cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hitchiti
Hitchiti će sudjelovati u izgradnji plemena kojega će povijest zabilježiti pod imenom Seminole, poglavito su to Eufaula Indijanci, koji im se priključuju 1767. Kada je izvjesni Henry posjetio Hitchitije 1799. oni su imali tek 2 naselja, to su Hitchitoochee, na Flint riveru, u kraju gdje joj se pridružuje Kinchafoonee creek, i Tuttallosee (Tutalosi), na spomenutom pritoku.
Godine 1832. čitava Hitchiti populacija iznosila je tek 381. Pleme će zajedno ostalim Creekima 1838. biti preseljeno u Oklahomu gdje su se integrirali u Creek populaciju.
Гркиња
Према турском попису нахије Ниш из 1516. године, место је било једно од 111 села нахије и носило је исти назив као данас, а имало је 59 кућа, 9 удовичка домаћинства, 12 самачка домаћинства.
Демографија
У насељу Гркиња живи 670 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 48,1 година (47,4 код мушкараца и 48,8 код жена). У насељу има 299 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,58.
Laslo Petrik
Laslo Petrik (mađ. Petrik László; Trešnjevac, 1928), baranjski slikar.
Životopis
Rodio se 1928. godine u mjestu Trešnjevac (mađ. Oromhegyes), koje se danas nalazi u Opštini Kanjiža u Severnobanatskom okrugu Republike Srbije. Nakon školovanja stekao je zvanje učitelja i zaposlio se u osnovnoj školi u baranjskom mjestu Zmajevac, u kojoj je kao nastavnik likovne umjetnosti radio sve do penzionisanja.
Felipe II od Španije
Filip II. (španjolski Felipe II), (* 21. svibnja 1527. u Valladolidu; † 13. rujna 1598. u El Escorialu kod Madrida).
Laslo Petrik
Slikarstvo
Slikarstvom se počeo baviti u mladosti pa preko 6 decenija stvara portrete, pejzaže, mrtve prirode… Izlagao je na više grupnih i samostalnih izložbi u Baranji, Hrvatskoj i inostranstvu (Mađarska, Poljska). Učesnik je i brojnih likovnih kolonija.
Colonia Río Lerma, Atlacomulco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 2331 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2546 m.
Felipe II od Španije
Prvi službeni španjolski kralj (1556.-1598.), kralj Napulja i Sicilije (1554.-1598.), kralj Engleske (suvladar s Marijom I.) (1554. - 1558.), kralj Portugala (kao Filip I., od 1580. do 1598.) i kralj Čilea (1554.-1556.). Bio je sin Karla V, cara Svetog rimskog carstva, koji je u Španjolskoj vladao pod imenom Karlo I.. Nastojao je u toku svoje duge vladavine osigurati prevlast Španjolske u Europi. 1561 seli svoj dvor iz Toleda u Madrid koji time postaje glavni grad kraljevine Španjolske. Kao protivnik protenstantizma dao je široka ovlaštenja inkvizicijskim sudovima. Španjolska inkvizicija je optužene krivovjerce spaljivala uz velike svečanosti. On je koristio inkviziciju u Španjolskoj kako bi učvrstio apsolutizam, a čak je i ograničio autonomiju svojim talijanskim i nizozemskim posjedima. Kada je 1580. godine osvojio Portugal, zagospodario je čitavim Pirinejskim poluotokom i prostranim portugalskim kolonijama u Brazilu i istočnoj Indiji.
Kako za svakog habsurškog vladara pa tako i za njega, Nizozemska je predstavljala dragocjeni posjed. Dok je njegov otac donekle vodio računa o domaćim običajima, dotle je Filip II. preko svake mjere prisvajao bogatstva zemlje, oduzimao povlastice i sužavao vlast plemstva. Počeo je progoniti protestantsku vjeru i njene pristalice. Nezadovoljstvo stanovnika Nizozemske preraslo je 1566. u otvoreni ustanak. Stanovnici 17 nizozemskih provincija nisu mogli izdržati jaku navalu španjolskih vlasti i 1576.godine sporazumom u Gandu su odlučili stvoriti nezavisnu uniju. Ustanike su španjolske vlasti s prezirom nazvali gezi (otpadnici). Protiv Filipa II. ustanike su pomagali i francuski i engleski protestanti. Ustanike je vrlo uspješno vodio Vilim Oranski. Uprkos ovim ustancima, borba ustanika protiv španjolske vlasti bila je neravnopravna i teška zbog vjerskih razlika i drugih osobitosti.
Južne (valonske) provincije, koje su bile katoličke vjere i pružale otpor španjolskoj vlasti, su osnovale Katolički savez 1579. Time je stvorena osnova za španjolsku Nizozemsku i Belgiju. Stanovnici sjevernih provincija bili su germanskog podrijetla i kalvinske vjere. Sedam sjevernih provincija nastavile su borbu protiv španjolske vlasti i sporazumom u Utrechtu 1579. stvorile Utrehtsku uniju iz koje je kasnije nastala Republika ujedinjenih provincija. Godine 1581. nova država odvojila se od Španjolske i proglasila nezavisnost. Nova republika nazvana je Holandija po najznačajnijoj provinciji.
Abidos (Egipat)
Abidos (arapski: أبيدوس)/Abīdūs, koptski: Ebōt) je arheološki lokalitet u Gornjem Egiptu, u selu Araba el-Madfuna, koje je udaljeno 16 km južno od grada Girge u Muhafaza Sohag. Lokalitet se nalazi u pustinjskom dijelu zapadne obale Nila.
Historija i karakteristike
Abdžu kako mu je bilo ime na staroegipatskom bio je nekropola prvih faraona Starog kraljevstva, a nakon tog hodočasnički centar kulta boga Ozirisa. Antički Egipćani vjerovali su da se grobnica Ozirisa-Boga mrtvih i podzemlja, nalazi u Abidosu, i da je u njemu pokopana njegova glava.
Lokalitet je dugo bio poznat kao nekropola Prve i Druge dinastije. Nakon iskapanja koja su provedena krajem 1970-ih otkrivene su [[grobnica|grobnice vladara koji su prethodili Prvoj dinastije i ujedinjenju Egipta. U tim grobnicama pronađena je sva sila netaknute grnačarije, kraljevskih amblema i kartuša od slonovače sa imenima nekoliko vladara iz Predinastičkog Egipta. Kartuše također dokumentiraju da su hijeroglifi dostigli naprednu fazu daleko ranije, nego što se mislilo. Pored toga nekoliko velikih ograđenih kaseta od adobe opeke smještenih pored ruba pustinje identificirane su kao grobnice faraona Prve(oko 2925. pne.-2775. pne.) i Druge dinastije (oko 2775. pne.. - 2650. pne.). Tu je pronađen čitav niz drvenih brodica prekrivenih adobe opekom, za koje se pretpostavlja da su bili prototipi za brodice ukopane u jame pored piramida Starog kraljevstva (oko 2575. pne.-2130. pne.).
Duhovno božanstvo nekropole u Starom kraljevstvu za Pete dinastije bio je bog šakal, zvan - Hentiamenti (oko 2465. pne.-2325. pne.). Njegov se kult vremenom stopio u kult boga Ozirisa, pa je Abidos postao mjesto hodočašća pobožnih Egipćana, koji su željeli iznad svega biti pokopani što bliže slavnoj Ozirisovoj grobnici u Abidosu.
Za one koji nisu mogli platiti trošak da budu sahranjeni u njemu, postavljene su stele, sa njihovim imenima, titulama i molitvama upućenim bogu. U nekropoli su pronađene na hiljade takvih stela.
Faraoni, koji su do tad bili pokopani u blizini svojih rezidencija, a ne u Abidosu potaknuli su kult vlastite divinizacije u Abidosu, pa su sa posebnom pažnjom dekorirali i proširivali Ozirisov hram. U narednim vijekovima taj hram su sukcesivno obnavljali ili dograđivali Pepi I, Ahmose I, Thutmose III, Ramzes III i Amazis II. Neki faraoni Srednjeg i Novog kraljevstva podizali su kenotafe u Abidosu.
Hram Setia I
Hram od bijelog mramora koji se ispočetka zvao - Abidos, sagrađen je za vladavine faraona Setia I a dovršili su ga njegov sin Ramses II i unuk Merneptah. To je građevina tlocrta u obliku obrnutog slova L, sa sedam svetišta posvećenih sedmorici bogova: Ozirisu, Izidi, Horusu, Amon-Rau, Rau i Ptahu i samom Setiju kao obožavanom faraonu. U tom se hramu nalaze najbolje očuvani reljefi i tekstovi iz Osamnaeste dinastije.
Fasadu rese 12 pravokutnih stubova dekorirnih reljefima Ramzesa II koji dočekuju bogove Ozirisa, Izidu i Horusa. Iz ulaznih vrata se ulazi u hipostilnu dvoranu, koju je podigao i dekorirao Ramses II, sa kapitelima u obliku papirusa.
Nakon nje se nešto zapadnije - ulazi se u još veću hipostilnu dvoranu koju je podigao Seti I. Zidovi ispred Ozirisovog svetišta dekorirani su scenama na kojima Seti prinosi žrtve Ozirisu i Horusu.Dekoracije u ovoj dvorani najbolje su u hramu, a fino oslikani zid je nevjerojatne kvalitete. Iza dvorane se nalazi sedam svetišta.
Nuevo Ixtepec, San Martín Chalchicuautla
Nuevo Ixtepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini San Martín Chalchicuautla.
Abidos (Egipat)
Hram Setia I
Lijevo od veće hipostilne dvorane nalaze se dvije prostorije, u jednoj od njih nalaze se kartuše 76 faraona. Među njima nema heretičnih Akhenatona i kraljice Hatšepsut. thumb|left|240px| Ruševine Osireiona ([[Ozirisova hrama)]] Nekih 8 metara iza Setijeva hrama nalazi se - Osireion, za kog se pretpostavlja da je bio Setijev kenotaf. To je bio hram sa hipostilnom dvoranom od 10 monolitnih stupova.
Nuevo Ixtepec, San Martín Chalchicuautla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 48 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 104 m.
Abidos (Egipat)
Hram Setia I
Još jedan hram posvećen Ozirisu (danas u ruševinama), sagradio je Ramses II, sjeverno od Setijevog hrama.
Oko i između različitih hramova Abidosa nalazi se ogroman kompleks nekropole koja su koristila od prahistorije do rimskog doba.
Säter (općina)
Općina Säter (švedski: Säter kommun) je jedna od švedskih općina od 10,840 stanovnika u sredini Švedske.
Administrativni centar općine je grad - Säter od 4,429 stanovnika.
Geografske karakteristike
Općina Säter prostire se u Grofoviji Dalarna, na površini od 573.91 km².
Historija
Današnja Općina Säter formirana je 1971. spajanjem grada Säter sa susjednim ruralnim općinama.
Sellersville, Pennsylvania
Selersvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.249, što je 315 (-6,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Chaligny
Šalinji je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Lorena, u departmanu Mert i Mozel koja pripada prefekturi Nansi.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2 955 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 222 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,32 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 419 m, a minimalnoj 215 m).
Mancio, Treviso
Mancio je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Kofaktor (biohemija)
thumb|right|300px|Kompleks [[Sukcinat dehidrogenaza|sukcinat dehidrogenaze pokazuje nekoliko kofaktora, među kojima su flavin, gvožđe-sumporni centri, i hem.]]
Kofaktor (koenzim) je neproteinsko hemijsko jedinjenje koje se vezuje za protein i koje je neophodno za biološku aktivnost proteina. Ti proteini su često enzimi, i kofaktori se mogu smatrati "pomoćnim molekulima" koji pomažu u biohemijskim transformacijama.
Kofaktori mogu da budu organski ili neorganski. Oni se takođe mogu klasifikovati po tome koliko čvrsto se vezuju za enzim, slabo vezani su koenzimi, dok su snažno vezani kofaktori prostetičke grupe. Neki izvori ograničavaju upotrebu termina "kofaktor" na neorganske supstance. Neaktivni enzim, bez kofaktora se naziva apoenzim, dok je kompletan enzim sa kofaktorima holoenzim.
Nekim enzimima ili enzimskim kompleksima je potrebno nekoliko kofaktora. Na primer, multienzimskom kompleksu piruvatne dehudrogenaze na raskršću glikolize i ciklusa limunske kiseline je potrebno pet organskih kofaktora i jedan metalni jon: slavo vezani tiamin pirofosfat (TPP), kovalentno vezani lipoamid i flavin adenin dinukleotid (FAD), i kosupstrati nikotinamid adenin dinukleotid (NAD+) i koenzim A (CoA), i metalni jon (Mg2+).
Organski kofaktori su često vitamini ili su nastali iz vitamina. Mnogi sadrže nukleotid adenozin monofosfat (AMP) kao deo njihove strukture, kao što su ATP, koenzim A, FAD, i NAD+. Ta zajednička struktura odražava zajedničko evoluciono poreklo kao deo ribozima u drevnom RNK svetu. Smatra se da je AMP deo molekula neka vrsta „ručke“ pomoću koje enzim može da prepozna koenzim i da pređe između raznih katalitičkih centera.
Forni, Livorno
Forni je naselje u Italiji u provinciji Livorno, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 27 m.
Sveti Martin
Sveti Martin (Szombately, Mađarska, 316/317. - Tours, Francuska, 11. studenog 397) - katolički svetac, biskup grada Toursa, prvi svetac koji nije bio mučenik, a ima svoj liturgijski blagdan, prvi svetac zaštitnik Francuske; na njegov blagdan Martinje, pije se novo vino.
Martin je sin rimskog tribuna u Sabariji, današnji Szombately u Mađarskoj. Djetinjstvo je proveo uz oca u jednom vojnom garnizonu u Paviji. Protiv njegove volje unovačili su ga u carsku gardu. Usred zime našao se pred vratima grada Amiensa u Galiji te susreo siromaha prosjaka, koji je od njega zatražio milostinju. Nemajući kod sebe novaca, a gledajući prosjaka kako se smrzava, odrezao je polovicu svoga vojničkoga plašta i dao mu da se zaogrne. Sljedeće je noći usnio san vidjevši samoga Isusa, zaogrnutog u polovicu plašta, koji mu je govorio: "Ovim me je plaštom zaogrnuo Martin."
El Valle (razvrstavanje)
El Valle ima više značenja:
Sveti Martin
Martin kao rimski vitez imao je za poslužnika nekoga roba. No on je s njim postupao kao s bratom, čak mu je sam znao očistiti obuću.
Završivši vojnu službu i oprostivši se zauvijek od nje, Martin je bio zaređen za egzorcista. Nakon toga se vratio kući u Panoniju, gdje mu je uspjelo pridobiti za kršćanstvo vlastitu majku. Od kuće je pošao u Milano, gdje se vodila duhovna borba protiv krivovjeraca arijanaca. I on se upustio u tu borbu, braneći vjeru u Isusovo božanstvo, u njegovu istobitnost s Ocem. Zbog toga je bio prognan iz Milana te se sklonio u pokrajinu Liguriju. No ni tu nije dugo ostao, već je pošao u Poitiers u Galiju i tu se predao kontemplativnom životu u samostanu.
Bio je izabran za biskupa grada Toursa te je posvećen godine 370. O njemu se govorilo "da je bio vojnik na silu, biskup po dužnosti, a monah po izboru".
Živa(II) bromid
Živa(II) bromid je neorganski metalni bromid koji se zabeležava formulom HgBr2. Kao živa(II) hlorid izuzetno je otrovan.
Sveti Martin
Kao biskup Martin se prihvatio evangelizacije među Galima, na dobrotvorne akcije, na smirivanje duhova unutar Crkve, na otpor protiv uplitanja građanske vlasti u čisto crkvene poslove. Uvijek je bio blizu siromašnima i progonjenima. Imao je protivnika i u redovima klera.
Živa(II) bromid
Ovo jedinjenje pripremamo kada Kalijum bromid dodamo rastvoru živinih soli i to kristaliziramo. Takođe se može dobiti mešanjem živa(II) nitrata i natrijum bromida ili rastvaranja živa(II) oksida u bromovodoničnoj kiselini.
Sveti Martin
Zaštitnik je Francuske, vinara, vinogradara, vojnika, konjanika, izliječenih alkoholičara, uzgajivača konja i gusaka, Švicarske papinske garde, mnogih mjesta u Europi, uključujući i Beli Manastir i Virje u Hrvatskoj.
Živa(II) bromid
Reakcije
Živa(II) bromid se koristi kao reagent u Konigs–Norovoj reakciji, kojom se formira glikozidna veza na ugljenim hidratima.
Sveti Martin
Spomendan mu je 11. studenog. Taj dan slavi se kao Martinje. Običaj je da se na taj dan peče guska i krsti novo vino.
Živa(II) bromid
Reakcije
On se takođe koristi za testiranje prisustva arsenika. Arsenik u uzorku se prvo konvertuje u gas arsin tretmanom sa vodonikom. Arsin reaguje sa živa(II) bromidom:
Beli živa(II) bromid prelazi u žuti, smeđi ili crni, ako je arsenik prisutan u uzorku.
Živa(II) bromid burno reaguje sa elementarnim indijumom na visokim temperatura i, kad je izložen kalijumu, može da formira na šok senzitivne eksplozivne smeše.
Rocchetta Nuova, Isernia
Rocchetta Nuova je naselje u Italiji u provinciji Isernia, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 608 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 555 m.
Cinco Cerros, Santa Cruz Zenzontepec
Cinco Cerros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Cruz Zenzontepec.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 127 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 916 m.
Међународна година жена
Међународни година жена (скраћено: МГЖ) је име које је дато 1975. години у Организацији Уједињених Нација. Почев од ове године 8. март се обележава као Међународни дан жена, а такође је установљена деценија Уједињених Нација за жене, од 1976. до 1985. године.
Историја
Након вишегодишњег рада Комисије Уједињених Нација о статусу жена (КСЖ) на усвојању декларације о елиминацији дискриминације жена, КСЖ је 1965. године године почео да ради на проглашавање декларације о заштити женских људских права. Удруживањем одговорима који се односе на образовање, запошљавање, насљеђе, казнену реформу и друга питања од владиних актера, представника невладиних организација и особља УН-а, делегати КСЖ-а су израдили Декларацију о елиминацији дискриминације жена (ДЕДЖ), коју је усвојла Генерална скупштина 7. новембра 1967. године. Када је декларација добила подршку, следећи корак је био припрема за постизање Конвенције. Иако је дошло до кашњења, до 1972. године, када је Конгрес Сједињених Америчких Држава прошао одељак IX, елиминишући дискриминацију у образовању за сваку институцију која добија савезно финансирање надајући се да би пролаз могао бити сигуран. У међувремену, чланови женске Међународне Демократске Федерације жена (МДФЖ) већ дуго траже међународну годину жена и конференцију која ће се бавити неједнакошћу жена. Пошто је МДФЖ био проглашен посматрачом, а не чланом комисије за положај жена, они нису могли директно предложити догађај, већ су израдили предлог. Увјеравајући румунски делегата у КСЖ да представи приједлог као свој, који је направљен је од стране Финске. Заузврат, КСЖ је одобрио овај предлог и поднео га Генералној Скупштини, која је прогласила 1975. годину Међународном годином жена у децембру 1972. године. Датум је био значајан јер би се то догодило на тридесетој годишњици оснивања Уједињених нација. Али било је проблема са конференцијом. У почетку совјетске жене одбацују позив на конференцију, преферирајући да одрже своју конференцију у Источном Берлину која неће бити предмет УН структуре. У оквиру политике хладног рата, Сједињене Државе су тада предложиле да конференција не буде ограничена само на жене, већ да треба бити родно неутрална, јер се конференција о свим женама неће озбиљно схватити. На крају Мексико сити је пристао да одржи конференцију, и комисија за положај жена је поставила задатке на припреми "машинерије" неопходне да обезбеди пролаз за Декларацију о елиминацији дискриминације жена (ДЕДЖ). Хелви Сипила је био изабран за помоћника Генералног секретара за социјални развој и хуманитарна питања и одговоран за организацију манифестација у току године.
Источни Берлин
Светски Конгрес жена одржан је у Источном Берлину у оквиру Међународне године жена убрзо након догађаја у Мексико ситију. Он је идеализовао равноправност жена као "истинско оличење социјалистичког концепта људских права". Радна група за равноправна права, састављена од стручњака за владу и право из [//en.wikipedia.org/wiki/East_German_Academy_of_Sciences Академија наука Источне Немачке], [//en.wikipedia.org/wiki/Humboldt_University_of_Berlin Универзитета Хумболт] и Централног Комитета Јединственe социјалистичкe партијe Немачке одбацила је идеју да би женска права требало да потпадну под посебну област одређену родном равноправношћу, али би се требала управљати ставом људских права Уједињених нација. [//en.wikipedia.org/wiki/Angela_Davis Анђела Дејвис] је била једна од главних гостију на конференцији, као и [//en.wikipedia.org/wiki/Hortensia_Bussi_de_Allende Хортесија Аљенде], бивша [//en.wikipedia.org/wiki/First_Lady_of_Chile прва дама Чилеа]. Државни спонзорски програм заговарао је женску солидарност у националним борбама да ослободе жене од угњетавања на основу класе, расе и пола кроз државни социјализам.
Брисел
[//en.wikipedia.org/wiki/International_Tribunal_on_the_Crimes_Against_Women Међународни трибунал за злочине над женама] је био планиран као догађај за Међународну годину жена, али није био одржан, него тек од 4 од 8. марта 1976. године у [//en.wikipedia.org/wiki/Brussels Бриселу], Белгија. Ограничена ограничењима финансирања, конференција је била домаћин 2000 жена из четрдесет земаља. Предавачи су говорили о економској експлоатацији и насиљу над женама у многим облицима. Најзначајнији развој који је изашао на конференцији била је [//en.wikipedia.org/wiki/International_Feminist_Network Међународна Феминистичка мрежа].
Контрадикција ционизма
Конференција из 1975. године била је такође значајна за доношење првог решења "ционизам је расизам" на било ком форуму спонзорисаном од стране УН-а, на тај начин припремајући пут за [//en.wikipedia.org/wiki/United_Nations_General_Assembly_Resolution_3379 Резолуцију 3379 Генералне Скупштине Организације Уједињених Нација] у новембру 1975. године.
Изјава једнакости ционизма са расизмом, била је укључена као прилог извештају који треба размотрити на завршној конференцији Декаде жена Уједињених Нација 1985. године у Најробију, Кенија. Међутим, како је Марлин Левин навео у књизи Узео је сан: Прича Хадасе (1997), [//en.wikipedia.org/wiki/Bernice_Tannenbaum Бернице] je затражила од председника Роналда Регана да јавно одбаци резолуцију УН. Он се сложио и обећао да ће САД делегација изаћи из Најробија, ако резолуција о једнакости ционизма и расизма буде укључена у завршну декларацију конференције. Бернице Танненбаум је такође убедила Сенат Сједињених Америчких Држава да осуди резолуције конференције и да захтевају њено повлачење. Такође, лично је летела у Кенију са нацртом резолуције Сената, где је [//en.wikipedia.org/wiki/Maureen_Reagan Морин Реган], ћерка од председника Роналда Регана и шефица америчке делегације, поновила обећање председника да ће се повући са конференције, ако је резолуција укључена у завршну делегацију конференције. Кенија је затим посредовала компромису у којем је ционизам изостављен из завршног извештаја конференције.
Аустралија
Конференција 'жене и политика' је одржана у септембру уз учешће 700 жена.
Канада
Догађаји Међународне године жена у Канади у целини су подигли ниво свести канадским женама, као и широј јавности о широком спектру женских питања и достигнућа. Подстакла је стварање Удружења жена и удружења за правнике у Онтарију и Синдиката службе и малопродаје Канаде и понудила средства за многе да учествују у едукативним и уметничким подухватима у циљу представљања перспективе жена. Један од таквих напора била је петиција [//en.wikipedia.org/wiki/National_Film_Board_of_Canada Националном филмском одбору Канаде] која је довела до стварања Студија Д. [//en.wikipedia.org/wiki/University_of_Guelph Универзитет у Гуелпху] одржао је конференцију у септембру посвећену [//en.wikipedia.org/wiki/Nellie_McClung Нели МекКлунг] и реформским питањима која су јој била важна.
Нови Зеланд
Велика Женска Конвенција је одржана у јуну у Велингтону.
Сједињене Америчке Државе
Активности у подршци Међународној години жена одржане су широм САД од стране приватних организација и невладиних организација, као на пример, у [//en.wikipedia.org/wiki/Connecticut Коннектикату], 11—12. јуна 1977. године и Конгрес у [//en.wikipedia.org/wiki/Greater_Cleveland великом Кливленду]. Један од најзначајнијих догађаја у Америци, који је био финансиран од стране владе САД, одржан је у [//en.wikipedia.org/wiki/Houston,_Texas Хјустону, у Тексасу]. Иако је планиран као МГЖ догађај, до њега је дошло тек 1977. године. [//en.wikipedia.org/wiki/1977_National_Women%27s_Conference 1977 Национална конференција жена] укључивала је жене из сваке државе у Сједињеним Државама и развила је Национални акциони план, који је садржао многе тачке Светског акционог плана.
Резултати
Као резултат међународног фокусира на жене у 1975. години креиран је велики број институција:
Kamose
Kamose je bio posljednji kralj tebanske Sedamnaeste dinastije. Najvjerojatnije je bio sin faraona Sekenenraa Taoa II i brat faraona Ahmosea I, osnivača Osamnaeste dinastije. Vladavina mu je označavala završetak Druga prijelaznog perioda. Kamoseu se obično pripisuje vladavina od tri godine (najviša zabilježena kraljevska godina), iako su sada neki naučnici skloniji pripisati dužu vladavinu od pet godina. Njegova vladavina je važna zbog toga što je pokreno odlučne vojne pohode protiv Hiksa, azijski osvajača koji su bili vladali Drevnim Egiptom.
Vojni pohodi
Tebanska dinastija kojoj je pripadao Kamose je na početku bila tek loza lokalnih nomarha, čija je vlast bila ograničena te koji su, u ovom ili onom obliku priznavali vlast Hiksa, odnosno Petnaesta dinastija iz Avarisa u Donjem Egiptu. Međutim, dinastija je s vremenom ojačala te počela širiti svoj utjecaj na Gornji Egipat, da bi se postupno osamostalila. Taj je proces eskalirao u vrijeme Kamoseovog oca Taoa II, koji je Hiksima ne samo otkazao poslušnost, nego protiv njih počeo voditi manje ratne pohode. Na jednom od njih je i poginuo.
Међународна година жена
Грб
Међународни година жена је такође покренула "грб голуб" који користе МГЖ, ДЕДЖ и УНИФИЛ. Стилизована голубица сече женски симбол и знак једнакости, грб је донирао 27-годишњи графички дизајнер Валери Петис из компаније за оглашавање из Њујорка. Грб остаје званични симбол [//en.wikipedia.org/wiki/UN_Women "УН-жене"] и користи се у Међународном дану жена приликом прославе овог дана.
Kamose
Vojni pohodi
Pohod koji je poduzeo Kamose je ne samo daleko uspješniji, nego je i bolje dokumentiran, zahvaljujući zapisima na tzv. Carnavornovoj pločici te jednoj steli u Tebi.
Kamose se prije poduzimanja pohoda, prema tim navodima, morao suočiti s negodovanjem dvorjana, koji su ukazivali na to da je teritorija pod tebanskom kontrolom dovoljno velika i moćna, odnosno da između dva kraljevstva vlada unosna trgovina. Međutim, Kamose je smatrao kako je njegovo kraljevstvo u lošem položaju, odnosno da se nalazi opkoljeno od dva potencijalna neprijatelja - Hiksa na sjeveru, te Nubije na jugu.
Kamose je, prema onome što se da zaključiti iz tih i drugih zapisa, prvo poduzeo pohod na jug, protiv Nubije. Po svemu sudeći, uspjelo mu je osvojiti staru egipatsku tvrđavu Buhen, ali su je Nubijci nešto kasnije preoteli.
Po onome što se može zaključiti, Kamose je strategiju koristio na korištenju riječne ratne flotile, odnosno korištenju Nila kako bi zaobilazio utvrde i jača uporišta Hiksa. Njegove snage su prvo napale i zauzele Nefrusy, uporište egipatskih nomarha vjernih Hiksima. Zatim je krenuo u pustošenje područja na sjeveru, odnosno tjeranje utvrda Hiksa na predaju. Taj je proces doveo da se egipatska granica pomakne na sjever sve do grada Sako.
Kamoseova stela također opisuje kako je vladar Hiksa Apopi II, shvativši opasnost od Tebanaca, poslao glasnika na jug kako bi Nubijce nagovorio da udare na Egipat s juga. Glasnik je uhvaćen, a Kamose je na to reagirao poslavši ekspediciju u Zapadnu pustinju, na Oazu Bahariya. Oaza je osvojena i spaljena, kako se preko nje ne bi više slale poruke između Hiksa i Nubijaca.
Nakon što se Kamose trijumfalno vratio u Tebu, postoje naznake da je ili planirao konačni pohod na Avaris, ili na jug protiv Nubijaca koji su uspjeli preoteti Buhen.
Međutim, sve je te planove prekinula njegova smrt, ali samo privremeno, jer je rat nastavio njegov brat Ahmose I.
El Copite, San Juan Evangelista
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Eufaula, Oklahoma
Jufola je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.813, što je 174 (6,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
El Alisito, Urique
El Alisito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Urique.
Tagline
Tag ili Tagline je kratka, sažeta rečenica u jednom redu koja se koristi u elektroničkoj pošti uz ili umjesto potpisa. Pojam se koristi u računarstvu, a u stvari predstavlja aforizme, maksime, grafite ili slogane.
Korištenje
Tagovi su korišteni u doba BBS-ova i bili su veoma populani. Elektronička pošta se najčešće razmjenjivala off-line: s BBS-a se preuzme paket poruka, pročita i odgovori, te zatim šalje natrag na BBS.
Programi za tu namjenu (kao na primjer Blue Wave ili SLMR) imali su sakupljače i generatore tagova. Program je mogao sakupljati ("krasti") tagove iz tuđih poruka i stavlajti ih u bazu tagova. Najčešće je to bila obična tekstualna datoteka, sa po jednim tagom u redu (kao u primjeru), koja se mogla uređivati, ili iz samog programa, ili vanjskim editorom. Iz te baze tagova, pri pisanju poruke, program je davao mogućnost ubacivanja taga na kraj poruke, nasumično odabranog, stalnog ili je korisnik mogao sam izabrati.
Primjeri tagova
U početku, većina tagova bila je vezana uz računarske izraze:
ali su kasnije prošireni i drugim temama:
Marketing
Pojam tagline je također vrsta slogana koji se koristi u marketingu i oglašavanju. Cilj je stvoriti frazu koja se lako pamti i koja će asocirati na proizvod ili tvrtku. Tako, na primjer, kad se u svakodnevnom razgovoru spomene "lakše se diše", to se u pravilu povezuje s bombonima "Bronhi".
Vanjske poveznice
Slagzin
Los Naranjos, Reynosa
Los Naranjos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Reynosa.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 101 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 38 m.
Radioizotopno datiranje
mini|desno|300px|Omjer broja [[atoma određuje se analizom meteorskog materijala pomoću spektrometra masa.]]
desno|mini|300 px|[[Ionizacijska komora djeluje na Geigerov brojač, koji radi kao proporcionalni brojač.]]
Radioizotopno datiranje je određivanje starosti materijala s pomoću promjena radionuklida (radioizotopa) tijekom vremena. Ako je poznato vrijeme poluraspada i broj početnih i novonastalih nuklida u uzorku, može se odrediti starost uzorka.
Radiougljično ili radiokarbonsko datiranje
Datiranje ugljikom-14, radiougljično datiranje ili radiokarbonsko datiranje je određivanje starosti organskih tvari na temelju omjera broja atoma stabilnog ugljikova izotopa 12C i radioaktivnog izotopa 14C. Izotop 14C nastaje u visokim slojevima Zemljine atmosfere djelovanjem kozmičkih zraka na dušik (14N). On se, vezan u ugljikovu dioksidu (CO2), širi brzo i ravnomjerno cijelom biosferom. Njegova se količina u atmosferi nije mijenjala kroz dugo vremensko razdoblje; zapravo, bila je konstantna sve do 1950-ih, kada je testiranjem termonuklearnog oružja u velikim količinama bio proizveden i raspršen u okoliš. Iz atmosfere 14C prelazi izravno u biljke i neizravno, preko hranidbenoga lanca, u druge žive organizme. Zbog toga je u živim bićima omjer 12C i 14C konstantan. Kada se smrću prekine izmjena tvari između organizma i atmosfere, radioaktivni se raspad ne zaustavlja i organske tvar počinje gubiti 14C. Određivanjem preostalog 14C u nekom uzorku nežive tvari može se izračunati koliko je vremena prošlo od trenutka smrti. Vrijeme poluraspada ugljika 14C iznosi 5 730 godina; ustanovi li se, na primjer, da neki komad drveta ili drvenog ugljena sadrži upola manje ugljika 14C nego živo stablo, zaključuje se da je taj komad drveta ili ugljena star 5 730 godina, ako sadrži samo četvrtinu količine 14C koju je imao dok je drvo bilo živo, star je 11 460 godina. Geiger-Müllerovim brojilom mogu se odrediti i ekstremno male količine tog izotopa. U živom drvetu od jednoga bilijuna atoma ugljika samo je jedan radioaktivan, u jednom gramu svježeg uzorka ugljika dogodi se približno 13,5 raspada u minuti. Danas se može odrediti starost organskih tvari: pergamenta, odjeće, fosila, ljudskih i životinjskih kostiju i drugog, od 500 do 50 000 godina. Metoda se primjenjuje u arheologiji, antropologiji, geologiji, geofizici.
Datiranje ugljikom-14 je razvio Willard Libby 1949. kao profesor na Sveučilištu u Chicagu. Za to je dobio Nobelovu nagradu za kemiju 1960.
Helijsko datiranje
Radionuklidi s najdužim vremenom poluraspada (235U, 238U, 232Th, 40K, 37Rb) upotrebljavaju se za utvrđivanje starosti stijena. U nizu radioaktivnih raspada od uranija ili torija do olova oslobađaju se alfa-čestice, koje se nakon usporavanja pretvaraju u atome helija. Helij lako napušta stijene dok su rastaljene, ali kada očvrsnu, ostaje zarobljen i nakuplja se u kristalnoj rešetki. Uspoređivanjem broja uranijevih ili torijevih atoma i broja helijevih atoma u nekom uzorku može se saznati njegova starost. Budući da se u radioaktivnim nizovima oslobađa mnogo helija, moguće je odrediti starost relativno mladih stijena od nekoliko desetaka tisuća godina, pa se metoda primjenjuje za određivanje starosti fosila.
Kalij-argonsko datiranje
Kalij je u prirodi čest element, nalazi se u tinjcima, glini, evaporitima, a 0,001 18% kalija čini radioaktivni izotop 40K, koji se raspada u stabilni izotop argona 40Ar. Plemeniti plin argon lako napušta rastaljene stijene, a vrijeme od kada je stijena postala dovoljno čvrstom da zadrži argon može se doznati uspoređivanjem broja atoma izotopa 40K i 40Ar. Metoda je uspješna za određivanje starosti stijena starijih od 100 000 godina, a primjenjuje se u arheologiji i pri određivanju povijesti vulkanskih aktivnosti. Za starije stijene, već prema tom od kojih se minerala sastoje, koriste se još i rubidij-stroncijsko, uranij-olovno, torij-olovno datiranje i tako dalje. Metode se primjenjuju u paleontologiji, za određivanje starosti meteorita, stijena donesenih s Mjeseca i drugih starih stijena.
Kostići (Bijelo Polje)
Kostići je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 321 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 391 stanovnika).
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Lože
Lože (Lose, tal.) je kraško naselje u općini Vipava, a najpoznatije je po obližnjem kaštelu Leitenburg.
Geografija
Lože se nalaze na zapadnim padinama Nanosa (Vipavski brežuljci) na 140 m nadmorske visine
Kaštel Leitenburg
alt=|lijevo|mini|264x264piksel|Glavno pročelje kaštela s nadogradnjom (lijevo) iz sredine [[17. vijek|XVII. st.]] mini|299x299piksel|Selo Lože iznad koga se nalazi kaštel Leintenburg Pored visokog prizemlja sastoji se od jednog i pol kata u kojima su bile smještene sobe. Rektangolarni ugaoni tornjevi s ostacima nekadašnjeg velikog parka s glavnim putom koji je vodio do ulaznih vrata.
El Zapo, Mezquitic
El Zapo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mezquitic.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1603 m.
Carluni, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
Scarface: the Shame of a Nation
Scarface: The Shame of the Nation, poznatiji pod skraćenim naslovom Scarface, je američki crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1932. godine, poznat kao jedan od ranih klasika gangsterskog žanra.
Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Armitagea Traila, iako je scenarij Bena Hechta daleko više bio inspiriran stvarnom ličnošću gangsterskog bosa Ala Caponea i događajima vezanim uz njegovu vladavinu nad ulicama Chicaga. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Paul Muni, je Antonio "Tony" Camonte, italoamerički gangster koji bezobzirnim nasiljem preuzima vlast nad bandom svog šefa, a potom eliminira svoje suparnike, prije nego što izazove reakciju vlasti i strada u spektakularnom obračunu s policijom.
Akuzativ s infinitivom
Akuzativ s infinitivom je rečenična konstrukcija prisutna pre svega u latinskom i starogrčkom jeziku, ali i u drugim jezicima (engleskom, nemačkom, španskom)
Latinski
Konstrukcija akuzativ sa infinitivom je uobičajena gramatička konstrukcija kojom se u klasičnom latinskom izražavao neupravni govor, drugim rečima šta je neko o nečemu ili nekome rekao, mislio, osećao itd.
Konstrukciju čine glavni glagol aktivnog značenja, subjekat u akuzativu (uvek bez predloga) i predikat u infinitivu.
Scarface: the Shame of a Nation
Film je producirao tajkun Howard Hughes, koji je imao dovoljno financijskih resursa da se uhvati u koštac sa cenzorima. Zbog toga je film karakteriziralo za tadašnje standarde neuobičajeno eksplicitno nasilje, prvenstveno u obliku obračuna automatima Thompson, ali i izuzetno izopačeni protagonist čiji se odnos prema najboljem prijatelju (koga tumači George Raft) i sestri (koju tumači Ann Dvorak) kasnije često tumačio kao latentno homoseksualan i/li incestuozan. Usprkos toga je doživio veliki uspjeh, i danas se slavi kao jedan od najuticajnijih filmova žanra.
Godine 1983. je Brian de Palma snimio istoimeni remake sa Alom Pacinom u glavnoj ulozi.
Akuzativ s infinitivom
Latinski
Sē je ovde povratna zamenica koja se odnosi na subjekat glavnog glagola, tj. Iūlia; esse je infinitiv glagola biti.
Na srpskohrvatski jezik konstrukcija se prevodi zavisno-iskaznom rečenicom. Akuzativ se prevodi subjektom, a infinitiv ličnim glagolskim oblikom u vremenu i stanju u kom je infinitiv latinskog glagola.
Ako je predikat u infinitivu prezenta, radnja je istovremena sa radnjom glavnog glagola.
Ako je predikat u infinitivu perfekta, radnja se desila pre radnje glavnog glagola.
Ako je predikat u infinitivu futura, onda se radnja dešava posle radnje glavnog glagola.
Napomene
<references group="lower-alpha"/>
Aleksandar Konuzin
Aleksandar Vasiljevič Konuzin (25. decembar 1947) je ruski diplomata, vanredni i opunomoćeni ambasador Ruske Federacije u Republici Srbiji.
Biografija
Aleksandar Konuzin je rođen 1947. godine. Ima fakultetsko obrazovanje. Godine 1971. završio je Moskovski državni institut za međunarodne odnose MIP. Govori engleski i francuski jezik.
U diplomatiji je od 1971. godine. Radio je u ambasadama u Kamerunu (1971—1973), Gabonu (1974—1978), Alžiru (1981—1986), Francuskoj (1991—1996) i u Stalnoj misiji Rusije pri OUN u Njujorku (2001—2005).
Od 2005. do aprila 2008. godine je bio direktor Departmana za međunarodne organizacije Ministarstva inostranih poslova Rusije. thumb|220px|Konuzin prilikom primopredaje [[akreditiva predsjedniku Srbije Borisu Tadić u]] Dana 18. aprila 2008, Aleksandar Konuzin je uručio predsjedniku Republike Srbije Borisu Tadiću akreditivna pisma, kojima ga predsjednik Ruske Federacije Vladimir Putin akredituje kao vanrednog i opunomoćenog ambasadora Ruske Federacije u Republici Srbiji.
Incident na Beogradskom bezbednosnom forumu
Dana 15. septembra 2011, na beogradskom bezbednosnom forumu, ambasador Konuzin je napustio forum nezadovoljan tokom rasprave. ''„Zbunjen sam. NATO, Kfor i Euleks planiraju da dovedu kosovske carinike na prelaze na severu Kosova i time prekrše svoj madat, Rezoluciju 1244 i odluku SB UN iz 2008. godine, a iz publike na tu temu nije postavljeno ni jedno jednio pitanje. Ima li Srba u ovoj publici, brinete li za sudbinu svojih sunarodnika“'', upitao je Konuzin.
Takođe je i oštro reagovao na komentare tokom foruma da Ruska Federacija u Srbiji radi isključivo radi svojih interesa. Tom prilikom je izjavio: ''„Recite mi koje interese su imali ruski dobrovoljci kada su dolazili da se bore sa vama. Rusija ima interese. A ko ih nema? Mi ulažemo u vašu zemlju, iako neki Srbi žele da stave vašu zemlju pod stranu kontrolu. Imamo interese, ali se naši interesi poklapaju sa vašima“''.
Takođe je rekao da u Srbiji postoje ljudi koji su spremni da prodaju preduzeća bilo kome a ne Rusima.
Devesset
Devese je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Ardeš koja pripada prefekturi Turnon sir Ron.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 271 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 29,24 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1100 metara (maksimalnoj 1212 m, a minimalnoj 669 m).
Kisselbach
Kiselbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 134 opštinska središta okruga Rajn-Hunsrik. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 556 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7140068.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Rajn-Hunsrik Kiselbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Hunsrik. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 400 metara. Površina opštine iznosi 9,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 556 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 61 stanovnika/km².
Moșia Mică, Valea Lungă
Moșia Mică je naselje u Rumuniji u okrugu D'mbovica u opštini Valea Lungă.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 352 m.
Liker
Liker (od francuskog: liqueur, od latinskog: liquefacere = napraviti tekućim ) je naziv za aromatizirana alkoholna pića sa relativno visokim procentom šećera (minimalno 100 grama na litru) i procentom alkohola od 24 do 60 %.
Likeri u klasifikaciji alkoholnih pića (odnosno po udjelu etanola) spadaju u srednje jaka pića, između vina i rakija.
Karakteristike
Likeri se prave od rakija, kojima se za aromu dodaje neko voće ili neke mirišljave trave i šećerni sirup i to tako da ga ima više od 2, 5 % uukupnom volumenu.
Voćni likeri se proizvode metodom infuzije, u kojoj se voće miješa sa etanolom, koji na taj način preuzima miris, okus i boju. dodanog voća. Za razliku od tog biljni likeri se proizvode destilacijom ili cijeđenjem pa su zbog tog bezbojni, zbog tog im se dodaju lišće ili trave da dobiju specifičnu aromu. Destilirati se može praktički sve od sjemenki, lišća do korijenja, a isto tako to se koristi i kao začin koji daje aromu. Nakon što se alkoholna baza aromatizira, dodaje joj se šećerni sirup i bojilo na biljnoj bazi - zatim se filtrira i flašira.
Narodski ili generički likeri, proizvode se od kojekakvih voćaka i biljaka i prodaju pod opće prihvaćenim zajedničkim imenima, kao pelinkovci, cherry brandyji, kruškovci, orahovice, mentoli, kava likeri... i već prema tome kakvu aromu imaju; malina, marelica, vanilija, kakao ... Među njima je osobito poznat Curaçao proizveden od sušenih narančinih kora sa otoka Curaçao, a neobičan Danziger Goldwasser, iz Gdańska po aromi kima.
Za razliku od tog današnji poznati likeri na tržištu, najčešće se pripremaju tajnim recepturama, koje njihovi proizvođači ljubomorno čuvaju, kao vlasnici registriranih robnih marki. Tako se Francuzi ponose i hvale svojim Bénédictinom biljnim likerom proizvedenim još 1510. u benediktinskom samostanu - on spada u red najstrože čuvanih tajni. Slavan je i Chartreuse, proizveden po recepturi iz 1607., zatim Cointreau, Grand Marnier, i Vieille Cure, biljni liker iz Bordeauxa. Poznati talijanski likeri su Liquore Galliano i Strega, vrlo pikantnih okusa.
Poznate britanske marke likera su Drambuie, proizveden po francuskoj recepturi 1745. u štotskoj na bazi škotskog whiskya začinjenog s medom, i Irish Mist od irskog whiskya i meda.
Neobični likeri su japanski O Cha, sa okusom zelenog čaja i Midori od dinje i Tia Maria sa Jamajke na bazi ruma.
Najpoznatiji liker sa južnoslavenskih prostora je svakako Maraschino iz Zadra, ali se nekad najviše pio kruškovac a danas pelinkovac.
Likeri se uobičajeno piju nakon jela kao digestivi, da pospješe probavu. Serviraju se kojekako - od običnog natakanja u čašicu ili ohlađeni uz kockice leda, ali i kao podloga za različite koktele. Likeri se često koriste u slastičarsvu kao premazi raznim slasticama.
Historija
Prve likere proizveli su srednjovjekovni redovnici i alkemičari i to kao eliksire, balzame, kreme ili ulja kako su ih tad zvali, a upotrebljavani su u liječenju, ili kao afrodizijaci.
Blairs, Virginia
Bler je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 916.
Cutinelli, Napoli
Cutinelli je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 237 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 57 m.
Guayabillera, Tumbiscatío
Guayabillera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tumbiscatío.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 946 m.
Guale
Guale (Yupaha) /značenje nije poznato/, pleme američkih Indijanaca porodice Muskhogean sa obale Georgije između St. Andrews Sounda i rijeke Savannah.
Sela i lokalne skupine
Floridski guverner Ibarra spominje tri geografske Guale-skupine: Sjevernu, Središnju i Južnu od kojih je svaka imala nekoliko sela, to su:
Povijest i etnografija
Povijest Guale Indijanaca na obali Georgije, kaže (Larson 1978), datira negdje od 2200. pr. Kr. pa do 1680.-tih godina kada su zbog napada sjevernijih plemena morali otići iz svog kraja na otoke San Pedro, Santa Maria i San Juan sjeverno od St. Augustine a dio i u Sjevernu Karolinu. Godine 1702. oni se priključuju Yamaseema u tzv. Yamasee Waru, nakon čega 1715. ulaze u konfederaciju Creek. O njima se čuje posljednji puta 1726. da žive na dvije misije blizu St. Augustine pod imenom "Iguaja nation."
Swanton procjenjuje da je njihov broj 1650. iznosio oko 4,000, od čega ih je 1700. preostalo svega 500. Njihovoh potomaka danas možda ima među Creek Indijancima u Alabami i Oklahomi.
Na obali Georgije, domovini Guale Indijanaca, sve do 1150. nove ere, kaže američki arheolog (DePratter 1979), njezini su stanovnici živjweli od ribolova, lova i uzgajanih biljaka. Profesorica Reitz (1983) sa  'University of Georgia'  navodi da je obala Georgije jedan od najbogatijih resursa hrane morskog porijekla na svijetu, a riba je kod njih, Scarry (1985), veoma česta u prehrani, a jeli su je zajedno uz školjke i divlje i uzgajano bilje (kukuruz). Dolaskom Španjolaca način života Indijanaca uveliko će se izmjeniti. Misionari će Indijancima nametati sjedilački način života i intemnzivnu agrikulturu i promicati kršćanstvo. Sve ove promjene, kao i gubitak populacije u ratovima, dovest će do propadanja kulture Guale Indijanaca i njihovog konačnog nestanka.
Milan Rodić
Milan Rodić (Srednja Gora, 9. 5. 1947), hrvatski političar, bivši predsjednik Srpske narodne stranke (SNS) i aktualni član stranke Održivi razvoj Hrvatske (ORaH).