručivani mletačkim vlastima. Pošto je Vittoro u Rabatinoj tajnoj službi, smišlja osvetu Juriši Orloviću zbog Dume, koja se za njega udala i koju je Juriša sakrio u kuću Martina Posedarića. Izdajica i pijanac Bogdanić izdaje mjesto gdje se nalazi Dume, no neka joj žena javi da su otkriveni, te se ona zajedno sa Jurišom sakrije tako da ih Vittoro iako je sve pretražio nije našao. Juriša ubija izdajicu i bježi iz Senja.
Rabata je uspio iseliti Senjsne a pritom ih je de Dominis blagoslivljao, no narod ga je mrzio zbog njegove prijevare.
Počinju se događati čudne stvari. Raseljeni uskoci se vraćaju s Orlovićem u grad gdje ga je Rabata zatvorio, no uskoci zajedno sa Dumom i plemićem Pavlom Milovčićem provaljuju u tvrđavu i potišću otpor Antonia Capogrossa. Đuro Daničić oslobađa Jurišu. U okršaju je ubijen Antonio Capogrosso, koji se skrivao u dimnjaku i Rabata, te je njegova glava istaknuta nad vratima tvrđave. Jedino je de dominis uspio pobječi.
Godinu dana kasnije, Senjom je opet zavladao mir, a Klara Posedarić i mladi uskočki vojvoda Đure Daničić sklapaju brak.
Marko de Dominis postaje splitski nadbiskup i nije kažnjen, no 1614. biva izopćen iz crkve zbog rada protiv svoje vlastite vjere. Tako biva zajedno sa svojim knjigama spaljen na javnom trgu u Rimu.
Ekranizacije
1964. je RTV Zagreb snimila istoimenu TV-seriju, koja je predstavljala jedan od najranijih igranih TV-serija u povijesti današnjeg HRT-a.
2000-ih i 2010-ih je u nekoliko navrata najavljivano kako će HRT producirati novu verziju.
Ježdovec
Ježdovec je naselje u sastavu Grada Zagreba. Nalazi se u gradskoj četvrti Novi Zagreb - zapad.
5-Metiluridin trifosfat
5-Metiluridin trifosfat je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 498,168 Da.
Valmorel, Belluno
Valmorel je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 793 m.
Camden, Alabama
Camden je grad u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.020 stanovnika.
Davis, North Carolina
Dejvis je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 422.
Peter Debye
Peter Joseph William Debye (24. mart 1884 – 2. novembar 1966) bio je nizozemski fizičar i fiziokemičar, poznat po tome što je 1936. godine dobio Nobelovu nagradu za kemiju. Po njemu je ime dobio Debyejev model kojim se određuje doprinos fonona toplinskom kapacitetu krutih tvari.
U vrijeme izbijanja drugog svjetskog rata je Debye živio i radio u Trećem Reichu. Iako je za vrijeme rata emigirirao u SAD, naknadno je postao predmetom kontroverze zbog navodnog antisemitizma i podrške nacističkom režimu.
Curdin
Kirden je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Šarol.
Izoleucin
Izoleucin (Ile, I) je esencijalna aminokiselina (ljudsko telo je ne može sintetizovati). sa formulom CH3CH2CH2(CH3)CHNH2COOH, i formalnim imenom 2-amin-3-metil-pentatonska kiselina. Njeni kodoni su AUU, AUC i AUA.
Izoleucin se sintetizuje u biljkama i mikroorganizmima u nekoliko koraka počevši od piruvata i alfa-ketoglutarata.
Bogat izvor izoleucina u prehrani su jaja, piletina, svinjetina, bravetina, soja, sir i mleko.
Oko u oko
Oko u oko, frazeološki izraz u značenju: nasamo; otvoreno, lično, neposredno. Drugi oblici istog izraza: oči u oči, okom u oko, okom na oko. (RMS)
Chanute, Kansas
Šanut je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.119, što je 292 (-3,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cuzy (Saona i Loara)
Kizi je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Burgonja, u departmanu Saona i Loara.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 156, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km².
Ohopoho
right|thumb|300px|Zračni snimak Ohopohoa Ohopoho (ili Opuwo), grad u sjeverozapadnoj Namibiji (Afrika), stotinjak kilometara južno od angolske granice, približno na istoj geografskoj širini kao Harare, glavni grad Zimbabvea.
6-(2-Aminopropil)indol
6-(2-Aminopropil)indol je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 174,242 Da.