cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amol
Amol (perz. آمل) je grad u pokrajini Mazandaran na sjeveru Irana. Geografski je smješten na ravni između Alborza i Kaspijskog mora, na lijevoj obali rijeke Haraz-Rud. Od pokrajinskog sjedišta Sarija udaljen je 60 km prema zapadu, od Babola 30 km, te 20 km od kaspijske obale. Klima na širem području klasificira se kao kaspijski podtip sredozemne klime koju karakterizira visoka relativna vlažnost zraka i količina padalina iznad 1000 mm godišnje. Historija Amola seže u stari vijek kada je bio poznat pod staroperzijskim imenom Āmṛda. Kroz srednji vijek bio je centrom Tabaristana, a nakon svršetka vladavine Tahirida i važnim iranskim administrativnim sjedištem. Putopisac T. Herbert posjetio je grad 1628. i zabilježio da je imao 3000 kuća i bio popularan po voću. Grad je kasnije postepeno degradirao u korist Babola i Sarija, a često je bio žrtva katastrofalnih potresa. Krajem 19. vijeka autori poput G. N. Curzona opisuju Amol gotovo „nevidljivim“ s obzirom da mu se zgrade kriju u bujnim šumama. U ovo doba grad je bio poznat širom Irana po proizvodnji čelika koja je iščezla do sredine 20. vijeka i danas mu se ekonomija temelji primarno na proizvodnji i trgovini riže. Amol je cestom 22 povezan s obalom na sjeveru odnosno Babolom, Kaemšaherom i Sarijem na istoku, cesta 77 s Teheranom na jugozapadu, a lokalna cesta s obalnim Nurom na zapadu. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Amolu je živjelo 199.698 ljudi.
Plan Grande, San Marcos
Plan Grande je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Marcos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 111 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 184 m.
Amir Serrano Zambrano, Villaflores
Amir Serrano Zambrano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 546 m.
Sexhelm od Lindisfarnea
Sexhelm od Lindisfarnea (? - 947) bio je biskup Lindisfarnea 947. Stolovanje mu je trajalo šest mjeseci.
Dio engleskih historičara vjeruje da je Sexhelm lik koji se spominje u pjesmi ''Marmion' Waltera Scotta.
Camino Real a San Pedro, Xochimilco
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2354 m.
Zgropolci
Zgropoljci su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Zgropoljci upravno pripadaju opštini Gradsko.
Prirodni uslovi
Zgropoljci su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 12 kilometara južno.
Reljef: Naselje Zgropoljci se nalazi u istorijskoj oblasti Povardarje. Selo je položeno u dolini Vardara. Zapadno od naselja uzdiže se planina Klepa. Naselje je položeno na približno 160 metara nadmorske visine.
Stanovništvo
Zgropoljci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine bili bez stanovnika.
Stanovništvo u naselju činili su etnički Makedonci i Turci.
Pretežne veroispovesti mesnog stanovništva bile su pravoslavlje i islam.
Puente de Tierra, Villa de Reyes
Puente de Tierra je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Reyes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 242 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1836 m.
Obrezanje Isusa
thumb|desno|Obrezanje Isusa Hrista, [[skulptura Katedrale u Chartresu.]] Evanđelje po Luki prenosi da je Isus bio obrezan osmog dana po rođenju (Luka 2:21). Osmi dan po rođenju novorođenče Isus je donesen u hram i obrezan shodno zakonu postojećem u Izraelu još od vremena Abrahama. Tom prilikom roditelji mu nadadoše ime Isus, kako je prema hrišćanskoj predaji blagovestio arhangel Gavrilo njegovoj majci Mariji.
Kasnije su se judeo-hrišćani pozivali na Isusovo obrezanje kao primer da je obrezanje obavezno za sve hrišćane. Međutim, u hrišćanstvu je obrezivanje veoma rano ukinuto, i donekle zamenjeno krštenjem.
Srpska pravoslavna crkva praznuje ovaj praznik 1. januara po julijanskom, a 14. januara po gregorijanskom kalendaru.
Scijentologija
mini|Scijentologoška zgrada u [[SAD-u.]] Scijentologija je pokret ili skup vjerovanja i učenja čija se ideologija temelji o djelima američkog pisca L. Rona Hubbarda. Izvorno je uspostavljena kao sekularna filozofija 1952. godine, a čiji je tvorac bio pisac znanstvene fantastike L. Ron Hubbard. Nedugo poslje, 1953. godine preusmjerena je kao "primjenjena religijska filozofija". Scijentologiju zastupa Scijentološka crkva, koja, prema njenim kritičarima, predstavlja komercijalno udruženje poznato po obrani svojih učenja oslanjanjem na zakone o zaštiti autorskih prava, te zakone vezane za poslovne tajne. Isto tako, scijentologiju se kritizira da koristi prisilne metode prodaje u svrhu iznude novca od svojih članova, a zbog načina korištenja komercijalnih pravnih instrumentata protiv pojedinaca, većina smatra da scijentologija takvim pristupom ne ostavlja dojam ozbiljnog religioznog pokreta.
Scijentologija kao religija
mini|Prosvjedi protiv scijentologije Kao religija, scijentologija je priznata jedino u Sjedinjenim Američkim Državama kroz ustavna prava sloboda religija koja proizlaze iz prvog amandmana, dok u Australiji gdje je situacija malo drugačija, jer, iako ustav garantira vjerske slobode, religija se priznaje i dobiva određene povlastice tek ako u popisu stanovništva određen postotak stanoništva navede da pripadaju nekoj religiji, tako je npr. pokušano i proglašavanje Jedi religije - iz filmskog niza Zvjezdani ratovi kada je 70,000 Australaca u popisu stanovništva iz 2002. godine navelo da pripadaju Jedi religiji, no država tu religiju nije priznala zbog njenog očitog spoja s već spomenutim znanstveno fantastičnim filmom, i u Španjolskoj gdje je Vrhovni sud odobrio scijentološkoj organizaciji pravo upisa u popis službeno priznatih vjerskih zajednica.
U Hrvatskoj je scientologija priznata kao dobrotvorna vjerska organizacija, kao i u Nizozemskoj, Mađarskoj, Portugalu, Švicarskoj, Kazhstanu, Kirgistanu, Meksiku, Indiji, Albaniji, Sloveniji, Japanu, Švedskoj, Austriji, Novom Zelandu i Francuskoj.
Scijentologija čovjeka naziva thetan (od grčkog slova theta što znači misao, život ili duh).
X-Men: Apocalypse
X-Men: Apocalypse je američki science fiction film snimljen 2016. godine u režiji Bryana Singera. Predstavlja nastavak filma X-Men: Days of Future Past, odnosno deveti film u ciklusu temeljenom na istoimenom stripu u izdanju Marvel Comicsa. Naslovni lik, koga tumači Oscar Isaac, je Apokalipsa, prvi od svih mutanata obdarenih nadljudskim moćioma, i koji se nakon višemilenijskog sna probudio 1983. godine i odlučio uništiti čovječanstvo uz pomoć mutanta Magneta (čiji lik tumači Michael Fassbender). Radnja prikazuje kako ga ostali mutanti na čelu sa profesorom Xavierom (čiji lik tumači James Macavoy) u tome nastoje zaustaviti. Apocalypse je postigao izuzetno dobre komercijalne rezultate, ali su kritike bile podijeljene, zamjerajući mu previše mračan ton i ponavljanje strukture i sadržaja iz prethodnih nastavaka.
Voćin
Voćin je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se u Virovitičko-podravskoj županiji.
Scijentologija
Scijentologija kao religija
Taj se izraz koristi da bi se izbjeglo brkanje s ostalim konceptima duše. Thetan je osoba sâma - duhovno biće koje nije odvojeno od njega samog već čovjek sâm jest thetan.
Voćin
Zemljopis
Općina obuhvaća naselje Voćin i još 20 naselja: Bokane, Ćeralije, Dobrić, Donje Kusonje, Đuričić, Gornje Kusonje, Gornji Meljani, Hum, Hum Varoš, Kometnik-Jorgići, Kometnik-Zubići, Kuzma, Lisičine, Macute, Mačkovac, Novo Kusonje, Popovac, Rijenci, Sekulinci, Smude.
Scijentologija
Poznati pripadnici
Glumci i glumice:
Režiseri:
Pjevači:
Voćin
Stanovništvo
Prema popisu iz 1991. godine, naselje Voćin je imao 1.569 stanovnika, od kojih su se njih 1.009 (64,30%) izjasnili kao Srbi, 426 (27,15%) kao Hrvati, 65 (4,14%) kao Jugoslaveni, a bilo je i 59 (3,76%) neopredeljenih. Grad se do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj (1992) nalazio u sustavu bivše općine Podravska Slatina.
Dvadeset godina kasnije, 2011. u samom naselju Voćin bilo je 1.191 stanovnika, dok sela Dobrić, Đuričić, Kuzma, Lisičine i Popovac u ovoj općini nisu imala nijednoga stanovnika.
Površina općine Voćin je 2011. iznosila 295,80 km², a gustoća 8 stanovnika po km².
Voćin je 2011. bila demografski najmlađa općina u Hrvatskoj, s prosječnom starošću stanovnika od 32 godine.
Uprava
Načelnik općine Voćin, Predrag Filić (HDZ).
Dan općine je blagdan Male Gospe.
Povijest
Današnje mjesno ime Voćin potječe od srednjovjekovnog oblika koji se u latinskim ispravama obično bilježio kao Athyna, a ponekad i kao Atina, Othina, Achyna, Agyna ili slično, što označava baštinu ili očevinu. Mjesto se nazivalo još i Vučin.
Početkom 13. stoljeća područje Voćina se nalazilo u sastavu vlastelinstva Novak, u posjedu Gyule Šikloškoga iz roda Khan i roda Tome „Bana“. Kralj Karlo I. Robert darovao je 1317. voćinsko vlastelinstvo članovima roda Aba.
Voćin se prvi put spominje 1334. u popisu župa zagrebačke biskupije, gdje se navodi crkva Sv. Nikole u podgrađu Voćina. Voćin je u to doba bio u rukama plemstva iz plemena Aba, koje je izumrlo 1434. Potom su ga držali Gorjanski, do izumiranja 1484.
Nakon toga je Voćin promenio više vlasnika. Prema ondašnjim običajima Voćin je pripao kralju Matiji Korvinu kralj Matija Korvin, zatim Katarini – udovici kneza Ivana Krbavskog i Eufrozini – udovici Joba Gorjanskog, obitelji Somi, koje su 1496. osnovale opservantski franjevački samostan u Voćinu, posvećen Blaženoj Djevici Mariji. Od 1507. Voćin je pripao Benediktu Batthyaniju, čiji su ga naslednici držali do dolaska Turaka.
Nakon što su Turci osvojili grad (1538), oni su na vrhu kupastog uzvišenja sagradili grad od kamena, na približno 300 m n/v, iz kojeg su se uspješno branili 144 godine. Osnovna karakteristika ovog uzvišenja je bio to što je pružao velike mogućnosti za organizovanje odbrane. U voćinskoj tvrđavi bilo je oko pedesetak vojnika, dok je naselje ispod nje imalo oko 70 kuća.
Prilikom povlačenja Turaka (1687), njihovi domovi u Voćinu su dosta stradali, osim što ih je razorila austrijska vojska, palili su ih i sami Turci pri povlačenju. Voćin je temeljito opustošen. Razrušena je utvrda na brežuljku i ona nakon toga  nije  više  obnovljena. Sačuvan je  njezin  relativno  mali dio. Ruševine voćinske utvrde bile su dobro vidljive sve do ranog 20. stoljeća. Uništen je i stari kameni franjevački samostan koji su Turci bili pretvorili u kamenolom.
Okljuka
Okljuka je naselje u slovenskoj Općini Metliki. Okljuka se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Voćin
Povijest
Prije Turaka Voćin je bio rimokatolički crkveni centar. Prema popisu iz 1698, spominju se ruševine franjevačkog samostana Svih Svetih, ženski manastir Svete Klare i župna crkva Svete Ane.
Hundred, West Virginia
Handrid je grad u američkoj saveznoj državi Zapadna Virdžinija.
Voćin
Povijest
Oslobođenjem od Osmanlija Leopold I. Habsburški darovao je Voćin obitelji Caraffa, 1765. pripalo je Dvorskoj komori, a 1777. Ivanu Nepomuku Jankoviću de Pribert. Sa smrću Ladislava Jankovića, od njegove porodice 1896. ga je kupio kupio veleposjednik Edmund Guttman  de Gelse i njegova braća iz Velike Kanjiže, nakon čega je Voćin doživeo veliki gospodarski procvat. Na Zvečevu je izgrađena tvornica stakla, a zatim željeznička  pruga, koja je Voćin povezala s Čačincima, te sanatorij za plućne bolesti.
Okljuka
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 17 stanovnika.
Hundred, West Virginia
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 299, što je 45 (-13,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Voćin
Povijest
Voćinska pravoslavna parohija je u 18 vijeku imala sjedište u naselju Smude, a kajem istog vijeka Voćin je postao sjedište parohije. Godine je 1790. je u Voćinu sazidana nova parohijska crkva posvećena Svetim Ocima prvog vaseljenskog sabora, u narodu poznatija kao „Sveta Nedelja“. Narod zajedno sa crkvom stradao je 1941.
Narod u selima oko Papuka bio već opredijeljen za NOB još od ljeta 1941, kada je postao žrtva ustaškog terora.
Nova Sela (Kostel, Slovenija)
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 35 stanovnika.
Voćin
Povijest
Iz Voćina je 13. jula 1941. uhapšen paroh pravoslavne crkve Nacko Vidanović, Prva oružana grupa na teritoriju kotara Podravska Slatina formirana je 14. jula 1941. na sektoru sela Lisičine i Kuzma. 26. jula 1941. iste godine iz Voćina je proterano 27 stanovnika u Srbiju. Nakon okršaja pobunjenika kod sela Stara Krivaja 3. oktobra 1941, kada su pripadnici 28. ustaške bojne ubili između 11 i 15 njezinih pripadnika, došlo je do djelimičnog osipanja pobunjenika, a ustaške vlasti sazvale su sve stanovnike pravoslavne vjeroispovijesti iz Stare i Nove Krivaje, Kuzme, Lisičina, Voćina i Ðulavesa (danas Ðulovac) i priopćile poglavnikovu odluku o ograničenom kretanju, a ujedno je odbeglo stanovništvo pozvano da se vrati svojim kućama.
Pravoslavna crkva u Voćinu uništena je 9. januara 1942.
12. januara 1942 odred ustaša iz Podravske Slatine ušao je u selo Kometnik (3 km istočno od Voćina), u kome se nalazilo pravoslavno stanovništvo koje nije pristalo da na prekrštavanje. Tom prilikom došlo je do oružanog sukoba između partizana i/ili četnika i ustaša, koji je trajao  pet sati. U borbi je poginulo oko 5 ustaša i 7 partizana. Preostale ustaše su se povukle u Voćin. Narednog dana ustaše su dobile pojačanje iz drugih ustaških formacija iz Osijeka, Belišća i Virovitice, opkolile Dobriće, te čitavo selo Kometnik. Žene i djecu iz Kometnika, nih oko 190 su sprovele u privremeni logor u Zdencima, da bi ih kasnije pustili kućama, dok su muškarce koji su pokušali pobjeći ili su pružali otpor pobile na licu mjesta su, a svi ostalih 174 žitelja Kometnika i 32 žitelja Dobrića su uhapsile, srpovele u Voćin i tamo ih pobile, što je predstavljao odmazdu za partizanske akcije na Papuku. Sljedećeg dana ustaše su saonicama prevezle pobijene Srbe u zajedničku grobnicu, koja je iskopana istočno od Voćina, uz korito rijeke Voćinke.
Nakon kolektivnog hapšenja stanovnika Kometnika, ustaše su izvršile pljačku cjelokupne imovine seoskog stanovništva. Stradanje stanovnika sela Kometnik predstavlja jedan od prvih masovnih zločina ustaša nad cjelokupnim stanovništvom nekog seoskog naselja u Slavoniji.
Vlasti NDH postigle su tim pokoljem upravo suprotan efekt od željenog. Iako 1941. i početkom 1942. nije bilo mnogo onih koji su pristajali na aktivan otpor, osećajući sve više egzistencijalnu ugroženost, veliki broj Srba iz potpapučkih sela priključio se partizanskim jedinicama.
Pravoslavno stanovništvo iz Voćina i okolnih mjesta prekrštavano je u rimokatoličku veru 14. marta 1942.
Nakon ofanzive „Braun“, nazvane po nemačkom generalu Jozefu Brauneru, komandantu 187. rezervne divizije, koja je imala za cilj uništenje partizanskih snaga sjeverno od Save, Voćin je krajem marta iste godine ponovo bio u rukama ustaša. Tamo se nalazila jedna bojna Gorske divizije „Ante Pavelić“, sa oko 650 dobro naoružanih i utvrđenih ustaša na tvrđavi i u samom mjestu, koja je u želji da Voćin čvrsto odbrani, pred svim vatrenim položajima postavila minska polja, te bodljikavu žicu. Treći napad na Voćin partizani su izvršili 8. 5. 1943, četvrti put 24. 4. 1944. i peti put 18. 4. 1945. godine, kada je i konačno oslobođen.
Prema objavljenom poimeničnom popisu, u logorima Jasenovac i Stara Gradiška, u periodu 1941-1945, stradalo je 25 ljudi iz Voćina, 64 iz Huma, 35 iz Hum Varoši, 44 iz Kuzme, 49 iz Lisičina, 13 iz Gornjih Kusonja, 84 iz Popovca.
Za vrijeme rata u Hrvatskoj 1991-1995, Voćin je najpre bio pod srpskim snagama. Tokom vojnoredarstvene operacije čišćenja šireg područja Papučkog dijela zapadne Slavonije od srpskih snaga, na području Voćina je počinjen jedan od najvećih ratnih zločina nad hrvatskim stanovništvom, kada su srpske paravojne formacije „Beli orlovi“, prilikom povlačenja, u noći između 12. i 13. 12. 1991. ubile više od 40 civila hrvatske nacionalnosti iz Voćina, Kraskovića, Huma, Bokana, Miokovićeva.
Ulaskom HV-a na područje Voćina i okolice, zločini nad civilnim stanovništvom nisu prestali. U razdoblju od 15. 12. 1991. do kraja januara 1992, desila su se ubojstva i nestanci Srba koji su ostali u svojim domovima u Voćinu, Sekulincima, Gornjim Meljanima, Đuričićima, Bokanima, Hum Pustari, Macutama, nakon čega im se svaki trag izgubio, neki od njih se i dalje vode kao nestali.
U jesen 1991. su se srpske jedinice, a zajedno s njima i civili srpske nacionalnosti povukli. Jedan dio izbeglica iz Voćina i Grubišnog Polja (žene i djeca), njih oko 500, dobili su oktobra mjeseca 1991. kolektivni smještaj u turističkim objektima na Palama.
U njihove napuštene domove u Voćinu je vlada Franje Tuđmana dovela Janjevce s Kosova.
Početkom novembra 1992, nakon ratnih razaranja, u Voćinu su snimani pojedini dijelovi za prvi hrvatski ratni film „Vrijeme za ...“, koji je režirala Oja Kodar Palinkaš.
U periodu 1991-1995. ubijeno je 77 Srba iz Voćina.
Bowerston, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 398, što je 16 (-3,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Quarona, Asti
Quarona je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Voćin
Povijest
Nadležne institucije u RH su djelomično procesuirale zločine nad Hrvatima, kroz dva kaznena postupka, vođena pred županijskim sudovima u Bjelovaru i Virovitici. Za zločine nad Srbima u Voćinu, nakon ulaska postrojbi HV-a, do sada nitko nije odgovarao.
Obstruisanje komemoracije srpskim civilnim žrtvama i uništavanje srpske pravoslavne crkve u Voćinu, te ulivanje straha među lokalnim stanovništvom, ni danas ne predstavlaju rijetku pojavu, te se nastavlja nečinjenje nadležnih u vezi kažnjavanja ratnih zločinaca i identifikaciji posmrtnih ostataka Srba nestalih u razdoblju od 15. 12. 1991. do kraja januara 1992.
Quarona, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Voćin
Gospodarstvo
Voćin je nakon Kistanja najsiromašnija općina u Hrvatskoj. Prema podacima iz 2011. u općini je bilo 469 nezaposlenih.
Ljudi se bave poljodjelstvom (žitarice), stočarstvom (svinje, goveda, ovce), u ribnjacima površine 1 ha se gaje šaran, amur i dr, a bave se i drvnom industrijom.
Voćin je okružen šumama iz kojih se na dan se izvuče oko 20 kamiona drvne mase, od čega se u Voćinu prerade svega tri. Prije 1991. u drvnoj industriji je radilo oko 600 mještana u Voćinu.
U općini postoji 18 gospodarskih subjekata, od kojih su najpoznatiji Divas drvna industrija d.o.o. (u predstečajnom postupku), te Drvne konstrukcije d.o.o.
Industrijski kombinat, osnovanan 1972. je do 1991. imao 13 dioničkih društava, sa tvornicom namještaja, furnira, lameliranih nosača, peta i đonova, alata i drugo, u Slatini, Voćinu, Mikleušu, Daruvaru i Zemunu. Od ranijeg kombinata, nakon stečaja nastala je tvornica Drvene konstrukcije d.o.o. koja proizvodi lamelirane drvene konstrukcije, lučne ili ravne lamelirane grede, dužine do 45 m i visine do par metara. Tvornica trenutno ima oko 140 zaposlenih u dva pogona, a planira da zapošljava oko 250 radnika do kraja 2017.
Spomenici i znamenitosti
U Voćinu se nalaze: 200px|mini|right|Spomenik „U Marijinu naručju“ poginulima (1991), postavljen ispred katoličke crkve u Voćinu
Obrazovanje
U Voćinu se nalazi dječji vrtić „Jelenko“ i osmogodišnja Osnovna škola „Voćin“, koju je 2016. upisalo manje od 300 đaka. Osnovna škola ima sportsku dvoranu. Postoje i dve 2 područne osnovne škole u naseljima Ćeralije i Hum.
Kupidon i Psiha
thumb|300px|Slika Psiha i Amor, poznata i kao Psiha prima prvi Kupidonov poljubac (1798), [[Francois Gerard: simbolični leptir lebdi iznad Psihe u trenutku nevinosti pre seksualnog buđenja. ]]
Kupidon i Psiha, na srpskohrvatskom govornom području (gotovo bez izuzetka) poznata kao Amor i Psiha, priča je izvorno poreklom iz romana Preobraženja (Metamporphoses), poznatog i pod naslovom Zlatni magarac (Asinus aureus), koji je u 2. veku nove ere napisao Lucije Apulej Madauranin (ili Platonik). Priča govori o tome kako Psiha (Ψυχή, "Duša" ili "Dah života") i Kupidon (, "Žudnja") ili Amor ("Ljubav", grčki Eros) prevazilaze prepeke ka ljubavi i konačno se sjedinjuju u svetom braku. Iako jedini veći narativ iz antike potiče od Apuleja, koji je živeo u 2. veku nove ere, Eros i Psiha pojavljuju se u grčkoj umetnosti već u 4. veku pre nove ere. Neoplatoničarski elementi u priči i aluzije na misterijske religije daju prostora različitim tumačenjima, pa je priča analizirana kao alegorija, u svetlu narodne priče, bajke i mita.
Često predstavljena kao alegorija ljubavi koja pobeđuje smrt, priča je bila čest izvor slika na rimskim sarkofazima, kao i u drugim sačuvanim delima antičke umetnosti. Od ponovnog otkrića Apulejeva romana u renesansi, Kupidon i Psiha često su se prikazivali u klasičnoj tradiciji. Za priču o Kupidonu u i Psihi znao je Boccaccio oko 1370. godine, ali prvo štampano izdanje datira iz 1469. godine. Priča je prepričavana u poeziji, drami i operi, a široko je prikazivana i u slikarstvu, vajarstvu i drugim medijima, uključujući i zidne tapete. Iako se u rimskoj mitologiju Psiha uglavnom naziva svojim grčkim imenom, ono se na latinskom može izravno prevesti kao Anima.
Apulejeva priča
thumb|Ljudi ukazuju počast Psihi (1692–1702) iz serije od 12 scena, [[Luca Giordano.]] Priča o Kupidonu i Psihi (ili o "Erosu i Psihi") nalazi se u središnjem delu Apulejevog romana i zauzima oko petine ukupne dužine. Sam roman predstavlja pripovest koju u prvom licu priča glavni junak Lucije. Pretvoren u magarca magijom koja je pošla po zlu, Lucije doživljava razna iskušenja i avanture te naposletku vraća svoj ljudski oblik tako što pojede ruže posvećene boginji Izidi. Priča o Psihi ima neke sličnosti, uključujući temu opasne radoznalosti, kazne, iskušenja i iskupljenja zahvaljujući naklonosti božanstva.
Kao strukturno ogledalo glavne radnje romana, priča je primer umetničkog postupka poznatog kao mise en abyme, gde se u okviru jedne slike postavlja njena kopija. Priča o Kupidonu i Psihi događa se u složenom narativnom okviru, pri čemu Lucije prepričava priču onako kako je nju jedna starica ispričala Hariti, mladenki koju su na dan njenog venčanja kidnapovali pirati i potom je držali zarobljenu u pećini. Srećan kraj za Psihu trebalo bi da ublaži Haritin strah od silovanja, u jednom od nekoliko primera Apulejeve ironije.
Premda se priča ne može objasniti kao stroga alegorija nekog određenog platoničkog argumenta, Apulej se uglavnom oslanjao na slike poput mukotrpnog uspona krilate duše (Fedar, 248) i sjedinjenja sa božanskim koje je Duša postigla posredstvom demonske Ljubavi (Gozba, 212b).
Zaplet
Iako su se njene dve prelepe sestre udale, idolizirana Psiha još nije pronašla ljubav. Njen otac sumnja da su na sebe naneli gnev bogova i konsultuje Apolonovo proročište. Odgovor je uznemirujući: kralj ne treba očekivati da će imati ljudskog zeta, već neko stvorenje nalik zmaju koje uznemirava svet vatrom i gvožđem i koga se plaše čak i Jupiter i žitelji podzemnog sveta.
Psihu obuku u pogrebnu odeću, u povorci odvedu na vrh stenovitog krša i tamo izlože. Brak i smrt spojeni su u jedan obred prelaska, "prelazak u nepoznato". Zapadni vetar Zefir uznosi je kako bi upoznala svog sudbinskog partnera i odlaže je na divnu livadu (locus amoenus), gde Psiha odmah zaspi.
Devojka se probudi i nađe se na ivici obrađenog gaja (lucus). Istražujući, ona pronalazi divnu kuću sa zlatnim stubovima, izrezbarenim plafonom od drveta i slonovače, srebrnim zidovima s izgraviranim prikazima divljih i pripitomljenih životinja i s podovima od mozaika ispunjenih draguljima. Jedan bestelesni glas govori joj da se oseća udobno, a ona se zabavlja na gozbi koja služi sama sebe i pevanjem uz nevidljivu liru.
Premda oseća strah i nema odgovarajuće iskustvo, dozvoljava sebi da bude odvedena do spavaće sobe, gde u mraku vodi ljubav s nekim bićem koje ne može videti. Postepeno se sve više raduje njegovim posetama, mada on uvek odlazi pre izlaska sunca i zabranjuje joj da ga gleda. Ubrzo ostane trudna.
Izdaja poverenja
Psihina porodica čezne za nekim vestima o njoj i, nakon mnogo nagovaranja, Kupidon, još uvek nepoznat svojoj nevesti, dozvoljava Zefiru da dovede njene sestre u posetu. Kad ugledaju sjaj u kojem Psiha živi, postaju zavidne i podrivaju njenu sreću podstičući je da otkrije pravi identitet supruga, budući da je sigurno, kao što joj je proreklo proročanstvo, u pitanju neka podla krilata zmija, koja će prožderati i nju i njeno dete dete.
thumb|left|Psiha pokazuje sestrama svoje dragulje ([[eoklasicizam, 1815–1816), grizaj tapeta, Merry-Joseph Blondel]] Jedne noći, nakon što je Kupidon zaspao, Psiha izvršava plan koji su smislile njene sestre: iznosi bodež i lampu koju je sakrila u sobi, kako bi videla i ubila čudovište. Ali kada svetlost umesto toga otkrije najlepše stvorenje koje je ikad videla, toliko se zaprepasti da rani sebe jednom od strela u Kupidonovom tobolcu koji se nazio pored njega. Zahvaćena grozničavom strašću, ona slučajno prosipa vrelo ulje iz lampe i tako ga probudi. On pobegne i, premda ga ona pokušava slediti, on odleti i ostavi je na obali reke.
Tu je nađe bog divljnine Pan, koji na njoj prepozna znake strasti. Ona prepozna njegovu božansku prirodu (numen), a zatim krene u potragu za svojom izgubljenom ljubavlju.
thumb|Amor i Psiha (1707–1709), [[Giuseppe Crespi: Ponekad se smatra da je Psihina upotreba lampe kako bi videla boga u vezi s magičnom tehnikom lampadomantije kao oblika proricanja ili prizivanja duhova. ]]
Psiha posećuje prvo jednu sestru, a zatim drugu; obe ponovo obuzima zavist kada saznaju identitet tajnog Psihinog muža. Svaka sestra pokušava da se ponudi kao zamena za Psihu penjući se na stenoviti krš i bacajući se na Zefira da je uznese; umesto toga, obe padaju i gube život.
Lutanja i iskušenja
Tokom svojih lutanja, Psiha nailazi na Cererin hram, u kome pronalazi u neredu zavetne darove u obliku žita, venaca i poljoprivrednih alata. ZNajući da se ne sme zanemariti ispravno ukazivanje počasti božanstvima, Psiha sve dovodi u red, zbog čega doživljava teofaniju, tj. ukazuje joj se sama boginja Cerera. Iako je Psiha moli za pomoć i Cerera priznaje da je zaslužuje, boginji je zabranjeno da joj pomaže protiv druge boginje. Sličan incident se dešava u Junoninom. Psiha shvata da se mora podvrgnuti službi smoj boginji Veneri.
Venera se raduje što je devojka sad pod njenom moći i predaje Psihu svojim dvema sluškinjama, Brizi i Tuzi, da je bičuju i muče. Venera joj pokida odeću i udara je glavom u zemlju i ruga joj se što je začela dete u lažnom braku. Tada boginja baca pred sebe veliku masu pomešane pšenice, ječma, maka, leblebija, sočiva i pasulja, zahtevajući od Psihe da ih do zore sve razvrsta u zasebne gomile. Ali kada se Venera povuče da prisustvuje jednoj svadbenoj gozbi, ljubazni mrav se sažali nad Psihom i okupi četu insekata da izvrše taj zadatak. Venera je besna kad se vrati pijana sa gozbe i samo dobaci Psihi koru hleba. U ovom trenutku priče otkriva se da je i Kupidon u Venerinoj kući, gde je malaksao zbog povrede koju je pretrpeo.
thumb|left|Psihin drugi zadatak ([[manirizam, 1526–1528), Giulio Romano, Palazzo del Tè]]
U zoru, Venera daje Psihi drugi zadatak. Ona treba da pređe reku i uzme zlatnu vunu od nasilnih ovaca koje pasu na drugoj strani. Prema drugim izvorima, te su ovce pripadale bogu Heliju. Psihina jedina namera je da se utopi prilikom prelaska reke, ali umesto toga, ona je spasena uputstvima božanski nadahnute trske, vrste koja se koristi za izradu muzičkih instrumenata, te skuplja vunu koja se uhvatila na šikari.
Rancho Seco, Ensenada
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 485 m.
Kordun
Kordun je mikroregija u Središnjoj Hrvatskoj.
Kupidon i Psiha
Psiha u podzemnom svetu
Poslednji zadatak koji Venera zadaje Psihi jeste put u podzemni svet. Ona treba da uzme posudu (piksidu) i da njom zahvati dozu lepote Prozerpine, kraljice podzemlja. Venera tvrdi da je njena vlastita lepota izbledela od nege bolesnog sina i da joj je potreban ovaj lek kako bi mogla prisustvovati skupu bogova (theatrum deorum).
La Pera, Terrenate
La Pera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Terrenate.
Kordun
Ime
Naziv Kordun nastao je u razdoblju Vojne krajine i usko je povezan sa strateškim značenjem kraja. Dolazi od francuske riječi cordon militaire koja znači vojni pojas. U ovom slučaju to se odnosi na niz povezanih stražarnica i utvrda prema izbačenom turskom području zapadne Bosne.
La Pera, Terrenate
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2836 m.
Kupidon i Psiha
Psiha u podzemnom svetu
thumb|Psiha u podzemlju (1865), [[Eugène Ernest Hillemacher: Haron prevozi Pishu pored jednog mrtavaca u vodi i starih prelja na obali.]] Još jednom očajavajući zbog svog zadatka, Psiha se penje na toranj, nameravajući se s njega baciti. Međutim, toranj odjednom preogovori i savetuje joj da otputuje u Lakedemon u Grčkoj i da tamo potraži mesto zvano Tenar, gde će naći ulaz u podzemni svet. Toranj nudi uputstva za plovidbu podzemnim svetom: Tamo se nalazi Ditov ulaz i kroz široko otvorena vrata ukazaće ti se neprohodan put: čim pređeš prag, uputićeš se njim i stići pravo u Orkovu palatu. Ali kroz ovo mračno carstvo ne smeš proći praznih ruku, već moraš u obema rukama poneti valjuške načinjene od mekog ječmenog brašna i meda, a u ustima ponesi dva novčića.
Kordun
Granice
Pojednostavljeno, područje Korduna je određeno okolnim rijekama Koranom, Mrežnicom, Kupom i Glinom. Međutim, postoje razlike između reljefnih i etnografskih granica. Tako se prostor Lasinje na sjeveru češće smatra dijelom Pokuplja, a Topuskog na istoku dijelom Banovine. Granice Korduna su jednom povećane diplomatskim putem : 1791. godine Svištovskim mirom je iz sastava Osmanlijskog carstva izdvojena pogranična zona oko Cetingrada i Drežnik Grada ( tzv. "suha međa"), koja se od tada smatra dijelom Korduna.
Mossautal
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Odenvald Mosautal se nalazi u saveznoj državi Hesen u okrugu Odenvald. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 327 metara. Površina opštine iznosi 48,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.546 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 52 stanovnika/km².
VMRO-DPMNE
Unutrašnja makedonska revolucionarna organizacija - Partija za makedonsko nacionalno jedinstvo (makedonski Внатрешно Македонска Револуционерна Организација - Демократска Партија за Македонско Национално Единство, VMRO-DPMNE)je desno orijentirana politička stranka u Makedoniji koja se opisuje kao demokršćanska te zalaže za ulazak Makedonije u EU i NATO.
Kordun
Uprava
Danas se u okviru Korduna nalazi jedan grad (Slunj) i 5 općina (Cetingrad, Gvozd, Krnjak, Rakovica i Vojnić). Ponekad se u sastav Korduna uvrštavaju i općine Lasinja, Topusko i područje Skakavca. Sve općine, osim Gvozda i Topuskog koji su u Sisačko-moslavačkoj županiji, pripadaju Karlovačkoj županiji.
Stanovništvo
По националној структури ријеч је о изразито мјешовитом подручју (око 52 % Хрвата, око 40 % Срба те око 6 % Бошњака). И овдје се, као и у Лици, могу издвојити двије зоне: у јужном дијелу (Цетинград, Раковица и Слуњ) већинско становништво су Хрвати, а у сјеверном дијелу (Вргинмост (сада Гвозд), Крњак и Војнић) Срби.
Povijest
U srednjem vijeku područje današnjeg Korduna imalo je veliku stratešku važnost kao prijelazni prostor između primorskog i panonskog dijela Hrvatske. Upravo tu, na planini Gvozd (današnja Petrova gora) pokušao je 1097. godine Petar Svačić bezuspješno zaustaviti prodor Mađara prema moru. Kasnije u okviru Ugarsko-hrvatske države ovo područje je podijeljeno između srednjovjekovnih županija Drežnika, Gore i Gorice. Kao feudalni gospodari nametnuli su se knezovi Nelipići, nakon njih Babonići, da bi u 14. stoljeću većina Korduna prešla pod vlast knezova Frankopana. To je razdoblje guste naseljenosti ovog kraja, kada se razvija čitav niz utvrda, naselja i samostana. Najznačajniji frankapanski centri su bili Drežnik i Slunj. U sjevernom dijelu Korduna nalazila se Perna (današnje selo kod Topuskog) koja je već 1225. dobila gradska prava, zatim samostan Zlat (današnje selo Slavsko Polje) i cistercitska opatija Topusko. O važnosti ovog prostora u predturskom razdolju svjedoči i to da se 1527. godine, nakon Mohačke bitke, u Cetinu kod Slunja sastao hrvatski sabor i izabrao Ferdinanda Habsburga za hrvatskog kralja. Međutim, turska osvajanja su ubrzo zahvatila i ovo područje. Nakon pada tvrđave Drežnik 1578. godine, Kordun postaje ničija zemlja između Habsburškog i Turskog carstva, izložena stalnim pustošenjima. Iako Turci nisu uspjeli zauzeti Slunj, a 1579. je osnovana i nova tvrđava Karlovac, nezaštićeno stanovništvo okolnih naselja se gotovo u potpunosti iseljava. Kordun je tada posve opustio, a do novog naseljavanja će doći tek u 18. stoljeću nakon protjerivanja Turaka.
VMRO-DPMNE
VMRO je na početku stekao reputaciju stranke koja okuplja radikalne makedonske nacionaliste, ali je usprkos osvajanja relativno velikog broja glasova ostala van vlasti, jer su prvih godina makedonske nezavisnosti većinu u Sobranju držale lijevo orijentirane makedonske stranke uz pomoć zastupnika albanske manjine.
Kordun
Povijest
Po oslobađanju od Turaka, ovo područje, kao ni susjedna Lika i Banovina, nije vraćeno pod vlast hrvatskog bana, već je ušlo u sastav Vojne krajine. Tada se vrši i organizirana kolonizacija stanovništva, pri čemu na područje oko Slunja dolaze uglavnom Hrvati, a oko Petrove gore Srbi. Njihova primarna uloga bila je vojna zaštita novog sustava pograničnih utvrda prema Turskom carstvu. Za razliku od srednjeg vijeka, kad je ovaj prostor bio podijeljen između više županija, sada se zbog strateškog položaja i mentaliteta novih stanovnika-graničara izdvaja kao posebna pokrajina. Iz tog razdoblja potječe i današnji naziv Kordun (od riječi cordon).
VMRO-DPMNE
Godine 1995. je stranka odlučila promijeniti svoju platformu od radikalno nacionalističke prema umjereno desnoj, odnosno demokršćanskoj. Godine 1998. je nakon izbora uspjela doći na vlast, a godine 1999. je njen kandidat Boris Trajkovski izabran za predsjednika Republike Makedonije uz pomoć glasova albanske manjine.
2002. je poražena na izborima, te je vlast ponovno preuzela ljevica, ali je godine 2006. osvojila najveći broj mjesta u Sobranju. VMRO je danas vladajuća stranka u Makedoniji.
Kupidon i Psiha
Psiha u podzemnom svetu
Toranj je upozorava da ništa ne govori dok prolazi pored nekoliko zloslutnih figura: šepavoog čoveka koji vodi mazgu natovarenu motkama, mrtvaca koji pliva u reci koja svet živih odvaja od sveta mrtvih i starih prelja. Oni će, upozorava toranj, pokušati da je skrenu s puta moleći za pomoć: ona ih mora ignorisati. Kolači su poslastice koje treba da ometu Kerbera, troglavog Orkovog, a dva novčića su za vozara Harona, jedan za put u podzemni svet i drugi za povratak u svet živih.
Sve se odvija po planu, a Prozerpina odobrava Psihinu skromnu molbu. Međutim, čim se vrati na svetlo dana, Psihu obuzima smela radoznalost i ne može odoli ti a da ne otvori posudu, u nadi da će poboljšati svoju lepotu. Unutra ne nalazi ništa osim "paklenog i stigijskog sna", koji je baca u duboku i nepomičnu nesvest.
thumb|left|[[Cupid and Psyche (van Dyck)|Kupidon i Psiha (1639–1640), Anthony van Dyck: Kupidon pronalazi usnulu Psihu.]]
Ponovno sjedinjenje
U međuvremenu, Kupidonova rana je zarasla u ožiljak i on je pobegao iz kuće svoje majke izletevši kroz prozor. Kada pronađe Psihu, skida san s njenog lica i vraća ga u posudu, a zatim je bocka strelom koja ne nanosi štetu. Podiže je u vazduh i vodi je da preda posudu Veneri.
Zatim svoj slučaj iznosi Zevsu, koji daje saglasnost u zamenu za buduću Kupidonovu pomoć kad god mu se dopadne neka devojka. Zevs poziva Hermesa da sazove skup bogova u dvorani na nebu, gde daje javno dao odobrenje, upozorava Veneru da se povuče i daje Psihi ambroziju, piće besmrtnosti, kako bi se par mogao ujediniti u brak dvoje jednakih partnera. Njihov savez će, kaže, otkupiti Kupidona od njegove povesti izazivanja preljuba i gnusnih veza. Zevsova reč je ovekovečena svadbenom gozbom.
Svojim srećnim brakom i rešenjem sukoba, priča se završava u maniru klasične komedije ili grčkih romana poput Dafnisa i Hloje. Dete rođeno iz ovog braka nazvano je Voluptas (grčki Hedona, ‘Ηδονή), "Naslada".
Svadba Kupidona i Psihe
thumb|upright=1.8|Svadbena gozba Kupidona i Psihe (1517), [[Rafael i njegova radionica, Loggia di Psiche, Villa Farnesina.]] Skup bogova bio je popularna tema i za vizuelnu i za scensku umetnost, a svadbena gozba Kupidona i Psihe bio je posebno zahvalna tema. Uz venčanje Peleja i Tetide, ovo je najčešća postavka za temu "gozbe bogova" u umetnosti. Apulej opisuje scenu u terminima svečane rimske večere (cena). Kupidon, sada suprug, leži na počasnom mestu "gornjem" kauču ili trikliniju) i grli Psihu koja je u njegovom krilu. Zevs i Hera se nalaze u sličnom položaju, a svi ostali bogovi su poređani po redu. Peharnik Jupitera (što je Zevsovo rimsko ime) servira mu nektar, "vino bogova"; Apulej naziva peharnika samo kao ille rusticus puer, "ono seljače", a ne kao Ganimeda. Liber, rimski bog vina, služi vino ostalim učesnicima skupa. Vulkan, bog vatre, priprema hranu; Hore ("Godišnja doba" ili "Sati") sve ukrašavaju ili doslovno "čine ljubičastim" ružama i drugim cvećem; Gracije prskaju prostor mirisom balzama, a muze ga ispunjavaju melodičnim pevanjem. Apolon peva na svojoj liri, a Venera preuzima glavnu ulogu u plesu na venčanju, sa muzama kao njenim horom, satirom koji duva u aulos (tibia na latinskom) i mladim Panom koji se izražava kroz frulu (fistula).
Vjenčanje predstavlja pesnički zaključak kako narativne strukture, tako i ljubavne priče: misteriozno pružana zadovoljstva koja je Psiha uživala u Kupidonovom domu na početku svoje odiseje, kada je stupila lažni brak kome su prethodili pogrebni obredi, ponovo se odigravaju u sali bogova sledeći tačan ritualni postupak za pravi brak. Raspoređivanje bogova po njihovom pravilnom redu (in ordinem) rimskog bi čitaoca podsetilo na religijsku ceremoniju lektisternija, javne gozbe priređivane za glavna božanstva u obliku kipova raspoređenih na raskošnim kaučima, kao da su prisutna i učestvuju u obroku.
thumb|left|Brak Kupidona i Psihe (oko 1773), [[Wedgwood, temeljeno na slici sa dragulja iz 1. veka, koja je verovatno prikazivala obred inicijacije u misterije, (Brooklyn Museum).]] Svadbena gozba bila je omiljena tema renesansne umetnosti. Već 1497. godine Giovanni Sabadino degli Arienti stavio je gozbu na središnje mesto svog sada izgubljenog ciklusa o Kupidonu i Psihi u vili Belriguardo blizu Ferare. U vili Farnesini u Rimu, gozba je jedna od dve glavne scene za Loggia di Psiche (oko 1518) Rafaela i njegove radionice, kao i za Stanza di Psiche (1545–1546) Perina del Vage u Anđeoskoj tvrđavi. Hendrick Goltzius predstavio je ovu temu severnoevropskoj publici svojom "ogromnom" gravurom nazvanom Venčanje Kupida i Psihe (1587, 43 x 85,4 cm), koja je uticala na to kako su drugi severni umetnici prikazivali opštu temu skupštine bogova. Sama gravura bila je, pak, temeljena na crtežu istog naslova Bartolomeja Sprangera iz 1585. godine, koji se smatra "klasičnim mestom (locus classicus) holandskog manirizma" i o kome je pisao Karel Van Mander zbog njegove primerne kompozicije koja se sastoji od brojnih figura.
Alegorijska tumačenja
thumb|upright|Psiha u Kupidonovom gaju, ilustracija u izdanju Preobraženja iz 1345. godine, [[Biblioteca Apostolica Vaticana ]] Priča o Kupidonu i Psihi često je bila alegorijski tumačena. U kasnoj antici, Marcijan Kapela (5. vek) objašnjava priču kao alegoriju o padu ljudske duše. Za Apuleja je besmrtnost dodeljena duši Psihe kao nagrada za posvećenost seksualnoj ljubavi. U Marcijanovoj verziji, seksualna ljubav uvlači Psihu u materijalni svet koji je podložan smrti: "Kupidon uzima Psihu iz Vrline i okiva je adamantinskim lancima".
Priča se tako mogla prilagoditi hrišćanskom ili mističnom kontekstu. U gnostičkom tekstu O poreklu sveta, prva ruža stvorena je od krvi Psihe kada je izgubila nevinost od Kupidona. Za hrišćanskog mitografa Fulgencija (5-6. vek), Psiha je bila slika Adama, vođena grešnom radoznalošću i žudnjom iz rajskog domena Ljubavi. Psiheine sestre su Meso i Slobodna volja, a njeni roditelji su Bog i Materija. [31] Za Boccaccia (14. vek), brak Kupidona i Psihe simbolizovao je sjedinjenje duše i Boga.
Iskušenje da se priča tumači kao religijska ili filozofska alegorija još uvek se može naći u modernoj nauci; nije li, najzad, sam Apulej bio ozbiljan platonski filozof? Sigurno Psiha već samim svojim imenom predstavlja težnje čovekove duše ka božanskoj ljubavi oličenoj u Kupidonu? Ali ovo tumačenje ne uzima u obzir karakterizaciju Kupidona kao lika koji uživa u raskidanju brakova (Zlatni magarac, IV, 30) i koji je i sam "zloglasan po preljubama" (VI, 23), izrazitu senzualnost njegovog sjedinjenja sa Psihom (V, 13), pomoć koju mu Jupiter daje pod uslovom da mu omogući osvojiti svaku devojku koju poželi (VI, 22), kao i ime dato kćerki Kupidona i Psihe - Voluptas ("Naslada").
Klasična tradicija
Apulejev roman bio je među drevnim tekstovima koji su bili prepisani sa svitka u kodeks, i to krajem 4. veka. Za ovaj roman znali su rimski pisci kao što su Avgustin iz Hipona, Makrobije, Sidonije Apolinar, Marcijan Kapela i Fulgencije, ali krajem 6. veka roman se više ne spominje i verovatno je preživeo kroz mračno doba srednjeg veka u jednom jedinom rukopisu. Preobraženja su ostala nepoznata u 13. veku, ali sredinom 14. veka primerci romana počeli su da kruže među ranim humanistima u Firenci. Boccacciov tekst i interpretacija Kupidona i Psihe u njegovom delu Genealogia deorum gentilium (napisanom 1370-ih i objavljenom 1472) predstavljali su glavni zamajac recepciji priče u italijanskoj renesansi i njenom širenju Evropom.
Jedna od najpopularnijih slika iz priče bila je Psihino otkriće nagog Kupidona koji spava i ta se slika prikazivala na keramici, vitražima i freskama. Slikare manirizma taj je prizor snažno privlačio. U Engleskoj je tema o Kupidonu i Psihi imala svoj "najsjajniji period" od 1566. do 1635. godine, počevši od prvog prevoda priče na engleski koji je sačionio William Adlington. Ciklus fresaka za Hill Hall u Eseksu indirektno je modelovan prema ciklusu u vili Farnesina oko 1570. godine, a maskarada Ljubavnica Ljubavi (Love's Mistress) Thomasa Heywooda dramatizovala je priču u čast venčanja engleskog kralja Charlesa I i Henrijete Marije, koja je kasnije svoj salon dala ukrasiti ciklusom o Kupidonu i Psihi koji se sastojao od 22 slike Jacoba Jordaensa. Ciklus je divinizaciju Psihe prikazivao na središnjem delu plafona i bio je sredstvo za iskazivanje neoplatonizma, koji je kraljica donela sa sobom iz Francuske. Kupidon i Psiha, koje je Orazio Gentileschi sačinio za kraljevski par, pokazuju potpuno obučenu Psihu, čiji je najjači interes psihološki, dok je Kupidon uglavnom nag.
thumb|[[Orazio Gentileschi pokazao je erotsku ranjivost muške figire u svojoj kompoziciji Kupidon i Psiha (1628–1630).]] Do još jednog vrhunca interesovanja za Kupidona i Psihu došlo je u Parizu krajem 18. i početkom 19. veka, što se ogledalo u delima za operu i balet, u salonskoj umetnosti, luksuznim izdanjima knjiga, unutrašnjoj dekoraciji poput satova i zidnih panela, pa čak i frizura. Nakon francuske revolucije, taj je mit postao sredstvo za preoblikovanje sopstva (jastva). U engleskim intelektualnim i umetničkim krugovima na prelazu iz 18. u 19. vek, privlačnost Kupidona i Psihe bla je praćena velikim zanimanjem za drevne misterijske religije. Pišući o portlandskoj vazi, koju je Britanski muzej dobio oko 1810. godine, Erasmus Darwin je pretpostavio da je mit o Kupidonu i Psihi deo eleusinskog ciklusa. Sa svojim interesovanjem za filozofiju prirode, Darwin je leptira doživljavao kao prikladan amblem duše, jer je počeo kao gusenica koja je vezana za zemlju, zatim je "umro" je u stadij kukuljice i naposletku uskrsnuo kao lepo krilato stvorenje.
Književnost
Godine 1491. pesnik Niccolò da Correggio prepričao je ovu priču sa Kupidonom kao pripovedačem. John Milton aludira na priču na kraju maskarade Comus (1634), pripisujući paru ne jedno već dvoje dece: Mladost i Radost. Shackerley Marmion napisao je stihovanu verziju pod nazivom Kupidon i Psiha (1637), a La Fontaine sastavio je jednu romansu u mešavini proze i stiha (1699).
Mitologija Williama Blakea oslanja se na elemente priče, posebno u likovima Luve i Vale. Luvah preuzima razne vidove Apulejevog Kupidona: lepa i krilata; bestelesni glas; i zmija. Blake, koji u svojim beleškama spominje svoje divljenje Apuleju, kombinuje mit sa duhovnom potragom izraženom kroz erotičnost Pesme Solomonove, sa Solomonom i Šulamitom kao paralelnim parom.
thumb|left|280px|[[Ljubav i Psiha (David)|Lubav i Psiha (1817), Jacques-Louis David: izbor narativnog trenutka - oslobođeni adolescent Kupidon izlazi Psihin krevet sa "zloćudnom radošću" na licu —bio je novitet u ovoj često prikazivanoj tematici. ]] Mary Tighe objavila je svoju pesmu Psiha 1805. Priči je dodala neke detalje, poput postavljanja dva izvora u Venerinom vrtu, jednog sa slatkom vodom, a drugog s gorkom. Kada seKupidon povinuje majčinoj zapovesti, donese usnuloj Psihi nešto vode sa oba izvora, ali stavlja samo gorku vodu na Psihine usne. Tigheina Venera traži samo jedan zadatak od Psihe, da joj donese zabranjenu vodu, ali izvršavajući ovaj zadatak, Psiha zaluta u zemlju koja se graniči sa zemljom Spenserove Vilinske kraljice, a Psihi pomažu tajanstveni visoki vitez i njegov štitonoš Constance, te koja mora pobeći iz raznih zamki koje su joj postavili Taština, Laskavost, Častoljublje, Lakovernost, Izazov (koja živi u "gotičkom zamku"), Nestalnost i Ljubomora. Pojavljuje se i Spenserova Zver (Blatant Beast). Tigheino delo uticalo je na englesku liriku na tu temu, uključujući pesmu pod naslovom Leptiru (To a Butterfly) Williama Wordswortha i pesmu Oda Psihi (Ode to Psyche) (1820) Johna Keatsa. Pesma Kupidon i Psiha Letitije Elizabete Landon (1826) ilustruje gravuru slike W. E. Westa.
William Morris prepričao je priču o Kupidonu i Psihi u stihovima u Zemaljskom raju (1868–1870), a jedno poglavlje Marija Epikurejca Waltera Patera predstavljalo je prozni prevod priče (1885). Otprilike u isto vreme Robert Bridges napisao je Erosa i Psihu: narativnu pesmu u dvanaest mera (1885; 1894).