cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Urbanističko planiranje
Planiranje i prijevoz
Dobro planiranje pokušava smjestiti više gustoće poslova ili stanovnika blizu prijevoza visokog obujma. Neki gradovi, primjerice, dopuštaju trgovinu i višekatne stambene zgrade samo unutar jednog bloka željezničkih stanica i bulevara s četiri prometne trake, te prihvaćaju prebivališta za pojedinačne obitelji i parkove samo ako se nalaze na udaljenijim mjestima.
Gustoće se obično mjere kao podno područje zgrada podijeljeno zemljišnim područjem ili u stambenom kontekstu brojem stanova podijeljenih zemljišnim područjem. Omjeri podnog područja ispod 1.5 pokazuju nisku gustoću. Parcelni omjeri iznad pet pokazuju vrlo visoku gustoću. Većina eksurba nalaze se ispod dva, dok je većina gradskih centara prilično iznad pet. Stanovi bez dizala, a s podzemnim garažama mogu lako doseći gustoću od tri. Neboderi lako postižu gustoću od tri ili više. Više gustoća privlače ulagače s većim profitom. Gradske vlasti mogu pokušati poticati niže gustoće radi smanjenja infrastrukturnih troškova, iako neki promatrači primjećuju da niske gustoće ne mogu prilagoditi dovoljno stanovništva u omogućavanje adekvatne potražnje ili ulaganja za takvu infrastrukturu. U UK tijekom nedavnih godina dogodila se zasnovana potpora za povećanje gustoće stambenog razvoja s namjerom boljeg postizanja održivog razvoja. Povećanje razvojne gustoće ima prednost stvaranja masovnih prijevoznih sustava, okružnog grijanja i ostalih društvenih objekata (škola, zdravstvenih centara, itd.) održivijima. Ipak kritike tog pristupa nazivaju denzifikaciju razvoja 'gradskim stiskanjem' i tvrde da ona smanjuje kvalitetu života i spriječava stanovnike od ostvarenja svoje (sub)urbane želje (prava?) za kućom s vrtom i izvancestovnim parkirnim prostorom.
Automobili su dobro prilagođeni u služenju gustoćama jednako visokima kao 1.5 s autocestama osnovnog ograničenog pristupa. Inovacije poput car-pool prometne trake i upotrebe taxija tijekom "špice" može odvesti automobile do susjedstava s parcelnim omjerima visokim 2. 5.
Gustoće iznad 5 dobro su uslužene vlakovima. Većina takvih područja se zapravo razvila kao odgovor na vlakove sredinom 1800-ih i imaju historijski visoki broj putnika koji nikad nisu koristili automobile za svoje putovanje na posao.
Široko rasprostranjen problem je postojanje lanca stambenih gustoća između oko dva i pet koji uzrokuje jake prometne zastoje, a ipak su preniske da budu komercijalno uslužene vlakom ili gradskom željeznicom. Konvencionalno rješenje je upotreba autobusa. Ipak autobusi i sustavi gradskih željeznica mogu zatajiti ondje gdje su dostupni i automobili i prekomjerni kapacitet cestovne mreže, postižući manje od 1% ukupnog broja putnika.
Lewis-Mogridgeov položaj tvrdi da cestovni prostor u širenju nije učinkovit način rasterećenja prometnih zastoja jer se inducirana potražnja stalno pojavljuje da povrati društveno prihvatljivu razinu zakrčenosti.
Planiranje i suburbanizacija
U nekim zemljama opadajuće zadovoljstvo s urbanom okolinom okrivljuje se za neprekinutu migraciju prema manjim gradovima i ruralnim područjima (takozvani urbani egzodus), pa uspješno urbanističko planiranje može donijeti pogodnosti puno većoj unutrašnjosti ili gradskoj regiji te može pomoći u smanjenju zakrčenosti duž prijevoznih putova i rasipanja energije nastalo prekomjernim komutiranjem.
Čvrsto uvjerenje da se na ponašanje pojedinaca, koji žive ili posjećuju neko područje, može jako utjecati fizičkim dizajnom i izgledom područja naziva se determinizam okoline.
Planiranje i okolina
Arkologija traži načine objedinjavanja područja ekologije i arhitekture, posebno krajobrazne arhitekture, radi postizanja harmonijske okoline za sva živa bića. U malom mjerilu teorija ekosela je postala popularna, jer za zajednice naglašava tradicionalnu ljestvicu od 100-140 osoba.
U većini naprednih modela urbanističkog ili seoskog planiranja kritičan je lokalni kontekst. U mnogim modelima vrtlarstvu je pretpostavljena središnja uloga ne samo u poljoprivredi nego i u dnevnom životu građana. Serije srodnih pokreta uključujući zeleni anarhizam, eko-anarhizam, eko-feminizam i slow food stavili su to u politički kontekst kao dio fokusa na manjim sustavima resursnog vađenja i uklanjanja otpada prema ideji da dijelovi živih strojeva automatski obavljaju recikliranje poput same prirode. Moderna teorija prirodnog kapitala naglašava to kao primarnu razliku između prirodnog i infrastrukturnog kapitala, te traži ekonomsku bazu za racionaliziranje poteza unatrag prema manjim seoskim jedinicama. Uobičajena forma planiranja koja vodi do suburbanog rasta je zoniranje pojedinačnih upotreba.
Curbans
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 292 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 10 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 650 metara (maksimalnoj 1.559 m, a minimalnoj 544 m).
Vetiche I, Chieti
Vetiche I je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 122 m.
Kopsanon
Kopsanon je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 306,401 Da.
Srpski Krstur
Istorija
Prvi stanovnici Krstura su živeli u zemunicama i bavili se ribolovom. To potvrduje i pronadeni ribarski teg izrađen od ilovače i ima karakter veoma retkog oruda koje potiče iz tog perioda. Žitne zemunice i stari grobovi takode svedoče i životu prvih stanovnika na ovom mestu je jedna takva zemunica otkrivena je u dvorištu Šecerov Svetozara prilikom podizanja nove stambene zgrade šezdesetih godina XX veka. Lokacija grobova je na dosta velikom prostranstvu a pronađene figurice od kostiju navode na verovanje da se već tada živi nekim oblikom verskog života. Iskopine iz neolitskog naselja na Bairu nalaze se u Narodnom muzeju u Kikindi, Narodnom muzeju u Beogradu i Zbirci Osnovne škole “Jovan Jovanovic Zmaj” u Krsturu ( Pogledajte istorijsku kartu Banata iz 1890. godine )
U periodu antike Krstura pouzdano se zna da se on nalazi pod vlašcu Dačke države. Kasnije su Krsturom ovladali čuveni jahači Sarmati, nomadsko pleme koji zbog svog nomadskog načina života nisu ostavili mnogo arheoloških tragova. U drugoj polovini četvrtog veka iz Azije dolaze Huni tako da su i Krstur sa okolinom podčinili pod svoju vlast. Svoju najveću moć doživeli su pod Atilom od 434 do 453 godine čija je prestojnica po predanju bila negde u ovim krajevima u blizini Segedina. Polovinom šestog veka pojavili su se Avari pa Krstur ostaje pod njima do 796 godine kada je Franački vladar Karlo Veliki uništio Avarsku državu.
Polovinom X veka Ugari su pokorili Moravsku državu, a u daljim borbama protiv Vizantije i Bugarske uspeli su da izađu kao pobednici i tako osnuju svoju državu. Za vreme Ugarskog kralja Bele III srušeno je srpska plemenska oragnizacija u Banatu a učvršećena je županijska vlast sa uspostavljanjem novih feudalnih i društvenih odnosa. Banat je u to vreme poznat kao «Medutamišje», «Tamiška pokrajina» i «Tamiški disktrit». Njegov najveći deo a sa njim i Krstur nalazio se u Čanadskoj županiji.
Zbog nadiranja Turaka sa juga 1404. godine Despot Stefan Lazarevic sklapa savez sa Ugarskim kraljem Žigmundom Luksemburžaninom koji mu doživotno duguje Beograd, Golubac, celu Mačvu kao i mnoge posede u današnjoj Vojvodini. Sredinom 1411. godine Despot Stefan dobija na dar i druga mesta u Banatu pa i Krstur koji je u to vreme bio poznat kao Kerestur. Od septembra 1411. godine do 19. juna 1427. godine do smrti Despota Stefana Lazarevica, Krstur se nalazi u Despotovini. U to vreme srpski živalj se seli u severne krajeve. Njihov put je načešće vodio ka slivu reke Tise i Moriša a samim tim verovatno i u Krstur.
Titon (razvrstavanje)
Titon se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1927.
Proljetno prvenstvo 1927.
Proljetno prvenstvo je započelo 13. ožujka 1927, a završeno je 3. travnja 1927.
Srpski Krstur
Istorija
Despot Stefan Lazarevic je u maju 1426. godine u Tati u Komoranskoj županji sklopio ugovor sa kraljem Albertom Hazburškim, po kome posle njegove smrti treba da ga nasledi. Tako je Krstur od 1427. postao posed Despota Đurda Brankovica, pod pritiskom Hunjadija sa jedne strane a Turske sa druge Krstur potpada pod potpunu vlast Kralja Matije Hunjadija. Dolaskom Srba iz Raške u dolinu Moriša u ove krajeve Banata dolaze i braća Stefan i Dmitar Jakšić sa 1200. ratnika koji dovode sa sobom i porodice. Ugarski kralj im je darovao velike posede u dolini Moriša u želji da pridobije Srbe i ojača odbrambenu snagu zemlje na granici prema Turskoj.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1927.
Proljetno prvenstvo 1927.
I župa Split
Srpski Krstur
Istorija
Već 1467. Jakšići dobijaju nove posede u Čanadskoj županiji kojoj pripada i Krstur. Iz toga perioda intezivnog naseljavanja Banata iz slivnika Velike Morave ostali su mnogu nazivi ne samo sela već i polja, bara , šuma, i slično koji su ostali i do dan danas.
Početkom XVI veka predstavlja period snažnog prodora Turaka i jedan od najtežih u istoriji Krstura. U borbama protiv Turaka u dolini Tise učestvuju mnogi Srbi. Krstur se u tom trenutku nalazio na podrucju ovih bitaka. Banat od 27. jula 1552. godine pada pod potpunu vlast Turskog Carstva. Krstur se u to vreme zvao Pap – Keresztur. Iz Turskog deftera od 23. oktobra 1557. god. do 12. oktobra 1558. god. gde su nabrojana sva srpska sela u Turskim pograničnim nahijama u Krsturu živi deset porodica. Na osnovu popisa stanovništva iz 1561. god. vidi se da je Krstur u Segedinskom sandžaku a u njemu ima sedam domova. U popisu navode starešine domova: Nikola Vujić, Radak Branić, Vuk Radak, Miloš Vuk, Bene Đuric, Nikola Drago i Nikola Radošev tako da je u Krsturu bilo svega nekoliko desetina stanovnika. Zbog načina gradnje kuća i naselja za vreme Turaka ona nisu predstavljala neku posebnu vrednost, niti zahtevala napor za njihovo održavanje u podizanje. Stanovnici su mogli bez velikog kolebanja u slučaju opasnosti da napuste selo i kasnije sagrade novo pa čak da se u nasele u drugom kraju. Po predanju selo se pod Turcima polovinom XVII veka raselilo tako da se 1647. godine naziva pustim posedom.
Međutim ovo se predanje ne mora uzeti za tačno jer u Krsturu prema popisu iz 1690. godine ima 60. kuća što znači najmanje 200. stanovnika. Turska se nikako nije odricala prodiranja na sever, naročito je bila zainteresovana za osvajanje Beča. Kara Mustafa je stigao do Beca 1638. godine. Opsada je trajala dva meseca. Turci su pretrpeli strahovit poraz pa nastaje period povlačenja. Budim napuštaju 2. septembra 1686. god. Austrijska vojska se već približava Banatu. Becki dvor prihvata pomoć Srba iz Banata i za zapovednika srpske vojske imenuje generala Stefana Cakija. Padom Segedina ubrzo su oslobođena sva mesta u ovoj nahiji kao i Krstur. Turci se povlače ali ubrzo kreću u snažan napad i ponovo nadiru ka Dunavu i Savi. Srpski narod beži pred Turcima tako da dolazi do nove seobe Srba pod Arsenijem Čarnojevićem III. Za vreme ove seobe Srbi stižu verovatno i do Krstura. Ako ne odmah onda preko potomaka. Posle Karlovačkog mira od 26. januara 1699. Krstur sa celim Banatom ostaje pod Turskom vlašcu. Krstur je i u to vreme spadao u mala sela sa nekoliko kuća, ali ima svoju mesnu vlast na čijem je mestu stajao knez Birov. On se brine o naseljavanju raje prikupljanju poreza pa je imao izvesne povlastice. Polovinom druge decenije XVIII veka Krstur će se osloboditi Turskog zuluma i ulazi u sastav feudalno – apsolutistićke Austrije.
Twin Falls
Tvin Fols se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1927.
Proljetno prvenstvo 1927.
Hajduk - Komita Omiš 6:0
Srpski Krstur
Istorija
Uprava nad Banatom pa i nad Krsturom poverena je Dvorskoj komori u Becu koja upravlja preko «Zemaljske Administracije Tamiškog Banata» na čijem čelu nalaze se vojna lica sve do 1751. godine. Teritorija Banata podeljena je na sedam dištrikta a Krstur se nalazi pod upravom Čanadskog dištrikta. Za istoriju Krstura presudnu ulogu je imala 1751. godina. To je bila presudna godina kada se odlučivalo da li ce pasti vlast plemstva u županijama, ili ce ostati carski vojnici oslobodeni feudalnih obaveza. Tako nastaje šanac Krstur. Pošto je ukidanjem Potisko pomoriške granice po naredbi od 2. oktobra 1751. godine izvršeno provincijalizovanje Vojne granice, to je 28. oktobra 1753. izvršena nova organizacija a ovaj deo Banata podeljen je u 6. kompanija jedna je Mokrin, Krstur i Jozefovo pod komandom Save Raidevida. U ovoj kompaniji bilo je 540 vojnika graničara sa vojničkim kućama i u Krsturu. Graničari udaljeni od Turske postaju sve manje značajni zbog čega Marija Terezija 1764. godine naređuje da se vojnici stave u stanje službe na kordonu prema Dunavu. Značajan podatak za Krstur tih godina je i to da ja on već i toku 1754. godine imao svoju crkvu. Taj vredan podatak pronađen je na malom evanđelju štampanom 1751. godine koje je iz Moskve doneo i poklonio crkvi 23. aprila 1754. godine Zeka Dabić, Barjaktar, jedan od graničara koji se tih godina seobe našao u Rusiji a kasnije vratio. Crkva se nije nalazila na današnjoj lokaciji već nešto dalje na zapadnoj strani sela na Bairu.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1927.
Proljetno prvenstvo 1927.
Jug (Dubrovnik) - Lovćen Cetinje 2:0
Srpski Krstur
Istorija
Velikokikindski krunski dištrikt
Marija Terezija je srpske graničare koji su pružali snažan otopr protiv potpadanja pod spahijsku vlast nagrađivala različitim povlasticama i privilegijama tako da 12. novembra 1774. god. donosi privilegiju kojom se na teritoriji šest kompanija obrazuje Velikokikindski krunski dištrikt u kojem se nalazi i Krstur a administirativno upavni centar se nalazi u Velikoj Kikindi. Gradani dištrikta i Krstura oslobodeni su svih besplatnih poslova i kuluka kako na državnim tako i na feudalnim posedima. Opštine su dobile pravo da u prisustvu senatora i komesara dištrikta sami biraju birova kao i druge privilegije. Ovakav položaj Krstura predstavlja korak napred u odnosu na stanje u kojem se nalazio do tada. Sve opštine imaju svoje grbove koji simbolizuju borbu protiv Turaka. Grb Krstura sadrži Svetog Đorda koji jašući na konju belcu probada kopljem mitološku aždaju, što simbolizuje stalnu borbu i uništavanje neprijatelja
1777. godine u Krsturu je bilo 100. kuca sa 273. muških i 252. ženskih stanovnika. To znači da se broj stanovnika povećao. Dolazi i do naseljavanja stanovnika iz Rumunije kao i prvih Roma kojih ima i danas u Krsturu. Ovakvo stanje nije trajalo dugo 1779. god. dolazi od krupnih Administrativo političkih promena u Temišvarskom Banatu. Ceo gornji deo Banata izuzet je iz vlasti Dvorske komore u Beču pa je pripojen Ugarskoj. Od pripajanja Ugarskoj, Krstur će dugo godina ostati pod nazivom Szerb Keresztur. Od tada nastaje stalna borba Dištrikta da zadrži privilegije Marije Terezije ali on dolazi u sve zavidniji položaj od županije. Od 1792. god. u Krsturu je bio knez Jefta Hajvaz, a već 1794. god. Maksim Hajvaz. To su najstariji podatci o prvim knezovima za vreme Dištrikta. Tih godina u Krsturu je prvi put prenet dud koji se sadi zbog gajenja svilene bube i razvoja industrijske svile u Novom Kneževcu. Gajenje svilene bube predstavlja nov oblik zanimanja i izvor novih prihoda. Stanovnici Dištrikta preuzimaju mere za podizanje nasipa i prokopavanje mreže kanala za odvodnjavanje velike površine plavnih terena, ritova.
Izgradnja Crkve
Početkom XIX veka nastavlja se borba dištrikta za obnavljanje privilegija i u njoj aktivno učestuju i predstavnici Krstura. Krstur je postao kako zbog veličine tako i zbog geografskog položaja značajna tačka na putu krstarenja Segedin – Velika Kikinda – Bečkerek. 1803 . godine ima već 140. kuća, zato se ukazala potreba za gradenje smeštajnog prostora za putnike i njihovu zapregu 1818. godine započeto je i zidanje nove crkve koju je projektovao i sazidao Matija Švarc. Izgradnja je trajala oko 2. godine za vreme episkopa Stevana Avakumovića i austrijskog Cara Franje I. Crkva je sazidana od čvrstog materijala a sa visinom od 19,63 metara predstavljavala je najveću građevinu u okolini. Objekat predstavlja arhitektonsko zdanje koje danas ima istorijsku vrednost. Dugačka je 24,35 metara a široka je 8,8 metara. Zvono je preneto iz stare crkve iz 1777. godine. Crkva Sv. Velikomučenika Georgija
Izgradnja Škole
Zbog istorijske vrednosti i značaja ovog objekta Pokrajnski zavod za zaštitu spomenika kulture od 4. aprila 1972. god. proglasio ga je za spomenik kulture. Intezivna gradnja rezultat je svakako inaglog porasta stanovnika. Prema podatcima iz 1820. god. u ovom mestu ima 174. domova sa 1004. stanovnika, ženskih 485. a muških 519. Od pripadnika drugih naroda u mestu živi samo 21. Rumun i nešto Roma. Za četvrt veka od 1771. broj stanovika se povecao četiri puta i to više zahvaljujući natalitetu nego novim naseljavanjem. U ovim godinama Krstur dolaze i i prve porodice mađarske nacionalnosti i dve jevrejske porodice. Učitelj je u to vreme bio Orestija Hajvaz sa platom od 70. forinti
Drugi svetski rat
Posle proglašnja nezavisne države Srba, Hrvata i Slovenaca proglašno je i ocepljenje Vojvodine i Ugarske. U period između dva rata o Krsturu nema puno podataka. Posle napada na Jugoslaviju 6. aprila 1941. godine za samo šest dana u Krsturu su bile neprijateljske snage. Odveden je veliki broj mladih ljudi u nemačko zarobljeništvo.
Glavni zadatak nemačke policije bio je da Banat drže u pokornosti kao veoma značajnu žitnicu za snadbevanje vojske na svim frontovima. Omladina Krstura prihvata ideje komunističke partije i formira organizaciju SKOJ-a. Tako se pripremaju i prve akcije koje izvode udarne grupe. Nemci su u Banatu imali sve u svojim rukama, od vlasti pa do moćne policije i osetili su da bi im nepregledna ravnica i golo polje najbolji saveznik u borbi protiv ustanka.
Cilj im je bio da se unište svi naoružani borci sve partije i SKOJ–evske organizacije. Dok se odvijaju akcije združenog Severnobanatskog partizanskog odreda i planira odlazak u Srbiju u Banatu počinje sistematsko i plansko razbijanje ustanka i masovno hapšenje. Na treći dan Božica 9 januara1942 streljani su borci partizanskog odreda, pripadnici KPJ i SKOJ-a. Medu njima je bilo i njih 11. iz Krstura
Počinje nov život u domovini koja je pretrpela strašna razaranja, paljenja i uništvanja privrede, počinje period izgradnje. Krstur počinje da se obnavlja i izgrađuje. 1950. godine sazidan je Zadružni dom, a 1953. god. svečano je predat na korišcenje Zemljoradničkoj zadruzi. U njemu su smeštene i prodavnice i pozorišna sala od 400. mesta. ( na slici: DOM KULTURE)
U seljačku radnu zadrugu učlanjuje se 107. domaćinstava. Nabavljaju se prvi traktori i priključne mašine. Stvaraju se nova materijalna bogatstva, jača ekonomska moć članova a samim tim i celog mesta. Od 1957. god. Krstur pripada opštini Novi Kneževac sa srezom u Zrenjaninu.
Narod ovog mesta je voleo narodne pesme i gusle, muziku na tamburi i hramonici. Odmah u prvim danima oslobođenja osnovano je kulturno umetničko društvo «Branislav Nušic» koje postoji i danas pod drugim nazivom KUD Milan Ajvaz. Ime je promenilo posle smrti Milana Ajvaza, prvog velikog krsturskog glumca Narodnog pozorišta u Novom Sadu.
Sedamdesetih godina u Krsturu živi 2200 stanovnika od čega je 1742 Srba, 382 Mađara, 88 Roma i 8 stanovnika druge nacionalnosti. Međutim bolji standard u veća mogucnost školovanja mladih u veće gradove dovode do migracije stanovništva. Mladi posle završetka školovanja, nastavljaju život u gradovima i tamo zasnivaju svoje porodice. Selo ostaje bez mladih naraštaja i tokom osamdesetih godina. Ratnih devedesetih Komesarijat za izbegla i prognana lica gradi naselje u Krsturu sa 68. stanova u koje je smešteno 240. izbeglih lica iz Bosne i Hrvatske, u toku 1994. i 1995. godine.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1927.
Proljetno prvenstvo 1927.
Finale SNP:
Oksidativna dezaminacija
Oksidativna dezaminacija je forma dezaminacije kojom se formiraju oksokiseline u jetri.
U prisustvu azotaste kiseline da dođe do tranzicione mutacije, konvertovanjem citozina u uracil. Do prvenstveno dolazi u jetri i bubrezima.
U ciklusu uree
Glutamat je jedina aminokiselina koja podleže brzoj oksidativnoj deaminaciji koristeći glutamat dehidrogenazu koja koristi NAD ili NADP kao koenzim. Taj proces proizvodi dva toksična proizvoda:
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1927.
Proljetno prvenstvo 1927.
Hajduk Split - Jug Dubrovnik 6:0
Jesensko prvenstvo 1927.
Jesensko prvenstvo SNP počelo je 30. listopada 1927.
Vali
Vali se može odnositi na
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1927.
Jesensko prvenstvo 1927.
I župa Split
Tablica je za sada nepotpuna, treba pronaći nedostajuće podatke (da li su preostale utakmice uopće odigrane?) od datuma 25.11.1927. pa do kraja godine.
Srpski Krstur
Istorija
Po popisu iz 2002. godine Krstur ima 1658. stanovnika a po poslednjoj evidenciji od decembra 2005 godine u selu je 1396. stanovnika sa 458. domacinstava. Praznih kuća je 75. a ruiniranih je i sklonih padu 16. Broj stanovnika u neselju je sada 207. Što se tiče nacionalne strukture tice, Srba je 887., Madara 144., Roma 346. i 29. ostalih nacionalnosti. Broj stračkih domaćinstava sa licima preko 65. godina je 131. u kojima živi 173. lica. Ukupno zaposlenih je 165. a nezaposlenih do 45. godine 245. Registrovanih poljoprivrednih domaćinstava je 145. Ukupan broj penzionera je 208. a od toga 42. poljoprivredna penzionera. Broj korisnika raznih vidova pomoći se popeo na 139. Ukupan broj đaka i studenata je 284. Od toga osnovnu školu pohada 197. đaka, srednju 58 i 29 studenata. Mortalitet stanovnika od 2001. do 2005. iznosi 109. a natalitet u istom periodu svega 67. Svi ovi podatci govore da selo, Srpski Krstur polako odumire.
Demografija
U naselju Srpski Krstur živi 1260 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40.6 godina (38.8 kod muškaraca i 42.3 kod žena). U naselju ima 593 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2.73.
Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Vanjske veze
thumb|250px|Srpski Kustur.
<!-{Koordinate|46_08_00_N_20_06_00_E|46° 08' 00" SG Š, 20° 06' 00" IGD}->
Break the News (film)
Break the News je britanski crno-bijeli humoristički filmski mjuzikl snimljen 1938. u režiji Renéa Claira. Temelji se na romanu Le Mort en fuite Loïca Le Gouriadeca. Protagonisti - koje tumače Jack Buchanan i Maurice Chevalier - su dva siromašna muzičara koji za sebe nastoje na umjetni način stvoriti publicitet tako što fingiraju da je jedan ubio drugog.
Cercoux
Serku je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Žonzak.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1065 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 25 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 41,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 86 metara (maksimalnoj 111 m, a minimalnoj 18 m).
GPR68
__NOTC__
GPR68, G protein-spregnuti receptor 68, ili G protein-spregnuti receptor raka jajnika 1, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR68 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Marco Reus
Marco Reus (Dortmund, 31. svibnja 1989.) je njemački nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Borussiju Dortmund.
Političar
thumb|250px|[[G20]] Političar je naziv za svaku osobu kojoj je glavna životna aktivnost bavljenje politikom, bilo kao pripadnik najviših organa državne vlasti, bilo van njih kroz aktivnosti koje mogu biti propaganda, izbori, protestne akcije, pučevi ili revolucije.
U suvremenom svijetu mnogim političarima je bavljenje politikom, najčešće kroz razne stranačke ili državne funkcije, glavni i/ili jedini izvor prihoda. Za njih se koristi izraz profesionalni političari.
Profesionalne političare treba razlikovati od birokrata koji se profesionalno bave poslovima državne uprave.
GPR75
GPR75, G protein-spregnuti receptor 75, je protein koji je kod čoveka kodiran GPR75 genom.
Dodatna literatura
<!-- The PBB_Controls template provides controls for Protein Box Bot, please see Template:PBB_Controls for details. {{PBB_Controls }->
Cossogno, Verbano-Cusio-Ossola
Cossogno je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 497 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 390 m.
Fort Pierre, South Dakota
Fort Pir je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.078, što je 87 (4,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Fredericksburg, Crawford County, Pennsylvania
Frederiksburg je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 733, što je 407 (-35,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Njujorški metro
thumb|200px|right|South Ferry thumb|200px|125th Street thumb|right|300px|Karta njujorškog metroa Njujorška podzemna železnica slika je čovečanstva u orahovoj ljusci. Nigde na svetu ne možete videti toliko ljudskih raznolikosti kao tamo. Jer, Njujorška Podzemna svet je za sebe. To je Njujork pod zemljom. Pojedinci pod zemljom provode čitav život, ne viđajući spoljni svet. I kao sto na površini možete videti najsjajnija dostignuća civilizacije koja se u Njujorku ogledaju kao u ogledalu, tako pod zemljom možete videti najprimitivnije i najdivljije prizore u Njujorškoj Podzemnoj. Jer, Njujork nudi najbolje od najboljeg i najgore od najgoreg.
Hram Olimpskog Zeusa (Atena)
thumb|300px|Hram Zeusa Olimpskog u Ateni
Hram Olimpskog Zeusa (Ναὸς τοῦ Ὀλυμπίου Διός, Naos tou Olympiou Dios), poznat i kao Olimpijejon ili kolone Olimpskog Zeusa, kolosalni hram posvećen Zeusu, kralju olimpskih bogova, čiji se ostaci nalaze u središtu Atene, glavnog grada Grčke. Njegova izgradnja je započela još u 6. vijeku pr. n. e. za vrijeme vladavine atenskih tirana koji su ga zamislili kao najveći hram u tadašnjem svijetu. Međutim, nije bio dovršen sve do vladavine rimskog cara Hadrijana početkom 2. vijeka n. e. U rimsko doba je uživao veliki ugled kao najveći hram u Grčku, a u njemu se nalazila jedna od najvećih statua antike.
Slava tog hrama je, međutim, bila kratkotrajna, s obzirom da se prestao koristiti u religijske svrhe nedugo nakon što je opljačkan i oksvrnut za vrijeme najezde barbara u 3. vijeku. Nakon toga se više nije održavao ni popravljao, te se postepeno pretvorio u ruševine. Vjeruje se da je u vijekovima nakon rimskog perioda bio često korišten kao izvor građevinskog materijala. Usprkos toga, do modernog doba se očuvalo dovoljno ruševina da posluži kao jedna od glavnih turističkih atrakcija u Ateni.
Sami Khedira
Sami Khedira (سامي خضيرة; Stuttgart, 4. travnja 1987.) je njemački nogometaš i reprezentativac tuniškog porijekla koji trenutno igra za Juventus, gdje je 2015. prešao iz Real Madrida.
Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1930.
Proljetno prvenstvo
I župa Split
Finale I i II župe:
Hajduk Split - Unac Drvar 9:0
Jesensko prvenstvo
Prvenstvo nije završeno. Jedino je u Splitskoj župi Hajduk proglašen prvakom.
U Splitskoj župi natjecali su se slijedeći klubovi:
Split, Hajduk, Dalmatinac Split, GOŠK Kaštel Gomilica, Jadran Kaštel Sućurac, Junak Sinj, Komita Omiš, Orkan Dugi Rat, Zmaj Makarska, Vis i Unac Drvar.
Ader
Ader se može odnositi na
Rudradaman I
[[Datoteka:Coin of Rudradaman.jpg|thumb|350px|Srebrnjak Rudradamana I. Pismo: Bista Rudradamana, s iskvarenim grčkim natpisom "OVONIΛOOCVΛCHΛNO".
Rudradaman I (vl. 130-150) bio je vladar Malwe, odnosno član dinastije Zapadnih satrapa. Bio je unuk slavnog sahskog (Sah) kralja Chastane. Rudradaman I je igrao važnu ulogu u širenju kraljevstva Ror i slabljenju Carstva Satavahana.
Zlatna Obala (nizozemska kolonija)
Nizozemska Zlatna Obala ili Nizozemska Gvineja, službeno Nizozemski posjedi na obali Gvineje (nizozemski: Nederlandse Bezittingen ter Kuste van Guinea) obuhvaćala je dijelove suvremene Gane koji su postepeno kolonizirani od strane Nizozemske počevši od 1598. godine. Zlatna Obala je postala najvažnija nizozemska kolonija u Zapadnoj Africi nakon što su Portugalci 1637. godine osvojili Elminu, ali je krahirala nakon što je u XIX. vijeku ukinuta trgovina robljem. Dana 6. travnja 1872. godine, sukladno Anglo-nizozemskim sporazumima, Nizozemska Zlatna Obala svečano je ustupljena Britanskom Imperiju.
Jakovlje (razvrstavanje)
Jakovlje je naziv za naseljeno mesto i može biti
Miroslav Krleža
Miroslav Krleža (Zagreb, 7. juli 1893. – Zagreb, 29. decembar 1981.) je bio književnik i enciklopedista, po mnogima najveći jugoslavenski i hrvatski pisac 20. vijeka.
Životopis
Rođen u Zagrebu u građanskoj obitelji niže-srednjega socijalnoga statusa (razdoblje opisano u dojmljivoj prozi "Djetinjstvo u Agramu"), Krleža pohađa vojnu kadetsku školu u Pečuhu.
Još od djetinjstva 1902-1903 je bio prijatelj sa Đurom Cvijićem. Krleža od školskih dana pripada omladinskom revolucionarnom pokretu, kao jedan od intelektualnih vođa hrvatske ljevice. Pripadao je krugu lijevih intelektualaca, kao Đuro Cvijić, August Cesarec, Kamilo Horvatin, Sima Miljuš.
Period Kraljevine
Po stvaranju Kraljevine SHS Krleža se, fasciniran Lenjinom i sovjetskom revolucijom, angažira u komunističkom pokretu novonastale države i razvija snažnu spisateljsku djelatnost: u to je doba, gotovo do Radićeva ubojstva, pisao srpskom ekavicom, kao i niz drugih hrvatskih pisaca (Šimić, Ujević, Cesarec, Majer, Cesarić, Donadini, Andrić..). Već je potkraj dvadesetih godina prošlog stoljeća dominantan lik u književnom životu jugoslavenske države, a neka od najsnažnijih ostvarenja na svim poljima (poezija, roman, drama, esej, memoarska proza, polemike i publicistika, novelistika) objavljuje u tridesetima, u vrijeme jačanja desnih i lijevih totalitarizama.
minijatura|185px|[[Đuro Cvijić, jedan od najboljih Krležinih prijatelja iz detinjstva, ubijen u Staljinovim čistkama.]]
Krleža postaje izrazito kritičan prema Staljinu u vreme velike čistke, kada je Staljin iskorijenio većinu stare boljševičke garde, i pobio jugoslovenske komuniste, Krležine prijatelje koji su potražili utočište u komunističkoj obećanoj zemlji. Rodoljub Čolaković je zapisao Krležine stavove o staljinskim proce­sima 1936. godine, prilikom razgovora u Krležinom stanu:
Zgađen nad svim opcijama koje su bile na političko-ideološkom meniju – od liberalno-imperijalnih sila, preko nacističkog i fašističkog totalitarizma kojeg je dobro procijenio kao slijepu ulicu civilizacije do Staljinove diktature (početni entuzijazam o planiranom društvu socijalne i nacionalne pravde splasnuo je u srazu sa stvarnošću realsocijalizma), Krleža je 2. svjetski rat dočekao praktički usamljen i posvađen s prijašnjim sudruzima iz KPJ.
Krleža je nosio bradu, koju je obrijao u rano proleće 1938.
1939. je pokrenuo časopis Pečat koji je kratko trajao (1939–1940) ali će znatno utjecati na razvoj poratne književnosti tako u Hrvatskoj kako i općenito na južnoslavenskom prostoru.
Život u NDH
Ubrzo nakon proglašenja NDH Miroslav Krleža biva od gestapa uhapšen, ispitivan i zlostavljan dok će u samom zatvoru biti vređan od uhapšenih komunista koji ga optužuju da je trockist. . Na kraju zahvaljujući utjecajnim prijateljima Krleža neće biti pogubljen nego pušten tako da će po riječima Stanka Lasića on postati trajni NDH talac. . Tokom prvog mjeseca NDH biva uhapšena i Krležina žena Bela koja će također biti puštena iz zatvora. Tokom sledeće 4 godine on živi povučeno u strahu za svoj život pod direktnom zaštitom ustaškog ministra Đure Vranešića dok njegova žena postaje jedna od najvećih tadašnjih kazališnih zvijezda. Od početka 1942 godine pa sve do kraja postojanja NDH dijela Miroslave Krleže su zabranjena, a do jedinog njegovog spominjanja u medijima dolazi krajem godine kada se on našao na popisu izbranih hrvatskih pisaca čija dijela će fašistička Italija prevesti na svoj jezik.
Prema memoarskim izvorima, partizani su željeli Krležu za potpredsjednika AVNOJ-e.
Nakon kapitulacije Italije Krleža biva priveden na sastanak s Pavelićem koji mu nudi razne najviše kulturne funkcije u državi što sve će on odbiti i vratiti se u svoj de facto pritvor. Nakon propasti NDH i obnove Jugoslavije zahvaljujući svom utjecaju Krležinoj ženi Beli neće biti suđeno na "sudu časti", ali on neće biti u stanju spasiti Đuru Vranječića koji je bio istovremeno NDH ministar i agent gestapa.
Period SFRJ
Te 1945. godine u komunizam razočarani Krleža odmah ima prvi poratni susret s Titom koji mu kaže:"S tobom polemika neće biti, a partijski staž ti se priznaje od početka". U tadašnjoj Jugoslaviji samo su ministri vanjskih poslova, policije i vojske i Krleža mogli doći Titu bez ikakve najave ili razloga kada god požele. Sve u svemu on je imao zamerke na novi jugoslovenski sistem, ali ga je bez obzira na to aktivno i iskreno podržavao. Već 1946. godine Krleža je jedan od obnovitelja Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti čiji postaje podpredsednik, ali njegova dela se ne objavljuju zbog protivljenja dela partije na čelu s Đilasom.
Benton
Benton se može odnositi na
Miroslav Krleža
Period SFRJ
thumb|right|Odnos [[Ivo Andrić|Ive Andrića i Miroslava Krleže bio je izrazito turbulentan, što se pogoršalo nakon što je Andriću uručena Nobelova nagrada. Iako su javno iskazivali poštovanje, Krleža se nerijetko kritički osvrtao na Andrića i njegov rad.]]
Sve se menja ubrzo nakon rezolucije informbiroa kada zbog svojih predratnih književnih svesci njegov ugled u komunističkoj partiji naglo raste. U klimi liberalizacije on pokreće 1950. Jugoslavenski leksikografski zavod, današnji Leksikografski zavod Miroslav Krleža, čiji postaje predsednika, već 1952. godine nakon ljubljanskog referata kojim žestoko osuđuje književni smjer socijalističkog realizma on postaje nedodirljiva književna veličina. Ono što je u jugoslovenskoj politici bio Tito to je u književnosti od tada Krleža. Godine 1967. potpisuje "Deklaraciju o nazivu i položaju hrvatskoga književnog jezika" (vidi Hrvatski jezik), što je dovelo do njegove ostavke u Centralnom komitetu SKH nakon hajke na "nacionalizam" izražen, navodno, u tom dokumentu. U doba Hrvatskoga proljeća simpatizirao je zahtjeve proljećara, no povukao se kad je postalo očito da je Tito odlučio slomiti hrvatski nacionalni pokret (jedina Krležina uspješna intervencija smanjivanje zatvorske kazne Tuđmanu). Do kraja života djeluje u Leksikografskom zavodu, a zadnje godine provodi narušenoga zdravlja i poluparaliziran. To je razdoblje Krležina života iscrpno prikazano u nekonvencionalnim višesveščanim monografijama njegova Eckermanna, Enesa Čengića.
Djela
minijatura|Spomenik Miroslavu Krleži u Zagrebu
Analiza djela
Iako je pokrenuto čak nekoliko edicija, još ne postoji niti jedna koja bi obuhvaćala cijeli Krležin opus. Dodatno takav eventualni pokušaj otežava i činjenica da je sam autor neprekidno intervenirao u svoja već objavljena djela.
Poezija
Krležin je pjesnički opus bjelodan izuzetak od vlastite izreke: "Tko je propao na svim životnim poljima, preostaje mu još bavljenje poezijom i politikom". Istina, počeo je glagoljivim, whitmanovskim i verhaerenovskim panteističko-egzaltiranim "simfonijama" ("Pan", 1917., "Tri simfonije", 1917.), nabujaloga verbalnoga vatrometa koji je trebao ostaviti dojam ekstatične životne radosti u kojoj se pojedinac gubi u, za njega oslobađajućim, ritmovima kozmosa. No, rezulatat je bio daleko od očekivanoga (kao što su ustanovili i drugi vitalistički panteisti koji su u to doba harali literarnom Europom): razlomljena sintaksa, mnoštvo bizarnih asocijacija i šepava ritmika naveli su srpskog pjesnika i kritika Simu Pandurovića na ironičan komentar o jednom Krležinom stihu u kojem ovaj, u karakteristično groteskno-hiperboličnoj maniri najavljuje razaranje vlastitoga mozga: "Ne sumnjamo da će g. Krleža uspeti u svojim namerama!"
Nakon te faze uslijedila su zrelija ostvarenja, objavljena u četvorim zbirkama 1918., 1918., te u lirskim djelima početka 30.-ih. Za te se ostvaraje može konstatirati da pokazuju utjecaj srednjoeuropske proturatne lirike i ekspresionističke poetike. Dominantni senzibilitet je paradoksalna mješavina otupjele otuđenosti i sućuti; najbolje pjesme su nabijene pregnantnim slikama društvene bijede i u njima teku asocijativne struje koje vrtlože više disparatnih mislenih i osjećajnih uzlova u uvirno središte pjesničke slike. Opći je dojam toga dijela Krležina pjesničkog djela zrelost u kojoj je hipernadraženi senzibilitet mladca s kompleksom nacionalnoliterarnoga profeta iz rane faze pretočen u snažni i dojmljivi lirski korpus modernističkog uklona – korpus u kojemu su asimilirani i integrirani utjecaji raznih "izama" – poglavito francuske i njemačke provenijencije (dadaizam, nadrealizam, formalizam, ekspresionizam,..).
No, nedvojbeno najveći Krležin poetski ostvaraj vizionarni je pjesnički kompendij "Balade Petrice Kerempuha", 1936. Za taj se rad autor dobro pripremao: glavnom mu lektirom bijaše Belostenčev monumentalni "Gazofilacij", kao i niz hrvatskih spisatelja koji su pisali na kajkavštini, uključujući Vramca, Pergošića, Habdelića i Brezovačkog. Krleža je u "Baladama" stvorio vlastiti jezik, jezik kojim se nikad i nigdje nije govorilo ni pisalo; savršeni hibridni instrument temeljno kajkavskoga idioma u koji su utkani, virtuozno i funkcionalno, latinski, madžarski, njemački, hrvatski štokavski, talijanski i ini leksemi i stilemi. Sva se kompozicija ne može okarakterizirati ni kao spjev, ni pjesnička drama, ni bilo na koji konvencionalan način. U tom djelu dominira, najvećim brojem pjesama, glas i vizura hrvatskoga plebejskoga "proroka" Petrice Kerempuha, u autorovoj svijesti utjelovljenja socijalno i nacionalno gaženoga pučkoga hrvatstva; tematika je raznovrsna, no prevladavaju slike krvi, mučenja, razaranja..., kao i motivi izdaje, prodaje, veleizdaje, odnarođenja.., dok je summa djela "Planetarijom", odulja pjesma u kojoj su sažeti svi glavni hrvatski mitovi i likovi posljednjih 500 godina, od bitaka s Turcima do Starčevića i Supila, od Križanića i Gundulića do Strossmayera. Pri pozornijem čitanju vidljiva je izočnost suvremenijih pojava (npr. Radića), kao i nepostojanje zahvata u predtursku prošlost. No, to je možda objašnjivo i time što "Balade" nisu kanile obuhvatiti svehrvatsko povijesno iskustvo, nego su se uglavnom ograničile (što je i logično, uzme li se idiom kojim su pisane) na duboko proživljen i emocijama prezasićen prikaz sjevernohrvatskoga kompleksa i njegovu socijalnonacionalnu golgotu. Neprevodive na hrvatski standardni jezik, a teško pretakane u strane jezike, "Balade" su istodobno korjenito nacionalna i univerzalna knjiga: mitografija tragičnoga ljudskoga kozmosa, inkarniranoga ovaj puta ne u dogodovštinama kraljeva i velmoža, nego u višestoljetnome iskustvu gaženoga hrvatskoga pučkog kolektiva.
Drame
Miroslav Krleža je izuzetnu tvoračku energiju posvetio dramskomu žanru – činjenica koja ne začuđuje uzme li se u obzir njegova adolescentska fascinacija dramskom literaturom (poglavito skandinavskom), kao i angažman (društveni život, brak, poznanstva) u kazališnome miljeu koji ga je neprestance privlačio.
Iako postoje različite periodizacije Krležina dramskoga spisateljstva, vidljivo je da u ranijoj fazi ("Kraljevo", 1918, "Kristofor Kolumbo", 1918, "Michelangelo Buonarrotti", 1919.) prevladava prometejsko-titanski svjetonazor izražen u likovima herojskih vitalista, ali i groteskne karnevalske sotije u masovkama. Sam je scenski rukopis na tragu prvih ekspresionista, njemačkih, čak im i prethodi. "Kraljevo" je možda prva ekspresionistička drama u Europi. U tim je dramama dakle pod jasnim utjecajem ekspresionizma i eksperimentalnih kazališnih strujanja (poigravanje sa zvucima, rasvjetom, jurnjava i tučnjava po pozornici, retorika likova koja je više nalik na deklamatorske političke proglase); ukratko, to su eksperimentalni komadi koji, iako prikazuju povijesne ličnosti iz renesansnoga miljea, jasno izražavaju piščevu vjeru u budućnost koju je pobudila komunistička revolucija u Rusiji (uostalom, prilično čestom pojavom u Europi neposredno poslije 1. svjetskoga rata bijaše kombinacija kazališnoga eksperimentiranja i lijeve radikalne ideologije).
Treći dio piščeva dramskoga opusa ujedno je i najpoznatiji: u ciklusu o Glembajevima, autor se vratio skandinavskim naturalističko-simbolističkim uzorima svoje adolescencije. U prikazu pada i rasapa magnatske obitelji Glemabajevih, te drugih osobnosti iz staleža visokoga građanstva, Krleža je, uzme li se u obzir energija i sustavnost koje je uložio u tu trilogiju ("U agoniji", 1928., "Gospoda Glembajevi", 1928., "Leda", 1932.), stvorio pomalo neobičan korpus. Posve sigurno snažni ostvaraj psihološkoga naturalizma, piščev najpoznatiji dramski ciklus je stilski anakron: u doba radikalne eksperimentalne poetike, koja se proteže od Pirandella preko Brechta do poslijeratnih Ionesca i Becketta, Krleža je ignorirao kazališno inovatorstvo i vratio se predčehovljevskim uzorima. Motivi za to ostaju nejasni, no vjerojatno su u vezi s piščevim približavanjem građanskim slojevima, kojima je lakše bilo apsorbirati konvencionalniju dramaturšku poetiku. Ili, jasnije, Krleža se, vjerojatno zbog pritiska okoline, nakon mladenačkog uzleta vratio u provincijske razmjere. Bitno je i naglasiti da je to jedini dio Krležina stvaralaštva u kojem on, nakon dojmljivog početnog uzleta, tematski i stilski zaostaje za glavnim strujanjima svoga vremena (što se nikako ne bi moglo reći za poeziju, novelistiku, roman, esej i memoarsku publicistiku).
Poslijeratni autorov opus tvori nekoliko drama od kojih su najpoznatije "Aretej", 1959. i "Saloma", 1963., dramske fantazije izvan realističkoga miljea (miješaju se prostorni i vremenski planovi, situacije i likovi) koje problematiziraju politiku, rat i povijest – pokušavajući u ponavljanju obrazaca ljudskog ponašanja kroz povijest otkriti smisao ljudskog života. Iako zahtjevni za izvođenje "Aretej" je u režiji Georgija Para jedna od najznačajnijih predstava Dubrovačkih ljetnih igara.
Novele i pripovijesti
Krležin novelistički korpus ostaje, uz Marinkovićev i Andrićev, dominantnim u hrvatskoj književnosti, a po snazi i univerzalnosti ostvaraja ravnim poznatijim novelističkim ciklusima Thomasa Manna ili Alberta Camusa.
Piščev se novelistički opus dijeli, uglavnom, u tri tematska ciklusa. Prvi čini jedna od ponajboljih proturatnih proza, zbirka pripovijesti "Hrvatski bog Mars", kompletirana 1947. (iako je većina izašla još u ranim dvadesetima). Tema je besmisleno stradanje hrvatskih domobrana poslanih na klaonicu istočnoga bojišta (Galicija), a stil je karakterističan Krležin – spoj impresionizma i ekspresionizma, povišene retorike i melankoličnih meditacija. Dominiraju naturalistički opisi vojničkoga života i smrti, a sve je uronjeno u ozračje implicitnoga komentara koji bismo mogli označiti gnjevnim i nepomirljivim. Već je tu vidljiva Krležina lijeva orijentacija i nada da će komunistička revolucija jednom zasvagda riješiti probleme tlačenja i imperijalnih osvajanja što je jedna od glavnih razlučnica spram ratne i poratne proze npr. francuskih ili američkih autora, koju karakteriziraju beznađe i besmisao- npr. kod Hemingwaya. Kuriozum je i da je u "Hrvatskom bogu Marsu" sačuvano hrvatsko vojno nazivlje koje je ponovo ušlo u uporabu s ostvarenjem suverene hrvatske države.
Blek Hok
Blek Hok se može odnositi na
Miroslav Krleža
Romani
Krležini su romani pisani bujnim, "baroknim" stilom i jezikom koji vrvi novotvorenicama i složenicama, bogati esejističkim odlomcima u tradiciji srednjoeuropskoga intelektualističkoga romana (Robert Musil, Rainer Maria Rilke), no i ruskoga romana ideja karakterističnog za Dostojevskoga, nabijeni su radnjom i dramskim scenama koje se isprepliću s kontemplativnim pasažima o naravi ljudskoga postojanja, umjetnosti, politici i povijesti. Dominira egzistencijalistička vizija ljudske sudbine, izrečena povišenom retorikom, često prenepregnutim i isprekidanim dijalozima, te bujicom slika, zvukova i asocijacija u kojima se miješaju glasovi likova i autorov implicitni komentar. Kao esejistički romani ideja, Krležina su djela bliska romanesknoj struji modernizma prevladavajućoj u književnosti njemačkoga jezika (Thomas Mann, Robert Musil), no odvajaju se od njih dramatičnošću radnje i silovitim vrtlogom političkih zbivanja koji ne dopušta detaširano intelektualiziranje, po čemu je Krleža sličniji Arthuru Koestleru ili Malrauxu.
Povratak Filipa Latinovicza roman je o umjetniku, često dovođen u vezu s proustovskim ciklusom (Krleža je Prousta izuzetno cijenio), no bliži je istini sud da je posrijedi protoegzstencijalističko djelo senzibiliteta stranoga francuskom romanopiscu: dominiraju otuđenje i mučnina, incestuozni seksualni porivi i frustracije, ideološko-politički dijalozi vođeni na rubu histerije, rastakanje svijesti izraženo u gongoristički iskrivljenim rečenicama koje nerijetko krše pravila konvencionalne sintakse. To je još vidljivije u satiričko-političkim romanima. "Na rubu pameti" još je dinamičniji spoj dramske radnje izražene u groteskno hipertrofiranim scenama i dijaloškim dvobojima, lirsko-metafizičkim solilokvijima i naglom upadu kajkavskog vernakulara kao moralnoga suca sve te kafkijanske more kojoj je tema najotpornija ljudska osobina: glupost.
Sljedeći je u nizu velikih romana nastalih uoči 2. svjetskoga rata (iako mu je posljednja knjiga dovršena poslije rata) Banket u Blitvi, smješten u imaginarnoj baltičkoj državi i usredotočen na temu totalitarizma i borbe protiv njega. Ta, kako su ju neki nazvali, "poema o politici", nije samo izuzetan politički roman, nego i sadrži bitne autorove uvide i nazore o determinizmu i slobodi u tkanju ljudskoga života i sudbine, prikazanim u nezaboravnoj sceni marioneta lutkarskoga kazališta, još jedan dug piščev srednjovjekovnoj i renesansnoj plebejskoj kulturi.
Četvrti, najopsežniji od istaknutih Krležinih romana, "Zastave", istodobno je i najhrvatskiji i najteži za prevođenje, te najteže uspostavlja komunikaciju s potencijalnim inozemnim čitateljem. Taj hrvatski "Rat i mir" ili "summa krležiana" (kako su ga kritičari nazvali), panorama je hrvatskoga društva uoči i poslije 1. svjetskoga rata, te daje konačnu autorovu presudu o zanosima i zabludama mladosti: ponajviše o raspadu Austro-Ugarske, hrvatskom nacionalnom pitanju, stvaranju i održivosti Jugoslavije, a sadrži i Krležinu filozofiju povijesti.