cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Položaj LGBT osoba na Komorima
LGBT osobe na Komorima nemaju ljudska prava kao ostali građani i građanke. I muška i ženska homoseksualnost su zabranjeni, i mogu biti kažnjeni kaznama zatvora do 20 godina za muškarce, odnosno do 15 godina za žene. Komori su konzervativna muslimanska država u kojoj se svaki seksualni odnosi van tradicionalnog heteroseksualnog braka strogo kažnjavaju. Transrodnost zvanično nije progonjena zakonom, ali su relativno česta policijska maltretiranja transvestita i muških prostitutki, koje se progone po članu krivičnog zakona 161 koji zabranjuje prostituciju.
Moravska misija
Prilike u državi Bugara
Protobugari stvaraju veliku državu koja se sredinom IX veka prostire od Tise, Moravske doline i Jadrana do Crnog mora i Dnjestra kojom je upravljao kagan odnosno knez. Država je obuhvatala veliki broj pretežno slovenskog stanovništva, dok su vladajući sloj činile protobugarske rodovske starešine. Tokom vremena je izvršen proces slavizacije Protobugara, koji su bili narod turskog porekla, za koju se smatra da je okončana u IX veku.
Od Krumove (803—814) vladavine država Bugara se nalazi u nekoj vrsti stalnog sukoba sa Vizantijom, zbog čega je u stalnoj potrazi za jakim saveznikom. Zbog toga njen kagan Boris ulazi u savez sa Istočnom Franačkom sredinom IX veka. Međutim, on nije imao značajnije koristi od ovog saveza, jer je carigradska vlada demonstracijom vojne sile indirektno primorala Borisa da prvo prihvati hrišćanstvo iz Vizantije 864. godine, a potom i da crkvenu organizaciju veže za istočne tradicije, iako je više puta pokušao da se direktno poveže sa Rimom i papama.
Pređašnje misije Konstantina i Metodija
mini|180p|Ćirilo i Metodije ulaze u Rim sa moštima Sv. Klimenta, detalj minijature iz Mesecoslova Vasilija II, oko 1000. godine Prva Konstantinova diplomatska misija odigrala se oko 851. godine kada je boravio na dvoru arapskog kalifa Al Mutavakila (847—861) u Samari na reci Tigru. Tom prilikom je vodio ozbiljne verske diskusije sa islamskim velikodostojnicima tokom kojih je ukazao na paganske elemente njihovih verovanja. Prilikom povratka u Carigrad, posetio je maloazijski Olimp na kome je u jednom od manastira boravio njegov brat Metodije.
Naredna misija poverena Konstantinu, vodila ga je među Hazare na poziv njihovog kagana koji je tražio predstavnike sve tri monoteističke vere da mu iznesu njihove prednosti, da bi odlučio u koju od njih će prevesti svoj narod. Na ovom putu mu se pridružio i Metodije i oni su se oko 860. godine uputili u Hazarski kaganat koji se prostirao između Crnog mora i Kaspijskog jezera preko Krima i Hersona. Tokom boravka na Krimu, braća su otkrila mošti svetog Klimenta (88/92—98/101), pape sa kraja I veka koje su poneli sa sobom. Tu se Konstantin bavio učenjem kako samarijskog dijalekta, tako i gotskog jezika, pošto je otkrio jevanđelja i psaltir koji su pisani na gotskom jeziku, ruskim slovima. Braća su svoju misiju među Hazarima uspešno obavila i prema beleškama njihovih žitija jasno ukazala na prednosti hrišćanstva nad judaizmom i islamom, posle čega su se 861. godine vratili u Carigrad.
Nastanak glagoljice i njene karakteristike
Teško je preciznije datirati nastanak prvog slovenskog književnog pisma glagoljice, ali je izvesno da se njegovom sastavljanju nije pristupilo po primanju zahteva kneza Rastislava 862. godine, već je ono, kao i veći deo crkvenih knjiga na slovenskom jeziku u tom trenutku već bio gotov. Pretpostavlja se da je rad na stvaranju glagoljice, prevođenju i prepisivanju crkvenih knjiga na slovenski jezik obavio Konstantin sa najbližim saradnicima u periodu od 855. do 862. godine. Ono što je do dan danas ostalo nerazjašnjeno je ko je pokrenuo ceo taj proces. Da li je u pitanju bila inicijativa samog Konstantina ili su mu vladajuće strukture u Vizantiji poverile taj zadatak ili je pak takva inicijativa pokrenuta od strane nekog slovenskog kneza iz srednje Evrope ili Balkanskog poluostrva nešto pre zvaničnog Rastislavovog poziva 862. godine, teško je reći. Ono što je izvesno je da kada je Rastislavova molba stigla u Carigrad, glagoljica je postojala, a proces prevođenja crkvenih knjiga na slovenski jezik je poprilično odmakao, iako nije bio u potpunosti gotov. mini|desno|330p|Glagoljica Glagoljica po svojoj strukturi, na prvi pogled nije toliko slična grčkom alfabetu u meri u kojoj joj je slična prvobitna ćirilica koja je imala 24, od 38, znakova koji su identični grčkim slovima. Druga njena karakteristika koja se jasno uočava na prvi pogled je njena zaobljenost koja se ne nalazi ni u jednom drugom evropskom pismu, zbog čega ona pomalo podseća na koptsko ili jermensko pismo. Danas se smatra da je za osnovu glagoljice uzeta grčka minuskula sa elementima brzopisa, dok su za slovenske glasove kojih nema u grčkom jeziku upotrebljeni elementi samarićanske varijante starojevrejskog pisma, a možda čak i koptskog pisma.
Za jezičku osnovu prvog slovenskog književnog jezika koji je zapisivan glagoljicom, uzet je južnoslovenski dijalekat koji se govorio u okolini Soluna u IX veku i koji su Solunska braća poznavala odmalena. On se od običnog govornog jezika Slovena razlikovao u primeni grčke leksike, sintakse i fonetike. Danas se u nauci on naziva staroslovenskim ili starocrkvenoslovenskim jezikom.
Prvi boravak Moravskoj i Panoniji (863—867)
mini|levo|300p|Knez Rastislav ([[ikona iz Slovačkog narodnog muzeja iz Bratislave)]] Velikomoravski knez Rastislav šalje 862. godine poslanstvo, koje krajem godine stiže u Carigrad, preko koga od vizantijskog cara Mihajla III traži da mu pošalje ljude koji bi Slovenima na njima razumljivom jeziku približili hrišćansku veru, umesto dotadašnjih pokušaja germanskih sveštenika da je šire na latinskom jeziku. Mihajlo je odmah odreagovao i sa još ne u potpunosti prevedenim crkvenim knjigama poslao je Solunsku braću knezu Rastislavu. Oni su tokom 863. godine iz Carigrada, preko Soluna, Niša, Beograda, Sirmijuma, Višegrada i Nitre, stigli u Velikomoravsku kneževinu.
Tako su njih dvojica 866. godine krenuli ka Rimu, ali su se prvo uputili panonskom knezu Kocelju, koji ih je pozvao da posete njegovu državu i u njoj nastave svoje delovanje na širenju hrišćanstva i među tamošnjim Slovenima. Poput Rastislava i Kocelj im je dodelio određeni broj ljudi da ih nauče i obuče za vršenje bogosluženja na slovenskom jeziku. Posle nekoliko meseci boravka kod Kocelja, oni su se uputili ka Rimu preko Akvileje i Venecije u kojoj su se ponovo našli na udaru klera koji je smatrao da je ispravno samo bogosluženje na tri sveta jezika.
Prvi odlazak u Rim (867—870)
mini|desno|390p|Konstantin i Metodije predaju mošti svetog Klimenta ([[freska iz bazilike svetog Klimenta, Rim)]] Solunska braća stižu 867. godine u Rim i tu ih svečano dočekuje papa Hadrijan II sa građanima koji su pozdravili povratak moštiju pape Klimenta, koje su braća predala Hadrijanu uz svoje zahteve da se dozvoli upotreba slovenskog jezika u bogosluženju. Hadrijan je pregledao knjige na slovenskom jeziku i dozvolio njihovu upotrebu u crkvama. Zvanični deo ove odluke ogledao se u zvaničnom posvećivanju njihovih učenika u sveštenički čin koje su obavila dva episkopa Formoza i Gondrih i koji je obavljen nad slovenskim knjigama u bazilici Svetog Petra uz pojanje liturgije na slovenskom jeziku.
Neposredno nakon toga se Konstantin razboleo i zamonašio u jednom grčkom manastiru u Rimu uzevši tom prilikom monaško ime Ćirilo, što znači Gospodnji. On je nakon pedeset dana bolesti u njemu i umro 14. februara 869. godine.
4-O-Metilhonokiol
4-O-Metilhonokiol je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 280,361 Da.
Moravska misija
Prvi odlazak u Rim (867—870)
Papa je posle ovoga postavio Metodija za moravskopanonskog arhiepiskopa sa sedištem u Sirmijumu i izdao mu je poslanicu koja je upućena kneževima Rastislavu, Svatopluku i Kocelju u kojoj potvrđuje svoju dozvolu za upotrebu slovenskog jezika u liturgijama napominjući da se prilikom bogosluženja prvo čita liturgija na latinskom, a tek posle na slovenskom jeziku.
Drugi boravak Moravskoj i Panoniji (870—880)
mini|desno|390p|Svatopluk I sa sinovima Metodije 870. godine dolazi u Panonsku kneževinu kod Kocelja i tu nastavlja svoj posao, sada kao novopostavljeni arhiepiskop. Međutim njegov povratak i nastavak delovanja ponovo pokreće germanski kler protiv njega, pogotovo Salcburškog, koji je svojim domenom smatrao Panoniju, i Pasavskog, koji je svojim domenom smatrao Moravsku, biskupa. Dodatna otežavajuća okolnost ležala je u činjenici da je Rastislava u međuvremenu sa vlasti, uz pomoć Ludviga Nemačkog, zbacio nitranski knez, Rastislavov bratanac i naslednik Svatopluk I koji je ovu pomoć platio vazalstvom i podrškom germanskom kleru. Samog Rastislava je predao Germanima koji su ga oslepeli i proterali u manastir u kojem je i umro 871. godine.
Germanski kler nije sedeo skrštenih ruku i nakon Metodijevog dolaska u Moravsku, oni organizuju sabor na kome je on i njegovo delovanje osuđeno kao jeres, a on kao jeretik je uhapšen i zatvoren i Regenzburg. Nakon dve i po` godine tamnovanja on biva oslobođen na insistiranje pape Jovana VIII, posle čega ponovo odlazi u panonsku kneževinu. Međutim Kocelj je umro 872. godine, a germanski feudalci su već 873. godine ovladali njom, tako da se Metodije ponovo vraća u Velikomoravsku kneževinu.
On je u njoj nastavio svoje delovanje, sada uz Svatoplukovu podršku, pošto je knez proglasio praktično nezavisnost i porterao germanski kler iz svoje države, tako da je Metodije bez većih problema upravljao svojom arhiepiskopijom u periodu od 873. do 879. godine. Međutim on je i dalje bio u sukobu sa germanskim klerom oko jurisdikcije njegove arhiepiskopije, ali i oko filoque u skladu sa tadašnjim sukobom između carigradskog patrijarha Fotija I (vidi: Fotijeva šizma) i papa o prirodi Hristovoj odnosno o tome da li  Sveti Duh  proizilazi samo iz Oca (Boga), kao što su smatrale istočne crkve ili i iz Sina (Hrista) kako je to smatrala zapadna crkva. Ove rasprave i stalne pritužbe germanskog klera pokreću i papu Jovana VIII koji poziva Metodija u Rim da opravda svoje delovanje, tako da se 880. godine Metodije ponovo upućuje u Rim, preko Pečuja, Nina i Ankone.
Drugi odlazak u Rim (880)
mini|levo|200p|Scire vos volumus, pismo pape Jovana VIII iz 879. godine Metodije tokom 880. godine dolazi u Rim i pred papom uspeva da odbrani svoje stavove u odnosu na optužbe koje je u ime germanskog klera izneo Vihing. Pruživši punu podršku Metodiju i njegovoj delatnosti, papa Jovan VIII je izdao povelju Industriae Tuae, kojom je odobrio upotrebu glagoljice i dozvolio bogosluženje na slovenskom jeziku, sa izuzetkom Jevanđelja, koje se na liturgijama imalo prvo čitati na latinskom, a zatim na slovenskom.
Metodijeva smrt i slom slovenskog bogosluženja
mini|desno|330p|Velikomoravska kneževina na vrhuncu svoje moći pod Svatoplukom I On se posle Rima vratio u srednju Evropu, ali se već 881. godine uputio ka Carigradu. U vizantijskoj prestonici su ga lepo dočekali patrijarh Fotije i novi car Vasilije I koji su ga podržali u njegovim nastojanjima i delovanjima i on se 882. godine preko Hadrijanopolja, Filipolja, Serdike, Niša, Beograda, Sirmijuma i Višegrada vratio u Velikomoravsku kneževinu.
Poslednje godine njegovog delovanja proveo je u povećanoj netrpeljivosti germanskog klera prema njegovom delovanju i gubljenju oslonca, kako u Svatopluku, tako i u papskoj kuriji pošto su posle smrti Jovana VIII u decembru 882. godine nove pape počele da zauzimaju negativan stav prema njemu i njegovom delovanju, dok je podrška Vizantije bila suviše udaljena i samo nominalna. On je umro 06.04.885. godine u Velikomoravskoj kneževini, odredivši pred smrt za svog naslednika jednog od svojih sledbenika Gorazda.
Međutim ubrzo posle njegove smrti došlo je do potpunog sloma slovenskog bogosluženja u srednjoj Evropi. Papa Stefan V je odbio da potvrdi Gorazda za njegovog naslednika i umesto njega za novog moravskopanonskog arhiepiskopa je postavio Vihinga koji je nekoliko godina ranije u Rimu kao predstavnik germanskog klera optuživao Metodija za jeres. Potom su usledila hapšenja, ubistva i progon učenika Solunske braće. Metodijev nesuđeni naslednik Gorazd i Lavrentije su uhvaćeni i najverovatnije ubijeni, iako ima indicija da je posle sloma Velikomoravske kneževine 906. godine Gorazd nastavio rad Ćirila i Metodija u okolini Krakova. Drugi njihovi učenici su ili proterani ili su se spasili bekstvom na jug ka Balkanskom poluostrvu i među njima su se našli Kliment, Naum, Konstantin Preslavski i Agelarije.
Posledice misije
mini|levo|200p|Sveti Kliment Ohridski (ikona iz XIII ili 14. veka) Misija Solunske braće je u osnovi doživela potpuni neuspeh pošto nije uspela da stvori čvrstu nacionalnu crkvu u Velikomoravskoj kneževini koja bi širila hrišćanstvo među Slovenima na njima razumljivom jeziku. Sa druge strane međutim, ona je odigrala presudnu ulogu u početku većeg širenja hrišćanstva među Slovenskim narodima pošto su tokom njenog trajanja stvorene crkvene knjige na slovenskom jeziku, ali i učeni kadrovi koji su bili sposobni da nastave posao Ćirila i Metodija.
Najznačajniji dometi njihovih učenika odigrali su se na Balkanskom poluostrvu na kome su oni lepo primljeni i nastavili svoj rad. U Velikoj Bugarskoj osnovane su „Preslavska“ i „Ohridska škola“. Bugarski vladar Boris Mihajlo koji je uveo hrišćanstvo u svoju državu, prihvatio je 886. godine Klimenta i Nauma i uputio ih da nastave svoj rad, Kliment u Ohridu, a Naum do 893. godine u Pliski i Preslavu, posle čega je i on nakon okončanja političkih trzavica i povratka paganizma pod Vladimirom (889 — 893) prešao u Ohrid. Završni čin delovanja misije u Bugarskoj državi odigrao se na velikom narodnom saboru 893. godine na kome je ponovo odbačeno paganstvo, a do tada zvanični grčki jezik, zamenjen slovenskim jezikom pisanim ćirilicom. Smatra se da su u periodu od 886. do 893. godine po jednima ili početkom 10. veka po drugima, na prostoru Bugarske države učenici Solunske braće, najverovatnije Kliment, stvorili drugo slovensko pismo ćirilicu, kojoj su to ime dali u spomen na njihovog učitelja i tvorca glagoljice Konstantina Filozofa koji je u monaštvu uzeo ime Ćirilo. mini|desno|230p|Sveti Naum Ohridski (ikona) Pored Bugarske države, značajan oslonac slovenskoj pismenosti na Balkanskom poluostrvu stvoren je na prostoru vizantijske Dalmacije: u zaleđu Dubrovnika, Istri i posebno na ostrvima Krku, Cresu i Lošinju, odakle se glagoljica u 13. veku prenela i na područje susedne Senjske biskupije, a kasnije i u primorske gradove, gde su u XIV u 15. veku nastale pisarske radionice iz kojih su potekla značajna dela. Bez obzira na to što je bogosluženje na slovenskom jeziku osuđeno i zabranjeno na Saboru u Splitu 1061. godine, glagoljica se, zahvaljujući popovima glagoljašima, među Hrvatima održala dosta dugo, ponegde i do II svetskog rata. Bogosluženje na slovenskom jeziku se tokom 10. veka proširilo među Srbima, a krajem istog veka i među Rusima čiji se knez Vladimir (980—1015) krstio 988. godine u Hersonu.
Lugano (jezero)
Jezero Lugano (talijanski: Lago Lugano ili Lago Ceresio) je glacijalno jezero koje leži između jezera Como i Maggiore na granici Švicarske i Italije.
O jezeru po imenu Ceresio prvi pisao Grgur Turski 590., vjeruje se da mu je ime dato još za antike zbog brojnih stabala trešanja uz njegove obale (cerasus latinski: trešnja).
Visnà, Treviso
Visnà je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Lugano (jezero)
Geografske karakteristike
Jezero Lugano leži na nadmorskoj visini od 271 m, u podnožju Alpa, izduljenog je nepravilnog oblika, a zapadni rukavac mu je gotovo odsječen od glavnine jezera. Jezero ima površinu od 49 km², od tog je 31 km² u švicarskom kantonu Ticino a ostatak leži u talijanskoj Lombardiji. Najveća dužina jezera je 35 km, a širina 3 km, najveću dubina mu iznosi 288 m. thumb|left|260px| Pogled na jezero iz svemira Jezero Lugano pune vodom brojni planinski brzaci, a otječe rijekom Tresa u Jezero Maggiore.
Visnà, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Lugano (jezero)
Geografske karakteristike
Između Melide i Bissonea u Švicarskoj (južno od Lugana), jezero je jako plitko pa je tu podignut veliki kameni nasip za željezničku prugu i cestu.
Osim oko Zaljeva Lugano, šumovite strme obale jezera su nenaseljene, za razliku od većih talijanskih alpskih jezera, a sjeveroistočni rukavac jezera je omeđen strmim, stjenovitim planinama.
Najveće naselje na jezeru je grad Lugano u švicarskom dijelu jezera.
Barbarasco, Massa e Carrara
Barbarasco je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Seuca, Peștișani
Seuca je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Peștișani.
Barbarasco, Massa e Carrara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 930 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
Boquerón, Las Piedras County, Puerto Rico
Bokeron je selo u opštini Las Pijedras u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Seuca, Peștișani
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 227 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
Boquerón, Las Piedras County, Puerto Rico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.043, što je 175 (-14,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Slama
250px|thumb|Okrugle bale slame thumb|250px|Šešir od slame Riječju slama nazivaju se osušene stabljike svih vrsta strnih žita (pšenica, raž, ovas, ječam...) koje ostanu poslije vršidbe. Neki rječnici u slamu ubrajaju i osušene stabljike mahunarki koje ostaju poslije izdvajanja sjemena.
Sijeno
Sijeno nije isto što i slama. Sijeno se pravi od krmnih biljaka (prije svega od trave, ali i od npr. djeteline), koje su pokošene i osušene na vazduhu. Sijeno se prvenstveno koristi kao krmivo.
Položaj LGBT osoba na Antigvi i Barbudi
Lezbejke, gejevi, biseksualne, transrodne, transseksualne osobe mogu da naiđu na diskriminaciju na Antigvi i Barbudi. Istopolni odnosi su zabranjeni. Dva članka Zakona o seksualnim zločinima iz 1995. pominju homoseksualne odnose i zabranjuju ih.
Prema prvom, ako muškarac ima analni odnos s drugim muškarcem, bit će, ako se to otkrije, kažnjen doživotnom kaznom zatvora ako se radi o odrasloj osobi koja izvodi analni seks nad maloletnikom. Ako odrasli muškarac izvrši odnos nad drugim odraslim muškarcem, može da bude kažnjen sa 15 godina zatvora. Ako maloletnik izvrši analni odnos, biće kažnjen s pet godina ako se to otkrije. Drugi članak zabranjuje i polni odnos između žena.
Pfaffroda
Pfafroda je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Ercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.949 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14521470.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ercgebirge Pfafroda se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Ercgebirge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 540 metara. Površina opštine iznosi 55,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.949 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 53 stanovnika/km².
Capuchinas, Uruachi
Capuchinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Džunajd
Džunajd Bagdadi (Junayd; cca. 830 - cca. 910) bio je perzijski sufistički mistik. Živio je i podučavao u Bagdadu, te je postao ličnost čije učenje predstavlja jedan od temelja sufističke doktrine, kao i brojnih sufističkih redova. Kao i njegovog prethodnika Hasana iz Basre, često su ga citirali kasniji sufistički autori, a zbog autoriteta je stekao nadimak "Sultan".
Univerzitet u Bonnu
Univerzitet u Bonu (, službeno „Rajnski Univerzitet Friedrich-Wilhelmsa u Bonnu“) osnovan je 1818. i nalazi se u njemačkom gradu Bonnu. Jedan je od najcjenjenijih univerziteta u zemlji i dio je prestižne grupe German U15 e.V.. Na univerzitetskoj biblioteci pohranjeno je preko 5 milijuna svezaka. U svoje ugledne bivše studente i među profesore institucija ubraja sedam dobitnika Nobelove nagrade, tri dobitnika prestižne matematičke Fieldsove nagrade, dvanaest dobitnika njemačke Gottfried Wilhelm Leibniz nagrade, Alberta od Sachsen-Coburga i Gothe, papu Benedikta XVI, njemačkog kralja Fredericka III, Karla Marxa, Heinricha Heinea, Friedricha Nietzschea, Konrada Adenauera...
La Florida, Santa María Tonameca
La Florida je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Tonameca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 222 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Almagest
Almagest je matematički i astronomski traktat kojim je predložen geocentrički model Sunčevog sistema.
Naziv Almagest je latinski oblik arapskog naziva (الكتاب المجسطي, al-kitabu-l-mijisti — "Velika Knjiga"). Traktat je izvorno napisao Klaudije Ptolomej, u 2. veku n.e., na grčkom jeziku kao Mαθηματικἠ σύνταξις (Mathematike Syntaxis - "Matematički traktat" ili "sastav"); naziv je kasnije promenjen u Hè Megalè Syntaxis - "Veliki Traktat", odakle potiče i arapski naziv.
U Evropi će njegov geocentrički model dovesti u pitanje tek Nikola Kopernik u 16. veku, ali će ostati vladajuće objašnjenje svemira do 17. veka. Almagest je najznačajniji izvor informacija o staroj grčkoj astronomiji. Takođe je značajan studentima matematike, jer obezbeđuje informacije o, inače izgubljenom, radu starogrčkog matematičara Hiparha, naročito o trigonometriji.
Datiranje Almagesta
Datum Almagesta je preciznije ustanovljen u skorije vreme. Ptolemej je postavio javni natpis u Kanopu u Egiptu 147/148. n.e.. Pokojni N. T. Hamilton je otkrio da je verzija Ptolemejevih modela izložena u "Kanopskom natpisu" ranija od verzije u Almagestu. To bi značilo da Almagest ne bi mogao biti dovršen pre oko 150. naše ere, četvrt veka nakon što je Ptolemej započeo osmatranja.
Sadržaj
Almagest se sastoji od trinaest knjiga, čije teme se mogu ovako sažeti:
Ptolomejski planetarni modeli
thumb|Predstava Ptolomejevog [[geocentrični model|geocentričnog modela (16. vek).]] Ptolomej je planetarnim sferama dodelio sledeći poredak, počevši od prve iznutra (najbliže Zemlji): Drugi klasični pisci su predlagali drugačije redoslede. Platon (oko 427 - 347. pne.) je postavio Sunce odmah iza Meseca, a Marcijan Kapela (5. vek naše ere) je smatrao da se Merkur i Venera okreću oko Sunca. Većina islamskih i srednjovekovnih evropskih astronoma je davalo prednost Ptolomejevom autoritetu.
Ptolomej je od svojih grčkih prethodnika nasledio geometrijski instrumentarijum i delimičan set modela za predviđanje položaja planeta na nebu. Apolonije iz Perge (oko 262 - 190. pne.) je uveo deferent i epicikl i "ekscentrični deferent" u astronomiju. Hiparh (2. vek pne.) je kreirao matematičke modele za kretanja Sunca i Meseca. On je poznavao mesopotamsku astronomiju i smatrao je da bi grčki modeli morali biti ravni vavilonskim po preciznosti, ali nije uspeo da stvori tačne modele za preostalih pet planeta.
Ptolomej je u Almagestu usvojio Hiparhov solarni model, koji se sastojao od jednostavnog ekscentričnog deferenta. Što se Meseca tiče, počeo je sa Hiparhovim epiciklom na deferentu, zatim je dodao caku koju istoričari astronomije zovu "mehanizam sa kurblom". Uspeo je da napravi modele i ostalih planeta, u čemu je Hiparh omanuo, tako što je uveo i treće sredstvo, zvano ekvant.
Ptolomej je napisao Almagest kao udžbenik matematičke astronomije. Objasnio je geometrijske modele za planete na osnovu kombinacija krugova, kojima su se mogla predvideti kretanja nebeskih tela. U jednoj kasnijoj knjizi ("Planetarne hipoteze"), Ptolomej objašnjava kako pretvoriti njegove geometrijske modele u trodimenzionalne sfere ili parcijalne sfere. Nasuprot matematičkom Almagestu, "Planetarne hipoteze" se ponekad opisuju kao knjiga o kosmologiji.
Uticaj
Ptolomejev sveobuhvatni traktat o matematičkoj astronomiji je prevazišao većinu starijih tekstova o grčkoj astronomiji. Neki od njih su bili užeg gledišta pa time i manje interesantni, drugi su postali zastareli pojavom novijih modela. Zbog toga više nisu prepisivani i vremenom su se izgubili. Glavnina našeg znanja o radu astronomâ poput Hiparha potiče iz referenci u Almagestu.
U Srednjem veku i renesansi
thumb|Ptolomejev Almagest je vekovima bilo delo od autoriteta, kako pokazuje njegov portret iz 16. veka, u obličju [[renesansa|renesansnog matematičara]] Prvi prevodi na arapski su urađeni u 9. stoleću, u dva zasebna poduhvata, jedan je sponzorisao kalif Al-Mamun (vladao 813-833.). Delo je u ovo doba bilo izgubljeno u Evropi, ili su ga se maglovito sećali astrolozi. Zbog toga je Zapadna Evropa ponovo otkrila Ptolomeja iz prevoda arapskih verzija. U 12. stoleću je nastala španska verzija, kasnije prebačena na latinski pod pokroviteljstvom cara Fridriha II (vl. 1220-50.). Drugu latinsku verziju, direktno sa arapskog, proizveo je 1175. Gerard iz Kremone, koji je svoj tekst našao u španskom Toledu. Ali, Gerard nije znao prevesti mnoge tehničke izraze, čak je zadržao arapsko ime za Hiparha (Abrachir).
U 15. veku se na Zapadu pojavila i grčka verzija. Johanes Miler, poznatiji kao Regiomontanus je na podsticaj briljantnog grčkog sveštenika, kardinala Besariona (ili Visariona), oko 1462. dovršio skraćenu verziju Almagesta (prvi put štampana 1496., poznata kao Epitoma Almagesta). Nešto pre toga, 1450., puni prevod je napravio Đorđe iz Trapezunta, ali sa greškama. Ta verzija je uključivala komentar iste dužine kao original, ali mada su novi rukopisi bili veliko poboljšanje, to nije važilo i za novi komentar, što je izazvalo žustre kritike (i Regiomontanovu verziju). Papa Nikola V (vl. 1447-55), koji je naručio prevod od Đorđa s namerom da se time zamene stariji prevodi, povukao je pokroviteljstvo, tako da će Regiomontanovi prevodi imati prednost sledećih preko sto godina.
Komentare na Almagest su pisali Teon iz Aleksandrije (sačuvani), Pap iz Aleksandrije (sačuvani fragmenti) i Amonije Hermije (izgubljeni). Regiomontan je u svom prevodu dao neke korekcije, koje su kasnije možda inspirisale Kopernika.
Reference
(na engleskom:)
Vanjske veze
(na engleskom:)
Los Tanques, Tula
Los Tanques je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Tula.
Nott
Nott se može odnositi na:
Los Tanques, Tula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1055 m.
Gandža (grad)
Gandža je drugi najveći grad u Azerbajdžanu (nakon Bakua). Za vrijeme dominacije Ruskog Carstva grad je bio poznat kao Jelizavetpolj, a između 1920. i 1935. godine vraćeno mu je staro ime Gandža. Ipak, u vrijeme Sovjetskog Saveza gradu je promijenjeno ime u Kirovabad, a 1989. opet mu je službeno vraćeno staro ime. Grad se prostire na približno 110 km², a prema popisu stanovništva iz 2009. godine imao je 313.300 stanovnika.
Historija
Prema arapskim srednjovjekovnim izvorima, grad je osnovan 859. godine. Arapsko osnivanje grada potvrdio je srednjovjekovni historičar Movses Kagankatvatsi, koji je tvrdio da je grad osnovao 846. sin Hazra Patgosa u kantonu Aršakašen. Kao historijski važan grad na jugu Kavkaza, gradom su vladale mnoge dinastije. U gradu je također rođen poznati pjesnik Nizami Gandžavi. Nakon potresa 1139. grad je zauzeo kralj Demetrije I Gruzijski. Nakon invazije Mongola 1231. grad su ponovno zauzeli Gruzijci. Grad je ponovno oživio nakon dolaska iranske safavidske dinastije na vlast. Gradom je između 1578. i 1603., te 1724. i 1735. vladalo Osmansko Carstvo.
Za vrijeme vladavine Safavida, Gandža je bila glavni grad Beglerbega Karabah. 1747. grad je postao središte Gandžanskog kanata. Grad se žestoko suprotstavio ruskom širenju na južni Kavkaz. Rusi su pod vodstvom Pavela Tsitsianova 1804. napali kanat. Nakon zauzimanja grada Rusi su ubili 3000 stanovnika grada. Prema Gulistanskom sporazumu iz oktobra 1813. grad je s većinom današnjeg Azerbajdžana pripao Ruskom Carstvu. Grad je preimenovan u Elizavetpol, a 1868. je postao glavni grad guvernerata Elizavetpol.
Godine 1918. grad je privremeno bio glavni grad Azerbajdžanske demokratske republike, kada je ponovno preimenovan u Gandža. U travnju 1920. Azerbajdžan je okupirala Crvena armija. U svibnju 1920. u gradu je izbila neuspjela antisovjetska pobuna tijekom koje je u borbama između vojske i pobunjenika grad teško oštećen. Godine 1935. Josif Staljin je grad preimenovao u Kirovabad. Nakon osamostaljenja Azerbajdžana 1991. gradu je ponovno vraćeno staro ime.
Ekonomija
Ekonomija grada se dijelom temelji na poljoprivredi, a dijelom na turizmu. Postoji industrija svile, porculana i obuće. Također je značajna proizvodnja hrane, grožđa i pamuka s obližnjih farmi. U blizini grada nalazi se rudnik bakra i aluminija. Grad ima jedan od najvećih tekstilnih proizvođača u zemlji koji je dobio najviše ocjene na tržištima susjednih zemalja.
Norne
200px|right|thumb|Norne
One pletu mrežu Wyrda i ponekad ih se naziva Wyrd sestrama. Te boginje sudbine su tri sestre: Urd (najstarija, boginja prošlosti, sudbine), Verdandi (srednja sestra, boginja sadašnjosti, potrebe) i Skuld (najmlađa, boginja budućnosti). Njih se može povezati sa Suđenicama u hrvatskim legendama (Suđenice- tri vile sudbine, Uris i Upis upisuju sudbinu, a o bogatstvu odlučuje Vusud okružen divljim zvjerima).
Piepasso, Alessandria
Piepasso je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Cruz Grande Maliaxapa, Tlapa de Comonfort
Cruz Grande Maliaxapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Tlapa de Comonfort.
Cras (Izer)
Kra je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Izer koja pripada prefekturi Grenobl.
Cruz Grande Maliaxapa, Tlapa de Comonfort
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1910 m.
Cras (Izer)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 325 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 59 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 5,43 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 375 metara (maksimalnoj 773 m, a minimalnoj 280 m).
Univerzitet u Oslu
Univerzitet u Oslu (Universitetet i Oslo), koji je do 1939. godine nosio naziv Kraljevski univerzitet Federika (Det Kongelige Frederiks Universitet), najstariji je i najprestižniji među univerzitetima u skandinavskoj državi Norveškoj. Univerzitet je široko priznat kao jedan od najprestižnijih univerziteta u severnoj Evropi. Ugledna međunarodna lista najbljih univerziteta, Academic Ranking of World Universities, smestila je Univerzitet u Oslu na 58. mesto među najboljim univerzitetima na svetu u 2015. godini.
Univerzitet pohađa oko 27,700 studenata i na njemu je zaposleno oko 6,000 osoba. Neoklasični univerzitetski kampus nalazi se u centru grada i u tim je zgradama danas smešten Pravni fakultet. Većina drugih fakulteta nalazi se na novom kampusu Blindern u opštini Nordre Aker na severu grada.
Institucija je osnovana 1811. godine i organizovana je po uzoru na Univerzitet u Kopenhagenu i tada novoosnovani Humboldtov univerzitet u Berlinu. Institucija je prvobitno ponela ime Fredericka VI od Danske, a današnji naziv nosi od 1939. godine. Sve do 1946. za univerzitet se često koristio i neformalni naziv Univerzitet, budući da do te godine u zemlji nije bilo drugih univerziteta.
Univerzitet je dom petorice dobitnika Nobelove nagrade, a u samoj zgradi Univerziteta se dodeljivala Nobelova nagrada za mir u periodu od 1947. do 1989. Na univerzitetu se od 2003. dodeljuje Abelova nagrada.
Rane godine
1811. doneta je odluka o osnivanju prvoga univerziteta u tada ujedinjenim kraljevtskiva Danskoj i Norveškoj, nakon što je sa tim ciljem provedena uspešna kampanja i postignut dogovor sa tadašnjim vladarem Fridrihom VI. Kralj se složio sa osnivanjem univerziteta, iako se pre toga pribojavao da bi nova institucija mogla da pomogne u razvoju norveškog separatizma. Dve su godine prošle od donošenja odluke, do osnivanja univerziteta u tadašnjoj Kristijaniji (današnje Oslo), tada malom primorskom gradu. Već godinu dana nakon toga, usled proglašenja neovisnosti Norveške, došlo je do bitnih promena u okolnostima u kojima je univerzitet funkcionisao i daljnjeg razvoja. Ipak, neovisnost Norveške bila je delomično ograničena odredbama mira iz 1814. prema kojima je zemlja morala da uđe u personalnu uniju sa Švedskom. Glavna fukncija univerziteta u ovim je godinama bila da pruži obrazoanje za državne službenike. Institucija je postala i središte izučavanja i staranja nacionalne kulture, jezika, istorije i tradicije. Do 1870-ih, uz podučavanje, došlo je i do značajnijeg razvoja istraživačkih delatnosti, što je vodilo ka daljnjoj specijalizaciji i podeli na discipline.
1900-1945.
Dodatni fokus na istražiački rad staljen je na prelazu u dvadeseti vek. Promenjena je naučna metodologija i uvažene su nove naučne teorije toga vremena. Od profesora se očekivalo da uz podučavanje studenata provode i istraživanja. Pojedine discipline dodatno su podeljene i omogućena je uža specijalizacija kako bi se uz naučne odgovorilo i na praktične potrebe društva. Rektorat je na Univerzitetu u Oslu osnovan tek 1905. godine i prvi rektor bio je profesor geologije Waldemar Christofer Brøgger.
Branimir Štulić
Branimir (Johnny) Štulić (Skoplje, 11.4. 1953.), jugoslavenski rock glazbenik iz generacije zagrebačkog novog vala, poznat kao frontman grupe Azra.
Univerzitet u Oslu
1900-1945.
Između dva svetska rata univerzitet je proizveo dva dobitnika Nobelove nagrade. Bili su to Ragnar Frisch u domenu ekonomije i Odd Hassel u domenu hemije. Važan doprinos stvoren je i u domenu lingvistike. U periodu od 1911. do 1940. došlo je do širenja studentske baze, upisom studenata iz udaljenih delova zemlje kao i upisom većeg broja studentica. Ipak, omladina iz radničke klase još je uvek većim delom bila isključena i obrazovanje na univerzitetu nije joj bilo dostupno.
Branimir Štulić
Biografija
Otac Ivan Štulić, podrijetlom iz Nina (kod Zadra), radio je kao oficir u tenkovskim jedinicama Jugoslovenske narodne armije (JNA), u kasarni u Skoplju. Godinu dana pošto je Johnny rođen, njegova majka Slavica rodila je drugo dijete, sestru Branku.
Život i djetinjstvo u Skoplju obilježili su njegov način govora pa su zbog njegova naglaska mnogi mislili da je Bosanac. Međutim, već s 5 godina Johnny se vraća u NR Hrvatsku jer je njegov otac dobio premještaj u Jastrebarsko, nadomak Zagreba. U tom je gradu nastavio pohađati osnovnu školu. 1960. porodica se seli u Zagreb, gdje njegova majka i danas živi. U naselju u koje su se Štulićevi doselili još nije bilo škole pa su roditelji Johnnyja upisali u školu u obližnjem Trnskom.
Univerzitet u Oslu
1900-1945.
Za vreme nacističke okupacije Norveške, tadašnji je rektor Odd Hassel završio u zatvoru. Univerzitet je zatim stavljen pod upravu norveškog geologa i polarnog istraživača Adolfa Hoela, kojega je imenovala kvislinška norveška fašistička partija Nasjonal Samling. Značajan broj studenata Univerziteta u Oslu sudelovao je u Norveškom pokretu otpora zbog čega je univerzitet bio žarište sukoba u kojima su studenti završavali u zatvoru, a institucija zatvarana.
La Peñita, Zapopan
La Peñita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Branimir Štulić
Biografija
Maturirao je 1972. godine radom "Pariška komuna". Tema rada vezana je za njegovo zanimanje za socijalne i društvene mane, a zanimljiva je posebno jer je pisana neposredno nakon događaja u Hrvatskoj 1971. godine. Rad je ocijenjen odličnom ocjenom, ali je iz hrvatskosrpskog Johnny dobio samo dovoljnu ocjenu.
Univerzitet u Oslu
1945-2000.
Nakon rata vlasti su počele pružati studijske kredite za studente iz siromašnih porodica, a državni fond za tu svrhu osnovan je 1947. godine. Ova je politika dovela do značajnog porasta broja studenata koji su pohađali univerzitet. Na porast je delom uticao i povratak studenata koji su bili sprečeni da studiraju u toku rata. U jesenjem semestru 1945. rekordan broj od 5,961 studenta je pohađao univerzitet, a ukupan je broj preša 6,000 do 1947. Bio je to porast od više od 50% u odnosu na cifre pre rata. Šezdesete godine dvadesetog veka predstavljale su period velikih promena i naglog rasta univerziteta. Samo u jednoj dekadi broj studenata porastao je sa 5,600 u 1960. na 16,800 u 1970. godini. Broj profesora je porastao sa oko 500 na 1,200, a proširene su i izgrađene i nove zgrade univerziteta. Do 1968. godine radikalne su ideje zauzele prominentno mesto među studentima. Stuentski ustanci koji su imali transformativan uticaj na ceo Zapadni svet proširili su se i na Univerzitet u Oslu. Studenti su odbijali da se poistovete sa elitom i vladajućim establišmentom i smatrali su da akademija treba da pokaže jasnu solidarnost sa onima koji imaju ograničen pristup resursima i blagodatima današnjeg društva. Jedna od najvažnijih promena u ovome periodu bila je i povećan udeo studentica u studentskom telu. I u nastavku dvadesetog veka porast broja studenata nije se zaustavljao što je 1992. dovelo i do prvih formalnih ograničenja broja novoupisanih studenata.
La Peñita, Zapopan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1604 m.
Univerzitet u Oslu
Školarine
Kao i sve druge javne visokoobrazovne institucije u Norveškoj, Univerzitet u Oslu ne naplaćuje školarine studentima koji ga pohađaju. Ipak, studenti u dužni početkom svakog semestra da uplate 550 norveških kruna za rad organizacije Fondacija za studentski život u Oslu, za rad vrtića, zdravstvenih institucija, smeštaj i kulturne aktivnosti, studentske novine i radio. Dodatnih 100 kruna naplaćuje se taksa za kopiranje i kancelarijski papir. Uz nju postoji i dobrovoljna taksa od 30 kruna za organizaciju Studentenes og Akademikernes Internasjonale Hjelpefond koju studenti nisu obavezni da plate.
Branimir Štulić
Biografija
Važnu ulogu u tom periodu njegovog života odigrala je i Maja Ostir koja je prijatelju iz škole posudila akustičnu gitaru na kojoj je Johnny počeo svirati. Toliko ju je dugo zadržao kod sebe da je prilikom vraćanja morao izmijeniti sve pragove na vratu instrumenta.
Poslije gimnazije nije odmah upisao fakultet, već je odlučio da prvo odslužiti vojsku. Zbog velikog broja prijavljenih kandidata morao je pričekati nekoliko mjeseci pa je uniformu napokon obukao u kasno proljeće 1973. godine, da bi je nakon petneaest mjeseci skinuo i počeo studirati.
Studirao je filozofiju, ali je nekoliko puta mijenjao odijel te se na kraju zaustavio na sociologiji i tu "zalutao" negdje "između prve i četvrte godine". Dogurao je do šestog semestra, ali nagomilavši veliki broj nepoloženih ispita (tada se polaganje nekih ispita moglo odlagati do diplome) Johnny ipak napušta fakultet. U to vrijeme već je uveliko osnivao bendove. Neki su i raspušteni.
Mnogi njegovi znanci iz vremena dok je studirao govorili su kako je Štulić bio "jedanaesta gitara". Nije poznavao note, svirao je poput mnogih samoukih gitarista, a ukus mu nije bio u skladu s vremenom: u to vrijeme je držao da je sevdah autentični zvuk njegovog podneblja koji najbolje dolazi do izražaja u makedonskim pjesmama. Kao samouki gitarist, vježbao je danonoćno i uvijek je bio u potrazi za prostorom za vježbanje.
Stvorivši sastav koji se munjevito popeo na sam vrh ondašnje jugoslovenske rok-scene, u danima kada je "Bijelo dugme" već stagniralo, Johnny je raspustio Azru i 1984. godine otišao u Nizozemsku. U Nizozemskoj je nastao trostruki album It Ain't Like in the Movies at All. O ovoj ploči Johnny je rekao: "Ja sam naprosto morao nešto da radim u Nizozemskoj. Četiri godine sam se mučio s tim albumom. Uradio sam dvije verzije. Prva je imala neku grešku s dolbi sistemom. Ova druga, koju sam izdao u Sarajevu, također je imala grešku, ali je ipak izašla. To je zapravo neka vrsta filma. Sve ono što sam radio u Nizozemskoj, stavio sam na tu ploču".
Iz prvog dužeg Johnnyjeva boravka u Holandiji, točnije u Utrehtu, datira i njegovo poznanstvo s današnjom mu ženom Jozefinom Frudmajer, jednom od sekretarica gradskog liječnika.
Johnny se 1987. godine vratio u Jugoslaviju. Sa sobom je iz Nizozemske doveo novog basista, Stehphena Kippa.
Godine 1991. Johnny se do daljnjega vratio u Nizozemsku.
Pobershau
Pobershau je opština u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Ercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.054 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14521480.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ercgebirge Pobershau se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Ercgebirge. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 550 metara. Površina opštine iznosi 5,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.054 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 380 stanovnika/km².
Lionski zaljev
Najveći deo obale je nizak, tu postoje lagune (Étang de Vaccarès, Étang de Berre i Étang de Bages-Sigean) i slane močvare, najviše u oblasti Camargue. Za ovu oblast je karakterističan hladni jesenji vetar mistral i uzgajanje vinove loze, tj. vinogradarstvo. Takođe na obalama zaliva razvijen je turizam, mašinogradnja, hemijska industrija i visokotehnološka industrija.
Luke
Najveće luke u Lionskom zalivu su:
Pacífico, Poncitlán
Pacífico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Poncitlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1535 m.
Benito Juárez, Villamar
Benito Juárez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Villamar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1666 m.
Opština Bochil, Chiapas
Bochil je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Prema proceni iz 2009. godine u opština je živelo 12219 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1213 m.
Opština Roșia, Bihor
Roșia je opština u Rumuniji u okrugu Bihor.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 322 m.
Terrasa, Pavia
Terrasa je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 67 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 105 m.
Cambridgeshire
Cambridgeshire (skraćeno Cambs, čita se Kembridžšir) je engleska historijska i ceremonijalna grofovija u Istočnoj Angliji.
Geografija
Cambridgeshire leži u regiji Istočna Engleska, ima površinu od 3387 km², na kojoj živi 804.841 stanovnika.
Graniči na sjeveru s grofovijom Lincolnshire, na sjeveroistoku s Norfolkom, na istoku sa Suffolkom, na jugu s Essexom i Hertfordshireom, te na zapadu s Bedfordshireom i Northamptonshireom.
Cambridgeshire je administrativno podjeljen na pet distrikta; East Cambridgeshire, Fenland, Huntingdonshire, South Cambridgeshire, grad Cambridge i unitarnu jedinicu Peterborough. Grad Cambridge je administrativni centar.
Zaljev Sjevernog mora danas poznat kao Wash, za prahistorije je ulazio mnogo dublje u unutrašnjost Britanskog otoka. Tako da je taj kraj između mora i kopna, bio često plavljen i zasipan velikim naslagama treseta, blata i gline. Danas je to ravnica okružena niskim brežuljcima. Nekadašnji južni dio zaljeva Fens, danas je isušenen i iskrčen. Porazbacani niski grebeni, koji razbijaju monotoniju te ravnice, su zapravo nekadašnji otoci Najveći od njih - Ely, bio je sigurno utočište Anglosaksoncima i njihovom lideru Herewardu Budnom, koji se usprotivio Williamu Osvajaču i Normanskoj invaziji.
Historija
Današnji Cambridgeshire je formiran 1974., na teritoriju na kojoj se nekad prostirao historijski Cambridgeshire, ali i dobar dio historijske grofovije Huntingdonshire (to je danas distrikt Huntingdonshire).
Prahistorijiski tragovi i arheološki nalazi ukazuju na to da je Fens, zadugo ostao močvarni kraj. Za rimskih vremena dolina rijeke Cam bila je najnaseljenija, a već su Rimljani počeli sa njegovom melioracijom. Prva anglosaksonska naselja pojavljuju se u 5. vijeku. Između 9. i 11. vijeka, taj kraj zaposjedaju Anglosaksonci i Danci.
Počevši od srednjeg vijeka, Cambridgeshirom i susjednim Huntingdonshirom upravlja isti šerif. Osnivanje Univerziteta u Cambridgeu u 13. vijeku, pretvorilo je Cambridge u jednog od glavnih engleskih intelektualnih centara.
Najveće historijske znamenitosti su Katedrala u Elyju uz građevine Univerziteta u Cambridgeu.
Privreda
Osim široko rasprostranjene prehrambene industrije, najveći industrijski centar je Peterborough, koji se naročito razvio od sredine 20. vijeka. I Cambridge ima nešto industrije (rasvjetna tijela, sijalice), uz velik broj naučnih instituta koji se time pored elektronike bave. Brežuljkasti kraj uz južni rub Cambridgeshira je rezidencijalna zona Cambridga udaljena od Londona, od 70 do 80 km.
Piro, Cosenza
Piro je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 315 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 550 m.
Fair Lakes, Virginia
Fer Lejks je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.942.
Nastrand
Nastrand (Náströnd) u nordijskoj mitologiji predstavlja najgore područje Hela. Nastrandovi krovovi i vrata su prekriveni otrovnim zmijama i kroz to područje su morali proći ubojice i krivokletnici.
Familia Garibay, Tijuana
Familia Garibay je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tijuana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 131 m.
Brahmadeva
Brahmadeva (1060–1130) je bio indijski matematičar. Najpoznatiji je kao autor teksta Karanaprakasa, koji predstavlja komentar na Aryabhatin tekst Aryabhatiya. U njemu se djelomično bavi trigonometrijom i njenom primjenom na astronomiju.
Opština El Bosque, Chiapas
El Bosque je opština u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas.
Plopșoru, Plopșoru
Plopșoru je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Plopșoru.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 6576 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 141 m.
Mihira Bhoja I
Mihira Bhoja I (836–885) ili Bhoja I  bio je vladar indijske dinastije Gurjara Pratihara. Naslijedio je svog oca Ramabhadru. Bio je poklonik boga Višnua i preuzeo titulu Adivaraha koja se koristila na nekim njegovim kovanicama. Predstavljao je jednu od najvažnijih političkih ličnosti današnje Indije u 9. vijeku, te se često uspoređuje sa Dhruva Dharvarshom i Dharmapalom kao veliki vojskovođa i graditelj carstva.
Jaconita, New Mexico
Džakonita je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Novi Meksiko.
Mihira Bhoja I
Bhojino carstvo se na vrhuncu moći prostiralo do rijeke Narmada na jugu, rijeke Sutlej na sjeverozapadu i do Bengala na istoku.
Naslijedio ga je sin Mahenderpal I.
Jaconita, New Mexico
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 332, što je 11 (-3,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Corticelle, Salerno
Corticelle je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.