cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karlo Martel
Odnos prema Crkvi
Zbog mogućeg rata protiv provansalskih muslimana, sklopio je savez s Langobardima, koji su u to vrijeme bili u neprijateljskim odnosima s papom. Kada je langobardski kralj Luitprand zaprijetio papi Grguru III., Karlo je, iako nominalno zaštitnik Crkve, odlučio poštivati savez i oglušio se na papinski poziv u pomoć.
Iako ga mnogi povjesničari, zbog pobjede kod Toursa, smatraju spasiteljem kršćanstva i Europe od moguće islamske invazije, u crkvenoj povijesti Karlo nije zabilježen kao posebno pozitivna ličnost. Već u 9. stoljeću, Hincmar, nadbiskup Reimsa objavio je priču u kojoj ga prikazuje u paklu zbog nezakonitog otuđivanja crkvenog zemljišta.
Péronne, Somme
Péronne je grad i istoimena općina (commune) u sjevernoj Francuskoj, smještena u departmanu Somme. Osnovan u ranom srednjem vijeku kao tvrđava na brežuljku kojom se kontrolirala dolina Somme, Peronne je imao izuzetno bogatu, ali i nasilnu historiju. U srednjem vijeku su ga zauzeli i uništili Normani, a u 16. vijeku je pretrpio velika oštećenja tokom španske opsade. U francusko-pruskom ratu su ga razorili Nijemci, a, s obzirom da se u prvom svjetskom ratu našao na samoj liniji fronte je 1917. godine potpuno uništen. Razoren je i od strane Luftwaffe u maju 1940.
Danas je obnovljen, i u njemu se nalazi Muzej Velikog rata.
Dvadeset četvrta dinastija Egipta
Dvadeset prva, Dvadeset druga, Dvadeset treća, Dvadeset četvrta i Dvadeset peta dinastija drevnog Egipta se često navode pod zajedničkim nazivom Treći prijelazni period.
Vladari
Naziv Dvadeset četvrta dinastija se koristi za kratkotrajnu grupu faraona čiji je glavni grad bio Sais u zapadnoj Delti Nila. Poznati vladari u historiji Egipta, za Dvadeset četvrtu dinastiju su:
Prvi vladar dinastije Tefnakhte I je zapravo sklopio savez malih državica u Delti te s njime pokušao osvojiti Gornji Egipat, čime je došao u sukob s nubijskim kraljem Piyem. Tefknakhteov poraz je zabilježen na Piyevom pobjedničkom natpisu gdje se Tefnakhte naziva "Veliki poglavica Zapada". Nejasno je li se Tefknahte uopće nazivao faraonom.
Njegov nasljednik Bakenranef je, međutim, preuzeo prijestolje u Saisu kao i kraljevsko ime Wahkare. Vlast mu je priznao veći dio Delte uključujući Memfis. Dinastija je naglo propala kada je Shabaka napao Sais, zarobio Bakenrenefa i dao ga živog spaliti.
Thung Jai Naresuan
Rezervat divljine Thung Jai Naresuan je osnovan 1974. godine i ima površinu od od 369.000 hektara, što ga čini najvećim zaštićenim područjem u Tajlandu. Ovo područje je uglavnom planinsko, sastavljeno od vapnenačkih stijena ispresijecanih granitom, kvarcitom i škriljcem. Visina reljefa je od 180 m kod vještačkog jezera brane Vajiralongkorn, do 1.811 m kod najvišeg vrha Khao Tai Pa. Glavne rijeke u parku su Mae Klong i Mae Čan, a manje su Mae Kasat i Mae Surija koje teku prema Mjanmaru.
Uglavnom je prekriven tropskim kišnim šumama (76%) i zimzelenim šumama (15%), dok savane i pašnjaci pokrivaju oko 4% površine parka.
Sveukupno u parku obitava oko 400 vrsta ptica (kao što su Divlja kokoš Zeleni paun (Pavo muticus), Sivi paun (Polyplectron bicalcaratum) i svih 6 vrsta kljunorožaca koji su zabilježeni u jugoistočnoj Aziji), 96 vrsta reptila i 43 vrste vodozemaca, te 120 vrsta sisavaca (kao što su Azijski mrki medvjed (Ursus thibetanus), Malajski medvjed (Ursus malayanus), Azijski slon (Elephas maximus), Gaur (Bos gaurus), Tigar (Panthera tigris), Leopard (Panthera pardus), Oblačasti leopard (Neofelis nebulosa), Giboni (Hylobates lar), Indijski sambar (Rusa unicolor), Makaki (Macaca)) i 113 vrsta riba.
Crkveni oci
thumb|desno|200px|[[Sveti Ivan Zlatousti, jedan od crkvenih otaca.]]
Crkveni oci su ugledni kršćanski pisci i teolozi iz prvih stoljeća kršćanstva. Crkva je do 4. stoljeća ovaj pojam primjenjivala isključivo na biskupe, koji su bili oci pojedine mjesne Crkve, a time i oci svakog vjernika rođena na duhovni život u Crkvi. Od 5. stoljeća ovaj pojam se pridaje i svećenicima (npr. sv. Jeronim) i đakonima (npr. sv. Efrem). Poznati su i pod nazivom crkveni naučitelji.
Za naslov crkvenog oca potrebni su određeni uvjeti: svetost života, pravovjerni nauk, drevnost (starina) i Crkveno odobrenje. Oblikovali su teologiju na temeljima Svetoga pisma. Odlikovali su se uzornim životom i svetošću. Neki od njih se slave kao sveci. Život i književnu djelatnost starih crkvenih otaca proučava patrologija.
Apostolski oci
Apostolski oci su najraniji crkveni oci, koji su živjeli unutar dvije generacije nakon Isusovih apostola. Među njih se ubrajaju papa Klement I., sv. Ignacije Antiohijski i sv. Polikarp iz Smirne]]. Među spise apostolskih otaca uvrštavaju se spisi Herma Pastir i Didakhe, ali nije im poznat autor.
Grčki crkveni oci
Grčki crkveni oci su kršćanski oci, koji su pisali na grčkome jeziku. Četiri velika grčka crkvena oca su: sv. Bazilije Veliki, sv. Grgur Nazijanski, sv. Ivan Zlatousti i sv. Atanazije Aleksandrijski. Među ostalima su: sv. Irenej Lionski, sv. Klement Aleksandrijski, Ćiril Aleksandrijski i dr.
Caedwalla od Wessexa
Caedwalla (Cædwalla; cca. 659 – 20. april 689) bio je kralj Wessexa od oko 685. do vlastite abdikacije 688. Prema kasnijim, nepouzdanim, izvorima je bio sin Cenberhta, odnosno praunuk Cuthwinea, te tako i potomak kralja Cerdica. Ime mu potiče od britskog imena Cadwallon. U mladosti je prognan, te je tada napao Južne Saksonce i ubio njihovog kralja Æthelwealha, vladara tadašnjeg Sussexa. Cædwalla, međutim, nije mogao zadržati osvojenu teritoriju te su ga protjerali Æthelwealh's ealdormanu. Godine 685/686. je postao kralj Wessexa. Moguće je da je bio prisiljen ili dijeliti vlast ili se boriti protiv suparnika, jer rani izvori navode kako su Wessexom sve do Cædwalle vladali i brojni pot-kraljevi.
Crkveni oci
Latinski crkveni oci
Latinski crkveni oci su kršćanski oci, koji su pisali na latinskom jeziku. Četiri velika latinska crkvena oca su: sv. Ambrozije, sv. Augustin, sv. Jeronim i sv. Grgur Veliki. Ostali su Tertulijan i sv. Ciprijan.
Caedwalla od Wessexa
Nakon stupanja na prijestolje Cædwalla se ponovno okrenuo Sussexu i osvojio tu teritoriju, te potom zauzeo i Isle of Wight, ubivši posljednjeg kralja i istrijebivši sve jutsko stanovništvo. Potom je zavladao Surreyem i Kentom, a 686. postavio svog brata Mula za kentskog kralja. Mul je, međutim, živ spaljen u pobuni te se Cædwalla vratio i kraće vrijeme vladao neposredno.
Cædwalla je tokom osvajanja Otoka Wight ranjen, te je moguće da je zbog toga godine 688. abdicirao i krenuo na hodočašće u Rim gdje se mislio krstiti. U Rim je stigao u aprilu 689, te je kršten u subotu prije Uskrsa; umro je deset dana kasnije - 20. aprila 689. Naslijedio ga je Ine.
Crkveni oci
Apologetski oci
Apologetski oci ili apolegeti branili su kršćanske vjerske doktrine. Odgovarali su na kritike filozofa. Među najvažnijima su: sv. Justin Mučenik, sv. Atenagora i Tacijan Sirski.
Pustinjski crkveni oci
Živjeli su u prvim samostanima u egipatskoj pustinji. Premda nisu puno pisali, njihov utjecaj je velik. Među najvažnijima su: sv. Antun Pustinjak, sv. Pahomije i sv. Efrem.
Sambava
Sambava, je grad na sjeveroistoku Madagaskara od 31 069 stanovnika u Provinciji Antsiranana i Regiji Sava, administrativni centar Distinkta Sambava.
Sambava na malagaškom znači riječna ušća, jer upravo tu imaju ušće tri rijeke u Indijski ocean. Sambava je danas poznata kao mjesto sa najvećom plantažom kokosa na svijetu (oko 4800 ha) - SOAVOANIO (Société Sambava Voanio).
Historija
Sambava se kao sjedište lokalne administracije, počela formirati početkom 20. vijeka za vrijeme francuske kolonijalne vlasti. Tad su izgrađene prve veće građevine u mjestu; zgrade uprave, škola, ambulanta, a u okolici osnivane velike plantaže. Većina stanovnika grada su pripadnici malgaškog naroda Betsimisaraka. thumb|left|240px|Plaža u Sambavi
Geografske i klimatske karakteristike
Sambava leži na obali Indijskog oceana 430 km jugoistočno od provincijskog središta Antsiranane sa kojim je povezana nacionalnom cestom broj 5, preko Ambilobea (292 km).
Dinastija Qing
Njen osnivač je Nurhaci, mandžurski velmoža i vazal kineskih careva iz dinastije Ming koji se proglasio carem i nasljednikom dinastije Jin, koja je bila vladala sjevernom Kinom nekoliko vijekova ranije. Godine 1634. njegov sin Huang Tiyi je nakon smrti posljednjeg mongolskog vladara iz dinastije Yuan pokorio Mongoliju, a nakon toga i Koreju.
Sambava
Geografske i klimatske karakteristike
Pored grada, 12 km jugoistočno od grada nalaze se jezera Antohomaro i Andamonti.
Dinastija Qing
Godine 1644. je u Kini izbila velika pobuna, koju je iskoristila mandžurska vojska na čelu s princom Dorgonom, te probila Kineski zid, osvojila Peking i nakon osamnaest godina ustanovila vlast nad cijelom Kinom.
Sambava
Geografske i klimatske karakteristike
Sambava ima umjerenu tropsku klimu - s prosječnom temperaturom od 30 °C u ljeto, i oko 20 °C u 5 zimskih mjeseci kad pada kiša. Ali je često žrtva snažnih uragana sa Indijskog oceana.
Dinastija Qing
U prvim godinama dinastije Qing, Kina se nastavila širiti, pa su osvojeni Tibet i Tajvan.
New Bloomfield, Missouri
Nju Blumfild je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 669, što je 70 (11,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sambava
Transport i privreda
Sambava je udaljena 1 256 km od glavnog grada Antananarivo, s kojim je povezana nacionalnim cestama br. 5 i 7 preko Ambilobea.
Dinastija Qing
No, u 19. vijeku, Kina, koja je po nominalnim kriterijima bila najbogatija i najjača država na svijetu, suočila se s činjenicom da je bitno inferiorna zapadnim silama. Autoritet carske vlasti je načet sramotnim porazima u opijumskim ratovima, što je dovelo do provale nacionalizma među Han Kinezima koji su Mandžursku dinastiju shvaćali kao strane osvajače umjesto vlastitih vladara. U drugoj polovici 19. vijeka je protiv dinastije Qing pokrenut krvavi Tajpinški ustanak, koji je odnio više života od prvog svjetskog rata.
Iako se dinastija Qing uspjela održati, Kina je bila bitno oslabljena te pod vladavinom Ci Xi nastavila trpiti poraze, od kojih je najsramotniji bio onaj u ratu s Japanom 1894-95. Narodno nezadovoljstvo - usmjereno kako protiv dinastije, tako i protiv sve većeg utjecaja zapadnih sila - ispoljilo se u bokserskom ustanku godine 1900. Kina je, odupirući se zapadnoj vojnoj intervenciji, doživjela još jedan veliki vojni poraz.
Sambava
Transport i privreda
Grad ima mali Aerodrom Sambava (IATA: SVB ICAO: FMNS) Nacionalnom cestom br. 7. grad je povezan sa Antananarivom i ostalim gradovima Madagaskara. Sambava je grad u kome je većina aktivnosti vezana uz proizvodnju kokosa, vanilije, kave, papra i riže.
Dinastija Qing
Godine 1911. je serija pobuna protiv dinastije dovela do njenog zbacivanja, te je Kina godine 1912. proglašena republikom.
Pu Yi, posljednji car mandžurske dinastije, od godine 1931. do 1945. je vladao kao car države Mandžukuo pod japanskom zaštitom.
Sambava
Transport i privreda
Većina stanovnika Sambava, njih oko 45 % bavi se poljoprivredom, a 0,5 % bavi se stočarstvom. Od ribarstva živi 0.5 %, u industriji radi 0,5 % stanovnika, a u uslugama i upravi 53.5 %. Grad ima srednje škole, bolnicu, banke, par hotela i restorana. Na udaljenosti od tridesetak kilometara u pravcu jugozapada nalazi se Nacionalni park Marojeji, koji je jedan od parkova Kišnih šuma Atsinanana, na UNESCO-vom popisu Svjetske baštine.
Mayer, Arizona
Mayer je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,497 stanovnika.
Dvadeset peta dinastija Egipta
Dvadeset prva, Dvadeset druga, Dvadeset treća, Dvadeset četvrta i Dvadeset peta dinastija Drevnog Egipta se često navode pod zajedničkim nazivom Treći prijelazni period Egipta.
Vladari
Dvadeset epeta dinastija je nastala u Kušu (Nubija), odnosno današnjem sjevernom Sudanu. Zbog toga se ponekad naziva i Nubijskom dinastijom. Osnivači su joj bili vladari grada-države Napata, odakle je Piye (u nekim radovima naveden kao Piankhi) napao i osvojio Egipat.
Nubijska vlast nad Egiptom je počela slabiti pod faraonom Taharqom te su faraone XXV dinastije prema jugu i Nubiji počeli potiskivati prvo Asirci, a potom lokalni egipatske velmože koje su u Saisu osnovali Dvadeset šestu dinastiju.
Godine 656. pne. se sjedište dinastije vratilo u Napatu, a odatle se godine 590. pne. povuklo na jug, odnosno u Meröe, gdje je nubijska država trajala do 4. vijeka n.e.
Manetho u svojim spisima ne spominje ni prvog kralja Piyea, a ni posljednjeg, Tantamanija, iako su isti iza sebe ostavili brojne zapise i spomenike.
Blacy (Marna)
Blasi je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Vitri le Fransoa.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 581 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 17,26 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 101 metar.
Valpiana, Vercelli
Valpiana je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 726 m.
Marko Furije Bibakul
Marko Furije Bibakul (lat. Marcus Furius Bibaculus, rođen oko 100. godine st. e.) bio je rimski pesnik, pripadnik književnog kruga neoterika.
Prema Hijeronimu, Bibakul je rođen 103. st. e. u Kremoni, u Cisalpijskoj Galiji. Svetonije tvrdi da je Bibakul bio učenik Valerija Katona, takođe rođenog u Cisalpijskoj Galiji, koji se stajao na čelu kruga neoterika, te citira dva epigrama u holijmabu koje je Bibakul navodno napisao o Katonu (Gram. 11). Tacit ga pominje zajedno s Katulom kao autore zlobnih pesničkih opaski na račun Cezara, koje je ovaj ignorisao (Ann. IV, 34, 8). On je verovatno i Furije koga pominje Katul u svojim pesmama (11, 16, 23 i 26). Horacije jednog savremenog pesnika optužuje za bombastičnost (Sat. II, 5, 40), a tog pesnika sholije identifikuju kao Furija Bibakula, autora pesme o "galskom ratu", gde se možda radi o Analima (Annales, u najmanje 11 pevanja) nekog Furija iz koga Makrobije citira nekoliko stihova (Sat. VI, 1).
Pošto se neoteriku Furiju Bibakulu, koga pominju Svetonije i Tacit, teško može pripisati autorstvo istorijskog speva, nastala je teorija da su zapravo postojala dva književnika istoga imena, te da je u tom slučaju onaj Bibakul koga pominje Hijeronim epski pesnik, a ne neoterički, što bi se slagalo i sa stanovištem da je neoterik Bibakul, Katulov prijatelj i Katonov učenik, morao biti mlađi nekih dvadeset godina u odnosu na 103. godinu stare ere, koju kao godinu rođenja daje Hijeronim.
Oketo, Kansas
je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 66, što je 21 (-24,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
McCaysville, Georgia
Makejsvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.056 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.056 stanovnika, što je 15 (1,4%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Marijan Markovac
Marijan Markovac (Donji Andrijevci, 19. kolovoza 1887. - Zagreb, 1956.) hrvatski etnograf
Životopis
Rodio se 19. kolovoza 1887. godine u Donjim Andrijevcima u kući Mijatovih, od oca Andrije i majke Kate, rođene Vukašinović. Nakon srednjoškolskog obrazovanja u Slavonskom Brodu, završio je višu Učiteljsku školu u Đurđevcu gdje je ispočetka i radio. Nedugo zatim postao je profesor na današnjoj Učiteljskoj akademiji u Zagrebu. Jedno vrijeme bio je i kustos Hrvatskog školskog muzeja u Zagrebu. Još jedna od zanimljivosti vezana uz Marijana Markovca svakako je i njegova aktivnost na etnografskom polju. Sam kaže da je ispočetka sabirao etnografsku građu za sebe i svoju zabavu, a kasnije se obratio iskusnijim  ljudima, tj. vodećim ljudima tadašnje etnologije. Nakon toga ga je tadašnji Etnografski odjel Hrvatskog narodnog muzeja (današnjega Etnografskog muzeja u Zagrebu) često slao kao svojega povjerenika u  Slavoniju. Kao plod toga rada ostala su iza njega mnoga djela objavljivana  u dnevnoj i periodičkoj štampi, a posebno su tu istaknute Etnografske  spomenice i Etnografske zbirke u narodnim školama te monografija Selo i seljaci u slavonskoj Posavini. Jedan od članaka u kojemu se izričito govori o običajima sela Donji Andrijevci tj. Božić u slavonskoj Posavini (Dolnji Andrijevci)  (1935). Umro je 1956. godine u Zagrebu.
Ponte a Cavallo II, Frosinone
Ponte a Cavallo II je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Zlatko Miksić
Zlatko Miksić, znan kao Fuma (Zagreb, 1946. – Zagreb, 1982.) bio je hrvatski basist poznat po svom djelovanju u rock sastavima Zlatni Akordi i Parni valjak.
Životopis
Fuma je bio zagrebački veteran ranog rocka iz 1960-ih godina, on je zajedno sa svojim bratom Ivanom Miksićem, bio jedan od osnivača sastava Zlatni akordi 1963. godine. Nakon toga Fuma je svirao u sastavu Pink elephant band, Waltera Neugebauera - Nenoa bivšeg orguljaša sastava Mladi (1970.-1973./1974.) s kojim je nastupao po klubovima Zapadne Njemačke. Zatim se vraća u Jugoslaviju i pridružuje koparskom satavu Bumerang, nakon deset mjeseci svirke sa njima rada odlazi u JNA. Po povratku iz vojske ponovno okuplja Zlatne Akorde 1975., ali ih ubrzo napušta zajedno s bubnjarem Srećkom Antoniolijom. Njih dvojica su uz Juricu Pađena, Huseina Hasanefendića i Akija Rahimovskog osnovali Parni valjak.
Fuma je svirao bas na prvom singlu Azre iz 1979. Balkan/A šta da radim, jer tada Azra nije imala basista, a njegov kolega iz sastava Parni valjak Husein Hasanefendić - Hus bio je Azrin producent (i on je svirao gitaru na tim snimkama).
Od 1980. Zlatko Miksić-Fuma ponovno svira u novom sastavu Waltera Neugebauera The Cadilac.
1982. Zlatko Miksić je sa sastavom The Cadillac nastupao na festivalu Kajkavske popevke s pjesmom Vu temu je... Vladimira Kosa.
Oko njegove prerane smrti, postoje i danas brojne kontraverze i glasine. Službeno on se utopio pod nerazjašnjenim okolnostima, neslužbeno, skočio je u Savu nakon što ga je žena napustila...
Mead Ranch, Arizona
Mead Ranch je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 38 stanovnika.
Elizabeth, Colorado
Elizabet je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.358, što je 76 (-5,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Gaj Licinije Kalvo
Gaj Licinije Macer Kalvo (lat. Gaius Licinius Calvus, rođen 82. godine st. e., umro oko 47. godine st. e.), sin analiste Gaja Licinija Macera, bio je rimski političar, govornik i pesnik, pripadnik književnog kruga neoterika.
U govorništvu je Kalvo, za razliku od Cicerona, bio gorljivi pripadnik aticističkog pravca, ali su mu govori odisali živošću (Sen. Controv. VII, 4, 7; Cat. 53). I sam je Ciceron cenio Kalvov talenat i sposobnost (Fam, XV, 21, 4; Brut. 279), a njegovo se govorničko umeće cenilo još u doba Kvintilijana (Inst. X, 1, 115) i Tacita (Dial. 18, 21, 25). Kalvo je za sobom ostavio 21 govora, od kojih su najviše bili cenjeni govori protiv Publija Vatinija i od kojih je jedan bio održan 54. godine st. e., kada je Vatinija branio upravo Ciceron.
Bietigheim-Bissingen
Bitighajm-Bisingen je grad u njemačkoj saveznoj državi Baden-Virtemberg. Jedno je od 39 opštinskih središta okruga Ludvigsburg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 42.762 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 8118079.
Gaj Licinije Kalvo
Kalvo je bio blizak Katulov prijatelj, i kasniji ih pisci često pominju u paru. Dva su pesnika delila iste književn-estetske poglede i pisali u istim književnim žanrovima: Kalvo je napisao epilij Ija, jednu elegiju povodom smrti njegove voljene Kvintile (koja je možda bila njegova supruga i na koju aludira Katul u pesmi 96), zatim epitalamije i satirične epigrame u različitim metrima, od kojih su neki bili usmereni protiv Cezara (s kojim se ipak posle izmirio, zajedno s Katulom) te protiv Pompeja i Cezarovog prijatelja Tigelija Sarda (Tigellius Sardus).
Ništa od Kalvovih dela nije sačuvano.
Bietigheim-Bissingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ludvigsburg Bitighajm-Bisingen se nalazi u saveznoj državi Baden-Virtemberg u okrugu Ludvigsburg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 200 metara. Površina opštine iznosi 31,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 42.762 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 1.367 stanovnika/km².
Olimpiadan
Olimpiadan je organsko jedinjenje, koje sadrži 216 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 5211,754 Da.
Coalfield, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.463.
Cefalonijum
Cefalonijum je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 458,511 Da.
Dobitnici Porina 1995.
Porin je najuglednija diskografska nagrada u Republici Hrvatskoj. Ustanovljen je 1993. godine od Hrvatske diskografske udruge, Hrvatske glazbene unije, Hrvatskog društva skladatelja i Hrvatske radio televizije, a redovito se godišnje dodjeljuje od 1994. godine.
Popis dobitnika
Dobitnici diskografske nagrade Porin u 1995. godini. Porin je dodijeljen u 38 kategorija, a nagradu za životno djelo dobio je Kvartet 4M, Miljenko Prohaska.
Bitka kod Tertryja
Bitka kod Tertryja se odigrala godine 687. u današnjoj sjevernoj Francuskoj između snaga Berthara, majordoma franačkih kraljevstava Neustrije i Burgundije na jednoj, i snaga austrazijskog majordoma Pipina Herestalskog na drugoj strani. Objema stranama je nominalni sizeren bio franački kralj Teuderik III; povod za izbijanje neprijateljstava je bila smrt neustrijskog majordoma Warratona koji je sa Pipinom bio sklopio sporazum o miru, odnosno podjeli vlasti nad franačkim državama. Warratonova smrt 686. je na mjesto majordoma dovela Berthara koji je odlučio napasti Pipina. Došlo je do bitke u kojoj su neustrijske i burgundijske snage poražene. Pobjednički Pipin je prisilio Teuderika da smijeni Berthara s mjesta majordoma Neustrije, odnosno da ga zamijeni Pipinu vjernim Nordebertom; odredbe mira su također izričito navele Pipina kao glavnog majordoma za sva franačka područja.
Pipinova pobjeda je omogućila da nakon Teuderikovog nominalnog preuzimanja svih franačkih zemalja 679. godine (nakon smrti brata, austrazijskog kralja Dagoberta II) one i de facto budu ujedinjene pod vlašću jednog majordoma. Ona je također označila promjenu političke ravnoteže među franačkim državama; dotada dominantna zapadna područja (Neustrija) su postala inferiorna istočnima (Austrazija), a klan Pipina Herestalskog stvorio uvjete da se transformira u buduće vladare države, odnosno Karolinšku dinastiju.
I.N.R.I. (film)
I.N.R.I. je njemački crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1923. u režiji Roberta Wienea. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana austrijskog književnika Petera Roseggera. Radnja prikazuje zbivanja opisana u Novom zavjetu, ali s naglaskom na lik Jude Iskariota kao radikalnog revolucionara, koji Isusa izdaje ne zbog novca, nego zbog zato što je razočaran s njegovom politikom. Kao i mnogi filmovi biblijske tematike snimljeni u to doba, s okvirnim zapletom je bio smješten u suvremeno doba; u slučaju I.N.R.I. je to bio segment o anarhističkom ili socijalističkom revolucionaru kojemu se sudi zbog pokušaja atentata, a koga u ćeliji posjećuje monah i prepričava mu Novi zavjet, nastojeći ga uvjeriti da se odrekne nasilja. Film je snimljen uz veliki budžet sa stotinama statista, te se smatra najskupljim i najdužim u cijeloj Wieneovoj karijeri. Moderni segment, snimljen bez znanja najvećeg dijela glumačke ekipe, je, međutim, postao predmetom cenzora koji su ga, s obzirom na političku nestabilnost tadašnje Weimarske Republike i nedavnu oktobarsku revoluciju, držali previše "zapaljivim". Zbog toga je u mnogim zemljama prikazan u skraćenoj verziji.
Chapelle-Geneste
Šapel Ženest je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Gornja Loara koja pripada prefekturi Brijud.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 141 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,06 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1004 metara (maksimalnoj 1.114 m, a minimalnoj 668 m).
Casamarte, Pescara
Casamarte je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
Chaumont, New York
Šomo je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 624, što je 32 (5,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Novigrad (Zadarska županija)
Stanovništvo
Naselja općine prema broju stanovnika:
Novigrad: 542
Izvor: "Popis 2001., Državni zavod za statistiku RH"
Novigradsko more
thumb|200px|Novigradsko ždrilo
Prirodno-zemljopisno, ovaj kraj u sklopu duboko uvučenog Velebitskog kanala čini vrlo složen, posebit, privlačan i izuzetno osjetljiv prostor, specifičnih reljefnih, geoloških, hidroloških, klimatskih i bioloških obilježja.
Novigradsko more je duboko uvučeni morski zaljev površine 28,65 km². Povezan je s Velebitskim (Podgorskim ili Planinskim) kanalom na sjeverozapadu Novskim (ili Masleničkim) ždrilom, a s Karinskim morem na JI Karinskim ždrilom. Dužina zaljeva u smjeru zapad-istok je 11,0 km, a najveća širina je 4,8 km. Dužina obala Novigradskog mora je 29,7 km. Najveća dubina od 38 m nalazi se neposredno pri ulazu u Novsko ždrilo, a dubine ispod 30 m zauzimaju samo mali dio ispred Novskog ždrila. Dubine ispod 20 m zauzimaju više od 50% površine zaljeva. Dno je uglavnom muljevito, uz obalu hridinasto. Pjesčanog dna ima na ušćima Zrmanje, Bašćice i Slapaće te kod Maslenice, a šljunčanog dijelom ispred Telice i u pojedinim uvalama. Od brojnih uvala i uvalica istaknutije su Novigradska draga (luka Novigrad), Gornja i Donja draga (Ivandići), plitke i zamočvarene uvalice zabokrek i luka na ušću Bašćice (Posedarje), u. Maslenica, u. Zališće,Volarica,Krilo,Podvrta (Jasenice), u. Prdelj, u. Dumićina, u. Pomišalj i u. Kozjak (Kruševo) te male uvalice Stambac,Lilo, Medvidak, Prljevica, Bilišina, Ladina, Banj,Juriša,Nazret,Škera (Novigrad).
U Novigradsko more ulijeva se Zrmanja, duga 69 km i porječjem od 554 km². U odnosu na ukupnu zapremninu Novigradskog mora (511,5 x 106 m³), Zrmanja donese godišnje u prosjeku 2,3 puta više vode (1167 x 106 m³) nego što iznosi njegova zapremnina. Naime, prosječni protok na usću je 37 m3/sec. Stoga je utjecaj Zrmanje izuzetno jak, presudan za fizička, kemijska, biološka i opća geografska svojstva Novigradskog mora. Osim Zrmanje značajne su još pritoke Bašćica, Draga, Slapaca i druge manje, a važne su i vode koje dotječu iz Karinskog mora u koje utječu Karišnica i Bijela.
Bašćica je duga 19,5 km, a površina slivne zone je 69². Na njoj su i dva umjetna jezera (Vlacine i Grabovac) izgrađena za potrebe natapanja poljoprivrednih površina. Novigradska Draga dužine oko 11 km s Mošunjom (duga oko 10 km), ima slivnu zonu površine oko 58 km&sup2, ali su tokovi slabi i gube vodu u brojnim ponorima, tako da vode rijetko dopiru do mora u samom Novigradu.
Nekad, dok je na Zemlji vladalo ledeno doba (pleistocen), do prije 10.000 godina Zrmanja je u čvrstim karbonatnim stijenama usijecala kanjonsku dolinu, a tamo gdje su stijene u podlozi bile mekše stvorena su niska uravnjena polja.
Kada je na Zemlji zatoplilo, otopio se velik dio svjetskog leda, a morska razina se podigla za oko 100 m. Tada je morem preplavljen današnji sjeverni Jadran pa je i donji dio složene riječne doline Zrmanje potopljen morem koje se uvuklo duboko u njenu dolinu. Tako su nastali Velebitski kanal, Novigradsko i Karinsko more u prostranim riječnim proširenjima Zrmanje i Karišnice, a u dijelu sutjeske Novigradsko ždrilo.
Samo Novsko ždrilo vrlo je strmo usječeno u vapnence krškog poda pa se često naziva kanjonom, jer se radi o duboko usječenom klancu tj. sutjesci. Ovaj tjesnac nastao je dugotrajnom riječnom erozijom Zrmanje u doba nakon sto je, otprilike prije 40.000 godina ta rijeka skrenula svoj tok prema zapadu (prije je otjecala ka Krki) i kada je imala znatno veću snagu nego danas, a morska obala se nalazila znatno dalje od današnje. Izdizanjem morske razine zbog otapanja leda na polovima i visokim planinama nakon prestanka posljednjeg ledenog doba, potopljeno je ne samo ovo ždrilo nego i cio Velebitski kanal i Sjeverni Jadran.
Nagibi padina u ždrilu dostižu i 60°, a nisu rijetki pojedini gotovo potpuno okomiti odsjeci. Kolebanja temperatura mora u zaljevu su znatna zbog dotoka hladne vode zimi i jakog zagrijavanja ljeti, pa dosežu i do 22 °C na oko 5 m dubine. Za jakih zimskih hladnoća površina mora zna i zalediti, pa i u cjelokupnoj površini.
Slanoća Novigradskog mora je manja nego otvorena Jadrana i povećava se s dubinom jer se zaslađena voda, specifično lakša, drži površinskog sloja. Salinitet na površini varira između 1,46‰ i 35,77‰, a u dubljim slojevima između 35‰ i 38‰. Zbog veće količine različitih mineralnih soli (silikati), prozirnost obično nije veća od 5 m.
Novigradsko more je i dragocjen izvor hrane. Postoje prirodni preduvjeti za rast pojedinih školjaka i zadržavanje ribe. Umjetan uzgoj dosad nije dao većih rezultata budući da očigledno nisu uzeti u obzir svi prirodni i društveni činitelji koji utječu na složenu životnu ravnotežu u ovom moru.
Negativni utjecaj nekadašnje tvornice glinice kod Obrovca, buka današnjih glisera i brodova, otpadne vode, prenaglašena izgradnja uz same obale itd., prijetnja su biološkoj ravnoteži u donjem toku Zrmanje i Novigradskom moru, pa se obnovi i očuvanju ovog bisera Jadrana mora posvetiti pojačana pažnja i briga kako ne bi došlo do promjena koje bi mogle bitno devastirati sam akvatorij, a time pogoršati i uvjete života ljudi na njegovim obalama.
Obrazovanje
thumb|200px|Vrt Pobjednik natječaja za najljepši vrt u primorskoj Hrvatskoj je OSNOVNA ŠKOLA NOVIGRAD DALMATINSKI (novčana nagrada od 10 000 kn) koja je 2004. godine zabljesnula ljepotom pravoga zelenog bisera Jadrana. Sve je počelo još u ratom razorenom Novigradu, kada su učitelji zajedno s djecom, da bi ublažili ratne posljedice počeli obnovu školskog okoliša i školskog vrta. Neposredno nakon povratka iz progonstva, podignuli su mali maslinik, travnjake za igru, cvjetne gredice, kamenjaru sa sukulentima, ljekovitim i aromatičnim biljem. Svi zajedno, djeca i odrasli, stvorili su novu skladnu cjelinu ljepote kamena i cvijeća. U taj prostor uklapa se ribarska barka ukrašena cvjetnim lončanicama. Novigrad Dalmatinski na Novigradskom moru zbog ljepote ove male škole, prava je cvjetna oaza zadarskoga zaleđa.
Spomenici i znamenitosti
Sakralni objekti
Kultura
Matica hrvatska - Povjereništvo Novigrad izdaje Novski litopis.
Marija Vladimirovna
Marija Vladimirovna (, Madrid, Španija, 23. decembar 1953) je starješina Ruskog imperatorskog doma u izgnanstvu.
Ona je kćerka jedinica velikog kneza Vladimira Kiriloviča i gruzijske princeze Leonide Georgijevne.
Biografija
Marija Vladimirovna je rođena 23. decembra 1953. godine. Završila je Univerzitet u Oksfordu.
Godine 1989, nakon smrti Vasilija Aleksandroviča, koji je bio posljednji muški član Imperatorskog doma, bila je proglašena za carevnu i nasljednika prestola. Godine 1992, nakon smrti svoga oca velikog kneza Vladimira Kiriloviča, tadašnjeg starješine Ruskog imperatorskog doma u izgnanstvu, izdala je „Manifest o preuzimanju starješinstva u Ruskom imperatorskom domu“. Iz braka s pruskim princem Francom Vilhelmom (na pravoslavnom krštenju — velikim knezom Mihailom Pavlovičem) rodila je sina, 13. marta 1981. godine u Madridu, koji je dobio ime Georgij Mihajlovič. Godine 1986. razvela se i nije se više udavala.
Marija Vladimirovna polaže pravo na presto po tome što, saglasno Osnovnim državnim zakonima, nakon gašenja muške linije članova Imperatorskog doma, dinastičko starješinstvo prelazi na žensku liniju. Na taj način, ona je nakon smrti svoga oca, kao jedini preostali član Imperatorskog doma, naslijedila presto i starješinstvo. Danas, Ruski imperatorski dom se sastoji samo od Marije Vladimirovne i njenog sina Georgija Mihajloviča. Svi ostali Romanovi su rođeni u morganatskim brakovima i samim tim ne pripadaju Ruskom imperatorskom domu niti imaju pravo na korišćenje titule velikog kneza ili kneza imperatorske krvi. Marija Vladimirovna, kao starješina Ruskog imperatorskog doma, priznata je od strane državnih institucija, Ruske pravoslavne crkve i drugih kraljevskih domova.
Kao i raniji zakoniti potomci sa pravom na presto, ona se naziva samo po tituli, imenu i očestvu. Ne koristi dinastičko prezime Romanov, za razliku od morganatskih potomaka. U službenim nastupima se predstavlja kao „de jure Njeno imperatorsko veličanstvo vladarka imperatorka i samodržac sveruski“, a sva prekogranična putovanja naziva „carskim posjetama“.
Djelatnost
Marija Vladimirovna je čvrsti monarhista, republičko uređenje naziva „bezdušnim“. Zalaže se za djelimičnu restituciju imovine konfiskovane u godinama komunističke vlasti. Bez obzira na svoje stavove o republičkom uređenju, Marija Vladimirovna se zalagala za uklanjanje ustavnih ograničenja na dva predsjednička mandata: „Govoriti o obnovi monarhije je prerano, iako je neophodno na kraju preporoditi ono najbolje od naše tradicije“. Po njenom mišljenju, ograničenje predsjednika na dva mandata u Rusiji je „ograničenje narodne volje“.
Godine 2008, na njen zahtjev, Prezidijum Vrhovnog suda Ruske Federacije donio je konačnu odluku o rehabilitaciji imperatora Nikolaja II i njegove porodice.
Velika kneginja dodjeljuje carske ordene i daruje plemićke titule. Između ostalih, ovim zvanjima su udostojeni pokojni patrijarh moskovski Aleksije II, bivši šef Federalne službe bezbjednosti Nikolaj Patrušev, bivši moskovki gradonačelnik Jurij Luškov, generalni tužilac Jurij Čajka, bivši premijer Sergej Stepašin, predsjednik Vrhovnog suda Vjačeslav Lebedev itd.
Olimpicen
Olimpicen je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 240,299 Da.
Vladimir Kirilovič
Vladimir Kirilovič (Porvo, 17/30. avgust 1917 — Majami, SAD, 21. april 1992) bio je starješina Ruskog imperatorskog doma u izgnanstvu. Bio je sin Kirila Vladimiroviča i Viktorije Fjodorovne.
Biografija
Rođen je 30. avgusta 1917. godine u mjestu Porvo, u Velikoj kneževini Finskoj, kao sin jedinac velikog kneza Kirila Vladimiroviča i velike kneginje Viktorije Fjodorovne (rođene Melite). Kao i njegove dvije sestre, od rođenja imao je titulu kneza imperatorske krvi budući da je bio praunuk imperatora Aleksandra II Nikolajeviča. Nakon Oktobarske revolucije (1917), kada se njegov otac Kiril Vladimirovič proglasio za imperatora sveruskog u izgnanstvu (1924), Vladimir Kirilovič je dobio titulu nasljednika carevića i velikog kneza.
Nakon smrti svoga oca (1938), kao dvadesetjednogodišnjak postao je starješina Ruskog imperatorskog doma. Za razliku od svog oca, nije uzeo titulu imperatora sveruskog već je do kraja života koristio titulu veliki knez.
Godine 1948. oženio se sa kćerkom kneza Georgija Iraklijeviča Bagrationa, kneza Muhranskog (starješine dinastije Bagration u izgnanstvu) Leonidom Georgijevnom. Jedino dijete iz braka Vladimira i Leonide, Marija Vladimirovna, rodila se 23. decembra 1953. u Madridu. Ovaj brak je po dinastičkim propisima priznan kao ravnorodan budući da je sam Vladimir Kirilovič još ranije priznao gruzijskoj porodici Bagration-Muhranski status dinastije. Međutim, uprkos tome neki morganatski potomci osporavaju ovaj brak.
Pri kraju života Vladimira Kiriloviča nije bilo nijednog muškog člana Imperatorskog doma, a da nije bio u neravnorodnom (morganatskom) braku. Prema Osnovnim državnim zakonima Ruske Imperije djeca iz takvih brakova nisu bila članovi Imperatorskog doma — veliki knezovi i knezovi imperatorske krvi. Na osnovu takvog stanja unutar dinastije, Vladimir Kirilovič je 1989. za svog nasljednika odredio svoju kćerku Mariju Vladimirovnu, zbog toga što je ranije umro i posljednji muški član Imperatorskog doma, knez imperatorske krvi Vasilij Aleksandrovič, koji nije imao zakonite potomke. Iz braka sa pruskim princom Francom Vilhelmom (u pravoslavlju — velikim knezom Mihailom Pavlovičem) velika kneginja Marija Vladimirovna ima jednog sina — velikog kneza Georgija Mihajloviča.
Konjarnik
Konjarnik je deo Beograda, glavnog grada Srbije.
Vladimir Kirilovič
Biografija
Vladimir Kirilovič je umro 21. aprila 1992. godine u gradu Majamiju (Florida, SAD). Njegovi posmrtni ostaci, po sopstvenoj želji, preneseni su u Sankt Peterburg. Sahranjen je u velikokneževskoj grobnici Petropavlovskog sabora.
Konjarnik
Nalazi se na jugoistočnoj periferiji grada kod auto-puta Zagreb-Beograd-Niš. Auto-put prolazi kroz Beograd, i kod mesta gde napušta Beograd i nastavlja u pravcu Niša, nalazi se ovaj živopisni deo Beograda.
Položaj
Konjarnik počinje oko 4 kilometra jugoistočno od centra Beograda (Terazija), proteže se oko 2 kilometra, uglavnom duž Ustaničke ulice, severne strane autoputa i između Ustaničke i ulice Vojislava Ilića. Graniči se sa drugim krajevima: Dušanovac na istoku, Šumice na severoistoku, Cvetko na severu, Mali Mokri Lug na zapadu, a na jugu ga autoput razgraničava od Medakovića 3 i Marinkove bare.
Administrativna podela
Istočni deo Konjarnika pripada opštini Zvezdara, a ostatak Voždovcu. Zvezdarske mesne zajednice koje zahvataju prostor Konjarnika su:
Istorija
Posle Prvog svetskog rata, širu okolinu Cvetkove Pijace su naselili Kalmici, poreklom sa obala Kaspija, izbeglice od Ruskog građanskog rata nakon Oktobarske revolucije 1917. U Kozarčevoj ulici (treća ulica severozapadno od Istočne kapije) napravili su budistički hram, pagodu mongolskog tipa, koji je postojao od 1929. do 1944. Gajili su konje, koje su napasali na tada otvorenom području, koje će zbog toga dobiti naziv Konjarnik.
Veliko i moderno naselje je građeno 1960-tih i 1970-tih, čime je stvorena urbana veza između starijeg dela Beograda i Malog Mokrog Luga na istoku. Stanovništvo Konjarnika, prema popisu iz 2002., iznosi 23.394 stanovnika.
Konjarnik I
Najzapadniji deo Konjarnika, u opštini Voždovac. Nalazi se između ul. Ustaničke na severu, autoputa na jugu i ul. Vojislava Ilića na istoku. Graniči se sa krajevima: Dušanovac na istoku, Šumice na severu i Marinkova Bara na jugu, preko autoputa. Osobite su, kao i za ostataka Konjarnika, velike, pravougaone stambene zgrade. U ul. Ljermontova se nalazi velika policijska stanica; postoji stambeno-komercijalni kompleks "KoŠum" i stambena zgrada "Testera", nazvana tako zbog svoje cik-cak konstrukcije. Naselje je od autoputa odvojeno zelenim šumskim pojasem.Poznata licnost iz ovog kraja je:Batica Mirković
Konjarnik II
Deo Konjarnika istočno od ul. Vojislava Ilića, sa Ustaničkom kao centralnom ulicom. Osim mnogih velikih stambenih zgrada, postoji i industrijska zona, duž ulica Vojislava Ilića i Mis Irbijeve (fabrike "Precizna mehanika", "Bukulja", "Metal"). Razvijaju se trgovačke zone oko okretnice "Lastinih" autobuskih linija na raskrsnici Ustaničke i Vojislava Ilića.
Spomenik
thumb|200px|right|Spomenik thumb|200px|right|[[Pobednik (spomenik)]]
Spomenik ili monument je umetnički oblikovan objekat, čija je funkcija da javno pripominje neki događaj iz istorije ili neku istorijsku ličnost.
Tematski se može govoriti o:
Preneseno značenje
Reč se upotrebljava i u prenesenom smislu i ponekad su tako obeleženi čini pojedinaca ili neki događaji na koje se ne može jednostavno zaboraviti.
TRT
TRT se može odnositi na:
Case Bianche II, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
Mesa del Caballo, Arizona
Mesa del Caballo je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 765 stanovnika.
Eggertsville, New York
Egertsvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Pašino brdo
Pašino brdo, nekad nazivano i Lekino brdo u Beogradu, je veliko brdo i naselje u južnom delu grada, iznad Dušanovca (prema Kalenić pijaci).
Nalazi se na teritoriji gradskih opština Voždovac i Vračar.
Uglavnom preovlađuje predratna porodična gradnja, mada su tokom socijalističkog perioda izgrađene neke stambene zgrade, uglavnom po obodu. Tokom poslednje dekade stare kuće se sve više (iz početka) dograđuju i nadziđuju, a kasnije potpuno ruše i na njihovom mestu se zidaju veliki objekti mahom neprikladne veličine.
Sheridan, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.603, što je 731 (18,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pašino brdo
Naselje je ranije bilo poznato po svojim mnogobrojnim lipama.
Ime
Toponim Pašino brdo nastao je u prvoj polovini 19. veka po događaju iz Prvog srpskog ustanka kada su ustanici 1807. godine, tada daleko izvan grada, na Šarenom izvoru sustigli beogradskog Sulejman-Pašu. Izvor, a kasnije česma, je postepeno dobio naziv Pašina česma, a potom i brdo. Zanimljivo je reći da današnje shvatanje pojma „Pašino brdo“ ne obuhvata prostor na kome se nalazi Pašina česma (mapa).
Posle Drugog svetskog rata, ime je promenjeno u Lekino brdo, po Aleksandru „Leki“ Rankoviću, koji je u predratnim godinama ovde ilegalno živeo. Na početku okupacije, 1941. godine, on se ovde takođe skrivao sve do svog hapšenja, jula 1941. godine.
Tokom 90-tih godina su promenjena imena brojnih MZ, tj. vraćena su predratna, pa je tako i Lekino brdo dobilo svoj stari naziv.
Položaj
Pašino brdo leži između doline nekadašnjeg Čuburskog potoka iznad koga se danas nalazi izgrađena ulica Južni bulevar i kotline kojom protiče Mokroluški potok ispod auto-puta.
Prema današnjim orijentirima, Pašino brdo ograničavaju ulica Južni bulevar, ulica Stefana Prvovenčanog (auto-put), Ustanička ulica, ulica Rimska, ulica Vojislava Ilića i ulica Gospodara Vučića.
Značajnije ulice na Pašinom brdu su: U neposrednoj blizini naselja se nalazi čuveni Plavi most.
Nastanak naselja
U doba Prvog srpskog ustanka Pašino brdo je bilo jedno od nenaseljenih brda kraj Beograda.
Tako je i bilo sve dok 1921. godine Založna, Građevinska i Praška banka nisu otkupile poljoprivredna imanja koja su se nalazila na Pašinom brdu i finansirale parcelisanje i uređivanje zemljišta kao i prosecanje ulica. Placeve su potom prodale povoljno i to uz trogodišnju otplatu.
Ovakvi uslovi su privukli srednji sloj građanstva kao što su činovnici, trgovci, zanatlije i radnici, koji su pokupovali placeve i potom se nastanili u ovom delu grada. Pošto su ulice bile prosecane pravilno, tako su i kuće zidane na planski način što je dovelo do toga da nikne skromno i lepo uređeno predgrađe.
Savezničko bombardovanje
Nakon savezničkog bombardovanja Beograda u Drugom svetskom ratu, na Uskrs 16. aprila 1944. godine, mnogi beograđani su potražili spas na periferiji grada, što je nekima došlo glave mesec dana kasnije tj. 18. maja kada se desilo najžešće bombardovanje saveznika posle pomenutog Uskršnjeg bombardovanja kada je Pašino brdo, uz Dušanovac, Kotež naselje, Neimar i Čuburu, bilo među najteže pogođenih delova grada iako u blizini nije bilo vojnih objekata. Toga dana je bio četvrtak, tmuran i kišovit dan. Bombardovanje je započeto izjutra u 9 časova i 55 minuta, a tokom dvočasovnog bombardovanja izginulo je preko 1 000 osoba. Ginuli su svi redom, deca, žene, muškarci, starije osobe. Pašino brdo je bilo bombardovano još 3. septembra 1944. godine, a tada su bombardovani još i Kotež Neimar, Dušanovac, Rakovica, Karaburma i ulice oko glavne železničke stanice i ovoga puta je bombardovanje trajalo 2 sata.
Crkva na Pašinom brdu
Još davne 1935, na inicijativu Živojina Radosavljevića (učitelja u penziji i sekretara Odbora za izgradnju velikog hrama Svetog Save i člana Društva za unapređenje predgrađa „Vojvode Stepe“) pokrenuta je inicijativa za podizanje verskog objekta u ovom kraju. Preovladalo je mišljenje da to treba da bude kapela, u uverenju da će ona svakako pripomoći da se brže dođe do hrama. Odabrana je zgrada vlasništvo bivšeg ministra vojske Bojovića u ulici Gospodara Vučića broj 89. Objekat je zakupljen, opremljen ikonostasom iz stare crkve Svetog Save i 8. decembra 1935. godine kapela je osvećena. Prvobitni ikonostas zamenjen je 1959. godine novim (Rezbarska škola sa Ohrida, duborez, visok 3,5 metara, širok 4,5).
Posle rata, (17. maja 1947.) Crkvena opština u Beogradu je od Karla Husnika, kupila parcelu i počela da prikuplja sredstva za podizanje budućeg hrama. Izabrana je najlepša lokacija na brdu - na hrbatu brda, na mestu na kome se nalazila nekadašnja češka kolonija, a danas okretnica trolejbusa br. 22 GSP-a, između ulica Trebinjske, Kruševačke i Kolašinske.
Međutim, zemljište je nacionalizovano, sa obrazloženjem da će se na ovom zemljištu podići park, što i jeste učinjeno (sve do prvih godina XXI veka, to i jeste bio park). Posle ovakve odluke Narodnog odbora grada Beograda, Crkvena opština je otkupila zgradu u kojoj se već nalazila kapela (22. septembar 1953.).
Tako se dogodilo, da je ta privremena crkva, danas hram Svete Trojice, dugo godina bila i jedina. Tek 2000. godine (nakon što je 1994. parcela vraćena SPC), konačno je otpočela izgradnja nove crkve na Pašinom brdu, po projektu arhitekte Ljubice Bošnjak, da bi taj hram, hram Svetog Preobraženja Gospodnjeg, bio osveštan tokom 2005. godine.
Mesne zajednice
MZ koje se nalaze na Pašinom brdu su:
Opština Voždovac:
Opština Vračar: