cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaj Atilije Regul (konzul 257. pne.)
Gaj je sljedeći put za konzula izabran 250. pne. zajedno s patricijem Lucijem Manlijem Vulsom. Prije toga je prokonzul Metel izvojevao veliku pobjedu nad Kartaginjanima kod Panorma, pa je Gaj pokrenuo pohod s četiri legije i 200 brodova čija je svrha bila okončati rat. Pokušaj da osvoji Lilibej, međutim, nije uspio.
Mulberry, Arkansas
Malberi je grad u američkoj saveznoj državi Arkanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.655, što je 28 (1,7 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Anteros
Anteros (grč. Αντερως, Anterôs) Aresov je i Afroditin sin, Erosov brat, bog osvetnik neuzvraćene ljubavi, bez čije pomoći je i sam Eros bio nemoćan. Kažnjavao je one koji su prezirali ljubav i koji ljubav nisu uzvraćali. Prikazivan je s dugom kosom i leptirovim krilima.
Anteros je u Ateni bio poštovan prije svega kao božanstvo koje osvećuje neuzvraćenu i prezrenu ljubav te kao božanstvo koje štiti istopolnu ljubav. Prema Pauzaniji, u gradu Ateni nalazio se Anterosov žrtvenik. Atenjanin Melet, ponižavajući meteka Timagoru, koji je u njega bio zaljubljen, rekao je ovome da se popne na vrh litice i odatle se sunovrati. Timagora, ništa ne strepeći za svoj život i želeći ugoditi momku, doista se popne na liticu i baci se u ponor. Meleta je odmah obuzelo tako silno kajanje i griža savjesti da se i sam popeo na vrh litice i bacio se u ponor ostavši na mjestu mrtav. Otada je kod Atenjana, posebno meteka, nastao običaj da poštuju Anterosa kao Timagorinog osvjetnika.
Kao termin, anteros se koristio da označi osećanje (uzvraćene ljubavi) koje se javlja kod eromenosa prema njegovom erastu u pederastičkoj vezi, nasuprot osećanju ljubavi (erosa) koje erast oseća prema eromenosu.
Anteros je danas predstavljen na memorijalnoj fontani Shaftesbury na Piccadilly Circusu u Londonu, gdje simbolizira nesebičnu filantropsku ljubav grofa od Shaftesburya prema siromašnima. Ovo se spomen obilježje ponekad naziva i "Anđeo kršćanske ljubavi", a u narodu se pogrešno naziva "Eros".
Masakr u Baru
Masakr u Baru (albanski: Masakra e Tivarit) je naziv za masovno ubistvo velikog broja kosovskih Albanaca u Baru koje su počinile jedinice Desete crnogorske brigade NOVJ u proleće 1945. godine, krajem Drugog svetskog rata.
Procene broja žrtava variraju od 400-450 ljudi (službeni partizanski hroničari), do 1500-2000 (albanski istoričari), u zavisnosti od izvora. U SFRJ je ovo bila tabu tema o kojoj se desetljećima šutjelo.
Pozadina
Tokom kolonizacije Kosova 1930-ih godina vlast Kraljevine Jugoslavije je otimala zemljište od Albanaca sa područja Đakovice i Peći i dodeljivala Crnogorcima. Kada su sile Osovine 1941. godine okupirale Jugoslaviju, mnogi Crnogorci su pobegli u Crnu Goru, a Albanci su se neke od kolonista ubili da bi im se "osvetili" za otetu zemlju. Mnogi izbegli crnogorski kolonisti su se tokom rata nalazili u Baru.
Kosovski Narodno-oslobodilački pokret je početkom januara 1944. godine na konferenciji u Bujanu doneo odluku o ujedinjenju sa Albanijom. Jugoslovenski komunisti nisu priznali tu odluku. Krajem decembra 1944. godine izbila je pobuna Albanaca na Kosovu protiv vlasti nove Jugoslavije, predvođena od nacionalističkih komiteta, koje su činili balisti, saradnici okupatora koji su imali veliki uticaj na mase.
Mobilizacija
Jedna od mjera za uvođenje reda na Kosovu sastojala se i u mobilizaciji Albanaca u Jugoslovensku armiju, da bi mobilisano ljudstvo bilo sklonjeno iz žarišta pobune i istovremeno dalo doprinos završnim operacijama za oslobođenje zemlje. Jugoslovenska komanda je u januaru 1945. izdala nalog za mobilizaciju Albanaca sa Kosova od 16 do 65 godina. Međutim, albanski partizani su želeli da se bore u okviru Narodno-oslobodilačke vojske Albanije, a ne Jugoslavije.
U martu 1945. godine na Kosovu i Metohiji je uhvaćeno nekoliko hiljada Albanaca koji su se po planinama skrivali od mobilizacije u jugoslovensku vojsku. 11. marta 1945. u Đakovici su organizovane demonstracije žena protiv nasilnih mobilizacija sinova, braće i muževa. Jugoslovenski partizani, u saradnji sa albanskim partizanskim jedinicama, su okupili veći broj regruta iz Mitrovice, Prizrena, Vučitrna, Podujeva i Prištine (prema nekim izvorima oko 5.400 ). Albanci su iz opštinskih centara okupljeni u kasarni u Prizrenu i na prevaru razoružani, uz objašnjenje da će im se oružje dati u Hrvatskoj i Sloveniji. Nakon toga, razoružane Albance su preuzeli naoružani čuvari Srbi i Crnogorci, koji su ih podelili u tri različite grupe (kolone) i naredili im da marširaju ka Baru. Jugoslovenske vlasti su nameravale da ih upotrebe kao popunu Četvrte armije, koja se borila kod Trsta.
Marš
Kosovski Albanci su do Bara sprovođeni pješice preko planinskih vijenaca Kosova, severne Albanije i Crne Gore (linijom Prizren–Kukës–Skadar–Bar ), gdje je trebalo da ih čeka brod za Dalmaciju, da ih pošalje na front. Prva kolona od oko 2500 ili 3700 ljudi je nakon nekoliko dana stigla u Bar, odakle je poslata u Istru.
Druga kolona, od oko 2472 ili 4700 osoba, je nastupala putem Prizren–Zhur–Kukës–Puk-Skadar. Albance su partizanske jedinice iz Vranja i Pirota sprovodile do Skadra. Marš je neprestano forsiran bez obzira na veliki umor i iscrpljenost od dugog puta. Tokom marša regruti su maltretirali, a bolesni su ostavljeni da umru. Albanski izvori navode da su mnogi usput pretučeni i ubijeni, neki zbog pokušaja da ugase žeđ.
Crnogorski izvori navode da je zbog neprijateljske agitacije na čitavom putu dolazilo je do "grdnih incidenata". Najpre su mobilisani Albanci prilikom prevoženja preko Drima pobacali nekoliko sprovodnika u vodu. Navodno, to se ponovilo i kada su prevoženi preko Bojane, ali se sve svršilo bez težih posljedica.
Incident
Kada su počeli da pristižu u Bar 1. aprila 1945. godine, kolona je razvučena nekoliko kilometara kroz Barsko polje, a ljudi su bili izmoreni i izmučeni. Tada se desio incident koji je bio uvod u pokolj koji je usledio. Prema jednoj verziji, negdje u polju jedan od albanskih mladića ubio je crnogorskog vojnika koji mu nije dao da pije vode, nakon čega su tog mladića i još dvojicu masakrirali. Prema drugoj verziji, jedan Albanac je zgrabio pušku od crnogorskog sprovodnika na spavanju i ubio ga. Ubica je potom pobegao u masu, ali je ubijen neki mladić koji je oficiru navodno pokušao da uzme pištolj.
Incident je izazvao silno ogorčenje i spremnost na osvetu među Crnogorcima. Oni su zaposjeli položaje oko puta kuda se kolona kretala, kao i oko zgrade u Baru gdje su regruti trebali da se smjeste.
Pokolj
Mobilisani Albanci su zatvoreni u veliku zgradu pod nazivom "Monopol duvana", površine od približno 300 m2, sa dvorištem okruženim visokim zidinama. Crnogorski partizani su bili veoma neprijateljski raspoloženi prema njima, a jedan od oficira ih je dočekao riječima: "Majku vam vašu, vi ćete se boriti protiv partizana." Tada je patrola izdvojila 16 osumnjičenih za ubistvo crnogorskog sprovodnika i odvela ih.
Prema crnogorskoj verziji, masa je počela da protestuje, a neko je je bacio prokrijumčarenu bombu u pravcu stražara, nakon čega se začuo povik: "Pobuna Šiptara!" Stražari su prvo pucali u vis, a kada se gomila uspaničila, počeli su i po ljudima. Kada su Albanci u koloni čuli paljbu, počeli su da bježe prema planinama, nakon čega je usledila potjera i trenutna egzekucija.
U Baru se tada nalazile Deseta crnogorska brigada, oko stotinjak boraca Komande mjesta, djelovi Narodne odbrane, dio komore Bokeljske brigade, i gomila naoružanih ranjenika, izbjeglica i mještana. Delovi 46. srpske partizanske divizije, sastavljene od Vranjanaca i Piroćanaca, su u Baru takođe učestvovali u ubistvima. Pored partizana, bilo je i mještana koji su aktivno učestvovali u pokolju. U ubistvima su takođe učestvovali i srpski i crnogorski civili proterani s Kosova posle aprilskog rata. Međutim, bilo je i mještana koji su albanske mladiće skrivali po kućama ili u stogovima sijena.
Tela žrtava su bacana u jame, u more, spaljivana ili zakopavana u masovnu grobnicu, pet kilometara od Starog Bara. Preživeli Albanci koji su uhvaćeni su poslati na front.
Broj žrtava
Nikada nije tačno utvrđeno koliko je Albanaca ubijeno toga dana.
Brojke variraju od 400-450 ljudi (službeni partizanski hroničari), do 1500-2000 (albanski istoričari), u zavisnosti od izvora.
Postoje i procene prema kojima je tada je u Baru ubijeno čak 4.300 ljudi.
Posledice
Dan kasnije, smijenjen je i degradiran cio komandni štab, na čelu sa Gašom Markovićem. Međutim, niko nije ozbiljnije kažnjen, a Boško Đuričković, politički komesar Primorske operativne grupe, je na neki način opravdao svoje jedinice:
Ovaj događaj je bacio ljagu na partizanski pokret i Bar u cjelini, jer je ostao upamćen kao najveća egzekucija na tim prostorima. U SFRJ je ovo bila tabu-tema o kojoj se desetljećima šutjelo.
U popularnoj kulturi
Godine 1996. je kosovski režiser Ekrem Kryeziu u produkciji Radiotelevizije Albanije snimio Viktimat e Tivarit, TV-film posvećen masakru.
Bésignan
Bezinjan je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu Drom koja pripada prefekturi Nion.
Aliens
Aliens (eng. Aliens) je američko ZF film iz 1986, nastavak velikog kino hita Ridleya Scotta "Osmi putnik" iz 1979. Film je režirao James Cameron, a glavne uloge tumače Sigourney Weaver, Carrie Henn, Michael Biehn i Lance Henriksen. Film je sniman u Pinewood Studios u Londonu, a premijerno je prikazan 18. lipnja 1986. u SAD-u. Nominiran je za sedam Akademijinih nagrada uključujući i onu za Sigourney Weaver u kategoriji najbolja glumica. Dobitnik je dva Oskara: za zvučne i vizualne efekte.
Radnja
Ellen Ripley (Sigourney Weaver), posljednju preživjelu članicu posade teretnog svemirskog broda Nostromo, spašava i reanimira spasilačka ekipa svemirske stanice poslije 57 godina lebdenja u hipersnu u svemirskom shuttleu.
Poslije oporavka, Ripley se neugodno iznenadi shvativši da nitko ne vjeruje u njeno svjedočenje o postojanju bića poput aliena (jer su svi fizički dokazi uništeni u eksploziji broda) i da je čelnici korporacije "Weyland-Yutani", vlasnice Nostroma, drže odgovornom za njegovo uništenje, te joj zbog "upitne procjene situacije" oduzimaju svemirsku letačku licencu. Uskoro saznaje da je planet LV-426, na kojem je posada Nostroma prvi put došla u kontakt sa čudovišnim jajima, već dulje vrijeme koloniziran ljudima koji rade na teraformiranju.
Kada se doznaje da je prekinuta svaka veza s kolonistima na LV-426, kompanija "Weyland-Yutani" poziva Ripley da se kao konzultant pridruži ekspediciji koja treba istražiti uzrok prekida veze. Unatoč početnom odbijanju, Ripley se pristaje pridružiti ekspediciji, vjerujući da će se tako riješiti svojih noćnih mora i psihičkih trauma, a usto dobija i garanciju od predstavnika kompanije Cartera Burkea (Paul Reiser) da će čudovište biti uništeno. left|thumb|200px|Producentica [[Gale Ann Hurd i James Cameron sa plakatom filma]] Na ekspediciju svemirskim brodom Sulaco, uz Ripley, u službi savjetnice, i Burkea, polazi i elitna teško naoružana postrojba kolonijalnih marinaca pod zapovjedništvom neiskusnog poručnika Gormana (William Hope) kojoj je zadaća osigurati ljudsku koloniju na LV-426 i ukloniti eventualnu prijetnju. Po dolasku na planet, članovi ekspedicije nailaze na napuštene nastambe, oštećene u pucnjavi i napadu. Kada pronađu jedinu preživjelu kolonisticu, djevojčicu Newt (Carrie Henn), njihova strahovanja o napadu aliena se definitivno potvrđuju.
Pretragom područja marinci otkrivaju veliko gnijezdo aliena i začahurena tijela kolonista, a u isto vrijeme napadne ih mnoštvo aliena. Od cijele postrojbe spašava se tek nekolicina vojnika, uz pomoć Ripley. Kada se sruši letjelica koja im je jedina veza s matičnim brodom u orbiti, preživjeli se zabarikadiraju unutar kompleksa kolonije i počinju tešku borbu za opstanak.
Ripley otkriva da je upravo Burke u ime kompanije dao nalog kolonistima da istraže one iste ostatke broda u kojem se posada Nostroma susrela sa alienovim jajima. On se nada da će uspjeti dopremiti primjerke aliena u korporacijske laboratorije, gdje bi ih uporabili kao biološko oružje i iz tog izvukli profit. Uskoro ih android Bishop informira da je teško oštećena nuklearna stanica postala nestabilna i da će uskoro detonirati snagom termonuklearne eksplozije. Bishop se javlja kao dragovoljac koji će se pokušati probiti do odašiljača kolonije te daljinskim upravljanjem spustiti sa matičnog broda preostali shuttle za spašavanje. Ripley optužuje Burkea za pokušaj krijumčarenja implantiranih alienovih embrija unutar nje i Newt kako bi zavarao zemaljsku karantenu. Iznenada uslijedi napad mnogobrojnih aliena kroz spušteni strop u kojem pogibaju svi osim Ripley, vodnik Hicks je teško ranjen, a Newt zarobljavaju alieni.
Bishop uspijeva spustiti shuttle i zbrinuti ranjenog Hicksa, a Ripley se teško naoružana vraća u stanicu po Newt, spašava ju iz čahure, no u povratku se njih dvije susreću s alienskom kraljicom u komori gdje leže jaja. Ripley uništava većinu jaja izazvavši bijes kraljice koja se otrgne od svoje lijegalice i krene u potjeru za njima. Susreću se s Bishopom i uzlijeću prema matičnom brodu u posljednji čas prije no što cijelu koloniju proguta nuklearna eksplozija. Po povratku na Sulaco kraljica (do tada skrivena u stajnom trapu shuttlea) se iznenada pojavljuje, probija Bishopa svojim repom i raspolovljuje ga, ali njegova gornja polovica tijela ostane funkcionalna. Ripley se bori protiv nje koristeći egzoskeleton za utovar tereta. U žaru borbe upadaju u veliku zračnu komoru, Ripley ju otvara i izbacuje kraljicu u svemir, zatim se uspentra na sigurno, te zatvara komoru. Svi preživjeli odlaze u hipersan na putu prema Zemlji.
Box-office
Film je držao prvo mjesto na američkim kino-blagajnama četiri tjedna zaredom nakon početka prikazivanja zaradivši 85 milijuna dolara, te još 46 milijuna izvan Sjeverne Amerike, zaradivši ukupno 131 milijun dolara.
Nagrade
Film je osvojio više priznanja. Izdvajaju se dva Oskara (zvučni i vizualni efekti) te nagrade Saturn iz 1987. godine za najbolju glumicu (Sigourney Weaver), najbolju mladu glumicu (Carrie Henn), najboljeg sporednog glumca (Bill Paxton), najbolju sporednu glumicu (Jenette Goldstein) najboljeg redatelja (James Cameron), najbolji film i najbolje specijalne efekte.
Kritike
Većina kritike je hvalila film. Roger Ebert je filmu dao 3.5 od 4 zvijezdice te zapisao da je "bolno i neumoljivo intenzivan" te "vrhunski primjer filmske vještine." Dave Kehr, koji piše za The Chicago Reader, je zapisao da je "ovo jedan nastavak koji nadvisuje original."
Arsen Oremović je filmu dao 2 od 4 'kritičarska prsta', komentirajući: "Praveći nastavak James Cameron napravio je tipičnu svemirsku akciju, ubrzao je ritam i razvio specijalne efekte u priči u kojoj se glavna junakinja (Sigourney Weaver) vraća na planet sa opakim čudovištima. Drugim riječima, napravljen je film za publiku koja je ipak nešto drugo od one koja se divila Scottovu originalu".
8mm (film)
Osam milimetara (engl. 8mm) je američki triler film režisera Džoela Šumakera iz 1999.. U glavnim ulogama su Nikolas Kejdž, Hoakin Finiks, Džejms Gandolfini i Peter Stormare. To je dramatična priča o čoveku koji je opsednut istragom šest godina starog zločina, koja će ga na kraju dovesti do istine o njemu samom.
Radnja
Tom Vels (Nikolas Kejdž) je privatni detektiv koji obično radi za ljude iz visokog društva kao što su socijalisti i političari. On živi neuzbudljivim ali uglavnom srećnim životom sa suprugom Ejmi (Ketrin Kiner) i kćerkom Sindi i njegov obično bezopasan posao zahteva da prati preljubnike.
Jednog dana Toma kontaktira Danijel Longdejl (Entoni Hild), advokat bogate udovice Kriščen čiji muž je nedavno umro. Dok su pregledali sef njenog muža, ona i Longdejl su pronašli jedan film snimljen na traci od osam milimetara koji prikazuje nešto što izgleda kao brutalno ubistvo tinejdžerke od strane ogromnog čoveka sa maskom na licu. Tom veruje da je film, iako strašan, lažan, ali gospođa Kriščen želi da on to potvrdi sa sigurnošću.
Pošto je pregledao dosijea nestalih osoba, Tom otkriva da se devojka zove Meri En Mefjuz (Džejmi Pauel). On posećuje dom njene umno poremećene majke Dženet (Ejmi Morton) i pošto je pretražio kuću pronalazi skriveni dnevnik Meri En, u kojem ona objašnjava da je pobegla u Holivud da postane filmska zvezda.
Pre nego što polazi, on pita ospođu Metjuz šta bi izabrala: ako bi mogla da nastavi da misli da Meri En živi srećnim životom, ali da ne zna za sigurno ili ako bi morala da zna istinu iako bi to bila najgora moguća stvar. Gospođa Metjuz odgovara da bi morala da zna istinu.
Naoružan ovim informacijama, Tom leti u Holivud, gde uz pomoć lokalca Maksa Kalifornije (Hoakin Finiks) ulazi u ilegalni svet pornografije, pokušavajući da otkrije ko je snimio film. Upoznavanje sa odvratnim "lovcem na talente" po imenu Edi Pol (Džejms Gandolfini) odvodi Toma i Maksa do sumnjivog filmskog reditelja po imenu Dino Velvet (Peter Stormare), u čijim nasilnim pornografskim filmovima igra čovek sa maskom po imenu "Mašina" (Kris Bauer) koji je identičan čoveku na filmu iz sefa gospodina Kriščen.
U nadi da će razotkriti Velveta i Mašinu, Tom se predstavlja da je klijent koji je zainteresovan da naruči originalni film sa vezivanjem koji će režirati Velvet i u kome će glumiti Mašina. Velvet pristaje i ugovara da se on i Mašina sretnu sa Tomom u napuštenom skladištu u Njujorku. Na sastanku se Mašina međutim okreće protiv njega i razoružava Toma, onda se iznenada pojavljuje Longdejl i objašnjava da ga je gospodin Kriščen unajmio da nabavi film. Longdejl takođe otkriva da je unapred obavestio Velveta da bi Tom mogao da dođe da ga traži. Tom napokon shvata da je film bio autentičan.
Velvet i Mašina onda formiraju savez i pretuku Maksa Kaliforniju koga su oteli da bi naterali Toma da im donese film. Pošto Tom donese film, oni ga spale i ubiju Maksa. Spremaju se da i ubiju Toma kada im on kaže da je saznao od Gospođe Kriščen da je njen muž platio 1.000.000 dolara za film. Izgleda da su Velvet, Pol i Mašina dobili znatno manje novca, i po tome izgleda da je Longdejl uzeo najviše novca za sebe. Nastaje tuča i Velvet i Longdejl ginu, a dok oni ne gledaju Tom beži pošto je ranio Mašinu.
Pošto je pobegao, Tom obaveštava gospođu Kriščen preko telefona da je film bio stvaran i da je Longdejl bio umešan. On kaže da moraju otići u policiju i gospođa Kriščen se slaže da se sretnu, ali kada stiže na imanje Kriščenovih vratar mu kaže da se Gospođice Kriščen ubila pošto je čula vesti. Ostavila je jedan koverat za porodicu mrtve devojke i jedan za Toma u kome je ostatak novca i poruka koja glasi: "Pokušaj da nas zaboraviš." Pošto je film uništen i nema više svedoka, Tom odlučuje da nađe poslednju osobu uključenu u ovaj događaj - sebe, govoreći: "Nema više nikog da završi ovo osim mene."
Pošto se Tom vrati svojoj porodici, dobija pismo od Gospođe Metjuz. Ona mu se zahvaljuje za novac koji joj je poslao i završava pismo rečima "Mrzela sam te što si mi rekao istinu, ali sada shvatam da smo ti i ja verovatno jedini ljudi koji za brinuli o Meri En."
Nizozemske provincije
Nizozemske provincije (holandski: Provincies van Nederland) su administrativno političke jedinice lokalne samouprave prve razine Nizozemske.
Nizozemska je podijeljena na ukupno 12 provincija, njihov administrativni sistem ima istu strukturu kao što ga imaju općine, a to se svodi na to da direktno biraju članove svoje skupštine (Provinciale Staten), koji biraju članove provincijske vlade (Gedeputeerde Staten), osim predsjednika odnosno kraljevog komesara (Commissaris van de Koning), kog imenuje savezna vlada, a odobrava monarh.
Glavne funkcije provincija svode se na kontrolu rada nad općinima unutar svojih granica i brigu o vodama u okviru svojih provincija (waterschappen). Svake četvrte godine članovi provincijskih skupština (Provinciale Staten) biraju poslanike za nizozemski senat (Eerste Kamer) koji je prvi dom saveznog parlamenta (Staten - Generaal), članove drugog doma (Tweede Kamer) biraju direktno svi građani Nizozemske na općim parlamentarnim izborima.
Osim što se bavi kontrolom vladine politike, senat (Eerste Kamer)može samo odobriti ili odbiti zakone, ali nemože predlagati ili mijenjati zakone.
Barbeksaklon
Barbeksaklon je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 387,516 Da.
Assevent
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1875 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 1002 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 1,87 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 135 metara (maksimalnoj 151 m, a minimalnoj 122 m).
DOKUart
DOKUart je festival profesionalnog dokumentarnog filma iz Hrvatske, zemalja EU te država u susjedstvu RH koji se održava svake godine u hrvatskom gradu Bjelovaru.
Pokrenula ga je 2006. Rada Šešić, koja je i izbornica filmova koji će ući u festivalski program, te Denis Hladiš i Tibor Javurek. mini|lijevo|200px| Otvorenje 6. DOKUarta Festival se održava početkom listopada/oktobra i traje oko pet dana. Na festivalu se pored već prikazanih, prikazuju i hrvatske premijere. Do sada je u tri godine prikazano 50-ak filmova iz 20-ak zemalja i 10 hrvatskih premijera. U tri godine filmove je pogledalo gotovo 3000 posjetitelja. Gostovali su poznati autori: Krsto Papić, Zoran Tadić, Petar Krelja, Branko Schmidt, Joško Marušić, Robert Zuber i drugi.
Sizif
thumb|[[Franz von Stuck: Sizif, 1920. ]]
DOKUart
Pored glavnog, DOKUart ima i program Mali DOKUart, kojeg čine radovi osnovnoškolaca iz cijele Hrvatske na temu turizma, kojeg se ostvariva u suradnji s Turističkim zajednicama Grada Bjelovara i Bjelovarsko-bilogorske županije i Hrvatskim filmskim savezom.
Sizif
Sizif (grč. Σίσυφος, Sísuphos) Eolov je i Enaretin sin. Prema nekim izvorima bio je Odisejev otac, prije nego što se Odisejeva majka Antikleja udala za Laerta. Poznat je po personifikaciji uzaludnog posla. Naime Sizif je bio osuđen da veliku kamenu gromadu gura uz planinsku strminu da bi ga postavio na vrh. No, svaki put kada bi se primaknuo vrhu, kamena bi mu kugla izmaknula i sunovratila se u podnožje brda. Sizif je tako pokušavao, iznova i iznova, ali neuspješno.
Život
thumb|left|[[Tiziano: Sizif, 1548. - 1549. ]] thumb|Sizif gura kamenu gromadu, [[1732. godina ]]
DOKUart
DOKUart je humanitarnog karaktera i svake godine novac od ulaznica odlazi nekome kome je stvarno potreban.
Sizif
Život
Sizif je bio osnivač i kralj Efira (Korinta). Promicao je navigaciju i trgovinu, ali bio je pohlepan i sklon prijevari te je ubijao putnike i goste. Zaveo je svoju nećakinju, preuzeo bratovo prijestolje i izdao Zeusovu tajnu - da je silovau Eginu, kći riječnog boga Ezopa ili, u drugoj inačici mita, Eola. Zeus je naredio Hadu da ga okuje u paklu. Sizif je ondje pitao Tanatosa da isproba lance da vidi kako rade, a kad je to učinio, Sizif ga je ostavio okovanog i prijetio Hadu. Budući da je Tanatos bio bog smrti, nitko nije mogao umrijeti sve dok se nije umiješao Ares. Naime, Aresa je živciralo to što ga bitke i ratovi nisu zabavaljali jer nije bilo smrti pa je oslobodio Tanatosa i poslao Sizifa u Tartar.
DOKUart
Od siječnja/januara 2009. pokrenut je cjelogodišnji program prikazivanja filmova u Bjelovaru pod nazivom DOKUart Kino.
LaGrange, Georgia
Lagrejndž je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 29.588 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 29.588 stanovnika, što je 3.590 (13,8%) stanovnika više nego 2000. godine.
Key Largo (film)
Otok Largo (eng. Key Largo) je kriminalistički film Johna Hustona s Humphreyjem Bogartom, Edwardom G. Robinsonom, Lauren Bacall, Lionelom Barrymoreom i Claire Trevor. Bio je to četvrti i posljednji film filmskog i bračnog para Bogart-Bacall. Trevor je 1949. osvojila Oscara kao najbolja sporedna glumica.
Film je adaptiran prema kazališnom komadu Maxwella Andersona iz 1939., ali u stvarnosti nema puno veze s njim, iako se Andersonovo ime pojavljuje na špici.
Radnja
Frank McCloud (Bogart) posjećuje mali učmali hotel na Otoku Largo koji vode obogaljeni James Temple (Barrymore) i njegova snaha Nora (Bacall), udovica Frankova prijatelja iz Drugog svjetskog rata. Hotel su privremeno zauzeli zloglasni gangster u bijegu Johnny Rocco (Robinson) i njegova banda.
Frank je isprva ravnodušan prema situaciji, ali Roccovo držanje prema svojoj ljubavnici alkoholičarki Gaye (Trevor) i njegova umiješanost u ubojstvo dvojice lokalnih Indijanaca i policajca uvjeravaju Franka da Rocco mora biti zaustavljen. Njegova šansa dolazi kad Rocco prisiljava Franka da upravlja brodom kojim banda namjerava pobjeći na Kubu. Na moru, bez taoca za koje bi se morao brinuti, Frank ubija sve članove bande, jednog po jednog, Rocca na kraju. Nakon toga se vraća Nori.
Razlike od predstave
U kazališnom komadu, gangsteri su meksički banditi, a u pitanju je Španjolsko-američki rat, dok je Frank dezerter koji na kraju umire.
Produkcija
Prema IMDb-u, film je navodno u potpunosti snimljen u samo 78 dana u studiju Warner Brosa, osim uvodnih scena na Floridi. Druga verzija priče kaže kako je sniman na lokaciji u Karipskom klubu na Otoku Largo u južnoj Floridi.
Robinson je u prethodnim filmovima uvijek imao veći status od Bogarta. U ovom, Robinsonovo ime je postavljeno desno od Bogartova, ali se na posteru nalazi malo iznad, kao i u uvodnoj špici, što indicira Robinsonov skoro jednaki status. Robinsonova slika bila je i veća i postavljena u sredini postera.
Le Piane, Pescara
Le Piane je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 369 m.
Anglo-sovjetsko-iranski sporazum
Anglo-sovjetsko-iranski sporazum sklopljen je 29. 1. 1942. godine između SSSR-a, Velike Britanije i Irana.
Sporazum je dvije supersile obvezivao na poštivanje iranske nezavisnosti i teritorijalnog integriteta odnosno povlačenje trupa u roku od šest mjeseci nakon što rat bude okončan, dok se Iran prema sporazumu obavezao prepustiti neograničenu uporabu, nadzor i održavanje ključnih transportnih objekata u zemlji. Ovaj sporazum potpisan je nekoliko mjeseci nakon anglo-sovjetske invazije protiv Reza-šaha, a igrao je bitnu ulogu u britanskoj i američkog opskrbi Sovjetskog saveza tokom rata. Sovjetsko odbijanje povlačenja iz Irana je 1946. urodilo je tzv. Iranskom krizom koja predstavlja jednu od prvih epizoda Hladnog rata.
Aulo Atilije Kalatin
Aulo Atilije Kalatin (Aulus Atilius Calatinus, ? - prije 216. pne.) je bio rimski političar i vojskovođa. Najpoznatiji je po tome što je bio prvi rimski diktator koji je vodio vojsku izvan granica tadašnje Italije. Osim toga je dva puta izabran za konzula - 258. i 254. pne., a godine 257. pne. za pretora i trijumfatora. Godine 247. pne. je izabran za cenzora. Većina njegovih aktivnosti je vezana uz prvi punski rat, odnosno operacije protiv Kartaginjana na Siciliji.
Aulo Atilije Kalatin je bio član plebejske porodice Atilija, porijeklom iz Kampanije, a koja je političkim i bračnim vezama bila spojena s patricijskim klanom Fabijevaca. Njegovi rođaci su bili pripadnici mnogo poznatijeg klana Atilija Regula.
Aulo Atilije Kalatin je za konzula prvi put izabran 258. pne. kada mu je Sicilija predana na upravu kao prva rimska provincija. Za vrijeme svog mandata je imao uspjeha i osvojio niz sicilijanskih gradova, ali je jednom pao u zasjedu iz koje ga je spasio tribun Marko Kalpurnije Flama. Usprkos toga mu je sljedeće godine priređen trijumf, a izabran je i za pretora.
Godine 254. pne. je ponovno izabran za konzula te je zajedno s Gnejem Kornelijem Scipionom Asinom obnovio rimsku flotu nakon kastastrofalne oluje u kojoj je stradalo preko 220 brodova. S novom flotom je uspio osvojiti kartaginsko uporište Panorm.
Pet godina kasnije je rimsku flotu, pod konzulima Publijem Klaudijem Pulherom i Junijem Pulom, zadesila nova katastrofa. Tada je Kalatin izabran za diktatora te je s vojskom došao na Siciliju, gdje tadašnji izvori nisu zabilježili nikakvo dostignuće vrijedno spomena.
Kalatin je 247. pne. izabran za cenzora. Pripisuje mu se izgradnja hrama Spesa (oličenja nade i sigurnosti za mlade) na Forum Holitoriumu i Fidesa (oličenja dobre vjere) na Kapitolu.
Franjo Gašpert
Franjo Gašpert Gašo (Zagreb, 15. prosinca 1930.), hrvatski nogometaš. Umro je 3. 11. 1994.
Igračka karijera
S Dinamom je osvojio prvenstvo Jugoslavije 1958., a u klubu se zadržao od 1957. godine do 1960. godine. Igrao je i u klubovima : "Metalac", "Zagreb", "Opel" (iz Russelsheima) i "Wiesbaden".
Neutralno crveno
Neutralno crveno je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 288,775 Da.
Asklepije
Bog liječnik
Asklepije je sin Apolona i Koronide. Kad je odrastao, Kentaur Hiron ga je naučio liječenju. Atena mu je dala Meduzinu krv koja je imala magična svojstva - ako je uzeta s lijeve strane njezina tijela, smrtonosan je otrov, a ako je uzeta s desne strane, može oživljavati mrtve. Asklepijevi su sinovi također liječnici, a Asklepije se borio i u Trojanskom ratu.
Smrt
Asklepije je nepromišljeno pokušao oživjeti mrtvaca Hipolita. Zeus ga je zato oborio munjom. Apolon je zato ubio Kiklope kako bi se osvetio Zeusu. Zato je Apolon morao odslužiti kaznu kod kralja Admeta na 10 godina. Ali ipak, ljudima je trebalo liječenje i bog koji će ih liječiti, pa je Zeus uskrsnuo Asklepija i postavio ga na nebo kao zviježđe Zmijonosac (Ophiuchus). On sada drži granu s dvije zmije. Zmije su simbol pomlađivanja. I Hermesov štap sadrži zmije.
Radanovac
mini|desno|270px|Gradske četvrti i mesne zajednice Subotice Radanovac je naselje u opštini Subotica. Po popisu iz 2002. godine ima 2.062 stanovnika. Nalazi se na 6 km udaljen od Subotice prema Paliću, pored magistralnog puta Subotica - Horgoš (M-22.1).
Geografske koordinate Radanovca su: severna geografska širina od 46° 6' 58’’, i istočna geografska širina od 19° 44' 10’’. Šifra geografskog imena (GeoNameID) je 3338801.
Sa severa se graniči sa MZ Graničar, sa zapadne strane sa MZ Mali Radanovac, sa južne strane sa MZ Novi Grad, i sa istočne strane sa MZ Palić.
Geografski položaj
Naselje se nalazi na severoistočnom delu opštine Subotica. Prostire se na površini od 571,53 hektara.
Nalazi se na samoj granici Subotičko-horgoške peščare i Bačke lesne zaravni.
Klima
Naselje se nalazi u području koje ima karakteristike kontinentalne klime koju čine: oštre zime, topla leta i nestabilnost padavina po količini i vremenskom rasporedu.
Zemljište
U severnom delu naselja se javljaju peskovita zemljišta. Ovaj pesak je posebno pogodan za proizvodnju visoko kvalitetnog voća i grožđa. thumb|right|Radanovac:Peščarina ulica U južnom delu naselja preovladava les i černozem.
Demografija
U naselju Subotica živi 2.062 punoletna stanovnika, od toga 1.024 muškaraca i 1.038 žena.
Saobraćaj
Naselje leži sa severne strane Segedinskog puta i ulice Mira, koje su deo magistralnog puta Subotica - Horgoš (M-22.1).
Saobraćajna infrastruktura
Ukupna dužina puteva u naselju iznosi 16 km, od čega je asfaltirana oko polovina. thumb|right|Radanovac: Voćarska ulica
Industrija
U naselju se nalaze sedišta nekih preduzeća: "Rad promet", "Rov", rasadnik "Elstar", "PTP Radanovac DOO", Benextra doo, Stražaplastika doo, Ktg solucije doo i drugi.
Ugostiteljstvo
U naselju se nalazi restoran domaće kuhinje "Boemski salaš".
Priredbe stalnog karaktera
Značajnije godišnje manifestacije u naselju su: "Dan mesne zajednice", "Sunčana jesen života", "Salašarsko pozorište".
Gradonačelnik Radanovca je Požar Danijel.
Eol (mitologija)
thumb|230px|Eol Eol ( [Aíolos]) je bog i gospodar vjetrova.
Tri Eola
Eol je zajedničko ime za tri boga - živio je u pećini na otoku Lipari u Eolskom arhipelagu, u kojoj je držao vjetrove i iz koje je njima upravljao i zapovijedao.
Prema Diodoru, podjela je sljedeća:
Potomci
Među Eolovim vjetrovima najznačajniji su bili osmero braće Anemoi:
Sam Eol imao je šest sinova i šest kćeri koji su se međusobno poženili i rodili nove vjetrove.
Odisej i Eol
Kada je Odisej, na svom povratku iz Troje, pristao sa svojim brodovljem uz obalu Lipari, ugostio ga je Eol. Dirnut njegovom pričom o njegovom lutanju u potrazi za rodnom Itakom, odlučio mu je pomoći. Dao mu je mješinu u koju je zatvorio sve zle vjetrove nepovoljne za plovidbu, a Zefiru, blagom zapadnom vjetru, naredio da ga prati na putovanju. Dok je Odisej spavao a njegovo brodovlje plovilo prema istoku, neki su njegovi suborci, vjerujući da se u mješini nalazi blago koje im je on zatajio, otvorili mješinu iz koje su izašli svi pobješnjeli vjetrovi, uzrokovavši takvo nevrijeme koje je preživio samo Odisejev brod.
Dunellen, New Jersey
Danelen je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.227, što je 404 (5,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Robert Kovač
Robert Kovač (Berlin, 6. travnja 1974.) je bivši hrvatski nogometni reprezentativac. Igrao na poziciji središnjeg braniča. 1. lipnja 2010. je odlučio prekinuti profesionalnu igračku karijeru.
Zajedno sa svojim starijim bratom Nikom unio je u igru hrvatske reprezentacije otpornost i čvrstinu sa bundesligaških terena.
Klupska karijera
Robertova nogometna karijera započela je u njemačkim klubovima nižeg ranga, Rapid Weddingu te Herthi Zehlendorf. U prvoj njemačkoj ligi debitirao je 1995. godine u dresu Nürnberga. U Bayer iz Leverkusena odlazi već 1996., no glad za trofejima i upornost odvode ga u Bayern 2001. Sljedeća sezona bila je fantastična za njegovu novu momčad, uzeli su prvenstvo i kup, a Robert je uz vratara Olivera Kahna bio jedna od najvažnijih karika u igri. Svestrani je je obrambeni igrač, dobar skakač, brz i okretan, s odličnim pregledom na igru. Jedan je od najcjenjenijih obrambenih igrača u njemačkoj nogometnoj ligi na početku 2000-ih.
Kovač je bio važan igrač reprezentacije zbog svoje sofisticiranosti, odličnog osjećaja za vrijeme i proigravanje, te zbog izrazite snage i brzine. Kao izgrađen moderni obrambeni igrač iz Bundeslige je prešao u talijanski Juventus. Godine 2007. prešao je u Borussia Dortmund gdje se nije ustalio kao standardni igrač. U siječnju 2009. godine potpisuje ugovor sa zagrebačkim Dinamom na jednu i pol godinu. Odšteta Borussiji je iznosila 450.000 eura.
Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju je debitirao 1999. godine u susretu protiv Italije, a do početka kvalifikacija za Euro 2008 sakupio je 58 nastupa. Sudjelovao je na Svjetskim prvenstvima u Francuskoj 1998. i Japanu i Južnoj Koreji 2002. godine te na Euru 2004. godine u Portugalu. Na Svjetskom prvenstvu 2006. godine u Njemačkoj odigrao je dva susreta. Za hrvatsku nogometnu reprezentaciju je odigrao 84 utakmice, te je nakon Darija Šimića, igrač s najviše nastupa u državnoj vrsti, treći je njegov brat Niko, od kojega je nakon njegovog umirovljenja preuzeo i kapetansku vrpcu. Od reprezentacije se oprostio 14. listopada 2009. u kvalifikacijama za Svjetsko Prvenstvo protiv Kazahstana.
Trenerska karijera
Već pred kraj svoje igračke karijere, kao aktivni igrač krenuo je na Nogometnu akademiju HNS-a u program obrazovanja za UEFA PRO trenera.
Početkom 2013. Robert je kao pomoćni trener s bratom Nikom preuzeo vođenje Hrvatske nogometne reprezentacije do 21 godine. Nakon odlaska Igora Štimca sa izborničke funkcije, 16. listopada 2013. Robert postaje pomoćni trener bratu Niki u "A" reprezentaciji.
Iranska kriza 1946.
thumb|280px|[[Autonomna Republika Azerbajdžan i Republika Mahabad, 1945-1946.]] Iranska kriza 1946. godine izbila je sovjetskim kršenjem sporazuma o savezu odbijanjem da se povuku iz sjeverozapadnog Irana nakon svršetka Drugog svjetskog rata odnosno pokušajem uspostave dvaju marionetskih režima, kurdske Republike Mahabad i azerske Narodne Republike Azerbajdžan. Nakon oružanog sukoba u kojem je iranska vojska suzbila separatiste i političke intervencije Sjedinjenih Država u Ujedinjenim narodima, Josif Staljin odustao je od daljnjih teritorijalnih pretenzija i povukao ostatke sovjetske vojske iz Irana. Iranska kriza predstavlja jednu od prvih epizoda Hladnog rata.
Euerdorf
Ojerdorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 26 opštinskih središta okruga Bad Kisingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.601 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9672122.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Bad Kisingen Ojerdorf se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Bad Kisingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 202 metra. Površina opštine iznosi 16,3 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.601 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 98 stanovnika/km².
Bardoksolon metil
Bardoksolon metil je organsko jedinjenje, koje sadrži 32 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 505,688 Da.
Wonder Woman (televizijska serija)
Serija je započela kao TV-film The New, Original Wonder Woman, originalno emitiran 1975. godine. Uspjeh tog TV-filma, kao i još dva koja su slijedili, su potakli ABC da naruči snimanje redovne serije, koja emitirana 1976. Ona je doživjela veliku gledanost ali je ABC zbog radnje smještene u doba drugog svjetskog rata i uz to vezanih visokih troškova produkcije, odustao od snimanja. Seriju je zbog toga preuzeo CBS koji je radnju smjestio u suvremeno doba.
Autotrans
Autotrans, bivši jugoslavenski i hrvatski veliki autobusni prevoznik iz Rijeke od 2018. u vlasništvu austrijske firme Ariva.
Od 1947. do 1970.
mini|lijevo|200px|Autotransov bus [[1960-ih.]] Prevoznički sustav Autotrans započeo je svoj razvoj 1947 godine, kada se odlukom Ministarstva lokalnog saobraćaja Jugoslavije osniva poduzeće pod nazivom "Autobusno poduzeće za Istru i Hrvatsko primorje" Rijeka. Od kolektiva koji u trenutku osnivanja broji petnaest polovnih vozila, od kojih je deset autobusa različitih marki i tipova, petnaest vozača, jedanaest konduktera i dvadeset pet službenika, do današnjeg Autotransa, prošlo je šezdeset i pet godina i u tom je razdoblju izrastao u poduzeće koje je posjedovalo 400 autobusa i zapošljavao 1000 radnika. Neke godine i razdoblja činili su prekretnicu u razvoju sustava, a jedna od njih svakako je 1953 godina, kada je poduzeće registrirano za međunarodni transport i ujedno preimenovano u Autotrans, ime koje se održalo do 2018. U to vrijeme organiziraju se i novi poslovi u putničkom i teretnom prometu, poduzeće se odlučuje za tipizaciju voznog parka s vozilima iz inozemstva. Pedesetih godina prošlog stoljeća otvara se renovirana asfaltna cesta Rijeka – Zagreb, Jadranska magistrala, novi putni pravac prema Dalmaciji, a Autotrans otvara nove linije. Slaveći desetogodišnjicu, s voznim parkom od 41 autobusa i dvije autobusne prikolice, 36 kamiona i 18 kamionskih prikolica, te 305 radnika, svrstava se među vodeće cestovne prevoznike u Jugoslaviji. Sa sloganom "Brzo, udobno, sigurno" tvrtka nastavlja svoj razvoj i uvodi nove sezonske polaske na međunarodnim i međumjesnim autobusnim linijama. Period od 1960. do 1970. vrijeme je intenzivnog rasta poduzeća. Provodi se integracija s nekoliko istarskih poduzeća, završava se dugogodišnji proces organiziranja javnog cestovnog prometa na području Istre, Gorskog kotara i Hrvatskog primorja, u čemu je uloga Autotransa presudna.
Od 1970. do 1992.
mini|desno|200px|Autotransov bus [[1970-ih.]] Širom regije otvaraju se nove autotrnsove autobusne stanice, nabavljaju najmoderniji autobusi koji se koriste za prevoz putnika na linijama za Beč, Budimpeštu, Dubrovnik, osniva se turistička agencija Autotransa, izvode se građevinske investicije, zapošljavaju se mladi stručni kadrovi, a na dvadesetu godišnjicu postojanja Autotrans posjeduje 147 autobusa koji su prevezli 7.439.000 putnika, prevalili 10.412.000 kilometara, dok su 203 teretna vozila prevezla 359.563 tona robe. Iste godine zaposleno je 1.047 radnika. U treće značajno razdoblje ubraja se i 1978 godina, kada dolazi do udruživanja u SOUR Kvarnertrans. Udruživanjem u SOUR Autotrans doživljava statusne i organizaciono-tehničke promjene. Prihvaćenom koncepcijom podjele rada unutar SOUR-a, odnosno predajom teretnih vozila i servisa Autoprometu, kao i teretnih vozila u Pazinu i Buzetu 1982 godine Gradšpedu te formiranjem RO Autoremont započeta je nova etapa u koncepciji razvoja Autotransa. U kolektivu je ostalo 746 radnika, lociranih u jedanaest poslovnih jedinica na širem riječkom području, koji su se počeli baviti isključivo prevozom putnika uz razvoj turističke djelatnosti. Početak devedesetih godina bio je presudan za opstanak i daljnji razvoj poduzeća. To su godine trajanja Rata u Hrvatskoj, a istodobno su počele i pripreme za tzv. privatizaciju društvene imovine Autotransa. Hrvatski model "privatizacije" je dovršena 16. 6. 1992 godine, kada Autotrans postaje dioničko društvo s neravnopravnim, tj. minimalnim udjelom radnika koji su stvorili Autotrans.
Od 1992. do danas
To je vrijeme ekspanzije na domaće i strano tržište; kupuje se Slavnik - Koper, udio u društvu Croatia - Zadar Line, pripaja Autoprometno poduzeće Požega, čime Autotrans dolazi na područje Slavonije, osniva se tvrtka Pan Alpen Adria u Njemačkoj koja se brine za pozicioniranje sistema u EU. Početak novog milenija obilježavaju dvije važne odluke: kupnja Croatiatransa Gospić te osnivanje novog društva na Braču. U sustav ulazi Autoprijevoz Otočac, aktivnosti u Dalmaciji nastavljaju se pripajanjem korčulanskog Vojvodić Prometa, a potom i Korčula busa Autotransu. Ovim akvizicijama, grupacija postaje okosnica razvoja i održavanja putničkog prometa na cijelom području Hrvatske dok većinski vlasnik nije prodao tu unosnu firmu austrijskoj Arivi koja ubrzo povlači u Austriju nove autobuse Autotransa zamjenjuje ih svojim zastarjelim i nekonfornim voznim parkom "pogodnim za balkanske prilike".
Reference
50px Napomena: Ovaj tekst ili jedan njegov dio preuzet je s mrežnih stranica Autotrans. Vidi Dozvole za objavljivanje (Dozvole za objavljivanje/Autotrans Rijeka).
Z Communications
Z Communications je medijska grupa koju su godine 1986. osnovali Michael Albert i Lydia Sargent. Ona izdaje Z Magazine, ZNet, Z Media i Z Video, medije specijalizirane za praćenje tekućih događaja sa ljevičarske perspektive.
Z Communications ima sjedište kraj Wood Holea u američkoj državi Massachusetts. Redovni suradnici njihovih izdanja su Uri Avnery, Noam Chomsky, Alexander Cockburn, Tim Wise, Amira Hass, Norman Solomon, Robert Fisk, John Pilger, Edward S. Herman, Anthony Arnove, Joshua Frank, Eleanor Bader, Barbara Ehrenreich, Bashir Abu-Manneh, Howard Friel, "Mickey Z", a prije smrti je to bio Howard Zinn.
Z Magazine
Z Magazine (nekada Zeta) je nezavisni mjesečni časopis osnovan 1987. od strane dva osnivača South End Pressa - Michela Alberta i Lydije Sargent. Uglavnom se bavi političkim, kulturnim, društvenim i ekonomskim zbivanjima u SAD. Izdaje se u tisku i on-line. Tiskano izdanje ima oko 50-ak stranica. On-line izdanje ima dvije verzije — javnu (arhivu), i ograničenu za pretplatnike. U javno izdanje nakon nekoliko mjeseci ulaze sadržaji iz pretplatničkog.
Godine 2008. je u Srbiji bilo objavljeno nekoliko brojeva na srpskohrvatskom jeziku pod nazivom Z magazin.
Văn Lang
Văn Lang je bila prva država drevnih Vijetnamaca, po predaji osnovana 2879. pne. te koja je postojala sve do 258. pne. Njome su vladali Hùng kraljevi iz dinastije Hong Bang. O njoj postoji relativno malo pouzdanih historijskih podataka. Njena vladarska loza je u historijskim izvorima potvrđena kao Hùng Vương a podaci o kraljevstvu Van Lang postoje u kineskim izvorima iz dinastije Chin i Tang. Narod koji je živio u državi Văn Lang se zvao Lạc Việt ili samo Lạc.
Z Communications
Z Net
Founded in 1995, Z Net is a large website updated many times daily to "convey information and provide community," generally focusing on politics from a left-wing perspective. It claims a readership of over a quarter of a million people a week, and features diverse "watch" context focus on hot-topic issues, sub-sites, translations, archives, links to other progressive sites, and a daily commentary program. The website was featured in the movie Shooter starring Mark Wahlberg.
Văn Lang
Prema knjizi iz 15. vijeka pod nazivom Đại Việt sử ký toàn thư (Potpuna historija Đại Việta), prijestolnica ove države je bio Phong Châu; u današnjoj provinciji Phu Tho). Na istoku se graničila s Južnokineskim morem, na zapadu s Ba Thụcom (巴蜀; današnji Sečuan), na sjeveru s jezerom Dongting (Hunan), a na jugu s Jezerom Tôn (Champa).
Văn Lang je prestala postojati oko godine 258. pne. kada ju je napalo pleme Âu Việt. Kralj Âu Việta - Thục Phán - porazio je posljednjeg Hùng Vươnga, potom ujedinivši oba kraljevstva i nazvavši novu državu "Âu Lạc," proglasivši sebe kraljem An Doung Vuongom.
Z Communications
Z Net
The site offers a comprehensive archive of Noam Chomsky's online materials for its users.
Z Media Institute
Godine 1994. je osnovan Z Media Institute (Z medijski institut) koji pruža tečajeve o osnivanju i vođenju alternativnih medija, razumijevanju mainstream i alternativnih medija, poboljšanju znanja i organizacijskih sposobnosti, te boljem razumijevanju radikalne teorije, strategije i vizije.
Z Video
Z Video je studio za proizvodnju video-filmova posvećenih politici, ekonomiji, vanjskoj politici i Svjetskom socijalnom forumu.
Bovolenta, Padova
Bovolenta je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1510 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
Indijski ocean
desno|Indijski ocean Indijski ocean je treća po veličini vodena površina na svijetu, a pokriva oko 20 % površine Zemlje. Sa sjevera je okružena Azijom (Indijski potkontinent), sa zapada Arapskim polutokom i Afrikom, s istoka Malajskim poluotokom, Sunda otočjem i Australijom, a na jugu s Južnim oceanom. Od Atlantskog oceana ga, južno od Afrike, dijeli meridijan 20° E, a od Tihog oceana meridijan 147° E. Najsjevernija točka oceana je u Perzijskom zaljevu, na oko 30° sjeverne geografske širine. Ocean je na svojim južnim rubovima, između najjužnijih točaka Afrike i Australije, širok skoro 10.000 km. Zajedno s Perzijskim zaljevom i Crvenim morem ima 73.556.000 km². Procijenjeni volumen oceana je oko 292.131.000 km³.
U oceanu se nalazi otočna država Madagaskar, inače četvrti po veličini otok na svijetu. Uz njega su tu i otočne države Mauricijus, Komori, Sejšeli, Maldivi i Šri Lanka, a ocean oplakuje i obale otočne države Indonezije. Manji otoci načičkani su uz rubove oceana.
Važnost oceana kao tranzitne rute između Azije i Afrike često je od oceana stvarala bojište. Zbog njegove veličine, ni jedna nacija nije ostvarila punu dominaciju nad oceanom sve do početka 18. stoljeća kada je Velika Britanija stavila pod svoju kontrolu većinu njegove obale.
Dno oceana
Afrička, Indijska i Antarktička tektonska ploča sudaraju se u Indijskom oceanu. Njihovi su spojevi vidljivi po granama srednjeoceanskih hrbata podmorskih vulkana koji čine naopako slovo Y.
Srednjoindijski hrbat se od ruba kontinentske podine pored Mumbaja (Indija) spušta južno, a u visini Madagaskara se grana na Indijsko-antarktički i Atlantsko-indijski hrbat. Od manjih hrbata, Arapsko-indijski se kod Maldiva odvaja od Srednjoindijskog i preteže se do roga Afrike, a od Bengalskog zaljeva prema jugu proteže se Bengalski hrbat.