cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fontanile, Alessandria
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 94 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 139 m.
El Faisanal, La Unión de Isidoro Montes de Oca
El Faisanal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1022 m.
McMullin, Virginia
Makmilin je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 464.
Ninguno, Campamento de la Estrella, Tomatlán
Ninguno, Campamento de la Estrella je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tomatlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 34 m.
Emanuelle e Françoise (Le sorelline)
Emanuelle e Françoise (Le sorelline), također poznat i pod engleskim naslovom Emanuelle's Revenge je italijanski igrani film snimljen 1975. godine u režiji Joea D'Amata. Po žanru predstavlja kombinaciju erotske drame, trilera i horora. Usprkos naslova odabranog zbog tada enormne popularnosti erotskog filma Emanuelle ne predstavlja dio te serije; nastao je kao remake grčkog filma Vruća osveta čije je prikazivanje nekoliko godina ranije spriječila italijanska cenzura. Protagonistica, čiji lik tumači Rosemarie Lindt, je Emanuelle, žena koja nastoji osvetiti svoju sestru Françoise (koju tumači Patrizia Gori, koja je izvršila samoubistvo zbog zlostavljanja svog sadističkog i seksualno izopačenog supruga Carla (koga glumi George Eastman). Radnja prikazuje kako Emanuelle zatvori Carla u kući i prisili ga da promatra njene orgije; Carlo u međuvremenu dobija vizije orgija sadističkog nasilja koje će dobiti priliku ostvariti kada se sticajem okolnosti oslobodi. Film koji je zbog eksplicitnosti sadržaja, kao i mnogi slični filmovi, proglašen eksploatacijskim je godine 1978. prikazan u Zapadnoj Njemačkoj sa naknadno dosnimljenim hardcore pornografskim scenama u kojima je nastupala francuska glumica Brigitte Lahaie.
Tišina (TV drama)
Tišina je jugoslovenska crno-bela TV komedija u produkciji RTV Beograd emitovana 1968. godine. Predstavlja sedmu epizodu TV-antologije Samci. Režirao ju je Zdravko Šotra, a scenario je napisao Gordan Mihić.
Agua Fría, Tzitzio
Agua Fría je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
The Chute
The Chute je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 18. septembra 1996. godine. Radnja prikazuje kako Tom Paris i Harry Kim pod lažnom optužbom da su pomagale teroriste na jednoj planeti budu uhapšeni i osuđeni na zatvor, gdje pokušavaju preživjeti izloženi fizičkom i mentalnom zlostavljanju, dok ih istovremeno posada Voyagera pokušava spasiti.
Agua Fría, Tzitzio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 42 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 965 m.
Chanteloup-les-Vignes
Šantelup le Vinj je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Ivlen.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 10.175, a gustina naseljenosti je iznosila 3,056 stanovnika/km².
Monaca, Benevento
Monaca je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 540 m.
Mađarabi
Mađarabi su narod koji živi duž Nila u Egiptu i Sudanu. Oni su mađarskog porekla, verovatno se naselivši u Egiptu u 16. veku.
Evropljani su saznali za njih tek 1935. kada su Laslo Almaši i njegov saradnik Hansjoakim fon der Eš naišli na jedno njihovo pleme u Nubiji.
Mađarabi imaju izgled sličan lokalnom stanovništvu i ne govore mađarski jezik. Ipak, prema fon der Ešu i Almasiju, neke reči u njihovom dijalektu imaju mađarske korene.
Ime
Mada bi se moglo pomisliti da je „Mađarab“ spoj reči „Mađar“ i „Arab“, u stvari je u pitanju spoj reči „Mađar“ i „ab“, što na nubijskom jeziku znači „pleme“.
Rancho la Pradera, Puerto Vallarta
Rancho la Pradera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Santa Catarina (savezna država)
Santa Catarina je jedna od 26 brazilskih država, sa najvišim životnim standardom u zemlji. Površinski je malo veća od Mađarske. Nalazi se na jugu zemlje, glavni grad je Florianópolis, koji se nalazi na otoku Santa Catarina, po kojem je i država dobila ime. Florianópolis, iako je glavni grad nije i najveći, nego je to Joinville.
Santa Catarina, sa juga graniči sa Rio Grande do Sul, a na sjeveru sa brazilskom državom Paraná. Na zapadu ove države se nalazi argentinska pokrajina Misiones, dok je na istoku zapljuskuje Atlantski ocean. Obala Santa Catarine je dugačka kao pola obale Portugala.
Ova je država poznata kao najeuropskija država u Brazilu, jer preko 90% stanovništva čine potomci portugalskih, njemačkih i talijanskih imigranata. Također, u pitanju je država sa najboljim socijalnim statusom u Brazilu i jednim od najvećih prosječnih dohodaka po glavi stanovnika. Država također ima i najniži mortalitet od oko 18 umrlih na 1000 stanovnika, kao i drugi najveći postotak pismenih (odmah iza Rio de Janeira).
Dolazak Europljana
Obale današnje države su posjećivali europski moreplovci od početka 1500. godine. Tvrdnje da je prvi na ovom području bio Binot Paulmier de Gonneville, se u zadnje vrijeme osporavaju. Ipak ostaju zapisane činjenice da je de Gonneville boravio na sjevernom dijelu obale Santa Catarine dugih 6 mjeseci, godine 1504. Slijedeći europljanin je bio portugalac Nuno Manuel e Cristóvão de Haro, koji je prolazeći ovuda, današnji otok Santa Catarina, nazvao ilha dos Patos (otok pataka). Slijedeće godine, Juan Díaz de Solís je prošao ovuda u potrazi za srebrom (Argentum), koga je u izobilju bilo, južnije od Santa Catarine, u Argentini.
U prvim godinama istraživanja ovog područja nemirno more i negostoljubiva obala je bila razlog mnogih brodoloma. Prilikom svakog brodoloma, mornari su dolazili u kontakt sa domorocima, koji su ih uvijek dobro primili. Iz ovih susreta se razvila i trgovina i prvi Brazilci, miješanih rasa. Ostalo je zapisano da su brodolomci, po povratku u Europu, opisivali život domorodaca. Domoroci su prvenstveno živjeli od lova i ribolova, izrađujući razne predmete od kamena i drveta, najčešće u duhovne svrhe. Ovi predmeti, koje su prvi brodoloci donijeli iz Brazila, bili su prvi brazilski suveniri.
Španjolske ekspedicije
|300px|thumb|right|[[Itajaí, jedan od najznačajnijih gradova u državi]] Neke španjolske ekspedicije, u potrazi za srebrom, su ostajale na području ove države. Španjolski admiral, Don Rodrigo de Acuña je, 1525. godine, na otoku Santa Catarina, ostavio dio svoje posade kako bi podigli kamp. Ovaj je kamp, vremenom, postao mjesto na kojem su se španjolski brodovi mogli dopuniti vodom i namirnicama, na putu za Argentinu. 1541. godine, Španjolci su se odvažili i prvi put napustili otok, i uputili se ne kopno, u potrazi za novim putem u Paragvaj. Imajući uvijek na umu da ovo područje uzme pod svoje, španjolska kruna, je imenujući Juana Sanabriju za guvernera Paragvaja, tražila od njega da kolonizira i područje srebrne rijeke, Rio Prato, i luku São Francisco, u današnjoj Santa Catarini.
Portugalska okupacija
Portugalci se u ovom području pojavljuju prvo kao jezuitski svećenici, koji su prvenstveno dolazili s ciljem pokrštavanja domorodaca. Iskrenost i istrajnost ovih jezuita je od početka bila upitna, a čitav posao je propao već u 17. stoljeću, kada su jezuiti odustali od pokršavanja. Podjelom Brazila na nasljedne kapetanije, današnja država Santa Catarina, zajedno sa dijelovima države Paraná, bila je u sastavu kapetanije Santana. Ova kapetanija je data portugalskom istraživaču Pero Lopes de Sousi. U isto vrijeme, španjolska kruna je polagala pravo na veći dio ove kapetanije.
Izgradnja obale
thumb|right|300px|Karta otoka Santa Catarina iz [[1776. godine]]
1640. godine, Manuel Lourenço de Andrade, Portugalac, iz mjesta São Vicente, podigao je vilu na obali, i preselio se u nju sa svojom obitelji. Na ovom mjestu je nastalo mjesto, a kasnije i luka São Francisco do Sul. 1675. godine još jedan paulista, Francisco Dias Velho, preselio se na područje Santa Catarine, točnije na otok koje se do tada zvalo otok Pataka. Po jednoj priči, Francisco Dias je kumovao današnjem imenu otoka, Santa Catarina. Catarina je bilo ime njegove kćeri, a Santa je, prema priči, dodao kako ne bi drugi primjetili da je dao ime otoku po svojoj kćeri! Sa druge strane, također postoji priča, da je otoku kumovao izvjesni Sebastião Caboto, koji je ime otoku dao u čast svoje supruzi Catarini. Također je imao isti razlog dodati ispred imena Catarina, ime Santa, kao i Francisco Dias. U svakom slučaju, otok se danas zove Santa Catarina.
Prvenstveno, na otoku su se bavili lovom, ribolovom i uzgojem šećerne trske. Također je bila popularna i potraga za zlatom, pa se na otoku nalazi nekoliko propalih rudnika zlata iz tog doba. Otočani su poznati po tome što su zarobili jednu gusarsku flotu, i svo njihovo blago, zajedno sa gusarima, isporučili vlastima. Njihov vođa je bio onaj isti Francisco Dias Velho. Gusari su ovo zapamtili, i iskoristili prvu priliku za osvetu nad mještanima. Francisco Dias je izgubio život, mjesto je napušteno, a Franciscova obitelj se vratila u São Vicente. Ostalo je samo ime otoka: Santa Catarina.
Laguna je bilo treće mjesto na obali Santa Catarine koje su u prvom naletu naseljavali. Još jedan stanovnik države São Paolo, Domingos de Brito Peixoto, je 1676. godine organizirao naseljavanje područja oko današnjeg grada Laguna. Stanovnici su se najviše bavili lovom, poljoprivredom i ribolovom. Početkom 18. stoljeća iz Lagune su postojale stalne izvozne rute ribe u Santos i Rio de Janeiro.
Prva polovica 18. stoljeća
Laguna, je početkom 18. stoljeća, postala ekskluzivna brazilska luka na jugu, naročito, kada je 1728. godine Sao Paulu pripojen i Rio Grande do Sul. Zlatne godine u povijesti ove države se poklapaju sa početkom vladavine guvernera José da Silva Paisa, koji 1726. godine na otoku Santa Catarina osniva naselje Nossa Senhora do Desterro, današnji Florianópolis. Prve vojne snage su na otok došle 1737. godine, a dvije godine kasnije, dolazi i novi guverner, general Silva Pais, kojeg zbog uniforme i građe, građani, a i vojnici ubrzo prozivaju zeleni trbuh.
Povećavanjem portugalskih interesa na jugu Brazila, povećavala se i izgradnja na jugu, kako civilna, tako i vojna. U oba slučaja malo selo i luka, Laguna, je viđena kao odlična strateška točka. U ovo vrijeme, teritorij Santa Catarine koja je bila u sastavu Brazila, bila je pod nadležnošću dvije kapetanije: i São Paula i Rio de Janeira. Iako su to pravdali lakšom administracijom, u pitanju je bila potreba da se što više vojnika pošalje na jug Brazila, kako bi se što lakše izvršila ekspanzija na teritorije oko rijeke Rio Grande. Sa ciljem povećanja i ljudskih, civilnih, resursa, od 1748. do 1756. godine, svi imigranti u Brazilu su bili raspoređivani na jug, na teritoriju današnje države Santa Catarina.
Druga polovica 18. stoljeća
Iako je obala do druge polovine 18. stoljeća bila prilično dobro istražena i izgrađena, unutrašnjost nije nikako istraživana, još od 16. stoljeća, kada su Španjolci pokušavali pronaći kraći put do Paragvaja. Ovo je postala misija za Don Luísa Antónija de Sousa Botelho Mourão, prvorođenog sina kapetana nasljedne kapetanije São Paolo. Velika stada stoke iz São Paula, su morala imati i veliku ispašu, a također, morala su putovati kopnom. Don Luís je u teritoriju današnje države Rio Grande do Sul uvidio velike površine za ispašu, a i velika pojila, tako da su se ubrzo pojavile i prve rute stada stoke od Sao Paula do Rio Grande do Sula, kroz unutrašnjost države Santa Catarine. Uprkos protestima španjolske strane, 1775. godine podignuto je prvo naselje u unutrašnjosti Santa Catarine, na granici sa današnjim Rio Grande do Sulom. Ove naseobine su se koristile kao stanice za odmor goniča stoke, a vremenom su postale nukleusi novih gradova u unutrašnjosti Santa Catarine. Kako, zbog planinskih masiva nisu imali kontakta sa obalom, onda su se mjesta prvenstveno vezala za gradove kao što su Kuritiba i São Paulo, razvijajući i nove trgovačke rute, također i pomičući granice portugalskog carstva.
Izbijanjem rata između Portugala i Španjolske, 1777. godine, portugalska vojska i mornarica, iako brojnija, povukla se sa ovog područja, pa je čitav dio do mjesta Laguna, pao pod španjolsku vlast, bez ispaljenog metka. Španjolci su se zaustavili pred Lagunom jer je ona jedina pružila otpor. U pitanju je bio otpor civila iz mjesta, a ne organiziran vojni otpor. Već iduće godine, Portugalci su povratili sve izgubljene teritorije, uključujući i otok Santa Catarina.
Ovaj kraj je živio isključivo od poljoprivrede i trgovinskih povlastica, koje je davala portugalska Kruna. Njegova je prednost bila jedino u tome što je portugalski imperij u 18. stoljeću imao interese širenja na jug. Po završetku rata, Portugal je, ukinuvši trgovinske povlastice u ovom dijelu svojeg imperija, otvorila novo poglavlje u povijesti Santa Catarine. Počelo je doba stagniranja.
center|700px|thumb|Panoramska slika mjesta Balneário Camboriú.
Nezavisnost
Pripajanjem mjesta Lages i okolne visoravni Serrano, 1820. godine, pravnoj nadležnosti otoka Santa Catarina, stvorili su se svi uslovi da ovo područje postane nezavisno od Sao Paula. Po proglašenju brazilskog carstva, viđeniji ljudi iz Santa Catarine, apelirali su kod cara, da Santa Catarina postane posebna federalna jedinica. Zbog administrativnog kaosa, provincija je nazadovala. U razdoblju od 6 godina promijenjeno je sedamnaest guvernera. Za vrijeme vlasti guvernera Francisca de Albuquerquea Mela, u provinciji je počelo organizirano doseljavanje njemačkih imigranata. 1831. godine, iste godine kada je Pedro I. abdicirao, u Santa Catarini su pokrenute prve novine.
Republika Juliana
Revolucionarni pokret, koji je zahvatio cijelu regiju Santa Catarine, sve do regije Rio Grande do Sul, počeo je kao odgovor na sve lošiji život u ovom dijelu Brazila. Pobuna je počela 24. lipnja 1839. godine i trajala je do 15. studenog, iste godine. Republika Juliana je nastala u srpnju u mjestu Laguna. Jedan od istaknutijih revolucionara u ovom pokretu bio je i ligurijski mornar i revolucionar, Giuseppe Garibaldi, koji se pri proglašenju republike, vjenčao s Anom Marijom de Jesus Ribeiro. Pobuna je bila mirno ugušena. Već je početkom 1840. godine pobuna izgubila na intenzitetu, a 1845., već potpuno mirna provincija, je dočekala cara Pedra II. i caricu Terezu Kristinu.
Od 1850. do 1859. Santa Catarinom je upravljao João José Coutinho, koji je pokazao velike administrativne vještine i interes za obrazovanjem i kulturom. Doseljavanje imigranata je počelo bizi sve intenzivnije ovih godina, ali ni blizu nije dosegnulo svoj vrhunac. U ovo doba su nastajali današnji najveći gradovi Santa Catarine. 1849. osnovan je Joinville, sljedeće godine, Blumenau, a 1860. i Brusque.
Kraj Brazilskog Carstva
1870-ih godina provincija je brojala oko 160 tisuća stanovnika u preko dvadeset gradova, a po proglašenju republike, broj stanovnika je porastao do 200 tisuća. Sela i gradovi su uglavnom stagnirali, baveći se primarnim granama industrije bez mogućnosti većeg prosperiteta. Guverneri, koji su vladali provincijom, su također kočili razvoj provincije, jačajući centralnu vlast u njoj.
Santa Catarina je uvijek imala mali broj robova, a maksimum je dosegnut 1857. godine, kada ih je bilo oko 18 tisuća. Ovo je uvjetovalo da Brazilci, afričkog porijekla, nikada ne budu u značajnijem broju u Santa Catarini. Bez obzira na mali broj robova, Santa Catarina je imala jednu od najjačih abolicijskih kampanja za oslobađanje robova. Pokret je izdavao i svoje novine, a u njemu su bili i mnogi viđeniji ljudi i bivši robovlasnici, koji su u znak podrške pokretu prvi oslobodili svoje robove. 24. ožujka 1888. godine, objavljeno je da u glavnom gradu provincije, nema niti jednog roba.
Doseljavanje imigranata
300px|left|thumb|Kamena kuća u mjestu [[Nova Veneza. Tragovi kolonizacije Talijana.]] U provinciji, zemlja nije smatrana za vrijednu, od strane centralne vlasti i moćnih ljudi, čiji se interes za bogaćenjem i jačanjem moći fokusirao na urbane aktivnosti. Zemljoradnja nije bila na cijeni na zemlji koja nije bila na cijeni. Međutim, zemlja koja nije bila državno-politički prioritet, postala je dobra za doseljenike. Država je čak, podržavala naseljavanje imigranata u ove dijelove Brazila iz više razloga. Počeci velikog vala doseljavanja su bili još 1829. godine kada se doselilo prvih 166 Nijemaca iz okoline Bremena.
U naseljima na jugu provincije, u dolini rijeke Tubarao, nastale su najveća talijanska naselja, koje su se bavile uzgojem vinove loze i proizvodnjom vina, a kasnija istraživanja u rudarstvu i otvaranje rudnika postalo je važan faktor u ekonomiji provincije.
Upravno-zemljopisna podjela
thumb|right|300px|Administrativna podjela države
unutar kojih se nalazi 20 mikroregija sa 293 općine i 6 metropola.
Položaj
Država ima značajan strateški položaj, naročito kada je u pitanju trgovina. Država se nalazi, praktično na pola puta od Buenos Airesa i Rio de Janeira. Geografski gledano, država je smještena od 25º57'41 " do 29º23'55" južne paralele i od 48º19'37 " do 53º50'00" zemljopisne dužine, zapadno od Greenwicha.
Geologija
Zemljište Santa Catarine je jedno od najbogatijih u Brazilu, ali ipak nije u potpunosti kultivirana. Santa Catarina je treća po zalihama gline i druga po zalihama fosilnih goriva u Brazilu. Zahvaljujući svemu ovome, ova je država jedna od najprosperitetnijih u Brazilu.
Nachón, Santiago el Pinar
Nachón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Santiago el Pinar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 206 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1683 m.
The Key to Rebecca
The Key to Rebecca je špijunski roman britanskog književnika Kena Folletta objavljen 1980. godine. Kao i njegov prethodni hit Eye of the Needle, i ovaj je roman radnjom smješten u doba drugog svjetskog rata, odnosno u Kairo za vrijeme sjevernoafričke kampanje 1942. kada na Egipat pod britanskom vlašću nadire osovinska vojska pod Erwinom Rommelom. U romanu su zasluge za Rommelove uspjehe pripisane protagonistu po imenu Alex Wolff, koji je opisan kao vrhunski njemački špijun odrastao u Egiptu, koji se savršeno snalazi kako u visokom kairskom društvu i među pustinjskim Beduinima, te najvažnije podatke odašilje koristeći šifru temeljenu na romanu Rebecca Daphne du Maurier. Radnja prati napore britanskog kontraobavještajca Williama Vandama da prije odlučujuće bitke locira i uhvati Wolffa, koji, pak, ne preza od ničega kako bi izvršio svoju misiju.
2-Nitrohlorobenzen
2-Nitrohlorobenzen je organsko jedinjenje, koje sadrži 6 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 157,554 Da.
Villammare, Salerno
Villammare je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1019 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
The Key to Rebecca
Follett je roman počeo pisati inspiriran stvarnim događajima, za koje je doznao istražujući građu za Eye of the Needle, odnosno slučajem Johannesa Epplera, njemačkog obavještajca infiltiriranog u Kairo 1942. uz pomoć mađarskog grofa i pustolova Laszla Almasyja. Slučaj samog Epplera je prije toga bio ekraniziran u britanskom filmu Foxhole in Cairo 1960. godine. Follett je u svom roman začinio mnogim fiktivnim detaljima, učinivši protagonista mnogo egzotičnijim i opasnijim nego što je to bila ličnost u stvarnom životu. Neki od detalja su, međutim, temeljeni na stvarnim događajima, uključujući učešće budućeg egipatskog predsjednika Anwara el Sadata koji se pojavljuje kao jedan od likova u romanu.
Godine 1985. je roman adaptiran u dvodijelnu televizijsku mini-seriju u režiji Davida Hemmingsa gdje su glavne uloge tumačili David Soul i Cliff Robertson.
Roman je 1987. objavljen u Jugoslaviji u prijevodu Mignon Mihaljević i izdanju riječke izdavačke kuće Otokar Keršovani.
Coasta Lupei, Nicorești
Coasta Lupei je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Nicorești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 368 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 148 m.
Eileen Brennan
Verla Eileen Regina Brennen (Los Angeles, 3.9. 1932. -) je američka karakterna glumica.
Brennan je rođena u irskoamerićkoj katoličkoj porodici, a majka joj je bila zvijezda nijemog filma Jean Manahan. Rano je otkrila talent za pjevanje te je 1959. nastupala u off-Broadway mjuziklu Little Mary Sunshine, a 1964. u originalnoj brodvejskoj postavi Hello, Dolly!.
Nakon filmskog debija u filmu Divorce American Style iz 1967. godine je slijedio nastup u The Last Picture Show, klasičnom filmu Petera Bogdanovicha iz 1971. Nakon toga je Bogdanovich angažirao u dosta svojih filmova, gdje se specijalizirala za uloge antipatičnih i hladnih žena, često antagonistički raspoloženih prema junacima filma.
Izuzetak od tog pravila je bio lik Billie u popularnom filmu 'The Sting'' iz 1973. godine. Nakon toga je zapažene nastupa imala u krimi-parodijama Roberta Moorea i Neila Sinmona, kao što su Murder by Death (1976) i The Cheap Detective (1978).
Minden, Nevada
Minden je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Nevada.
Eileen Brennan
Njena najpoznatija uloga je bila sadistički kapetan Lewis u vojničkoj komediji Private Benjamin iz 1980. godine. Za nju je nominirana za Oscar, a ponovila ju je u istoimenoj TV-seriji, za što je nagrađena Emmyjem i Zlatnim globusom.
1123
Godina 1123. (MCXXIII) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak (1. 1. po julijanskom kalendaru).
Minden, Nevada
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.001, što je 165 (5,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Dagerotipija
mini|200px|Najpoznatija slika pisca [[Edgar Alan Po|Edgara Alana Poa iz 1848.]]
Ova tehnika je razvijena nakon prvih slika Nisefora Nijepsa i bila je u upotrebi oko 20 godina, od 1839., do oko 1860..
Tehnika dagerotipije
mini|200px|Umetnički atelje, dagerotipija iz [[1838.]]
Takva slika bila je vrlo osetljiva, pa se premazivala zlatom i hlorom radi zaštite i boljeg kontrasta.
Zbog prirode slike, reprodukcija nije bila moguća, pa je svaka dagerotipija original.
Hatzenbühl
Hacenbil je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Germershajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.889 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7334009.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Germershajm Hacenbil se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Germershajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 114 metara. Površina opštine iznosi 7,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.889 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 372 stanovnika/km².
Crvena detelina
Crvena detelina je samonikla višegodišnja zeljasta biljka iz porodice Fabaceae.
Opis
Zeljasta višegodišnja biljka sa stabljikom od 15-40 cm. Lišće je trolisnato, sa lisnicama ovalnog ili elipsastog oblika, mogu biti potpunih ili blago nazubljenih ivica. Cvetovi su crvenopurpurni, ređe beli, raspoređeni u pojedinačne, loptaste, cvetne glave.
Staništa
Raste po livadama i pašnjacima.
Мала Ремета
Мала Ремета је насеље у Србији у општини Ириг у Сремском округу. Смештено је на надморској висини 250-260 м. Спада у групу виших насеља фрушкогорске области. Село 1991. године има 157 становника, од којих су преко четири петине досељеници из Босне. Према попису из 2011. било је 130 становника.
Село се формирало уз истоимени манастир, који је изграђен 1545-1548. године.
Демографија
У насељу Мала Ремета живи 120 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 42,5 година (42,4 код мушкараца и 42,5 код жена). У насељу има 53 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,79.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Papatlas, Tamalín
Papatlas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamalín.
Las Cadenas, Santa María Huatulco
Las Cadenas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Huatulco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 84 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 131 m.
Opština Păuliș, Arad
Păuliș je opština u Rumuniji u okrugu Arad.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Oneta, Lucca
Oneta je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
1764
Godina 1764 (MDCCLXIV) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju po gregorijanskom kalendaru odn. prijestupna godina koja počinje u utorak po julijanskom kalendaru.
Oneta, Lucca
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
1764
Januar/Siječanj – Mart/Ožujak
thumb|left|Kronogram kojim potomci Sekelja obilježavaju Siculicidium.
April/Travanj – Jun/Lipanj
mini|Krunidbena procesija u Frankfurtu
mini|[[Orden Svetog Stefana Mađarskog|Orden Svetog Stefana]]
Oktobar/Listopad – Decembar/Prosinac
180px|mini|Ukrajina oko 1764
Kroz godinu
mini|220px|"Primorski zidovi Dioklecijanove palače"
Diez de Abril, Soto la Marina
Diez de Abril je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 310 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Mladen Đukić
Mladen Đukić ( Banjaluka, 1979 ) srpski je reditelj i animator.
Srećanje
Srećanje je naselje u opštini Pljevlja u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 20 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 34 stanovnika).
Mladen Đukić
Biografija
Rođen je u Banjaluci 1979. godine gdje je završio Osnovnu školu "Aleksa Šantić" i banjalučku Gimnaziju. Diplomirao je na Akademiji umjetnosti 2004. godine, smjer Filmska i televizijska montaža. Mladen je 2010. godine završio prestižnu školu za animaciju "Animation Mentor" - animacija likova, u Americi. Zatim je 2014. godine magistrirao na smjeru Filmska i televizijska produkcija na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, Srbija. Producirao je i režirao 12 kratkih filmova, od čega šest animiranih filmova. Režirao je preko 200 epizoda za različite TV programe, dječije emisije, sitkome i sl. Do sada broji preko 500 urađenih reklama uglavnom tehnikom animacije. Od 2010. godine Mladen predaje na Akademiji umjetnosti u Banja Luci, dok je od 2014. godine zajedno sa kolegama pokrenuo smjer Animirani film na Akademiji umjetnosti Univerziteta u Banja Luci, gdje trenutno ima zvanje - vanredni profesor.
Srećanje
Demografija
U naselju Srećanje živi 16 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,8 godina (49,0 kod muškaraca i 40,5 kod žena). U naselju ima 8 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,50.
Albino Pérez, Soledad de Graciano Sánchez
Albino Pérez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Soledad de Graciano Sánchez.
Srećanje
Demografija
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Mladen Đukić
Bibliografija
Serijal ilustrovanih bajki iz Banjaluke, namijenjen djeci predškolskog i ranog školskog uzrasta, koji na zabavan način promoviše prave vrijednosti. Knjige su nastale iz priča koje je Jelena Kojović Tepić pričala svom sinu Griši, i kada je Mladen Đukić, animator, producent i izdavač serijala, shvatio da nemamo domaćih knjiga koje bi on čitao svom sinu Petru. Iako se u Republici Srpskoj niko od izdavača nije usudio da štampa ovakav projekat, Jelena i Mladen su pokrenuli online kampanjei dobili prenumerante i čitaoce i prije pojave prve knjige. Prema planu autorskog tima da afirmiše domaće umjetnike, svaku epizodu serijala ilustruje drugi umjetnik.
The Edge of Glory
"The Edge of Glory" je pjesma američke pop pjevačice Lady Gage. Izašla je 9. svibnja 2011. godine kao treći singl s njenog trećeg studijskog albuma Born This Way. Inspiraciju za tekst je dobila od njenog dede koji je umro u Septembru 2010 godine. Inace pesma je pratila uspeh prosla dva singla i plasirala se na prvom mestu u cak 17 drzava sirom sveta dajuci Gagi njen osmi #1 singl.
Uspijeh pesme
"The Edge of Glory" je elektro-rok pesma koja govori o ljubavi dvoje ljudi koji izlaze sa osobinama onog drugog. Pesma je inace posvecenja njenom deki koji je umro u Septembru 2010 godine. Pesma je takodje pratila uspeh prosla dva singla i plasirala se na prvom mestu u cak 17 drzava sirom sveta dajuci Gagi njen osmi #1 singl. Pesma je dobila dva platinasta u Australiji i prodala se vise od 4 milijuna primeraka u SAD-u, dok se sirom sveta prodala u preko 6.7 miliona primeraka sto je cini jednom od najprodavanijih singlova svih vremena.
Certifikacije i prodaja
{| class="wikitable" !width="100"|Država !width="100"|Certifikacija !width="90"|Prodaja
San Vito, Treviso
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1543 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 77 m.
El Bonito, Acuña
El Bonito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Acuña.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 2 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1303 m.
The Swarm (Star Trek: Voyager)
The Swarm je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 25. septembra 1996. godine. Radnja prikazuje kako se Voyager suočava sa rasom opasnih vanzemaljaca čiji brodovi u rojevima napadaju sve koji uđu u njihov dio svemira, a istovremeno holografski ljekar ima probleme s gubljenjem pamćenja.
Epizoda sadrži scenu u kojoj Ljekar pjeva O soave fanciulla, ariju iz Puccinijeve opere La bohème, pri čemu je Robert Picardo koristio vlastiti glas.
Polígono Dos, Playas de Rosarito
Polígono Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 47 m.
Oliveri, Messina
Oliveri je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2157 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 8 m.
Prijatelji (TV drama, 1975)
Prijatelji je jugoslovenska TV drama u produkciji RTV Beograd emitovana 1975. godine. Režirao ju je Gordan Mihić po sopstvenom scenariju.
Aurel, Vaucluse
Orel je naselje i opština u jugoistočnoj Francuskoj u regionu Provansa-Alpi-Azurna obala, u departmanu Vokliz koja pripada prefekturi Karpantras.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 156 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 5 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 28,9 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 800 metara (maksimalnoj 1.600 m, a minimalnoj 615 m).
Hatzenport
Hacenport je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 669 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137208.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Majen-Koblenc Hacenport se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Majen-Koblenc. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 85 metara. Površina opštine iznosi 3,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 669 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 177 stanovnika/km².
Volta Cammino, Salerno
Volta Cammino je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 390 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 476 m.
Choyo, Santiago el Pinar
Choyo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Santiago el Pinar.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 383 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1622 m.
New Windsor, Maryland
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.396, što je 93 (7,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Sjeverni morski slon
Sjeverni morski slon (lat. Mirounga angustirostris), morski sisavac iz porodice pravih tuljana.
Nastanjuje obalno područje od Aljaske do Baja Californije. Živi u grupama, a ime je dobio zbog svoje veličine.
Sjeverni morski slon je žućkaste ili sivo-smeđe boje. Mužjaci dosegnu duljinu od 4-6 metara i težinu od 2,4 do 3,7 tone. Najveći poznati mužjak morskoga slona težio je 5 tona i bio je dug 6,9 metra. Ženke su puno manje, mogu dostići duljinu do 3,5 m, a težinu od 900 kg.
200px|minijatura|lijevo|Mužjak Hrane se uglavnom ribom i glavonošcima. Razmožavaju se na [kopno|[kopnu]] s činjenicom da zimu provedi na moru, vjerojatno u blizini santa leda. Sjeverni morski slon provede 80% svog životau vodi, a može izdržati bez unosa zraka više od 80 minuta, dulje nego bilo koji drugi morski sisavac. Sposoban je zaroniti na dubinu do 1500 m. Na kopnu, unatoč svojoj veličini kreće se brže od čovjeka. Tijekom sezone parenja mužjaci postaju izuzetno agresivni. Međusobno se bore za teritorij i ženke, koje svake godine okote samo jedno mladunče. Trudnoća traje oko 11 mjeseci. Ženke žive oko 20 godina, a mužjaci oko 14 godina.
Zbog lova radi kvalitetne masti, bio je u 19. stoljeću na rubu izumiranja. U 20. stoljeću, kao rezultat zaštite tih sisavaca, njihov broj znatno je porastao i njihova egzistencija više nije ugrožena.
Rhea Perlman
Porijeklom iz židovske porodice, Perlman je studirala na Hunter Collegeu u New Yorku. 1970-ih je neko vrijeme bila cimerica Michaela Douglasa i Dannyja DeVita. Za DeVita se kasnije vjenčala i rodila mu troje djece - kćeri Lucy Chet DeVito (1983) i Grace Fan DeVito (1985), te sina Jacoba Daniela DeVita (1987).
Sa suprugom je surađivala u popularnom sitcomu Taxi, ali je slavu stekla nešto kasnije zahvaljujući još popularnijem sitcomu Cheers. Za ulogu Carle Tortelli je čak 10 putra dobila nominaciju za nagradu Emmy, a osvojila je četiri puta - 1984, 1985, 1986 i 1989.
Nešto kasnije (1996) je bila zvijezda vlastitog sitoma Pearl.
Pored glume se Perlman bavila pisanjem, te je autorica uspješne serije dječjih slkikovnica pod nazivom Otto Undercover.
Slično kao i njen suprug, Perlman je gorljiva pristaša Demokratske stranke.
Carol Kane
Carolyn Laurie Kane (Cleveland, 18.6. 1952. je američka glumica.
Biografija
Carol Kane je odrasla u porodici Michael Kanea, arhitekta koji je radio za Svjetsku banku, i Joy, jazz pjevačice, plesačice i pijanistice. Njena je porodica židovskog porijekla, a potječe od imigranata iz Rusije. Roditelji su joj se razveli kada joj je bilo 12 godina. U New Yorku je pohađala Professional Children's School, a svoj profesionalni kazališni debi je imala 1966. godine u predstavi The Prime of Miss Jean Brodie. .
Carol Kane je pažnju publike osvojila 1970-ih nastupima u nizu tadašnjih holivudskih filmova. Iako zbog svog relativno neuglednog fizičkog izgleda delegirana na sporedne uloge, nametnula se upadljivom pojavom i glumačkim talentom. Jedna od rijetkih glavnih uloga ju je bila u kultnom horor-filmu When a Stranger Calls.
Nakon toga je slijedila njena najpoznatija i najpopularnija uloga - Simba Dahblitz, supruga istočnoevropskog imigranta Latke u humorističkoj TV-seriji Taxi. Za nju je 1983. godine dobila nagradu Emmy.
Poslije toga je imala zapažene uloge u filmu: The Princess Bride iz 1987. i komediji Scrooged iz 1988. godine.
Kane je od 1990. do 1991. bila član regularne postave u NBC-jevoj seriji American Dreamer, godine 1994. gostovala je u Seinfeldu, a od 1996. do 1997. imala je sporednu ulogu u sitcomu Pearl.
Bugambilias, Puerto Vallarta
Bugambilias je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Puerto Vallarta.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 24 m.
David d'Angers
thumb|David d'Angers thumb|Spomenik generalu Gobertu (Père Lachaise) right|thumb|Grob Davida d'Angersa - [[Groblje Père Lachaise]]
Pierre-Jean David (12. mart 1788 – 4. januar 1856), poznat i kao David d'Angers, bio je francuski kipar. Rodio se kao sin siromašnog zidara koji se za vrijeme Revolucije u republikanskoj vojsci borio protiv kontrarevolucionara u Vandeji i Bretanji. Njegov talent je prepoznat još u mladosti, kada je dobio prestižnu Prix de Rome. Naslijedivši republikanska uvjerenja od oca, poslije Bourbonske restauracije je napustio Francusku, ne mogavši otrpjeti povratak omrznute monarhije. Izradio je niz kipova i bista znamenitih ličnosti kao što su Victor Hugo, Thomas Jefferson i Lord Byron. Sudjelovao je u revoluciji 1848. kojom je u Francuskoj uspostavljena kratkotrajna Druga republika.
Campbell Hill, Illinois
Kampbel Hil je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 336, što je 3 (0,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Las Vainillas, La Unión de Isidoro Montes de Oca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 501 m.
Prefektura Trikala
Prefektura Trikala ( - Nomos Trikala ) je oblast u zapadnom delu Periferije Tesalija, u središnjem delu Grčke. Oblast je deo istorijske grčke pokrajine Tesalija. Upravno središte prefekture je istoimeni grad Trikala, po kojoj je prefektura dobila ime. Drugi značajan grad je Kalampaka.
300 px|thumb|Manastiri [[Meteori nalaze se u središnjem delu prefekture]]
Prirodne odlike
Prefektura Trikala je kontinentalna prefektura Grčke. Na severu se ova prefektura graniči sa prefekturom Grevena, na zapadu sa prefekturama Janjina i Arta, na jugu sa prefekturom Kardica, na jugu sa prefekturom Kardica i na istoku sa prefekturom Larisa
Najvažniji deo prefekture je jugoistočni nizijski, tj. Tesalijska ravnica (tzv. "Žitnica Grčke"), koju gradi reka Pinejos, a gde se nalazi i grad Trikala. Zbog toga južni i istočni deo ima nadmorsku visinu od oko 100 -{m}-. Nizijski deo se prema severu sužava u dolinu gornjeg toka Pinejosa. U zapadnom i severnom delu prefekture nalazi se planinski masiv Pinda. Zapadni deo je šumovit, dok je severni (planine Hasija i Antihasija) pretežno u goletima. U krajnjem severozapadnom delu ove oblasti nalazi se najviši deo puta Ignjacija.
Piscu Corbului, Nicorești
Piscu Corbului je naselje u Rumuniji u okrugu Galac u opštini Nicorești.
Prefektura Trikala
Prirodne odlike
Klima u prefekturi Trikala je oštrija varijanta sredozemne klime, da bi na većim visinama prešla u planinsku.
Piscu Corbului, Nicorești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 354 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 214 m.
Prefektura Trikala
Istorija
U doba antike ova oblast je bila postala značajna posle osvajanja od strane antičke Makedonije. U kasnijim epohama dolazi vladavina Rimljana, zatim Vizantinaca i na kraju Turaka Osmanlija. Iako su mesni Grci bili veoma aktivni tokom Grčkog ustanka 1821. g, ovo područje ponovo postalo deo savremene Grčke tek 1881. g. 1947. godine prefektura Trikala je uspostavljena u danas nepromenjenim granicama. Prefektura je proteklih decenija bila osavremenjena.
Stanovništvo
Glavno stanovništvo su Grci. Dominira gradsko stanovništvo. Trikala je najveći grad, a značajana je i Kalampaka. Oba grada, kao i veći deo stanovnika živi u nizijskom, jugoistočnom delu prefekture.
Privreda
Prefektura Trikala, kao i cela Tesalija, poznat je poljoprivredni kraj po uzgoju žita, voća i povrća, stoke. Industrija se počela razvijati tokom proteklih stotinak godina i danas je to pretežno laka industrija. Mesnu privredu dopunjuje i razvijen turizam, većim delom oslonjen na manastire Meteore, koji se nalaze u središnjem delu prefekture.
Vidi još
Trikala Trikala (prefettura) Trikala (prefektura) Префектура Трикала
Hidrotermalni izvor
mini|left||Hidrotermalni izvor u [[Atlantski ocean|Atlantskom oceanu.]] Hidrotermalni izvor je hidrotermalni otvor koji se nalazi blizu oceanskih hrptova. Obično ih ima više na jednom mjestu. Oni su posljedica pomjeranja tektonskih ploča. Ispuštaju jedan dio unutrašnje topline Zemlje. Godine 1979. su otkriveni crni dimnjaci i bujnost podmorskog života povezanog s njima. Ovaj ekosistem temelji se na primarnoj proizvodnji i na himiosintetičkim bakterijama koje slobodno žive ili žive u simbiozi sa drugim organizmima.
Formiranje hidrotermalnih sistema
Pokretanje tektonskih ploča stvara pojavu produženja i nanosa na nivou oceanskih hrptova, kao i generiranja pukotina u Zemljinoj kori. Morska voda može se infiltrirati i grijati u blizini magme. Pod utjecajem temperature i pritiska, tekućina se uzdiže do morskog dna. Ona otapanjem postane kisela i puna metala u dodiru sa okolnim stijenama (temperatura i vrlo visok tlak povećavaju snagu otapanja vode). Zatim, za vrijeme ispuštanja, u dodiru sa hladnom morskom vodom, minerali iz tekućine se talože i formiraju mineralne građevine usporedive sa dimnjacima.
Hidrotermalne tekućine su bogate otopljenim gasovima (sumporovodik, metan, ugljični monoksid, ugljični dioksid i vodik) i metalima (silicij, mangan, željezo, cink). Sastav i fizičko-kemijske karakteristike hidrotermalnih tekućina su posljedica temperature i vrste stijena kroz koje je tekućina prošla. Mogu se razlikovati crni i bijeli dimnjaci.
Hidrotermalni dimnjaci hrane oceane željezom (50 000 t/an) čime pospješuju rast fitoplanktona. Značajni su sudionici u prirodnom ispuštanju ugljičnog dioksida. Posebno su važni u Južnom ceanu gdje hrane 20 000 tona fitoplanktona. Međutim, samo 0,2% željeza iz vrelih podvodnih izvora ostaje topljivo.
Strukture evoluiraju s vremenom, ali su prolazne: dimnjaci traju od 10 do 100 godina. Oni zaista mogu propasti, a kanali se mogu ugušiti mineralima. Aktivno područje uz hrbat može se pomaknuti i uzrokovati nastanak novih dimnjaka i nestanak starih. Dakle, mjesto koje su znanstvenici identificirali može nestati prije nego se oni vrate na novu misiju.
Različite hidrotermalne strukture
Dimnjaci, a posebno crni dimnjaci, su oaze života na dnu oceana. Neki organizmi su prilagođeni iskorištavanju toplote i sumpora koje dimnjaci ispuštaju.
Ekosistem hidrotermalnih izvora
thumb|Grupa Riftia pachyptila thumb|Zajednica cjevastih crva pri bazi jednog hidrotermalnog izvora.
Prije 1977. godine, morsko se dno smatralo pustinjom bez primarne proizvodnje fotosinteze. Otkriće ekosistema povezanih sa hidrotermalnim izvorima je dramatično povećalo naše znanje biologije, a promijenilo je i naše mišljenje kako je makroskopski život nemoguć bez svjetlosti.
Život se nalazi oko točki ispuštanja hidrotermalnih tekućina koje se miješaju sa morskom vodom. Postoji temperaturni gradijent koji ide od točke ispuštanja tekućina pa dalje od njega; tu postoje životinjske zajednice vrućeg pola i toplog pola.
Termofilni mikroorganizmi žive slobodno u hidrotermalnoj tekućini. To je slučaj kod rodova Pyrococcus i Thermococcus i kod reda Archaeoglobales.
Većina mezofilnih bakterija raste na okolnim stijenama i formira "tepihe"; neke od njih su Beggiatoa i Thiothrix.
Ostali organizmi žive blizu dimnjaka, u temperaturi vode između 4 i 50 °C. Tu se može naći i jastog Kiwa hirsuta, tek nedavno otkriven.
Neobični organizmi poput crva Riftia pachyptila, anelida Alvinella pompejana, vrste Rimicaris exoculata, koriste se kao modeli za izučavanje u laboratorijima.
Eksploatacija u ekonomske svrhe
Neke tvrtke ili države su zainteresovane za mogućnost komercijalnog iskorištavanja ovih vrućih vrela kao izvor kalorija ili za eksploataciju ruda. Takav je slučaj kod, na primjer, Novog Zelanda, jer se ekskluzivna ekonomska zona (EEZ) nalazi na subdukcijskoj zoni koja je bogata hidrotermalnim izvorima.
Prve dozvole (ili najami) za bušenje su podneseni 2008. godine (za jednu zonu po imenu « Rumble II West Seamount » koja nije bila otkrivena do augusta 2007. godine) od strane grupe « Neptune minerals », jedne od prvih grupa formiranih za iskorištavanje mineralnih bogatstava dubina, a osobito za iskorištavanje takozvanog "SMS-a" (seafloor massive sulphide). Ova tvrtka je 2008. godine dobila dozvolu za istraživanje površine podmorja veće od 278000 km2, u što spadaju teritorijalne vode Novog Zelanda, Papua Nove Gvineje, Mikronezije i Vanuatua, a postavila je i zahtjev za istraživanje daljnih 436000 km2, gdje spadaju ostale teritorijalne vode Novog Zelanda, Japana, Sjevernih Marijanskih otoka, Palaua i Italije.
Okolišne posljedice
Dr. Simon McDonald, direktor grupe "Neptune", je 2008. godine objavio kako priznaje da takve aktivnosti predstavljaju problem za okoliš, ali da je njegova grupa obećala da će raditi u duhu dobrog upravljanja okolišem i transparentne komunikacije sa svim dionicima. Biolozi strahuju zbog ozbiljnijih uticaja na krhku bioraznolikost koncentriranu oko tih područja; uz to, mnoge vrste koje tu žive rastu sporo, kasno dostižu spolnu zrelost, rijetke su, a mnoge su vjerojatno još nepoznate znanosti.
227 (TV serija)
227 je popularni američki televizijski sitcom koji se emitirao na NBC-u od 14. 9. 1985. do 6. 5. 1990.
Nastao je na temelju kazališne predstave Christine Houston o životu žena u pretežno crnačkoj stambenoj zgradi u Chicagu. Za glavnu ulogu domaćice Mary Jenkins je angažirana Marla Gibbs, koja je već glumila isti lik na pozornici u Los Angelesu, a koja je već stekla popularnost kao zvijezda crnačkog sitcoma The Jeffersons. Radnja sitcoma je, pak, u TV-seriji premještena iz Chicaga u Washington.
Međutim, vrlo skoro se kao jedna od zvijezda serije nametnula mlada glumica Jackée Harry, čijem su liku zavodnice Sandre scenaristi pridavali sve više pažnje. Iako je Harry za tu ulogu dobila nagradu Emmy, svađe između nje i Gibbs su s vremenom dovele do prestanka snimanja.