cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boca Raton, Florida
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 84.392 stanovnika, što je 9.628 (12,9%) stanovnika više nego 2000. godine.
Atlantska povelja
thumb|right|250px|Sastanak Čerčila i Ruzvelta na HMS Princ od Velsa thumb|right|250px|Čerčil na zadnjoj palubi broda HMS Princ od Velsa, tokom konferencije. thumb|right|250px|USS Mek Dugal pored HMS Princ od Velsa, kako bi se preneo predsednik Frenklin D. Ruzvelt bojni brod kraljevske mornarice. thumb|desno|250px|HMS Princ od Velsa u Argentiji, Njufaundlend
Atlantska povelja je pregovarana na Atlantskoj konferenciji (šifrovano RIVIERA) od strane britanskog premijera Vinston Čerčila i predsenika Sjedinjenih Država Frenklin D. Ruzvelta, na ratnom brodu u sigurnoj luci Argentija, Njufaundlend (smeštenoj u Placenrija zalivu) čime je izdata zajednička deklaracija 14. avgusta, 1941. godine. Ruzvelt je putovao do Argentije na oklopnoj krstarici USS Augusta, u pratnji bojnog broda USS Arkanzas, krstarice USSTuskalosa i razarača USS Mek Dugal, dok je Čerčil učinio put preko Atlantika na bojnom brodu HMS Princ od Velsa.
Atlantska povelja je uspostavila viziju sveta posle Drugog svetskog rata, uprkos činjenici da Sjedinjene Države još nisu ušle u rat. Učesnice su se uzalud nadale da će se Sovjetski Savez, pošto je na njega već započeta invazija od strane Nacističke Nemačke u junu iste godine uprkos prethodnom dogovoru, biti takođe uz njih.
Struktura dokumenta
Ukratko, osam tačaka dokumenta su:
Kritike na povelju
Sa druge strane, ovaj sporazum je jedan od prvih koraka ka formiranju Ujedinjenih nacija.
Zvanične izjave i državni dokumenti nagoveštavaju da su Čerčil i Ruzvelt potpisali dokument. Međutim, ne postoji ni jedna potpisana kopija. Britanski pisac, H. V. Morton, koji je putovao sa Čerčilovom grupom na Princu od Velsa, je izjavio da ni jedna potpisan verzija nikada nije ni postojala. „Dokument je prošao kroz nekoliko izmena“, kaže Morton, „i dogovoreni tekst je telegrafisan u London i Vašington.“ Tokom ovog procesa, greška se pojavila u londonskom tekstu, ali je ona naknadno ispravljena.
U to vreme se javila ordeđena zabrinutost oko tajnosti i sigurnosti britanske strane. Iako su pristupili na Princ od Velsa u najvećoj tajnosti, novinari iz SAD su primetili odsustvo Ruzvelta iz Vašingtina i povezali je sa „iznenadnim“ odsustvom Čerčila iz Kuće predstavnika. Usled nedostatka cenzure u zemlji još van ratnih dešavanja omogućene su razna nagađanja novinara. Švajcarski radio, je 6. avgusta, saopštio glasine da su dva lidera na putu da se sretnu u Kanadi. Sve ovo je počelo pre sastanka, uz rizik da ih presretne nemačka U-podmornica.
Bantouzelle
Bantuzel je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa de Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 386 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 51 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,45 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 75 metara (maksimalnoj 143 m, a minimalnoj 69 m).
Cilindrični koordinatni sistem
thumb|250px|2 tačke nacrtane u cilindričnom koordinatnom sistemu
Cilindrični koordinanti sistem je trodimenzioni koordinatni sistem koji u suštini predstavlja proširenje polarnog koordinatnog sistema dodavanjem treće koordinate (koja se obično označava sa h), koja označava visinu tačke iznad ravni.
Tačka P je zadata kao. Posmatrano iz perspektive pravouglog koordinatnog sistema:
Za upotrebu u fizici i tehnologiji, preporučena međunarodna standardna notacija je ρ, φ, z (ISO 31-11).
Cilindrične koordinate su korisne za analizu površina koje su simetrične u odnosu na osu, ako je z-osa izabrana za osu simetrije. Na primer, beskonačno dugačak cirkularni cilindar koji u sistemu pravouglih koordinata ima jednačinu x2 + y2 = c2 ima vrlo prostu jednačinu u cilindričnim koordinatama: r = c. Otuda ime cilindrične koordinate.
Vidi još
Polarkoordinaten Koordinaatisto Coordonate polare
California, Here I Come
California, Here I Come je američka zabavna pjesma iz 1924. godine koju su napisali Buddy DeSilva i Joseph Meyer. Iako se prvi put 1921. izvela za potrebe brodvejskog mjuzikla Bombo sa Alom Jolsonom, prvi put ju je Jolson snimio 1924. Tekst u kome se slavi Kalifornija kao mjesto na koje se treba doći iz "hladnih i snježnih krajeva" (naslov doslovno znači "Kalifornijo, evo dolazim") ju je učinio neslužbenom, odnosno alternativnom himnom te američke savezne države.
Filmski studio Warner Bros. ju je koristio u animiranim filmovima kako bi označio nagli odlazak nekog lika. Za vrijeme drugog svjetskog rata, odnosno pred bitku kod Midwaya 1942. ju je svirao orkestar nosača aviona Yorktown prilikom isplovljavanja iz Pearl Harbora u nadi da će japanski špijuni zaključiti kako plovi prema Kaliforniji na istok umjesto prema japanskoj floti na zapad.
Buddy DeSylva
George Gard "Buddy" DeSylva (27. januar 1895 - 11. jul 1950) bio je američki tekstopisac, filmski producent i diskograf. Poznat je kao autor niza hit-pjesama svog vremena, ali i po tome što je zajedno sa Johnnyjem Mercerom i Glennom Wallichsom osnovao diskografsku kuću Capitol Records.
Rodio se u New Yorku porodici portugalskog glumca Aloysius J. De Sylve, ali je odrastao u Hollywoodu gdje mu je otac pod imenom Hal De Forrest postao jedna od prvih filmskih zvijezda. Mladi DeSylva je pak karijeru prvo izgradio na Broadwayu te se tek kasnije vratio u Hollywood, gdje je postao jedan od važnih šefova studija.
Život mu je 1956. postao predmetom holivudskog biografskog filma The Best Things in Life Are Free gdje je njegov lik tumačio Gordon MacRae.
Quarona, Vercelli
Quarona je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 3558 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 403 m.
Putorana
lijevo|mini|Položaj visoravni Putorana u Sibiru lijevo|mini|Visoravan iz zraka Visoravan Putorana (ruski: плато Путорана) je visoka bazaltna visoravan koja se nalazi u planinskom području sjeverozapadnog kraja Centralnosibirske visoravani, pa prema sjeveru, sve do poluotoka Tajmir (Полуостров Таймыр), Rusija; 100 km sjeverno od polarnog kruga. Najviša planina je Kamen planina koja ima visinu od 1700 metara, a najbliže naselje je Norilsk. Visoravan većinom čini sibirski trap (vulkanski bazalt) i u njemu se nalaze najveća ležišta nikla u Rusiji. U njegovom središtu je jezero Vivi koje je ujedno i zemljopisno središte Rusije.
Rezervat prirode
God. 1988. onovan je rezervat prirode Putorana kako bi se zaštitila najveća krda sobova (Rangifer tarandus) na svijetu, ali i velikorogog muflona (Ovis canadensis). Park ima veličinu od 1.887.251 hektara, a uprava mu je smještena u Norilsku.
Svjetska baština
Od 2010. godine visoravan Putorana je upisana na listu UNESCO-ove svjetske baštine. kao "potpun subarktički i arktički ekosistem u izoliranom planinskom vijencu koji uključuje tajge, tundre i arktičke pustinje, te nedirnute slatkovodne sustave rijeka i jezera. Preko područja prolazi glavni put migracije sobova, što predstavlja izuzetan, veliki i sve rjeđi prirodni fenomen.
Stupovi Lene
Stupovi Lene (ruski: Ле́нские столбы́, Lenskije Stolbi) su fantastična prirodna tvorevina stijena uz obale rijeke Lene u krajnjem istočnom Sibiru, manje od jedan dan vožnje uzvodno brodom iz grada Jakutska, glavnog grada autonomne Jakutske republike.
Stupovi su prosječno visoki 100-150 m, a nastali su od kambrijskog morskog dna (transgresija vodoravnog sastava naizmjeničnog vapnenca, lapora, dolomita i škriljevca), oblikovanog ekstremnom kontinentalnom klimom ovog područja s velikom razlikom u temperaturama, od oko 100° C. Naime, temperature se zimi spuštaju do -60° C, dok ljeti iznose i do oko +40° C. ljeti. Stupovi stjenovitih tornjeva izolirani jedni od drugih dubokim i strmim jarugama nastalih usljed lomova mraza na zajedničkim zglobovima. Prodor vode s površine je olakšao kriogene procese brzinskog smrzavanja i odmrzavanja, koji su proširili jaruge između stupova. Procesi riječnih nanosa su također presudni za nastanak stupova. Na ovom mjestu se također nalazi nezaobilazno bogatstvo kambrijskih fosilnih ostataka brojnih vrsta, od kojih su neki jedinstveni i unikatni. Zbog toga je Park prirode stupova Lene, površine 1.272.150 ha, 2012. godine upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji.
Posjetitelji koji su zainteresirani za limnologiju ili eko-turizam često u istoj posjeti posjećujui Bajkalsko jezero koje se nalazi 900 kilometara jugozapadno od Stupova Lene. Sama posjeta iz najhladnijeg grada na svijetu, Jakutska, nije ugodna jer je putovanje brodom rijekom Lenom prevrtljivo, a pješačke staze su strme, a ponekad i nesigurne.
Betriksaban
Betriksaban je organsko jedinjenje, koje sadrži 23 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 451,905 Da.
Cuyahoga Falls, Ohio
Kajahoga Fols je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 49.652, što je 278 (0,6 %) stanovnika više nego 2000. godine.
DDX
DDX se može odnositi na:
Cornille (Dordonja)
Kornij je naselje i opština u jugozapadnoj Francuskoj u regionu Akvitanija, u departmanu Dordonja koja pripada prefekturi Periže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 562 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 43 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 196 metara (maksimalnoj 230 m, a minimalnoj 134 m).
West Point, New York
Vest Pojnt je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 6.763, što je 375 (-5,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Dobro jutro, Hrvatska
Dobro jutro, Hrvatska je jutarnja emisija Hrvatske radiotelevizije koja se neprekidno emitira od 1992. godine.
Emisija je na prvom programu HTV svaki radni dan od 7.00 sati; traje službeno do 9.05, a u stvarnosti onoliko koliko je duža ili kraća epizoda serije koja slijedi. Vijesti, vremenska prognoza i sportski pregled su u 7.05, 7.35, te u 8.35 sati.
Kroz emisiju ljudi iz različitih krajeva mogu doznati obavijesti o problemima u prometu i važnim događajima u toga dana. Važnu ulogu imaju televizijski centri u cijeloj Hrvatskoj, čiji se reporteri uživo ili nekoliko minuta prije emitiranja uključuju sa svježim informacijama.
Teme emisije su usredotočene na ljudske probleme u rubrikama: "TV ordinacija", "Dječja posla", "Vi pitate", "Zdravi život". "Dobro jutro, dobar tek" svakoga tjedna nudi recepte s drugom namirnicom. Reporteri Jutra su na licu mjesta prije koncerta, izložbe, filmske ili kazališne premijere. Ponedjeljkom emisija sadrži "Pogled na burzu" i "Eko kutak", utorkom "Čitajmo zajedno", srijedom se sluša glas gledatelja ili "Vox Populi", četvrtkom "Igraonica" podučava djecu kako da sama izrade igračke. Petkom prijedlog "Kamo na vikend", a svakoga dana "Vježbajte s nama".
Voditelji
Emisiju vodi uvijek voditeljski par. U 2007. godini su to bili, uz poneke izuzetke:
Aguila, Arizona
Aguila je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 798 stanovnika.
Komutativni prsten
U teoriji prstena, grani apstraktne algebre, komutativni prsten je prsten u kome je operacija množenja komutativna. Ovo znači da ako su a i b bilo koja dva elementa prstena, dona je a×b=b×a.
Proučavanje komutativnih prstena se naziva komutativna algebra.
Nobiletin
Nobiletin je organsko jedinjenje, koje sadrži 21 atom ugljenika i ima molekulsku masu od 402,395 Da.
Bevirimat
Bevirimat je organsko jedinjenje, koje sadrži 36 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 584,826 Da.
Josephville, Missouri
Džozefvil je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 376, što je 106 (39,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Ripole, Frosinone
Ripole je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 117 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 135 m.
Jelena Branković (Mara)
Dolazak u Bosnu
Smederevo je palo već 20. juna 1459. godine.Jelnin muž Stjepan je uspio nagovoriti Osmanlije da on i njegova porodica napuste grad. Jelena je s sljedećim osobama izašla iz Smedereva : Sve ove navedene osobe su preko oblasti Šumadije i Mačve stigli na granicu Bosne, zatima su prešli Drinu i sredinom jula su stigli u Bobovac, gdje je bosanski kralj Stjepan Tomaš primio svog sina i svoju nevjestu i ostale .Jelnina majka i sestre su na putu skrenule za Ugarsku , tako da nikad nisu stigle u Bobovac.Jelna je tu ostala s svojim mužem Stjepanom sve do smrti njenog svekra Tomaša.
Preci
Kraljica Mara i kraljica Katarina bile su rodice u trećem koljenu, budući da su obje bile potomci srpskog despota Lazara Hrebljanovića. U prvih pet generacija predaka kraljice Mare spadaju tri bizantijska cara, dva sa majčine i jedan sa očeve strane porodice.
Žvaka
Guma za žvakanje, žvakaća guma ili žvaka je naziv za vrstu slatkiša izrađenog od gume, ili sličnog elastičnog materijala namijenjenog žvakanju. Tragovi predmeta slični žvakaćim gumama datiraju još iz vremena neolita, ali je žvakaća guma u svom modernom obliku stvorena u SAD u drugoj polovici 19. vijeka. Američka vojska ju je u 20. vijeku davala svom ljudstvu kao sredstvo za olakšanje stresa, a odatle se proširila širom svijeta.
Posebne vrste žvakaćih guma se danas koriste u medicinske svrhe.
Beaupréau
Bopro je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Šole.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 6.217 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 173,51
Rohrbach (Ilm)
Rorbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Pfafenhofen an der Ilm. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.574 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9186149.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Pfafenhofen an der Ilm Rorbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Pfafenhofen an der Ilm. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 396–440 metara. Površina opštine iznosi 29,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 5.574 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 188 stanovnika/km².
Fonte Tudico, Pescara
Fonte Tudico je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Merrydale, Louisiana
Meridejl je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Fonte Tudico, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 263 m.
Merrydale, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.772, što je 655 (-6,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Hijerokle iz Aleksandrije
Hijerokle (Ίεροκλῆς /Hijerokles/) je bio neoplatonista iz Aleksandrije, koji je živeo sredinom 5. veka i po svoj prilici uživao visoku reputaciju.
Smatra se da je sastavio komentare na zlatne Pitagorine stihove, u kojima je pokušao da sažeto i na shvatljiv način prikaže celokupnu Pitagorinu filozofiju. Otuda je i toliki značaj tog njegovog dela, koje služi kao neka vrsta vodiča kroz pitagorejsku filozofiju. Ti komentari su prvo objavljeni u prevodu na latinski, koji je uradio G. Aurispa, u Padui (1474), potom u Rimu (1475, 1494, 1495), a naposletku i u Bazelu (1543). Tekst na grčkom s novim latinskim prevodom uredio je J. Curterius, a objavljen je u Parizu (1583). Bolje izdanje, koje sadrži i fragmente iz ostalih Hijeroklovih dela, objavio je J. Pearson u Londonu (1654 i 1655), a P. Needham ga je dopunio i pobošljao, da bi ga objavio u Kembridžu (1709). Takođe, i R. Warren je priredio svoje izdanje (London, 1742), premda bez latinskog prevoda, koje L. Schmitz smatra mnogo boljim.
Hijerokle je i autor izgubljenog dela u sedam knjiga, koje je posvetio Olimpiodoru iz Tebe i čiji naslov glasi O proviđenju, sudbini i izmirenju čovekove slobodne volje sa božanskom vlašću sveta. Ono je sačuvano samo u vidu izvoda koji se mogu naći u Fotijevoj Biblioteci. Te izvode je F. Morelli objavio zasebno u svojoj zbirci MSS (Paris, 1593 i 1597). Oni su se takođe našli i u Pearsonovom i Needhamovom izdanju Komentara o Pitagori. Iz njih se može videti kako Hijerokle nastoji da izmiri Platona i Aristotela da bi ih suprotstavio stoičarima i epikurejcima, ne bi li na taj način opovrgao one koji pokušavaju da poreknu Božje proviđenje.
Treće po redu delo etičke prirode poznato je na osnovu brojnih izvoda sačuvanih kod Stobeja. Ono obrađuje pitanja o pravdi, o odnosu prema bogovima, prema užoj i široj familiji, prema domovini, o braku itd. Maksime koje imaju za cilj da poduče izuzetno su cenjene, a delo koje je bilo sačinjeno od njih verovatno je nosilo naslov Ta filosofumena. Maksime se takođe mogu naći i u Pearsonovom i u Needhamovom izdanju Komentara. Postoji još jedno delo pod naslovom Oikonomikos, ali pre će biti da je ono bilo sastavni deo Ta filosofumene.
Na kraju se valja podsetiti da je Teosebije, učenik Hijeroklov, objavio komentare o Platonovom Gorgiji, koji su, kako Fotije navodi, u stvari beleške sa predavanja koje je Hijerokle svojevremeno držao svojim učenicima.
Postoji delo pod naslovom Asteja, koje predstavlja kolekciju smešnih priča i anegdota, šaljivih dosetki, blesavih govora itd. Ono je svojevremeno pripisivano neoplatoničaru Hijeroklu, ali očigledno je da se radi o delu neke neznatne osobe. Objavio ga je Marq. Freherus (Ladenburg, 1605), a docnije i J. A. Schier (Leipzig, 1750). Našlo se takođe i u Pearsonovom i u Needhamovom izdanju Komentara o Pitagori, ali i u J. de Rhoerovom Observationes Philologicae (Groningen, 1768).
East Ellijay, Georgia
Ist Elidžej je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 546 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 546 stanovnika, što je 161 (22,8%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Ajo, Arizona
Ajo je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 3,304 stanovnika.
Bernard Hügl
Bernard Hügl (Srpski Miletić, Vojvodina, 25. siječnja 1908. - Heilbronn, Njemačka, 10. travnja 1982.), hrvatski nogometaš, trener i izbornik.
Školovanje i klupska karijera
Osnovnu školu pohađao je u rodnom mjestu, gdje je počeo i s igranjem nogometa. Maturirao je u gimnaziji u vojvođanskom mjestu Kuli, dok je studij farmacije započeo u Novom Sadu, a završio i diplomirao na zagrebačkom fakultetu 1931.. Po dolasku na studij u Zagreb, prijavio se u HŠK Građanski, gdje je bio standardni član prve momčadi, te s njim osvojio dvije titule prvaka države (1937. i 1940.).
Reprezentativna karijera
Odigrao je i 24 utakmice za jugoslavensku reprezentaciju. Hügl je bio desni branič, a zajedno s Franjom Glaserom i Jozom Matošićem predstavljao je poznati obrambeni trio u reprezentaciji. Debitirao je u Sofiji protiv Bugarske 18. ožujka 1934. godine (2:1), dok je zadnju utakmicu odigrao 26. travnja 1939. u Berlinu protiv Njemačke (2:3).
Od 1931. do 1938. odigrao je i 15 utakmica za gradsku reprezentaciju Zagreba.
Izbornička karijera
Kad je 1940. godine prestao igrati, preuzeo je dužnost izbornika novoformirane hrvatske omladinske reprezentacije, koja samo mjesec dana poslije prvog nastupa seniorskih sastava odigrana svoj prvi povijesni susret protiv adekvatne mađarske reprezentacije u Pečuhu.
Bio je i izbornik gradske reprezentacije Zagreba, a za vrijeme NDH bio je trener momčadi njemačkih oružanih snaga i član stručnog stožera HNS–a.
27. prosinca 1943., Državni vođa za tjelesnu kulturu i šport Miško Zebić, dekretom imenuje Hügla za izbornika. Hügl je odredio momčad Hrvatske za samo jednu utakmicu i to za susret u Zagrebu, protiv Slovačke (7:3), koja je odigrana 9. travnja 1944.. Bila je to ujedno i posljednja utakmica hrvatske reprezentacije u NDH.
Progon
Poslije Drugog svjetskog rata Bernard Hügl bio je kao pripadnik njemačke nacionalne manjine i sportski dužnosnik NDH, šikaniran, zatvaran i osuđen na 6 godina logora. U Staroj Gradiški izdržao je punih 5 godina. Uz pomoć sportskih poznanstava uspio se izvući iz logora u Gradiški, ali preostalu godinu robije nije se smio udaljavati iz Zagreba.
Trenerska karijera u Jugoslaviji
Trenira HŠK Ličanin, NK Ferrari i NK Dinamo Zagreb, s kojim 1951. osvaja Kup. Godine 1953. godine postaje trener Veleža iz Mostara, kojega je u sezoni 1953./54. uspio uvesti u Prvu saveznu ligu. Potom odlazi u Osijek i preuzima treniranje tamošnjeg NK Proletera. Bio je trener B reprezentacije Jugoslavije (1953–54).
Afera "Krznena lisica"
U sezoni 1955/56. izbija tzv. afera "Krznena lisica" (podmićivanje sudaca). Bio je optužen za umiješanost u toj aferi pa je proveo dva mjeseca u istražnom zatvoru. Tadašnji predsjednik Proletera i narodni poslanik Ivan Špika uspio mu je iznuditi putovnicu uz uvjet da mora napustiti zemlju, što je on i učinio. U rujnu 1956. napustio je Hrvatsku.
Trenerska karijera u Njemačkoj
U Njemačkoj odmah biva uvršten u stručni stožer reprezentacije kao pomoćnik izborniku Seppu Herbergeru. Godinu dana poslije odlazi u Stuttgart i preuzima treniranje momčadi Stuttgart Kickersa. Potom je bio trener u Heilbronnu, gdje se razbolio i prestao aktivnom djelatnošću. Umro je u 74. godini, 10. travnja 1982. i pokopan na gradskom groblju u Heilbronnu.
Little Flock, Arkansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.585, što je 0 (0,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Bevonijum
Bevonijum je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 354,463 Da.
Horizontski koordinatni sistem
Osnovne karakteristike
right|frame|z - zenit, z' - nadir, S - južna tačka, N - severna tačka, E - istočna tačka, W - zapadna tačka. Zelenom bojom predstavljena je visina date zvezde, a crvenom azimut.
Osnovna ravan u horizontskom koordinatnom sistemu je ravan horizonta. Osnovni pravac je pravac ka južnoj tački na horizontu. Osnovne tačke u ovom koordinatnom sistemu jesu zenit, nadir, južna tačka na horizontu. Zenit je tačka u kojoj prava, koja prolazi kroz tačku na kojoj se nalazi posmatrač, normalna na horizontsku ravan, seče nebesku sferu, dok je nadir njoj suprotna tačka (nalazi se ispod horizonta). Južna tačka je tačka u kojoj nebeski meridijan seče horizont, bliže južnom nebeskom polu.
Koordinate
Na nebeskoj sferi u horizontskom koordinatnom sistemu položaj tela određujemo pomoću azimuta i visine.
Visina (h) je ugao u središtu sfere koji se nalazi u ravni meridijana datog tela, normalnoj na ravan horizonta, i meri se od horizonta do nebeskog paralela na kome se dato telo nalazi. Visina može biti pozitivna (0°- +90°) za tela koja se nalaze iznad horizonta i negativna (0°- -90°) za tela koja se nalaze ispod horizonta.
Zenitna daljina (z) je retko korišćena koordinata koja predstavlja dopunu visini, odnosno ugaonu udaljenost paralela datog tela od zenita. Može se nalaziti u intervalu (0°-180°).
Korišćenjem elementarne sferne geometrije mogu se konvertovati koordinate datog nebeskog tela iz koordinata horizontskog koordinatnog sistema u koordinate ekvatorskog, ekliptičkog ili galaktičkog koordinatnog sistema, ukoliko su poznate vrednosti zvezdanog vremena, geografske širine i dužine za mesto na kome se posmatrač nalazi.
Alijansa za vraćanje mira i kontraterorizam
Alijansa za vraćanje mira i kontraterorizam (AVMKT) je somalijska vojna alijansa sačinjena od 11 članova, uključujući poslovne ljude i poznate poglavice, koji su takođe trenutni ministri u Prelaznoj saveznoj vladi Somalije.
AVMKT je sekularna grupa za koju se veruje da su je osnovale SAD zbog brige da je Savez islamskog suda, njen glavni neprijatelj, povezan sa Al Kaidom i da skriva teroriste Al Kaide. . Od februara je bilo mirno do 7. maja kada su borbe počele opet, a Alijansa je gubila bitku za bitkom. Somalijski šeik Hasan Dahir Avejes je izjavio da su nasilje započeli oni koji su proglasili sebe borcima protiv terorizma.
Snage Saveza islamskog suda su preuzele kontrolu nad Mogadišom i naterale snage AVKMT u bekstvo. Neki su još uvek u Somaliji, dok se za ostale poglavice kao što je Mohamed Dir veruje da su utočište pronašli u susednoj Etiopiji. AVKMT se borio protiv Saveza islamskog suda u Mogadišu od 18. februara do 5. juna 2006
Antička Makedonija
Makedonija (od grč. Μακεδονία) je bio naziv antičkog kraljevstva koje prvobitno se nalazilo na teritoriji današnje grčke Makedonije. Na zapadu je graničilo s Epirom, a na istoku s Trakijom. Tokom jednog kratkog vremenskog perioda to je kraljevstvo postalo najmoćnijom državom na Bliskom istoku nakon osvajačkih pohoda Aleksandra Velikog, koji su označili početak helenističkog perioda u istoriji stare Grčke.
Rana istorija
U vekovima nakon dorske invazije (oko 1100. st. e.) mnogi novi narodi došli su u Makedoniju. Antički Makedonci naseljavali su južne delove Makedonije još od arhajskog perioda grčke istorije. Prva makedonska država pojavila se na istorijskoj pozornici krajem 8. ili početkom 7. veka stare ere pod vlašću argeadske dinastije, kada su se Makedonci navodno doselili u tu oblast iz zapadnih krajeva. Ta je dinastija tvrdila da vodi poreklo od mitskog Temena (Τέμενος), kralja grada Argosa, koji je bio jedan od Heraklida. Prvi makedonski kralj koji se spominje u izvorima jeste Perdika I, koji je, prema tradiciji, napustio Argos i otišao u Iliriju, verovatno polovinom 7. veka st. e., i odande zauzeo makedonsku dolinu i učvrstio se u Egeji (današnjoj Vergini) kao kralj Makedonije. Prema toj tradiciji, dakle, makedonski su kraljevi bili dorskog porekla, govorili su neku varijantu dorskog dijalekta i praktikovali neku vrstu grčke kulturne tradicije. Pitanje da li su antički Makedonci govorili grčki ili neki strani jezik danas još uvek nije rešeno, ali dokazi upućuju na to da su govorili neku varijantu grčkog, koja je možda bliska eolskom dijalektu. Međutim, Grci koji su živeli dalje na jugu uporno su tvrdili da Makedonci nisu puni Heleni i da su poluvarvari.
Nakon kratkog perioda persijske dominacije pod Darijem I, Makedonija je ponovo stekla nezavisnost pod kraljem Aleksandrom I Makedonskim (495–450. st. e.). U periodu pre 4. veka makedonsko je kraljevstvo zauzimalo područje koje otprilike odgovara današnjoj grčkoj oblasti Makedoniji. Aleksandar I, koji je bio savremenik i saveznik persijskog kralja Kserksa, i koji je igrao neku vrstu dvostruke igre tokom grčko-persijskih ratova, značajno je proširio teritoriju makedonske države. Uspostavljeni su prijateljski odnosi sa atinskim tiraninom Pizistratom i njegovim sinovima. U tom je periodu počeo proces sve snažnije helenizacije Makedonije. Grci su pokušali da spreče Aleksandra I da učestvuje na Olimpijskim igrama oko 500. godine st. e. tvrdeći da je on varvarin, ali su sudije prihvatile njegovo argivsko poreklo i dale mu dozvolu da se takmiči.
Aleksandrov naslednik Perdika II (vladao oko 452–413) vodio je jednako neprincipijelnu i nestalnu spoljnu politiku kao i njegov prethodnik, stalno balansirajući između Atine i Sparte tokom peloponeskih ratova. Njega je 413. st. e. nasledio Arhelaj, koga je Platon u Gorgiji prikazao kao okutnog nasilnika. Ipak, on se postigao mnogo u pokušaju da Makedoniju učinili delom ostatka Grčke pretvorivši svoj dvor u Peli u središte okupljanja grčkih umetnika i pesnika, među kojima su bili Euripid, Agaton, Heril iz Samosa, Timotej i Zeuksis. Do ovog vremena nestalo je mnogo makedonskih svakodnevnih običaja koji su se činili negrčkim, ali su se neki još uvek održavali. Zemlja je bila divlja, i još u klasično doba ispunjena lavovima i medvedima, a možda čak i panterima i leopardima.
Ekspanzija
left|thumbnail|160px|[[Filip II Makedonski|Filip II, makedonski kralj]]
Pod Filipom II (359–336) Makedonija se proširila na teritoriju Peonjana, Tračana i Ilira. Pored drugih osvajanja, Filip je anektirao i oblasti Pelagonije i južne Peonije (Pelagonija otprilike odgovara području današnje Bitole, a južna Peonija području dašanje Đevđelije u Severnoj Makedoniji).
Makedonija je održavala sve čvršće političke veze sa grčkim polisima, ali je istovremeno zadržala i neke arhaične karkteristike kao što je dvorska kultura, prvo u Egeji (današnjoj Vergini), a zatim u Peli, po čemu je više nalikovala na mikensku kulturu nego na klasičnu polisnu kulturu. Tu su bile i druge arhaične odlike, kao Filipova poligamija (premda je dakako postojala samo jedna kraljica – kraljica Olimpijada, majka Aleksandra Velikog).
Još jedan arhaični element bilo je upravo očuvanje nasledne monarhije, koja je kralju davala gotovo apsolutnu vlast, premda je ona ponekad bila ograničena zemljoposedničkom aristokratijom i premda su je često u opasnost dovodile borbe za vlast u okviru same kraljevske porodice. Takav sistem vlasti bio je oštro suprotstavljen grčkim običajima dalje na jugu, gde su nezavisni polisi imali manje-više demokratske ustanove; tiranije, koje se mogu smatrati de facto monarhijama, ali u kojima je nasledni princip vlasti bio više želja nego prihvaćeni sistem; te ograničenu, uglavnom vojnu i religijsku vlast dvojice spartanskih kraljeva. Isto se može reći i za makedonsku ustanovu dužničkog ropstva, koje je u grčkim polisima bilo davno ukinuto (najpoznatiji je primer atinskog zakonodavca Solona i njegove "sisahteje", σεισάχθεια seisachtheia).
left|thumbnail|440px|Carstvo Aleksandra Velikog
Filipov sin Aleksandar Veliki (356–323. st. e.) uspeo je da za kratko nametne makedonsku vlast ne samo grčkim polisima, nego i Persijskom carstvu, uključujući Egipat i zemlje dalje na istoku sve do oboda Indije. Aleksandrovo uspostavljanje orijentalnih institucija vlasti pratilo je širenje grčke kulture i obrazovanja širom njegovog ogromnog carstva. Premda se njegovo carstvo raspalo ubrzo nakon njegove smrti, njegova su osvajanja ostavila trajne tekovine, naročito u vidu novoosnovanih helenističkih gradova širom zapadnih oblasti Persije.
I pored raspada carstva na više manjih kraljevstava kojima su vladale Aleksandrove vojskovođe, sama Makedonija i dalje je bila ključna teritorija oko koje su se vodile žestoke borbe. Jedno je vreme njome vladao Demetrije I (294–288. st. e.), ali je zatim izbio građanski rat. Antipatar i njegov sin Kasandar uspeli su da uspostave svoju kontrolu nad Makedonijom, ali su se nakon Kasandrove smrti 297. st. e. opet rasplamsali unutrašnji sukobi.
Demetrijev sin Antigon I (277–239. st. e.) uspešno je zaveo mir, doneo prosperitet i odbacio invaziju Galaćana, premda je izgubio kontrolu nad mnogima od grčkih polisa kojima je prethodno vladao. On je uspostavio stabilnu monarhiju i osnovao vlastitu dinastiju Antigonida. Oslanjajući se na te uspehe, njegov sin Antigon II (239–221. st. e.) ponovo je uspostavio makedonsku vlast nad celom regijom.
Opadanje
Pod Filipom V Makedonskim (221–179. st. e.) i njegovim sinom Persejem (179–168. st. e.) makedonsko je kraljevstvo došlo u sukob sa sve snažnijom Rimskom republikom. Tokom 2. i 1. veka st. e. Makedonija je s Rimom vodila niz ratova, koji se skupno nazivaju makedonskim ratovima. Prvi makedonski rat (215–205) bio je relativno uspešan za Makedonce, ali je Filip V bio konačno poražen u drugom makedonskom ratu (200–197). Filip V preživeo je i ovaj drugi rat s Rimljanima, ali njegov naslednik Persej nije: nakon što je Makedoniju uveo u treći makedonski rat (171–168) izgubio je kraljevstvo. Konačan makedonski poraz rezultirao je svrgavanjem antigonske dinastije i podelom Makedonija na četiri odvojena entiteta. Kratkotrajan Andriskov uspeh u ponovnom uspostavljanju monarhije 149. godine st. e. doživeo je brz poraz sledeće godine, kada je zavedena i neposredna rimska uprava nad Makedonijom, koja je bila pretvorena u rimsku provinciju.
Državno uređenje
Politička organizacija makedonskog kraljevestva imala je oblik trostepene piramide: kralj i narod na vrhu, gradske ustanove (gradovi i éthnē) na dnu, te regioni između. Proučavanje ovih različitih ustanova značajno je olakšala epigrafija, koja nam je omogućila da se dubinski izuče i provere podaci koje nalazimo u antičkim literarnim izvorima kao što su Tit Livije i Polibije. Epigrafski spomenici pokazuju da su makedonske političke ustanove bile bliske ustanovama grčkih federalnih država, kao što su bili Etolski i Ahejski savez, pri čemu je jedinstvo tih institucija bilo osigurano postojanjem kralja.
Kralj
Kralj (Βασιλεύς, Basileús) nalazio se na čelu centralne uprave: on je upravljao kraljevstvom iz svoje prestonice Pele, a u njegovom dvoru nalazila se državna arhiva. U upravi su mu pomagali "kraljevski sekretar" (βασιλικὸς γραμματεύς, basilikós grammateús), čiji je položaj bio od velike važnosti, te kraljevo veće. Kralj je zapovedao vojskom, upravljao religijskim kultovima i vodio spoljnu politiku, koja je uključivala objavu rata i sklapanje mira i saveza. Do Filipa V jedino je kralj mogao kovati novac. Kralj je svojim kraljevstvom upravljao uglavnom posredno, putem lokalnih činovnika (επιστάτης), s kojima je bio u stalnom kontaktu.
Nasleđivanje
Kraljevska je vlast u Makedoniji prelazila na muškog naslednika po očevoj liniji, uglavnom po principu primogeniture. Postojao je, međutim, i izborni element: kada bi kralj umro, njegovog određenog naslednika, koji je uglavnom (ali ne uvek) bio najstariji sin pokojnog kralja, moralo je prvo da prihvati veće, a zatim je morao da izađe pred skupštinu koja bi ga aklamacijom proglasila za kralja i dala mu zakletvu vernosti.
Nasleđivanje prestola, dakle, nije bilo automatsko, posebno ako se uzme u obzir to da su mnogi makedonski kraljevi pretrpeli iznenadnu i nasilnu smrt, a da nisu odredili svoje naslednike ili da nisu osigurali da će naslednici koje su odredili zaista biti i prihvaćeni. To je bio slučaj sa Perdikom III, koga su ubili Iliri, sa Filipom II, koga je ubio Pausanija iz Orestide, a Aleksandrom Velikim, koji je iznenada umro od malarije itd. Često je dolazilo do borbi oko prestola, posebno do 4. veka st. e., kada su moćne porodice iz gornje Makedonije još uvek gajile ambiciju da svrgnu argeadsku dinastiju bi same se dokopaju kraljevske vlasti.
Finansije
thumbnail|300px|Antička Makedonija u vreme [[Filip II Makedonski|Filipa II 336. st. e.]]
Kralj je nadzirao i upravljao materijalnim bogatstvom Makedonije i kraljevim prihodima (βασιλικά, basiliká), koji su pripadali makedonskom narodu: i porezi koje su Makedoniji isplaćivale poražene države takođe su išli narodu, a ne kralju. Čak i ako kralj nikome nije bio odgovoran za ispravno upravljanje ovim bogatstvom, u pojedinim se prilikama osećao obaveznim da brani način svoje upjrave: Arijan kaže da je tokom pobune Aleksandrovih vojnika kod Opisa 324. st. e. Aleksandar detaljno popisao imovinu svog oca u trenutku očeve smrti kako bi pokazao da nije zloupotrebio svoju vlast.
Iz Livija i Polibija znamo da su kraljevi prihodi (basiliká) uključivali sledeće vrste prihoda:
Najčešći način eksploatacije različitih izvora prihoda bio je putem zakupa: Pseudo-Aristotel navodi u spisu Ekonomija (Oeconomica) da je Aminta III (ili možda Filip II) udvostručio lučke prihode uz pomoć Kalistrata, koji je pobegao u Makedoniju, sa 20 na 40 talenata godišnje. Da bi se to postiglo, prikupljanje lučkih poreza svake je godine davano u zakup pojedincu koji bi ponudio najviše. Takođe je poznato iz Livija da su se rudnici i šume pod Filipom V davali u zakup za neki fiksi novčani iznos, a čini se da se isto događalo pod argeadskom dinastijom: možda odatle potiče sistem zakupa koji je korišten u ptolemejskom Egiptu.
Kralj je mogao podariti oslobađanje od poreza (ἀτελίη, atelíē), kao što je, na primer, Aleksandar Veliki oslobio plaćanja poreza porodice čiji su članovi poginuli u bici kod Granika maja 334. godine st. e.: oni su bili oslobođeni plaćanja zakupa nad kraljevim zemljištem te plaćanja trgovačkih poreza.
Vanredne prihode obezbeđivao je ratni plen, koji je bio deljen između kralja i njegovih ljudi. U vreme Filipa II i Aleksandra Velikog to je postao veoma značajan izvor prihoda. Veliki deo zlatnih i srebrnih predmeta koji su u to doba dovučeni sa pohoda u Evropi i Aziji bili su istopljeni i zatim poslati u kovnice novca u Peli i Amfipolu: prema jednoj proceni, tokom Aleksandrove vladavine samo je amfipolska kovnica dobila oko 13 miliona tetradrahmi.
Skupština
Svi makedonski građani-vojnici skupljali su se na narodnu skupštinu, koja se održava najmanje dva puta godišnje, jednom u proleće i jednom u jesen, odnosno kada je ratna sezona počinjala i kada se završavala. Ovu skupštinu (koinê ekklesia ili koinon makedonôn), koja je u doba mira okupljala građane, a u doba rata vojnike, sazivao je kralj. Ona je imala značajnu ulogu u proglašavanju kralja i u suđenjima u kojima je bilo zaprećeno smrtnom kaznom. Iako na to nije bio obavezan, kralj se ponekad sa skupštinom savetovao u pitanjima spoljne politike, kao što je objava rata i sklapanje saveza, te kod postavljanja visokih državnih dužnosnika. U većini ovih prilika skupština je samo formalno potvrđivala odluke koje je predlagalo veće. Skupština je takođe dodeljivala počasti i slala poslanstva u druge države. Skupštinu su ukinuli Rimljani kada su reorganizovali Makedoniju 167. st. e., kako bi sprečili (kaže Tit Livije) da je neki demagog upotrebi za pokretanje ustanka protiv vlasti.
Kraljevo veće (synedrion)
Veće je činila mala grupa najuglednijih Makedonaca, koje je kralj izabrao da mu pomažu u upravi nad kraljevstvom. Ono stoga nije bilo predstavničko telo, ali se u nekim prilikama moglo proširiti predstavnicima pojedinih gradova ili drugih kompaktnih grupa u kraljevstvu.
Članovi veća (synedroi) birali su se iz sledeće tri kategorije stanovništva:
Kralj je u stvarnosti imao manje mogućnosti da utiče na izbor članova veća no što se to čini, jer su mnogi od najvažnijih plemića svoje mesto u veću nasleđivali od svojih očeva.
Veće je pre svega imalo savetodavnu ulogu, odnosno ono je formalno savetovalo skupštinu: pripremalo je i predlagalo odluke o kojima bi skupština zatim diskutovala i glasala, a koje su pokrivale širok spektar oblasti, od proglašenja kralja i regenta, imenovanja visokih državnih dužnosnika, do proglašenja rata. Veće je takođe bilo i jedina sudska instanca za sva krivična dela u kojima nija bila zaprećena sudska kazna.
Veće se često sastajalo i predstavljalo je zapravo glavno upravno telo države. Ono je prethodno raspravljalo o svakoj odluci koju je kralj želeo da donese.
Unutar veća vladali su demokratski principi jednakosti (isegoria) i slobode govora (parrhesia), kojima se pokoravao i kralj kao i svaki drugi član veća.
Nakon što su Rimljani svrgli antigonidsku dinastiju 167. godine st. e., veće je možda nastavilo da deluje, za razliku od skupštine, predstavljajući tako jedinu federalnu vezu između četiri regije na koje je Makedonija podeljena.
Regije (merides)
Verovatno je Filip II bio taj koji je ustanovio jedan međukorak u državnoj upravi između centralne vlade u Peli u lokalnih gradskih uprava. Ta je reforma proizašla iz potrebe da se državne ustanove prilagode velikoj ekspanziji Makedonije pod njegovom vladavinom. Više nije bilo lako sakupiti sve Makedonce na jednu opštu narodnu skupštinu, pa se rešenje potražilo u osnivanju četiri makedonske regije, od kojih je svaka imala vlastitu regionalnu skupštinu. Ova podela na regije nije bila uslovljenja bilo kakvim istorijskim ili tradicionalnim unutrašnjim podelama: između novih regija jednostavno su povučene "veštačke" administrativne linije. Treba ipak napomenuti da je postojanje ovih regija pouzdano posvedočeno (u numizmatici) tek od početka 2. veka st. e.
Ca' Oddo, Padova
Ca' Oddo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 103 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Hijerokle
Hijerokle ili Hijeroklo (Hierocles) se može odnositi na:
Potencijal
Potencijal se može odnositi na:
Stephansdom
Stephansdom (prevedeno sa njemačkog Katedrala sv. Stjepana) je bečka katedrala, na istoimenom trgu Stephansplatz (Trg sv. Stjepana) u centru grada. Ona je sjedište bečkog nadbiskupa i Bečke katoličke dijeceze. Zbog svog živopisnog krova cik-cak uzorka i tornja visokog 136.7 m koji dominira vizurom grada, ona je jedan od najprepoznatljivijih simbola Beča.
Stephansdom je izgorio za vrijeme Bitke za Beč u aprilu 1945., tako da je temeljno rekonstruiran nakon rata sve do 1952.
Historija
thumb|220px|left| Tlocrt rasta crkve kroz vijekove Prva crkva na tom mjestu podignuta je 1147. u romaničkom stilu. Ona je temeljno rekonstruirana u kasnoromaničkom stilu u 13. vijeku, ali je izgorjela 1258., tako da su od nje danas ostali jedini vidljivi tragovi na zapadnoj fasadi.
Veliki Gotički brod je izgrađen od 1304. do 1450., a gotički toranj i tornjići na južnom transeptu dovršeni 1433. left|thumb|220px| Centralni crkveni [[Brod (arhitektura)|brod]]
Bertry
Bertri je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Sever-Pa d Kale, u departmanu Sever koja pripada prefekturi Kambre.
Holland Patent, New York
Holand Patent je grad u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 458, što je 3 (-0,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Lago Vista, Starr County, Texas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 115.
Kongo (rijeka)
Kongo, ranije Zair , velika rijeka ekvatorijalne Afrike, duga je približno 4700 km. Po dužini, Kongo je peta rijeka u svijetu i druga u Africi, nakon Nila.
Veličina poriječja joj je 3,800.000 km² i po obilju vode jedna je od najvećih rijeka na svijetu. Tvore je dva izvorišna toka: Luapula i Lualaba. Pod nazivom Zair poznata je nizvodno od Stanleyevih slapova. U Republici Kongo naziva se Kongo, a u Angoli Rio Zaire. Ima velik broj pritoka (Lindi, Lomami, Mangala, Ubangi, Sangha, Kwa i dr.). Golemim, 11 kilometara širokim, estuarijem utječe u Atlantski ocean. Plovna je od ušća do grada Matadi (134 km), od Malebo Poola (Stanlye Pool) do Stanleyevih slapova (1690 km) te uzvodno do slapova u dužini od 942 km (Lualaba). Golemi hidroenergetski potencijal Konga samo je lokalno iskorišten.
Teče pretežno kroz Demokratsku Republiku Kongo i Republiku Kongo, te dijelom kroz Zambiju i Angolu. Rijeka je široka od 0,8 do 16 kilometara, ovisno o lokaciji i dijelu godine.
Kongo nastaje u južnom dijelu Demokratske Republike Kongo, gdje se sastaju rijeke Lualaba i Luvua. Zatim teče prema sjeveru, do Stanleyevih slapova, u blizini grada Kisangani, i vrlo blizu ekvatora počinje skretati obrnuto od kazaljke na satu. Prvo teče prema sjevero-zapadu, zatim prema zapadu, pa prema jugu. Ulijeva se u Atlantski ocean formirajući veliki riječni bazen koji prekriva više od 4 milijuna km². Zbog svog položaja u najvećem afričkom kišnom pojasu, Kongo nosi više vode od bilo koje druge rijeke na zemlji, osim Amazone u Južnoj Americi. Na ušću u Atlantski ocean protoka Konga je 34.000 m³ po sekundi. Unutar toka rijeke Kongo nalazi se 4000 riječnih otoka od kojih je više od 15 dužih od 16 kilometara. Upravo zbog ovih otoka neki dijelovi toka nisu plovni. Skoro 400 kilometara Konga nije plovno, ali ne samo zbog ovih otoka nego i zbog mnogih slapova.
Izvorišni dio
U Kongo se ulijeva voda iz izvora u sjevernoj Zambiji i južnoj Demokratskoj Republici Kongo, na visinama od 1000 do 2000 metara nadmorske visine. Ovi izvori imaju mnogo brzaca pa se ne mogu koristiti za komercijalnu navigaciju. U Zambiji, Chambeshi i ostali izvori, ulijevaju se u jezero Bangweulu, koje je okruženo mnogim močvarama. Voda iz jezera Bangweulu ulijeva se u rijeku Luapula, koja tvori granicu između Zambije i Demokratske Republike Kongo, te se ulijeva u jezero Mweru. Jezero Mweru otječe u rijeku Luvua u Demokratskoj Republici Kongo. Zapadno, u južnom dijelu Demokratske Republike Kongo, rijeka Lualaba i njezini pritoci nastaju u visoravnima Katanga. Lualaba se s rijekom Lufira ulijeva u jezero Upemba i teče sjeverno gdje se s rijekom Luvua sastaje u sjevernom dijelu Katange.
Gornji Kongo
Gornji Kongo, koji se smatra i nastavkom Lualabe, teče od ušća Luvue u Lualabu do Stanleyevih slapova. Samo 300 kilometara Gornjeg Konga, između gradova Kindu i Ubundu je plovno. Uzvodno od grada Ubundu nalazi se lanac od sedam velikih vodopada koji se protežu na dužini od 100 kilometara. Stanleyjevi slapovi su zadnji od njih i nalaze se 50 kilometara sjeverno od ekvatora i 460 metara iznad razine mora. Kisangani, jedan od najvećih gradova u Demokratskoj Republici Kongo, nalazi se odmah ispod tih slapova.
Srednji Kongo
Srednji Kongo skreće prema sjevero-zapadu, zapadu i jugo-zapadu, a nadmorska razina između Stanleyevih slapova i Malebo Poola opada za samo 100 metara. Svih 1600 kilometara je plovno. Na ovom dijelu rijeke ulijevaju se četiri velike rijeke: Lomami, Aruwimi, Ubangi i Kasai. Lomami teče prema sjeveru, skoro paralelno s Gornjim Kongom, a ušće u Kongo joj se nalazi s južne strane, oko 130 kilometara nizvodno od grada Kisanganija. Rijeka Aruwimi, koja se u gornjem dijelu toka naziva Ituri, odvodnjava područje velikih kišnih šuma zapadno od Albertovog jezera. Teče prema zapadu i ulijeva se u Kongo sa sjeverne strane, 100 kilometara nizvodno od ušća rijeke Lomami. Ubangi, najveći Kongov pritok, teče od ušća rijeka Bomu i Uelle prema zapadu i prati granicu između Demokratske Republike Kongo i Središnje Afričke Republike. U blizini Banguia, glavnog grada Središnje Afričke Republike, naglo skreće prema jugu i ulijeva se u Kongo malo južnije od ekvatora. Od ovog ušće pa do točke ispod grada Kinshasa, Srednji Kongo čini prirodnu granicu između Demokratske Republike Kongo i Republike Kongo. Na tom dijelu rijeka Kasai, poznata još i pod nazivom Kwa, utječe u Kongo s istoka. Kasai i njegovi pritoci teku sjevero-zapadno od sjeverne Angole prema Demokratskoj Republici Kongo. Ostali veliki pritoci na Srednjem Kongu su: Lulonga, Ikelemba, Ruki, Itimbiri, Mongala i Sangha. Oko 160 kilometara nizvodno od ušća rijeke Kwa, Kongo se proširuje u jezero koje je poznato pod nazivom Malebo bazen ili Stanleyev bazen. Tu rijeka Kongo kruži oko otoka Mbamou.
Donji Kongo
Kongo se nakon Stanleyevog bazena ponovno sužava i do Atlantskog oceana je dug još 435 kilometara. Glavni grad Demokratske Republike Kongo, Kinshasa, nalazi se na suprotnoj strani od glavnog grada Republike Kongo, Brazzaville. Zbog divljih brzaca većina Donjeg Konga je plovna samo za manje riječne brodove. Zadnji brzaci nalaze se 135 kilometara uzvodno od ušća. Glavna luka, Matadi, smještena je na južnoj strani rijeke, odmah ispod brzaca. Kinshasa i Matadi su spojeni željeznicom. Nizvodno od Matadia, Kongo formira prirodnu granicu Demokratske Republike Kongo i Angole.