cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obłok Magellana
Radnja
Junak se rodio na polarnom dijelu Grenlanda u 3089. godini. Odrastao je u ugodnoj zgradi okruženom prirodom. Bio je najmlađi član obitelji, uz jednog starijeg brata i dvije starije sestre, među kojima je i Uta, koja radi u klimatskoj stanici za kontroliranje vremena. Njegova baka je uvijek htjela da jedan od njih postane umjetnik. Tada se još čudio televizitima svojih stričeva sa raznih dijelova svijeta. Dok je još bio dječak, mnogi su mu govorili da je odveć naporan. Na deveti rođendan cijela obitelj je otišla na planet Veneru. Zaljubljenik u astronomiju, upisao se u Institut opće mehaneuristike, ali je onda upisao kozmodromiju, da bi na kraju završio medicinu. Kad se raspisao natječaj za posadu svemirskog broda Gea za prvi međuzvjezdani let u povijesti, prema najbližoj zvijezdi Alpha Centauri, udaljenoj 4,3 svjetlosne godine od Sunčeva sustava, on se kao liječnik prijavio sa 25 godina. Oproštaj sa Zemljom mu je otežala veza sa Anom, sa kojom se često svađao, ali se na kraju ipak rastao žalostan 3123. Pošto je planirano da će “Gea” putovati polovicom brzine svjetlosti, oko 170.000 km/sekundi, pošto je to granica do koje je moguće putovati a da se ne ugrozi život, let samo do tamo će potrajati oko 8 godina najmanje, a dok se vrate, zbog relativnosti vremena, proći će puno više godina na Zemlji nego na brodu.
Na brodu je upoznao posadu – Yrjola, ljubazni konstruktor koji je napravio hologram šume i prirode u jednoj prostoriji svemirskog broda; Ameta, pilot; Schrey, ravnatelj bolnice; Ter Haar, povjesničar; Ter Akonija, vođa ekspedicije; Callarla, biofizičarka; Nonna, arhitektica; Maja Moletić; Goobar i drugi. Također je tamo i jedna liječnica, Ana Ruys, koja ga je jako posjetila na njegovu Anu sa Zemlje. Neki su parovi poveli i svoju djecu sa sobom. Nakon nekoliko okretaja oko Zemlje, “Gea” je krenula na putovanje. Kao eskort, pratili su je mnogi ljudi u svemirskim brodovima do Marsa, a onda je nastavila sama. Kod Jupitera se dogodio mali incident kada se neoprezni pilot rakete, Petar, slučajno zaletio u “Gejin” štit dok je htio letiti oko nje u znak podrške. Uspijeli su ga spasiti, ali je od ozljeda izgubio pamćenje. Let je nastavio normalnom brzinom do Plutona, a onda se brzina povećala do 170.000 km/s te je dugi put krenuo. Na dugom putu se filozofiralo o povijesti, mogućnosti vanzemaljskog života dok su se osjetile posljedice izoliranosti te usamljenosti. Liječnik je primjetio da je Callarla zagledana u Goobara. U drugoj godini putovanja prekinut je praktički svaki kontakt sa Zemljom. Liječnik je imao vezu sa Anom, ali samo zato jer je tražio utočište od usamljenosti. Petar se sjetio jedine memorije o svom životu, kako je bio zaljubljen u djevojku koja ga je ostavila. Nils je na to prokomentirao da će se takvi slučajevi u budućnosti sigurno riješiti “promjenom psihe da se čovjek odljubi”.
U trećoj godini leta odlučeno je da se brzina “Geje” poveća za 7.000 km, no to je uzrokovalo dezorijeniranost pa čak i pobunu posade koja je u halucinacijama htjela otvoriti brod i izaći iz njega. Yrjola ih je smirio pričom o komunistu Martinu koji se žrtvovao za zajednicu iako je Gestapo tada htio da oda svoje drugove. Kad je u letu “Gea” naišla na asteroid, nastao je kvar u kojem je poginuo Songgram kako bi ga otklonio. Kad su konačno stigli do odredišta, promatrali su Centaurova sunca. Jedno je bio crveni patuljak. Na obižnjim planetima, uočili su umjetni satelit te ušli u njega. U njemu su bili napisi na engleskom jeziku te su tamo našli atomsko oružje te leševe nekih astronauta. Ter Haar je iznio pretpostavku da su to stanovnici drevne Atlantide koji su se u tom satelitu izgubili iz Zemljine orbite prije 11 stoljeća te tako stigli do ovdje. Uništili su satelit te stigli do Bijelog planeta sa kojeg su primali signale. No kad se grupa posade spustila raketama, uništeni su od obrambenih oružja planeta. Goobar je to objasnio time da su stanovnici tog planeta krivo pomislili da je “Gea” došla da ih napadne kao što je uništila onaj satelit. Odlučeno je da se na obližnjem planetoidu, u svrhu budućih međugalaktičih putovanja, ostave strojevi za gradnju stanice pod nazorom mehanoeurista-pilota Zorina i liječnika. Gea je otišla do Bijelog planeta. U padu meteora, Zorin je teško ozlijeđen a antena pokvarena te mu je liječnik izmišljao vijesti da je Gea uspostavila kontakt sa Bijelim planetom. Kad je Zorim umro, liječnik je primio signale i shvatio da je “Gea” stvarno to napravila te im krenula u pomoć. A čuo je i Anin glas.
Citat
''“…kad se ljudske glave približuju u poljupcu, pogled ne može više obuhvatiti drugo lice, jer je preblizu, ali je to fizička blizina koja ništa ne rješava i ništa ne veže. Uzalud sam htio požuriti dolazak dubljeg osjećaja, uzalud sam ga tražio u snažnim poljupcima, u čvrstom zagrljaju – dok se on krio u večernjoj šutnji, u napola skrivenom smiješku, u slučajnom, neočekivanom dodiru ruku, od kojih je jedna željela pogaditi drugu i zaustavila se plašljivo na pola puta. Kako nisam shvaćao Anu, kako me okrutno nije zanimalo ništa od onoga, čime je živjela! ''Sjedili smo, zapravo napola ležali, na postelji pokrivenoj teškim bijelim krznom. Umoran, naslonio sam glavu…”
Cenzura
Kada je prvi put objavljen, neki dijelovi romana su cenzurirani od komunistčkih vlasti. Lem je slavno javno odbacio cenzuriranu verziju, odbivši miješanje u svoje pisanje. To se smatralo prilično hrabrim potezom, jer je sam Lem računao na to da se vlasti neće usuditi kazniti ga zbog njegove svjetske reputacije. Necenzurirana verzija objavljena je u 1990-ima.
Janko Drašković
Grof Janko Drašković (Zagreb, 20. listopada 1770. - Radgona, 14. siječnja 1856.), hrvatski političar i "najstariji hrvatski preporoditelj".
Hrvatska velikaška obitelj Drašković, čije rodoslovlje seže u 15. stoljeće, dala je niz istaknutih ratnika, političara i crkvenih dostojanstvenika. Mnogi članovi obitelji isticali su se visokom naobrazbom, a četvorici je bila povjerena i časna služba hrvatskog bana.
Životopis
thumb|Grob grofa Janka Draškovića na zagrebačkom [[Mirogoju.]] Najpoznatiji član obitelji - grof Janko Drašković rodio se 20. listopada 1770. godine u Zagrebu. Bio je jedan od najobrazovanijih ljudi svog doba u Hrvatskoj. U mladosti se posvetio vojnoj karijeri koju je morao prekinuti zbog bolesti. Kao čovjek snažnih domoljubnih osjećaja - ušao je u krug najistaknutijih sudionika hrvatskog narodnog preporoda, premda su mu bile već 62 godine kada se aktivno pridružio narodom pokretu.
Potkraj 1832. godine grof Janko Drašković je u Karlovcu izdao politički spis pisan štokavskim narječjem, naslovljen "Dizertacija iliti razgovor darovan gospodi poklisarom", koji zapravo predstavlja prvi cjeloviti i zreli nacionalni program u hrvatskoj kulturnoj i političkoj povijesti. Dizertacija je, što ukazuje i puni naslov spisa, zapravo bila politički naputak za buduće poslanike koje je Hrvatski sabor trebao izabrati za zajednički Ugarsko-hrvatski sabor u Požunu (današnja Bratislava). Grof Drašković savjetuje buduće poslanike da se založe za ujedinjenje svih hrvatskih zemalja u jednu političku cjelinu koju on naziva Velika Ilirija, a koja bi obuhvaćala (tadašnju) Hrvatsku, Slavoniju, Dalmaciju, Vojnu krajinu, Rijeku i Bosnu, i slovenske zemlje Kranjsku, Štajersku i Korušku.
Grof Drašković je potaknuo i rad Ilirske čitaonice koja je ponajviše njegovom zaslugom i osnovana 1838. godine i ubrzo postala žarištem hrvatskog preporoda. Do 1848. godine bio je prvak Narodne stranke. Umro je u Radgoni u Štajerskoj, na putu za neko njemačko lječilište, 14. siječnja 1856. godine, a od 1893. počiva u Ilirskoj arkadi na zagrebačkom Mirogoju.
Калањевци
Калањевци су насеље у Србији у општини Љиг у Колубарском округу. Према попису из 2011. било је 611 становника.
Демографија
У насељу Калањевци живи 626 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 44,4 година (42,6 код мушкараца и 46,3 код жена). У насељу има 231 домаћинство, а просечан број чланова по домаћинству је 3,22.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
El Centenario, Ixtacuixtla de Mariano Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2261 m.
Josani, Pestișu Mic
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 198 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Opština Gura Ocniței, Dâmbovița
Gura Ocniței je opština u Rumuniji u okrugu D'mbovica.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 246 m.
Vrapci (razvrstavanje)
Vrapci mogu biti:
ili:
Vrutok
Vrutok je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Vrutok pripada opštini Gostivar.
Do 2004. godine Vrutok je bio sedište istoimene opštine, koja je potom pripojena opštini Gostivar.
u selu Vrutok se nalazi izvor najveće makedonske reke Vardara (388 km). Izvor u Vrutoku ima izdašnost vode od 1500 litara u sekundi. Takođe u blizini sela se nalazi i Hidrocentrala „Vrutok“ snage 150 MW.
Geografski položaj
Naselje Vrutok je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 7 km jugozapadno.
Vrutok se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na jugozapadnom obodu Pološkog polja, na mestu gde se iz polja izdiže planina Vraca, južni nastavak Šar-planine. U samom naselju se nalazi izvor Vardara, koji je veoma jak, u obliku vrela. Nadmorska visina naselja je približno 680 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Istorija
Početkom 20. veka Vrutok je bio naseljen pravoslavnim Slovenima (2/3) i muslimanskim Albancima (1/3). Tada su svi pravoslavni meštani bili vernici Srpske pravoslavne crkve.
Stanovništvo
Po popisu stanovništva iz 2002. godine Vrutok je imao 1.127 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (75%), a u manjini su etnički Makedonci (24%).
Većinska veroispovest u naselju je islam, a manjinska pravoslavlje.
Znamenitosti
U Vrutoku se nalazi srednjovekovni manastir Svetog Mine.
Sunderland
Sunderland (čita se Sanderland) je lučki grad od 174,989 stanovnika na sjeveroistoku Engleske u Grofoviji Tyne and Wear, on je i administrativni centar metropolitanskog borougha City of Sunderland od 277,150 stanovnika.
Geografske karakteristike
Southend leži u estuariju rijeke Wear i duž obala Sjevernog mora, udaljen dvadesetak km jugoistočno od Newcastla.
Historija
Sunderland je izrastao iz tri naselja na samom ušću rijeke Wear.
Stopljena naselja nazvana su - Sunderland, najvjerojatnije po jednom dijelu Monkwearmoutha, koje je bilo sundered (odvojeno) od samostana.
Sunderland je dobio povelju o statusu grada krajem 12. vijeka, a 1634. i povelju kojom je postao borough.
Ekspanzija trgovine ugljenom tokom 17. vijeka, koja se bazirala na razvoju rudarstva po dolini rijeke Wear, rezultirala je naglim rastom grada. Računa se da se krajem 17. vijeka izvozilo nekih 180.000 tona ugljena godišnje iz Sunderlanda. Do sredine 18. vijeka razvila se i brodogradnja, pa je u to vrijeme vjerojatno bio lider britanske brodogradnje. U isto to vrijeme razvila se i manufakturna proizvodnja stakla i keramike.
Velika zavisnost lokalne privrede od brodogradnja i remonta brodova, dovela je do velike nezaposlenosti za Velika ekonomska kriza 1930-ih. Tad se shvatilo da se njegova privreda mora diverzificirati, zbog tog su izgrađene industrijske zone kod Southwicka i Hendona, kao punktovi koji bi mogli privući nove industrije. Krajem 20. vijeka rudarstvo i brodogradnja su bankrotirali.
Privreda i obrazovanje
U današnjem Sunderlandu nove industrije su elektronika i automatika, a sektor usluga postaje sve važniji za lokalnu privredu.
Storm Jameson
Margaret Storm Jameson (8.1. 1891. – 30.9. 1986.) bila je britanska spisateljica, poznata po 45 romana i književnim kritikama.
Sunderland
Privreda i obrazovanje
Sunderland ima univerzitet, muzej i umjetničku galeriju. Pored grada u distriktu leže turistički gradići Roker i Seaburn.
Storm Jameson
Bila je poznata i kao predsjednica britanske podružnice PEN-a a od 1939. godine aktivna i u pomoaganju pisaca-izbjeglica.
Gianola, Asti
Gianola je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 251 m.
Familia Conrado Barajas, Mexicali
Familia Conrado Barajas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Liao
Liao može označavati:
Fretterode
Freterode je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ajhsfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 179 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16061033.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ajhsfeld Freterode se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Ajhsfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 285 metara. Površina opštine iznosi 5,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 179 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 30 stanovnika/km².
Silvano Pietra, Pavia
Silvano Pietra je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
938
Godina 938. (CMXXXVIII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru.
Los Amigos, Tecolutla
Los Amigos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 14 m.
Kokarje
Kokarje je naselje u slovenskoj Općini Nazarju. Kokarje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Vrapci
thumb| Passer domesticus domesticus
Giotto Sud, Venezia
Giotto Sud je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Vrapci
Vrapci (lat. Passeridae) su porodica koja pripada redu vrapčarki (Passeriformes). Rašireni su diljem svijeta, poglavito u Europi i Aziji. Uglavnom za stanište biraju toplije krajeve. Brojne su vrste vrabaca, što ne čudi ako znamo da se vrlo brzo prilagođavaju uvjetima ozemlja koje nastavaju, a neke vrste su toliko prilagodljive da ih se praktično može svrstati u pripitomljene ptice koje nimalo ne uznemirava nazočnost čovjeka. Kako su svejedi, a za izgradnju gnijezda koriste sve mogućnosti koje su im na raspolaganju (udubine u zidovima, napukla stabla, napuštena gnijezda većih ptica, etc.), šire se vrlo brzo i, po procjenama znanstvenih krugova, spadaju u kategoriju sigurnih ptica.
Giotto Sud, Venezia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 0 m.
Vranjevci
Vranjevci su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Vranjevci pripadaju opštini Novaci.
Prirodni uslovi
Naselje Vranjevci je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 17 km istočno.
Vranjevci se nalaze u istočnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar na zapadu je ravničarski, dok u istočnom delu izdiže Selečka planina. Nadmorska visina naselja je približno 650 metara.
Klima u naselju je kontinentalna.
Stanovništvo
Vranjevci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine bili bez stanovnika. Selo je planski raseljeno od 1961. godine zbog širenja kopova uglja. 1961. godine u selu je živelo 319 stanovnika.
Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu bili su etnički Makedonci.
Većinska veroispovest bilo je pravoslavlje.
Corgoloin
Korgoloan je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 900 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 71 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,58 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 226 metara (maksimalnoj 322 m, a minimalnoj 198 m).
Santa Clara de los Bordos, Villa de Arriaga
Santa Clara de los Bordos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Villa de Arriaga.
Lewis Grassic Gibbon
thumb|right|220px|Lewis Grassic Gibbon. Lewis Grassic Gibbon (13.2. 1901 – 7.2. 1935.), rođen kao James Leslie Mitchell, bio je škotski pisac.
Rođen i odrastao u Auchterlessu, Aberdeenshire, zaposlio se kao novinar za Aberdeen Journal i Scottish Farmer u odbi od 16 godine. Godine 1919. priključio se transportnim jedinicama britanske vojske i služio u Perziji, Indiji i Egiptu prije nego što je 1920. uključen u Royal Air Force. U RAF-u je radio kao pisar u Bliskom Istoku. Godine 1925. se oženio za Rebeccu Middleton, i s njom se doselio u Welwyn Garden City. Od 1929. godine je profesionalno bavio pisanjem sve do 1935. godine kada je umro od peritonitisa.
Iako nije priznat za života, njegova trilogija A Scots Quair, a posebno knjiga Sunset Song, se smatraju jednim od najvažnijih djela Škotske renesanse.
U gradu Arbuthnott mu je 1991. u počast otvoren Grassic Gibbon Centre.
Chitaltic, Yajalón
Chitaltic je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Fraccionamiento Lomas de Ahuatlán, Cuernavaca
Fraccionamiento Lomas de Ahuatlán je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Cuernavaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8990 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1745 m.
Gabalavci
Gabalavci su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Gabalavci pripadaju opštini Bitolj.
Prirodni uslovi
Gabalavci se nalaze u zapadnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na severu ravničarski, dok se na jugu izdiže Oblakovska planina. Severno od sela teče rečica Šemnica. Nadmorska visina naselja je približno 690 metara.
Asfodelin A
Asfodelin A je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 286,236 Da.
Gabalavci
Prirodni uslovi
Klima u naselju je umerenokontinentalna.
Stanovništvo
Gabalavci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 114 stanovnika.
Sadržaji u naselju
Stanovništvo Gabalavaca se uglavnom bavi zemljoradnjom (posebno uzgajanjem žita).
U Gabalavcima se nalazi i osnovna škola sa 5 razreda kao i prodavnica.
2011. na filmu
2011. godina se ne smatra osobito značajnom za filmsku umjetnost ali je uključivala neke hvaljene filmove, kao što su Nader i Simin se rastaju, Ponoć u Parizu, Umjetnik, Nasljednici, Služavke, Nemogući susret, Martovske ide, Drvo života, Nedodirljivi, Monyeball, Moj tjedan sa Marilyn, Dečko, dama, kralj, špijun, Sramota, Dječak sa biciklom, Fusnota, Gospodin Lazhar, Le Havre i Melankolija.
Nagrade
Zlatna palma, Cannes:
Zlatna arena, Pula:
Zlatni medvjed, Berlin:
Vera Brittain
Vera Mary Brittain, Lady Catlin (29.12. 1893 – 29.3. 1970.) bila je engleska spisateljica, feministkinja i pacifistikinja, najpoznatija kao autorica književnog bestslera Testament of Youth iz 1933. godine, u kome je opisala svoja iskustva za vrijeme prvog svjetskog rata i prihvaćanje ideologije kršćanskog pacifizma. Studirala je na Koledžu Somerville pri Univerzitetu u Oxfordu.
El Jagüey de Gutiérrez, Manuel Doblado
El Jagüey de Gutiérrez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2102 m.
Los Salinas, San Miguel Totolapan
Los Salinas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini San Miguel Totolapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 988 m.
Azavad
thumb|Karta Azavada, odnosno područja koje prisvaja MNLA.
Klokočovnik
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 139 stanovnika.
Azavad
Treći rat za nezavisnost Azavada u pola veka je počeo nakon rata u Libiji kada je oboren Moamer Gadafi koji je bio garant mira sklopljenog 2009. godine. Formalni početak ovog rata za nezavinost se dogodio 17.1.2012, a već 6. aprila 2012. ona je proglašena od strane Nacionalnog pokreta za oslobođenje Azavada, čije snage kontroliraju najveći dio područja, odgovarajući tekst o "nepovratnoj" nezavisnosti od Malija objavio na svojoj stranici. Država još nije dobila ničije međunarodno priznanje.
Rufus, Oregon
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 249, što je 19 (-7,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Trabucchi, Piacenza
Trabucchi je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 20 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
Aroma Park, Illinois
Aroma Park je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Amora, Bergamo
Amora je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 96 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 950 m.
Le Colonne, Pisa
Le Colonne je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 145 m.
Santiago Tetepec, Santiago Tetepec
Santiago Tetepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tetepec.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1231 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 271 m.
Georges-Louis Leclerc de Buffon
Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon ( ʒɔʁʒ lwi ləklɛʁ kɔ̃t də byfɔ̃  ); Montbard, 7. septembar 1707. – Pariz, 16. april 1788.), francuski prirodoslovac, matematičar, kozmolog i enciklopedist.
Njegovi su radovi utjecali na slijedeće dvije generacije prirodoslovaca, uključujući i Jeana-Baptistea Lamarcka i Georgesa Cuviera. Tijekom svog života, Buffon je objavio trideset i šest svezaka svog kapitalnog djela Histoire Naturelle, a tijekom slijedećih dvadeset godina nakon njegove smrti, objavljeni su i dodatni svesci na temelju bilješki i daljih istraživanja
Govorilo se da je "Buffon, istinski otac svega znanja u prirodoslovlju u drugoj polovici 18. vijeka".
Buffon je obnašao dužnost intendanta (direktora) glavnog pariškog botaničkog vrta "Jardin du Roi", danas zvanog Jardin des Plantes.
Rani život
Georges Louis Leclerc (kasnije Comte de Buffon) rođen je u Montbardu, u porovinciji Burgundiji od oca Benjamina Leclerca, nižeg lokalnog činovnika na dužnosti oporezivanja soli i majke Anne-Christine Marlin također iz obitelji državnih službenika. Georges je dobio ime po stricu njegove majke Georgesu Blaisotu, zemljišnom porezniku Vojvode od Savoje. Godine 1714. Blaisot umire bez potomaka, te prepušta pozamašno bogatstvo sedmogodišnjem Georgesu Louisu. Negov otac Benjamin Leclerc potom kupuje imanje zajedno s obližnjim selom Buffonom, te seli s obitelji u Dijon gdje je stekao važne pozicije u javnom životu kao i mjesto u gradskom parlamentu. Georges je od svoje desete godine pohađao jezuitski koledž u Godransu u Dijonu. Od 1723. do 1726. studirao je pravo u Dijonu, kao preduvjet za nastavak obiteljske tradicije rada u državnim službama. Godine 1728. Georges napušta Dijon kako bi studirao matematiku i medicinu na Univerzitetu u Angersu u Francuskoj. u Angersu 1730. godine upoznaje mladog Engleza Evelyna Pierreponta drugog vojvodu od Kingstona u svome putovanju Evropom, te putuje oko godinu i pol dana u njegom društvu zajedno s njegovom bogatom svitom cijelom južnom Francuskom i dijelom Italije. Tokom ovog razdoblja njegovog života kruže mnoge, iako nedokumentirane glasine o dvobojima, otmicama i tajnim putovanjima u Englesku. Godine 1732., nakon smrti majke i skorog drugog braka njegovog oca, Georges odlazi iz Kingstona i vraća se u Dijon kako bi osigurao svoje nasljedstvo. Dodavši svom imenu titulu "de Buffon" dok je putovao u društvu engleskog vojvodoe, George ponovo kupuje selo Buffon, kojeg je njegov otac u međuvremenu prodao. S bogatstvom od otprilike 80 000 francuskih livra Buffon se seli u Pariz i počinje se baviti znanošću, ponajprije matematikom i mehanikom, kao i povećanjem svog bogatstva.
Karijera
mini|250px|Buffonov kip u [[Jardin des Plantes]] Godine 1732. Buffon se seli u Pariz, gdje upoznaje Voltairea i druge intelektualce. Svoje prve doprinose daje području matematike. U svom djelu "Sur le jeu de franc-carreau", uvodi integralni račun u teoriju vjerojatnosti; problem Buffonove igle u teoriji vjerojatnosti nosi ime po njemu. Godine 1734. postao je članom Francuske akademije nauka. U tom je razdoblju održavao korespondenciju sa švajcarskim matematičarem Gabrielom Kramerom.
Njegov zaštitnik Maurepas dao je 1733. molbu Akademiji nauka da izvrši istraživanja na drvu za izgradnju brodova. Nedugo zatim Buffon započinje dugotrajno istraživanje, izvevši neke od najopsežnijih testova do danas na mehaničkim svojstvima drva. Istraživanje je obuhvaćalo niz testova kojima su se uspoređivala svojstva malih uzoraka drva s istim uzorcima drva velikih dimenzija. Nakon što je brižljivo testirao više od hiljadu malih uzoraka bez čvorova i drugih nedostataka, Buffon zaključuje da je nemoguće ekstrapolirati rezultate na uzorke trupaca u punoj veličini, te započinje niz testova na uzorcima velikih dimenzija.
Godine 1752. Buffon se vjenčao s Marie-Françoise de Saint-Belin-Malain, mladom pripadnicom osiromašene plemićke obitelji iz Burgundije, koja je bila upisana u manastirsku školu koju je vodila njena sestra. Drugo dijete gospođe Buffon, sin rođen 1764., preživio je djetinjstvo, ali majka umire pet godina kasnije. Nakon što se Buffon 1772. ozbiljno razbolio i nakon što je postalo nemoguće da se obistini njegovo obećanje svom sinu da ga naslijedi i postane direktorom Jardin du Roi, francuski kralj podiže Buffonov posjed u Burgundy u rang grofovije, stoga on (i njegov sin) dobijaju titulu grofa. Buffon je 1782. izabran za stranog počasnog člana Američke akademije nauka i umjetnosti. Buffon umire u Parizu 1788. godine.
Publikacije
thumb|right|300px|"Preuves de la théorie de la Terre", u Buffonovom muzeju, [[Montbard, Côte-d'Or, Francuska]]
Buffonovo kapitalno djelo Histoire naturelle, générale et particulière (1749.–1788.: u 36 svezaka i dodatnim sveskom napisanim na temelju njegovih bilješki iz 1789.) je u početku bilo zamišljeno da pokrije sva tri "carstva" prirode, ali Histoire naturelle se ograničio na opis životinjskog carstva i carstva minerala. "Pisano briljantnim stilom, ovo je djelo pročitala...svaka obrazovana osoba u Evropi". Osobe koje su pružile pomoć Buffonu u realizaciji ovog velikog djela su Louis-Jean-Marie Daubenton, Philibert Guéneau de Montbeillard, i Gabriel-Léopold Bexon, kao i mnogi ilustratori. Buffonova Histoire naturelle je prevedena na mnoge jezike, što ga čini jednim od najčitanijih autora tog doba, u konkurenciji s autorima kao Montesquieu, Rousseau i Voltaire.
U početnim svescima Histoire naturelle Buffon dovodi u pitanje korisnost matematike, iznosi kritike Linneovog taksonomskog pristupa proučavanju prirode, opisuje historiju nastajanja Zemlje s vrlo malo poveznica na Bibliju, i predlaže teoriju razmnožavanja protivnu prevalentnoj teoriji preformacionizma. Prvi svesci su naišli na osudu Teološkog fakulteta na Sorboni. Buffon je objavio retrakciju, ali je nastavio objavljivati uvredljive sveske bez ikakvih promjena.
La Presa, Lagos de Moreno
La Presa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Lagos de Moreno.
Georges-Louis Leclerc de Buffon
Publikacije
Tokom svojih proučavanja životinjskog svijeta, Buffon je primijetio da usprkos sličnim okolišnim uvjetima, različite regije imaju različite vrste biljaka i životinja. Taj se koncept danas naziva Buffonov zakon. Smatra se da je to bio prvi koncept biogeografija. Iznio je pretpostavku da se vrste mogu "poboljšati" ili "degenerirati" nakon što se rasprše iz centra kreacije. U 14. svesku tvrdi da su se sve četveronožne životinje na Zemlji razvile od izvorne skupine od samo trideset i osam vrsta četveronožaca. Na temelju tih tvrdnji, Buffon se ponekad smatra "transformistom" i Darwinovim pretečom. Također je konstatirao da su klimatske promjene mogle olakšaati širenje vrsta cijelim svijetom iz njihovog centra nastanka. Ipak, tumačiti njegove ideje na tu temu nije jednostavno, pošto se on na tu temu vraćao mnogo puta tokom svog rada.
Buffon je razmatrao sličnosti između čovjeka i majmuna, ali je naposljetku odbacio mogućnost zajdničkog pretka. Raspravljao je s Jamesom Burnettom, lordom od Monbodda, o vezi između primata i čovjeka. Monboddo je inzistirao suprostavljajući se Buffonu, na bliskom srodstvu čovjeka s ostalim primatima
U jednom trenutku, Buffon je predložio teoriju da je priroda Novog Svijeta inferiorna onoj u Euraziji. Tvrdio je da u Amerikama nedostaju veliki i moćni stvorovi i da su čak i ljudi manje muževni od onih evropskih. Pripisivao je ovu inferiornost močvarnom smradu i gustim šumama na američkom kontinentu. Ove su primjedbe toliko razbjesnile Thomasa Jeffersona da je poslao dvadeset vojnika u šume New Hampshirea da uhvate losa za Buffona kao dokaz o "snazi i veličanstvenosti američkih četveronožaca". Buffon je kasnije priznao svoju grešku.
Manastir Lesnovo
Manastir Lesnovo (makedonski: Лесновски манастир) se nalazi u blizini sela Lesnovo, na putu između Kratova i Zletova u Republici Makedoniji.
Georges-Louis Leclerc de Buffon
Publikacije
U djelu Les époques de la nature (1778.) Buffon raspravlja o postanku Sunčevog sistema, pretpostavljajući da su planete nastale udarom kometa sa Suncem. Navodio je i da je Zemlja nastala mnogo ranije od 4004. pne., vrijeme kojeg je odredio nadbiskup James Ussher na temelju bibilijskih zapisa. Na temelju mjerenja stopa hlađenja željeza testiranim u svom laboratoriju Petit Fontenet u Montbardu, izračunao je da je starost Zemlje oko 75 000 godina. Još jednom, njegove su ideje naišle na osudu teologa sa Sorbone, i još jednom Buffon je bio prisiljen poreći svoje tvrdnje kako bi izbjegao probleme.
Proučavanje rasa
Buffon i Johann Blumenbach su vjerovali u monogenizam, ideju da sve rase imaju jedinstveno porijeklo. Vjerovali su također u "teoriju degeneracije" rasnog porijekla. Obojica su tvrdili da su Adam i Eva bili bijelci i da su druge rase nastale kroz degeneraciju izazvanu ambijentalnim faktorima, kao npr. izloženosti suncu ili lošoj prehrani. Također su vjerovali da se taj proces degeneracije može obrnuti, ako se poduzmu odgovarajuće mjere kontroliranja okoliša, te da svi suvremeni čovječji oblici mogu ponovo vratiti u izvorni oblik bijele rase.
Buffon i Blumenbach su tvrdili da je jača pigmentacija kože posljedica topline tropskog sunca i sugerirali su da je hladan vjetar uzrok zlatnosmeđe boje kože u Eskima. Vjerovali su da Kinezi imaju relativno svjetlu kožu u odnosu na druge azijske narode, jer su obitavali uglavnom u gradovima i tako se zaštitili od utjecaja okoliša. Buffon je tvrdio da loša hrana i određeni načini života uzrokuju degeneraciju rasa i tako ih čine različitim od izvorne bijele rase.
Vjerovao je da je čovječanstvo staro samo 6000 godina (vrijeme od nastanka Adama do danas). Vjerujući u monogenizam, Buffon je mislio da se boja kože može promijeniti za trajanja jednog ljudskog života, ovisno o klimatskim uvjetima i prehrani.
Buffon je u svom djelu Histoire Naturelle zagovarao azijsku hipotezu, prema kojoj je tumačio da se mjesto nastanka čovjeka mora nalaziti u umjerenom pojasu. Pošto je vjerovao da se u dobrim klimatskim uvjetima razvijaju zdravi ljudi, hipotizirao je da je najlogičnije mjesto gdje dokazivati postanak prvih ljudi u Aziji u području Kaspijskog mora.
Važnost za modernu biologiju
Charles Darwin je u svojoj preliminarnoj skici dodanoj trećem izdanju Porijekla vrsta napisao: "Prelazim preko... Buffona, s čijim spisima nisam upoznat". Potom, od četvrtog izdanja na dalje, izmjenjuje tekst dodavši: "prvi autor modernog vremena koji se bavio (evolucijom] u znanstvenom duhu bio je Buffon. No pošto su se njegovi stavovi znatno razlikovali u različitim razdobljima, a on se nikad nije bavio uzrocima i svrhom transformacije vrsta, ne osjećam potrebu ulaziti u detalje". Buffonov rad na degeneraciji je, međutim, imao ogroman utjecaj na kasnije znanstvenike, ali je bio zasjenjen jakim moralnim implikacijama.
Prema Ernstu Mayru, glavni paradoks Buffona bio je da:
Manastir Lesnovo
Historija
Po legendama se nastanak ovog manastira vezuje uz život pustinjaka Gavrila Lesnovskog (11. vijek), čija se isposnička pećina nalazi nedaleko. Po nekim izvorima on je i osobno bio monah tog manastira. Prvi pisani trag o postojanju Manastira Lesnovo, je iz 1330 godine iz samostanske kronike koju je pisao monah Stanislav (taj se rukopis danas čuva u Beogradu).
Manastir Lesnovo obnovio je i proširio srpski despot Jovan Oliver 1341 godine. Na crkvenom saboru održanom u Skopju 1347 godine, za vrijeme vladavine cara Dušana, odlučeno je da Manastir Lesnovo postane sjedište novosnovane Zletovske episkopije, tada je i proširen. Od 1381 godine, Lesnovo je ponovno pod jurisdikcijom Hilandara, manastira na Svetoj gori (Atos).
Manastir je prvu veliku obnovu doživio 1558. za igumana Neofita, negdje oko 1581 godine imućni kratovski građanin Nikola Bojčić pokrio je crkveni krov olovnim pločama. Manastir Lesnovo je mjesto žive aktivnosti za vrijeme 16. i 17. vijeka, ali je na kraju 17. vijeka napušten, obnovljen je 1805 godine pod igumanom Teodozijem, dotadašnjim monahom iz Manastira Dečani.
Izgled
Jedno od najvrednijih manastirskih umjetničkih blaga je drveni ikonostas kojeg je izradio domaći majstor iz Debra Petre Filipovski - Garkata, od 1811 do 1814 godine.
Uticaj
Manastir Lesnovo je bio mjesto žive kulturne aktivnosti i pismenosti u Republici Makedoniji, manuskripti nastali u njemu danas se čuvaju u;Beogradu, Sofiji i Plovdivu. Najznačajniji rukopisi za koje se pouzdano zna da su nastali u Manastiru Lesnovo su; Prolog iz 1330 godine, Minej iz 1342, Paranej 1353. U Lesnovu su djelovali prvi makedonski prosvjetitelji, to je u prvom redu Stanislav, osnivač kaligrafske škole i njegov učenik Partenije. thumb|right|260px|Freska sa likom obnovitelja manastira - Oliverom
La Presa, Lagos de Moreno
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1932 m.
Fraroz
Fraro je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Lon le Sonije.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 41 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 965 metara (maksimalnoj 1.222 m, a minimalnoj 889 m).
Opština Luvianos, México
Luvianos je opština u Meksiku, u saveznoj državi México.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 16849 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1703 m.
Koble
Koble je naselje u slovenskoj Općini Slovenskim Konjicama. Koble se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Kujavsko-pomeransko vojvodstvo
Kujavsko-pomeransko vojvodstvo (poljski: Województwo kujawsko-pomorskie) je jedno od 16 vojvodstava na koje je Poljska od 1999. administrativno podjeljena.
Karakteristike
Kujavsko-pomeransko vojvodstvo se nalazi na sjeveru zemlje, prostire se po ravnici sliva rijeke Visle na površini od 17,970 km² na kojoj živi 2,072,373 stanovnika.
Administrativna podjela
Teritorij vojvodsva je podjeljen na 23 povjata, a administrativni centri vojvodstva su Bydgoszcz (348,190 stan.) i Toruń (201,447 stan.) sjedište skupštine (sejma).
Valea Nandrului, Pestișu Mic
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 169 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 285 m.
La Kermesse héroïque
La Kermesse héroïque je francusko-njemački crno-bijeli film snimljen 1935. u režiji Jacquesa Feydera. Po žanru je mješavina historijskog filma i romantične komedije. Radnja je smještena u gradić Boom u Belgiji u koga 1616. godine namjeravaju ući pripadnici španske vojske, tjerajući građane da na razne domišljate načine pokušaju spriječiti pljačku i druge nedaće. Film je snimljen u dvije verzije - na francuskom, i na njemačkom jeziku pod naslovom Die klugen Frauen. Predstavljao je ambiciozan projekt, kojim je Feyder htio odati počast flandrijskim slikarima, te je tokom snimanja u pariškim studijama raskošno rekonstruriano flandrijsko selo.
Nakon premijere je La Kermesse héroïque imao veliki uspjeh, te osvojio niz prestižnih nagrada, uključujući Mussolinijev kup za režiju na Venecijanskom filmskom festivalu. U Feyderovoj domovini je, pak, izazvao kontroverze jer je shvaćen kao alegorija na flamansku kolaboraciju sa njemačkim okupatorima u prvom svjetskom ratu.
Grčka komedija
Grčka komedija bila je, uz tragediju i satirsku igru, jedan od tri glavna žanra starogrčkog teatra i obuhvatala je niz scenskih vrsta, uključujući pučku improvizaciju, mim i flijačku farsu. No po umetničkoj vrednosti i uticaju na kasniju evropsku književnost daleko iznad svih drugih formi izdvaja se atička komedija, koja se danas konvencionalno deli na staru, srednju i novu. Stara atička komedija sačuvala se u vidu jedanaest celovitih Aristofanovih komada, srednja je sačuvana samo u fragmentima, koje je većinom zabeležio Atenej iz Naukratisa, a novu poznajemo pre svega iz opsežnih papirusnih fragmenata Menandrovog dela. Veliki grčki filozof Aristotel napisao je u svojoj Poetici (oko 355. pne.) da je komedija "podražavanje nižih karaktera, ali ne u punom obimu onoga što je rđavo, nego onoga što je ružno, a smešno je samo deo toga; jer smešna je neka greška i rugoba koja ne donosi bola i nije pogubna; na primer: smešna maska, to je nešto ružno i nakazno, ali ne boli". Spoj dramske radnje sa bogatstvom muzike i plesa, kao i lirskih glumačkih delova, čini grčku komediju, naročito staru atičku, umnogome nalik kasnijim operetama ili čak mjuziklima. thumb|400px|left|Rekonstrukcija Dionisovog pozorišta u Atini u rimsko doba
Poreklo i počeci komedije
thumb|200px|[[Talija, muza komedije, gleda u komičku masku (detalj sa "Sarkofaga Muzâ")]] Početke komedije i najstarije faze njenog razvoja karakterišu velike nepoznanice i nedorečenosti, s obzirom na to da ta tema nije bila predmet značajnog interesovanja ni onda kada je o njoj bilo mnogo više dostupnih informacija nego danas. Grci su se retko zanimali za antikvarska ispitivanja, te su dugo smatrali da komedija ne zavređuje posebnu pažnju, "jer se prvobitno", kaže Aristotel, "komedija nije ozbiljno uzimala. Komičkim pesnicima arhont je tek kasno odobrio hor, a njega su ranije činili dobrovoljci (ἐθελονταί). Tek onda kad je komedija dobila određene umetničke oblike, spominju se poznati njeni pesnici. A ko je uveo maske ili prologe ili povećao broj glumaca i drugo, nije poznato". Formalnu definiciju komedije Aristotel ne daje, ali je možda određuje kao "oponašanje onoga što je smešno" (μίμησις τοῦ γελοίου), odnosno kao "podražavanje nižih karaktera (μίμησις φαυλοτέρων), ali ne u punom obimu onoga što je rđavo, nego smešnog dela onog što je ružno". S druge strane, postavljala se teza i da je Aristotelova formalna definicija komedije danas izgubljena, ali da je morala nalikovati njegovoj definiciji tragedije, odnosno da je komediju opisivala kao neku vrstu pročišćenja, tj. katarze (κάθαρσις) određenih osećanja putem smeha i poruge.
Ono što je pouzdano jeste da je uspon komedije počeo njenim uključenjem u program Dionisijskog festivala. I komedija i tragedija, kaže Aristotel, postale su od prvobitne improvizacije (ἀπ᾽ ἀρχῆς αὐτοσχεδιαστικῆς), i to komedija "od onih koji su započinjali faličke pesme" (ἀπὸ τῶν ἐξαρχόντων τὰ φαλλικά) u veselim povorkama (κῶμος), koje su na Dionisovim svetkovinama, organizovanim povodom berbe grožđa, iskazivale osećanja radosti i sreće, i to tako što su išle okolo, što peške što vozeći se na kolima, noseći falus kao simbol produktivne moći prirode i pevajući razvratne i šaljive pesme u čast Dionisa i njegovih mitskih pratilaca. Uz te su pesme često išle grube improvizovane (αὐτοσχεδιαστική) dosetke, koje su članovi povorke upućivali okolnim posmatračima, upravo kao što hor u Aristofanovim Žabama nakon pesme upućene Jakhu počne da ismeva demagoga Arhedema. Na takvo poreklo komedije ukazuje i sam naziv κωμῳδία, koji se može protumačiti kao "pesma komosa". Taj se zaključak izvodio iz Aristotelove tvrdnje da se komedija razvila iz faličkih pesama, kao i iz Demostenovog spominjanja "komosa i pesama komosa" (ὁ κῶμος καὶ οἱ κωμῳδοί). No već u antici postojala su i drugačija tumačenja ovog naziva. Megarani su smatrali da je termin "komedija" povezan s imenicom κώμη ("seoska pesma"), pa su to gledište navodili u prilog svojoj tvrdnji da je komedija stvorena kod njih, a ne kod Atinjana. "Zato i uzimaju Dorani", kaže Aristotel, "i tragediju i komediju kao svoje tvorevine, a komediju Megarani, i to i ovi ovde, jer kažu da je postala kod njih u doba demokratije, i oni sa Sicilije, jer otuda beše pesnik Epiharm, koji je mnogo ranije živeo nego Hionid i Magnet". Ovo tumčenje prihvatili su i neki stari gramatičari, npr. Jovan Ceces i nepoznati autor spisa O komediji ‒ koji daje dosta neobičan opis porekla komedije, ali je ipak značajan zato što ističe lični napad kao suštinu komedije: "komedija je u suštini neka vrsta javne kritike ljudi" (κωμῳδία ἐστὶν ἡ ἐν μέσῳ λάου κατηγορία ἤγουν δημοσίευσις) ‒ a i u moderno doba ta je teorija imala svojih pristalica.
Aristotel je začetke komedije video u homerskom epu Margit, "jer kako Ilijada i Odiseja stoje prema tragediji, tako on stoji prema komediji". I premda taj ep svakako prikazuje jedan lik sa smešne tačke gledišta, ipak nalazimo da je komedija neki određeniji oblik prvi put poprimila kod Dorana. Kako je navedeno, i Megara u kopnenoj Grčkoj i Megara Hiblejska na Siciliji tvrdile su da je komedija nastala kod njih, a što se tiče atičkog tipa komedije, tvrdnja istamske Megare čini se bar donekle osnovanom. Ovi su Megarani bili poznati po svom grubom humoru, a i njihovo demokratsko uređenje, koje je bilo uvedeno dosta rano, naime nakon svrgavanja tiranije početkom 6. veka pne., pogodovalo je razvitku komedije u pravom smislu te reči. U polisima s aristokratskim uređenjem impuls za podražavanjem smešnoga i apsurdnoga morao je naći neki manje neobuzdan način izražavanja. Tvrdnja Megarana da je komedija od njih potekla ‒ što se možda odnosi samo na jampsku komičku tradiciju ‒ javlja se uporedo s tradicijom da je utemeljitelj atičke komedije Susarion, za koga Parska hronika kaže da je negde između 581. i 560. pne. prvi put prikazao komediju u atičkoj demi Ikariji, središtu Dionisovog kulta, i za koga kasnija predaja kažu da je rođen u jednom selu na području Megare, odakle se preselio u Ikariju.
Lakedemonjani, koji su voleli mimetičku i muzičku zabavu, imali su svoje "prikazivače" (δεικηλικταί), čiji su se scenski prikazi izgleda sastojali u travestiji likova iz svakodnevnog života, a najomiljeniji su bili kradljivac voća i strani lekar, za čije su prikazivanje imali na repertoaru poseban mimetički ples. Među pretečama komedije nalaze se i "falofori" (φαλλόφοροι = "nosači falusa") i "itifali" (ἰθύφαλλοι = "podizači falusa") u Sikionu, koji su, prema Atenejevim rečima, bili isto što i spartanski "prikazivači" (δεικηλικταί). Ovde je u davnini i ditiramb dramatizovan, komos (κῶμος) je prvi put poprimio više dramski oblik, a govorilo se i da je bog Dionis izmislio komediju u Sikionu. "Falofori" nisu nosili maske, ali su svoja lica prekrivali malim vencima od divljeg tamjana, bodljikare, bršljena i ljubičice. Nakon što bi otpevali pesmu u Dionisovu čast, podsmevali su se i rugali nasumično izabranim gledaocima. "Itifali" su, pak, nosili maske koje su predstavljale pijance i inače su bili opremljeni kostimom u skladu sa svojom ulogom. Moguće je da su vođe tih "horova" počele da izgovaraju improvizovane jampske stihove, na koje je hor onda odgovarao, što je naposletku predstavljalo začetak komičke dramske radnje. Anteja iz Linda (početak 6. veka pne.) sastavljao je takve faličke pesme i sam ih pevao na čelu hora sastavljenog od "falofora", pa on tako stoji prema komediji kao Arion i njegov ditirampski hor prema tragediji. Takve komade, koje izvode horovi bez glumaca odvojenih od hora i koji imaju više dramski oblik nego čiste lirske pesme, neki su ispitivači nazvali lirskim komedijama, dok su drugi odbacili mogućnost da je ikada postojala nekakva lirska tragedija ili komedija koja bi se razlikovala od dramske tragedije i komedije, pa zastupaju tradicionalno stanovište da se pre uspona uobičajene drame može govoriti samo o ditirambima i faličkim pesmama. Bez obzira na to kako bi se mogli nazvati ovi komadi, koje su izvodili horovi bez glumaca odvojenih od hora i koji su imali više dramski oblik nego čiste lirske pesme, to je izgleda bio stupanj koji je u svom razvitku dostigla komedija među Megaranima pre nego što ju je Susarion preneo u Atiku. Ona se, dakle, razvila iz kombinacije jampskih rugalica i faličkih pesama komosa, upravo kao što se tragedija rodila iz spoja rapsodskih recitacija i ditiramba.
Sicilijska komedija
thumb|200px|Gospodar i rob, flijačka scena s vaze crvenofiguralnog stila, oko 350–340. pne.
Epiharm (Ἐπίχαρμος, 6–5. vek pne.), najveći dorski komediograf, rodio se oko 530. pne. i doživeo duboku starost od nekih 90 godina. Još u antici navodili su se različiti gradovi kao moguća mesta njegova rođenja, no prema Diogenu Laertiju, sam Epiharm zabeležio je da je u Megaru Hiblejsku na Siciliji došao s ostrva Kosa kad mu je bilo samo tri meseca, te da se odatle preselio u Sirakuzu. Do preseljenja u Sirakuzu možda je došlo kad je Megaru Hiblejsku razorio sirakuški tiranin Gelon, dakle oko 486. pne.. Na dvoru sirakuškog tiranina Hijerona I bio je u kontaktu s drugim velikanima grčke književnosti tog doba, među ostalima sa Simonidom, Bakhilidom i Pindarom, kao i s tragičarem Eshilom, koji je donekle možda uticao i na Epiharmov dramaturški rad.
Premda su od Epiharmovog dela danas ostali samo naslovi njegovih komedija i istrgnuti citati, za razumevanje Epiharmovog doprinosa razvoju komedije važna je činjenica da je Megara Hiblejska na Siciliji bila dorska kolonija, koju je osnovala Megara na Istmu u kopnenoj Grčkoj, dakle polis koji je sebi prisvajao zasluge za izum komedije. Tu komediju ― čiji oblik nije definitivno utvrđen ― možda je zatekao Epiharm kad je stigao u Megaru Hiblejsku i dao joj novi oblik, zajedno s Formidom. Kako kaže Aristotel, Epiharm i Formid "stvorili su umetnost obrađivanja priča" (τὸ μύθους ποιεῖν), a te reči, prema jednima, znače da su njih dvojica stvorili komički zaplet, a prema drugima, da su prvi stvarali komedije s mitološkom tematikom. Ovo drugo tumačenje čini se verovatnijim, no u svakom slučaju obe teorije povlače jasnu razliku između Epiharmove komedije, s jedne strane, i megarske komedije, s druge, koja je, kako se čini, u osnovi bila flijačka, anonimna i gruba. Ova je komedija tako u Epiharmovim delima dobila svoju umetničku obradu u dorskom ambijentu, u grčkim kolonijama južne Italije i Sicilije.