cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vadu Moților, Vadu Moților
Vadu Moților je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Vadu Moților.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1523 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 705 m.
Hlorofacinon
Hlorofacinon je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 374,816 Da.
Vista Hermosa, Aramberri
Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1933 m.
Ossian, Iowa
Ošan je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 845 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 845 stanovnika, što je 8 (0,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Marco Antonio da Silva
Marco Antonio da Silva (9. maj 1966) je brazilski nogometaš.
San Antonio Nexapa, Tapachula
San Antonio Nexapa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tapachula.
Nikša Kušelj
Nikša Kušelj (Dubrovnik, 15. listopada 1971.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac.
Cuesta de San Pedro, Coetzala
Cuesta de San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coetzala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
Salette, Verona
Salette je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
El Calvario, El Fuerte
El Calvario je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Pueblo Nuevo, Tula de Allende
Pueblo Nuevo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2106 m.
Los Gabrieles, Yecuatla
Los Gabrieles je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yecuatla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 558 m.
Las Tierritas, Guadalupe y Calvo
Las Tierritas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1367 m.
La Mina, Francisco Z. Mena
La Mina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 256 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 166 m.
Zhoukoudian
Zhoukoudian ili Choukoutien (kineski: 周口店; pinyin: Zhōukǒudiàn; čita se "Čoukotijen") je sustav špilja 42 km jugozapadno od Pekinga (Kina), koji je najpoznatiji kao nalazište Pekinškog čovjeka, ali i brojnih ostataka Divovske hijene (Pachycrocuta), koji su živjeli na ovom području prije oko 750.000-200.000 godina (pleistocen), ali i paleolitskih nalaza Homo sapiensa od 18.000 do 11.000. pr. Kr.
Pronađeno je oko 100.000 predmeta (u biti poprilično grubo sitnog kamenog oruđa, brojni tragovi domaćeg ognjišta, kamenja promijenjenog vatrom, spaljenih kostiju, pepela ostataka, itd.) kao i okamenjene žitarice. Nedaleko od glavnog nalazišta, otkriveno je kako druga špilja sadrži ostatke Homo sapiensa iz oko 18.000-11.000 prije Krista, zajedno s velikom količinom drugih materijala: ogrlice izrađene od zuba, probodenih školjaka i oblutaka, koštane igle, itd.
Nažalost, Drugi kinesko-japanski rat, koji je započeo 1937. godine, prekinuo je iskopavanja s katastrofalnim posljedicama: ostaci Pekinškog čovjeka otkriveni prije tog datuma bili su raspršeni ili izgubljeni. Samo odljevi izloženi u muzeju lokaliteta su sačuvani, kao i neki izolirani fragmenti u Švedskoj.
Iskapanjima koje su nakon Drugog svjetskog rata izveli arheolozi Narodne Republike Kine su dijelom nadoknadili te gubitke otkrićem cijele čeljusti (1959.) i nekoliko elemenata lubanje (1966.). U isto vrijeme, druga otkrića hominida u Kini (Lantianski čovjek, pronađen 1963.-64. u provinciji Shaanxi, te Yuanmou čovjek, pronađen 1965. u provinciji Yunnan) otkrila su kako je pekinški čovjek živio u isto vrijeme kad i oni ili kasnije.
Quinta Rosario, Coahuayana
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Granja Santa Imelda, San José Iturbide
Granja Santa Imelda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San José Iturbide.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2076 m.
Jokhang
Jokhang (tibetski: ཇོ་ཁང་, Jo-khang; kineski: 大昭寺, Dàzhāosì, što znači "Budin dom"), ranije poznat i kao Tsuklakang ("Dom vjerske znanosti" ili "Dom mira"), je kompleks građevina samostana nastalog oko istoimenog hrama na trgu Barkhoru u Lhasi (Tibet). Za većinu Tibetanaca on je najsvetiji hram na Tibetu. U neku ruku on je više-sektaški, ali danas ga kontrolira Gelug škola budizma. Njegova arhitektura je mješavina indijskog vihara stila, kineskog stila dinastije Tang i nepalskog dizajna. Zbog toga je samostan Jokhang, zajedno s drugim povijesnim spomenicima Lhase (Palača Potala i palača Norbulingka) upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 1994. godine kao "lijepa i originalna arhitektura, velikog povijesnog i vjerskog značaja". mini|lijevo| Jokhang 1840-ih mini|lijevo| Sarat Chandra Das, Jokhang 1902. god. mini|lijevo| Unutrašnjost hrama
Povijest
Prema povijesnim zapisima, izgradnja palače Potala započela je u vrijeme Songtsen Gampoa iz dinastije Thubet ili Tubo, u 7. stoljeću. Songtsen Gampo (vladao od oko 609.-649.) odigrao je vrlo važnu ulogu u političkom, gospodarskom i kulturnom razvoju Tibeta, a također je i ohrabrio bliske veze sa središnjom Kinom. Ujedinio je Tibet i, zbog političkih i vojnih razloga, preselio glavni grad iz Lalonga u Lhasu, gdje je sagradio palaču na Crvenoj planini u središtu grada. Oženio je kraljevnu Tritsun (Bhrikuti) iz nepalske kraljevske kuće i princezu Wencheng iz kineske dinastije Tang. Hram je upravo nastao za njih dvije, koje su obje donijele važne budističke skulpture i slike iz Nepala i Kine, stoga i toliko arhitektonskih značajki iz njihovih rodnih država. Prema legendi, lokalitet hrama je odabran slučajno kada su kola, koja su nosila skulpturu Bude pod vodstvom kraljice Wen Cheng, zapela u mulju jezera Wotang. Lokalitet je prozvan "Zmajevom palačom" i 647. godine su udareni temelji hrama. Na njegovoj izgradnji djelovalo je i mnogo nepalskih umjetnika. Sedmi Dalaj Lama, koji je bio slabog zdravlja, je često boravio u hramu radi okrijepe.
Hram je obnovljen u 11. stoljeću, a tijekom 13. stoljeća, nakon ujedinjenja Tibeta za dinastije Sakya, hram je nadograđen.
Odlike
mini| Pozlaćeni krov Jokhanga mini|lijevo| Jokhang iznutra Samostan Jokhang se nalazi u samom središtu stare Lhase, a sastoji se od ulaznog trijema, dvorišta s Budinom dvoranom koja je sa sve četiri strane okružena zgradama s monaškim ćelijama i skladištima. Sve su građevine izgrađene od kamena i drva.
Na krovu se nalazi legendarna skulptura dva zlatna jelena oko Dharma kotača (Darmačakra, "Kotač zakona"). Unutrašnjost hrama je labirint mračnog ambijenta s kapelama posvećenim različitim bogovima i bodisatvama, osvijetljeni samo votivnim svijećama i gustim dimom tamjana. Od izvornnih indijskih i nepalskih elemenata iz 7. stoljeća sačuvane su drveni okvir vrata i stupovi s kapitelima, što je dokazano datiranjem ugljikom C12.
Obnova i dogradnja u 13. stoljeću je izvedena u kineskom stilu i samostanski hram danas ima oko 25.000 m². Hodočasnici kruže oko samostana tijekom svog hodočašća (kora), što je označeno s četiri velika kamena ložišta tamjana na kutovima kompleksa. Nakon kruženja, hodočasnici odlaze u Budinu dvoranu gdje je velika skulptura Bude, Jowo Shakyamuni, najsvetiji spomenik u Tibetu. Brojne ostale skulpture u kapelama su bile jako oštećene u Kulturnoj revoluciji.
Ispred hrama se nalazi drvored panjeva vrba, Jowo Utra ("Kosa Jowoa") koje je prema vjerovanju posadila sama kraljica Wen Cheng.
Salvatore Schillaci
(1. decembar 1964.) je italijanski nogometaš.
Auguste Marmont
Auguste Frédéric Louis Viesse de Marmont (Châtillon sur Seine, 20. srpnja 1774. – Venecija, 22. ožujka 1852.) bio je francuski general i maršal.
Životopis
Bio je sin bivšeg časnika. Kako je i sam želio postati vojnik, otac ga šalje u Dijon na sveučilište gdje je proučavao i matematiku, ali prvenstveno vojničke studije. Uključio se u Napoleonovu vojsku i svoj rok služio u Toulonu. S Napoleonom je bio u osvajanjima u Egiptu. Godine 1799. se vraća u Europu. Godine 1801. postaje general-inspektor artiljerije.
Godine 1805. ga premještaju u Dalmaciju, gdje je obnašao dužnost vojnog zapovjednika za Dalmaciju, a nakon 1809. godine kao glavni guverner Ilirskih pokrajina djelovao je u Ljubljani.
Pokazao se sposobnim upraviteljem. Za njegovog mandata, a zahvaljujući njegovom angažmanu, dosta se učinilo na prometnoj gradnji po Dalmaciji (cestovne prometnice kroz Zagoru, Strada Marmont do Dubrovnika), za prosvjetu (francuske vlasti su uvele hrvatski i slovenski jezik u škole), a općenito su unaprijedile prosvjetu. U njegovo vrijeme se pokrenulo i prve novine na hrvatskom jeziku Kraglski Dalmatin.
Svoja djelovanja po Dalmaciji i Ilirskim pokrajinama je zapisao u svojim djelima, "Memoarima" i u putopisu "Putovanja maršala, vojvode od Dubrovnika".
Godine 1809. proglašen je vojvodom od Dubrovnika (duc de Ragusa).
Godine 1810. ponovno ga premještaju, ovoga puta u Španjolsku, pod zapovjedništvo Massene. Za vrijeme njegovog odmora u Ciudadu Rodrigu, u jesen 1811., morao je doći na dužnost glavnog zapovjednika u bitci kod Salamance.
Nakon Napoleonova pada, pristao je uz burbonsku stranku.
Umro je u Veneciji 1852. kao vojvoda od Reischstadta.
Djela
Djelovao je kao pisac. Napisao je sljedeća djela:
Borci (Rača)
Borci su naselje u Srbiji u opštini Rača u Šumadijskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 319 stanovnika.
Opšte informacije
Selo Borci se nalazi u centralnoj Srbiji, u opštini Rača. Do 1948. godine selo se zvalo Guberevac. Selo u 2008. godini ima oko 280 punoletnih stanovnika. U selu postoji lokalni fudbalski klub F. K. „Borac“, koji se takmiči u opštinskoj ligi.
Selo se sastoji iz zaseoka: Lekića, Čaperića, Letovišta, Sela, Brda, Đukića, Sastavaka i Bajkića.
U okviru sela se nalazi Osnovna škola „Karađorđe“, do četvrog razreda.
Demografija
U naselju Borci živi 340 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 49,8 godina (47,6 kod muškaraca i 52,2 kod žena). U naselju ima 136 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,86.
Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Carbonara, Reggio Calabria
Carbonara je naselje u Italiji u provinciji Reggio Calabria, u regiji Kalabrija.
Leccio, Siena
Leccio je naselje u Italiji u provinciji Тоскана, u regiji Сијена.
San Ramón, Motozintla
San Ramón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1533 m.
Dealu Frumos, Vadu Moților
Dealu Frumos je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Vadu Moților.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 271 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 836 m.
Campo de Ramón López, El Fuerte
Campo de Ramón López je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini El Fuerte.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Gorgota, Gorgota
Gorgota je naselje u Rumuniji u okrugu Prahova u opštini Gorgota.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5459 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 110 m.
El Pacayal, Motozintla
El Pacayal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1181 m.
Halliday, North Dakota
Halidej je grad u američkoj saveznoj državi Severna Dakota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 188, što je 39 (-17,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Albertov kanal
Albertov kanal (nizozemski: Albertkanaal, francuski: Canal Albert) je plovni kanal na sjeveroistoku Belgije, koji povezuje gradove Liège sa Antwerpenom, odnosno rijeke Meuse i Scheldt.
Historija
thumb|left|260px| Kanal kod [[luka|luke u Liègu]] Kanal Albert je dug je oko 130 km, a iskapan je od 1930. do 1939., sa minimalnom širinom od 24 metra tako da su njime mogli ploviti brodovi do 2000 tona sa maksimalnim gazom od 2,7 metra.
Proširenje kanala započelo je 1960., tako da njime danas mogu ploviti brodovi od 9000 tona, gaza od 3,4 metra. Kako prolazi kroz visoko industrijalizirani kraj, izuzetno je važan za ekonomičan transport.
Na tom kanalu koji ima pad od Lièga do Antwerpena od 56 metra, izgrađeno je šest setova trostrukih brodskih prevodnica, i to kod Wijnegema, Olena, Hama, Hasselta, Diepenbeeka i Genka i jedna jednostruka kod Lièga.
Na prevodnicama se zbog riba, ali i radi što manjeg rasipanja vode koriste arhimedovi vijci. Kad je vodostaj visok, razlika u visini kod prevodnica iznosi čak do 10 m, pa se ugradnjom turbina može proizvoditi i električna energija.
Arhimedovi vijci vijci instalirani na prevodnici kod Hasselta, koji imaju dijametar od 5 m i dugi su 22 m, među najvećim su takve vrste na svijetu.
Kako se zbog globalnog zatopljenja, predviđa radikalni pad vodostaja, što bi onemogućilo plovidbu početkom 21. vijeka napravljeni su planovi za izgradnju hidroelektrane i pumpi na šestoj prevodnici. Projekt je započeo na prevodnici u Hamu 2011.
Galliate Lombardo, Varese
Galliate Lombardo je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 946 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 331 m.
Puente Blanco, Irapuato
Puente Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1704 m.
Castiglione, Rieti
Castiglione je naselje u Italiji u provinciji Rieti, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 65 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 451 m.
Daniele Massaro
Daniele Massaro (23. maj 1961) je italijanski nogometaš.
Riigihoidja
Riigihoidja (srpskohrvatski: Predsjednik-regent) bio je naziv za političku funkciju u Estoniji koja je objedinjavala funkcije premijera i šefa države, a postojala je od 3. rujna 1937. godine do 24. travnja 1938. godine. Jedina osoba koja je obnašala dužnost predsjednika-regenta bio je Konstantin Päts, bivši peterostruki državni starješina. Njegov neslužbeni nasljednik i zamjenik bio je Johan Laidoner, vrhovni zapovjednik oružanih snaga.
Institucija predsjednika-regenda formirana je u izrazuto turbulentnom, mada neobično "mirnom" periodu estonske historije znanom kao "Doba šutnje". Naime, Päts je u to doba bio premijer Estonije u službi Državnog starješine te je u ožujku 1934. godine izveo državni udar i preuzeo apsolutnu vlast u zemlji; situacija je već od ranije bila kaotična jer je država radila na suzbijanju profašističkog pokreta Vaps, tako da su određena ograničenja na polju građanskih i političkih sloboda već postojala. Nakon državnog udara, Päts je postao autokratski vladar te je dodatno produljio izvanredno stanje, pri čemu se njegova autokratska vladavina ipak smatra iznimno blagom u odnosu na brojne slične primjere u tadašnjoj Europi.
Dana 17. kolovoza 1937. godine proglašen je Zakon o tranzicijskom periodu, koji je stupio na snagu 3. rujna iste godine. Prema odredbama tog zakona, premijer (što je Päts tada službeno bio) mogao je obnašati svoje dužnosti kao čuvar države u službi Državnog starješine sve do početka zasjedanja novog saziva Riigikogua. Time je praktički stvorena funkcija predsjednika-regenta. Päts se doista držao zakonskih odredbi te se nakon održanih izbora 1938. godine povukao s ove funkcije, ali je praktički naslijedio sam sebe s obzirom na činjenicu da je na tim istim izborima izabran za predsjednika. Päts će tako ostati na vlasti sve do sovjetske okupacije u lipnju 1940. godine.
Niko Matušić
Niko Matušić (1958.-23. siječnja 2010.) je bio hrvatski vaterpolski trener, igrač i športski djelatnik.
Igrao je za Juga krajem 1970-ih i u 1. polovini 1980-ih. Bio je dijelom sastava koji je osvojio Kup europskih prvaka 1980. godine i koja je u istom razdoblju nanizala prvenstva i kupove Jugoslavije.
Potom je otišao igrati u drugi dubrovački klub, Bellevue DTS koji je onda bio igrao u 2. ligi.
U Bellevueu je nastavio karijeru i kao trener. S Bellevueom (kasnijim VK Dubrovnikom) se plasirao u Prvu hrvatsku ligu.
Poslije trenerske, Matušić je bio i klupskim djelatnikom u upravi VK Dubrovnika. Obnašao je mjesto športskog direktora u vremenu kad se klub zvao Dubrovnik Pro Cro.
Nakon rada u VK Dubrovniku, trenirao je Dubrovačke veterane, s kojima je pobijedio na Svjetskim igrama u Sydneyju 2009. u kategoriji 35+.
Bio je visokim športskim djelatnikom u Dubrovniku. Obnašao je mjesto odbornika u Izvršnom odboru Dubrovačkog saveza športova.
Mesa de las Flores, Yecuatla
Mesa de las Flores je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Yecuatla.
Hlorofenol crveno
Hlorofenol crveno je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 292,761 Da.
Casitas Blancas, Guadalupe y Calvo
Casitas Blancas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guadalupe y Calvo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2524 m.
Места (удружење)
Места (Кастиљски Савет)
На тај начин је и настао пастирски Савет Места ( „El Honrado Concejo de la Mesta de Pastores“ ) који је 1273. године званично основао Алфонсо X од Кастиље и Леона (шп: Alfonso el Sabio-Алфонсо Мудри). Његов главни циљ је био да окупи све пољопривреднике Леона и Кастиље како би им доделио повељу која садржи важније привилегије као што су: изузетак из цивилне и војне службе, сведочење на суду, права за слободну испашу њихове стоке, итд. mini|desno| Алфонсо X Мудри (Alfonso X el Sabio)
На почетку је постојало више мањих Савета Месте које је, већ поменути Алфонсо, сјединио у једно удружење пољопривредника Леона и Кастиље. Због тога, како би све те мање групе функционисале подједнако, свака група је имала свог вођу „ градоначелника“ (Alcalde de la Mesta), који је иначе био и представник краљевске власти. Он је био одговоран за решавање препира између пастира и пољопривредника. Такође, имао је и улогу судије. Међутим, највећу власт је имао „ Градоначелник-достављач“ (шп: Alcalde entregador mayor“), којег је директно номиновао владар државе. Краљеви су увек држали под контролом Савет Места, зато што је стока доприносила велике бенефиције круни. Самим тим, било је тако организовано, макар у теорији, да се на Савет Места окупљају само велики пољопривредници и сточари, два пута годишње, како би разговарали о напрецима који су постигли.
La Mora, Aramberri
La Mora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Места (удружење)
Почетак средњевековног удружења
Једно од главних економских активности у Кастиљи било је сточарство које је обезбеђивало држави вуну, примарну сировину текстилне индустрије. То је представљало тако звано „покретно богатство“, јер је било лако за премештање у безбедније подручје у време великих освајања, док су на пример, друге активности, као што је пољопривреда, претрпели ратна разарања.
La Mora, Aramberri
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1326 m.
Места (удружење)
Почетак средњевековног удружења
Долазак хришћана на богате пашњаке долине реке Гвадијана је омогућила ширење трансхуманце (шп: trashumancia). Стада су преко зиме одлазила на југ у топлије крајеве а преко лета се селила на северне планине. Таква велика стада оваца су морала имати посебне путеве за пролаз. Обично су то биле јаруге - веома мале долине, готово као кањони. Такве јаруге су се налазиле близу плодног и обрађеног земљишта преко којих стадо није смело да прелази. Међу њима се убројавало „5 забрањених зона“ као што су: ограђено земљиште, засејано поље, виногради, воћњаци и ливаде. Штавише, путеви кроз шуму и комунална земљишта су требала да остану слободна за пролаз, али ни њима се није могло прићи.
У раном средњем веку, пастири из различитих села су водили своју стоку на испашу на оближња брда. Касније су почели да се састају како би надзирали испашу своје стоке а потом организирали састајање више стада оваца на већим пољима преко лета и зими на југу државе. Самим тим је то место за испашу Места, постало и главно место за окупљање сточара. На почетку су се звали локална скупштина Места и чији је задатак био да сваком власнику врате изгубљену стоку или живину. Потом су настала и мања удружења. okvir|lijevo|Главни путеви којим је пролазила стока Средином XIII века, ова удружења су се развила на регионалном нивоу и уједно су служила као место састанка сточара и пољопривредника, где су сточари могли да бране своја права због преласка преко обрађених земљишта одређених пољопривредника. Таквих случаја је било превише и самим тим, у Кастиљи, такви препири су све више нагомилавали, из године у годину.
Еl Honrado Concejo de la Mesta de Pastores
У овој краљевској повељи је прецизирано да ширина пашњака мора износити 75 метара. Сточари су били задовољни, а самим тим и држава јер је крајем XIII века фина кастиљска вуна почела да се извози у Енглеску, Француску, Фландрију и Фиренцу па све до Кантабријске обале.
Како би се ред одржао и слава Кастиље наставила, сточари и пољопривредници су морали имати редовне састанке како би размењивали утиске и мишљења и разговарали о каквим променама на пашњацима и самим тим установили утврдили правила која су написана у повељи Места. Свака локална заједница је морала да све то испоштује да би остали поштени и искрени једни према другима. mini|desno|Стадо леонског краљевства У XV веку, краљеви Леона и Кастиље бројили су и до 1.500.000 оваца, што је касније, у XVI веку, прерасло у 2.700.000 оваца. Затим је током владавине Католичких краљева овај број оваца достигао свој максимум јер су они све то лично штитили и надгледавали. Циљ је био: олакшати приступ испаше стоке, па су тако краљеви доделили тзв. привилегију поседовања (шп.: privilegio de posesión).
Ова привилегија је омогућавала пољопривредницима да изаберу тужиоца који би био одговоран за испашу стоке, и на тај начин осигурао да власници стоке увек могу да рачунају на ту испашу. Међутим, власници би изгубили ове пашњаке ако не би плаћали порез за земљиште или смрт своје стоке, јер би то само било пропадање земљишта коју би друга стока могла да искористи. Све ове мере су имали позитиван утицај за сточаре, па је тако и повољан порез допринео развој економије у држави.
Распад Месте
Карлос III долази на трон 1759. године и ситуација у држави се мења. На први поглед се чинило да подржава Савет Места да би се касније показало супротно јер је био уверен да се више исплати да развије посебно сточарство и пољопривреду, независно од Месте. Његов саветник Campomanes, сматра да таква пастирска активност спречава развој пољопривреде. Због тога је одједном потражња обрадивог земљишта доживела значајан пораст на штету сточарства. Кренуло је масивно обрађивање земљишта.Просветљенци су увели једну малу пољопривредну реформу како би утолили глад који је изазван растом броја становника на таком малом делу земље. Најбољи пример тог новог времена је позната тужба између покрајне Екстрамадура и Часног Савета за отварање нове земље.
Неколико година касније, тачније 1765. године, јавља се прво увођење мерино оваца у Немачкој. Федерико Аугусто добија од свог рођака Карлоса III 92 овна и 128 оваца у близини Дрездена. Када се то прочуло, 1786. године, Луј XVI, краљ Француске, је питао свог стрица Карлоса III да и њему обезбеди најбољу вуну од мерино оваца како би их увео у Рамбујеу (Rambouillet), поред Париза. Потом је краљев помоћник, Андрес Гил, одабрао крдо од 334 оваца, 42 овнова и седам петлова, који су 4 месеца путовали до Рамбуја (Rambouillet). То се бележи као први легални извоз мерино оваца у Француску.
Године 1812, Врховни суд у Кадизу укида кастиљски Савет Места, што и није било повољно за повратак Фернанда VII, који је управо повратио своје привилегије.
Коначна краљевска наредба је стигла 31. 01. 1836. године и уништила 600 годишње постојање часног Савета Места. Може се рећи да су главни фактори идеолошки и политички, међу којима се рачуна и долазак економског либерализма али и престанак постајања тих великих стада због пустошења изазваних ратом за независност и јакој конкуренцији од саксонске вуне.
Референце
<references group="Historia de las Españas medievales (Et. al.) Editorial Crítica, 2002." />
Milan Milišić
Milan Milišić (Dubrovnik, 6. srpnja 1941. - Dubrovnik, 5. listopada 1991.), bio je dubrovački književnik i prevoditelj. Milišićev obimni i raznovrsni književni rad obuhvaća poeziju, eseje, putopise, dramska djela, roman i književne reportaže.
Biografija
Školovao se u Dubrovniku i Beogradu, gdje je na Filološkom fakultetu završio studij svjetske književnosti. Završava fakultet 1967. i seli se u London, gdje živi do 1970.,kada se vraća u Dubrovnik. 1986. je bio gostujući predavač na Sveučilištu NYU (New York University), a 1990. kao Fullbrightov stipendista boravi na Sveučilištu Amherst (University of Massachusetts Amherst) u SAD-u.
Dubrovačko Kazalište Marin Držić je 1975. izvelo Milišićevu dramu "Lov na bljedolikog" u režiji Ivice Kunčevića. Uređivao je omladinski list "Laus" i časopis "Dubrovnik" i od 1987. radio kao kazališni dramaturg.
1984. je dubrovački omladinski list Laus objavio Milišićev tekst “Život za slobodu” za koji ga je dubrovački SUBNOR optužio za napad na tekovine socijalizma i NOR-a”. Milan Milišić je osuđen na godinu dana i šest mjeseci uvjetne zatvorske kazne.
1991. tijekom opsade Dubrovnika, kada je granata pala na njegov stan, Milan Milišić je poginuo. O njegovom životu, smrti i književnom djelu napisan je veći broj tekstova u Hrvatskoj, BiH i Srbiji. O Milišiću su pisali Tonko Maroević, Miljenko Jergović , Mario Kopić , Vojo Šindolić , Predrag Čudić, Ibrahim Hadžić, Mirjana Miočinović i mnogi drugi.
2011. Scenskim recitalom "Ljubičasti Stradun" je dubrovački Studentski teatar Lero obilježio 70. godišnjicu rođenja i 20. godišnjicu smrti Milana Milišića. Istim povodom je u Art Radionici Lazareti održana izložba novinarskog i publicističkog rada Milana Milišića. Iste godine je prvi put objavljen i Milišićev roman (nedovršeni) "Oficirova kći". 2012. je Studentski teatar Lero na 63. Dubrovačkim ljetnim igarama premijerno prikazao predstavu "Mjesečina za Lady Macbeth" u režiji i dramatizaciji Davora Mojaša, a prema fragmentima iz književnih radova Milana Milišića.
Bibliografija
Za života je objavio:
Quince de Febrero, Tapachula
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 144 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 546 m.
Milan Milišić
Bibliografija
Posthumno je objavljeno:
Villa Trissino (Cricoli)
Villa Trissino je vila u Cricoliju, jednom od današnjih kvartova sjevernotalijanskog grada Vicenze. Vila se pripisuje arhitektu Palladiju.
Historija i karakteristike
Vila Trissino svakako nije djelo Palladija, ali je jedna od mitskih građevina koje mu se pripisuju. Naime, prema romantičnoj Palladijevoj biografiji, u drugoj polovici 1430-ih vičenski plemić Giangiorgio Trissino (1478–1550) upoznao je tada mladog klesara Andrea di Pietra na gradilištu vile. Momak mu se dopao radi entuzijazma i talenta kojim je pristupao poslu i stoga ga je uzeo u svoju zaštitu. Uveo ga je u krug vičenske aristokracije i u svega par godina pomogao da postane slavan arhitekt pod imenom koje je sam odabrao – Palladio. left|260px| [[Tlocrt vile]] Sam Giangiorgio Trissino bio je pisac, autor drama i gramatike, koji se za boravka u Rimu upoznao s papom Lavom X. Medicijem i ušao u krug njegovih prijatelja, gdje je upoznao Raffaela. Postao je pasionirani amaterski arhitekt (o tome postoje dokazi njegovih crteža) pa je vjerojatno on lično odgovoran za rekonstrukciju te vile koju je nasljedio od oca.
El Godo, Tula de Allende
El Godo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Tula de Allende.
Villa Trissino (Cricoli)
Historija i karakteristike
Trissino nije porušio postojeće gotičke kule, već ih je povezao novom građevinom s lukovima inspiriran fasadom Raffaelove Ville Madama u Rimu. Vila je dovršena 1538. godine, a krajem 18. vijeka vičenski arhitekt Ottone Calderari izveo je veliku rekonstrukciju građevine. Početkom 20. vijeka izvršena je druga rekonstrukcija koja je izbrisala posljednje gotičke tragove i učinila je paladijanskom.
El Godo, Tula de Allende
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2081 m.
Villa Trissino (Cricoli)
Historija i karakteristike
Villa Trissino je 1994. (odnosno 1996.) uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.
Seydou Doumbia
(31. decembar 1987.) je Obale Bjelokosti nogometaš.
Guadiana
Gvadijana ili Odijana je reka koja se nalazi na portugalsko-španskoj granici, razdvajajući Ekstremaduru i Andaluziju u Španiji od Alenteja i Algarva u Portugaliji. Reka i njene pritoke teku od istoka ka zapadu. Dužina toka iznosi 829 km, što čini ovu reku četvrtom po dužini na Pirinejskom poluostrvu. Basen Gvadijane ima površinu od 68.000 km².
Sliv reke
Od ukupne dužine reke 578 km je na teritoriji Španije, 140 na teritoriji Portugalije, a 100 km je podeljeno između ove dve zemlje; 81,9% basena se nalazi u Španiji (55.513 km²), a 17,1% u Portugaliji (11.620 km²). Na njenom rečnom slivu postoji preko trideset brana.
Siguela je desna pritoka Gvadijane, duga je 225 km, a Jabalón lijeva (161 km )
Nekropola sveta Barbara
Nadgrobni spomenici u obliku stećaka podizani su u periodu od druge polovine 12. do 16. vijeka, iako su se najintenzivnije izrađivali tokom 14. i 15. stoljeća. Stećci su izuzetno svjedočanstvo o duhovnim, umjetničkim i historijskim aspektima srednjovjekovnih kultura jugoistočne Evrope, područja u kojem su se tradicije i uticaji evropskog zapada, istoka i juga ispreplitali sa ranijim tradicijama. Ističu se po svojoj međukonfesionalnosti, a ispod njih su sahranjivani pripadnici sve tri srednjovjekovne kršćanske zajednice, uključujući pravoslavnu crkvu, katoličku crkvu i bosansku
Udruženja za afirmaciju kulturnog nasljeđa kroz dramsko i filmsko stvaralaštvo "U.K.N. Art-Sef", koje je bilo i učesnik pripreme regionalnog programa nominacije 28 nekropola stećaka na Listu zaštićene svjetske baštine UNESCO-a, snimili su dokumentarni film o svakoj nekropoli koja je upisana na UNESCO-vu listu.
Stećci u Hrvatskoj
Najgušća koncentracija stećaka u Hrvatskoj je na području cijele Dalmatinske zagore, na širem području neretvanske doline i na dubrovačkom području. Izdvojeni primjerci nalaze se u Lici, na Kordunu, Baniji i u Slavoniji. Stećci se nikada ne nalaze u sklopu grobljâ urbanih središta (Dubrovnik, Split, Trogir i drugdje), nego uvijek u ruralnim sredinama. Na području Dubrovačko-neretvanske županije nalazimo 115 lokaliteta sa stećcima, s ukupno 1428 stećaka. Od toga je 48 lokaliteta na području hrvatskog dijela Donjeg Poneretvlja, 29 lokaliteta u Dubrovačkom primorju, 10 lokaliteta na administrativnom prostoru grada Dubrovnika, 4 lokaliteta u Župi dubrovačkoj te 24 lokaliteta u Konavalima.
S područja Hrvatske izabrana su samo dva lokaliteta koja su zadovoljavala stroge kriterije UNESCO-a: Nekropola Velika i Mala Crljivica (16º 53΄ 33,97˝ E, 43º 30΄ 57,48˝ N) i Nekropola sveta Barbara (18º 25΄ 20,57˝ E, 42º 32΄ 30,42˝ N). Groblje sa stećcima kod crkve svete Barbare u Dubravki je vrijedan arheološki lokalitet, koji svjedoči o nekadašnjoj gustoj naseljenosti ovoga područja zbog svoje komunikacijske važnosti, ali i zbog prirodnog bogatstva i ljepota.
U sklopu projekta "HERCUL – valorizacija kulturne baštine srednjovjekovnih stećaka na zapadnom Balkanu" oformljena je i "Staza stećaka", turistička ruta u koju je uključeno 19 lokacija u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, od Neretve, preko Dubrovačkog primorja do Konavala, među kojima je i nova UNESCO-va lokacija u selu Dubravka.
Kada je riječ o društvenim slojevima koji su pokapani pod stećcima, pretpostavlja se da su se pod njima psahranjivali oni koji su to mogli priuštiti. Postoji podatak iz 1377. god, koji govori da je trošak pogreba Vlaha Priboja Papalića (tu su uključeni trošak izrade i postavljanja stećka te ostali troškovi vezani uz pogreb) iznosio 40 libara. U to vrijeme, prosječan ukop u Splitu iznosio je 4–8 libara, a cijela porodična grobnica u crkvi šibenskih franjevaca mogla se dobiti za 40 libara. Jesu li pod stećcima pokapani isključivo plemstvo i članovi njihovih porodica, a niži slojevi u grobovima bez stećaka ili pod rustičnim, slabo obrađenim i neukrašenim stećcima, ostaje nejasno. Postoje podaci sa nekih lokaliteta sa stećcima, da je grobova bez stećaka bilo i do tri puta više nego onih s njima, a na nekropoli svete Barbare nađeno je dvadesetak rustičnih, slabo obrađenih ploča – stećaka.
Konavle
Nekropola se nalazi u blizini konavskog sela Dubravka u neposrednoj blizini granica Hrvatske, Crne Gore i Bosne i Hercegovine. Lokalitet se gotovo kontinuirano razvijao od prahistorije. Riječ je o kompleksnom arheološkom lokalitetu sa nekoliko razvojnih faza.
Povoljan prirodni komunikacijski položaj imao je presudnu važnost za naseljenost toga područja od prahistorijskog perioda do danas. Tragovi takve naseljenosti vide se u gradinskim naseljima i kamenim grobnim gomilama iz vremena Ilira. Najbliže crkvi svete Barbare, nalazi se brdo Straža, sa gradinskim naseljem, vizualno povezanim s ostalim gradinama nad Konavoskim poljem. Osim ove gradine, koja dosad nije poznata u literaturi, kao gradinska naselja u Dubravci još se spominju Gradac i Gradina, koji se također nalaze uz saobraćajnicu.
Postojanje rimskih cesta kroz Dubravku pretpostavio je već Ivo Bojanovski. Jedna je išla od Cavtata i Zvekovice, pa Gornjom Bandom preko Dubravke dalje u unutrašnjost, a druga od Herceg Novog, opet preko Dubravke i dalje u unutrašnjost epidauritanskog zaleđa. Kako su i kasnije komunikacije bile na istome mjestu, sami ostatci rimskog puta nisu utvrđeni. Srednjovjekovno Zahumlje bilo je do 1326. godine u sastavu: Bizantijskog Carstva, hrvatske kraljevine, Raške, Duklje, srpskog carstva i Mađarske kraljevine. Od druge polovine 14. stoljeća bilo je u sastavu Bosanskog kraljevstva. Konavlima je u početku upravljala plemićka porodica Sankovići, a kasnije su podijeljeni između Pavlovića i Hranić-Kosača.
U periodu od 1419. do 1426. godine Dubrovačka republika otkupljuje Konavle, dio po dio, od porodice Sandalja Hranića i Pavlovića i područje postaje sastavni dio Republike. Kupljeno utvrđenje Sokol postalo je glavna vojna baza Konavala (Dubrovnika), a konavski knez prelazi u Dubrovnik.
Naselje Dubravka
Naselje Dubravka smješteno je u podnožju brda Sokoline, na terasastim padinama koje se spuštaju prema Konavoskom polju. Stari, izvorni naziv za naselje Dubravka bio je Mrcine, koji je tek u drugoj polovini 20. stoljeća promijenjen u Dubravka. Sjeverno od sela nalazi se prijevoj, koji čini procijep između brda Sokoline sa zapadne i Kočine, tj. Grede s istočne strane, što je glavna i jedina prirodna veza istočnog dijela Konavala sa zaleđem. Taj prijevoj oduvijek je imao stratešku važnost, ne samo za Konavle nego i za šire dubrovačko područje, jer su njime prolazile sve ranije komunikacije (prahistorijske, antičke i srednjovjekovne). Upravo u blizini toga važnog prometnog smjera, oko 500 m sjeverno od sela, u jugoistočnom podnožju manjeg izdanka brda Sokolina, smještena je crkva svete Barbare.
Crkva svete Barbare
Prvobitna crkva svete Barbare je vjerovatno sagrađena u srednjem vijeku, ali nije poznato tačno vrijeme nastanka. Neki izvori navode mogućnost izgradnje u starokršćanskoj fazi.
Spominje se u vremenu pripojenja Konavala Dubrovačkoj Republici 1423., odnosno 1426. godine. Nakon pripojenja, pri podjeli zemlje u Konavlima, pojedinim je crkvama za potrebe groblja i obavljanja vjerskih obreda ostavljana po jedna zlatica zemlje (1 zlatica = 1 solad = 1678 m²), pa je tako bilo i za crkvu svete Barbare. Pretpostavlja se kako je većina crkava u Konavlima prije uspostave dubrovačke vlasti pripadala lokalnom plemstvu (vlasteličićima), gdje su pokapane njihove obitelji.
Postojeća crkva datira iz 1899. godine. U arhitektonskom smislu to je jednobrodna građevina, bačvasto nadsvođena, pravougaonog tlocrta, položenoga u smjeru sjeverozapad – jugoistok. Dimenzije su joj: 6,50 m (dužina) i 4,78 m (širina). Na glavnom, sjeverozapadnom pročelju su vrata uokvirena jednostavnim kamenim okvirom, a dovratnici su s motivom »na čeljust«. Poviše vrata uklesan je motiv križa s godinom izgradnje – 1889. S obe strane vrata bile su niske kamene klupice, koje su danas uklonjene. Pročelje završava kamenom preslicom na jedno zvono, a dvostrešni krov bio je prekriven kupom kanalicom, dok je danas trenutno bez kupa. Na sjeveroistočnom i jugozapadnom pročelju nalazi se po jedan manji prozor lučnog oblika. Crkva svete Barbare s grobljem stećaka zasigurno je jedna od najvrjednijih sačuvanih srednjovjekovnih sakralnih cjelina na širemu dubrovačkom području, a osim očuvanosti samoga groblja i stećaka, posebnu vrijednost daje ambijentalnost prostora.
Goran Merčep
Goran Merčep (Ismailia Egipat, 1959) je saksofonist i profesor saksofona.
Diplomirao je 1986. godine na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u klasi prof. J. Nochte,  usavršavao se dvije godine na CNR Boulogne- Billancourt u klasi prof. Clauda Delanglea.
Nekropola sveta Barbara
Nekropola
Crkva je ograđena suhozidom uz koji se nalazi prahistorijski (ilirski) tumul iz bronzanog doba. U groblju se nalaze dva ulaza sa po dva srednjovjekovna nadgrobna spomenika na svakom ulazu. Kod lokalnog stanovništva za to groblje poznat je i naziv groblje Kulina bana. Sahranjivanje na lokalitetu nastavljeno je i u kasnijim periodima, posebno od kraja 19. do druge polovine 20. stoljeća. Međutim, to nije imalo značajnijeg utjecaja na stariji (srednjovjekovni) dio groblja, i ono je ostalo netaknuto. Čak je u novije vrijeme bilo i prilagođavanja u pogledu izbora materijala i ukrasa na nadgrobnim spomenicima.
Goran Merčep
Kao član Zagrebačkog kvarteta saksofona od njegova osnivanja osvojio je nagrade Milka Trnina 1993., Judita 1995., Vatroslav Lisinski 2010. te 7 nagrada "Porin" Instituta hrvatske glazbene industrije.
Nekropola sveta Barbara
Stećci
Na nekropoli se nalaze 104 stećka, od kojih 94 cjelovita i 10 ulomaka. Ukupno je 69 ploča (od kojih 10 ulomaka ploča) i 35 sanduka (visokih i niskih). Ukrašeno je 13 cjelovitih ploča, 2 ulomka ploča i 16 sanduka. Prisutni su motivi vitica s trolistom, tordirane vrpce, tordiranog užeta, te nizova spirala i rozeta s križevima kao bordura, udubljene ili reljefne vijence, rozete, križeve, kružna udubljenja povezana sa žljebovima ili vrpcama, luk i strijelu, samostalno ili u kombinaciji s ispruženom rukom, štit i mač, uzdužni žlijeb po sredini stećka. Nije zabilježen nijedan natpis.
Goran Merčep
Kao solist nastupao je sa Simfonijskim puhačkim orkestrom hrvatske vojske, Zagrebačkim solistima, Varaždinskim komornim orkestrom, Hrvatskim komornim orkestrom, Dubrovačkim simfonijskim orkestrom, na Muzičkom biennalu te na festivalima Cervantino u Meksiku i Borderline u Belgiji.
Tixtepec, Francisco Z. Mena
Tixtepec je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Francisco Z. Mena.
El Tepetate, San José Iturbide
El Tepetate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San José Iturbide.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 35 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2147 m.
Tixtepec, Francisco Z. Mena
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 237 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 395 m.
Goran Merčep
U srpnju 2008. godine dobio je Nagradu Grada Samobora.
Prvi je predsjednik Rotary kluba Samobor u osnivanju.
Član je komisije Odbora „Nagrade Vladimir Nazor“ za 2010. i 2011. godinu.
Izvanredni je profesor na Muzičkoj akademiji u Zagrebu.
.
Nekropola sveta Barbara
Stećci
Stećci na dubrovačkom području, pokazuju izrazitu sličnost s motivima širega hercegovačkog (humskog) zaleđa. Sa druge strane, na brojnim motivima hercegovačkog zaleđa vidljiv je veliki utjecaj romanike i gotike iz urbanih obalnih središta.
Sahranjivanje pod stećcima kod svete Barbare obavljalo se tokom cijeloga 14. i u 15. stoljeću, a za detaljnije datiranje ipak je potrebno provesti sistematska arheološka istraživanja.
Tokom 2013. i 2014. obavljeni su istražni i probni konzervatorsko-restauratorski radovi. Tokom međunarodnog suhozidnog kongresa 2020. godine, održana je edukativna radionica obnove suhozida koji omeđuje crkvu svete Barbare i groblje sa srednjovjekovnim stećcima.
Necșești, Vadu Moților
Necșești je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Vadu Moților.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 586 m.
Prosvetlenje
Prosvetljenje (lat. iluminacija, od: illuminare tj. osvetliti) je filozofski i religijski koncept prema kojem je ljudska spoznaja moguća zahvaljujući Božjem prosvetljenju ljudskog uma.
Teorija prosvetljenja u antičkoj filozofiji potiče od Platona (Fedar 74b, 75; Menon 81). U hrišćanskoj filozofiji posebnu važnost ima kod Avgustina, koji je kaže: „Naše prosvetljenje je učešće u Logosu, tj. u onom životu koji je svetlost ljudima“ (De Trin., 4,2,4).
Edward V od Engleske
Edward V (4. novembar 1470 - 1483?) bio je kratkotrajni kralj Engleske.
Bio je četvrto, ali najstarije muško, od desetero zajedničke djece Edwarda IV i Elizabeth Woodville. Rođen je u doba kratke restauracije Dinastije Lancaster na čelu sa Henrikom VI godine 1470. Povratkom Edwarda IV iz izbjeglištva na vlast godine 1471. godine postao je službeni nasljednik engleske krune i dobio titulu princa od Velsa.
Dana 9. aprila 1483. godine, smrću svog oca, naslijedio je krunu sa nepunih trinaest godina. Kako tada još nije bio punoljetan, njegovom amidži Richardu, vojvodi od Gloucestera, povjerena je uloga regenta i zaštitnika mladog kralja. Međutim, vojvoda od Gloucestera svoju ulogu nije izvršavao lojalno mladom kralju, nego je pred parlamentom pokrenuo postupak kojim je želio dokazati da njegov bratić nema legitimitet potreban za naslijeđivanje engleske krune.
Dana 25. juna 1483. godine parlament je proglasio mladog Edvarda i njegovog mlađeg brata Richarda, vojvodu od Yorka i Norfolka, zajedno sa njihovim sestrama, nelegitimnim nasljednicima krune, jer je njihov amidža dokazao da je njegov umrli brat u trenutku vjenčanja sa Elizabeth Woodville već bio vjenčan s Eleanor Butler, pa je stoga brak sa Elizabeth bio nevaljan i djeca rođena u tom braku nezakonita. Kako su druga Richardova braća umrla prije Edwarda IV, Richard je ostao jedini nasljednik krune.
Mladi kralj Edward i njegov brat Richard zatvoreni su, navodno radi vlastite sigurnosti, u Tower of London i nikada više nisu viđeni. O tome šta se poslije događalo može se samo nagađati, a smatra se da su najvjerovatnije ubijeni. Richarda III su optuživali za njihovu smrt, premda nikada ništa nije bilo dokazano. Richard se nakon njihovog zatvorenja dao okruniti za engleskog kralja, dana 6. jula 1483.
Godine 1674. neki radnici su, prilikom preuređenja Towera, iskopali kutiju sa dva dječija kostura. Stavili su ih na hrpu otpada dok se neko nije dosjetio da bi to mogli biti ostaci mladog kralja i njegovog brata. Tadašnji engleski kralj, Charles II, naredio je da se njihovi ostaci presele u Westminstersku opatiju i tamo dostojno sahrane gdje i danas leže, iako nikada nije sa sigurnošću utvrđeno da su to njihovi posmrti ostaci.
Weckerler, Bolzano
Weckerler je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1383 m.
Mechelen
Geografske karakteristike
Mechelen leži duž obala rijeke Dijle pa ga često zovu i Dijlestad (Dijle grad), na glavnoj urbanoj i industrijskoj osi Bruxelles-Antwerpen, udaljen oko 25 km od oba grada.
Historija
thumb|left|240px| Centralni trg
Po legendi osnovao ga je sveti Rumoldus, koji se naselio u njemu 756. Za srednjeg vijeka kad se zvao Machlina (Mechlinia) od 915. do 1333. bio je domena Kneževine-biskupije Liège, a nakon tog od 1333. do 1369. flandrijskih grofova. Od 1369. njime vlada Burgundsko Vojvodstvo, za vladavine vojvode Charlesa Smjelog 1473. postao je sjedište Velikog vijeća i vrhovnog suda Niskih zemalja.
Mechelen je svoj zenit imao početkom 16. vijeka, u vrijeme dok je kao guverner Habsburškom Nizozemskom vladala Margareta Austrijska. Za njene vladavine bio je prijestolnica te zemlje, vodeći kulturni centar i sjedište suda od 1507. do 1517. i od 1519. do 1530.
Od 1559. Mechelen je sjedište jedine belgijske nadbiskupije. Mechelen je jako stradao u ratovima vođenim tokom 16., 17. i 18. vijeka, kad je nekoliko puta padao iz ruke u ruku Španjolaca, Engleza i Francuza.
Salgari, Verona
Salgari je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Mechelen
Historija
Teško je stradao i za Prvog i Drugog svjetskog rata.
Salgari, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 39 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 378 m.
Mechelen
Privreda
Svojevremeno je bio poznat po čipkarstvu, danas je poznat kao jedan od najvećih centara za prodaju povrća i industrijski centar poznat po pivu, namještaju, tekstilu, rukotvorinama (tapiserije.
San Patricio, Aramberri
San Patricio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Aramberri.
Mechelen
Znamenitosti
Najveće znamenitosti Mechelena su katedrala sv. Rumoldus (13.-15. vijek), koja ima kariljon od 49 zvona i oltarne slike Anthonis van Dycka i Peter Paul Rubensa. Pored nje tu je i renesansna palača Margarete Austrijske (sjedište suda od 1796.), Palača suknara iz 14. vijeka i gradska vijećnica, izgrađena u tri perioda, kao tri nezavisne zgrade; 1311.-26., 1526. i renesansni dodatak iz 17. vijeka.