cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maione, Cosenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 329 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 462 m.
Duane Hudson
Sa četnicima u Jugoslaviji
Hadson je već početkom maja 1942. otvoreno govorio da četnici sarađuju sa okupatorima:
Istom prilikom, Hadson je četnicima uporno objašnjavao da partizani nisu neprijatelji:
mini|Hadson (levo) i Draža (desno) u Crnoj Gori 1942/43.
Zbog stava da partizani nisu neprijatelji, general Mihailović je Hadsona oterao od radio stanice, uskratio mu svaku vezu sa njegovom komandom i prelazi iz ruke u ruku pojedinih četničkih odreda koji ga "smatraju ga kao zarobljenika". Istovremeno, predsednik jugoslovenske vlade Slobodan Jovanović je iz Londona 4. juna 1942. je javio generalu Mihailoviću da je Hudson unapređen u čin majora, da je dobio odlikovanje, da ga treba smatrati kao zvaničnog britanskog oficira za vezu, i da sluša njegove savete.
Hudson je polovinom 1942. godine ponovo uspostavio vezu i putem radio-poruka obaveštavao London o situaciji u Jugoslaviji. Kapetan Hadson je u drugoj polovini 1942. javio da "Mihailović još sarađuje s Osovinom u Crnoj Gori i Sandžaku i miruje u Srbiji", da su "u Dalmaciji Trifunovićevi četnici legalizovani" te, podsticani od Italijana, sanjaju o nekoj "Srbo-Sloveniji i Dalmaciji". Na osnovu stanja na terenu on izvlači zaključak:
Hadson je juna 1942. pisao Mihailoviću da je prošlo vreme za „primitivno dramatiziranje" sopstvene uloge, te gledanja četnika na njega kao da je "pukovnik Laurens", što mu je jako smetalo u radu, pogotovu četničke priče da je „baksuz za srpsko naoružanje". S druge strane, Mihailović se jula 1942. žalio Vladi i optuživao kapetana Hadsona da je prošle jeseni ometao dolazak savezničke pomoći i izazvao krizu. On je strepeo da Hadson to ne učini i sada, "kada je najpotrebnije" i kada se navodno bliži slom Nemaca. Četnici su smatrali da je oskudica aviona za transport pomoći namerno „lansirana" od Britanaca.
Hadson je ostao kod Mihailovića, u zategnutim odnosima, do dolaska pukovnika Bila Bejlija, decembra 1942. godine.
Rancho la Venta, Huichapan
Rancho la Venta je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Huichapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2137 m.
Guadalupe Mano de León, Tlacoachistlahuaca
Guadalupe Mano de León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlacoachistlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 625 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 972 m.
Flaxville, Montana
Flaksvil je grad u američkoj saveznoj državi Montana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 71, što je 16 (-18,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Vladimir Samardžić (razvrstavanje)
Vladimir Samardžić može označavati:
Milorad Ekmečić
Milorad Ekmečić (Prebilovci, Kraljevina SHS, 4. oktobar 1928 — Beograd, Srbija, 29. avgust 2015) je bio srpski istoričar, akademik i član Senata Republike Srpske.
Biografija
Rođen je u Prebilovcima, opština Čapljina, 4. oktobra 1928. godine, od oca Ilije i majke Kristine. Osnovnu školu (četiri razreda) završio je u Čapljini, a gimnaziju u Mostaru 1947, uz oslobađanje od mature. Rat je proveo do 1943. u Čapljini, a nakon gubitka i drugog roditelja — u Prebilovcima na slobodnoj teritoriji. Od oktobra 1944. do jula 1945. bio je u NOV. Upisao opštu istoriju na Sveučilištu u Zagrebu, gde diplomira 1952. godine. Iste je godine izabran za asistenta na novootvorenom Filozofskom fakultetu u Sarajevu, ali je zbog bolesti na dužnost stupio nekoliko meseci kasnije. Proveo godinu dana na istraživačkom radu u arhivima u Zagrebu, Beogradu, Zadru, kao i nekoliko meseci u Beču.
Doktorsku disertaciju „Ustanak u Bosni 1875—1878.“ odbranio je na Sveučilištu u Zagrebu 1958. i ona je do sada doživela tri izdanja i nepotpun prevod na nemački jezik (u izdanju Instituta za istoriju jugoistočne Evrope u Gracu).
Daniel Bernoulli
Daniel Bernoulli (Groningen, 8. veljače 1700. – Basel, 17. ožujka 1782.), švicarski matematičar, fizičar, botaničar, oceanograf i anatom. Sin Johanna Bernoullija. Izveo osnovnu jednadžbu za gibanje fluida (Bernoullijeva jednadžba). Uveo kinetički model plinova, u kojem se točkaste čestice plina elastično sudaraju međusobno i sa stijenkama. Pokazao je da udarci molekula na površinu mogu objasniti pojavu tlaka te izveo Boyle-Mariotteov zakon (plinski zakoni). Godine 1738. objavio knjigu Hydrodynamica s primjenom zakona Newtonove mehanike (Newtonovi zakoni) na gibanje fluida pa se smatra osnivačem hidrodinamike. Bavio se i matematikom, medicinom i oceanografskim istraživanjima, proračunavao je rad srca, oceanske struje, ponašanje broda na valovima, plimu i oseku, gibanja titrajućih i rotirajućih tijela, a bavio se i matematičkom teorijom vjerojatnosti.
Milorad Ekmečić
Biografija
Nakon specijalizacije u Prinstonu (SAD) od godinu dana, nastavio sa radom na Filozofskom fakultetu u Sarajevu sve do izbijanja rata. Krajem 1980-ih je postao jedan od najistaknutijih predstavnika srpskih nacionalista i pobornika politike Slobodana Miloševića. Godine 1990. je bio među glavnim pristašama novoosnovane Srpske demokratske stranke.
Daniel Bernoulli
Bernoullijeva jednadžba
mini|lijevo|250px|[[Kondenzacija vidljiva na gornjoj površini krila zrakoplova Airbus A340 uzrokovana padom temperature koja nastaje zbog pada tlaka.]] Bernoullijeva jednadžba je osnovni zakon gibanja fluida. Proizlazi iz primjene zakona o očuvanju energije na strujanje fluida. Odatle se dobije da zbroj:
Milorad Ekmečić
Biografija
Rat u BiH ga je zatekao u Sarajevu, gde je boravio na početku opsade U maju 1992. uhapšen je od strane muslimanskih „Zelenih beretki“ zajedno sa porodicom, pri čemu je navodni motiv otmičara bila razmena, odnosno nastojanje da Srbi iz Ilidže u zamenu za njegovo puštanje propuste konvoj sa muslimanskom decom kroz njihove teritorije. Ekmečić je uspeo da pobegne i zarobljeništva u sarajevskoj Osnovnoj školi Vratnik, odnosno pređe na tetitoriju Republike Srpske. Nakon toga je od septembra 1992. do penzionisanja 1. oktobra 1994. bio redovni profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu.
Daniel Bernoulli
Bernoullijeva jednadžba
ima istu vrijednost posvuda u fluidu koji struji vodoravno, gdje je p tlak, ρ gustoća i v brzina fluida u nekoj točki, a h visina visina težišta poprečnog presjeka fluida u odnosu na neku vodoravnu ravninu. Prema tome, ondje gdje je brzina tekućine veća, tlak je manji, ondje gdje je brzina tekućine manja, tlak je veći. Na Bernoullijevoj jednadžbi osnivaju se mnoge inženjerske primjene, kao na primjer let zrakoplova: zrak struji uz gornju zakrivljenu plohu krila brže nego ispod krila, pa je tlak na donju plohu krila veći nego na gornju, što ima za posljedicu da na krila djeluje ukupna sila prema gore koja diže zrakoplov.
Milorad Ekmečić
Biografija
Za dopisnog člana Akademije nauka i umjetnosti BiH izabran 1973, a za redovnog 1981. godine. Član Srpske akademije nauka i umetnosti van radog sastava postao 16. novembra 1978; u radni sastav preveden 1. jula 1992. godine. Dopisni član je i Crnogorske akademije nauka i umjetnosti od 1993, kao i član van radnog sastava Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske od 1996. godine. Milorad Ekmečić je član Senata Republike Srpske u drugom sazivu od 2009. godine.
Bibliografija
Zbirke studija:
Ladoga, Indiana
Ladoga je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 985, što je 62 (-5,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Padova (provincija)
Provincija Padova (talijanski: Provincia di Padova) je jedna od 110 talijanskih provincija u okviru regije Veneto u Sjevernoj Italiji. Glavni grad provincije i najveće gradsko naselje je istoimeni grad Padova od 206 192 stanovnika.
Geografske karakteristike
Južni dio Provincije Padova prostire se po Dolini Poa, jedini viši dio provincije su vulkanska brda Colli Euganei kaja leže na jugozapadu provincije. U kotlini rijeke Brenta leži i glavni grad Padova, udaljena oko 40 km zapadno od Venecije. Provincija Padova ima površinu od 2 142 km², u kojoj živi 921 361 stanovnika (2011. godine).
Univerzitet u Birminghamu
Univerzitet u Birminghamu (University of Birmingham; Universitas Birminghamiensis) je javni istraživački univerzitet u Birminghamu u Ujedinjenom Kraljevstvu. Institucija je 1900. postala univerzitet čime je naslijedila Kraljevski koledž (Queen's College), medicinsku školu osnovanu 1828. godine i Graditeljsku visoku školu (Mason Science College) osnovanu 1875. godine. Univerzitet u Birminghamu postao je prvi među takozvanim univerzitetima crvene cigle u Engleskoj koji je dobio kraljevsku povelju. Jedna je od institucija osnivačica Russellove grupe, grupe javnih britanskih istraživačkih univerziteta sa sjedištem u Londonu.
Reference
52.45056°N, -1.93056°W
San Quirico, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 199 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 540 m.
Tres M, Tijuana
Tres M je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 917 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Ključ (grad)
Ključ je grad i opština u Bosni i Hercegovini. Ključ je mali, živopisni grad u sjeverozapadnom dijelu BiH, u Bosanskoj krajini, točnije u najjužnijem dijelu Unsko-sanske županije. Grad Ključ je i sjedište istoimene općine. Ime je dobio zahvaljujući svom geostrateškom i dominirajućem položaju nad svojom okolinom.
Geografija
Grad leži na suvremenoj magistrali puta M-5, koji grad povezuje sa susjednim opštinama: Bosanskim Petrovcem i Mrkonjić Gradom, zapadnom i istočnom Evropom, Jadranskom obalom i preko Sarajeva sa Turskom i Bliskim Istokom. Nezagađena vazdušna masa iznad općine omogućava direktnu vezu sa planetama sunčevog sustava i centrom galaksije te ostalim, daljim galaksijama izvan sunčevog sustava. Sa sjeverne strane naslanja se na opštinu Sanski Most. Sve u svemu Ključ je od iskona bio centar znanog i neznanog svijeta.
Površina opštine Ključ iznosi 358 km2. dok predratna opština Ključ zauzimala je površinu od 844 km2. Drugi dio teritorije je sada opština Ribnik u Republici Srpskoj. Naselje Ključ je smješteno u kotlini na nadmorskoj visini 255 m na mjestu gdje rijeka Sana skreće prema sjeveru.
Reljef je veoma raznolik i sastoji se iz niza brda i brežuljaka, planinskih padina, koje se blago spuštaju i čine velike kotline koje su ispresijecane riječnim tokovima Sane, Sanice i drugih manjih rječica. Veće planine u okruženju su Grmeč i Šiša sa južne strane.
Na osnovu popisa iz 1991. godine brojala je 37.391 stanovnika. Danas na području općine Ključ živi oko 18.180 stanovnika u 4960 domaćinstava, što predstavlja oko 48% od predratnog broja stanovnika.
Najveći vodeni tok na području opštine Ključ je rijeka Sana. Kroz područje cijelim tokom od 12 km. protiče Sanica. Te su rijeke i pored opće zagađenosti okoline u današnjim vremenima uspjele ostati nezagađene i predstavljaju veliki potencijal za ribolov.
Stanovništvo
Po posljednjem službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, općina Ključ imala je 37.233 stanovnika, raspoređenih u 61 naselju.
Naseljena mjesta su: Balijevići, Bare, Bašići, Bešići, Biljani Donji, Biljani Gornji, Botonjići, Budelj Gornji, Busije, Crkveno, Crnolići, Crljeni, Čađavica, Čarkići, Donja Previja, Donja Slatina, Donje Ratkovo, Donje Sokolovo, Donji Ramići, Donji Ribnik, Donji Vojići, Donji Vrbljani, Dragoraj, Dubočani, Đuzići, Fazlići, Gornja Previja, Gornja Slatina, Gornje Ratkovo, Gornje Sokolovo, Gornji Ramići, Gornji Ribnik, Gornji Vojići, Gornji Vrbljani, Gromilići, Hadžići, Han-Gromilići, Hasići, Hripavci, Hukanovići, Humići, Jarice, Kamen, Kamičak, Kazaferovići, Ključ, Kopjenica, Kordići, Korjenovo, Kozarci, Koženići, Krasulje, Lanište, Luke, Ljubine, Međeđe Brdo, Mijačica, Musići, Ninići, Peći, Pištanica, Plamenice, Ponjir, Prhovo, Prisjeka Donja, Prisjeka Gornja, Pudin Han, Ramići, Rastoka, Rudenice, Sanica, Sanica Donja, Sanica Gornja, Sejarići, Sitnica, Sokolovo, Sredice, Stražice, Šljivari, Točina, Todore, Treskavac, Velagići, Velečevo, Velijašnica, Velije, Vukovska Brda, Zableće, Zavolje i Zgon.
Uprava
Općina je organizirana u 10 mjesnih zajednica:
Historija
Srednjovjekovni grad Ključ nalazi se iznad lijeve obale Sane, iznad savremenoga naselja Ključ, na nadmorskoj visini od 521 m, na mjestu gdje Sana ulazi u klisuru. Pri arheološkim iskopavanjima i rekognosciranjima na Gradu na prostoru palače i na prostoru oko kule Ljubice ustanovljeni su antički nalazi (rimska utvrda).
U srednjeme vijeku formirana je jedinstvena teritorijalno-politička cjelina-župa Sanica, u kojoj je Ključ bio župski grad.
Ključ se pod svojim imenom prvi put spominje 1322. godine, u povelji bana Stjepana II Kotromanića koji daruje Vukosavu Hrvatiniću župe Banicu (Mrenska župa) i Vrbanju, i u njima gradove Ključ i Kotor. Bilo je to prvi put da su ova područja ušla u sastav bosanske države. Godine 1463. za vrijeme osmanskog pohoda na Bosnu, u grad se sklonio posljednji bosanski kralj Stjepan Tomašević. Njegova predaja i pogubljenje je označila propast srednjovjekovne bosanske države.
El Montecillo, Tetela del Volcán
El Montecillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Tetela del Volcán.
Ključ (grad)
Historija
Tokom Austro-Ugarske okupacije Bosne i Hercegovine 1878. kod Ključa je došlo do velikog sukoba između protivnika okupacije i austrijskih okupacionih trupa.
El Montecillo, Tetela del Volcán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2239 m.
Ključ (grad)
Historija
Na početku rata u BiH, područje Ključa su zauzele bosanskosrpske snage. U ljeto 1995. su Ključ zauzele snage vlade u Sarajevu, a nakon Dejtonskog mira je pripao Federaciji BiH. Procjenjuje se da danas oko 97 % današnjeg stanovništva Ključa čine Bošnjaci.
Hodočasnik
Hodočasnik je osoba koja ide na religijsko hodočašće. To je obično poseta mestu od nekog religijskog značaja. Na primer hrišćani i Jevreji posećuju Jerusalim, a muslimani Meku. Mesta na koja Budisti hodočaste su Kapilavastu i Gaja.
Poznati hodočasnici
thumb|upright|[[Papa Ivan Pavao II bio je poznat kao "papa hodočasnik" zbog svojih čestih putovanja.]] Mnoge nacionalne i međunarodne vođe su išle na hodočašća iz ličnih, verskih ili političkih razloga.
Kilómetro Noventa y Cuatro, Chihuahua
Kilómetro Noventa y Cuatro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Bukminsterfuleren
Bukminsterfuleren je organsko jedinjenje, koje sadrži 60 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 720,642 Da.
Coggiola, Biella
Coggiola je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1611 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 513 m.
Mesa de García, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Mesa de García je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2159 m.
Blello, Bergamo
Blello je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 841 m.
Koldenbüttel
Koldenbitel je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 935 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054070.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Koldenbitel se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2 metara. Površina opštine iznosi 25,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 935 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 36 stanovnika/km².
Testudo
250px|thumb|Moderna rekonstrukcija formacije kornjače.
Testudo (na latinskom: kornjača) je naziv za taktičku formaciju koju je koristila rimska vojska. Činili su je gusto zbijeni legionari koji su držali svoje štitove ispred, ali i iznad sebe na način da sebi i svojim drugovima daju maksimalnu zaštitu od neprijateljskih strijela i drugih projektila. Testudo je obično pružao zaštitu samo s prednje strane, ali su u nekim slučajevima legionari znali postavljati štitove na bokove i pozadinu tako da svojoj formaciji pruže potpunu zaštitu.
Mirovni ugovor
Mirovni ugovor ili mirovni sporazum je sporazum između dvije zaraćene strane, najčešće države ili vlade, kojim se formalno završava rat ili oružani sukob. Razlikuje se od primirja koje je sporazum o obustavljanju neprijateljstava, kao i od predaje kojom jedna od oružanih formacija pristaje položiti oružje.
Prvi primjer mirovnog sporazuma jest ugovor koga su 1258. pne. sklopili egipatski faraon Ramzes II i hetitski kralj Hattusili III, a kojim je okončan višedecenijski oružani sukob dviju tadašnjih supersila koji je bio kulminirao krvavom, ali neodlučnom bitkom kod Kadesha 1274. pne. koja je oslabila obje države. Ugovor je napravljen u dvije identične kopije - na egipatskim hijeroglifima i hetitskom klinopisu - te sadrži 18 članaka kojim se određuje prekid neprijateljstava, međusobna pomoć u slučaju napada treće strane i razmjena izbjeglica.
Osim samog završetka rata, mirovni ugovor u pravilu sadrži i dodatne odredbe kojima je svrha, posredno ili neposredno, spriječiti izbijanje novih sukoba. To se prvenstveno odnosi na ustanovljenje novih ili potvrdu prijeratnih granica, mehanizme za rješavanje budućih sporova, plaćanje ratne odštete, rješavanje statusa ratnih zarobljenika i izbjeglica, rješavanje međusobnih dugova i ustanovljavanje vlasništva, raspolaganje prirodnim resursima te ustanovljavanje ponašanja jedne ili obiju strana (ograničenje opsega i vrste oružanih snaga i sl.).
Sadržaj mirovnih ugovora najčešće ovisi o ishodu ratnog sukoba, ali i vanjskopolitičkim okolnostima i diplomatskoj vještini pregovarača.
Najpoznatiji mirovni ugovori u historiji su Westfalski mir koji je uveo načelu moderne nacionalne države i međunarodne diplomacije; Pariški mirovni sporazum iz 1815. godine kojim su potvrđene odluke Bečkog kongresa i Versajski mirovni ugovor kojim je uređena Evropa nakon prvog svjetskog rata.
U historiji bivše Jugoslavije su najvažniji mirovni ugovori Požarevački mir iz 1718. godine, Trianodnski mir i Neuillyski mir iz 1919. godine, Pariški mir iz 1947. godine te Daytonski mirovni ugovor iz 1995. godine.
Colonia Buena Vista, Santo Domingo Zanatepec
Colonia Buena Vista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Zanatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 98 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Opština Sinești, Iași
Sinești je opština u Rumuniji u okrugu Jaš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 127 m.
Veliki Obrež
Veliki Obrež je naselje u Općini Brežice u istočnoj Sloveniji. Veliki Obrež se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Veliki Obrež je imao 298 stanovnika.
Etnički sastav
1991. godina:
Agnez-lès-Duisans
Anje le Dizan je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Pa de Kale koja pripada prefekturi Aras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 650 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 89 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,3 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 70 metara (maksimalnoj 111 m, a minimalnoj 67 m).
Opština San Miguel Chicahua, Oaxaca
San Miguel Chicahua je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1981 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2331 m.
Pokretni zid
250px|thumb|Francuski mantelet iz 16. vijeka Pokretni zid (pluteus, mantelet, "plašt") je naziv za specifičan oblik poljske fortifikacije, odnosno svojevrsni veliki štit koji služi za zaštitu vojnika od strijela, metaka i drugih manjih projektila. Obično se izrađivao od drva te pružao zaštitu samo s jedne strane. Sastojao se od jednostavne drvene pregrade, na koju su, radu pokretanja ili fiksiranja bili povezani klinovi ili kotači. Uglavnom se koristio u opsadama. Posljednji put je primjenjivan u prvom svjetskom ratu od vojnika Antante koji su uz pomoć njega nastojali probiti prolaze kroz bodljikavu žicu.
Roždace
Roždace je naselje u Poljanici, grad Vranje u Pčinjskom okrugu u Srbiji. Pripada Mesnoj zajednici Vlase, a od ovog sela udaljeno je oko 2 km. Prema popisu iz 2002. bilo je 47 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 56 stanovnika).
Istorija i opis sela
Roždace je razmešteno u izvorišnom delu Roždačke reke, oko njene pritočice Mala reka i doline Račevac, na mestima zvanim Spanički kamen, Ravne bare, Balinovo kućište, Katerski rid i proteže se sve do Orlove čuke (1274 m) i Zdravčeg kamena. U selo se stiže iz Vlasa solidnim putem uz Roždačku reku. Iz drugih, okolnih, sela pristup je znatno teži zbog visova koji dominiraju okolinom sela.
Najpoznatiji izvori vode su Lepa voda, Zeleniče, Vrčva, Čorin kladanac, Lazarov kladanac, Pašinica i Blagune.
Na istoku je selo Stance, na severu Vlase i Dragobužde, na zapadu deo Trstene, visovi Crni kamen i Orlova čuka a na jugu deo Stanca i Dobrejanca.
Roždace spada u najnovija sela Poljanice. Prema zapisu R. T. Nikolića, zaselio ga je Gruja Duruk, koji se doselio iz Masurice. Bio je hajduk. Doselio se prvo u Gradnju, gde se i oženio. Roždace je onda imalo gospodara Turčina, od koga je Gruja Duruk kupio celo selo (zemlju) za 60 groša i tamo se preselio, negde oko 1780. godine. Od njega vode poreklo svi stanovnici sela Roždaca, po čemu je i dobilo ime (roždaci = rođaci). Samo je nekoliko njih privedeno, posinjeno i prizećeno. U početku su živeli u velikoj zadruzi koja je bila poznata u celoj Poljanici, a zvali su se Duruci. Od njih su nastale porodice Stošići, Cvetkovići, Ivanovići, Stamenkovići i Jovići. Privedeni su u selu: Jova Pavlović iz Golemog Sela, Dimitrije Mijajlović iz Vlasa, Dimitrije Spasić iz Kruševe Glave i Milan Avramović iz Streška.
Stanovništvo se je bavilo poljoprivredom, posebno stočarstvom i ratarstvom, u manjoj meri voćarstvom. U višim predelima sela ima dosta hrastove a naročito bukove šume, pa je seča, prerada i prodaja ogreva i drvene građe dobar izvor prihoda stanovništva. Roždačka planina (obronci Orlove čuke) poznata je širom Poljanice kao izvor kvalitetne bukove građe koja se odvozi u strugare okolnih gradova. Na visoravnima ove planine ima staništa divljih svinja i srna, što često privlači lovce iz Vranja i Poljanice.
Seoska slava (krste, litije) je u Belu nedelju ili Trojice.
Demografija
U naselju Roždace živi 41 punoletni stanovnik, a prosečna starost stanovništva iznosi 49,7 godina (46,2 kod muškaraca i 54,1 kod žena). U naselju ima 18 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,61.
Ovo naselje je u potpunosti naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Hattusili III
Hattusili III bio je kralj Hetitskog Carstva (Novo klraljevstvo) 1267. pne.–1237. pne.. Bio je četvrti i najmlađi sin Mursilija II. Mursili je Hattusilija imebnovao za svećenika Sausge od Samuhe, a Hattusili je ostao odan "Ištar od Samuhe" do svoje smrti.
Stariji brat Muwatalli II je prijestolnicu premjestio u Tarhuntassu a njega imenovao guvernerom Hattuse. Hattusili je bio zapovjednik hetitskih snaga koje su porazile egipatski pohod na Siriju u znamentinoj bitci kod Kadesha 1274. pne. Hattusili je kao guverner također ponovno osvojio Nerik i postao Visokim svećenikom njegovog boga oluja. Hattusili svog najstarijeg sina i prijestonasljednika "Nerikkailija" imenovao u počast ovog dostignuća.
Nećak Mursili III (ili Urhi-Teshub) je prijestolnicu vratio u Hattusu (KBo 21.15 i 11-12), i tako oduzeo Hattusilijev guvernerski položaj. Mursili ga je potom svrgnuo u Neriku, izazvaši građanski rat. Hattusili je u njemu porazio i prognao svog nećaka. Hattusili je Urhi-Teshupovog sestru Ulmi-Teshup preimenovao "Kurunta" (ili je udao za Kurunu), a Kuruntu imenovao guvernerom Tahuntasse. Nakon toga je Hattusili svog mlađeg sinaTudhaliyu IV imenovao prijestonasljednikom.
Hattusili i egipatski faraon Ramzes II su zapoečatili mirovni ugovor temeljen po hetitskom tekstom, koji je zahvaljujući monumentalnim egipatskim kopijama postao najstariji poznati mirovni ugovor u historiji i ustanovio dugogodišnji mir između dva suparnička carstva. Ramzes je oženio Hattusilijevu kći, poznatu po egipatskom imenu Maathorneferure. Nešto kasnije je oženio drugu hetitsku princezu.
Arhiva od preko 200 pisama je pronađena u kraljevskoj palači u Hattusi što pokazuje da je Hattusili korespondirao s brojnim bliskoistočnim kraljevima uključujući Ramzesa II. Ona su glavni primarni historijski izvor ovog perioda.
La Ensenada, Tempoal
La Ensenada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
La Parada del Zarcido, Zaragoza
La Parada del Zarcido je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Zaragoza.
Odžak
Odžak može značiti:
Energetska kriza u Teksasu 2021.
mini| Predsednik [[Joe Biden razgovara s teksaškim guvernerom Gregom Abbottom o krizi, 18. februar 2021]] '''Energetska kriza u Teksasu 2021. godine''' je kriza u saveznoj državi Texas u Sjedinjenim Državama koja se sastoji od rasprostranjenih prekida snabdevanja električnom energijom, a tiče se i nestašice vode i hrane, i opasnih vremenskih uslova. Kriza je usledila posle dve jake snežne oluje koje su zahvatile šira područja SAD-a u periodu od 10–11. i 13–17. februara. Više od 4,3 miliona domova i preduzeća u Teksasu ostali su bez električne energije, neki i po nekoliko dana. Neposredni uzrok krize je smrzavanje gasovoda i opreme za snabdevanje prirodnim gasom. Neki dužnosnici uključujući guvernera Teksasa Grega Abbotta, kao uzrok nestanka struje u početku su navodili smrzavanje vetroturbina. Kriza je navela mnoge stručnjake da dovedu u pitanje spremnost države za takvu nepogodu. Za krizu se vezuje smrt najmanje 58 osoba.
Smrtni slučajevi
Kombinacija niskih temperatura i nestanka struje tamo gde se ona inače koristi za grejanje, dovela je do toga da se određen broj ljudi greje na načine za koje se vezuje povećan rizik. Smrti pripisane oluji uključuju slučajeve da su se ljudi koji su u zatvorenom držali upaljene automobile ili generatore otrovali ugljen-monoksidom. Zabeleženo je najmanje 300 slučajeva trovanja ugljen-monoksidom. Ostali smrtni slučajevi uključuju automobilske nesreće, utapanja, požare u domovima i hipotermiju. Do 19. februara, broj ljudi čija se smrt dovodi u vezu sa krizom porastao je na 58.
Pravne radnje
16. februara 2021. guverner Greg Abbott izjavio je da je reforma ERCOT-a (Savet za energetsku sigurnost Teksasa) hitan prioritet za zakonodavno telo savezne države, te da će biti sprovedena i istraga prekida snabdevanja električnom energijom, s ciljem da se pronađe dugoročno rešenje.
19. februara, u dva su okruga podnete prve tužbe protiv ERCOT-a. Navedeno je da su više puta bila slana upozorenja o slabostima elektroenergetske infrastrukture, a da su ignorisana. U tužbi je imenovano i komunalno poduzeće American Electric Power.
Smolari
Smolari su naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugoistočnom delu države. Smolari su u sastavu opštine Novo Selo.
Iznad Smolara, a na severnim padinama planine Belasice, nalazi se Smolarski vodopad, visok 39,5 metara.
Prirodni uslovi
Smolari su smešteni u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne tromeđe sa Grčkom i Bugarskom (5 km jugoistočno od sela). Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 25 kilometra istočno.
Naselje Smolari se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na jugoistočnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka jugu prelaze u planinu Belasicu. Nadmorska visina naselja je približno 350 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Istorija
Ime sela je izvedeno od reči „smolar“ ili čovek koji se bavi skupljanjem smola. Prvi put u istorijskim izvorima ovo selo se sreće u popisu naselja iz 1519. godine.
U središtu sela ranije su se nalazila dva stara javora, visoka oko 30 metara. Danas je ostao samo mlađi javor, čija starost se procenjuje na oko 300 godina.
U selu je rođen Ivan Smolarski, borac VMRO.
Stanovništvo
Smolari su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 659 stanovnika. Po popisu iz 1971. godine, selo je imalo 986 žitelja. Smanjivanje na je vezano za iseljavanje stanovništva u zapadnoevropske zemlje.
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
San José de los Cerritos, Saltillo
San José de los Cerritos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Saltillo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2152 m.
Kolkerheide
Kolkerhajde je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 132 opštinska središta okruga Nordfrizland. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 65 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1054071.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Nordfrizland Kolkerhajde se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Nordfrizland. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 14 metara. Površina opštine iznosi 2,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 65 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 31 stanovnika/km².
Jaša Tomić
Studirao je medicinu i književnost u Beču i Pragu, ali ga je politička borba odvukla sa studija. Osnivač je grupe tzv. vršačkih socijalista. Godine 1884. postaje urednik „Zastave“ i Miletićev naslednik u Srpskoj narodnoj slobodoumnoj stranci, koja će uskoro dobiti naziv Radikalna stranka (1891). Književni istoričari navode da njegova literarna dela predstavljaju pokušaj obrade političkih teza, koje su u prvom periodu imale socijalističku, a kasnije građansko-radikalnu sadržinu.
Za vreme prvog i Drugog balkanskog rata bio je vojni izveštač za časopis Zastava, a kasnije je iz tih izveštaja napisao tri odlično prihvaćene knjige. Jakov Jaša Tomić je 23. decembra 1889. (4. januara 1890. po novom kalendaru) ubio političara Mišu Dimitrijevića, zbog novinarskih polemika koje su dobile lični karakter. Bio je jedan od najuglednijih Srba na Narodnoj skupštini, koja je u novembru 1918. donela odluku da se Banat, Bačka i Baranja priključe Kraljevini Srbiji. Umro je u Novom Sadu 1922. godine.
Tokom svog rada u skupštini u Novom Sadu 25. novembra 1918. godine zalagao se za direktno ujedinjenje Vojvodine sa Kraljevinom Srbijom, što je bilo suprotno idejama pojedinih političara da ujedinjenje Vojvodine u Kraljevinu SHS ide preko Zagreba i države Slovenaca, Hrvata i Srba. Na ovoj skupštini učestvovala je i njegova žena Milica Tomić (1859—1944), ćerka Svetozara Miletića.
Smojmirovo
Smojmirovo je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Smojmirovo je u sastavu opštine Berovo.
Prirodni uslovi
Smojmirovo je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije.
Od najbližeg grada, Berova, naselje je udaljeno 4 kilometara severozapadno.
Naselje Smojmirovo se nalazi u istorijskoj oblasti Maleševo. U oblasti Maleševskih planina, na istočnom obodu Berovskog polja.
Istočno od naselja teče reka Bregalnica gornjim delom svog toka.
Nadmorska visina naselja je približno 850 metara.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Udarni ovan
thumb|200px|Srednjovekovni ovan Ovan se koristio većinom za probijanje vrata a retko za probijanje slabih zidova. Vrlo je proste građe i obično se pravio po potrebi, materijala je bilo svuda. Sastoji se od jednog brvna koji može biti na točkovima (a ne mora) i daskama postavljenim iznad radi zaštite od strela, kamenja, vrelog ulja... Potrebno je više snažnih ljudi za korišćenje. Ti ljudi bi se zaletali i brvnom razvaljivali vrata. Prestankom korišćenja zamkova ovan prelazi u policijsku upotrebu radi razvaljivanja manjih vrata.
Smojmirovo
Stanovništvo
Smojmirovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 765 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Petrovac
Petrovac je naziv koji se može odnositi na:
Pored njih postoje još:
Petrovac je i izraz koji se koristi za biskupijskog svećenika Rimokatoličke crkve, pogotovo kada ih se treba razlikovati od pripadnika posebnih katoličkih redova kao što su franjevci.
Xocotla, Veracruz
Xocotla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4736 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2000 m.
1672
Godina 1672 (MDCLXXII) bila je prijestupna godina koja počinje u petak po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u ponedjeljak po 10 dana zaostajućem julijanskom kalendaru.
Jul/Srpanj – Septembar/Rujan
mini|220px|[[Kamjanjec-Podiljski]]
Pleasant View, Utah
Plezent Vju je grad u američkoj saveznoj državi Juta.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.979, što je 2.347 (41,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Civilizacija Inka
Atahualpa je bio poslednji car Inka. Ubio ga je 1533. konkvistador Fransisko Pizaro označavajući time početak španske vladavine. Tokom španske uprave otvoren je najveći rudnik srebra na svetu Potosi u kome su Inke radile kao robovi. pod teškim uslovima umirali bi već za godinu ili dve rada u rudniku.
Privreda je bila bazirana na kolektivnom vlasništvu zemlje i dobro rešenom navodnjavanju. Postojala su dobro rešena velika skladišta hrane, koja su omogućavala napredak carstva i u doba loše žetve. Mreža puteva je bila veoma raširena, što je omogućavalo lak transport robe i hrane. Arhitektura, umetnost i obrada metala bili su visoko razvijeni. Postojala je izuzetno napredna medicina sa razvijenom hirurgijom lobanje.
Istorija
mini|350p|levo|Mapa ekspanzije carstva Inka (1438-1527) Inke su započele kao narod u području Kuskoa u XII veku. Pod vođstvom Manko Kapaka osnovali su mali grad državu Kusko. Započeli su ekspanziju 1438. pod vođstvom vođe Pačakutija. Tokom njegove vladavine veći deo Anda, tj. uglavnom Peru i Ekvador dolaze pod kontrolu Inka.
Pačakuti je reorganizovao kraljevstvo Kusko u carstvo, jedan oblik federalnog sistema, gde su Inke bile na čelu centralne vlasti, a 4 regionalne vlasti su imale jake vođe. Smatra se da je Pačačuti izgradio Maču Piču. Pačakuti bi obično slao špijune u oblasti, koje bi nameravao osvojiti. Špijuni bi doneli bitne informacije o političkoj organizaciji, vojnoj snazi i bogatstvu. Pačakuti bi posle toga pozivao slao poruke vođama te zemlje da se pridruže njegovom carstvu, šaljući pri tome skupocene poklone i obećavajući bogatstvo, ako se pridruže njegovom carstvu. Većina bi prihvatila ponudu i mirno bi postali deo carstva Inka.
Deca od vladara takve nove zemlje dolazila bi u Kusko i tu bi ih učili administrativnom sistemu Inka. Posle toga oni bi bili vladari svojih zemalja. Deca vladara novih zemalja bi postajala plemstvo od Inka. Tradicionalno sin vladar Inka bi predvodio vojsku. Pačakutijev sin Tupak Inka započeo je osvajanja severa 1463. i nastavio je i nakon očeve smrti 1471. Najznačajnije osvajanje je predstavljalo osvajanje Kimora, koji je bio jedini ozbiljan protivnik Inka na obali Perua. Carstvo Tupak Inka širilo se do Ekvadora i Kolumbije.
Bălteni, Probota
Bălteni je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Probota.
Civilizacija Inka
Istorija
Sin Tupak Inke je bio Huajna Kapak, koji je osvojio velike teritorije na jugu, tj. severni Čile i delove Argentine i Bolivije.
Društvo i religija
Bogatstvo carstva Inka bila je zemlja i radna snaga. Stanovište Inka bilo je “Svi moraju raditi, niko ne treba da radi previše ili predugo, niko ne sme trpeti nestašicu”. Osnovna društvena i ekonomska jedinica bila je aullu. Zemlja od auljua se nije mogla outđiti. Po zakonu Inka, jedan deo zemlje aullua bio je posvećen Suncu (državnoj religiji), jedan Inki i jedan naselju u kome se nalazi. Ovaj poslednji navedeni deo bio je dovoljan za sve stanovnike u tom naselju. Kada bi stanovništvo poraslo, taj problem bi se rešavao dodeljivanjem zajednici Inkine zemlje, pomoći iz Inkinih skladišta i preseljavanjem stanovništva iz prenaseljene u retko naseljenu zemlju.
Upravni sistem Inka zasnovan je na osnovi aullua, ali to nije samo društvena zajednica, nego je predstavljalo i ljude i zemlju zajedno. Često su se ti aullui spajali u male države, pod poglavicama čija je vlast bila nasledna. Te male države su se spajale u neku vrstu konfederacije. Svaka ta mala država dodavana je carstvu Inka.
Hijerarhijski sistem se sastojao u sledećem: deset domaćinstava bili su pod jednim poglavicom, koji je imenovan između članova tih domaćinstava; pedeset domaćinstava pod takođe jednim poglavicom izabranim na isti način; stotinu domaćinstava bili su pod curacom, koji je bio član plemstva, potom idu hiljade, deset hiljada domaćinstava. Zatim, četrdeset hiljada domaćinstava čije su se poglavice zvale tuciricuc-cuna ili oni koji vide sve. Nad ovim poglavicom bili su četiri apa-cune, svaki za po jedan deo carstva, a nad tom četvoricom bio je vrhovni Inka. Funkcioneri dvaju najviših rangova imali su poreklo Inke. Svaki funkcioner izabirao je onog ispod sebe po rangu, a odobrenje je morao tražiti od vrhovnog Inke.
Aristokrarija i administrativna klasa sastojala se od većeg broja ljudi, a ne samo od pojedinaca kraljevske krvi. Pachacutec, osmi Inka, shvatio je da Inka kraljevske krvi ima premalo za državne poslove. Proširio je privilegije Inka na sve stanovnike carstva koji su govorili quechua jezik. Poglavice svakog plemena ili države koji su ušli u carstvo imenovani su za Inka plemiće, i oni ili njihovi sinovi odlazili su u Kusko na školovanje. Kada bi se pokazali da su sposobne vođe njihova vlast postajala je nasledna.
U tim školama bila je zastupljena čvrsta disciplina. Učenici su, pored intelektualnog obrazovanja, bili pod stalnim testovima fizičke izdržljivosti. Od učenika se tražilo da pokažu svoju veštinu u trčanju, borbi, okretnosti, snazi, itd.
Mera za jedinicu merenja zemlje bila je tupu (šezdeset naspram pedeset koraka). Jedan tupu navodnjavane zemlje smatrao se dovoljan za bračni par bez dece. Svaki rođeni dečak donosio bi još jedan tupu, a svaka devojčica pola tupua. Podela zemlje bila je u rukama poglavice zaduženog za deset, pedeset ili stotinu domaćinstava.
Quipu je bio jedini instrument računanja, a isto tako i pisanja. Istorija, zakoni, sve je bilo zapisano pomoću quipua. Njegova upotreba bila je tako mnogostrana da bi ga gotovo mogli nazvati nekim oblikom pisma. Tipični quipu sastoji se od duge uzice s koje visi stanovit broj glavnih uzica, od jedne do preko stotinu. Glavne uzice dugačke su oko trideset centimetara, a uz njih su pričvršćene manje uzice. Dok su se neki quipui upotrebljavali u prvom redu za numeričke beleške, drugi su predstavljali čitave knjige. Pomoću njih Inke su našli način da sačuvaju svoju istoriju, svoje zakone i ceremonije, kao i svoje poslovne stvari. Danas postoje jedino oni koji su nađeni u grobovima. Njih su Španci intenzivno spaljivali.
Društvo Inka ne bi bilo tako celovito da nije bio razvijen sistem komunikacije. Izgradili su preko 20 hiljada kilometara popločanih puteva. Putevi kojima su se kretali glasnici, nosači nosiljki i prpitomljene lame pružali su se od Pacifika do amazonskih šuma i od severa do krajnjeg juga carstva. Na putevima su postojala neka vrsta odmarališta za glasnike. Glasnicima je posvećivana velika pažnja, oni su bili vežbani od rane mladosti. Odmarališta su radila danonoćno na svim glavnim putevima. Ta služba radila je pre svega za administrativne i vojne izveštaje i naredbe. Uz puteve bile su izgrađene tampu-cune, ili prenoćišta za putnike.
Kazneni zakon Inka bio je kratak ali pre svega strog. Njegova primena bila je nepromenljiva čak ako bi se radilo o osobi kraljevske krvi. U njemu je bilo pravičnosti, kao na primer kada bi se radilo o krađi: ako bi lopov ukrao zato što nije imao da jede, onda bi kažnjen bio njegov poglavica zato što mu nije obezbedio minimum onoga što pripada svakom čoveku. Inke su imale dve važne institucije koje su se nazivale mita i yanacona. Mita je bio inkaički sistem javnih radova za potrebe države, i glavna briga Inka bila je da taj posao rotira u pravo vreme, odnosno da na vreme menja radnike. Yanacona se sastojala uglavnom od kvalifikovanih radnika (klesara, kovača, itd.). oni su bili oslobođeni od poreza i njihova zanimanja su smatrana časnim i smatralo se da se ne smeju iskorišćavati.
Religija Inka bila je veoma važna za čitavu civilizaciju Inka. Po celom carstvu postojala su mesna svetilišta (huaca), od kojih su mnoga bila hramovi sa sveštenicima. Verovali su u Majku zemlju, Majku more, boga Sunca, boga Meseca, bogove Zvezda. Sam Inka je predstavljao Sunce na zemlji, ili tačnije on je bio Sunce, jer Inka znači sunce. Iznad svih drugih bogova bio je bog tvorac, Viracocha, ili drevni temelj, gospodar, učitelj sveta. Vera u besmrtnost bila je dosta dominantna u životu Inka. Kad bi neki Inka umro, vodio ga je na drugi svet njegov pas, koji je bio ubijen da bi mogao da vodi svog gospodara. Postojale su neveste sunca. Kada bi devojčicama bilo deset godina, carski službenici su ih pregledali. One koje su imale veliku fizičku lepotu postajale su “izabrane žene” i odgajane su u samostanima blizu hramova Sunca. Neke bi se kasnije vratile svojoj porodici, a neke bi postajale plemićke žene. Ali nekoliko je bilo od samog početka određeno za žrtvu. One su smatrane najsrećnijim od svih.
Dinastija Inka zahvatala je dvanaest generacija. Šest od tih dvanaest generacija je prošlo pre nego što je formirano carstvo. Osnivač dinastije po predanju bio je Manko Kapak. Njega je bog Sunce poslalo na zemlju da stanovništvo Anda okupi oko sebe. Zadatak mu je još bio da ih nauči raznim zanatima, poljoprivrenoj proizvodnji, arhitekturi, itd. Manko Kapak je i prema predanju osnovao glani grad Inka koji je nazvao Kusko.
Kusko je po Inkama predstavljao “pupak sveta”, odnosno mesto odakle su svi ljudi nastali. Kasnije, u doba velikog razvoja carstva, Kusko postaje velika prestonica sa oko sto hiljada stanovnika. U odnosu na ostale gradove širom carstva Kusko je bio veoma veliki, jer su andski gradovi u suštini bili mali. Tipičan provincijski grad brojao je oko 15 hiljada stanovnika.
Špansko osvajanje
Španske konkvistadore je predvodio Francisko Pizaro. Tokom istraživačkog putovanja 1526. dolaze do teritorije Inka. Postalo im je jasno da se radi o bogatoj zemlji punoj zlata i srebra. Posle drugog putovanja 1529., Pizaro je otputovao u Španiju, da bi dobio kraljevu dozvolu da osvoji to područje i postane vicekralj.
Kada se Pizaro vratio u Peru 1532., trajao je rat za nasleđe između sina od Huajna Kapaka i Atahualpe. Osim toga pojavili su se i nemiri u novoosvojenim teritorijama. Pizaro je imao samo 180 ljudi, 1 top i 27 konja. Često je morao da pregovara ne ulazeći u sukobe, jer su bili malobrojni. Prvi sukob je imao blizu zaliva Gvajakil u Ekvadoru. Tu je osnovao grad Pijuru 1532. Hernando de Soto je krenuo da ispita unutrašnjost i vratio se sa pozivom da se sretnu sa Atahualpom. Atahualpa je upravo tada pobedio u ratu za nasleđe, pa se odmarao u Kahamarki sa 80.000 vojnika.
Atahualpa je obećao Špancima da će sobu ispuniti zlatom, a dve takve srebrom, samo da ga posle toga puste. Atahualpa je to i učinio, ali Pizaro nije oslobodio Atahualpu, nego ga je ubio 29. avgusta 1533. Španci su postavili Atahualpinog brata Manko Inku na vlast. Manko je neko vreme surađivao sa Špancima, dok su Španci gušili otpor na severu. U međuvremenu Pizarov saradnik Dijego de Almagro pokušao da preotme Kusko od Pizara, pa je Manko Inka zauzeo 1536. Kusko iskoristivši sukob među Špancima. Španci su onda ponovo zauzeli Kusko.
Manko Inka se povukao u planine, gde su on i njegovi naslednici vladali još 36 godina. Ponekad su napadali Špance. Zadnje uporište Inka je otkriveno 1572., pa je uhvaćen i ubijen zadnji vladar Inka Mankov sin Tupak Amaru. Time je okončan otpor španskom osvajanju.
Kečua
Najveće jezike carstva Inka, kečua i ajmara jezik koristi katolička crkva pri pokrštavanju toga područja. Kečua i Ajmira su zato ostali kao najrašireniji indijanski jezici. Legende o Inkama su poslužile kao inspiracija pobunjenicima. tako se Tupak Amaru II pobunio 1780 protiv Španaca, a sadašnji gerilski pokreti su tupak amaru revolucionarni pokret i Sendero Luminozo u Peruu i Tupamarosi u Urugvaju.
Bezetha
Bezetha je naziv za predgrađe antičkog Jeruzalema. Prema Flaviju Josipu se nalazilo sjeverno od Herodovog hrama, odnosno u prostoru između Trećeg i Drugog zida. Neki historičari vjeruju da se uopće nije nalazilo u Jeruzalemu, nego da je u pitanju današnji Bezeth u blizini izraelsko-libanonske granice.
Croce del Monte, Ancona
Croce del Monte je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 199 m.
Bruno Schulz
Bruno Schulz (Drohobycz, Ukrajina, 12. juli 1892. – Drohobycz, 19. novembar 1942.), poljski pisac i profesor crtanja.
Život
Bruno Schulz je rođen u Drohobyczu u današnjoj Ukrajina, tada u austrijskoj Galiciji. Bio je sin lavovskog jevrejina Jakuba Schulza, trgovca tekstila, i njegove supruge Henrietta Kuhmerker. Porodica je imala petero djece. Od 1902. do 1910. pohađao je srednju školu Władysław Jagiełło u Drohobychu, gdje je diplomirao s odličnim uspjehom. Vrlo ranoj dobi pozanimao je se za umjetnost.
Zatim je studirao arhitekturu na Lavovskoj politehnici. Studij mu je prekinula bolest 1911., ali ga je nastavio 1913. nakon dvije godine oporavka. Godine 1917. kratko je studirao arhitekturu u Beču. Na kraju Prvog svjetskog rata, kada je Schulz imao dvadesetšest godina, gradić Drohobycz je postao dio novorođene poljske Druge Republike. Schulz se vratio u srednju školu Władysław Jagiełło, podučavajući crtanje od 1924. do 1941. Njegov posao zadržao ga je u rodnom gradu. Iako nije volio podučavanje, očito je zadržao svoj posao samo zato što mu je to bio jedini izvor prihoda. Također se zabavljao pričajući svojim studentima priče tijekom nastave.