cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cerro del Marqués, Santa María Jalapa del Marqués
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 23 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 190 m.
Luis Alvarez
250px|mini|desno|Elektronski uhvat mini|desno|250px|Luis i Walter Alvarez su postavili novu teoriju o izumiranju dinosaurusa
Luis Walter Alvarez (13. lipnja 1911. – 1. rujna 1988.) je bio američki fizičar i izumitelj. Dobitnik je Nobelove nagrade za fiziku 1968., za njegov odlučujući doprinos na polju fizike elementarnih čestica, posebno zbog otkrića velikog broja rezonancijskih stanja, koja su postignuta koristeći njegovu tehniku korištenja vodikove mjehuraste komore i analize podataka. Objavio je preko 40 patenata, od kojih su neki imali uspjeh na tržištu.
Biografija
Roditelji su mu bili Amerikanci španjolskog porijekla. Otac i djed su bili liječnici, a teta je bila poznati slikar. 1936. se oženio i imao je dvoje djece. 1958. se oženio po drugi puta, a iz tog braka je imao još dvoje djece.
Elektronski uhvat ili K uhvat
Luis Alvarez se školovao u Chicagu, a 1936. je obranio doktorat. 1932. dok je bio još student, konstruirao je specijalni Geigerov brojač, koji je služio kao teleskop za promatranje kozmičkog zračenja. Njegov savjetnik je bio Arthur Compton, a zajedno su provodili pokuse proučavajući razliku između zapadnih i istočnih kozmičkih zraka. Primijetili su da sa zapada dolazi više kozmičkih zraka nego s istoka. Po završetku školovanja, počeo je raditi u labaratoriju, koji je vodio Ernest Lawrence.
U labaratoriju mu je voditelj bio Robert Oppenheimer. Pokušavao je dobiti u labaratoriju elektronski uhvat, koji je predviđen teorijski, ali praktično nikad nije bio dobiven. Koristio je magnete da skrenu elektrone i pozitrone, te novi specijalni Geigerov brojač, koji je mogao otkriti samo meke rendgenske zrake, čime bi dokazao elektronski uhvat. Rezultate je objavio 1938.
Nuklearna fuzija
Luis Alvarez je nastavio proučavati nuklearnu fuziju. Bombardirao je atomske jezgre deuterija s tricijem, sto je po prema Lawsonovom kriteriju, fuzija D-T najlakša i najobećavajuća za dobivanje energije nuklearne fuzije. Koristio je ciklotron da bi dobio zrake ubrzanih iona. Deuterij je izotop vodika koji je vrlo zastupljen na Zemlji, a tricij je izotop vodika koji se u prirodi pojavljuje u samo neznatnim količinama, zato što je njegovo radioaktivno vrijeme poluraspada 12,32 godine. Zbog toga je potreban dodatni “uzgoj” tricija, koji se može dobiti od litija.
Nuklearna magnetna rezonancija
1938. je uspio na ciklotronu dobiti termalne neutrone, pokušavajući izmjeriti magnetni moment neutrona. Uspio ga je dobiti, a kasnije su ti pokusi doveli do primjene nuklearne magnetne rezonancije. Kasnije je radio na primjeni mikrovalnog radara, što je imalo značajnu primjenu u Drugom svjetskom ratu. Njegov radarski sustav je imao primjenu i nakon rata, pogotovo za mirno slijetanje zrakoplova u uslovima loše vidljivosti.
Od 1943. radio je i na projektu Manhattan. Napravio je sustav za otkrivanje rada nuklearnih reaktora, koristeći ksenon-133, da bi otkrili da li nacistička Njemačka radi s nuklearnim reaktorima. Radio je i na proizvodnji atomske bombe.
Nakon rata radio je na usavršavanju akceleratora čestica. 1954. je izgrađen tada najveći ubrzivač protona, koji se zvao Bevatron. Uspio je napraviti vodikovu mjehurastu komoru, koja mu je pomogla otkriti veliki broja rezonancijskih stanja raznih tvari, nakon bombardiranja elementarnim česticama, za što je i dobio Nobelovu nagradu za fiziku 1968.
Kozmičko mikrovalno pozadinsko zračenje
Od 1964. je radio na mjerenju kozmičkog mikrovalnog pozadinskog zračenja, a to je kratkovalno zračenje zaostalo iz vremena 100 000 godina nakon Velikog praska. 1965. proučava rendgenskim zrakama egipatske piramide, posebno Kefrenovu, da otkrije nova arheološka nalazišta.
1966. je radio na proučavanju atentata na američkog predsjednika John. F. Kennedyja, a pronašao je neke nove dokaze koje službena istraga nije pronašla.
Alvarezova teorija o izumiranju dinosaurusa
Dinosauri su počeli izumirati krajem razdoblja Krede. Popularana teorija koja objašnjava to masovno izumiranje govori o asteroidu koji je pogodio Zemlju prije 65 milijuna godina i izazavao pojavu velikih količina prašine u atmosferi. Smatra se da je ta prašina zakrila Sunčevu svjetlost, što je trajalo mjesecima, ili više, i uzrok je uginuća različitih biljaka i životinja. Pri prijelazu Krede u Palogen oko 75% svih živih vrsta i 17% porodica je izumrlo. To je od velikog značaja za ljude, jer je označilo kraj doba dinosaura i otvorilo put za razvoj sisavaca, koji su postali dominantni kralježnjaci na kopnu. U oceanima, smanjio se broj morskih vrsta za oko 33%. Izumiranje je bilo neravnomjerno – neki organizmi su nestali, neki su doživjeli teške gubitke, dok su pak drugi imali tek minimalne gubitke, poput krokodila.
Arheolog Walter Alvarez, sin Luisa Alvareza, je 1970-tih vršio istraživanja u centralnoj Italiji i pronašao je sloj gline, star oko 65,95 milijuna godina i debljine oko 1 centimetar. To je bilo vrijeme kada su dinosaurusi izumrli i Walter Alvarez je postavio pitanje o uzroku takvog masovnog izumiranja. Pokušao je odrediti koliko je vremena trebalo da se taj 1 cm gline nataloži. Za to se koristi ispitivanje elementa iridija, koji je vrlo rijedak na Zemlji, kao i svi kemijski elementi platinskih metala i uglavnom dolazi padanjem mikrometeorida iz Svemira. Pretpostavka je ako u glini ima puno iridija, onda je trebalo puno vremena za taloženje tog sloja i obratno.
Pronađeno je puno više iridija nego je očekivano, a to znači da on stigao s asteroidom. Nakon tog istraživanja, proučavalo se još oko 100 takvih mjesta u svijetu, gdje se istraživala količina prisutnog iridija. Zaključak je bio da takva količina iridija je mogla doći samo iz Svemira. Osim toga, proučavani su i čađa, staklene kuglice, udarni kristali kvarca, mikroskopski dijamanti i drugi minerali, koji nastaju kod visokih temperatura i velikih tlakova. Na kraju je zaključeno da samo veliki asteroid, koji je pao na Zemlju, je mogao nešto takvo prouzročiti. U početku su se pojavile velike kritike na tu teoriju, ali 10 godina nakon toga je pronađen udarni krater Chicxulub, na obalama Meksičkog zaljeva, koji se snažno podudarao s tom teorijom. 2010. je grupa od 41 znanstvenika potvrdila da je masovno izumiranje dinosaurusa najvjerovatnije nastalo zbog pada asteroida Chicxulub.
La Siberia, Arteaga
La Siberia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2750 m.
Eustache III od Boulognea
Eustache III (Eustace; prije 1060 - o. 1125) bio je grof Boulognea od 1087. do smrti.
Rodio se kao sin grofa Eustacea II i Ide Lotarinške. Braća su mu bili donjolotarinški vojvoda Godefroy od Boullionea i Balduin. Oca je naslijedio 1087. Godine 1096. je zajedno sa braćom krenuo u Prvi križarski rat.
Voinigești, Bălești
Voinigești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Bălești.
Eustache III od Boulognea
Kada se vratio, oženio se za škotsku princezu Mary, kćer kralja Malcolma III. S njome je imao kćer Matildu.
Voinigești, Bălești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 119 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 182 m.
3,3'-Dihlorobenzidin
3,3'-Dihlorobenzidin je organsko jedinjenje, koje sadrži 12 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 253,127 Da.
Eustache III od Boulognea
Njegova dva brata su ostali u Svetoj zemlji i tamo umrli kao jeruzalemski kraljevi - Godefroy 1100. a Balduin 1118. Nakon vijesti o Balduinovoj smrti je Eustacheu predloženo da pokuša preuzeti jeruzalemsko prijestolje. Eustache, koji je već bio u poodmakloj dobi, je to ispočetka odbio ali su na kraju ipak nagovorili. Krenuo je na put i stigao do Apulije gdje ga je zatekla vijest kako je jeruzalemsko prijestolje zauzeo Balduin II. Nakon toga se vratio u Boulogne gdje je i umro.
Nakon smrti ga je naslijedila kćer Matilda, odnosno njen suprug Etienne od Bloisa, budući engleski kralj Stephen.
Piedra Blanca, Tolimán
Piedra Blanca je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tolimán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 806 m.
Nikola Mistik
thumb|250px|Nikola I Mistik
Nikola I Mistik (grčki: Νικόλαος Α΄ Μυστικός, Nikolaos I Mystikos) (852 – 15. maj 925) bio je vaseljenski patrijarh Carigrada u dva navrata - od marta 901. do februara 906. te od maja 912. do smrti 925.
Bio je rodom iz Italije i blizak prijatelj bivšeg patrijarha Fotija. Nakon što je Fotije 886. pao u nemilost bizantskog dvora, Nikola je prisilno poslan u manastir. Odatle ga je izveo car Lav VI Mudri, davši mu titulu mystikos, za koju se pretpostavlja da je označavala carskog sekretara ili suca. 1. marta 901. je imenovan za patrijarha.
Odnos sa carem se brzo pokvario, čemu je povod bio carev privatni život. Lavove prethodne tri supruge su umrle bez muških nasljednika, pa se oženio četvrti put za svoju ljubavnicu Zoe Karbonopsina. Nikola je to smatrao neprihvatljivim, iako je nevoljko pristao krstiti njihovo dijete - budućeg cara Konstatnina VII. Caru je, međutim, zapriječio ulaz u crkvu i proglasio njegov brak ništavim. Lav je, pak, od pape Sergija III ishodio pozitivno mišljenje, te je svrgnut s mjesta patrijarha i poslan u manastir. Za novog patrijarha je imenovan Eutimije. Dio historičara vjeruje kako je motiv za smjenu bilo i eventualno učešće u pobuni generala Andronikosa Doukasa.
Veliki knez
Veliki knez (lat. magnus princeps, bjlrus. вялíкі князь [vjaliki knjaz], njem. Großfürst, fin. suuriruhtinas, dan. storfyrste, rus. великий князь [velikij knjaz], šved. storfurste, slov. veliki knez, srp. veliki župan/велики жупан, lit. didysis kunigaikštis, mađ. nagyfejedelem, češ. velkokníže, polj. wielki książę, tur. büyük prens, granprens, ukr. великий князь [velikij knjaz]; ž. velika kneginja), titula je koja je po časti ispod imperatora i cara, a iznad suverena princa (ili Fürsta).
Nikola Mistik
Nakon Lavove smrti je na prijestolje u maju 912. došao Aleksandar koji je Nikolu vratio na mjesto patrijarha, a što je izazvalo dugogodišnji spor sa Eutimijevim pristašama. U međuvremenu je Aleksandar umro i na prijestolje došao malodobni Konstantin, što je iskoristio bugarski knez Simeon I i napao Bizant. Nikola je krizu otklonio diplomatskim putem, odnosno ceremonijom kojom je Simeon proglašen carem, a njegova kćer udana za Konstantina.
Veliki knez
Titule i forme adrese
U modernim vremenima ruski veliki knez ili velika kneginja tituliraju se kao Carska Visost.
Nikola Mistik
Javnost u Carigradu je takve ustupke "barbaru" smatrala ponižavajućima, a što je u martu 914. iskoristila Zoe Karnobopsina i organizirala puč u kome je Nikola svrgnut, a njegov sporazum poništen. Simeon je ponovno počeo rat i 917. nanio Bizantincima katastrofalni poraz u bitci kod Aheloja. Tada je Zoe diskreditirana, a što je iskoristio admiral Romanos Lekapenos i 919. izvršio novi puč, nakon koga je Nikola opet rehabilitiran. Ostatak života je proveo kao pristaša novog cara Konstantina.
Osim politkom, Nikola Mistik se bavio i teološkim pitanjima. Pred samu smrt je sazvao crkveni sabor na kome je odlučeno da se vjernici ubuduće smiju vjenčavati samo tri puta.
Vodomari dupljaši
Vodomari dupljaši (lat. Halcyonidae) su najbrojniji od tri porodice vodomara u podredu Alcedines, sa između 56 i 61 vrstom u oko 12 rodova, uključujući i nekoliko vrsta kukabura. Izgleda da je ova porodica nastala u Indokini i Jugoistočnoj Aziji, a onda se proširila u mnoge druge dijelove sijeta. Vodomari dupljaši nastanjuju Aziju i Australaziju, ali se također pojavljuju i u Africi i na otocima u Tihom i Indijskom oceanu. Žive u raznim staništima, od tropskih kišnih šuma do otvorenih šuma.
Vodomari dupljaši su kratkorepe ptice sa velikom glavom i kompaktne građe koje imaju dug i zašiljen kljun. Kao i druge modrivrane, vrlo su šareni. Većina ih je monogamna i teritorijalna i gnijezdi se u rupama u drveću ili termitnjacima. Oba roditelja inkubiraju jaja i hrane ptiće. Iako neki vodomari dupljaši nastanjuju močvare, ni jedna vrsta nije specijalizovana za ishranu ribom. Većina ih se baca na plijen sa nekog mjesta. Uglavnom love spore beskralježnjake ili malene kralježnjake.
Opis
Ovi vodomari imaju kratak rep, veliku glavu i duge i šiljaste kljunove. Kompaktne su građe. Šareni su, kao i ostale modrivrane. Vodomari dupljaši su maleni do srednje veliki, sličnog izgleda, iako Clytoceyx rex ima ogroman koničan kljun, a vodomari roda Tanysiptera imaju duga repna pera. Neke vrste, posebno kukabure, pokazuju spolni dimorfizam.
Rasprostranjenost i stanište
Većina vodomara dupljaša se može naći u toplim predjelima Afrike, južne i jugoistočne Azije i Australazije. Nijedan pripadnik ove porodice ne živi u Amerikama. Smatra se da potiču iz tropske Australazije, gdje još uvijek živi najviše njih.
Vodomari dupljaši nastanjuju razna staništa od tropskih kišnih šuma do otvorenih šuma i šikare. Mnogi nisu usko vezani za vodu i mogu se naći u suhim područjima Australije i Afrike.
Razmnožavanje
Vodomari dupljaši su monogamni i teritorijalni, iako nekoliko vrsta, uključujući i tri kukabure, imaju sistem gniježđenja u grupi koja sadrži i prošlogodišnje mladunce. Gnijezdo je rupa u drvetu, bilo prirodna rupa, stara rupa djetlića ili iskopana u mekanom ili trulom drvetu od strane vodomara. Nekoliko vrsta kopa rupe u termitnjacima. Ne dodaju nikakav materijal za gniježđenje, ali se preko godina može nakupiti otpadaka u gnijezdu. Oba roditelja inkubiraju jaja i hrane ptiće. Ženka nese jaja u intervalima od jednog dana, pa će se tako, u slučaju nestašice hrane, oni najstariji i najjači ptići nahraniti. Ptići su goluždravi, slijepi i bespomoćni kada se izlegu i stoje na petama, za razliku od bilo koje odrasle ptice.
Ishrana
Iako neki vodomari nastanjuju i močvare, nijedna vrsta nije specijalizovana za ribolov. Većina ih stoji i prati ima li plijena, a onda se baci na njega. Jedu uglavnom spore beskralježnjake i malene kralježnjake. Clytoceyx rex pretražuje opalo lišće u potrazi za crvima i drugim plijenom, a Todiramphus farquhari se hrani isključivo kukcima i paucima. Nekoliko vrsta iz zapadnog Pacifika su uglavnom kukcojedi i love u letu. Kao i kod drugih vodomara, vrste koje jedu kukce imaju ravan i crven kljun koji im pomaže u lovu.
Taksonomija
Porodica vodomara dupljaša je jedna od devet u redu modrivrana, gdje također spadaju pilari, pčelarice, todiji, zlatovrane, dolinske modrivrane, kukavičja modrivrana i još dvije porodice vodomara. Izgleda da zlatovrane nisu u najbližem srodstvu sa ostalim grupama, pa su modrvrane vjerojatno polifiletična grupa. U prošlosti su se svi vodomari svrstavali u porodicu Alcedinidae, ali je postalo jasno da su se tri potporodice rano razdvojile, pa se vodomari dupljaši i vodeni vodomari sada smatraju porodicama, a vrste iz porodice Alcedinidae se smatraju precima ovih dviju grupa.
Postoji između 56 i 61 vrste u oko 12 rodova :
Izvori
Alcedinidae
Strug (Šavnik)
Strug je naselje u opštini Šavnik u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 95 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 106 stanovnika).
Lawrence Creek, Oklahoma
Lorens Krik je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
El Zapote, Comondú
El Zapote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 83 m.
Nathalie, Virginia
Natali je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Virdžinija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 183.
Lawrence Creek, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 149, što je 30 (25,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
902
Godina 902. (CMII) bila je redovna godina koja počinje u petak u julijanskom kalendaru.
Strug (Šavnik)
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Giusulana, Alessandria
Giusulana je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 52 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 319 m.
Coyachique, Batopilas
Coyachique je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 183 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1462 m.
Camoël
Kamoe je naselje i opština u severozapadnoj Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Morbijan koja pripada prefekturi Van.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 655 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 45 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,33 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 20 metara (maksimalnoj 44 m, a minimalnoj 0 m).
El Nogalito, Tamasopo
El Nogalito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamasopo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 91 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 918 m.
Santa Úrsula, Tamiahua
Santa Úrsula je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Pietrafraccia, Genoa
Pietrafraccia je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Santa Úrsula, Tamiahua
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 5 m.
Pietrafraccia, Genoa
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 70 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 500 m.
NGC 2482
NGC 2482 je otvoreni skup u zviježđu Krmi.
La Gaviota, Soto la Marina
La Gaviota je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 26 m.
Hoppstädten-Weiersbach
Hopšteten-Vajersbah je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 96 opštinskih središta okruga Birkenfeld. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 2.768 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7134042.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Birkenfeld Hopšteten-Vajersbah se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Birkenfeld. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 374 metra. Površina opštine iznosi 17,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.768 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 155 stanovnika/km².
Gregor Dorfmeister
Gregor Dorfmeister (7. mart 1929 - 4. Februar 2018) je njemački književnik i novinar. Kao gimnazijalca su ga na samom kraju Drugog svjetskog rata tadašnje nacističke vlasti mobilizirale u jedinice Volkssturma, a to kratko iskustvo je nepunu deceniju i pol kasnije poslužilo podloga za njegovo najpoznatije djelo - autobiografski roman Die Brücke (Most). Dorfmeister je također poznat i po romanu Das Urteil (Presuda), koji je 1961. poslužio kao predložak za hollywoodski film Town Without Pity. Dorfmeister je osim po književnom radu postao poznat i po društvenom aktivizmu, odnosno borbi za prava invalidnih osoba.
El Roncador, Tzitzio
El Roncador je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 16 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 705 m.
El Entronque de la Unión, La Unión de Isidoro Montes de Oca
El Entronque de la Unión je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini La Unión de Isidoro Montes de Oca.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 162 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 60 m.
El Laurel, Quitupan
El Laurel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Quitupan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2043 m.
Ponte de Lima
Ponte de Lima je grad i sjedište istoimene općine u Portugalu. Općina ima površinu od 320.3 km² i ukupno 44.667 stanovnika (2006). U samom gradu živi 2800 stanovnika.
Cudacchi, Benevento
Cudacchi je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Ponte de Lima
Općina se sastoji od 51 župe. Smještena je u distriktu Viana do Castelo. Ime je dobila po srednjovjekovnom mostu iznad rijeke Lima, sagrađenom u blizini grada.
Cudacchi, Benevento
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
Ponte de Lima
Trenutni gradonačelnik je Vítor Manuel Alves Mendes, izabran od strane Demokratskog socijalnog centra. Ponte de Lima je jedina općina u Portugalu kojom vlada isključivo ta stranka.
Grad je službeno osnovan 1125. godine. Nastao je na temelju rimskog naselja na putu od Brage do Santiago de Compostele i Lugoa.
Bolognina, Bologna
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 251 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Hrvatska nogometna liga - sezona 2008./09.
Prva hrvatska nogometna liga 2008./9. (skraćeno:Prva HNL 2008./9.) je natjecanje Prve hrvatske nogometne lige koje je počelo 27. srpnja 2008., a završilo 14. lipnja 2009.. Igralo se trokružnim sustavom kao i prošle sezone. Od sezone 2009./2010. odlukom Hrvatskog nogometnog saveza Prva HNL ima 16 klubova.
Posljednjeplasirana NK Croatia Sesvete je igrala protiv petoplasiranog drugoligaša NK Hrvatski dragovoljac za ostanak u Prvoj HNL. Kako je NK Croatia Sesvete pobijedila Hrv. Dragovoljca (0:0, 2:1), iz lige nitko nije ispao u 2. HNL.
Popis strijelaca
Autogolovi
po 1 autogol: Dario Bodrušić (Rijeka), Ferreira A.L.Cardoso (Osijek), Mahir Iftić (Inter), Mario Lučić (Varteks), Alen Maras, Renato Pilipović (Croatia Sesvete), Ivo Smoje.
Nastupi klubova u Europi
Dinamo Zagreb - NEC 3:2 ; Tottenham Hotspur - Dinamo Zagreb 4:0 ; Dinamo Zagreb - Spartak Moskva 0:1 ; Udinese - Dinamo Zagreb 2:1
Opština Cicănești, Argeș
Cicănești je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Masayoshi Itō
Masayoshi Ito (伊東 正義) bio je japanski političar koji je 1980. godine nakratko vršio dužnost premijera Japana. Na to je mjesto došao nakon smrti premijera Masayoshija Ohire, kome je služio kao glavni sekretar kabineta. Za njegovog kratkog mandata su održani izbori na kojima je njegova stranka LDP onijela pobjedu, te nakon koje je Zenko Suzuki postao novi premijer. U Suzukijevoj je vladi do 1981. godine vršio dužnost ministra vanjskih poslova.
Las Ánimas, Arteaga
Las Ánimas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Arteaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1793 m.
Aboreachi, Batopilas
Aboreachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 218 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2399 m.
Loma Bonita, Santa María Jalapa del Marqués
Loma Bonita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Jalapa del Marqués.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 22 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 153 m.
Elliott, Illinois
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 295, što je 46 (-13,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Burgnac
Birnjak je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Limuzan, u departmanu Gornja Vijena koja pripada prefekturi Limož.
Drăguțești, Drăguțești
Drăguțești je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Drăguțești.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 5126 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 175 m.
Santa Teresa, Comondú
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
La Playita, Tolimán
La Playita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tolimán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 656 m.
Južnoamerički bukavac
Južnoamerički bukavac (Botaurus pinnatus) je veliki pripadnik porodice čaplji koji živi u tropskim područjima Novog svijeta. Kao i drugi bukavci roda Botaurus, perje mu je uglavnom smeđe i prugasto. Iako je rasprostranjena vrsta, rijetko se viđa - vjerojatno zbog toga što se dobro sklapa sa okolišem - i njegovo ponašanje ostaje slabo poznato.
Opis
Južnoamerički bukavac je velika čaplja, veličine 63,5-76 cm i teži oko 800 g. Oba spola slično izgledaju, ali ženke su manje od mužjaka i imaju smeđi umjesto crnog repa.
I odrasli i mladunci su svijetlosmeđi i jako išarani prugama. Mladunci su više crvenkasti. Grlo je bijelo bez šara, iznad vrata je mjesto bijele boje jako isprugano blijedom smeđom, a ostatak vrata je svijetlosmeđ sa tankim crnim prugicama. Grudi i stomak su bijeli sa blijedosmeđim prugama, dok su leđa svijetlosmeđa, snažno isprugana crnom. Letna pera su crna u mužjaka i smeđa u ženki.
Kljun je kratak i snažan, žućkaste boje. Gola koža na licu je svijetložuta, sa smeđom linijom na početku kljuna. Noge su zelenkastožute, a šarenica je žuta.
Glasanje
Ako je uzbuđen, južnoamerički bukavac ispušta rawk-rawk-rawk zvukove. Tokom sezone parenja mužjak "bubnja" u suton i u noć.
Taksonomija i sistematika
Njemački prirodoslovac Johann Georg Wagler, koji je prvi opisao ovu vrstu 1829., svrstao ga je u rod Ardea. Ponekada se navodi kao ista vrsta kao i američki bukavac (B. lentiginosus), dok drugi autori smatraju cijeli rod Botaurus jednom vrstom.
Trenutno postoje dvije priznate podvrste koje dijeli rupa u Srednjoj Americi :
Rasprostranjenost i ponašanje
Naziv "južnoamerički bukavac" i ne pristaje baš najbolje ovoj ptici, jer živi sjeverno čak do juga Meksika. Njegov region je od jugoistočnog Meksika do sjeverne Argentine, a ponekada je opažen u Gvatemali i nikada u Hondurasu. Pojavljuje se uglavnom u nižim regijama, ali je viđen na visini od 2 600 m nadmorske visine.
Može se naći u raznim slatkovodnim staništima, uključujući guste trščake, poplavljene travnjake sa visokom travom i močvare. Vegetacija koja tu preovladava su visoke trave oštrice (Cyperaceae), vodeni zumbuli (Eichornia), site (Juncus), obične trske (Pharagmites) ili rogoz (Typha). Također će iskoristiti plantaže riže i šećerne trske kao stanište.
Južonoamerički bukavac je uglavnom noćna ptica. Iako je uglavnom solitaran, može se okupiti u malene grupe na omiljenim mjestima za hranjenje. Kada je uplašen, ukoči se i čučne sa glavom uperenom prema gore, dovoljno visoko da može vidjeti prijetnju. Obično pobjegne samo ako neprijatelj priđe jako blizu.
Procjenjena populacija je nepoznata. Zbog velike rasprostranjenosti smatra se najmanje ugroženim, po IUCN-u.
Razmnožavanje
Uobičajeno za potporodicu Botaurinae (ali što nije uobičajeno za većinu drugih čaplji), južnoamerički bukavac se razmnožava solitarno. Svoje gnijezdo, platformu ili plitku zdjelu od biljnog materijala, gradi među gustom vegetacijom nisko iznad površine vode. Ženka nese dva do tri maslinastosmeđa jajeta i smatra se da ih samo ona inkubira. Skoro nikada se ne razmnožavaju izvan vlažne sezone.
Hammond, Louisiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.019, što je 2.38 (13,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Мали Песак
Мали Песак је насеље у Србији у општини Кањижа у Севернобанатском округу. Према попису из 2011. било је 94 становника.
Други назив села је Несир (Neszür) што је у вези са виноградима и виноградарством што је значајна пољопривредна грана.
Демографија
У насељу Мали Песак живи 95 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 46,7 година (46,2 код мушкараца и 47,2 код жена). У насељу има 52 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,21.
Ово насеље је у потпуности насељено Мађарима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Напомене
→ * - Подаци за површину и густину насељености дати су збирно за катастарску општину Мартонош, на којој се налазе два насеља, Мали Песак и Мартонош.
Nassau (Lahn)
Nasau je grad u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 137 opštinskih središta okruga Rajn-Lan. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 4.820 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7141091.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Rajn-Lan Nasau se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Rajn-Lan. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 100 metara. Površina opštine iznosi 17,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 4.820 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 275 stanovnika/km².
Takeo Fukuda
Takeo Fukuda (福田 赳夫) bio je japanski političar koji je od 1976. do 1978. služio kao premijer Japana.
Fukuda je bio manje uspješan na unutrašnjem planu. Usprkos reputacije "tvrdog" desničara, izazvao je kritike kada je u jesen 1977. godine prilikom otmice putničkog aviona Japan Airlinesa pristao na zahtjeve otmičara iz Japanske crvene armije i oslobodio njihove drugove iz zatvora. Fukuda je, nastojeći okončati dotadašnju dominaciju frakcija i lobija unutar stranke, u nju uveo institut preliminarnih izbora. Na njima ga je krajem 1978. porazio Masayoshi Ōhira, vođa umjerene frakcije unutar LDP.
Njegov sin Yasuo Fukuda je postao premijer 2007. godine.
Sagittarius
Sagittarius (mn. Sagittarii) je latinska riječ za "strijelca" i može označavati:
Niz proton-proton
mini|desno|250px|p-p niz prevladava kod zvijezdi veličine našeg Sunca ili manjih Niz proton – proton ili p-p niz je jedna od reakcija nuklearne fuzije, kojim zvijezde pretvaraju vodik u helij, za razliku od niza ugljik – dušik – kisik (CNO niz). p-p niz prevladava kod zvijezdi veličine našeg Sunca ili manjih.
p-p niz se može pojaviti samo ako je temperatura (kinetička energija) protona dovoljno velika da prevlada Coulombovu barijeru, da svlada elektrostatičke sile između istih naboja protona. Prvi koji je zagovarao tu teoriju je bio Arthur Stanley Eddington 1920-tih godina. U to vrijeme se vjerovalo da je temperatura Sunca preniska da svlada Coulombovu barijeru. Nakon razvoja kvantne mehanike, došlo je do otkrića tunel efekta, a to je pojava kada elementarna čestica može svladati moguću barijeru, čak i kada je njena energija niža od energije barijere. Prema klasičnoj fizici to je nemoguće, ali prema zakonima kvantne mehanike, moguće je.
Čak i tada, bilo je nejasno kako nuklearna fuzija po nizu proton – proton se odvija, budući da najvjerovatniji proizvod, helij-2, je nestabilan i gotovo istovremeno se vraća u par protona. 1939., Hans Albrecht Bethe je predložio da jedan od protona može doživjeti beta-raspad u neutron, preko slabe nuklearne sile, za vrijeme kratkog trenutka fuzije, stvarajući deuterij u početku niza. Ideja je bila dio kako se odvija nukleosinteza zvijezda i za to je Bethe dobio Nobelovu nagradu za fiziku.
Na Suncu, samo dobivanje deuterija je toliko sporo da je za to potrebno oko 10 milijardi godina. Kako je Sunce staro oko 5 milijardi godina, znači da smo tek na pola puta da se potroši sav vodik sa Sunca.
Ejido de Milpas, Tamiahua
Ejido de Milpas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tamiahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 15 m.
Niz proton-proton
p-p niz
Prvi korak uključuje nuklearnu fuziju dvije jezgre vodika H-1 (proton) u H-2 (deuterij), čime se oslobađa pozitron i neutrino, te se jedan proton mijenja u neutron:
11H + 11H -> 12D + e- + ve + 0,42MeV
Ovaj prvi korak se odvija izuzetno sporo, i zato što protoni trebaju da prođu tunel efekt da bi svladali Coulombovu barijeru i zato što ovisi o slaboj nuklearnoj sili. Pozitron se trenutno poništava sa elektronom (čestica – antičestica) i višak mase nose u obliku energije dva fotona gama-čestica: mini|desno|250px|p-p II niz
e- + e+ -> 2y + 1,02 MeV
Nakon toga, deuterij koji se dobio u prvom koraku, spaja se sa drugim protonom (jezgra vodika) da bi se dobio lagani izotop helija-3:
12D + 11H -> 23He + y + 5,49 MeV
Nakon toga moguća su tri verzije puta da bi se dobio helij-4. Kod prvog puta ili p-p I niza, helij-4 dolazi preko spajanja dvije jezgre helija-3, kod drugog i trećeg puta ili p-p II niza i p-p III niza, spaja se jezgra helija-3 sa već stvorenom jezgrom helija-4 da se dobije berilij. Na Suncu, p-p I niz se odvija 86 %, p-p II niz se odvija 14 %, te p-p III niz se odvija 0,11 %, postoji i četrti put, koji je izuzetno rijedak - p-p IV niz..
p-p I niz
Cijeli p-p I niz daje čisto 26,7 MeV energije. p-p I niz prevladava kod temperature od 10 000 000 – 14 000 000 K. Ispod 10 000 000 K, p-p niz stvara izuzetno malo energije.
23He + 23He -> 24He + 11H + 12,86 MeV
p-p II niz
47Be + e- -> 37Li + ve + 0,861 MeV / 0,383 MeV
37Li + 11H -> 2 x 24He
p-p II niz prevladava kod temperature od 14 000 000 – 23 000 000 K. 90 % neutrina se dobiva u reakciji 7Be(e-, ve)7 Li* i nosi energiju 0.861 MeV, dok preostalih 10 % stvara 0,383 MeV (ovisi da li je litij-7 u osnovnom ili pobuđenom stanju) mini|desno|250px|p-p III niz
p-p III niz
47Be + 11H -> 58B + y
58B                             -> 48Be + e+ + ve + y
48Be                           -> 2 x 24He
p-p III niz prevladava kod temperature iznad 23 000 000 K. Iako ovaj put nije znatno zastupljen (samo 0,11 %), ali stvara visokoenergetske neutrino, do 14,06 MeV.
p-p IV niz
Ovaj put je teoretski predviđen, ali nikad nije snimljen zbog svoje rijetkosti (oko 0,3 dijela na milijun). U toj reakciji, helij-3 reagira direktno sa protonom, da bi se dobilo helij-4, i dobije neutrino sa još većom energijom, do 18,8 MeV.
23He + 11H -> 24He + e+ + ve + 18,8 MeV
Oslobođena energija
Ako usporedimo masu dobivenog helija-4 sa masama 4 ulazna protona, dobije se da je 0,7 % početne mase izgubljeno. Ta se masa pretvara u energiju, u obliku gama-čestica i neutrina. Ukupna dobivena energija cijelog niza je 26,73 MeV. Samo energija gama-čestica će reagirati sa elektronima i grijati će unutrašnjost Sunca. Ta toplina omogućuje da se Sunce ne uruši zbog vlastite težine.
Neutrina ne reagiraju značajno sa plazmom i ne pomažu održavati Sunce protiv gravitacijskog urušavanja. Neutrina u p-p I nizu, p-p II nizu i p-p III nizu odnose 2 %, 4 % i 28,3 % energije dalje od Sunca.
p-e-p niz
Deuterij može stvoriti i vrlo rijetki proton – elektron – proton niz (skupljanje elektrona):
11H + e- + 11H -> 12D + ve
Na Suncu, odnos učestalosti p-e-p niza i normalnog p-p niza je 1 : 400. Ipak, energija neutrina je dosta različita, dok u prvom koraku p-p niza neutrino ima energiju 0,42 MeV, u p-e-p nizu ima 1,44 MeV.
Gnocchetto, Alessandria
Gnocchetto je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 262 m.
Scarpis, Treviso
Scarpis je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 124 m.
Braća Kadić
Braća Muhamed i Reuf Kadić predstavljaju istaknute bosanskohercegovačke stvaraoce, koji među prvima uvode ideje moderne u arhitekturu Sarajeva prije Drugog svjetskog rata.
Muhamed Kadić
Muhamed Kadić je rođen 1906. godine u Mostaru. Na Arhitektonski fakultet u Pragu upisao se 1926. godine. Zbog revolucionarne agitacije, bio je protjeran iz Češke 1932. godine, a istovremeno mu je zabranjen povratak u domovinu. Promjenom političkih okolnosti, vratio se u Sarajevo. Diplomirao je u Pragu tek 1939. godine.
Najveći dio radnog vijeka posvetio je planiranju i izgradnji industrijskih i poljoprivrednih objekata. Dobitnik je nagrade ZAVNOBiH-a 1982. godine, Šestoaprilske nagrade Grada Sarajeva te nagrade "27. juli" 1978. god. Dopisnim članom Akademije nauka i umjetnosti BiH postao je 1973., a redovni dvije godine kasnije.
Reuf Kadić
Tokom studija je povremeno dolazio u Sarajevo i radio u građevinskom poduzeću ”Rad”, te do 1934. godine nakupio više od tri godine takvoga rada. Radio je na različitim gradilištima i sudjelovao u projektiranju gradske bolnice u Brčkom, općinskih ureda, stanova i zgrade carinarnice u Metkoviću, zgrade Deutz i Benau i kuće Radulović u Sarajevu, armirano-betonskih mostova u Bihaću, Tuzli i Mostaru. Također je sudjelovao u natječaju za projekt Palače Burze u Beogradu.
Nakon ponovnog izdavanja pasoša, odlazi u Prag gdje završava studij 1934. godine. U novembru 1935. godine počeo je raditi u Vakufskoj direkciji u Sarajevu i tada je projektovao i realizirao preko pedeset projekata. U periodu 1951-74. godine prestaje sa radom u Zemaljskom projektantskom zavodu i počinje sa pedagoškim radom u sarajevskoj Građevinskoj srednjoj tehničkoj školi. Reuf Kadić je 1963. godine iz Građevinske srednje tehničke škole prešao u Energoinvest, u Službu za nadzor i investicije, a 1965. godine postaje direktor za kapitalnu izgradnju banjalučke Tvornice celuloze i viskoze.Po umirovljenju 1967. godine pa sve do iznenadne smrti 1974. godine, povremeno se bavio arhitekturom, uglavnom na reviziji/pregledu arhitektonskih projekata.
Arhitektonska ostvarenja
Godine 1940. Braća Reuf i Muhamed Kadić 1940. godine osnivaju svoj samostalni projektantski studio u Sarajevu. Ovaj studio je ostao aktivan do 1942. godine. Nakon toga sele se u Dubrovnik. Tada privremeno obustavljaju svoju profesionalnu projektantsku karijeru do kraja II svjetskog rata. Nakon rata zapošljavaju se u Projektantski zavod Narodne Republike Bosne i Hercegovine gdje su svoje prethodno projektantsko iskustvo stavili u funkciju obnove.
Njihove građevine, koje karakteriziraju čiste funkcionalne forme, sačuvale su se do danas. Iza sebe su ostavili niz ostvarenja koja predstavljaju avangardu arhitektonskih djela.
Duamutef
Duamutef je božanstvo iz egipatske mitologije sa glavom šakala, jedan od Četiri Horusova sina, zaštitnika Kanopskih vaza u kojima su se čuvali unutrašnji organi, balzamiranih tijela.
Njegova figura stavljala se na Kanopsku vazu u kojoj se čuvao želudac.
Duamutefov zaštitnik bila je božica rata Neit, a bliski rođak Anubis.
Australski bukavac
Australski bukavac, (Botaurus poiciloptilus), također poznat kao smeđi bukavac, nastanjuje jugozapadnu i jugoistočnu Australiju, Tasmaniju, Novi Zeland, Novu Kaledoniju i Ouveu. Australske populacije se smanjuju još od 20. stoljeća. Povremeno se mogu pojaviti u velikim brojevima nakon jakih kiša, ali uglavnom su stanarice.
Opis
To je velik bukavac, oko 70 cm dug, sa smeđim i crnim pjegama i prugama, i blijeđim grlom. Prosječna težina je 1100 grama. Djelomično je noćna vrsta koja nastanjuje močvare sa gustom vegetacijom. Hrani se vodenim životinjama poput žaba, jegulja i slatkovodnih ljuskara. Kao i ostale čaplje, ove ptice koriste nekoliko načina lova: stajanje i čekanje, vrebanje i aktivno gonjenje. Pomiču krilima i nogama kako bi zbunili ili privukli plijen.
Pojedinačno se gnijezde na tlu u gustoj močvarnoj vegetaciji na ugaženoj trsci i drugim biljkama. Sezona parenja traje od rujna do prosinca. Nekoliko ženki se gnijezdi unutar teritorije jednog mužjaka. Ženka nese četiri do šest jaja. Ima karakterističan zov koji nalikuje na bubnjanje. Glasa se najčešće noću.
Glavni uzrok prošlog i sadašnjeg nestajanja australskog bukavca je isušivanje i degradacija močvara.
Čaplja govedarica
Čaplja govedarica (Bubulcus ibis) je kozmopolitska vrsta ptice iz porodice čaplji. Živi u tropskim, suptropskim i umjerenim područjima. Jedini je pripadnik monotipičnog roda Bubulcus, iako neki taksonomi smatraju dvije podvrste jednom vrstom. Unatoč tome što je po perju slična čapljama roda Egretta, srodnija je čapljama roda Ardea. Prije je nastanjivala dijelove Azije, Afrike i Europe, a onda se naglo proširila i uspješno kolonizirala većinu ostatka svijeta.
To je zdepasta bijela ptica sa svijetlooker perjem tokom sezone parenja. Gnijezdi se u kolonijama, obično blizu vode i često sa drugim močvarnim pticama. Gnijezdo je platforma od grančica na drvetu ili grmu. Za razliku od drugih čaplji, hrani se na relativno suhim travnatim staništima i često prati goveda ili druge velike sisavce, hraneći se kukcima koje oni uplaše. Neke populacije se sele.
Rijetki grabežljivci love odrasle čaplje govedarice, ali druge ptice i sisavci mogu opljačkati gnijezdo. Ptići umiru i od gladi, nedostatka kalcija i ometanja od strane drugih velikih ptica. Ova vrsta je korisna jer se hrani krpeljima sa goveda, ali može biti i prenosilac raznih životinjskih bolesti vezanih za krpelje.
Taksonomija
Čaplju govedaricu je prvi opisao Carl Linne 1758. u svojoj knjizi Systema naturae kao Ardea ibis, ali joj je Charles Lucien Bonaparte dao sadašnje ime. Naziv njenog roda Bubulcus je latinska riječ za stočara, što se odnosi na njezinu vezu sa stokom. Ibis je latinski i grčki naziv koji se prije odnosio na jednu drugu bijelu močvarnu pticu, svetog ibisa.
Postoje dvije geografske podvrste koje se ponekada klasificiraju kao odvojene vrste B. ibis i B. coromandus. Ove dvije forme su odvojili McAllan i Bruce, ali ih skoro svi autori smatraju istom vrstom. Istočnu podvrstu B. (i.) coromandus je opisao Pieter Boddaert 1783.. Ona se razmnožava u Aziji i Australaziji, a zapadna podvrsta zauzima ostatak areala, uključujući i Amerike. Neki autori misle da postoji i treća podvrsta sa Sejšela, B. i. seychellarum, koju je prvi put opisao Finn Salomonsen 1934..
Unatoč velikim sličnostima u izgledu, čaplja govedarica je sličnija vrstama iz roda Ardea, nego onima iz roda Egretta. U rijetkim slučajevima je zabilježena hibridizacija između ove vrste i vrsta Egretta caerulea, Egretta garzetta i Egretta thula.
Opis
thumb|left|240px|Odrasli istočne rase pokazuje crvenkastu boju tokom sezone parenja. Čaplja govedarica je zdepasta čeplja sa rasponom krila od 88 do 96 cm. Duga je 46-56 centimetara i teška je 270 do 512 grama. Ima relativno debeo vrat, krupan kljun i izgleda grbava. Odrasli van sezone parenja imaju uglavnom bijelo perje, žut kljun i žućkastosivo perje. Tokom sezone parnja odrasli zapadne podvrste dobiju narančasto perje na leđima, prsima i kruni, a kljun, noge i dužica oka postanu jarkocrveni. Oba spola slično izgledaju, ali mužjak je marginalno veći i ima neznatno duža "svadbena pera" od ženke. Mladunci nemaju svadbeno perje i imaju crn kljun.
B. i. coromandus se razlikuje od glavne podvrste po boji svadbenog perja, jer se smećkasta boja na glavi širi do obraza i grla, a svadbeno perje više je zlatne boje. Kljun i gležnjevi ove podvrste su u prosjeku duži od B. i. ibis.. B. i. seychellarum je manja i ima kraća krila od drugih podvrsta. Ima bijele obraze i grlo, kao B. i. ibis, ali svadbeno perje je zlatne boje, kao kod B. i. coromandus.
Pozicija očiju ove čaplje joj omogućavabinokularni vid dok se hrani, a mnoga fiziološka istraživanja su dokazala da može vidjeti i noću. Prilagođene hranjenju na kopnu, izgubile su osobinu svojih srodnika močvarica da isprave odsjaj svjetlosti na vodi. Time imaju manje šansi da će uhvatiti ribu u vodi o koju se odbijaju Sunčeve zrake.
Ova vrsta je vrlo tiha i glasa se samo tokom sezone parenja, i to sa tihim, grlatim "rik-rak" zvukom.
Rasprostranjenost i stanište
thumb|left|240px|Čaplje govedarice na svom travnatom staništu u [[kolkata|Kolkati.]] thumb|Jaje vrste  Bubulcus ibis Čaplja govedarica je učinila jednu od najbržih i najdalekosežnijih ekspanzija kod ptica. Prije je nastanjivala dijelove južne Španjolske i Portugala, tropsku i suptropsku Afriku i suptropsku Aziju. Na kraju 19-og stoljeća počela se širiti u južnu Afriku, a prvi put se razmnožavala u Provinciji Rta dobre nade 1908.. Čaplje govedarice su u Amerikama prvi put viđene na granici Gvajane i Surinama 1877., i vjerojatno su bile preletjele cijeli Atlantski ocean.
Ova vrsta je prvi put dospjela u Sjevernu Ameriku 1941. (prije se smatralo da su te ptice odnekuda pobjegle), razmnožavala se na Floridi 1953., i brzo se proširila. U Kanadi se razmnožavala 1962.. Sada ih se viđa čak i u Kaliforniji. Na Kubi je njena prisutnost prvi put zabilježena 1957., na Kostarici 1958., a u Meksiku 1963., iako je vjerojatno tu bila još od ranije. U Europi se populacija smanjivala, ali se u drugoj polovici 20-og stoljeća proširila na stara područja, a zatim i počela nastanjivati nova; na jugu Francuske se pojavila 1958., na sjeveru 1981., a u Italiji 1985. U Ujedinjenom Kraljevstvu je zabilježena 2008. Tada je također zabilježeno nastanjivanje u Irskoj.
Ogromna i brza ekspanzija areala čaplje govedarice ima veze sa odnosa između nje i ljudi i njihovih domaćih životinja. Prije je bila prilagođena hranjenju blizu velikih životinja poput bivola, gnuova i sl., ali se lako prilagodila domaćoj stoci i konjima. Kako se stočarstvo širilo, mogla je nastaniti druge slobodne niše. Mnoge populacije su i velike selice, što je također pomoglo širenju. Viđena je i na raznim subantarktičkim otocima. Maleno jato od 8 ptica je također viđeno na Fidžiju 2008. Uz prirodno širenje, čaplja govedarica je uvezena i na neka mjesta, npr. Havaje, Sejšele, a pokušaj uvođenja na Mauricijus nije uspio.
Iako se čaplja govedarica ponekada hrani u plićacima, ona, za razliku od drugih čaplji, obično nastanjuje polja i travnjake.
Razmnožavanje
Čaplja govedarica se gnijezdi u kolonijama koje su često, ali ne uvijek, smještene blizu vode. Obično se nalaze u šumama blizu jezera ili rijeka, u močvarama ili ponekada na malenim otocima. Prostor ponekada dijele sa drugim pticama, poput čaplji, ibisa i vranaca. Sezona parenja varira u Južnoj Aziji. Gniježđenje na sjeveru Indije počinje u svibnju. U Australiji je to od studenog do ranog siječnja. Sezona gniježđenja u Sjevernoj Americi traje od travnja do listopada. Na Sejšelima sezona parenja podvrste B.i. seychellarum je od travnja do listopada.