cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luiz Paulo Hilário Dodô
Karijera
Prvu utakmicu u HNL-u odigrao je 8. ožujka 2009. godine protiv Slaven Belupa koju je Inter izgubio 1:0. Prve zgoditke u HNL-u postigao je u dvoboju 10. svibnja, 2009. protiv slabašne Croatie iz Sesveta, i to dva u pobijedi 3:0.
U posljednjem kolu lige 31. svibnja, 2009. protiv treće Rijeke Dodo je u potpunosti zablistao i zabio prvi hatt-trick. Na toj utakmici bio je i njegov najbolji prijatelj Eduardo kojem je posvetio prvi gol na toj utakmici. Nakon te utakmice u intervjuu izjavio je kako očekuje da će jednoga dana biti kao Eduardo i otići u neki veći klub, ali se prvo želi iskazati u Hrvatskoj.
2010. godine prelazi u zagrebački Dinamo. Početkom 2011. godine odlazi na posudbu u Lokomotivu.
Privatni život
Napustio je obitelj u Brazilu sa dvadeset i jednom godinom i preselio u Hrvatsku u Zaprešić pored Zagreba. Najbolji prijatelj mu je igrač Shakhtara Eduardo da Silva.
NK Čulinec Zagreb
NK Čulinec je nogometni klub iz Zagreba.
Povijest
NK Čulinec je osnovan 1. svibnja 1980. godine. Seniorska momčad nastupa u 3. Zagrebačkoj ligi, a pionirska je odigrala 2014. sjajnu sezonu te su zavšili na prvom mjestu i osigurali plasman u 2. Ligu
Ereb
Ereb (grč. Ἔρεϐος, Erebos) praiskonski je bog, personifikacija tame i sjene koja je ispunjavala sve kutove svijeta. Prema Heziodu, Kaosov je sin i Niktin brat s kojom je imao kćer Hemeru i sina Etera. Ujedno je to naziv i za dio podzemnog svijeta.
Etimologija
Riječ Ereb vjerojatno dolazi iz praindoeuropskog jezika, *hregwos, koja ima svoju srodnu riječ u starom nordijskom jeziku roekkr, gotskom riqis = tama, sanskrt rajani = noć, toharskom orkäm = tama. Još jedna mogućnost jest da je riječ posuđena iz hebrejskog jezika - erebh i akadskog jezika -erebu = zalazak sunca, večer (otuda povezanost s tamom). Ista etimologija "zalaska sunca" predložena je i za Europu.
Had
Prema nekim kasnijim legendama, Ereb je bio jedan od dijelova podzemnog svijeta u kojem se nalazila palača boga Hada, gdje je on, zajedno sa svojom ženom Perzefonom vladao bogovima podzemnog svijeta i dušama mrtvih. Ereb je istodobno bio sinonim za Hada, boga podzemnog svijeta, i mračan, sumoran prostor kroz koji su duše ulazile u podzemni svijet. U Erebu su bile dvije rijeke - Leta i Mnemozina. Duše bi pile vodu iz rijeke Lete, rijeke zaborava, da se ne sjećaju prošlog života nakon reinkarnacije. Onaj tko bi pio iz Mnemozine, sjećao bi se svega i postao sveznajućim.
Borgostorto, Padova
Borgostorto je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Scandia, Kansas
Skandija je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 372, što je 64 (-14,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Borgostorto, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Wang Su
Wang Su (195–256) je bio kineski velikodostojnik iz doba Tri kraljevstva koji je služio državu Cao Wei. Bio je sin znamenitog političara Wang Langa. Kada je Guanqiu Jian započeo ustanak u Shouchunu, Wang je savjetovao Sima Shija da ustanicima snizi moral tako što će se prema članovima njihovih porodica ponašati sa poštovanjem. Nakon toga je Wang nagovorio Cao Maoa da Sima Zhaou omogući nasljeđivanje Sima Shija na mjestu regenta države Cao Wei.
Mörnsheim
Mernshajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 30 opštinskih središta okruga Ajhštet. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.615 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9176148.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ajhštet Mernshajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Ajhštet. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 408 metara. Površina opštine iznosi 33,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.615 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 48 stanovnika/km².
Château-l'Evêque
Šato l'Evek je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1.760 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 49 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 35,68 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 103 metara (maksimalnoj 233 m, a minimalnoj 92 m).
Spellbound (film, 1945)
Spellbound (u krajevima bivše Jugoslavije prevođen kao Začaran, Začarana ili Opsjednut) je američki triler iz 1945. redatelja Alfreda Hitchcocka.
Mlada psihologinja Constance Petersen (Ingrid Bergman) pokušava vratiti sjećanje i pomoći Johnu Ballantineu (Gregory Peck), koji ima amneziju uzrokovanu traumom iz djetinjstva, a osuđen je za ubojstvo koje nije počinio. U filmu glume: Ingrid Bergman, Gregory Peck, Mihail Čehov (nećak Antona Čehova), Leo G. Carroll dr. To je adaptacija romana "Kuća dr. Edwardesa" autora Angus MacPhail i Bena Hechta iz 1927. Priču su pripremili za film Hilary Saint George Saunders i John Palmer (pod pseudonimom "Francis Beeding").
U filmu se koristi tada jako popularna psihoanaliza te sadrži scenu sna, koju je dizajnirao Salvador Dali. Prava scena sna ukinuta je iz filma, jer se smatrala prepotresna za gotov film.
Radnja
U mentalnoj bolnici Green Manors u Vermontu u SAD-u, direktor dr. Murchison poslan je u mirovinu, a zamijenio ga je puno mlađi dr. Anthony Edwardes. Dr. Constance Petersen, psihoanalitičarka u bolnici shvatila je, da nešto nije u redu s dr. Edwardesom i otkriva, da to nije pravi dr. Edwardes. John Ballantine, koji je glumio da je dr. Edwardes priznaje dr. Petersen, da je preuzeo lažni identitet, nakon što je pravi dr. Edwardes ubijen. Ballantine pati od amnezije uzrokovane traumom iz djetinjstva i u bijegu je, jer je osuđen za ubojstvo dr. Edwardesa, za što misli, da ga nije počinio...
Film je dobio Oscara za najbolju originalnu glazbu 1945., a bio je nominiran u još pet kategorija.
K2 Black Panther
K2 Black Panther je glavni borbeni tenk koji će zamijeniti stariji M48A5K Patton tenk i dopuniti u K1 seriju glavnih borbenih tenkovih. Početak masovne proizvodnje očekuje se 2009. godine. Planira se napraviti oko 390 K2 Black Panthera za potrebe vojske Južne Koreje.
Cijena
Cijene jednog K2 tenka je oko 8,5 milijuna američkih dolara, što ga čini najskupljim glavnim borbenim tenkom današnjice, skuplji je i od japanskog Tip 90 koji košta 6,6 milijuna američkih dolara. To je gotovo dva puta je viša od cijene K1A1, koji košta oko 4,9 milijuna američkih dolara. Međutim, cijena bi se trebala smanjiti kada K2 uđe u veću serijsku proizvodnju i ponudi se na međunarodnom tržištu.
Otvoreni kod
mini|Logotip MediaWikija Otvoreni kod - generički je naziv za:
Načini licenciranja i korištenja
Danas postoji velik broj licenci koje definiraju prava i obveze kako autora, tako i korisnika softvera otvorenog koda (obično autor zadržava pravo da se kod daljnje distribucije njegovog koda mora vidjeti tko je prvi autor, tj. autor prve verzije programa, dok je obično obveza korisnika da sačuva informaciju o autoru programa).
Neke od češće korištenih licenci:
Na zajedničkom poslužitelju medijawiki projekta koriste se slijedeće licence (uz gorenavedene GPL i GFDL):
Javno vlasništvo
Knjiga (slika) ili bilo koja druga informacija/umjetničko djelo čija su autorska prava istekla nalazi se u javnom vlasništvu.
Načini licenciranja i korištenja
Cilj Otvorenog koda je da što više ljudi sudjeluju u razvoju neke aplikacije kao i naobrazbe. Mnogo više možete naučiti gledajući druge kodove.
196
Godina 196. (CXCVI) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Dekstera i Mesale (ili, rjeđe, godina 949. Ab urbe condita). Oznaka 196. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Palembang
Palembang je glavni grad provincije Južna Sumatra u Indoneziji. Nalazi se na reci Musi.
U gradu živi 1,37 miliona stanovnika (podatak iz 2006), a u širem području 1.730.000.
Grad je bio prestonica drevnog hinduističko-budističkog kraljevstva Šrividžaja, koje je kontrolisalo veći deo današnje Indonezije i Malezije. Posle napada imperije Čola 1025, grad je nazadovao u svom značaju. Prestonica carstva Šrivdžaja je premeštena u Džambi. Nasleđe holandske kolonijalne arhitekture je danas vidljivo u Palembangu.
Šrividžaja
Srividžaja ili Šrividžaja (također Srivijaya, Sri Vijaya, Sriwijaya, ศรีวิชัย ili Ṣ̄rī wichạy) bila je staro i moćno talasokratsko malajsko carstvo sa sjedištem na današnjem indonežanskom otoku Sumatra, koje je imalo značajan uticaj na Jugoistočnu Azoju. Najstariji zapisi o njegovom postojanju datiraju iz 7. vijeka kada je kineski redovnik I-Tsing opisao šestomjesečni boravak u Srividžaji godine 671. Prvi natpis sa imenom Srividžaja također datira iz 7. vijeka, odnosno Natpis u Kedukan Bukitu u blizini Palembanga na Sumatri, datiran 683. Kraljevstvo je prestalo postojati u 13. vijeku iz niza razlika, pri čemu se najviše spominje ekspanzija javanskog Majapahit carstva. Srividžaja je bilo važno središte budističke ekspanzije po Jugoistočnoj Aziji od 8. do 12. vijeku. Na sanskrit, sri (श्री) znači "sjajna" a vijaya (विजय) znači "pobjeda" ili "izvrsnost".
Nakon što je Srividžaja propala, postala je zaboravljena, te su kasniji historičari bili skeptični prema zamisli da bi velika ujedinjena država mogla postojati u Jugoistočnoj Aziji. O tome se prvi put javno špekuliralo od strane francuskog historičara Georgea Coedesa iz École française d'Extrême-Orient. Do godine 1993. je Pierre-Yves Manguin uspio dokazati da je sjedište Srividžaje bilo duž rijeke Musi između Bukit Seguntanga i Sabokingkinga (u današnjoj indonezijskoj provinciji Južna Sumatra).
Kontinent
Pojam Kontinent (od lat.: (terra) continens) označava "međusobno povezanu zemlju", od ostrva različito kopno.
Svi kontinenti zajedno čine samo 29 % površine zemaljske kugle.
Definicije
Geografski je jedan kontinent pretežno jedna velika međusobno povezana zemaljska površina, potpuno ili skoro potpuno omeđena vodom ili nekom drugom prirodnom granicom. Tako recimo velike kopnene površine koje su povezane samo uskim prijelazima (kao npr. Afrika i Azija) bivaju posmatrani kao različiti kontinenti.
Pored ovog postiji i historIjsko-politička definicija. Po istoj je jedan kontinent jedan veći geografski prostor koji je iz raznoraznih uticaja različit od drugih prostora na zemlji. Značenje ove historijsko-političen perspektive pokazuje se na primjeru Evrope koja na osnovu prve definicije ni u kakvom slučaju ne čini zaseban kontinent.
Broj kontinenata
Nesporno je da Afrika, Antarktika i Australija predstavljaju kontinente. Sporne su podjele Amerike, Evrope i Azije. Zbog relativno uske kopnene veze veoma često Amerika biva dijeljena na Sjevenu- i Južnu-Ameriku.
Iz historijskih  razloga pravi se razlika između Evrope i Azije. U mnogim djelovima svijeta pak Evropa i Azija bivaju posmatrani kao jedan kontinent za nazivom Eurazija.
Davanje naziva
Amerika je po prijedlogu Martina Waldseemüllera dobila ime po Amerigu Vespućiju, koji je kratko nakon Kristofa Kolumba plovio istočnom obalom Južne Amerike.
Sisitija
Sisitija (na klasičnom grčkom / ta syssítia) je u antičkoj Grčkoj označava menzu, odnosno zajednički obrok za muškarce i dječake određenih društvenih ili vjerskih grupa, posebno na Kreti i u Sparti, iako se bilježi i u Megari za vrijeme Teognisa (6. vijek pne.) te Korintu u vrijeme Perijandera (7. vijek pne.).
Ta se tradicija vezuje uz gozbe koje je opjevao Homer. Reference na slične obroke se mogu pronaći i u Kartagini te, po Aristotelu (Politika VII. 9), među Enotrima Južne Italije.
George Wallace
George Corley Wallace Jr. (25. august 1919 – 13. septembar 1998) je bio američki demokratski političar, koji je u tri navrata - od 1963. do 1967., od 1971. do 1979. i od 1983. do 1987. godine - služio kao guverner Alabame, pri čemu je sa 5158 dana na dužnosti postavio rekord po stažu guvernera savezne države u historiji SAD. Wallace je, međutim, daleko poznatiji po tome što se 1960-ih i početkom 1970-ih žestoko zalagao za očuvanje rasne segregacije i protivio pokretu za građanska prava, kao i nizu kandidatura za predsjednika SAD koje su, iako neuspješne, imale uticaja na ishod izbora. Prilikom kampanje 1972. godine ga je teško ranio atentator Arthur Bremer i ostavio doživotno paraliziranim. Početkom 1980-ih je Wallace, prema vlastitim riječima, doživio "duhovnu transformaciju" i odbacio rasnu segregaciju.
Poznat je i kao protagonist nagrađenog biografskog TV-filma gdje je njegov lik tumačio Gary Sinise.
Adware
Adware (adver, oglašivački softver ili reklamni softver; na engleskom jeziku također i advertising-supported software) je program koji automatski prikazuje ili skida (preuzima) oglase na računalu nakon što je instaliran neki softver ili nakon korištenja neke aplikacije. Pojedini oglašivački programi pripadaju i špijunskom softveru te se stoga mogu svrstati u programe koji narušavaju privatnost korisnika.
Opis
Obično se nalazi u besplatnim programima (freeware) kako bi njihovi autori pokrili troškove koji su bili potrebnu za izradu tih programa, no nalazi se i u nekim ograničeno djeljivim programima (shareware), programima koje je potrebno platiti nakon određenog roka korištenja. U nekim slučajevima, korisnik ne mora platiti program ako koristi takozvanu adversku inačicu.
Ponekad poslovne tvrtke stavljaju program kako bi pratile koje internetske stranice korisnici posjećuju, onda stavljaju oglas istog naslova kao i internetska stranica koju korisnik traži.
Primjeri oglašivačkih programa su Kaaza, Zwinky, WhenU, Zango, Alexa, Gator, ErrorSafe itd. Eudora e-mail klijent je popularan primjer programa s adverskom inačicom. Nakon probnog programa za vrijeme kojeg su dostupne sve opcije, korisniku su ponuđene tri opcije: besplatna inačica (s nekim nedostupnim opcijama), adverska inačica sa svim dostupnim opcijama i oglasima, ili plaćena inačica s također svim dostupnim opcijama, ali bez uključenih oglasa. Među najpoznatije oglašivačke programe ubraja se i Adware/TryMedia.
Oglašivački programi mogu biti klasificirani kao ostali oblici štetnih programa, primjerice kao trojanski konj koji se predstavlja kao neka korisna aplikacija te pritom prikazuje različite oglase.
Programi koji služe za uklanjanje oglašivačkih programa su standardne antišpijunske (antispyware) aplikacije, primjerice Ad-Aware, CA Antispyware i Spybot - Search & Destroy. Većina antivirusnih programa također mogu otkriti špijunski i oglašivački softver, ili mogu pak ponuditi zasebni antišpijunski paket. Kao i drugi programi za sigurnost, i programi specijalizirani za uklanjanje špijunskog i oglašivačkog softvera trebaju biti redovito ažurirani, kako bi sigurnosni softver prepoznao njihove nove vrste.
BonziBUDDY
BonziBUDDY je bila vrsta besplatnog programa koji je postojao u razdoblju od 1999. do 2005. godine. Na stranici Bonzi.com tvrdilo se da pomoću tog programa korisnik može istraživati Internet. 2002. u Consumer Reportsovom članku Web Watch napisano je da BonziBUDDY sadržava program backdoor Santa pomoću kojeg se prikupljaju podaci o korisniku, dok ga je tvrtka Safer Networking (koja je napravila Sypbot - Search & Destroy) opisala kao "alatnu traku za Internet Explorer koja mijenja njegove postavke i korisnikovu početnu stranicu bez korisnikovog odobrenja, prikuplja podatke o korisniku te prikazuje oglase".
Ovaj program je osim toga, oštećivao korisnikove sistemske datoteke i prikazivao različite oglase, a podatke koje je prikupio slao je trećim stranama.
C20H23N
__NOTC__ Molekulska formula C20H23N se može odnositi na:
Mollie, Vercelli
Mollie je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 38 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 481 m.
Baklofen
Baklofen (Kemstro, Lioresal, Liofen, Gablofen, i Beklo) je derivat gama-aminobuterne kiseline (GABA). On se prvenstveno koristi za tretiranje spasticiteta. On je u ranom stadijumu istraživanja za moguću upotrebu u tretmanu alkoholizma.
Baklofen je agonist GABAB receptora. Njegovo korisno dejstvo na spasticitet je rezult uticaja na kičmene i supraspinalne lokacije. Baklofen se takođe može koristiti za tretiranje štucanja. Pokazano je da prečava porast telesne temperature indukovane lekom MDMA kod pacova.
Istraživanja su pokazala da je baklofen efektivan u tretmanu alkoholne zavisnosti i povlačenja, putem inhibicije simptoma povlačenja i žudnje.
Korisno svojstvo bajlofena je da se tolerancija ne javlja u znatnoj meri — baklofen zadržava svoje terapeutske antispazmodičke efekte čak i nakon nekoliko godina stalne upotrebe. Međutim, tolerancija se može razviti kod nekih pacijenata koji primaju lek intratekalo.
Makedon (mitologija)
Makedon (Μακεδών) bio je, u grčkoj mitologiji, eponimni predak drevnih Makedonaca. U većini verzija mita on se pojavljuje kao heroj, bilo da je došao sa strane, bilo da je i sam rođen u oblasti koja je potom po njemu nazvana Makedonija, a koja se pre toga zvala Ematija ili Trakija.
Ime
Njegovo ime dovodi se u vezu sa starogrčkim pridevom μακεδνός (= "vitak"). Tradicionalno se smatralo da je taj pridev nastao od indoevropskog korena *mak-, "dug" ili "tanak", ali prema savremenim istraživanjima Roberta Beekesa oba ta termina zapravo su predgrčkog porekla i ne mogu se objasniti pomoću indoevropske morfologije.
U grčkim izvorima njegovo se ime uglavnom beleži kao Μακεδών (Makedôn), uz dva izuzetka: pesnički oblik Μακηδών (Makêdôn) nalazi se u hesiodovskom korpusu (s dugim vokalom ē zbog metričkog oblika daktilskog heksametra), a oblik Mάκεδνος (Mákednos) ili sreće se u Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci. Nije poznato koji oblik odslikva izvorno pisanje; štaviše, sufiks -dnos ― bilo da se radi o
Zevsov sin
U sedmom fragmentu hesiodskog Kataloga žena, koji citira Konstantin Porfirogenit, navodi se: "Zemlja Makedonija dobila je ime po Makedonu, sinu Zevsa i Tije, kćeri Deukalionove, kako kaže pesnik Hesiod; ova je zatrudnela i munjoljupcu Zevsu rodila dva sina, Magneta i konjoljupca Makedona, koji su živeli kod Pijerije i Olimpa". Pesnički epitet "hippiocharmes" može se prevesti i kao "vičan borbi na konju" i "vičan borbi na kolima". Isto se epitet nalazi i uz ime Eola, sina Helenovog, Troila i Amitaona. Jedan fragment iz dela makedonskog istoričara Marsije iz Pele (4. vek pne.), koji je sačuvan u jednoj sholiji uz Homerovu Ilijadu, XIV, 226, potvrđuje genealogiju zabeleženu u Katalogu žena: "Makedon, sin Zevsa i Tije, zaposeo je zemlju koja je tada pripadala Trakiji i nazvao je Makedonijom po vlastitom imenu. Oženio se jednom ženom iz te oblasti i dobio dva sina, Pijera i Amata; dva grada u Makedoniji, Pijerija i Amatija, nazvana su po nijima ili su ih oni i osnovali". Ime njegove majke, budući retko, u rukopisnoj je tradiciji do nas došlo zapisano kao Aithria ili Aithyia preko izraza kai Thyias (= "i Tija"). U delfskom mitu Tija je bila eponimna najada tijadâ Thyiades, što je bilo drugo ime za menade u Dionisovom kultu, koji se svakako poštovao i u Makedoniji.
Mitska hronologija u Katalogu žena ukazuje na neko vreme pre trojanskog rata i događaja koje opisuje Ilijada, budući da su u to vreme Magnećani već živeli u tesalskoj oblasti Magneziji. Katalog žena, čiji se nastanak datira u period između 8. i 6. veka pne., sadrži najraniji i jedini spomen makedonskog elementa sve do istoriografskih dela iz 5. veka pne.
Eolov sin
Jednom fragmentu Helanikovog hronološkog dela pod naslovom Herine sveštenice u Argu, koji je sačuvan kod Stefana Bizantinca, navodi se: "Kako kaže Helanik u prvom delu Herinih sveštenica u Argu, Makedon je sin Eola i po Makedonu, Eolovom sinu, dobili su ime današnji Makedonci, koji su tada živeli s Mizijcima". U tom se fragmentu ne navodi koji je od tri mitska Eola otac Makedonov, no Evstatije Solunski kaže da se radilo o jednom od deset Eolovih sinova, što bi značilo da se radilo o Eolu koji je bio sin Helenov. U kasnijim predanjima spominje se i Magnet kao jedan od deset Eolovih sinova i otac Pijera.
Na osnovu ovog Helanikovog odlomka i na osnovu predanja o tesalskom Magnetu kao Makedonovom bratu N. G. L. Hammond je sugerisao da je antički makedonski jezik pripadao eolskom dijalektu grčkog jezika. Jonathan M. Hall poredi Magneta i Makedona s drugim izolovanim plemenima koji su među svoje pretke ubrajali Helena i kasnije učenike na Olimpijskim igrama, kao što su Etoljani, Akarnjani i Arkađani. S druge strane, Eugene N. Borza ne pridaje nikakav značaj ovoj mitološkoj ličnosti u donošenju bilo kakvih istorijskih zaključaka.
Ozirisov sin
Diodor Sicilski u delu svoje Istorijske biblioteke koji se bavi egipatskim starinama, a koji je velikim delom baziran na delu Aegyptiaca Hekateja iz Abdere, sinkretizuje grčku i egipatsku mitologiju. Oziris je tu zauzeo Dionisovo mesto u mnogim mitovima i podvizima. Prema Herodotu, Oziris je bio egipatski Dionis, a i Ptolemeidi su tvrdili da vode poreklo od Dionisa. Diodor kaže: "Prema egipatskoj priči, Ozirisa su na putu pratila njegova dva sina, Anubis i Makedon, poznata po svojoj vrlini. Oba su na sebi nosila jasna obeležja rata, uzeta od životinja koja su po ćudi nalikovala njihovom karakteru: Anubis je nosio pseću kožu, a Makedon vučju glavu; i iz tog razloga Egipćani poštuju ove životinje... Svog sina Makedona ostavio je kao kralja Makedonije, koja je po njemu i nazvana". Makedon je zauzeo meszo egipatskog boga-vuka Likipolida, Uapuata a u kasnijoj tradiciji Makedon se spominje i kao sin vukodlaka Likaona.
Likaonov sin
Prema Pseudo-Apolodorovoj Biblioteci, Makedon je deseti od pedeset sinova Lćikaona, kralja Arkadije. Geografski mu je najbliži bio brat Tesprot. U priči o Pindu i zmiji Klaudija Elijana Makedon je sin Likaona, kralja Ematije, "po kome je ta zemlja nazvana Makedonijom izgubivši svoje drevno ime".
Evstatije Solunski sumira ove genealogije te kaže: "Emation, sin Zevsa i Elektre, pre rođenja Makedona, sina Eakovog (umesto Likaonovog). Strabon ga jednostavno zove "drevnim vođom" (archaios hegemon), Pseudo-Skimno "kraljem rođenim iz zemlje" (gêgenês basileus). a Isidor Seviljski kaže za njega da je bio "kralj, Deukalionov unuk po majci" (rege Deucalionis materno nepote)''.
Potomstvo
Prema Marsiji iz Pele, Zevsov sin Makedon imao je s nekom lokalnom ženom dva sina, Pijera i Amata. Stefan Bizantinac, oslanjajući se možda na Teagena, kaže da su Makedonovi sinovi i unuci bili: Atintan (eponim jedne oblasti u Epiru ili Iliriji), Beret (otac Mijeze, Bereje i Olgana, što su sve toponimi u Botijeji), Europ (čija je majka bila Oritija, kći Kekropa, kao i Oropus, "mesto rođenja Seleuka I Nikatora", no tu je možda došlo do zabune s Europom. Takođe, u verziji gde je Makedon sin Likaona iz Ematije, kao Makedonov sin navodi se Pind, po kome je nazvan Pind, reka u Doridi, gde je i umro.
Ostaje nejasno prestavljaju li ovi lokalitetu premakedonske ili postmakedonske elemente, imajući u vidu da su Ematija i Pijerija toponimi koji su stariji od naziva "Makedonija". U kasnijm mitografskim predanjima anahronizam nije retja pojava.
Željko Adžić
Željko Adžić (Požega, 28. kolovoza 1965.) je bivši hrvatski nogometaš. Odigrao je jednu međunarodnu utakmicu za Hrvatsku reprezentaciju. Osvojio je prvenstvo Hrvatske kao član HAŠK-Građanskog (Dinamo Zagreb) 1993. godine. Igrao je i za Melbourne Croatiu
Eastwood, Louisiana
Istvud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.093, što je 719 (21,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Neopentil glikol
Neopentil glikol je organsko jedinjenje, koje sadrži 5 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 104,148 Da.
Mario Cvitanović
Mario Cvitanović (Zagreb, 6. svibnja 1975.) je hrvatski nogometaš. Odigrao je 9 utakmica za reprezentaciju Hrvatske. Karijeru je počeo u zagrebačkom Dinamu. Pet je puta postao prvak Hrvatske. U inozemstvu je igrao za talijanske Veronu, Veneziju, Genou i Napoli, belgijski Germinal. 2006. godine vratio se u Dinamo. 2007. postao je nogometaš Energie Cottbus.
Mühldorf am Inn
Mildorf am In je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Mildorf am In. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 17.654 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9183128.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Mildorf am In Mildorf am In se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Mildorf am In. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 384 metra. Površina opštine iznosi 29,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 17.654 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 600 stanovnika/km².
Hallsboro, North Carolina
Halsboro je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 465.
Tom Neal
Thomas Neal (28. januar 1914 – 7. august 1972) bio je američki filmski glumac najpoznatiji po ulozi u kultnom niskobudžetnom film noiru Detour iz 1945. godine, ali i burnom i nasilnom privatnom životu koji je kulminirao ubistvom supruge. .
Biografija
Neal je glumačku karijeru započeo 1935. na Broadwayu, nakon što se neko vrijeme amaterski bavio boksom. Paralelno s glumom je studirao i pravo na Harvardu, gdje je diplomirao 1938. godine. Iste je godine međutim došao u Hollywood gdje je imao svoj filmski debi. Sljedećih nekoliko godina je nastupao uglavnom u niskobudžetnim filmovima, a relativno česta partnerica mu je bila Ann Savage, sa kojom je također nastupio u Detouru.
Neal je od 1948. do 1950. bio u brau sa Vicky Lane. Godine 1951. je izazvao skandal kada se sa glumcem Franchotom Toneom sukobio oko glumice Barbare Payton, koja je s njima dvojicom istovremeno održavala ljubavnu vezu. Tom prilikom je Tonea pretukao, slomivši mu nos i poslavši ga u komu. Peyton je ispočetka ostala sa Toneom, prije nego što se konačno odlučila za Neala. Njih dvoje su, suočeni sa neslužbenom crnom listom koja se stvorila u Hollywoodu, nastojali iskoristiti skandal nastupajući zajedno u kazališnim predstavama. Njihova je veza, međutim, okončana nakon četiri godine. Godine 1956. se Neal oženio za Patriciu Fenton, koja mu je rodila sina. Dvije godine kasnije je umrla od raka.
Godine 1961. se Neal oženio po treći put, za Gale Bennett. Sljedeće godine joj je ispalio hitac iz pištolja u glavu, ubivši je na mjestu. Uhapšen je i optužen za ubistvo, pri čemu je tužilac za njega tražio smrtnu kaznu. Na kraju je proglašen krivim, ali za ubistvo iz nehata, te osuđen na deset godina zatvora. Odlužio ih je šest, prije nego što je 6. decembra 1971. uvjetno pušten. Sljedeće godine je umro od zatajenja srca.
Azilsartan
Azilsartan je antagonist angiotenzinskog II receptora koji se koristi za tretman hipertenzije. Ovaj lek je razvilo preduzeće Takeda.
On je u prodaji pod imenom Edarbi kao prolek azilsartan medoksomil (TAK-491). FDA je 25. februara 2011. odobrila azilsartan medoksomil za tretman visokog krvnog pritiska kod odraslih osoba. Sledeće godine je odobren u Kanadi za lečenje blage do umerene hipertenzije.
Champigné
Šampinje je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Segre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1501 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 66 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 22,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 43 metara (maksimalnoj 80 m, a minimalnoj 21 m).
Azitromicin
Azitromicin je polusintetički makrolidni antibiotik azalidne klase. Poput drugih makrolidnih antibiotika, azitromicin inhibira bakterijsku proteinsku sintezu vezivanjem za 50S ribozomalnu podjedinicu bakterijskog 70S ribozoma.
Artemida
Takođe, postoje nesuglasice i po pitanju okolnosti u kojima je rođena. Neki izvori navode da je rođena istog dana kad i njen brat-blizanac Apolon, dok je kod drugih to bilo nešto ranije ili kasnije. Prema opšteprihvaćenoj legendi, rodila ju je boginja Leta koja je nakon dugog traganja za mestom gde će se poroditi najzad bila primljena na ostrvo Del.
Sve u svemu, ono što se pouzdano zna jeste da opis Artemide u Homerovoj „Odiseji“ potpuno odgovara potonjem klasičnom verovanju, prema kojem se ona kreće planinom Tajget ili Erimantskom gorom i uživa pritom u lovu na veprove i košute, ili u društvu nimfi među kojima vodi kolo po livadama i pomenutim uzvišenjima. Zbog toga joj je, između ostalog, pridodat atribut keladeine (tj. „ona koja pravi galamu“), koji se odnosi na uobičajenu buku za vreme lova prouzrokovanu povicima, lovačkim rogom i psećim lavežima.
Boginje bronzanog doba
Međutim, najčešće spomenuta mikenska boginja je Potnija. Ta boginja označavana je ili samo Potnija, ili sa atributima koji joj određuju bliže značenje. Ti atributi ukazuju na različite aspekte ovog božanstva. Na Knosu je ona Potnija Lavirintska (da-pu -ri-to-jo po-ti-ni-ja) i od Atane ili možda čak od Atine. U Pilu i Mikeni potvrđene su sledeći tipovi potniai-e: u-po-jo-po-to-ni-ja (od hypo što znači „ispod“, ili pak radnju pri tkanju), po-ti-ni-ja a-si-wi-ja (Azijska Potnija), po-ti-ni-ja i-qe-ja (Potnija Hipejska), ]-a-ke-si po-ti-ni-ja (Potnija od nepoznatog toponima), e-re-wi-jo po-ti-ni-ja (Potnija od toponima koji počinje na e), ne-wo-pe-o po-ti-ni-ja (Potnija od toponima koji počinje na n), si-to-po-ti-ni-ja (bukvalno prevedeno, Žitna Potnija).
Artemida u panteonu bronzanog doba
Pouzdano se zna da je u prvom mileniju Artemida personifikovana sa lovom, ribolovom i divljim životinjama. To je dovelo poznatog oksfordskog klasičara i akademika Luisa Farnela do zaključka da se boginjino poreklo treba pronaći u periodu tokom kojeg su njeni obožavatelji bili većinski zaokupljeni lovom i ribolovom, a to je vreme pre upoznavanja sa poljoprivrednim tekovinama. Sličnu interpretaciju izneo je još jedan britanski klasičar Dejvid Vest smatrajući da nema sumnje u to da se kult ove boginje odražavao u najdrevnijim i najprimitivnijim slojevima grčke religije.
S druge strane grčki klasičar Atanasios Antoniju je uveren u prisutnost minojskih elemenata u klasičnom Artemidinom kultu. Po njegovom mišljenju je minojska Artemida identična sa kritskom boginjom Ejlejtijom. Stoga proizilazi da je Potnia Theron (tj. „gospodarica divljine“) u stvari preteča klasične Artemide. Tu tvrdnju objašnjava trgovačkim vezama koje su bile zastupljene između minojskog Krita i Braurona u Atici, u kojem su se po svoj prilici prvobitno prinosile ljudske žrtve u čast ove boginje. Njegovo mišljenje deli i njegov kolega arheolog Nikolaos Platon.
Postoje takođe i oni naučnici koji Artemidu posmatraju kao rezultat religijskog sinkretizma različitih minojskih ženskih božanstava i grčkih lokalnih božanstava. Među njima vredi izdvojiti dvojicu mitologa Hju Lojd-Džonsa i Frensisa Vijana.
Zapisi o Artemidi na linearu B
Na linearu B, Artemidino ime je atestirano samo dva ili možda tri puta. Javlja se na jednoj od tablica iz Tebe koja beleži izdavanje vune i to u dativnoj formi (a-ti-mi-te); kao i na onoj iz Pila, gde je jedan muškarac predstavljen „slugom Artemidinim“ (a-te-mi-to do-e-ro). Ona iz Tebe, po svemu sudeći namenjena kao pošiljka, adresovana je na Amarint. Amarint je bio čuven u klasično doba kao grad na zapadnoj obali ostrva Eubeje, što i nije suviše daleko od Tebe. Mada, ne treba isključiti da je postojao i drugi grad ovog imena u Beotiji, u kojoj se nalazi i sama Teba. Isto tako, manje je sigurno u slučaju pilske tablice da je grafija a-ti-mi-te dativni oblik Artemidinog imena, s obzirom na prisustvo ostalih bogova na istom spisku. Kolebanje u grafiji zmeđu e i i prisutno je i u drugim rečima i imenima koja su, po svoj prilici, pozajmljena iz pregrčkog jezika, i možda to objašnjava zašto se boginja javlja na lidijskim natpisima kao Artimul-a.
Arheološki ostaci kultnih mesta
Artemida se spominje kao božanstvo u zapisima na linearu B, a svetilišta posvećena njoj takođe su dokumentovana u klasičnom i helenističkom periodu. Otkrivši ostatke svetilišta iz bronzanog doba na mestu onog iz klasičnog ili helenističkog, mnogim arheolozima prvo što je palo na pamet jeste kontinuitet kulta i bogosluženja istog božanstva minojskog porekla. Međutim, mnoga od tih svetilišta ne ukazuju na nikakav dokaz koji bi posvedočio tu tvrdnju. Zapravo, postoji samo jedno sakralno mesto na kojem je najverovatnije bio zastupljen kult Artemide, i koje datira do samog kraja bronzanog doba: Kalapodi (drevni Hijampolj, istočna Fokida).
Nedaleko od današnjeg sela Kalapodi lociran je hram Apolona i Artemide Elafebolos. Jugoistočno od hrama stoje ostaci zida koji datira iz poznoheladskog III C perioda, odnosno perioda nakon pada većine mikenskih palata. Bezbroj fragmenata pitosa i ostataka zrnevlja i pasulja nagoveštavaju da su produkti za prinošenje bili smešteni u blizini. Analaze životinjskih kostiju pokazuju šta je sve bilo prinošeno ili možda korišćeno za ishranu. Šest fragmenata od jedne ili više medveđih lobanja datirane su do heladskog perioda; lavlje kosti su iz ranogeometrijskog perioda, a plećka od iste životinje čak pokazuje tragove kasapljenja i garevine iz ranoarhajskog perioda, na osnovu čega možemo zaključiti da je ona žrtvovana.
Većina kostiju iz poznominojskog perioda pripada ovcama i guskama, a posle njih kravama i svinjama. Žrtvovane životinje su obično mlade, i na osnovu toga može se zaključiti da je reč o kultnom mestu a ne o nekom naselju. Uz to, pronađeno je i nekoliko kostiju divljih životinja iz šume, kao što su divlji vepar i različite vrste srna. Još jedan zanimljiv nalaz kod Kalapodija jesu ostaci pedeset kornjača.
Artemidin kult u urbanim i perifernim krajevima
Prema zapažanju francuskog klasičara Fransoe de Polinjaka, možemo napraviti razliku između kultova u perifernim i ruralnim krajevima, i kultova koji su bili zastupljeni u urbanim i privredno-kulturnim centrima Antičke Grčke.
Kultne aktivnosti u 2. i 1. mileniju p. n. e.
mini|desno|200px|Artemida Ortija iz [[Sparta|Sparte]] Poznato je da su Mikenjani vršili obredne aktivnosti u čast svojih bogova, od kojih su neke dokumentovane, ali nijedna od njih ne asocira na Artemidu. Postoje dokazi za sveštenike (i-je-re-u) i sveštenice (i-je-re-i-ja), kao i za svetilišta (i-je-ro / hieron). Svetilišta takođe mogu biti zabeležena pod izrazom po-ti-ni-ja wo-ko-de ili wo-i-ko-de (doslovno prevedeno, „Potnijinom svetilištu“). Neke tablice navode tok mikenskih obrednih aktivnosti. U Knosu, tablice beleže te-o-po-ri-ja / theophoria što je verovatno procesija u kojoj se statue božanstva nose. U Tebi, tablice na linaru B beleže robu koja je tom prilikom bila prinešena kao dar božanstvu (o-te-tu-wo-te-to, hote thyos theto, tj. „kad je prinošenje bilo izvršeno“).
Pojava prinošenja tekstila i ritualnog oblačenja kultnih statua vrlo dobro je poznato u kultovima 2. i 1. milenija pre. n. e. Starovavilonski zapis iz 19. veka p. n. e. svedoči o haljinama boginje Ištar. Hekaba je u Ilijadi prinela Atini najfinije haljine. Svećnjak je dat Artemidi Ortiji u Sparti, prema pesniku Alkmanu iz 7. veka p. n. e. Ritualne procesije kupanja, hranjenja i oblačenja kultnih slika atestirano je za Artemidin kult iz 1. milenijum p. n. e., mada dokazi za to uglavnom su kasnijeg datuma. Pojedini arheolozi i klasičari smatraju da je ritualno oblačenje došlo u Grčku u 8. veku p. n. e. po svoj prilici sa Istoka. Ovo je, međutim, manje verovatno, jer, kao što smo gore napomenuli, termin za prinošenje tekstila te-o-po-ri-ja atestiran je u poznobronzanim pismenim izvorima.
Uloga
Artemida se rodila na ostrvu Delu. Prvobitno, ona je bila boginja smrti koja je slala na ljude i životinje kugu i pomor i koja je svojim strelama ubijala naročito žene, kao npr. Niobine kćerke. U Trojanskom ratu učestvovala je, zajedno s majkom i bratom, na strani Trojanaca i tom prilikom je lečila ranjenong Eneju u Apolonovom hramu, kada je ovaj bio ranjen.
Koga je ona milostivo pogledala tom je njiva donosila bogat rod, stado mu se množilo, sloga mu je usrećavala dom i umirao je u dubokoj starosti. Kao Kurotrophos ili Paidotrophos uzimala je u zaštitu sve što je mlado i nežno. Kao boginja lova (Elaphebolos) ujedno je i gospodarica i zaštitnica divljači. U Arkadiji je pri izvorima, rekama, jezerima i u senovitim gajevima poštovana kao boginja nimfâ.
Po šumovitim visovima bregova, prepunim divljači, ona je lovila u društvu dvadeset nimfâ, svojih stalnih pratilaca; a sa drugih šezdeset, kćerima Okeana, vodila je kolo. Luk, tobolac i strele izrađivali su joj Kiklopi, a pse joj je davao Pan. U Arkadiji je našla na pet košuta naročite veličine i lepote, sa zlatnim rogovima. Od tih je četiri uhvatila i upregla u svoja kola, a jedna joj je umakla, jer ju je Hera odredila kao treći posao Heraklov.
U Tauridi su u njenu čast prinosili ljudske žrtve. Odatle su u Brauron preneli njen kip Ifigenija i Orest. Tu je boginja poštovana pod imenom Brauronia. U Sparti su je poštovali pod imenom Orthia i prinosili joj, u najstarijim vremenima, krvave ljudske žrtve. Kasnije su, po Likurgovom naređenju, ljudske žrtve zamenjene ritualnim šibanjem dečaka, čija krv je morala poškropiti boginjin oltar.
Prema drugom mitu, njen kip preneli su kasnije Orest i Ifigenija u Ariciju. Ova tauridska Artemida je ujedno i Ifigenija i pod tim imenom je poštovana u mnogim mestima (v. Taurika). Ifigeniju je pak, kao Agamemnonovu kćer, prvobitno boginjinu žrtvu, kasnije njenu sveštenicu, učinila Artemida besmrtnom i Hekatom. Kao Hekata ili boginja meseca imala je više atributa: Aithopia, boginja vatrena lica, Phosphoros, Pyrphoros, Amphipyros, Lucifera, buktinjonoša, i prikazuje se sa buktinjom u ruci.
U svim mitovima o tauridskoj Artemidi i Hekati izmešani su, po svemu sudeći, pojedini grčki lokalni mitovi o drevnim božanstvima sa mitovima o jednom azijskom božanstvu čiji je simbol bio na nebu mesec, na zemlji krava. Kao zaštitnica svega što je mlado i nežno, poštovana je i kao Ejlejtija, Dea Lucina, boginja porođaja. Jer, tek što se rodila, pomogla je majci pri Apolonovom rođenju.
Ikonografija
Artemidin lik je nastao sažimanjem različitih božanstava i demona prirode, pre svega minojske boginje o kojoj je več bilo reči. Od nje je preuzela kult drveta; Artemidine figure vešane su o drveće ili su skrivane u šipražju. Ovaj običaj je objašnjen legendom da su u Arkadiji, preciznije u Kafiji, deca u igri obesila boginjinu statuu o drvo, ali kada su ih meštani zbog toga kaznili smrću, njihove žene počele su da rađaju mrtvu decu. To je bila boginjina osveta za ubistvo nevine dece i mogući razlog za uvođenje kulta Artemide Apanhomene, tj. zaštitnica svega što je mlado, uključujući i decu.
Uporedo sa širenjem kulta njenog brata Apolona, Artemida gubi svoj materinski karakter i postaje pre svega devičanska boginja. Pritom se neke od njenih prvobitnih odlika pripisuju kasnije njenim hipostazama — Kalisti, Tajgeti, kao i hiperborjeskim devicama. Stoga se i njen lik menja tako što se dopunjuje novim crtama.
Pod uticajem raznih filozofskih učenja i njene sličnosti sa Hekatom, Artemida od 5. veka p. n. e. postaje i boginja meseca. U skladu s tim, počinje da se prikazuje krajnje neubičajeno: sa velom preko glave i polumesecom iznad nje, i s buktinjama u rukama. U tom periodu identifikovana je i sa Selenom.
Zbog velikog broja arhaičnih rituala koji karakterišu njen kult, Artemida je povezivana sa nizom varvarskih, stranih božanstava. Identifikovana je sa boginjom iz tauridskog Hersona, kojoj su prinošene ljudske žrtve, s boginjama Ma i Bendidom i sa Velikom boginjom iz Efesa. U Efesu joj je stajao kip, sa mnogim dojkama na gornjem delu tela (Polymastos, Multimammia) i sa mnogim simboličkim slikama s predstavama životinja na donjem delu.
U većini slučajeva, obično se prikazivala kao lovkinja sa lukom i tobolcem, u kratkoj haljini — hiton, u pratnji psa ili jelena.
Poređenje sa sličnim božanstvima
mini|desno|200px|Efeska Artemida, statua u [[Vatikanu]] Artemida je jedna od najčudnijih figurina u grčkom panteonu. Pored toga što je veoma drevnog porekla, ona je i boginja koja sadrži jake suprotnosti. U stvari, različiti aspekti njenih uloga nama se čine gotovo nespojivi: ona je zaštitnica životinja, a u drugu ruku ona je lovkinja koja ubija gonjenu zver lukom i strelom i pritom ispušta divlje krike. Istina, kada uzmemo u razmatranje njeno devičastvo, videćemo da ono igra vitalnu ulogu u skoro svim njenim aspektima, mada se u jednom ona javlja pri porođaju i u tom pogledu liči na boginju rođenja — Ejlejtiju. Čak i ako u tom svojstvu ona pomaže ženi, ona takođe može da bude odgovorna i za njenu neobjašnjivu smrt, baš kao što je krivica za iznenadnu smrt među muškarcima bila stavljena na Apolona.
Izuzev toga, Artemida je imala sasvim jasne i određene veze sa maloazijskim i bliskoistočnim boginjama. Njeno ime se nalazi među likijskim i lidijskim boginjama kao Ertemis, odnosno Artimús. Fuzija grčkih boginja s tim maloazijskim najbolje se ogleda u kultu Efeske Artemide. Takođe, Artemida je bila često identifikovana sa boginjama meseca (Selena, Luna) a ponekad i sa boginjom noći — Hekatom, koja, opet, može da bude i boginja meseca.
Kao i kod drugih božanstava, i Artemidin kult se umnogome razlikuje od mesta do mesta, te tako u Maloj Aziji imamo slučaj sa pomenutom Efeskom Artemidom koja sa svojim mnogim dojkama verovatno ukazuje na plodnost. Ta boginja često je opisivana s vrlo malo zajedničkog s grčkom Artemidom i njenim rimskim pandamom — Dijanom. Ali, ispitivanjem njihovih predstavljanja iz ranijeg perioda, pokazalo se da je vrlo moguće da sve tri boginje vode poreklo od jednog zajedničkog prototipa koji je po svoj prilici došao sa istoka. Stoga nije ni čudo što se Artemidi pripisuju i bliske veze sa velikim maloazijskim i bliskoistočnim boginjama kao i sa Anahitom, drevnom iranskom boginjom koja je kasnije igrala značajnu ulogu u Zaratustrinoj religiji.
Na osnovu svega ovoga gore navedenog, izdvajaju se sledeća božanstva koja mogu da se dovedu u najtešnju vezu sa Artemidom:
Mitologija
thumb|mini|Artemidina glava izložena u [[Gospina batarija|Gospinoj batariji na Visu]]
Rođenje
Prilikom razmatranja legendi o Artemidi, moramo se vratiti na početak da ispitamo okolnosti pod kojima su rođeni ona i njen brat Apolon. Prema najstarijem celovitom objašnjenju sačuvanom u homeričkoj Himni Apolonu, Leto (ćerka titanâ Keja i Febe) začela je božanske blizance Zevsu, ali je imala poteškoća u pronalaženju mesta da se porodi kada je njena trudnoća dostigla svoj pun termin. Jer, iako je posetila mnoge zemlje, od Krita i Atine do Lemna i Naksa, svi su je oterali bojeći se da će ona roditi sina koji će gospodariti podjednako i bogovima i smrtnicima. Međutim, na kraju je uspela ubediti ostrvo Del da je prihvati, a u zamenu za to obećala je da će njen sin uspostaviti svoje glavno svetilište ovde i da će mu ukazati veću čast od svih ostalih mesta.
Sve najistaknutije boginje došle su da prisustvuju rođenju, sa izuzetkom Here koja je ostala na Olimpu da bi zadržala Ejlejtiju, boginju porođaja. Kao posledica toga, Leto se mučila u bolovima devet dana i isto toliko noći bez prestanka, sve dok ostale boginje nisu poslale glasnicu Iridu na Olimp da umilostivi Ejlejtiju skupocenim darom — zlatnom ogrlicom dugom devet lakata. Podstaknuta time, Ejlejtija se zaputila za Del, na kojem se našla ubrzo. U trenutku kad je stupila na njegovo tle, Leto je klečući, oslonjena na brdo Kint i obuhvatajući rukama palmu, rodila Apolona, a nešto malo kasnije na ostrvu Ortigiji i Artemidu.
U kasnijim izvorima, Letine poteškoće u pronalaženju mesta radi porođaja objašnjene su Herinim neprijateljstvom, što izgleda prirodnije i čini priču boljom. Prema Kalimahu, Hera je poslala svoga sina Areja i boginju Iridu (koja u potonjoj literaturiji često deluje kao Herin poseban glasnik) da upozore svako mesto u Grčkoj da ne prime ljubavnicu njenog supruga, ali se malo i pusto ostrvo Del usudilo suprotstaviti boginjinim pretnjama i pozvalo Letu da se porodi na njegovom tlu. Ili po Apolodorovoj verziji, Leto je bila proganjana širom zemlje od strane Here sve dok nije pristigla na Del, gde je rodila blizance, prvo Artemidu koja je smesta pomogla majci pri rađanju Apolona. Smatra se da je upravo zbog ovog drugog detalja Artemida smatrana boginjom koja donesi pomoć ženama u porođaju. U skladu s tim verovanjem, na Delu je postojala tradicija da se dan Artemidinog rođenja slavi pre Apolonovog.
I Higin nam nudi još jednu verziju, po kojoj je Hera dekretirala da Leto ne bi trebala da se porodi na bilo kom mestu koje je osvetljeno svetlošću sunca. Štaviše, Letu je proganjao delfski zmaj Piton, koji je pomoću svojih proročkih moći znao da će ona roditi sina koji će učiniti njemu kraj. Ali, Zevs je došao da pomogne svojoj ljubavnici, naredivši Boreju da je odnese Posejdonu. Omogućio joj je da se porodi, uprkos Herinom dekretu, tako što ju je Posejdon odveo na Del kojeg je zaklonio visokim talasima ne bi li na taj način sprečio na neko vreme da sučevi zraci prodru do njega. Četiri dana nakon što se rodio, po priči, Apolon se osvetio Pitonu ubivši ga u Centralnoj Grčkoj.
Orion
mini|desno|300px|Artemida iznad Orionovog mrtvog tela pre nego što će ga premestiti na nebo, slika Danijela Zajtera iz 1685. godine Kao mladić Orion je hteo da zaprosi Meropu, jednu od sedam nimfi koje su bile u pratnji boginje Artemide, ali ga je ova odbila. Po jednoj priči, ona se udala za smrtnika, korintskog kralja Sizifa. Prema drugoj priči, Meropa je postala Orionova verenica, ali je njen otac — Enopion, kralj Hija, odlagao dan venčanja. Konačno, Orion je izgubio svako strpljenje, te je zlostavio Meropu, a da bi mu se osvetio Enopion ga je oslepeo. Orion je lutao nemoćno sve dok se bog Hefest nije sažalio na njega poslavši mu svog slugu Kedaliona u ispomoć. Ovaj ga je doveo do boravišta boga sunca — Helija, i boginje zore — Eos. Kada je videla Oriona, Eos je ispustila suzu koja mu je povratila vid. Progledavši i spazivši svoju isceliteljku, Orion se zaljubio u nju, što je izazvalo negodovanje kod bogova koji su smesta naredili Artemidi da ga usmrti svojim strelama.
Drugi mit navodi da su se Orion i Artemida zaljubili jedno u drugo i planirali čak da se venčaju. Njihov odnos hteo je da osujeti Apolon koji je odbacivao svaku pomisao na brak između boginje i smrtnika. Radi toga, on je izazvao sestru da isproba svoju streljačku veštinu na predmetu koji se u daljini jedva video. Pošto boginja nikada nije odbila izazov, odapela je strelu iz luka i pogodila pravo u centar mete. Nedugo potom pokazalo se da je usmrtila svog ljubimca — Oriona. Kada je shvatila šta je učinila, ona je, da bi se iskupila, zatražila od oca Zevsa da ga premesti na nebo, i tako je nastalo sazvežđe Orion.