cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abdullah ibn al-Mu'tazz
Abdullah ibn al-Mu'tazz (عبد الله بن المعتز / ALA-LC: ‘Abd Allāh bin al-Mu‘utaz; Samarra 861 – Bagdad, 901) bio je abasidski princ i kratkotrajni kalif, daleko poznatiji kao Kitab al-Badi, knjige koja predstavlja kritičku studiju arapske poezije, odnosno jedno od najranijih djela arapske književne teorije i književne kritike.
Bio je praunuk Harun al-Rašida, kao i svjedok porodičnih i dvorskih intriga čije su žrtve bili njegovi preci i prethodnici na mjestu kalifa. Djed al-Mutawakkil je ubijen u vrijeme kada je Abdulah bio malo dijete, a nešto kasnije i otac al-Mu'tazz. Nastojeći preživjeti, distancirao se od politike i posvetio poeziji.
Usprkos toga, nakon smrti svog rođaka al-Muktafija je prihvatio ponudu da preuzme prijestolje. Međutim, vezir se okrenuo protiv njega, te je nakon samo jednog dana i noći al-Mutazz svrgnut i prognan iz palače; nakon kraćeg skrivanja je uhvaćen i vraćen u palaču, gdje je zadavljen. Novim je kalifom postao njegov 13-godišnji rođak al-Muqtadir.
The Flowers of Romance
The Flowers Of Romance je simfonijski punk projekat.
Chicharras (razvrstavanje)
Chicharras ima više značenja:
Tavoleto, Pesaro e Urbino
Tavoleto je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 707 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 417 m.
Makao
Makao (kineski: 香港; portugalski: Macau), zvanično Makao specijalna administrativna oblast Narodne Republike Kine (kineski: 中華人民共和國澳門特別行政區, ; portugalski: Região Administrativa Especial de Macau da República Popular da China ), administrativni deo Portugalije do 1999. godine, Makao je nastarija evropska kolonija u Kini, još od šesnaestog veka (1557). Makao je od 1999. jedna od dve specijalne administrativne oblasti u Kini, pored Hongkonga. Stanovnici Makaoa uglavnom govore kantonski kineski. Mandarinski kineski, portugalski i engleski su takođe u upotrebi.
Madonna del Cesto, Firenze
Madonna del Cesto je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Makao
Makao je bogat spomenicima iz kolonijalnog doba. Glavni izvori prihoda su turizam (godine 2000. bilo je 8 miliona posetilaca) i igre na sreću, zbog čega Makao zovu „Monte Karlo istoka“. Najpopularnija igra je Pai Gou, vrsta kineskih domina. U obližnjem Hongkongu, kao i u Kini, kockanje je zabranjeno. Godine 2004, oblast je zaradila 5 milijardi američkih dolara od igara na sreću. Po tome se Makao izjednačio sa Las Vegasom. Grad je takođe poznat po auto-trkama koje se održavaju svake godine u novembru. Takođe, svake godine se održava takmičenje vatrometa u kojem učestvuju brojne zemlje sveta. Za vreme takmičenja svake subote se predstavljaju po dve države.
Madonna del Cesto, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 142 m.
Makao
U Makau je kockanje trenutno u velikoj ekspanziji, jer je od skora dozvoljeno i kompanije iz Las Vegasa otvaraju kazina. Kazino „The Venetian“, koji je otvoren 2007, je 6. zgrada a najveći kazino na svetu po površini. Sa obzirom da u ostatku Kine kockanje nije dozvoljeno ovo je osnovna privredna grana ovog grada, pa su ukupni prihodi od kockanja više od sedam puta veći nego u Las Vegasu.
Etimologija
Smatra se da ime „Makao” tj. Makau (portugalski izgovor poMFA: [mɐ.'kaw]) dolazi od imena hrama A-Ma (Templo de A-Má, 媽閣廟, kantonski: Māgok Miuh) koji je izgrađen 1448. i posvećen boginji moreplovaca i ribara. Nekoliko stotina godina nakon izgradnje hrama, došli su Portugalci i pitali lokalno stanovništvo za ime mjesta, na šta su oni odgovorili da se mjesto nazvalo po zalivu A-Ma (A-Ma-Gao). Poluostrvo je tako nazvano, a ime Amagao je u moderni jezik uveden kao Makau.
Historija
mini|levo|Ruševine Sao Paolo katedrale, izgrađene 1602, uništene požarom 1835
Istorija Makau seže u Ćin dinastiju (221-206 p. n. e.), kada je region koji se sada zove Makao nalazio pod nadležnošću Paniu rejona, prefekture Nanhai (moderni Guangdung). Prvi kineski stanovnici ovog područja bili su ljudi koji su tražili utočište u Makaou za vrijeme invazije Mongola tokom dinastije Južni Sung. Tokom dinastije Ming (1368—1644), ribari su migrirali u Makao iz Guandonga i Fuđena. Starosedeoci su se zvali Tanaka ili ljudi u čamcima.
Makao se nije razvio kao veće naselje dok Portugal nije stigao u 16. vijeku. 1513. godine Žorži Alvareš je postao prvi Portugalac koji je došao u Kinu. 1535. portugalski trgovci su stekli pravo na usidre brodove u Makaovim lukama i obavljaju trgovinske djelatnosti, ali ne i pravo da ostanu na kopnu. Između 1552. i 1553. godine dobili su privremenu dozvolu za podizanje skladišta na kopnu, kako bi mogli da osuše robu koja se ukvasila morskom vodom; oni su ubrzo izgradili primitivne kamene kuće oko tog područja, sada poznatog kao Nam Van.
Macau je sve do 1999. bio je pod vlašću Portugala te predstavljao najstariju živuću evropsku koloniju u Kini, osnovanu još u 16. vijeku. Administrativne ovlasti (portugalski "poderes") nad Makaoom su prebačene na NR Kinu godine 1999. i danas Makao uživa status specijalne administrativne oblasti. Makao je igrao jedinstvenu i vrlo važnu ulogu u odnosima između Kine i Zapada, posebno između kasnog 16. i 19. vijeka.
Stanovnici Makao uglavnom govore kantonskim dijalektom; također se govori mandarinski kineski, portugalski i engleski jezik. Naziv za sve stanovnike Makaoa je Makanezi. U užem smislu se taj izraz koristi za domorodačko stanovništvo Makaoa koje je portugalskog porijekla, ali u sebi ima i dosta kineskih i drugih primjesa.
Osim ostataka kolonijalne prošlosti, najveća atrakcija u Makaou jest kocka, odnosno kazina. Iako je veliki broj igara na sreću legalana, najpopularnija je Pai Gow, koja se igra s kineskim domino figurama. Kockari iz Hong Konga često odlaze na jednodnevne izlete u Makao; hidrogliseri svakodnevno prevoze putnike između dva grada, 24 sata dnevno.
Geografija
Makao se nalazi 60 km jugozapadno od Hongkonga i 145 km od Guangdžoa. Sastoji se od poluostrva Makao, i ostrva Taipa i Koloane koja su spojena zemljom koja je uzeta od mora. Poluostrvo oblikuje estuar Biserna reka na istoku i Ksi Zapadna rijeka na zapadu. Graniči se sa sa Posebnom ekonomskog zonom Džuhaj u kopnenoj Kini. Poluostrvo Makao je prvobitno bilo ostrvo, ali s vremenom kopnena masa je povezana uskim slojem. U 17. veku, ljudskim djelovanjem Makao je transformisan u poluostrvo. Zbog guste gradske infrastrukture u Makaou nema obradive površina, pašnjaka ili šuma. Zbog ove činjenice, ljudi u Makaou su uvek gledali na more kao sredstvo preživljavanja.
Klima
U Makau vlada vlažna subtropska klima na koju utiču sezonski monsuni, pa stoga postoji značajna razlika između ljetne i zimske temperature. Prosečna godišnja temperatura u Makau je 22,7 °C. Jul je najtopliji mesec u godini, sa mesečnim prosekom od 28,6 °C, a dnevne temperature su obično iznad 30 °C. Najhladniji mjesec u godini je januar, sa prosekom od 14,5 °C, a povremeno temperatura pada ispod 10 °C. Zbog toga što se nalazi u obalnom području južne Kine, ima obilne padavine sa godišnjim prosekom od 2.030 milimetara. Zime su suve, zbog monsuna iz kontinentalne Kine. Vlažnost je visoka, a prosek varira između 75% i 90%.
Stanovništvo
mini|300p|Makao Prema proceni, u gradu je 2009. živelo 507.799 stanovnika.
Dick Durbin
Richard Joseph "Dick" Durbin (21. novembar 1944 -) je američki demokratski političar koji trenutno zastupa državu Illinois u Senatu te vrši dužnost biča demokratske frakcije u Senatu. Od 1983. do 1997. je bio Predstavnički dom SAD, a 1997. je prvi put izabran u Senat. Na mjesto većinskog biča u Senatu je došao kada se 110. Kongres SAD sastao 4. januara 2007.
Durbin je poznat po liberalnim i lijevim stavovima, a 2002. je bio među malim brojem senatora koji su glasali protiv rezolucije za rat u Iraku. Nakon toga je Durbin bio žestoki kritičar Bushovog rata protiv terorizma, ali je 2005. godine uputio ispriku nakon izjave kojom postupke američke vojske u Guantanamu uspoređuje s nacističkim.
Once de Febrero (razvrstavanje)
Once de Febrero ima više značenja:
Chichicaxtle (razvrstavanje)
Chichicaxtle ima više značenja:
Los Castañeda, Ensenada
Los Castañeda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 990 m.
El Chino, Jaumave
El Chino je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Jaumave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 683 m.
Suðvesturkjördæmi
Suðvesturkjördæmi (prevedeno sa islandskog: Jugozapadni okrug) je jedan od 6 islandskih izbornih okruga osnovan 1999. Najveći grad tog okruga je Kópavogur od 31 719 stanovnika.
Karakteristike
Okrug se prostire po sjeveroistoku Islanda, po teritoriju islandske regije - Höfuðborgarsvæðið, i obuhvaća ukupno 7 općina sa 82 045 stanovnika, od kojih njih 58 203 ima biračko pravo izabrati 13 poslanika za parlament - Althing.
Bangor, Michigan
Bangor je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.885 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 1.885 stanovnika, što je -48 (-2.5%) stanovnika više nego 2000. godine.
Gresse
Grese je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 89 opštinskih središta okruga Ludvigslust. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 656 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13054039.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ludvigslust Grese se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Ludvigslust. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 24 metra. Površina opštine iznosi 21,2 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 656 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 31 stanovnika/km².
Giardinaccio, Agrigento
Giardinaccio je naselje u Italiji u provinciji Agrigento, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 74 m.
Kinross
Kinross (škotsko-gelski: Ceann Rois) je drevni kraljevski grad na istoku Škotske od 4,891 stanovnika.
Zajednica zemalja portugalskog jezika
Zajednica zemalja protugalskog jezika (port. Comunidade dos Países de Língua Portuguesa, akr. CPLP), međunarodna organizacija koju su luzofonske zemlje osnovale 1996. radi produbljivanja uzajamna prijateljstva i suradnje među svojim članicama, sa sjedištem u Lisabonu.
Kinross
Kinross administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) - Perth i Kinross, a nekada je bio administrativni centar historijskog countya Kinross-shire.
Geografske karakteristike
Kinross leži na zapadnoj obali jezera Loch Leven, udaljen 50 km sjeverno od Edinburgha na autoputu za Perth.
Zajednica zemalja portugalskog jezika
Osnivanje i države članice
CPLP je osnovan 1996 godine sa sedam država: Angola, Brazil, Zelenortska Republika, Gvineja Bisau, Mozambik, Portugal i Sveti Toma i Princip. Istočni Timor se pridružio zajednici 2002 nakon što je dobio nezavisnost od Indonezije.
Kinross
Historija
Kinross se razvio pored srednjovjekovnog zamka Lochleven, poznatog po tome što je u njemu od 1567. do 1568. bila zatvorena škotska kraljica Mary.
Zajednica zemalja portugalskog jezika
Osnivanje i države članice
Države članice:
Kinross
Znamenitosti
Pored zamka Lochleven, atrakcija je gradska vijećnica, koju je od 1685. do 1692. podigao arhitekt William Bruce.
Zajednica zemalja portugalskog jezika
Osnivanje i države članice
Države promatračice:
Kinross
Privreda
Današnji Kinross je trgovački centar poljoprivrednog kraja, poznat po predionici kašmira.
Zajednica zemalja portugalskog jezika
Važnost CPLP-a
U zemljama gdje je službeni jezik portugalski živi 223 milijuna ljudi. Teritorij koji CPLP pokriva je velik 10,742,000 km,2. Otkad je CPLP osnovan pomogao je riješiti probleme u Svetom Tomi i Principu i Gvineji Bisau uzrokovanih državnim udarom. Zajednica je pomogla riješiti ekonomske i demokratske probleme u te dvije zemlje. Vođe CPLP-a vjeruju da će mir u Angoli i Mozambiku i nezavisnost Istočnog Timora pomoći daljnjem razvoju i jačanju Zajednice.
Organizacija Zajednice
Na čelu CPLP-a je Izvršni tajnik koji je odgovoran za izradu i provedbu projekata Zajednice. Nalazi se u Lisabonu u Portugalu. Izvršni tajnik ima mandat od dvije godine. Zajednicu većinom financiraju države članice.
Sloboda kretanja
Osam država portugalskog govornog područja potpisala su sporazum o prekograničnom kretanju njihovih stanovnika, kao i prava na medicinsku skrb i boravak. Zamisao o zajedničkom državljanstvu je propala zato što se nisu slagali Mozambik i Angola. Statut koji je već na snazi između Brazila i Portugala bi pružao jednaka civilna i politička prava za stanovnike bilo koje od država članica CPLP-a.
Druge zemlje i teritoriji
Neki Galicijanci iz autonomne pokrajine Galicije u Španjolskoj žele sudjelovati u ovoj zajednici zato što je njihov jezik, galicijski, blisko povezan s portugalskim (praktički je galicijski dijalekt portugalskog). Sličan slučaj se dogodio i u Istočnom Timoru. Istočni Timor je prije nezavisnosti imao status promatrača.
Kad je CPLP osnovan, Ekvatorska Gvineja je zatražila status promatrača. Ekvatorska Gvineja ima neka područja u kojima se govori kreolski portugalski, a i kulturno je vezana sa Portugalom i Svetim Tomom i Principom. Isto tako zemlja surađuje sa afričkim državama portugalskog govornog područja i Brazilom u obrazovanju. Na summitu u srpnju 2004 u Republici Sveti Toma i Princip je dogovoreno da se Ekvatorska Gvineja u skoro vrijeme primi u CPLP kao promatrač. Maroko i Macau su također zainteresirani za status promatrača.
Instituto Internacional de Macau iz Macaa ima status promatrača u Zajednici. Njegov je cilj da upozna mladež Macaa sa narodima i kulturom članica CPLP-a, tako da učvrsti svoj identitet teritorija unutar Kine
Sfântu Gheorghe, Băneasa
Sfântu Gheorghe je naselje u Rumuniji u okrugu Đurđu u opštini Băneasa.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 370 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 56 m.
Paul Pogba
Paul Labile Pogba (Lagny-sur-Marne, 15. ožujka 1993.) je francuski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra za Juventus kao vezni igrač. Pogba je u Juventus prešao iz Manchester Uniteda, gdje je igrao od 2016. do 2022. godine. Uspjeh ostvaruje 2013. godine, kada je predvodio svoju zemlju na FIFA U-20 Svjetskom prvenstvu u Turskoj, gdje su bili prvaci. Pogba je proglašen igračem turnira, a postigao je i jedan gol. Pogba je nakon tog prvenstva dobio niz pohvala na račun svoje igre, a zapažen nastup imao je i na Svjetskom prvenstvu 2014. godine, gdje je također postigao jedan gol.
Pride and Prejudice (TV serija, 1995)
„Gordost i predrasuda“ je britanska televizijska serija od šest epizoda snimljena 1995. godine. Po žanru je to kostimirana drama, adaptacija istoimenog romana Džejn Ostin iz 1813. godine. Seriju je režirao Endru Dejvis, a u glavnim ulogama se pojavljuju Dženifer Ili, koja tumači lik Elizabet Benet i Kolin Fert, koji tumači lik gospodina Darsija. Serija, čiji je izvršni producent bila Su Bertvisel, realizovana je u saradnji britanske televizijske mreže Bi-Bi-Si i američke televizijske mreže Ej-end-I netvork. Serija je premijerno prikazivana na prvom programu Bi-Bi-Sija u periodu od 24. septembra do 29. oktobra 1995. godine, a svaka epizoda je trajala 55 minuta. Televizijska mreža A&E netvork je, kao ekskluzivni nosilac prava za prikazivanje serije u Sjedinjenim Američkim Državama, emitovala seriju u tri termina u kojima su prikazivane po dve epizode. Serija je u Sjedinjenim Američkim Državama premijerno prikazivana u periodu od 14. do 17. januara 1996. godine.
„Gordost i predrasuda“ je prostorno i vremenski smeštena u Englesku sa početka devetnaestog veka. Priča govori o pet neudatih kćerki gospodina i gospođe Benet nakon što se dobrostojeći i još uvek neoženjeni gospodin Bingli, zajedno sa svojim prijateljem, gospodinom Darsijem, doseljava u njihovo susedstvo. Dok Bingliju odmah počinje da privlači pažnju najstarija kćerka gospodina Beneta, Džejn, dotle Darsi sa velikim poteškoćama pokušava da se navikne na novi život i okolinu, provodeći većinu svog vremena u neprestanom nadmudrivanju sa Benetovom drugom po starosti kćerkom, Elizabet. „Njujork tajms“ je ovu seriju opisao kao „duhovitu mešavinu ljubavnih priča i društvenih spletki, mudro uvijenu u ambicije i iluzije provincijskog višeg staleža“.
Serija je pobrala veoma pozitivne kritike i dobila je i veliki broj nagrada, uključujući i televizijsku nagradu BAFTA za najbolju glumicu, koju je dobila Dženifer Ili, kao i nagradu Emi za „izvanredno individualno dostignuće u kostimografiji za miniseriju ili televizijski specijal“. Scena koja prikazuje Ferta u mokroj košulji ocenjena je kao „jedan od najnezaboravnijih momenata u istoriji britanske televizije“. Ova serija inspirisala je autora Helen Filding da napiše niz romana o Bridžet Džouns. U filmskoj adaptaciji jednog od romana Fert je igrao Marka Darsija, čoveka u koga je Bridžet zaljubljena.
Opis
1. epizoda – Gospodin Čarls Bingli, bogataš sa severa Engleske, nameravajući da leto provede u okrugu Hartfordšir, kupuje zamak Nederfild pokraj sela Meriton. Gospođa Benet, za razliku od svoga supruga, veoma je uzbuđena zbog mogućnosti da se jedna od njihovih pet kćerki (Džejn, Elizabet, Meri, Kiti i Lidija) uda za novopridošlog bogataša. Na lokalnom kantri plesu Binglijevu pažnju odmah počinje da privlači najstarija Benetova kćerka, Džejn, dok gospodin Darsi, Binglijev najbolji prijatelj, za koga se pričalo da je dvaput bogatiji od Binglija, odbija da započne razgovor sa bilo kim, uključujući i Elizabet, drugu po starosti Benetovu kćerku. Loš utisak koji je Elizabet stekla o gospodinu Darsiju, samo je još više produbljen i utemeljen tokom Elizabetinog boravka u zamku Nederfild, tokom kojeg je vodila brigu o svojoj bolesnoj sestri Džejn.
3. epizoda – Elizabet je preneražena kada saznaje da je Šarlot Lukas pristala da se uda za gospodina Kolinsa, ali ubrzo obnavlja prijateljstvo sa Šarlot. Gospodin Bingli, zajedno sa svojim sestrama, ubrzo odlazi u London, a Džejn ostaje sa svojim skromnim rođacima iz Londona, porodicom Gardiner. Međutim, Džejn ubrzo saznaje da je Bingli sve više ignoriše. Nakon druženja sa gospodinom Vikamom, Elizabet na proleće odlazi u Kent, u dom gospodina Kolinsa. Gospodin Kolins živi blizu Rouzingsa, dvorca čuvene dame Ketrin Debor. Pošto je Ketrin Debor Darsijeva tetka, Elizabet se susrela sa Darsijem nekoliko puta. Ubrzo nakon što je Elizabet saznala da je Darsi direktno umešan u rastanak Džejn i Binglija, Darsi je neočekivano prosi, ali ga ona odlučno odbija, naglašavajući njegov arogantni, neprijatni i ponosni karakter, kao i njegovu umešanost u raskid ljubavne veze između Džejn i Binglija i nesreću koje je zadesila gospodina Vikama.
4. epizoda – U dugačkom pismu upućenom Elizabet, Darsi pokušava da opravda svoja pređašnja ponašanja: navodi da je pogrešno procenio Džejninu ljubav prema Bingliju i otkriva joj da je gospodin Vikam kockar, koji je jednom pokušao da pobegne sa njegovom sestrom Džordžijanom, kako bi se dočepao njenog nasledstva. Vrativši se u svoj dom, gospodin Benet daje dozvolu Lidiji da, kao lična prijateljica pukovnikove žene, prati vojsku do Brajtona. Elizabet se pridružuje porodici Gardiner na zanimljivom putovanju i usput posećuje dvorac Pemberli, dom gospodina Darsija, dok je on u odsustvu. Veoma impresionirana ogromnom veličinom i bogatstvom dvorca, Elizabet sa velikom pažnjom sluša priču batlera dvorca, koji sve vreme naglašava dobrotu gospodina Darsija. Vrativši se neočekivano ranije nego što je trebalo, Darsi odlazi da se osveži u jezeru pokraj dvorca. Nakon neočekivanog i pomalo neprijatnog susreta sa Elizabet, mokar Darsi nastoji da na sve načine spreči preuranjen odlazak gostiju, pokazujući u neuobičajenoj meri svoju blagonaklonost i ljubaznost.
5. epizoda – Porodica Gardiner i Elizabet dobijaju poziv da odsednu u dvorcu Pemberli, gde počinje da tinja ljubavna iskra između Darsija i Elizabet. Sledećeg jutra, Elizabet dobija dva pisma od svoje sestre Džejn, u kojima se navodi da je Lidija odbegla zajedno sa Vikamom. Rešena u nameri da se odmah vrati svojoj kući, Elizabet postaje iznenađena činjenicom da joj Darsi nudi bilo kakvu vrstu pomoći. Odlazeći iz dvorca, kroz njenu glavu se provlači misao da više nikada neće videti gospodina Darsija. Gospodin i gospođa Benet pokušavaju da se izbore sa mogućim skandalom sve dok ne dobiju pismo od gospodina Gardinera, u kome se navodi da su Lidija i Vikam lokalizovani, da nisu u braku i da će ubrzo biti pod Gardinerovom zaštitom. Gospodin Benet je iznenađen brzinom kojom je ovaj problem rešen, a Elizabet obaveštava Džejn o svom poslednjem susretu sa Darsijem, uključujući i svoja dvostruka osećanja prema njemu.
6. epizoda – Nakon što je Lidija nehajno pomenula Darsijevu umešanost u njeno venčanje, gospodin Gardiner je Elizabet razjasnio činjenicu da je Darsi pronašao odbegli par i platio sve troškove koje su oni načinili. Vrativši se u dvorac Nederfild, Darsi se Bingliju izvinjava zbog svoje umešanosti u Binglijevu vezu sa Džejn i daje mu blagoslov za venčanje. Ketrin Debor, koja je želela da Darsi oženi njenu bolesnu kćerku En, a do koje su doprle glasine o veridbi Elizabet i Darsija, iznenada posećuje Elizabet. Ketrin insistira da Elizabet odbije Darsija, ali Elizabet još uvek nije odbacila mogućnost veridbe. Priča koju je čuo od Ketrin Debor, ohrabrila je Darsija da sam sebi potvrdi svoja osećanja prema Elizabet. Zahvaljujući mu se na ulozi koju je imao u Lidijinom venčanju, Elizabet priznaje Darsiju da su se njena osećanja prema njemu potpuno preoblikovala i pristaje na veridbu. Njena porodica ostaje potpuno iznenađena saznavši za ovaj čin. Serija se završava dvostrukim venčanjem u zimskim mesecima: Džejn sa Binglijem, a Elizabet sa Darsijem.
Uloge
Kada su vršili izbor glumaca za seriju „Gordost i predrasuda“, producent Su Bertvisel i reditelj Sajmon Langdon nastojali su da odaberu inteligentne, šarmantne i harizmatične glumce, koji bi uspešno mogli da igraju scene iz istorije Engleske u periodu između 1811. i 1820. godine. Izbor glumaca za protagoniste ove priče, dvadesetogodišnju Elizabet Benet i dvadesetosmogodišnjeg gospodina Darsija, uticao je i na izbor ostalih glumaca. Više od stotinu glumica između petnaest i dvadeset osam godina prošlo je audiciju, a one koje su ostavile najbolji utisak, morale su da odglume u nekoliko unapred pripremljenih scena u televizijskom studiju sa kompletnim kostimima i šminkom. Producent i reditelj su uputili nekoliko ponuda i određenom broju već poznatih i afirmisanih glumaca.
Britanska glumica američkog porekla, Dženifer Ili, izabrana je među desetinama ozbiljnih kandidata za ulogu Elizabet, druge po starosti Benetove kćerke, najbistrije i najverdrije devojke, a povrh svega i očeve ljubimice. Dobivši veliku glavnu ulogu u svojim dvadesetim godinama života, a priznavši da je roman Džejn Ostin „Gordost i predrasuda“ pročitala sa 12 godina, Dženifer Ili je bila jedina glumica koja je učestvovala u celokupnom snimanju ove serije. Su Bertvisel je naročito želela da Kolin Fert, do tada skoro potpuno nepoznat glumac u svojim tridesetim godinama, igra bogatog i distanciranog gospodina Darsija (prema romanu Džejn Ostin, njegovo ime je Ficvilijam). Bertvisel je sa Fertom zajedno radila sredinom osamdesetih godina dvadesetog veka na filmu „Holandske devojke“, međutim, Fert je bez razmišljanja najpre odbio ulogu gospodina Darsija, verujući da on nije pravi glumac za tu ulogu, a i ne želeći da igra u adaptacijama dela Džejn Ostin, koja su, prema njegovom mišljenju, svet i život sagledavala prvenstveno sa ženske tačke gledišta. Nakon neprestanog ubeđivanja Su Bertvisel, njegovo interesovanje za scenario je sve više raslo i Fert je na kraju ipak prihvatio ponuđenu ulogu. Tokom snimanja, Fert i Ili su započeli su romantičnu ljubavnu vezu, koja je naročitu pažnju medija dobila kada su se njih dvoje rastali.
Bendžamin Vitrou i Alison Stedman, glumica koja je svojevremeno bila nominovana za nagradu BAFTA, izabrani su za uloge gospodina i gospođe Benet, Elizabetine ugledne, ali finansijski nepromišljene roditelje. Stedmanovoj je uloga ponuđena bez ikakve audicije i probnog snimanja. Elizabetine četiri sestre, koje su imale od 15 do 22 godine, izabrane su tako da izgledaju potpuno drugačije jedna od druge. Suzana Harker je igrala Elizabetinu prelepu stariju sestru Džejn, koja nastoji da vidi samo dobro u ljudima. Lusi Brajers, Poli Mejberli i Džulija Savala su igrale Elizabetine mlađe sestre — prostodušnu Meri, ljubaznu, ali ponekad nestabilnu i osetljivu Kiti i neozbiljnu i neoubuzdanu Lidiju. Deset godina starija od lika Lidije, koja u romanu ima 15 godina, Džulija Savala je imala sasvim dovoljno glumačkog iskustva, tako da je dobila ulogu bez ikakve audicije. Džoana Dejvid i Tim Vilton igraju uloge Gardinerovih, Elizabetinih ujaka i ujne. Dejvid Bamber igra gospodina Kolinsa, rođaka gospodina Beneta, sveštenika i po prirodi veoma čudnog čoveka. Lusi Skot igra ulogu Šarlot Lukas, Elizabetine najbolje prijateljice i supruge gospodina Kolinsa.
Producenti su zaključili da najbolje fizičke i psihičke karakteristike, koje su u potpunoj suprotnosti sa likom Fertovog gospodina Darsija, ima glumac Krispin Bonam–Karter, koji je i dobio ulogu gospodina Binglija, veoma prefinjenog i bogatog čoveka. Bonam–Karter je najpre učestvovao na audiciji za ulogu gospodina Džordža Vikama, zgodnog poručnika koji šarmom uspeva da veoma dobro prikrije svoju nemoralnost i pohlepu, ali je umesto njega ulogu dobio Ejdrijan Lukis. Ana Čanselor, glumica poznata po filmu „Četiri venčanja i sahrana“, dobila je ulogu Karolajn Bingli, sestre gospodina Binglija. Uloge druge sestre gospodina Binglija i njegovog zeta igrali su Lusi Robinson (Luiza Harst) i Rupert Vansitart (gospodin Harst). Potraga za glumicom koja će igrati ulogu mlađe sestre gospodina Darsija, Džordžijane, ispostavila se veoma teškom, jer su producenti želeli glumicu koja će izgledati nevino, čedno i još uvek stidljivo, koja će odavati duh višeg građanskog staleža i koja ume da svira klavir. Nakon audicije kroz koju je prošlo više od 70 glumica, Sajmon Langdon je predložio da ulogu dobije Emilija Foks, ćerka Džoane Dejvis, a predlog je odmah i prihvaćen. Barbara Lej–Hant je, bez ikakve audicije i probnog snimanja, dobila ulogu Darsijeve nametljive tetke, Ketrin Debor.
El Paraíso, Jaumave
El Paraíso je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Jaumave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1010 m.
Pride and Prejudice (TV serija, 1995)
Koncepcija i adaptacija
Roman Džejn Ostin „Gordost i predrasuda“ „doživeo“ je već veoma veliki broj filmskih i televizijskih adaptacija, od kojih su pet realizovane u produkciji televizijske mreže Bi-Bi-Si i to 1938, 1952, 1958, 1962. i 1980. godine. U jesen 1986. godine, Su Bertvisel i Endru Dejvis su se složili u nameri da urade televizijsku adaptaciju romana „Gordost i predrasuda“. Su je verovala da će najnovija adaptacija ovog romana uneti mnogo više drame od prethodnih, koje su, prema njenom mišljenju, izgledale suviše „neuhranjeno“ i „nepoetično“. Programska šema televizijske mreže primorala je Dejvisa da svoj prvobitni scenario od pet epizoda proširi za još jednu epizodu. Bertvisel i Dejvis su zatim, krajem 1986. godine, poslali scenario za prve tri epizode televizijskim mrežama ITV i Bi-Bi-Si, ali nijedna od njih nije bila zainteresovana. Kada su, sredinom 1993. godine, obe televizijske mreže konačno pokazale interesovanje za scenario, umetnički direktor televizijske mreže Bi-Bi-Si Majkl Vering, uspeo je da, zajedno sa američkom televizijskom mrežom A&E netvork, obezbedi finansijska sredstva za ovaj projekat. Reditelj Sajmon Langdon je zajedno sa svojim saradnicima počeo pripreme za produkciju krajem januara i početkom februara 1994. godine.
Winthrop, Minnesota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.399, što je 32 (2,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.
480. pne.
Godina '''480. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Vibulana i Cincinata (ili, rjeđe, godina 274. Ab urbe condita). Oznaka 480. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Pride and Prejudice (TV serija, 1995)
Koncepcija i adaptacija
Poštujući ton i duh priče Džejn Ostin, Bertvisel i Dejvis su želeli da kreiraju „novu, živahnu priču o stvarnim ljudima“ , a ne „tipičnu prevaziđenu englesku televizijsku dramu koja bi se prikazivala za vreme popodnevne čajanke“ ! Naglašavajući seks i novac kao ideje vodilje u priči, Dejvis je usmerenost na lik Elizabet, veoma brzo skrenuo ka odnosu između Elizabet i Darsija, ističući narativni smisao Darsijevog lika mnogo ranije nego što je to u romanu navedeno. Da bi prikazao karaktere kao stvarna ljudska bića, Dejvis je dodao nekoliko scena, koje su trajale kratko, kao na primer ulepšavanje Benetovih kćerki pred izlazak u šetnju i upoznavanje sa potencijalnim mladoženjama. Dejvis je dodao i scene koje prikazuju glavne muške likove koji uživaju u svojim hobijima, kako bi na neki način bar malo „skrenuo“ tok romana, koji je pre svega usmeren na ženske likove. Najveću tehničku prepreku predstavljala je adaptacija veoma dugačkih pisama koja se javljaju u drugom delu priče. Međutim, Dejvis je uspeo i ovaj problem da prevaziđe, pre svega prikazivanjem scena u kojima glavni likovi čitaju pisma jedni drugima. Dejvis je uveo dijalog kako bi dešavanja u romanu prilagodio modernoj publici, ali su dijalozi koji se javljaju u romanu, u seriji ostali gotovo nepromenjeni.
480. pne.
thumb|Bitka kod Salamine, autor: Wilhelm von Kaulbach (1868)
Pride and Prejudice (TV serija, 1995)
Snimanje serije
Budžet od oko milion britanskih funti po epizodi (ukupan budžet za seriju je iznosio 6.9 miliona američkih dolara) omogućio je 20 nedelja snimanja, a u svakoj nedelji se snimalo po pet dana, kako bi se kompletiralo svih 6 epizoda od po 55 minuta. Dnevno se na snimanju provodilo više od 10 časova, uključujući i vreme za kostimografiju i šminku. Dve nedelje pred sam početak snimanja više od 70 ljudi koji su činili glumačku i produkcijsku ekipu, okupilo se kako bi zajedno uvežbavali scenario, a za većinu glumaca su obezbeđeni dodatni časovi plesa, jahanja, mačevanja i drugih veština koje su glumci morali perfektno da izvedu. Sama serija je snimana u periodu između juna i 1. novembra 1994. godine, kako bi se „obuhvatila“ gotovo sva godišnja doba potrebna za pojedine scene. Post–produkcija serije započeta je sredinom maja 1995. godine. Scene koje su snimane na istom geografskom području bile su grupisane u zajednički raspored snimanja.
mini|desno|300px| Dvorac [[Lajm poslužio je za prikazivanje eksterijera dvorca Pemberli, Darsijevog doma u okrugu Derbišir]] Serija je snimana na 24 različite geografske lokacije, a korišćeno je i 8 filmskih studija. Da bi prikazali razlike između glavnih likova, producenti su nastojali da za dom Benetovih odaberu jednu prostranu i udobnu porodičnu kuću, dok je Darsijev dvorac Pemberli trebalo da izgleda kao „najlepše mesto za stanovanje u Engleskoj“, koje odiše potpunim aristokratskim duhom. Gradić Lakok izabran je za lokaciju sela Meriton. Delovi Lakington dvora su poslužili za prikazivanje enterijera i eksterijera dvorca Longborn tokom deset nedelja snimanja. Dvorac Lajm je odabran kao lokacija za Pemberli, ali su producenti, zbog izvesnih poteškoća, unutrašnjost Pemberlija morali da snimaju u dvorcu Sadburi.
Producenti su odabrali dvorac Belton kao lokaciju za dvorac Rouzings, dom Ketrin Debor. Dvorac „Old rektori“ je izabran kao skroman dom gospodina Kolinsa. „Edkout hol“ je poslužio kao lokacija za snimanje enterijera i eksterijera dvorca Nederfild, Binglijevog doma, dok su u „Broket holu“ snimane scene balskih igara koje su se odvijale u Nederfildu. Londonske ulice i scene u gostionicama su snimane u gradiću Vorvik. Scene dvorca Remstidž, u kojem su živeli gospodin Vikam i Džordžijana, snimane su na nekoliko lokacija u gradiću Somerset.
Kostimografija i šminka
Pošto je delo „Gordost i predrasuda“ vezano za jedan određeni, specifični period britanske istorije, pripreme za kostimografiju i šminku su bile opsežne i intenzivne. Likovi u delu, a pre svega njihova zdravstvena i psihička stanja, najviše su odslikani kroz kostime koje su nosili; na primer, Binglijeve sestre su uvek nosile najskuplje haljine, a frizure su im bile ukrašene velikim perima. Kostimograf Dina Kolin je sama kreirala većinu kostima, jer televizijska mreža Bi-Bi-Si nije posedovala dovoljno kostima koji su na najbolji način mogli da reprezentuju Englesku sa samog početka devetnaestog veka. Dina Kolin je inspiracije za kostime našla kroz brojne posete muzejima, a nastojala je da kostime kreira na takav način da budu atraktivni modernoj publici. Kostimi koje je nosila Elizabet imali su živahan ton i bili su skrojeni tako da omoguće lako i brzo kretanje, što je bilo u skladu sa Elizabetinom aktivnošću i živahnošću. Za razliku od Elizabet, Kolin je za ostale Benetove kćerke kreirala krem i bledo–bele kostime, kako bi naglasila njihovu nevinost, dobrodušnost i jednostavnost. Kostimi za Binglijeve sestre i za Ketrin Debor su imali znatno bogatiji kolorit. Kolin Fert je učestvovao u izboru kostima za njegov lik, nastojeći da kostimi budu što tamnijih boja, ostavljajući one svetlije i živahnije kostime za lik Binglija.
Producenti su Darsija zamislili kao izrazito mračnog čoveka, iako to u romanu nigde nije posebno naglašeno, pa su zbot toga zamolili Ferta da njegovu prirodno smeđu kosu, zajedno sa obrvama i trepavicama, ofarba u crno. Producenti su savetovali muškim glumcima da dozvole da im kosa izraste što je više moguće, a takođe su ih upozorili na činjenicu da moraju obrijati brkove. Kratka, plava kosa Dženifer El, nadograđena je sa 3 smeđa umetka, dok je jedan specijalan umetak nadograđen u kosu Alison Stedman (gospođa Benet). Kosa Suzane Harker (Džejn) ofarbana je u svetloplavu boju za razliku od Elizabetine, a bila je uređena u klasičnom grčkom stilu, kako bi naglasila lepotu Džejninog lika. Pege koje je na licu trebalo da ima Meri (Lusi Brajers) postignute su specijalnim šminkerskim efektima. Pošto su Kiti i Lidija bile suviše mlade da bi njihova kosa morala specijalno da se uređuje, glumice koje su tumačile ove likove nisu morale da preuređuju svoje frizure. Glavni šminker, Kerolajn Noubl je lik gospodina Kolinsa smatrala posebno zanimljivim i učinila je da njegova gornja usna izgleda naročito zadebljano.
Muzika i koreografija
mini|desno|200px|Pet pozicija čuvenog „Ridžensi plesa“, slika iz [[1811. godine ]]
Kompozitor Karl Dejvis komponovao je muziku za veoma veliki broj filmskih i televizijskih adaptacija klasičnih romana, pa je bio i prvi izbor Su Bertvisel. Nastojeći da spoji duhovitost i živahnost romana sa njegovim glavnim temama, brakom i ljubavlju u malom mestu sa početka devetnaestog veka, Dejvis je koristio savremenu klasičnu muziku kao inspiraciju, naročito Betovenov „Septet “, koji je komponovan u vreme radnje romana. Da bi se postigla kompletna kontrola zvuka, kompletna muzika koja se koristi u seriji je unapred snimljena. Snimanje je trajalo 6 časova, a učestvovalo je 18 muzičara. Glumice čiji likovi sviraju klavir u seriji, imale su priliku da vežbaju nekoliko nedelja pre početka snimanja, iako su Lusi Brajers (Meri) i Emilija Foks (Džordžijana) bile već veoma umešne pijanistkinje. Kroz muziku koja se javlja u seriji provlače se dela Hendla, Mocartova „Figarova ženidba“ i „Don Đovani“, kao i delovi poznate Betovenove „Sonatine br.4“. Kompilacija sa kompletnom muzikom koja se javlja u seriji izdata je 1995. godine.
Teme i stilovi
Kako bi dočarao naglasak na subjektivnim iskustvima glavnih ženskih junaka koji je potencirala Džejn Ostin, i to bez ironičnog i nametljivog naratora, prva scena koja se javlja u romanu, a koja predstavlja Elizabetino ironično izlaganje, ne predstavlja i prvu scenu u seriji. Umesto toga, prva scena u seriji prikazuje konje gospodina Binglija i gospodina Darsija kako jure kroz polja prema dvorcu Nederfild, a na taj način unosi vitalnost u živote glavnih junaka; Elizabet ih posmatra pre nego što i sama kreće u trku kroz polja. Dok roman ističe Elizabetinu nezavisnost i energiju koju je koristila na putu dugom 3 milje do Nederfilda, dotle adaptacija ove scene pokazuje Elizabetin buntovnički duh i ljubav prema prirodi.
Dejvisov scenario koji „verovatno predstavlja najradikalniju reviziju teksta Džejn Ostin“, omogućio je dramskom programu televizije Bi-Bi-Si da u velikoj meri umanji i ograniči društvene poglede sa kraja osamnaestog veka, koji su se odnosili na potpuno ograničavanje i obuzdavanje emocija, i da, umesto toga, emocije prikaže kroz modernu interpretaciju priče. Dok roman ostavlja i Elizabet i čitaoca nesigurnim u pogledu Darsijevih emocija, u adaptaciji se javljaju dodatne scene koje prikazuju Darsijevu nemogućnost da verbalno izrazi svoj emocionalni metež. Sve studije se slažu da aktivnosti kao što su bilijar, plivanje ili mačevanje svakako popravljaju utisak o Darsiju kod osoba ženskog pola.
Roman „Gordost i predrasuda“ napisan je na veoma inteligentan način koji ironiju prikazuje kroz „nepogrešive lance cinizma, ruganja ljudskoj prirodi, bez bilo kakve nade u njenu promenu“. Smeh koji se u priči javlja kao „neodgovorni“ smeh, smeh upućen drugom čoveku ili smeh kao posledica olakšanja ili zabave, takođe se može povezati sa seksualnim tenzijama koje vladaju među različitim likovima. Iako su oni uobičajeni modernoj publici, smeh i inteligencija su se smatrali vulgarnim i nepodobnim u vreme života Džejn Ostin. Dramski program televizije Bi-Bi-Si je napravio određene izmene „sa namerom da likove još više izloži publici, ali i da doda humora i ironije u komediju situacije“. Ova adaptacija, u pojedinim scenama, prikazuje na potpuno komičan način gospođu Benet, gospodina Binglija i gospodina Kolinsa, dok se u određenim scenama na samom početku serije prikazuje lik gospođe Benet na samoj ivici histerije.
U odnosu na druge televizijske adaptacije, ova serija proširuje metaforičke poglede Džejn Ostin na pejzaže, jačajući njihovu lepotu i autentičnost. Elizabet koristi svaku priliku kako bi uživala u prirodi, a u isto vreme i pobegla od zavidnih pogleda gospodina Kolinsa i Ketrin Debor. Najznačajniji prikaz prirode u ovoj priči je Elizabetina poseta dvorcu Pemberli u okviru Derbišir, gde Elizabet postaje zbunjena u pogledu njene ljubavi prema Darsiju. Dramski program televizije Bi-Bi-Si je omogućio da priroda postane jedan sveobuhvatni deo priče, a Elizabetino oduševljenje lepotama okruga Derbišir „podiže“ Darsija u njenim i u očima njenih rođaka.
Emitovanje
Između 10 i 11 miliona ljudi posmatralo je premijerno emitovanje serije na prvom programu televizijske mreže Bi-Bi-Si, nedeljom uveče, u periodu od 24. septembra do 29. oktobra 1995. godine. Svaka epizoda je nedelju dana nakon premijernog emitovanja reprizirana na drugom programu televizijske mreže Bi-Bi-Si. Poslednja epizoda serije „Gordost i predrasuda“ imala je udeo od oko 40% u ukupnom televizijskom auditorijumu u Velikoj Britaniji. U to vreme, osam inostranih država otkupilo je prava za prikazivanje serije. Više od 3.7 miliona Amerikanaca posmatralo je premijerno prikazivanje serije, koja se emitovala na televizijskoj mreži A&E netvork, u periodu od 14. januara do 17. januara 1996. godine.
Kućna izdanja i njihova prodaja
Kompletna serija je realizovana na VHS kaseti u Velikoj Britaniji samo nedelju dana nakon prikazivanja poslednje epizode. Kompletan početni tiraž od 12.000 primeraka rasprodat je za samo 2 časa. 70.000 kopija je prodato za samo nedelju dana, dok je u prvoj godini prodato više od 200.000 kopija. Portparol televizijske mreže Bi-Bi-Si ocenio je ovu prodaju kao „ogroman fenomen“, naglašavajući da „nikad nije čuo da se neki video snimak, koji gledaoci mogu besplatno da snime na svoje VHS kasete, prodaje u ovolikoj razmeri .“ Kompilacija sa muzikom koja se javlja u seriji takođe je bila veoma popularna, pa je za samo nekoliko dana prodato više od 20.000 kopija. Serija je realizovana na DVD diskovima četiri puta: najpre 2000. godine, zatim je u septembru 2005. godine urađena kompletna digitalna remasterizacija i izdat je komplet DVD diskova pod nazivom „Specijalno desetogodišnje izdanje“. U aprilu 2007. godine izdat je komplet DVD diskova pod nazivom „DVD klasične drame“ na kome se našla i ova serija. U oktobru 2008. godine, serija je realizovana i u visokoj rezoluciji tako što je objavljen komplet blu-rej diskova. . Serija u visokoj rezoluciji još uvek nije prikazana na televizijskim ekranima.
Ocena kritike
Serija „Gordost i predrasuda“ je od strane televizijske i novinarske kritike ocenjena veoma pozitivno. Novinar britanskog dnevnog lista „Independent“, Džerard Gilbert, preporučio je premijernu epizodu serije dan pre njenog emitovanja ističući da je ovo „najverovatnije najbolje kreirana televizijska adaptacija nekog romana klasične književnosti“. Glumci koji učestvuju u seriji zaslužuju dubok naklon od strane BAFTE; Kolin Fert, jer nije ni na najmanji način pokazao deo svoje nežnosti, a Dženifer Ili zbog neverovatne sposobnosti da na veoma veran način dočara lik inteligentne Elizabet. Gilbert je ocenio Bendžamina Vitroua kao „vanserijskog kradljivca scene sa likom gospodina Beneta“, dok za ulogu gospođe Benet, koju je tumačila Alison Stedman, Gilbert nije mogao da da nikakav specijalan komentar. Iznoseći svoju kritiku o prvoj epizodi serije, jedan dan nakon njenog premijernog emitovanja, Džim Vajt, novinar istoimenog britanskog lista, pohvalio je Endru Dejvisa zbog njegove sposobnosti da „ubrizga tempo i energiju dešavanjima u seriji i da na taj način vizuelno dočara inteligentnu stranu romana Džejn Ostin. Izgleda kao da likovi u seriji rade nešto što niko ne bi ni pretpostavio da su ljudi radili u vreme života Džejn Ostin: zabavljaju se“.
Nekoliko dana pre američke premijere, Hauard Rozenberg, novinar dnevnog lista „Los Anđeles tajms“, ocenio je ovu adaptaciju „izuzetno prijatnom“ i naveo je da su glavni nosioci humora u seriji Elizabetini roditelji i gospodin Kolins. Džon O'Konor, novinar „Njujork tajmsa“, ocenio je seriju kao „veličanstvenu adaptaciju koja ima izuzetno tačan i osežajno iznijansiran scenario“. On je ukazao i na sposobnost Dženifer Ili da lik Elizabet učini „upečatljivo inteligentnim i autoritativnim, ali ne i nadmenim“, kao i na činjenicu da je Fert „briljantno dočarao snobovski ponos gospodina Darsija, koji ga je u velikoj meri onemogućavao pre svega samom sebi prizna da je zaljubljen u Elizabet“. O'Konor je pohvalio i Barbaru Lej–Hant, navodeći da je svojom glumom pretvorila lik Katrin Debor u „predivnu imperatorsku vešticu“, a takođe je naveo da su njene scene sa Dejvidom Bamberom (gospodin Kolins) bile „urnebesne“.
Međutim, O'Konor je ukazao i na činjenicu da bi američka publika mogla da scene kao što su „dugačke šetnje livadama“ i „plesovi koji su koreografisani na kitnjast način“ smatra suviše sporim. U jednoj od najnegativnijih ocena kritike, magazin „Pipl“ je ocenio adaptaciju „preterano temeljnom, čak mnogo temeljnijom nego što bi to trebalo da bude“ i kao „ne baš najbolju adaptaciju na ionako pretrpanom američkom tržištu“. Iako je ocenjeno da je Fert lik Darsija odglumio na veličanstven način, takođe je istaknuto da Dženifer Ili, sa svojim oblim licem nije na najbolji način mogla da dočara lepotu engleskih žena s početka devetnaestog veka“. Zvanični magazin televizijske mreže A&E netvork je, godinu dana nakon prikazivanja serije istakao da je „kritika uglavnom pohvalila ogromnu produkciju, da je publika obožavala seriju i da ženski deo publike prosto nije mogao da odoli liku Darsija“. Zapravo se toliko govorilo o liku Darsija, da su novine počele da prave šale na račun „Darsijeve groznice“. Serija je doživela ogroman broj kritika i u godinama koje su sledile nakon njenog premijernog prikazivanja.
Nagrade i nominacije
Serija „Gordost i predrasuda“ nominovana je za BAFTA nagradu u tri kategorije: „Najbolja dramska televizijska serija“, „Najbolja kostimografija“ i „Najbolja šminka/frizura“ 1996. godine. Dženifer Ili je osvojila BAFTA nagradu za „najbolju glumicu“, dok Kolin Fert i Bendžamin Vitrou svoje nominacije za „najboljeg glumca“ nisu uspeli da pretoče i u nagradu, koja je otišla u ruke Najdželu Houtornu. Fert je 1996. godine osvojio i nagradu Broadcasting Press Guild za „najboljeg glumca“, a serija je dobila istu nagradu u kategoriji „najbolja televizijska dramska serija“. Serija „Gordost i predrasuda“ je dobila i Emi nagradu za „izvanredno individualno dostignuće u kostimografiji za miniseriju ili televizijski specijal“, a za istu nagradu je bila nominovana i u kategorijama: „Izvanredna miniserija“, „Najbolja koreografija“ i „Najbolji scenario“. Između mnoštva brojnih nagrada i nominacija, serija „Gordost i predrasuda“ je osvojila i „Pebodi“ nagradu, nagradu „Asocijacije televizijskih kritičara“, kao i nominaciju za nagradu „Zlatni satelit“ za „neverovatno dostignuće na polju televizijskih specijala“. .
Uticaj i nasleđe
Kao jedan od najuspešnijih i najzahtevnijih poduhvata koji su zajednički sprovele televizijske mreže Bi-Bi-Si i A&E netvork, serija „Gordost i predrasuda“ predstavljala je „kulturni fenomen, koji je dao inspiraciju mnogobrojnim novinarima i kritičarima, i koji je predstavljao program koji su gledaoci preferirali“. Serija je zajedno sa filmovima „Ubeđenje“ „Razum i osećajnost“ i „Ema“ predstavljala komplet televizijski adaptiranih romana Džejn Ostin, a sve ove adaptacije su zajednički uticale da „Udruženje ljubitelja Džejn Ostin“ u Sjedinjenim Američkim Državama za samo godinu dana poveća broj svojih članova za 50%, tako da je u jesen 1997. godine udruženje brojalo više od 4.000 članova. Određeni broj dnevnih listova, a među njima i „Volstrit džurnal“, pokušali su da ovu „Ostinmaniju“ objasne činjenicom da su britanska i američka produkcija prvenstveno bile usmerene na ostvarenje profita.
Za razliku od Dženifer Ili, koja nije želela da finansijski kapitalizuje uspeh koji je ostvarila igrajući ulogu Elizabet Benet, uloga gospodina Darsija je Kolinu Fertu donela neočekivano veliku slavu. Iako Fert nije mario za to što ga je većina prepoznavala kao „gospodina Darsija, romantičnog idola sa tinjajućim srceparajućim pogledom“, ipak je izrazio želju da ga publika ne povezuje zauvek sa serijom „Gordost i predrasuda“ i bio je nerad da istu ulogu ponovo prihvati. Umesto toga, prihvatao je različite uloge u visokobudžetnim filmovima kao što su: „Engleski pacijent“ (1996), „Zaljubljeni Šekspir“ (1998), „Dnevnik Bridžet Džouns“ (2001), „Devojka sa bisernom minđušom“ (2003), „Ustvari ljubav“ (2003) i „Bridžet Džouns: Na ivici razuma“ (2004).