cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ewell
Historija
Ewell je naselje koje egzistira još neolita, za rimskih vremena bio je poprilično veliko naselje na putu za Chichester.
Aizpute
Historija
Od 16. do 18. vijeka Hasenpoth je bio dio Kneževine Kurlandije i Semigalije, vazala Poljsko-Litvanske Unije. Kneževine koja je površinom bila mala, ali je bila dovoljno bogata da ima prekomorske kolonije.
Ewell
Historija
Za tudorovskih vremena kralj Henry VIII podigao je u obližnoj parohiji Cuddington Dvorac Nonsuch.
Avesta (općina)
Općina Avesta (švedski: Avesta kommun) je jedna od švedskih općina od 21,583 stanovnika na sjeveroistoku Švedske.
Aizpute
Historija
Sve do 17. vijeka Hasenpoth je bio važna luka na Tebru, ali je u 18. vijeku izgubio promet zbog konkurencije brzo rastuće Liepaje na moru. Nakon tog perioda prosperita Hasenpoth je počeo nazadovati.
Avesta (općina)
Administrativni centar općine je grad - Avesta od 14,506 stanovnika.
Aizpute
Pobratimski gradovi
Aizpute ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima ;
Ewell
Historija
Duž rijeke Hogsmill oduvjek je bilo puno mlinova, a od 1754. i manufakturama koje su proizvedile barut i bile aktivne više od 100 godina.
Dolazak željeznice 1847. privukao je brojne nove naseljenike u Ewell, ali je on i početkom 20. vijeka još uvijek imao ruralni karakter sa dvadesetak farmi.
Nakon Elektrifikacije željeznice i izgradnje novih linija prema Londonu 1920-ih ubrzao se rast mjesta, tad je podignut i kvart Stoneleigh, nakon što je 1932. izgrađena stanica 1932.
Ewell se 1933. spojio sa Epsomom u Distrikt Epsom i Ewell, koji je 1937. postao Borough Epsom and Ewell.
Carstvo Simeona Nemanjića
Carstvo Simeona Nemanjića je bila država sa sedištem u gradu Trikala u Tesaliji, koja je nastala u vreme raspada Srpskog carstva Stefana Dušana i Stefana Uroša V.
Istorija
Cara Dušana je na srpskom prestolu 1355. godine nasledio sin Uroš. U vreme Uroševe vladavine, Dušanov polubrat Simeon Nemanjić se proglašava za cara u Kosturu. Simeon Nemanjić je osvojio Epir i Tesaliju i obrazovao novu državu – posebno carstvo, kao i novu granu dinastije. 1359. godine, ova država je obuhvatala Tesaliju i Epir. Pre bitke na Marici (1371), obuhvatala je Tesaliju, Epir i Albaniju.
Simeonovo carstvo je nadživelo Uroševo, koje prestaje da postoji 1371. godine. Simeona je na prestolu, nakon smrti (1371) nasledio sin Jovan Uroš, koji je, nakon kratke vladavine, abdicirao i povukao se u monaški život. Njemu je, tokom vladavine, bilo potčinjeno nekoliko despotovina i nekoliko despota, ali mu se carevina potom raspala na mnoge manje državice. Iako je ova država nastala od teritorija koje su ranije bile u sastavu Srpskog carstva i imala vladara srpskog porekla, kao i srpsku aristokratiju, bila je locirana na pretežno grčkim etničkim teritorijama i imala je pretežno grčki karakter. Nakon završetka vladavine Jovana Uroša, u Tesaliji je uspostavljena Grčko-srpska kneževina, kojom su vladali Aleksije i Manojlo Filantropen, po narodnosti Grci.
Nazivi države
Za ovu državu se u literaturi upotrebljavaju različiti nazivi: Carstvo Simeona-Siniše, Carstvo Simeona Paleologa, Simeonovo carstvo, Sinišino carstvo, Država Simeona Uroša Paleologa, Sinišina država, itd.
Titule vladara
Simeon Nemanjić se proglasio za cara i samodršca i titulisao "carem Romeja (Grka) i Srbije", "carem Romeja i Srba" ili "carem Romeja i Srba i sve Albanije". Simeonov sin Jovan Uroš je takođe nosio titulu "cara Grka i Srba".
Le Coste, Modena
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 532 m.
The Satanic Rites of Dracula
The Satanic Rites of Dracula je britanski horor film snimljen 1973. godine u režiji Alana Gibsona. Nastao je u produkciji znamenitog studija Hammer Films i predstavlja osmi po redu nastavak serije o Grofu Drakuli, odnosno drugi koji je radnjom smješten u suvremeno doba, te se zbog zapletom i likovima naslanja na prethodni film Dracula A.D. 1972. U njemu Christopher Lee ponavlja naslovnu ulogu, a zaplet prikazuje kako ga je oživio satanistički kult čije sljedbenike infiltirira u najviše vrhove britanske vlade, ali i kako će mu se ponovno suprotstaviti Lorrimer Van Helsing (čiji lik tumači Peter Cushing), unuk njegovog starog neprijatelja Abrahama Van Helsinga.
The Satanic Rites je predstavljao još jedan od pokušaja Hammer Filmsa da jednu od svojih najpopularnijih serija "osvježi" korištenjem novih motiva i stilova, pa je zato izazvao pažnju neobičnom mješavinom žanrova u kojima se konvencionalni gotski horor prožima sa elementima špijunskog i science fiction filma nalik na seriju o Jamesu Bondu. Kritika mu nije bila sklona, te se smatra najslabijim od svih ostvarenja serije, dok su ga brojni njeni poklonici proglasili "neozbiljnim", odnosno svojevrsnom nenamjernom parodijom filmovima o Draculi. Filmom nije bio zadovoljan ni Christopher Lee, koji je zbog toga odbio nastupiti u sljedećem nastavku. The Satanic Rites je također predstavljao posljednji Hammerov film u kome su zajedno nastupili Lee i Cushing (koji će se ponovno zajedno nastupiti u parodijskom filmu House of the Long Shadows 1983. godine).
Senale, Bolzano
Senale je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1354 m.
La Trinidad, San Luis de la Paz
La Trinidad je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 86 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1996 m.
Aethelgar
Æthelgar (? -990) bio je anglosaksonski katolički redovnik i svećenik, poznat po tome što je od 988. do smrti stolovao kao nadbiskup Canterburyja. Prije toga je od 980. do 990. služio kao biskup Selseyja.
Mesud Hafizović
Mesud Hafizović (Srebrenica, 1947. − Sarajevo, 26. maja 2001.), bosanskohercegovački je lingvista, naučnik i prevoditelj bošnjačkog porijekla. Predmet njegovog naučnog interesa bila je islamistika i arapska lingvistika. Sestrić je Ahmedu Smajloviću.
Biografija
Mesud Hafizović je rođen u Potočarima pokraj Srebrenice 1947. godine. Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu i Bratuncu, a srednju Gazi Husrev-begovu medresu, u Sarajevu 1968. godine. Diplomirao je na Fakultetu arapskog jezika na Univerzitetu Al-Azhar u Kairu 1975. godine. Povratkom u Bosnu i Hercegovinu upisao je postdiplomski studij na Filološkom fakultetu u Beogradu. Na tom fakultetu je magistrirao na temi Lingvističko djelo Ibrahima Enisa.
Hafizović je jedno vrijeme bio imam u Bratuncu i Zagrebu. Radio je i kao prevoditelj arapskog jezika u Iraku u građevinskoj firmi Hidrogradnja iz Sarajeva. Bio je nastavnik i na Gazi Husrev-begovoj medresi u Sarajevu. Tu je predavao arapski jezik i islamsku filozofiju, zatim je prešao na Islamski teološki fakultet (danas Fakultet islamskih nauka), prvo kao asistent 1980. godine, a kasnije kao predavač na predmetu Arapski jezik. Bio je i profesor Pedagoške akademije u Mostaru.
Svoje radove objavljivao je u: Preporodu, Glasniku VIS-a, Islamskoj misli, Oslobođenju i Zborniku radova Fakulteta islamskih nauka u Sarajevu. Bio je urednik Islamske misli i član redakcije Glasnika VIS-a, Muallima i Kewsera, prvog islamskog lista za djecu.
Bărbălăi, Tătulești
Bărbălăi je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Tătulești.
Mesud Hafizović
Biografija
Učestvovao je na Prvoj konferenciji o islamskom informisanju u Jakarti 1980. godine, na Seminaru imama i hatiba u Sarajevu 1980. godine, na Međunarodnoj konferenciji o islamskim manjinama u Mekki 1984. godine, na Konferenciji o izazovima u svijetu u Kairu 1993. godine, na Seminaru imama u dijaspori u Kölnu 1994. godine, na Međunarodnoj konferenciji o baštini i dijalogu u Kairu 1995. godine i na simpoziju život i djelo Huseina Đoze u Sarajevu 1997. godine.
Preminuo je u Sarajevu, 2001. godine. U povodu njegove smrti Nastavno-naučno vijeće Fakulteta islamskih nauka u Sarajevu održalo je vanrednu sjednicu u prostorijama Fakulteta, a zatim su profesori i studenti Fakulteta, nakon obavljene dženaze pred Begovom džamijom i ukopa na Alifakovcu, u džamiji i amfiteatru Fakulteta uz prisustvo velikog broja građana pomolili se za dušu umrlog naučnika.
Bibliografija
Autor
Naučni radovi
Prijevodi
Santa María, Zimapán
Santa María je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Zimapán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1779 m.
Françoise Dorléac
Françoise Dorléac (21. mart 1942 - 26. jun 1967) je bila francuska glumica koja je tokom svoje kratke karijere nastupila u nekim od najznamenitijih ostvarenja francuske i evropske kinematografije svog doba. Rođena je u glumačkoj porodici, kojoj je pripadala i njena mlađa i poznatija sestra Catherine Deneuve. Karijeru je započela kao dijete sinkronizirajući dječje likove u stranim filmovima. Pred kamerama je prvi put nastupila 1960. godine. Tokom karijere je imala ljubavne veze sa glumcem Jean-Pierreom Casselom i režiserom Françoisom Truffautom.
Zajedno sa sestrom je nastupila u svom posljednjem filmu, kultnom mjuziklu Les Demoiselles de Rochefort. Prilikom njegove postprodukcije, kada je trebala iz Saint-Tropeza otputovati u London na dosnimavanja engleske verzije, njen automobil je na putu za aedrom sletio sa kolnika, prevrnuo i zapalio se, pri čemu je Dorleac živa izgorjela; njeno truplo je formalno identificirano jedino preko zubarskih nalaza.
Los Torres, Bahía de Banderas
Los Torres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Bahía de Banderas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 48 m.
Bessemer City, North Carolina
Besemer Siti je grad u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.340, što je 221 (4,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
San Miguel la Toma, Chietla
San Miguel la Toma je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Chietla.
Rufino Medorio, Catemaco
Rufino Medorio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Catemaco.
San Miguel la Toma, Chietla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 852 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1128 m.
Rufino Medorio, Catemaco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
HBI-3000
HBI-3000 je organsko jedinjenje, koje sadrži 24 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 459,602 Da.
Piazza Rivalunga, Verona
Piazza Rivalunga je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Gorgan, Cenade
Gorgan je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Cenade.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 405 m.
Vukašin Marković
Vukašin Marković je bio crnogorski revolucionar, učesnik Oktobarske i Kineske revolucije. Bio je blizak Lenjinov saborac i prijatelj. Služio je i kao vojni doktor tokom Prvog svetskog rata u Šumadijskoj diviziji Vojske Kraljevine Srbije.
1930-ih godina u Sovjetskom Savezu se javno protivio Staljinu i zvaničnim istoričarima, pozivajući se na Lenjina, i dokazivao kako su doista tekle stvari tokom oktobarske revolucije 1917.
Tokom staljinističke čistke je deportovan u Gulag, te preminuo pod nepoznatim okolnostima početkom 1940-ih.
Biografija
Vukašin Marković je rođen 12. kolovoza 1874. godine u Stijenama Piperskim, prema predanju »pored puta, na putu iz Budve«. Roditelji Vukašina Markovića su bili pastóri iz crnogorskog plemena Piperi, selo Stijene. Djetinjstvo je proveo pod slamnatim krovom, »između gusala i handžara«.
Kako u to vrijeme u Crnoj Gori nije bilo gimnazije, mali Vukašin napušta obitelj i pješice se upućuje u daleku Jagodinu u Srbiji i kod rođaka nastavlja školovanje u nižoj gimnaziji. Tu se prvi put susreo s idejama revolucionara Vase Pelagića, koje su prijanjale za njegovu živu i radoznalu narav. No, sredstva za školovanje, nakon dva završena razreda, više nije bilo, nakon čega se dječaku javila želja da ode u Rusiju.
Odlazak u Rusiju
Jednom prilikom, kad je crnogorski knjaz Nikola putovao u Rusiju, Vukašin je uspio da se zaposli na brodu kao ložač i da se tako domogne te zemlje. Dvije godine uznemirena obitelj nije ništa znala o sinu. Onda je iz dalekog Harkova stiglo pismo od Vukašina, a odmah potom obitelji je počela pristizati novčana pomoć.
U Harkovu je završio Donsku bogosloviju, te upisao Veterinarski fakultet. Prema nekim dokumentima član Ruske socijaldemokratske radničke partije postao je 1901, ali je vjerojatnije da je to bilo 1903. godine.
Bio je sudionik prve ruske revolucije, i, zatim, zatvorenik u carskim zatvorima.
Oktobarska revolucija
thumb|Lenjin i drugovi vrše smotru Crvene garde na Crvenom trgu u Moskvi 1919. Na fotografiji je moguće videti i crnogorskog revolucionara, dr Vukašina Markovića, učesnika tri revolucije i pokretača jedne neuspele revolucionarne pobune. Marković je treći s leva - brada i napoleonska poza.
Kad je izbila Oktobarska revolucija, dr Vukašin Marković je njen aktivni učesnik. Sa idejom Oktobra nastupilo je za njega, kako je govorio, "ugodno i srećno vrijeme, kao što je ugodno i srećno vrijeme ribi koja voli da pliva po uzburkanim talasima mora". Bio je osnivač Jugoslavenske komunističke grupe pri Ruskoj komunističkoj partiji i bio je prvi glavni urednik »Revolucije«, lista jugoslavenskih komunista u Moskvi.
Kongres je donio rezoluciju o stvaranju Federacije inostranih grupa pri RKP(b), unutar koje je formirana i Jugoslavenska komunistička grupa. Na sjednici JKG od 3. srpnja 1918, izabran je Vukašin Marković za prvog predsjednika.
Po odluci Lenjina, dr Marković odlazi na južni front, gdje organizuje jedinice "crvenih", u kojima ima ulogu komesara bataljona, zatim komesara brigade, pa komesara divizije. U proleće 1919. godine prelazi na istočni front, a sledeće 1920. godine provodi nekoliko mjeseci na sjeveru Rusije, kao komesar divizije. Zbog sukoba sa Trockim Lenjin ga povlači u Moskvu, gdje se bori na strani revolucionara i ističe u borbama na Vrapčijem brdu i Sretenjskom bulevaru.
Pored vojnih, dr Marković obavlja i druge poslove. Radi u jugoslovenskoj komunističkoj grupi (boljševika), kao jedan od njenih rukovodilaca i redaktor njenog glasila "Svjetska revolucija". Bio je predsjednik odjeljenja južnih Slovena u Komesarijatu narodnosti od sredine 1918. godine, a od sledeće godine radi u Kominterni na balkanskim pitanjima.
Povratak u Crnu Goru i odmetništvo
Po završetku »posla« u Rusiji (kako je govorio), Marković 1921. godine dolazi da diže ustanak i proglasi Sovjetsku Crnu Goru. "Politika" je početkom avgusta, pod naslovom "Jedan manijak", izvestila da "ni jedan od komunista koji je do sada saslušavan nije odgovarao tako drsko i sa većim cinizmom". U zemlji aktivno propagira ideje Oktobra. Njegov dolazak bio je ogromnog uticaja na crnogorski politički život i širenje komunističke ideje u Crnoj Gori, naročito među mlađim komunistima. Ubrzo je došao u sukob sa vlastima.
U rujnu 1921. godine, po naredbi Velikog župana Zetske oblasti o hapšenju Vukašina Markovića, odred žandara opkolio ga je u sumrak u jednoj seoskoj kući. Prema predanju, na poziv žandara da se preda, odgovorio je brzom paljbom, i nakon kratkog ali žestokog okršaja, sa dvojicom mladića je razbio žandarmerijski obruč. Policijski izvještaji govore o unakrsnoj vatri odmetnika koja ih je primorala da se povuku. A jedna povjerljiva partijska poruka samo ukratko izvještava rukovodstvo Pokrajinskog komiteta KPJ da je dr Vukašin Marković uspio probiti blokadu.
Vrhovni sud
250px|mini|Vrhovni kasacioni sud Republike Srbije u [[Beogradu.]]
Vukašin Marković
Povratak u Crnu Goru i odmetništvo
Marković nakon okršaja dobija nadimak ’orao s Janika’, i prelazi u ilegalu, u kojoj je proveo pune četiri godine (1921-1924). Prilazili su mu siromašni i nezadovljni, pa je ubrzo raspolagao odredom od preko trideset gerilaca. Zajedno sa njim se borio i crnogorski komunista Petko Miletić. U odmetništvu je Marković organizovao propagandu komunističkih ideja, pisma, proglase, letke i pozive vojsci da otkaže poslušnost. Protiv nacionalnog izrabljivanja i neravnopravnosti, Marković zalagao se za stvaranje slobodne federativne republike:
Vrhovni sud
Vrhovni sud je tradicionalni, odnosno najčešći, izraz za najviši sud, odnosno organ koji se nalazi na vrhu hijerarhije pravosuđa u nekoj državi. Ovlasti vrhovnih sudova ovise o zakonima, odnosno ustavnom uređenju pojedinih zemalja, ali u većini slučajeva on predstavlja najviši žalbeni sud, odnosno instancu čije se odluke redovnim putem više ne mogu osporavati ili dovoditi u pitanje.
Vukašin Marković
Povratak u Crnu Goru i odmetništvo
Napisao je i velik broj pesama, prilagođavajući ih za pevanje na narodnim poselima. Pisane razumljivo, narodnim jezikom, one su bile rado prihvaćene i govorene u narodu, dugo se održavajući u njemu kao neka vrsta specifičnog revolucionarnog folklora. U simboličnoj pesmi ,Vasioni’ on mašta o pobedi komunizma u celom svetu«.
Kada su komitske čete u Crnoj Gori pretrpjele konačni poraz, crveni odmetnik Vukašin Marković sklonio se, pokraj 1923, na crnogorsko-albanskoj granici, u kući Albanca Marka Ivanaja. U to doba sjeverna zona granice bila je praktički 'ničija zemlja', koju su izbjegavale žandarmerijske patrole s jedne i druge strane. Desetak albanskih obitelji, koje su tu živjele s puškom nadohvat ruke, poštujući drevne običaje, pružali su utočište svakome tko bi se našao u nevolji. "Orao s Janika" proveo je čitavu zimu kao gost u domovima tih staromodnih krajišnika. I tu, u kući Đona Perkaja, Marković se bratimio, po starom običaju, s Bajramom Curijem, najtraženijim albanskim odmetnikom s jedne i druge strane granice.
Hapšenje, bekstvo i emigracija
U ožujku 1924. nakon amnestije i osobnog obećanja velikog župana Zetske oblasti, koji su uslijedili poslije organizirane akcije komunista da se Vukašin Marković vrati u legalan život, i koju su vlasti prihvatile kao jedino rješenje, Vukašin Marković predao se vlastima u Podgorici.
Slijedilo je hapšenje i mučenje. Uz pomoć drugova komunista Vukašin Marković uspio je pobjeći iz zatvora, te uz pomoć tehnike CK KPJ ilegalno prelazi jugoslovensko-austrijsku granicu, ali ga u Beču hapsi policija.
Književnici Henri Barbusse i Viktor Margerit, u ime Odbora za zaštitu žrtava bijelog terora na Balkanu, upućuju zahtjev austrijskom kancelaru da spriječi izručenje i sigurnu smrt dra Vukašina Markovića. »Proletarijat svih zemalja, u prvom redu proletarijat Austrije« — pisao je u moskovskoj Pravdi Vukašinov saborac Vladimir Ćopić, »treba snažno da protestira protiv pokušaja da se Marković izruči jugoslavenskim dželatima.« Nakon četvoromjesečnog zatvora u Beču, austrijske vlasti, pod pritiskom javnog mnijenja, oslobađaju Markovića, nakon čega on odlazi u Sovjetski Savez.
Povodom njegova dolaska u SSSR »Pravda« objavljuje njegovu fotografiju i izjavu kojom zahvaljuje Međunarodnoj organizaciji za pomoć revolucionarima, zbog široke političke akcije protiv bijeloga terora u Jugoslaviji.
U studenom 1926. godine nekoliko evropskih novinskih agencija donijelo je vijest: »Dr Vukašin Marković u Kini«. Istu vijest, pozivajući se na sovjetske izvore, objavila je i beogradska »Politika« od 27. studenoga. Nema mnogo podataka o Vukašinu Markoviću tih godina. Gotovo je sigurno da je, početkom 1930-ih godina, radio kao liječnik na Kavkazu.
Protivljenje Staljinu i smrt
Prema sećanjima savremenika, Vukašin Marković se 1930-ih godina u Sovjetskom Savezu javno suprotstavljao Staljinovim shvatanjima:
Slično je svedočenje Rodoljuba Čolakovića, koji je sreo Markovića u Moskvi u ljeto 1933. godine. Čolaković piše da je Vukašin Marković uzalud pokušavao da u sovjetskoj štampi objavi članke kojima osporava Staljinovu ulogu u oktobarskoj revoluciji:
Vukašin Marković je krajem 1930-ih, u vreme staljinističkih čistki, uhapšen i deportovan u Gulag. Nakon nekoliko godina u sibirskim logorima, navodno je pušten početkom 1940-ih. Okolnosti njegove smrti nisu poznate. Neki navode da je umro od iscrpljenosti 1943. godine u Kujbiševu, a po drugima u sanatorijumu na Uralu.
Nepoznato je gdje se nalazi grob Vukašina Markovića.
Supruga
Supruga Vukašina Markovića je bila francuska revolucionarka Žana Laburb, osnivačica francuske komunističke grupe pri RKP(b) u vreme oktobarske revolucije, koja je pala kao žrtva kontrarevolucionarnog terora u Odesi 1919. Žana Laburb je u sovjetskoj kulturi sećanja ostavila mnogo značajniji trag od njenog supruga. Npr. njen lik je prisutan u sovjetskoj filateliji.
Prea, Cuneo
Prea je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 122 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 829 m.
Kikomar, Tuxpan
Kikomar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tuxpan.
Momaiu, Tătulești
Momaiu je naselje u Rumuniji u okrugu Olt u opštini Tătulești.
Kikomar, Tuxpan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
Momaiu, Tătulești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 138 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 264 m.
Santa Lucía Etzumu, Motozintla
Santa Lucía Etzumu je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Motozintla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1482 m.
Bob Saget
Robert Lane Saget (17. maj 1956 – 9. januar 2022) bio je američki stand-up komičar, glumac i televizijski voditelj. Najpoznatiji je po ulozi Dannyja Tannera u popularnom televizijskom sitkomu Full House (1987–1995), kao i njegovom nastavku Fuller House (2016–2020), te posuđivanju glasa naratora Tedu Mosbyju u sitkomu How I Met Your Mother (2005–2014). Od 1989. do 1997. bio je voditelj popularne TV-emisije America's Funniest Home Videos.
Enramaditas, Arteaga
Enramaditas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
El Berrendito, Camargo
El Berrendito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Camargo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1255 m.
El Ojito, Guachochi
El Ojito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guachochi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2115 m.
Joel Rivera Martínez, Salamanca
Joel Rivera Martínez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Salamanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1722 m.
La Ciruela, Choix
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 387 m.
Le Coste-Coscogno, Modena
Le Coste-Coscogno je naselje u Italiji u provinciji Modena, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 26 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 535 m.
Köping (rijeka)
Köping (švedski: Köpingsån) je rijeka u sredini južne Švedske duga 38 km.
Hidrografija
Sliv rijeke velik je 287 km² i proteže se oko grada Köpinga.
San Nicolás Tenexcalco, Chietla
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 792 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1101 m.
Avesta (grad)
Avesta je grad od 14,506 stanovnika na sjeveroistoku Švedske, on je i administrativni centar Općine Avesta od 21,583 stanovnika.
Geografske karakteristike
Avesta leži u Grofoviji Dalarna, duž rijeke Dalälven nedaleko od njena ušća u Botnijski zaljev udaljena oko 78 km sjeverno od grada Västeråsa i Botnijskog zaljeva.
Historija
Avesta ima kratku historiju izrasla je kad je na lokalitetu Avestaforsen.- 1636. otvoren veliki rudnik bakra. Uz rudnik je izraslo naselje koje je 1641. dobilo ograničeni status grada od susjednog Faluna, pod kojim je formalno bila.
Od 1644. u gradu radi i kovnica novca koja je preseljena iz Sätera.
Grad je cvao tokom 17. vijeka, ali je na sebe navukao ljubomoru susjednih rivalskih naselja pa mu je status grada oduzet - 1688. kad je već imao 800 stanovnika. Nakon tog mu se stanovništvo drastično smanjilo.
Avesta se sporo oporavljala, tako da je tek krajem 19. vijeka, ponovno dobila karakteristike grada, pa je prvo 1889. proglašena općinom, nakon toga trgovištem - 1907., da bi konačno 1919. ponovno dobila status grada kao naselje od oko 5000 stanovnika.
Današnjom Avestom dominira željezara koja je uveliko doprinijela oblikovanju grada, tako da je on sve do 1970., dobro napredovao.
Dulces Nombres, San Luis de la Paz
Dulces Nombres je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Luis de la Paz.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1985 m.
La Parrita, Arteaga
La Parrita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1057 m.
Cergău Mare, Cergău
Cergău Mare je naselje u Rumuniji u okrugu Alba u opštini Cergău.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1037 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 303 m.
Fuller House (TV serija)
Fuller House je američki televizijski sitcom koji se originalno prikazivao na programu streaming servisa Netflix od 2016. do 2020. godine. Stvorio ga je Jeff Franklin kao nastavak popularnog televizijskog sitkoma Full House, koji se originalno bio prikazivao od 1987. do 1995. godine. Glavni lik je D.J. Tanner-Fuller, veterinarka, udovica i samohrana majka koja zajedno sa tri sina, sestrom Stephanie, najboljom prijateljicom Kimmy i njenom kćeri živi u San Franciscu. Većina članova glumačke ekipe iz prethodne serije je ponovilo svoje uloge, bilo kao glavni glumci, bilo kao gostujući glumci.
La Torretta, Roma
La Torretta je naselje u Italiji u provinciji Roma, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 383 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 63 m.
Carlton, Minnesota
Karlton je grad u američkoj saveznoj državi Minesota.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 862, što je 52 (6,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vuelta del Aire, Choix
Vuelta del Aire je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Choix.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1032 m.
El Pantanal, Tuxpan
El Pantanal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tuxpan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
La Esperanza, Catemaco
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Catemaco.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Ahmed Smajlović
'''Ahmed ef. Smajlović''' (Srebrenica, 17. juna 1938. – Sarajevo, 11. avgusta 1988.), bosanskohercegovački je islamski prosvjetni, kulturni i javni djelatnik bošnjačkog porijekla. Zbog velikog doprinosa u izgradnji Islamskog centra u Zagrebu današnja Islamska gimnazija, a ranije medresa nosi njegovo ime. Ujak je Mesudu Hafizoviću.
Biografija
Ahmed Smajlović se rodio u Tokoljacima kod Srebrenice kao posljednje dijete. U porodici oca imama bilo je sedmoro djece. U Krnjićima je završio osnovnu školu. U Sarajevu je upisao Gazi Husrev-begovu medresu. Bio je odličan učenik. Vojni rok je služio u Ljubljani i to je vrijeme koristio i za studij na Pravnome fakultetu u Ljubljani. U vojsci je završio prvu godinu studija, a drugu godinu je završio nakon odsluženja roka, na fakultetu u Beogradu. Studij prava nije priveo kraju. Razlog je odluka o studiranju u Egiptu u Kairu na univerzitetu Al-Azharu. Upisao ga je oktobra 1962. godine. Studirao je arapski jezik i književnost. Magistrirao je na istom univerzitetu. Godine 1974. doktorirao je na temu Filozofija orijentalizma i njen utjecaj na savremenu arapsku književnost, koja je prevedena na bosanski jezik. U Egiptu je također predavao na Jugoslavenskoj dopunskoj školi sociologiju, filozofiju i logiku. Pet je punih godina bio direktor te škole. U Bosnu i Hercegovinu se vratio 1975. godine. Ponudili su mu mjesto šefa kabineta reisu-l-uleme, a poslije i dužnost predsjednika Starješinstva Islamske zajednice Bosne i Hercegovine, Hrvatske i Slovenije. Na mjestu predsjednika bio je jednu deceniju. U međuvremenu je 1977. godine otvoren u Sarajevu Fakulteta islamskih nauka (tadašnji Islamski teološki fakultet). Imenovan je na mjesto vanrednog profesora na predmetu akâida (islamskoga vjerovanja) i islamske filozofije. Te je predmete predavao do kraj života. Smajlovića se smatra začetnikom studija islamske filozofije u Bosni i Hercegovini.
Bio je djelatan na području društvenoga života. Bio je član raznih islamskih međunarodnih institucija u Evropi i islamskim zemljama, sudjelovao je na mnogim konferencijama, naučnim skupovima i stručnim savjetovanjima u zemlji i inostranstvu. U Bosni i Hercegovini je osobito ostao u memoriji kao vrsni govornik na vrlo posjećenim javnim skupovima. Bez obzira na temu tih skupova, Smajlovićeva predavanja su za temu imala vjeru i vjersku misao. U kontekstu je uvijek bilo zagovaranje unutarvjerske i međuvjerske tolerancije i dobrosusjedskih odnosa. Za to ga je Predsjedništvo SFR Jugoslavije odlikovalo Ordenom zasluga za narod sa srebrenom zvijezdom 30. septembra 1981. godine. Ostao je odan ideji vjerskog pluralizma, ne ograničivši se samo na prihvaćanje vjerske raznolikosti, nego je insistirao na stalnome unutarvjerskom i međuvjerskom dijalogu, stalnoj razmjeni ideja.
Dana, 1. decembra 1978. pokrenuo je časopis Islamska misao, projekt koji u novijoj povijesti muslimana ondašnje Jugoslavije nikad nije prevaziđen. Bio je prvi urednik tog lista, u kojem je objavio 255 radova. Uređivao ga je kroz 17 brojeva. Radove je pisao na bosanskom, arapskom i engleskom. Roman Meše Selimovića Derviš i smrt preveo je na arapski, a u timu je preveo baladu Asanaginicu na arapski.
Preminuo je u Sarajevu, 11. avgusta 1988. godine.
Kubanski pezo
Kubanski pezo (peso cubano), ISO 4217: CUP je jedna od dvije službene valute Kube. Dijeli se na 100 centava. U domaćem platnom prometu koristi se kratica $MN.
Koristi se od 1857., a tijekom svoje povijesti tečaj mu je bio vezan uz američki dolar i sovjetski rubalj. Od 1994. koristi se usporedno s konvertibilnim pezom, ali obje služe za plaćanje različitih dobara i usluga. Banka Kube izdaje kovanice od 1, 2, 5, 20, 40 centi, 1 i 3 dolara, te novčanice od 1, 3, 5, 10, 20, 50 i 100 dolara.
Preit, Cuneo
Preit je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Rancho de Rejo, Bahía de Banderas
Rancho de Rejo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Bahía de Banderas.
Srednjovjekovna umjetnost
Srednjovjekovna umjetnost, razdoblje u zapadnoj umjetnosti između antike i novog vijeka. Pokriva široko prostorno područje i vremenski period, više od hiljadu godina umjetnosti Evrope, a u nekim razdobljima i Bliskog Istoka i Sjeverne Afrike. Obuhvaća glavne umjetničke pravce i periode onog doba, nacionalnu i regionalnu umjetnost, obnove prošlih umjetničkih karakteristika, umjetničke vještine i same umjetnike.
Srednjovjekovna umjetnost izražena je kroz mnoge medije, u najvećem su broju sačuvani kipovi, iluminirani rukopisi, vitraji, predmeti od metala i mozaici. Svi ovi mediji imaju veliku sposobnost očuvanja u odnosu na druge kao npr. freske, predmete od plemenitog metala ili tekstila, uključujući i tapiseriju. Posebno u ranom srednjem vijeku, djela tzv. "minornih umjetnosti" ili dekorativnih umjetnosti, kao predmeti od metala, rezbarije od bjelokosti, emajlirani predmeti i vez niti od plemenitog metala, vjerojatno su više bile cijenjene od slika i monumentalnih kipova.
Evropska srednjovjekovna umjetnost izrasla je iz umjetničke baštine rimske umjetnosti i ikonografske tradicije ranog kršćanstva. Ova se baština potom miješala sa živom "barbarskom" umjetničkom kulturom Sjeverne Evrope i stvorila značajno umjetničko nasljedstvo. Historija srednjovjekovne umjetnosti se doista može sagledati kao interakcija elemenata klasične, ranokršćanske i "barbarske" umjetnosti. Osim iz formalnih elemenata antičke klasične umjetnosti, postojala je kontinuirana tradicija realističkog prikaza koja je preživjela u bizantskoj umjetnosti tokom čitavog perioda, dok se na zapadu pojavljuje na mahove, kombinirajući se a ponekad i konkurirajući s novim izražajnim mogućnostima razvijenim u Zapadnoj Evropi i nordijskoj tradiciji jakih dekorativnih elemenata. Razdoblje završava samospoznajnim povratkom umijećima i vrijednostima klasične umjetnosti u renesansi, te se umjetničko nasljedstvo srednjeg vijeka uglavnom podcjenjivalo slijedećih nekoliko stoljeća. Ponovni interes i razumijevanje srednjeg vijeka u 19. vijeku promijenilo je sliku o njemu, te se počelo cijeniti kao razdoblje ogromnog postignuća koji je bio temeljem razvoja kasnije zapadne umjetnosti. thumb|350px|Romanička rezbarija
Pregled
thumb|400px|Detalj djela Efekti dobre vladavine, [[freska iz gradske palače u Sieni, autor Ambrogio Lorenzetti, 1338.]]
U prvim stoljećima srednjeg vijeka do otprilike 800. godine dolazi do smanjenja bogatstva, stabilnosti i broja stanovnika, zatim do postojanog i općeg rasta sve do naglog i masovnog pada 1350. dolaskom crne smrti. Procjenjuje se da je crna smrt ubila najmanje trećinu stanovništva Evrope, s općenito povećanom smrtnosti na jugu a manjom na sjeveru. Mnoge regije kontinenta nisu više dosegle isti broj stanovnika do 17. vijeka. Procijenjuje se da je stanovništvo Evrope doseglo minimum oko 650. godine s 18 miliona stanovnika, s 1000. godinom se broj udvostručio, a oko 1340. neposredno prije pojave crne smrti popeo se na 70 miliona. Godine 1450. još je uvijek bio na 50 miliona. Prema ovim procjenama, Sjeverna Evropa a posebno Britanski otoci imali su proporcionalno puno manje stanovnika nego danas, dok je u Južnoj Evropi uključujući i Francusku broj stanovnika bio puno veći. Crna smrt je malo utjecala na porast blagostanja za preživjele. Do otprilike 11. vijeka, u većem dijelu Evrope vladala je nestašica poljoprivredne radne snage, stoga su postojale velike površine neobrađenog zemljišta, a Srednjovjekovni topli period bio je povoljan za poljoprivredu do otprilike 1315.
thumb|left|Scene [[dvorska ljubav|dvorske ljubavi na ženskom ogledalu od bjelokosti. Pariz, 1300.–1330.]] U srednjem vijeku su najzad okončane invazije i upadi izvana na evropski teritorij koji su bili karakteristični za prvi milenij. Muslimanska osvajanja u 6. i 7. vijeku naglo i trajno oduzimaju cijelu Sjevernu Afriku zapadnom svijetu, a tokom cijelog perioda muslimani postepeno stječu kontrolu nad Bizantskim carstvom. S krajem srednjeg vijeka katolička Evropa na jugozapadu uspostavlja kontrolu nad Pirinejskim poluotokom, ali ponovo dolazi pod pritisak na jugoistoku.
U ranom srednjem vijeku značajni umjetnički radovi bili su vrlo rijetki i skupi predmeti koje je posjedovala sekularna elita, manastiri i velike crkve, a radove religioznog karaktera uglavnom su izrađivali monasi. Krajem srednjeg vijeka radovi visoke umjetničke vrijednosti mogu se naći i u manjim selima i u značajnom broju gradskih kuća bogatijeg sloja, a njihova je proizvodnja u mnogim mjestima postala unosna lokalna industrija, dok umjetnici iz redova klera postaju iznimka. Međutim, pravilo sv. Benedikta dopuštalo je prodaju umjetničkih radova proizvedenih u manastirima i jasno je da su monasi mogli proizvoditi umjetnička djela, uključujući i sekularnu umjetnost, te prodavati ih na svjetovnom tržištu i po potrebi unajmljivati majstore laike.
Na osnovu preživjelih umjetničkih djela iz tog doba mogao bi se steći dojam da je gotovo cjelokupna srednjovjekovna umjetnost religiozne prirode. To je daleko od istine. Mada je crkva postala vrlo bogata u srednjem vijeku i mogla si je priuštiti raskošna umjetnička djela, postojala je također vrlo bogata sekularna umjetnost podjednake kvalitete, ali ona se s puno većom vjerojatnošću trošila, lomila, gubila ili bivala uništena. U srednjem vijeku općenito nije postojao osjećaj očuvanja starih djela zbog svoje umjetničke vrijednosti, ali su se umjetnički prikazi svetaca ili drugih religioznih figura čuvali s većim respektom. U kasnijim periodima, kao npr. renesansi i baroku postojala je tendencija podcjenjivanja srednjovjekovne umjetnosti što nije išlo u korist očuvanju umjetničkih djela. Većina raskošnih iluminiranih rukopisa ranog srednjeg vijeka imala je raskošne ukrase od plemenitih metala, slonovače i dragog kamenja na svojim koricama. Ponovo uvezene stranice i reljefi od slonovače za korice preživjeli su u mnogo većem broju od samih korica, koje su uglavnom bile otrgnute zbog dragog materijala. thumb|left|Korice karolinškog [[molitvenika Codex Aureus sv. Emmerama optočenog zlatom i dragim kamenjem, oko 870.]]
Većina crkava je ponovo izgrađena, često i po nekoliko puta, ali stopa uništenja srednjovjekovnih palata i raskošnih kuća bila je puno veća, a to je imalo za posljedicu i uništenje njihovih sadržaja i dekoracija. U Engleskoj postoje dobro sačuvane crkve od 7. vijeka nadalje, a kasnije su crkve očuvane u vrlo velikom broju. Norwich, drugi najveći srednjovjekovni grad u Engleskoj nakon Londona, ima na primjer čak 40 očuvanih crkava, ali od tuceta kraljevskih palata niti jedna starija od 11. vijeka nije očuvana, a i od onih kasnijih preživjelo ih je samo nekoliko. Situacija je bila vrlo slična i u drugim djelovima Evrope, kao primjer može se navesti Papinska palača u Avignonu koja je od 14. vijeka na dalje preživjela je uglavnom bez oštećenja. Mnoge od najdužih diskusija među naučnicima o porijeklu i datiranju pojedinačnih predmeta iz tog doba zbivaju se oko svjetovnih umjetničkih djela, pošto su oni mnogo rjeđi. Anglosaksonski Fullerov broš bio je odbijen od British Museuma kao nevjerodostojan falsifikat, a male samostojeće brončane skulpture toliko su rijetke da je datiranje, porijeklo čak i autentičnost dvaju najočuvanijih primjeraka decenijama su bile predmet diskusija.
thumb|360px|Mali privatni [[Wiltonski diptih izrađen za Richarda II od Englseke, oko 1400., sa zlatnom pozadinom i obilnim korištenjem ultramarina.]] Upotreba plemenitih metala bilo je pravilo u srednjovjekovnoj umjetnosti. Do kraja perioda, obično se mnogo više trošilo za kupovinu materijala za izradu nego samih umjetnika, čak i ako isti nisu bili monasi koji su vršili svoju dužnost. Zlato se koristilo za izradu ukrasnih predmeta za crkve i palate, lični nakit, ukrase za odjeću, lijepilo se na stražnji dio staklenih kockica (tesserae) od kojih su izrađivani mozaici ili se lijepilo u obliku zlatnih listića na minijature u rukopisima i koristilo u oslikavanju drvenih ploča.
Skuplji čak i od zlata, u gotici se raskošno koristio pigment ultramarin, proizveden iz afganistanskog lapis lazulija, više za bojanje vanjskog plašta Djevice Marije nego za nebo. Bjelokost, često i obojana, bila je važan materijal do samog kraja srednjovjekovnog perioda i odlično ilustrira prijelaz iz umjetnosti religiozne tematike na onu sekularnu. Tokom srednjeg vijeka bjelokost se koristi za izradu ploča za zaštitu korica knjiga, relikvarije i biskupske štapove, ali u periodu gotike mešu imučnijima postaju česti predmeti svjetovne tematike kao zrcala, kovčezi i ukrašeni češljevi. Tanke ploče od bjelokosti ukrađene reljefima rijetko su se reciklirale za druga djela, stoga se velik broj njih sačuvao do danas, a isto vrijedi i za stranice rukopisa, iako se se one često reciklirale struganjem i tako proizvodili palimpsesti.
Čak i jednostani materijali bili su iznimno skupi: kad je anglosakskonska opatija Monkwearmouth-Jarrow planirala izradu tri kopije Biblija|Biblije 692. godine (jedna od njih je preživjela kao Codeks Amiatinus), prvi nužni korak bio je planiranje parenja goveda kako bi se proizvelo oko 1600 teladi od čije će se kože izraditi potrebni vellum.
Papir se pojavljuje u zadnjim vjekovima srednjeg vijeka, ali u počeku je bio iznimno skupa u odnosu na suvremene standarde. Drvorezi koji su se prodavali običnim hodočasnicima u blizini svetišta često su imali dimenzije kutije šibica ili su bili još manji. Studije moderne dendrokronologije otkrivaju da većina hrastovine korištene za izradu panela za slikanje u periodu ranog nizozemskog slikarstva 15. vijeka dopremala se s bazena Visle u Poljskoj. Trupci su se puštali niz rijeku i ukrcavali u Baltičkom moru, te se prevozili preko Sjevernog mora u flamanske luke i tamo skladištila i sušila nekoliko godina.
Umjetnost srednjeg vijeka vrlo je širok pojam, pa ga historičari dijele na nekoliko velikih faza, stilova i perioda. Period srednjeg vijeka ne započinje niti završava jasno na točno određeni datum, niti završava u isto vrijeme u svim regijama Evrope. To također vrijedi i za pojedine umjetničke faze i stilove unutar srednjeg vijeka. Osnovne faze u srednjovjekovnoj umjetnosti detaljno su objašnjene u slijedeći poglavljima.
Rana kršćanska i kasna antička umjetnost
thumb|[[Konstantinov slavoluk, Rim, dovršen 315.: Reljef u donjem dijelu, s figurama različite veličine ovisno o njihovom statusu izrađene su u isto vrijeme s lukom, dok su kružni reljefi u gornjem dijelu 200 godina stariji i izrađeni u klasičnom stilu.]]
Rana kršćanska umjetnost, općenito opisana kao kasnoantička umjetnost, pokriva period od oko 200. godine (prije toga nije preživio niti jedan element kršćanske umjetnosti), do uspostave pune bizantske umjetnosti oko 500. godine. Postoje različiti nazori o tome kada u tom periodu započinje srednji vijek, kako u smislu opće historije ili specifično historije umjetnosti, ali većinom se početak srednjeg vijeka smješta kasno u tom periodu. Tokom 4. vijeka kršćanstvo se razvilo od proganjane sekte do službene religije Carstva, preuzimajući pritom postojeće rimske stilove, često i ikonografiju, iz narodne i imperijalne umjetnosti. Najčešći preživjeli primjeri hrišćanske umjetnosti od početka perioda su slike unutar grobnica u narodnom stilu unutar rimskih katakombi ,ali prema kraju osvanuli su mnogi raskošni mozaici u crkvama sagrađenim pod imperijalnim patronatom.
Tokom ovog perioda imperijalna kasna rimska umjetnost prolazila je kroz izraženu "baroknu" fazu, tokom koje se uglavnom napuštao klasični stil grčkog realizma u korist više mističnog i hijerarhijskog stila, proces je već započeo prije nego je hrišćanstvo postalo važan činioc u imperijalnoj umjetnosti. Tom procesu doprinijeli su utjecaji istočnih dijelova Carstva Egipat, Sirija i dalje, također i čvrsta "italska" vernakularna tradicija. Likovi su uglavnom prikazivani frontalno s pogledom ravno prema promatraču, dok je klasična umjetnost imala tendenciju prikazivanja profila. Ta se promjena najzad vidi čak i na novcu. Individualnost portreta, velika snaga rimske umjetnosti, brzo propada, a anatomske karakteristike i draperija prikazanih likova prikazuje se s puno manje realizma. Modeli iz kojeg je posebno srednjovjekovna Sjeverna Evropa formirala ideju "rimskog" stila bili su gotovo uvijek kasnoantički osobni predmeti koji su se mogli nositi i rezbarije kasnoantičkih sarkofaga prisutnih širom cijelog bivšeg Rimskog Carstva; inzistiranje na pronalasku starijih "čišćih" klasičnih modela, bio je ključni element u renesansnoj umjetnosti all'antica.
Bjelokosni reljefi
Bizantska umjetnost
thumb|left|[[Kralj David svira harfu. Pariški psaltir, klasično djelo makedonskog perioda, 10. vijek.]]
Bizantska umjetnost je umjetnost greciziranog Bizantskog Carstva stvorenog nakon podjele Rimskog Carstva na istočnu i zapadnu polovinu, te u jednom periodu i Italije pod bizantskom vladavinom. Proizašla je iz kasne antike oko 500-ih godina nove ere i ubrzo je izgradila bogatu tradiciju različitu od katoličke Evrope, ali s velikim utjecajem na nju. U ranom srednjovjekovnom periodu najbolja bizantska umjetnost, često stvorena direktno u imperijalnim radionama, predstavljala je ideal sofisticiranosti i tehničke rafiniranosti koju su evropski patroni pokušavali emulirati. Tokom perioda bizantskog ikonoklazma od 730. do 843. bila je uništena velika većina ikona (svetih slika najčešće naslikanih na drvu); vrlo je malo ostalo očuvano do danas tako da svako otkriće pridonosi nejnom razumjevanju. Većina očuvanih djela bizantske umjetnosti nalazi se u Italiji (Rim, Ravenna i ostali gradovi) i Egiptu Manastir Svete Katarine.