cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historija kalendara
Drevna Mezopotamija
Prvi su se drevni Mezopotamci (Sumerani), možda već 3000. pr. Kr., koristili lunisolarnom godinom u trajanju od 360 dana, razdijelivši je na 12 mjeseci (broj 12 važan je broj u šezdesetinskom brojčanom sustavu). U tu svrhu trebalo je sinodičkom mjesecu dodati dan ili dva, čime se on nije mnogo udaljio od stvarnog razdoblja, bar ne za praktične svrhe (kao što je ribolov na primjer). Zato i danas imamo mjesec od 28 do 31 dan.
Drevni Egipat
Najstariji drevni egipatski kalendar bio je lunarni. Dvanaest mjeseci po 30 dana činilo je 360 dana, a preostalih 5 dana dodavalo se na kraju godine. Mjeseci su bili raspoređeni u 3 godišnja doba, zapravo tri poljoprivredna razdoblja: vrijeme poplave, sjetve i žetve. Kalendar se svake četvrte godine razlikovao od tropske godine za 1 dan, pa se više nije podudarao s godišnjim razdobljima. Tek nakon 1460 godina po 365 dana (Sotisov period) ponovno bi nova godina počela u pravo doba. Da bi odredili trajanje godine, drevni Egipćani su se pomagali takozvanim helijakičnim izlascima zvijezde Sirius. Kako se zvijezda pojavljuje na istočnom obzoru, Sunce će jednom izaći prije nje, jer se ono među zvijezdama giba prema istoku. Egipćani su zabilježili trenutak kada je Sunce izlazilo gotovo istovremeno sa Siriusom. Sirius se morao na jutarnjem nebu pojaviti prvi, dok bi ga neposredno zatim zabljesnulo izlazeće Sunce. Helijakični izlazak zvijezde Sirius bio je na veoma prirodan način vezan uz godišnja doba, jer su poslije njega nastupale sezonske poplave Nila.
Drevni Egipćani su zapazili da je kalendarska godina od 365 dana, koju su u svom kasnijem razvojnom dobu primjenjivali drevni Mezapotamci, suviše kratka. Svake 4 godine razlika poraste na gotovo jedan dan (kalendar brza kada je kraći od tropske godine). To nesuglasje ispravljeno je Kanopskim ediktom 238. pr. Kr. tako što je svaka četvrta godina određena kao prijestupna. Ona ima jedan dan više, 366 dana. Prema savjetu astronoma A. Sosigena postupak je preuzeo 46. pr. Kr. Julije Cezar, pa se po njemu takav kalendar naziva julijanski kalendar. Prijestupnima su označene godine vrlo jednostavnim matematičkim pravilom: one koje su djeljive s 4. Time je kalendarska godina u prosjeku dugom četiri godine dobila 365.25 dana. Sada je ona dulja od tropske godine i kasni za promjenom godišnjih doba. Razlika od tropske godine iznosi 0.0078 dana. Razlika od 1 dan se nakupi za 128 godina (točnije 1 d : 0.0078 d/god. = 128.2 god.). razlika od 3 dana naraste za 400 godina. Stoga se početak kalendarske godine morao od vremena do vremena podešavati, kako je to učinjeno Nicejskim koncilom 325.
mini|desno|250px|[[Tropska godina ili Sunčeva godina (365 d 5 h 48 min 46 s = 365,24219 d) je vrijeme između dvaju uzastopnih prolazaka Sunca proljetnom točkom. Zvjezdana godina je oko 20 minuta duža od tropske godine.]]
Stara Grčka
Starogrčki kalendar je bio lunisolaran. Godina je počinjala kada je Sunce došlo u određen položaj (suncostaj ili ravnodnevnica), a svaki mjesec počinjao je s mlađakom. Ali kako se tropska godina ne može dijeliti na lunarne mjesece, morali su se neprekidno obavljati ispravci. Nije poznato kada su uvedene oktaeteride (skupine od 8 godina), ali je sigurno da potječu iz davnine. Kako 8 Sunčevih godina od po 365,25 dana ima 2922 dana, a osam Mjesečevih godina (8 × 12 lunarnih mjeseci × 29,50 dana) 2832 dana, razlika od 90 dana (približno 3 lunarna mjeseca) umetala se u različito doba u osmoljeću. Pa ipak, zbog preostale male razlike, svaki mjesec nije mogao početi s mlađakom. Značajnu reformu kalendara proveo je atenski astronom Meton. Po njemu su godine od 432. pr. Kr. počinjale potkraj lipnja i bile svrstavane u cikluse od 19 godina (Metonov ciklus) sa 7 dodatnih mjeseci, s time da je 110 mjeseci imalo po 29 dana, a 125 mjeseci po 30 dana. Mjeseci su se dijelili u tjedne, ali i u dekade (desetodnevlja). Dani su se brojali do 20. redovito, a nakon 20. obratno, tj. do kraja mjeseca, i to od zalaza do zalaza Sunca. mini|desno|250px|[[Gaj Julije Cezar je izmijenio kalendar 46. pr. Kr. i zato se takav kalendar naziva julijanski kalendar.]]
Stari Rim
Starorimski kalendar bio je u početku jednak najstarijemu starogrčkom; poslije su uvedena neka poboljšanja. Godina se sastojala od 10 mjeseci (Martius, Aprilis, Maius, Junius, Quintilis, Sextilis, September, October, November, December), pa joj je nedostajalo oko 60 dana. Takva se nepotpuna godina često nalazi, osobito kod starih naroda (u doba najveće zime dva su mjeseca "mrtva"), pa se smatra da su takav kalendar donijeli barbarski narodi sa sjevera, gdje je podneblje oštrije. Poslije su dodana još dva mjeseca (Januarius i Februarius). Godina je tada završavala 23. Februariusa (Feminalia), trajala je 355 dana, dakle bila je prekratka. Zato su svake druge godine nakon 23. veljače dodavana po 22 dana, a svake četvrte još po jedan, ukupno 23 dana. Razdoblje od 4 godine trajalo je 4 × 355 + 22 + 23 = 1465 dana, pa je prosječno godina trajala 1465 : 4 = 366,25 dana. Bila je, dakle, jedan dan dulja od stvarne godine, a razlika je na stoljeće iznosila oko tri mjeseca. Mjeseci Martius, Maius, Quintilis i October imali su po 31 dan, a Februarius 28 dana. Svojevoljnim umetanjem ili izostavljanjem mjeseci često su se provodili različiti politički postupci (npr. skraćivanje ili produživanje magistratskih službenih godina), pa je potkraj Republike u računanju vremena nastala potpuna zbrka. Da bi ju dokrajčio, Gaj Julije Cezar izmijenio je kalendar.
Julijanski kalendar
Po zamisli egipatskog astronoma Sosigena, Gaj Julije Cezar odredio je da se u godini 46. pr. Kr. ispravi nastala razlika dodavanjem dvaju umetaka: nakon 23. veljače (po rimskom kalendaru) dodana su 23 dana, a između studenog i prosinca dodano je 67 dana (dva mjeseca). Ukupno je 46. godina pr. Kr. trajala 355 + 90 = 445 dana. Tim umetcima prilagodio je civilnu godinu tropskoj. Prvi dan ožujka 45. god. pr. Kr. bio je obilježen kao 1. siječnja 1. godine julijanskoga kalendara. Godina je trajala 365 dana, a svake četvrte godine dodavao se po jedan dan nakon 23. veljače. Otad počinje vrijediti julijanski kalendar, koji se uz male promjene održao do gregorijanske reforme. Isprva su u julijanskom kalendaru nazivi mjeseci ostali nepromijenjeni, a umetanje se provodilo ponavljanjem dana 23. Februariusa. Dan 23. februara zvan je sexto Kalendas Martias (šest dana prije kalenda) pa je umetak zvan bissexto Kalendas Martias, a takva godina (annus) bisextilis (bisextus). Nazivan je i punctum temporis, a događaji koji su se zbili datirani su sa 23. veljače. No rimski svećenici umetali su dodatni dan svake treće godine, pa je za 36 godina nastala razlika od 12 dana viška.
Zato je car August uveo izmjenu, tako da nisu umetani dodatni dani između 8. i 4. godine pr. Kr. Točnije, julijanski kalendar ušao je u opću upotrebu tek 48 godina nakon 45. god. pr. Kr., što pri datiranju događaja treba imati na umu. Nešto poslije mjeseci Quintilis i Sextilis nazvani su Julius i Augustus. Datum se određivao prema trima orijentacijskim danima u mjesecu: kalendama, nonama i idama. Kalende (Kalendae) su padale uvijek na prvi dan u mjesecu; ide (Idus) polovinom mjeseca, i to na 15. dan u ožujku, svibnju, srpnju i listopadu, a na 13. dan u svim ostalim mjesecima; za none (Nonae) je uzet deveti dan prije ida, tako da su padale na 7. dan u ožujku, svibnju, srpnju i listopadu, a na 5. dan u ostalim mjesecima. Dani su se kazivali unatraške, rednim brojem koji je izražavao razmak od idućeg orijentacijskoga dana, tj. koliko još ima dana do idućih kalenda, nona ili ida; pritom se u redni broj uračunavao i datumski i orijentacijski dan (tako je npr. 20. marta bio "trinaesti dan prije aprilskih kalenda").
Kalendar starih Slavena
Stari Slaveni držali su se u računanju vremena i lunarnih i solarnih pravila. Lunarni kalendar ravnao se prema Mjesečevim mijenama, a solarni prema godišnjem dobu, od ljeta do ljeta. Odatle i potječu različita imena za godinu: rok ili ljeto. Ostatak lunarnoga kalendara očituje se u imenu dvanaestoga dijela godine, koji se i danas zove jednako kao i Zemljin satelit, tj. Mjesec. Godinu od 12 mjeseci Slaveni su prihvatili zajedno s kršćanstvom; pritom su neki slavenski narodi preuzeli nazive latinsko-bizantskog podrijetla; drugi su zadržali svoja stara slavenska imena kojima su temelj značajne pojave u prirodi ili poljski radovi. Razlike u podneblju stvorile su i razlike u imenima mjeseci; hrvatski mjesec lipanj (kada cvate lipa), kod Ukrajinaca (липень, lipen’) i Poljaka (lipiec) je zapravo srpanj, jer kod njih lipa cvate mjesec dana kasnije.
Hebrejski kalendar
Hebrejski kalendar potječe od lunarnog izraelskoga kalendara, prema kojem je godina počinjala u proljeće. Mjeseci su imali 29 i 30 dana, a tjedni su tekli neovisno o mjesecima. Osim godina, brojila su se i sedmoljeća i skupine od 7 sedmoljeća s pedesetom jubilarnom godinom. Podudarnost sa tropskom (Sunčevom) godinom postizala se dodavanjem jednoga mjeseca (nakon redovitog adara dodavao se drugi adar). Kalendar se ispravljao na osnovi astronomskih motrenja. Hebrejski se kalendar ustalio tek oko sredine 10. stoljeća. Novi je hebrejski kalendar, koji vrijedi i danas, lunisolaran. Dan se dijeli na 24 jednaka sata (od kojih svaki ima 1080 halakima po 76 regaima), a počinje u 18 sati građanskog vremena. Mjesec se ravna po Mjesečevim mijenama i traje 29 dana, 12 sati i 793 halakima. U građanskom kalendaru uzimaju se naizmjence mjeseci od 30 i 29 dana, a katkad 2 mjeseca uzastopce imaju po 29 dana (kratka godina) ili 30 dana (duga godina). Embolizmičke su godine (sa 2 mjeseca adara): 3., 6., 8., 11., 14., 17. i 19. u ciklusu od 19 godina. Prvi adar ima tada 30, a drugi 29 dana. Obične godine, prema tome, imaju 353 do 355 dana. Srednja duljina hebrejske godine iznosi 365 dana, 5 sati, 997 halakima i 48 regaima, pa je duža od prave godine oko 7 minuta. Početak je hebrejske ere 1. tišri gregorijanske godine 3761. pr. Kr.
Srednji vijek
mini|desno|250px|Papa [[Grgur XIII. je reformirao julijanski kalendar koji je po njemu nazvan gregorijanskim kalendarom (1582.).]]
Gregorijanski kalendar
Stari se julijanski kalendar temeljio na dvije pogrješne pretpostavke: da godina ima 365 1/4 dana i da 235 lunarnih mjeseci čini točno 19 tropskih godina. Zato taj kalendar nije mogao trajno sačuvati jednak odnos prema mijeni godišnjih doba, ni prikazati dane mlađaka s jednakom točnošću. U doba julijanske reforme držalo se da nadnevak proljetne ravnodnevnice pada između 25. i 26. ožujka. Nicejski koncil, koji je utvrdio kao nadnevak proljetne ravnodnevnice 21. ožujka, zadržao je onu duljinu godine koja je vrijedila u julijanskom kalendaru. Međutim, točniji su računi pokazali da je tropska godina kraća, i ravnodnevica (istonoćje ili ekvinokcij) se u kalendaru pomicao unatrag.
Nikola Kopernik je dokazao da se duljina tropske godine mijenja između maksimuma od 365.2472 i minimuma od 365.2381 dana, zbog utjecaja privlačne sile velikih planeta na gibanje Zemlje oko Sunca. Ravnodnevica je, dakle, potkraj 13. stoljeća padala oko 13., a potkraj 16. stoljeća oko 11. ožujka. U želji da ispravi kalendar, papa Grgur XIII. uveo je (bulom Inter gravissimas od 22. veljače 1582.) u svojoj državi novi kalendar, koji je izradio Aloisius Lilius (Luigi Lilio Ghiraldi), astronom i fizičar iz Napulja. Proljetna je ravnodnevica u to doba padala 11. ožujka i pomicala se, prema računu tropske godine, za 3 dana svakih 400 godina. Kako je Nicejski koncil odredio nadnevak za taj ekvinokcij 21. ožujka, Grgur XIII. naredio je da se izostavi 10 dana, tj. da dan nakon 4. listopada bude 15. listopada 1582. Kako se ravnodnevica opet ne bi pomaknula od 21. ožujka, naredio je da svaka četvrta godina bude prijestupna (tj. da broji 366 dana), ali da se prijestupnom godinom ne računa ona stoljetna godina (iako je djeljiva sa 4) koja nije djeljiva sa 400.
Gregorijanski kalendar prihvatile su odmah gotovo sve katoličke države. Austrija ga je prihvatila 1584., a Ugarska, pa i banska Hrvatska, 1587. Protestantske su ga zemlje počele uvoditi od 1700., a u ostalim je zemljama njegovo prihvaćanje bilo vezano uz političke promjene i promjene državne uprave (Japan 1873., Egipat 1875., Kina 1912., Rusija 1918., Turska 1924). Gregorijanski kalendar nije prihvatila pravoslavna crkva. Dalje usavršavanje kalendara nije nužno, jer se i tropska godina u dužim vremenskim razdobljima neumitno mijenja.
Muslimanski kalendar
U doba kada se pojavio islam, upotrebljavao se u srednjem dijelu zapadne Arabije, kalendar od 12 lunarnih mjeseci, koji je poslije, umetanjem trinaestoga mjeseca, pretvoren u lunisolarni. Nakon Muhameda, islamski se kalendar temelji na lunarnoj godini od 354 dana, 8 sati i 48 min, koja je za samo 6 sekundi kraća od astronomske lunarne godine od 12 mjeseci. Kako su se u građanskom kalendaru morali izostaviti dijelovi dana, godina je imala 354 dana; zato je svakih 30 godina zaostajala za 11 dana. Kako bi se ispravila ta krupna razlika, muslimanski kalendar određuje da se u razdoblju od 30 godina, jedanaest njih produži na 355 dana. Duže su ("prijestupne") godine: 2., 5., 7., 10., 13., 16., 18., 21., 24., 26. i 29. u svakom tridesetljeću. Dodatni se dan dodaje uvijek na kraju godine. Mjeseci imaju naizmjence 30 i 29 dana. Arapske godine nisu bile u vezi s nekom erom i tek u 16. ili 17. godini hidžre (637. ili 638.), kalif Omar odredio je da se za početak muslimanske ere uzme datum Muhamedova bijega iz Meke u Medinu (hidžra), koji po našem kalendaru pada u petak 16. srpnja 622.
Kalendar Francuske revolucije
Kalendar Francuske revolucije (fr. Calendrier républicain) bio je uveden odlukom Konventa 5. listopada 1793.; ukinuo ga je Napoleon I. Bonaparte 2. rujna 1805. Temelji se na tropskoj godini od 12 mjeseci, koji imaju po 30 dana, odnosno po 3 dekade (3 tjedna od 10 dana). Mjeseci se dijele na jesenske (vendémiaire, brumaire, frimaire), zimske (nivôse, pluviôse, ventôse), proljetne (germinal, floréal, prairial) i ljetne (messidor, thermidor, fructidor). Da bi se takva godina od 360 dana uskladila s astronomskom, dodavalo joj se na kraju 5 svečanih dopunskih dana, tzv. sansculottides (dan vrline, genija, rada, uvjerenja i nagrade). Osim toga, svaka četvrta, tzv. sekstilna godina, dobivala je još jedan dopunski dan (dan Revolucije). Samo razdoblje od 4 godine nazivalo se francijadom (franciade). Obični dani u dekadi zvali su se po brojevima: primidi, duodi, tridi, quartidi, quintidi, sextidi, septidi, octidi, nonidi, décadi. Za početak računanja nove ere uzet je dan jesenske ravnodnevice 22. rujna 1792. (to je bio 1. vendémiaire).
Svjetski kalendar
Nejednakost mjeseci i neprekidno mijenjanje dana u tjednu, s obzirom na datume uzrokuje mnoge poteškoće u planiranju i gospodarstvu, pa je u 20. stoljeću, između dva svjetska rata, pokrenuto u Ligi naroda pitanje izmjene sadašnjega kalendara. Od velikog broja prijedloga preostao je samo jedan. Po njemu bi se godina podijelila u 4 jednaka kvartala po 3 mjeseca. U svakom bi kvartalu prvi mjesec imao 31 dan, a druga dva mjeseca po 30 dana. Na iste datume u svakom kvartalu padali bi svake godine isti dani u tjednu. Izvan kvartala i tjedana dodavao bi se u običnoj godini jedan dan na kraju posljednjega kvartala, tj. nakon 30. prosinca, kao opći svjetski praznik. U prijestupnoj bi se godini dodavao još jedan dan nakon 30. lipnja, opet kao opći praznik. Svaki bi prvi dan prvoga mjeseca u kvartalu bio nedjelja, drugoga mjeseca srijeda, a trećega mjeseca petak. Takav bi kalendar bio neke vrste "vječni kalendar" i dovoljno bi bilo imati pregled dana u tjednu za datume jednoga kvartala da bi se znalo koji tjedni dani padaju na neki nadnevak bilo koje godine. Nakon Drugog svjetskog rata ponovno je pokrenuto pitanje izmjene kalendara u sklopu Ujedinjenih naroda i predloženo je da se prihvati taj prijedlog kao svjetski kalendar, ali prijedlog nije prihvaćen.
Seljani (Rogatica)
Seljani je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 474 stanovnika.
Hawkins (TV serija)
Hawkins je američka kriminalistička TV serija koja se originalno od 1973. do 1974. godine prikazivala na programu mreže CBS. Naslovni protagonist, čiji je lik tumačio James Stewart, bio je Billy Jim Hawkins, skromni provincijski advokat koji je, nastojeći obraniti klijente na sudu, bio prisiljen rasvijetljavati zločine. Inspiraciju za seriju je dao znameniti kino-film Anatomy of a Murder, gdje je Stewart bio tumačio sličnog protagonista. Serija se sastojala od 90-minutnih epizoda koje su se originalno po modelu tzv. kotač serije emitirale jednom mjesečno u zajedničkom terminu sa TV-serijom Shaft. Hawkins je dobio brojne pohvale, a Stewart je dobio i Zlatni globus za najboljeg glumca u dramskoj seriji. Usprkos toga, bio je nezadovoljan serijom, smatrajući da se kroz epizodni format i tadašnje standarde televizijske produkcije ne može održati kvaliteta nalik na kino-filmove u kojima je nastupao. Zbog toga je nakon jedne epizode Hawkins skinut sa programa.
El Zacate, Santiago Juxtlahuaca
El Zacate je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Juxtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1393 m.
Autobus
Razlikujemo četiri vrste autobusa ovisno o njihovoj namjeni:
Isseroda
Iseroda je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 75 opštinskih središta okruga Vajmarer Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 552 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16071036.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vajmarer Land Iseroda se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vajmarer Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 352 metra. Površina opštine iznosi 3,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 552 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 142 stanovnika/km².
Molino Sacrista, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 156 m.
El Palmar, Atltzayanca
El Palmar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Atltzayanca.
McNabb, Illinois
Maknab je grad u američkoj saveznoj državi Ilinois.
El Palmar, Atltzayanca
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2583 m.
Dolga Poljana
Dolga Poljana je selo na Vipavskoj dolini u općini Ajdovščina, Primorska Slovenija. Naselje je 2002. godine brojalo 303 stanovnika.
Opština Huedin, Cluj
Huedin je opština u Rumuniji u okrugu Kluž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 576 m.
Čestobrodica (reka)
Čestobrodica je manja reka i prevoj u istočnoj Srbiji, leva sastavnica Grze. Njena dolina odvaja planinu Samanjac od Kučaja, praveći široki prevoj Stolice, koji je najpovoljnija veza između moravske udoline i Crnorečke i Timočke kotline. Kroz dolinu Čestobrodice i preko prevoja vodi magistralni put koji povezuje Pomoravlje i dolinu Timoka. Dužina doline (klisure) Velike Čestobrodice je 5 -{km}-, a dubina oko 250 -{m}-.
Powers, Oregon
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 689, što je 45 (-6,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Simeria, Simeria
Simeria je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Simeria.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 13827 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 200 m.
31. dodjela Zlatnog globusa
31. dodjela Zlatnih globusa, na kojoj se odalo priznanje najboljim filmskim i televizijskim dostignućima za 1973. godinu, je održana 26. januara 1974.
Najbolji glumac - drama
' Al Pacino - Serpico''
Najbolji glumac - mjuzikl ili komedija
' George Segal - A Touch of Class''
Najbolja glumica - drama
' Marsha Mason - Cinderella Liberty''
Najbolja glumica - mjuzikl ili komedija
' Glenda Jackson - A Touch of Class''
Najbolja režija
' William Friedkin - The Exorcist''
Najbolji dokumentarni film
' Visions of Eight''
Najbolji film - drama
' The Exorcist''
Najbolji film na stranom jeziku
' The Pedestrian (Der Fußgänger)'', Zapadna Njemačka
Najbolja originalna muzika
''' "Jonathan Livingston Seagull" - Neil Diamond
Najbolja originalna pjesma
' "The Way We Were" - The Way We Were''
Najbolji scenario
' The Exorcist'' - William Peter Blatty
Najbolji sporedni glumac
' John Houseman - The Paper Chase''
Najbolja sporedna glumica
' Linda Blair - The Exorcist''
Najviše obećavajući pridošlica - muškarac
' Paul Le Mat - American Graffiti''
Bonlieu (Jura)
Bonlije je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Franš-Konte, u departmanu Jura koja pripada prefekturi Sen Klod.
Рутоши
Демографија
У насељу Рутоши живи 726 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,5 година (42,8 код мушкараца и 44,2 код жена). У насељу има 287 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,09.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
The Blue Knight (roman)
The Blue Knight je roman američkog književnika Josepha Wambaugha objavljen početkom 1973. godine. Kao i mnogi njegovi romani, bio je inspiriran njegovim iskustvima u losanđeleskoj policiji, gdje je u vrijeme objavljivanja još uvijek radio kao detektiv. Protagonist je Bumper Morgan, policajac koji je punih dvadeset godina proveo kao ulični pozornik. Radnja, ispričana iz prvog lica, opisuje posljednji tjedan službe pred umirovljenje, ali i kako Morgana to ne spriječava da i dalje obavlja svoj posao, često koristeći nasilje i prijetnje da bi suzbio svakdodnevni kriminal.
The Blue Knight je iste godine ekraniziran kao istoimena televizijska miniserija sa Williamom Holdenom u glavnoj ulozi, kasnije prikazivana u skraćenoj verziji cjelovečernji film. Od 1975. do 1976. se, pak, emitirala istoimena redovna TV serija sa Georgeom Kennedyjem u glavnoj ulozi.
Dolenji Leskovec
Dolenji Leskovec je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Dolenji Leskovec se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Dolenji Leskovec je imao 285 stanovnika.
Sudići (Rogatica)
Sudići je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 35 stanovnika.
Case Bettin, Venezia
Case Bettin je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -1 m.
Arroyo Largo, Zirándaro
Arroyo Largo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zirándaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 491 m.
Loma de Ojo Zarco, Jesús María
Loma de Ojo Zarco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Jesús María.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2224 m.
Pey, Piacenza
Pey je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1194 m.
Rancho Filadelfo Beristáin Rivera, Santiago Juxtlahuaca
Rancho Filadelfo Beristáin Rivera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Juxtlahuaca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1766 m.
Vignolo di Lusignana, Massa e Carrara
Vignolo di Lusignana je naselje u Italiji u provinciji Massa e Carrara, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 583 m.
Aleksandar Bresztyenszky
Aleksandar Bresztyenszky (Šandor Breščenski) (Prečec kraj Dugog Sela, 6. 9. 1843. — Pleso, 9. 5. 1904) bio je hrvatski pravni pisac i političar, rektor Sveučilišta u Zagrebu
Studirao je pravo u Zagrebu i Budimpešti, gdje je doktorirao. Bio je profesor na Pravoslovnoj akademiji i Sveučilištu u Zagrebu sve do umirovljenja po nalogu bana Khuen-Hedervaryja 1894. godine, kada se povukao na svoje imanje Pleso, gdje se uz znanstveni i publicistički rad bavio i politikom.
Kao predsjednik Gradskog autonomnog kluba došao je u skuob s Khuenom, što je dovelo do raspuštanja Gradskog zastupstva, no zalsugom Bresztyenszkyoga dolazi do kompromisa između oba krila oporbe i javlja se misao da se ujedine Stranka prava i Neovisna narodna straka, te je Bresztyenszky postao predsjednik izborne koalicije. Kao idejni začetnik Hrvatske opozicije, postao je i njenim predvodnikom. Kao saborski zastupnik držao je mnoge govore, posebnoprotiv Khuena i njegove vlade. Radio je u katoličkim organizacijama, te na sjedinjenju Zapadne i Istočne crkve. U tu je svrhu zajedno s nadbiskupom J. Stadlerom pokrenuo časopis Balkan. O političkim, kulturnim i crkvenim prilikama pisao je u domaćim i stranim javnim glasilima, a stručne priloge iz područja pravne znanosti objavljivao je najviše u "Mjesečniku pravničkog društva" u Zagrebu. Velik dio svoje imovine ostavio je u dobrotvorne svrhe.
Jericó, Villaflores
Jericó je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Villaflores.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 821 m.
Colonia Rancho Santa Cruz, Atlatlahucan
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 144 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1642 m.
Fernando Torres
Fernando Torres (Madrid, 20. ožujka 1984.) španjolski je nogometaš i reprezentativac, koji trenutačno igra za španjolski klub Atlético Madrid.
Atletico Madrid
Karijeru je započeo u mlađim momčadima Atletica. Prvi svoj trofej osvaja u dobi od 14 godina i to Nike turnire, a proglašen je i najboljim europskim nogometašom svoje dobne skupine.
S 15 godina potpisao je svoj prvi ugovor sa Atleticom. Sa 16 godina završio je u prvoj momčadi juniora, ali je napočetku sezone slomio potkoljeničnu kost i izbivao je sve do prosinca.
Dana 27. svibnja 2001. zaigrao je svoju prvu utakmicu za seniore, a tjedan dana kasnije je postigao svoj prvi gol protiv Albacetea. U sljedećih pet sezona igrao je za seniorsku momčad Atletica i u preko 200 nastupa zabio više od 80 golova. Godine 2007. odlazi iz Atletica u Liverpool ugovorom vrijednim 35 mil. eura i klauzulom Atletica u kojoj Liverpool za svakih 15 golova koji zabije Torres plaća 150 tis. eura.
Liverpool
U sezoni 2007./08. u 33 utakmice u Premiershipu postigao je 24 gola, dok je sezonu poslije u 23 utakmice postigao 14 golova. U Ligi prvaka postigao je u dvije sezone 8 golova u 20 utakmica.
Chelsea
Dana 31. siječnja 2011. Torres je u rekordnom (za engleske prilike) transferu vrijednom 50 milijuna funta prešao u londonski Chelsea F.C. Torres je debitirao za Chelsea F.C. upravo protiv bivšeg kluba, Liverpoola F.C., u Premierligi ( 0:1 poraz Chelsea). Kupio je
Španjolska
U dobi od 16 godina Torres je sa Španjolskom osvojio Europsko prvenstvo do 16 godina, a proglašen je i najboljim strijelcem i igračem tog natjecanja. S 18 godina zaigrao je na Europskom prvenstvu U-19 i osvojio ga. Također je bio najbolji strijelac i igrač.
Za A reprezentaciju debitirao je u sezoni 2004./05., a na Svjetskom prvenstvu u Njemačkoj 2006. zabio je 3 gola. Na Europskom prvenstvu 2008. u Austriji i Švicarskoj osvojio je s reprezentacijom prvo mjesto i pritom zabio 2 gola, uključujući i pobjednički pogodak u 33. minuti finalne utakmice protiv Njemačke. Na Svjetskom prvenstvu 2010. u Južnoafričkoj Republici za Španjolsku je odigrao 7 utakmica i nije postigao nijedan gol. No i bez njegovih golova Španjolska je postala svjetski prvak. Na Europsko prvenstvo u nogometu - Poljska i Ukrajina 2012. osvojio Zlatnu kopačku, nagradu za najboljeg strijelca, a pogotkom u finalu protiv Italije, postao je prvi igrač koji je bio strijelac u dva finala Eura.
Bomben auf Monte Carlo (roman)
Bomben auf Monte Carlo je humoristični roman njemačkog književnika Friedricha Recka-Melleczewena objavljen 1930. godine. Protagonist je kapetan broda koji je ostao bez novaca za isplatu posade, pa zato pristaje u Monte Carlu u očajničkoj nadi da će ga zaraditi u kockarnicama. Roman je već sljedeće godine adaptiran u istoimeni film, dvije višejezične verzije te remake 1960. godine.
Issersheilingen
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Unstrut-Hajnih Isershajlingen se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Unstrut-Hajnih. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 294 metra. Površina opštine iznosi 4,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 137 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Velika Ostružnja
Velika Ostružnja je kraća sastavica rijeke Male Usore. Nastaje spajanjem Markovića rijeke i Zlate na lokalitetu Ostjenjak. Duga je 7,5 kilemetara. Sa Usoricom se spaja na lokalitetu Vrana stijena na području naselja Pribinić u sjeverezopadnom podnožju planine Borje, gdje zajedno čine Malu Usoru.
Odlike
Nastaje na nadmorskoj visini od 450 metara, a sa Velikom Ostružnjom se spaja na nadmorskoj visini od 330 metara. Srednji pad terena je 1,6%, a ukupan pad od izvora do ušća iznosi 120 metara. U svom gornjem toku protiče kroz brdovite predjele obrasle šumom a u donjem kroz ravnicu. Njena prosječna dubina je 20 cm, dok na pojedinim mjestima njeni virovi dostižu dibinu do 1,5 metar.
Granja San Juan Chico, Cuerámaro
Granja San Juan Chico je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Cuerámaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1693 m.
Giardinello, Palermo
Giardinello je naselje u Italiji u provinciji Palermo, u regiji Sicilija.
Bârcea Mare, Simeria
Bârcea Mare je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Simeria.
Giardinello, Palermo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1699 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 259 m.
Bârcea Mare, Simeria
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 422 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 204 m.
Dolga Raka
Dolga Raka je naselje u Općini Krško u istočnoj Sloveniji. Dolga Raka se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Donjoposavskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine Dolga Raka je imala 75 stanovnika.
Šetići (Rogatica)
Šetići je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 137 stanovnika.
Matija Mesić
thumb|right|250px|Spomen ploča Matiji Mesiću na strojarskom fakultetu u [[Slavonski Brod|Slavonskome Brodu.]] Matija Mesić (Brod na Savi, 19. veljače 1826. - Zagreb, 6. prosinca 1878.), hrvatski povjesničar i prvi rektor zagrebačkog Sveučilišta.
Život
Kanonik zagrebački Stjepan Ilijašević bio mu je ujak, pa je Matiju, koji je prve škole učio u Brodu i Požegi, primio u svoju kanoničku kuriju i slao u školu. Stupio je u sjemenište, a biskup Haulik šalje ga kao nadarenog učenika u bečki Pazmaneum i Prag. Nakon što je završio studije teologije, povijesti i zemljopisa u Beču i Pragu, vratio se u Zagreb u doba buđenja nacionalne svijesti pod utjecajem ilirskog pokreta i Gajevih novina Danice ilirske. Tada se pokazala potreba da se u nastavi, umjesto njemačkog, uvede materinji jezik. Mesić je imenovan profesorom povijesti i ravnateljem tadašnje Pravoslovne akademije, gdje se i sam zauzimao da materinji jezik bude i nastavni jezik. U tom je smislu pisao znanstvene radove, prevodio neke od prvih školskih priručnika na hrvatskome jeziku te redigirao povijesnu dokumentacijsku građu.
Napravio je kritičko izdanje Poljičkog statuta i Acte croatice Ivana Kukuljevića, sredio Krčelićevu korespondenciju i spise Stanka Vraza. Nakon sloma apsolutizma i vraćanja Ustava godine 1860. hrvatski je Sabor pristupio osnivanju Svečilišta. Uz glavnog pobornika Josipa Jurja Strossmayera i Matija Mesić je mnogo pridonio tom osnivanju. Izabran je za prvog rektora Sveučilišta, koje je svečano otvoreno potkraj listopada 1874. govorom bana Ivana Mažuranića. Uz pedagoški rad Matija Mesić i dalje se bavio znanstvenim proučavanjem hrvatske povijesti. Prvi je obradio cijela poglavlja i epohe, sistematizirajući tako golemu građu. Njegov je doprinos hrvatskoj povijesnoj znanosti neprocjenjiv, jer se upravo Mesićevom zaslugom sačuvalo mnoštvo dokumenata iz naše starije povijesti. Za Akademijin Rad napisao je niz rasprava: O banovanju Petra Berislavića, O plemenu Berislavića, U slavu tisućgodišnjice krunidbe kralja Dmitra Zvonimira...
No, njegovim se glavnim djelom smatra Život Nikole Zrinskog, nastao 1866. godine, dotad najopsežniji i najkritičnije obrađen životopis u hrvatskoj povijesnoj literaturi. Mesićev život i rad opisao je i ocijenio njegov najbolji učenik Tadija Smičiklas, koji ga je i naslijedio na Sveučilištu kao profesor hrvatske povijesti.
Medijski cirkus
thumb|right|250px|Kamere i repoteri ispred stana gdje živi [[Dominique Strauss-Kahn, nedugo nakon vijesti o optužbi za seksualno zlostavljanje.]]
Medijski cirkus (media circus), rjeđe medijski hype, ili jednostavno hype, je pežorativni izraz koji opisuje situacije u kojima masovni mediji prate neki događaj ili fenomen intenzitetom koji mu daje daleko veću važnost nego što on to objektivno zaslužuje, odnosno, u nastojanju da javnosti daju što brže i "sočnije" informacije potpuno iskrivljuju opću predodžbu o njemu. Medijski cirkus se kao izraz prvi put počeo koristiti 1970-ih, iako se njime mogu opisati fenomeni i medijska praksa koja postoji od samog nastanka masovnih medija.
Medijski cirkusi najčešće izazivaju događaji koji su svakodnevni, banalni i rutinski, ali ih određeni neuobičajeni detalj čini "posebnima", odnosno potencijalno atraktivnima za najširu publiku; to se obično odnosi na specifičnu ranjivost, fizičku atraktivnost ili slavno ime sudionika, seksualnu komponentu događaja, bizarnost ili kombinaciju svih tih faktora. Razvoju medijskog cirkusa je značajno doprinio razvoj tehnologije, odnosno 24-satni ciklus vijesti zbog koga suparničke medijske kuće - TV stanice i Internetski portali - nastoje jedni druge preteći u objavljivanju što atraktivnijih i senzacionalnijih vijesti.
Negativne posljedice medijskog cirkusa se prvenstveno odnose na osobe koje postaju njegovim predmetom, odnosno posljedice po njihovu privatnost, bezbjednost, duševno zdravlje ili karijeru; potom na otežano ili onemogućeno obavljanje javnih aktivnosti koje bi se inače obavljale sasvim normalno i kvalitetno bez medijske pažnje; najčešća kritika se odnosi na medijske cirkuse koji pažnju javnosti, a i samih medija, potpuno skreću s daleko važnijih, ali medijski manje atraktivnih društvenih problema.
Dnevnik Chujijevih putovanja
Dnevnik Chujievih putovanja (忠次旅日記) je japanski crno-bijeli nijemi film snimljen 1927. u režiji Daisukea Itōa. Po žanru predstavlja kombinaciju biografskog i historijskog filma, odnosno specifičnog podžanra poznatog kao jidaigeki. Naslovni protagonist, koga tumači Denjirō Ōkōchi je Kunisada Chūji, profesionalni kockar i vođa bande yakuza koji je živio u prvoj polovici 19. vijeka. Dnevnik Chujijevih putovanja je 1928. godine dobio nagradu Kinema Junpo za najbolji film, a istoimeni časopis ga je 1959. u svojoj anketi proglasio najboljim japanskim filmom svih vremena. Usprkos toga, u svojem integralnom obliku - koji se sastojao od tri dijela u ukupnom trajanju od četiri sata - više ne postoji; iako je dio pronađen i restauriran 1991. godine, danas se uglavnom smatra izgubljenim.
Edmund, Wisconsin
Edmand je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 173.
Mayo, South Carolina
Mejo je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.592, što je 250 (-13,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Burie, Asti
Burie je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 158 m.
Las Adjuntas, Canelas
Las Adjuntas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Durango, u opštini Canelas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2422 m.
El Choyal, Comondú
El Choyal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California Sur, u opštini Comondú.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 430 m.
Opština Aghireșu, Cluj
Aghireșu je opština u Rumuniji u okrugu Kluž.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 474 m.
El Zocohuite, Tanquián de Escobedo
El Zocohuite je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tanquián de Escobedo.
Kalbsrieth
Kalbsrit je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kifhojzer. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 789 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16065042.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kifhojzer Kalbsrit se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Kifhojzer. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 121 metra. Površina opštine iznosi 11,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 789 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 66 stanovnika/km².
Susjedova supruga i moja
Susjedova supruga i moja (マダムと女房) je japanska crno-bijela filmska komedija snimljena 1931. u režiji Heinosukea Goshoa, poznata kao prvo potpuno zvučno ostvarenje u historiji japanske kinematografije.
Protagonist, koga tumači Atsushi Watanabe je dramski pisac koji nastoji dovršiti naručeni tekst za predstavu. Radnja prikazuje kako mu u tome smetnju predstavlja buka koju izazivaju članovi njegove porodice i susjedi. Susjedova supruga i moja je poznat i po tome što je zahvaljujući ulozi protagonistove supruge Kinuyo Tanaka postala velika zvijezda.
La Mula, Tantoyuca
La Mula je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tantoyuca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 114 m.
Fred Ebb
Biografija
Ebb je rođen na Manhattnu u jevrejskoj porodici. Tokom početka 1950-ih radio je razne poslove, koji nisu imali veze sa muzikom i pozorištem. Godine 1955. diplomirao je na Njujoriškom univerzitetu na engleskoj književnosti, a dve godine kasnije dobio je diplomu mastera na Columbiji. U početku karijere sarađivao je sa Philom Springerom, a pesmu koju su napisali ("I Never Loved Him Anyhow") snimila je Carmen McRae, 1956. godine. Drugu pesmu koju su zajedno napisali bila je "Heartbroken" (1953), koju je snimila Judy Garland, majka njegove kasnije štićenice, Lize Minnelli. Među drugim pesmama koje su izašle iz Springer-Ebb saradnje, bile su "How Little We Know," "Moonlight Gambler" i "Nevertheless I Never Lost the Blues".
Prvi posao vezan za pozorište dobio je 1951. godine za muzičku reviju Baker's Dozen. Prvi mjuzikl napisao je sa Paulom Kleinom, Morning Sun. Mjuzikl je trebalo da režira Bob Fosse, koji se povukao iz projekta i mjuzikl mije imao uspeha.
Kander i Ebb
Muzički izdavač, Tommy Valando je upoznao Ebba sa Kanderom, 1962. godine. Nakon nekoliko pesama, kao što je "My Coloring Book," Kander i Ebb su napisali svoj prvi mjuzikl, Golden Gate, koji nikada nije igran. Međutim, kvalitet muzike je ubedio producenta, Harolda Princea da ih angažuje za mjuzikl Flora the Red Menace. Premda je glavna glumica, Liza Minnelli dobila nagradu Tony, mjuzikl se kratko igrao.
Njihva druga saradnja bila je na čuvenom mjuziklu, Cabaret, koji se igrao tri godine. Mjuzikl je zasnovan na pričama Christophera Isherwooda), a glavnu ulogu, Sally Bowles je igrala Jill Haworth. Mjuzikl je osvojio osam od 11 Tonyja za koje je nominovan. Na osnovu njega kasnije je snimljen istoimeni film u režiji Boba Fosseja, koji je osvojio nekoliko Oscara. Mjuzikl je dva puta ponovo postavljan na broadwayske daske, prvi put 1987. godine, kada je Joel Gray reprizirao svoju ulogu MC-a i 1998. godine sa Alanom Cummingom i Natashom Richardson. Ova produkcija je prikazivana šest godina.
Naredna dva mjuzikla su imala manje uspeha: The Happy Time, igrao se manje od godinu dana i Zorba, koji se isto igrao manje od godinu dana, ali je njegovo ponovno postavljanje 1983. imalo više uspeha i, konačno, 70, Girls, 70, koji se igrao samo 35 puta.
Godine 1972. napisali su televizijski show, Liza with a Z. Godine 1975. napisali su muziku za Funny Lady, nastavak filma Funny Girl. Chicago (1975) je dobio podeljene kritike, ali se igrao preko dve godine. Premda su se čule glasine o snimanju filma u režiji Fosseja, mjuzikl nije imao uspeno ponavljanje dve do 1996. godine, kada je prikazan kao deo serije Encores!. Bio je ogroman hit i prebačen je na Broadway, gde se još uvek igra, kao, trenutno, šesti broadwayski show po dužini igranja ikada. Godine 2002. snimljen je istoimeni film, koji je dobio Oscar za najboji film. Ebb je sam napisao tekst za broadwayski solo Shirley MacLaine, 1976. godine. Naredne godine su Kander i Ebb dva puta sarađivali sa Lizom Minnelli i Martinom Scorsesom: najpre na filmu New York, New York, za koji su napisali verovatno svoju najpoznatiju pesmu, New York, New York. A kasnije na mjuziklu o noćnom klubu, koji se zvao The Act. Napisali su i mjuzikl Woman of the Year, u kome je glumila Lauren Bacall i za koji su dobili svoju drugug nagradu Tony za najbolju muziku.
The Rink (1984) ih je ponovo spojio sa Minnelli i Riverom. Tu su glumili i Jason Alexander i Rob Marshall. Nakon skidanja predstave sa repertoara nakon samo šest meseci, Kander i Ebb nisu napisali ništa devet godina. Njihova muzička adaptacija Kiss of the Spider Woman počela je da se igra 1993. godine sa Chitom Riverom. Mjuzikl je ponovo režirao Harold Prince i imao je veliki uspeh. Igrao se preko dve godine i doneo im je treću i poslednju Tony nagradu za najbolju muziku.
Smrt i zaostavština
Ebb je umro u 76. godini od infarkta u svom domu u New Yorku.
Godine 2007. Drama Desk je dodelila specijalu nagradu Kanderu i Ebbu (posthumno) za "42 godine izuzetnog unapređenja umetnosti muzičkog pozorišta".
Opština Nicolás Flores, Hidalgo
Nicolás Flores je opština u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 3056 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 1674 m.
Antilibanon
mini|Planina Hermon pokrivena snijegoma, gledana sa planine bental mini|PSatelitska snimka Libanona. Bijeli, snijegom prekriveni vrhovi blizu obale prikazuju Anti-Libanonske planine Antilibanon ili Antilibanonske planine je zapadnjački naziv za istočnolibanonski planinski lanac (arapski: جبال لبنان الشرقية) koji se proteže u smjeru jugozapad-sjeveroistok i čini većinu prirodne granice između Sirije i Libanona. Većina planinskog lanca leži u Siriji.
Njegovo zapadnjačko ime (Antilibanon) dolazi od grčke Anti-Libanus, u kojem prefiks "anti" znači "nasuprot". Kreće se istočno od i paralelno (suprotno) na području planine Libanon. Također njego južni kraj je unutar Golanske visoravni. Prema zapadu leži dolina koja ga odvaja od Libanona u rasponu središnjem Libanonu – doline Beqaa na sjeveru i doline rijeke Hasbani rijeke na jugu. Na istoku, u Siriji, nalazi Istočna visoravan koja sadrži grad Damask.
Antilibanonski lanac je dugačak oko 150 km. Na sjeveru, proteže se na gotovo geografskoj širini sirijskog grada Homs. Na jugu, u rasponu coalesces s Golanskoj visoravni visoravni, ali uključuje i najviših vrhova Hermon (Jabal el-Šeik, na arapskom), na 2814 metara, i Ta'la't Musa, na 2669 metara. Ovi vrhovi su veći dio godine pokriveni snijegom, a nalaze se na libanonsko-sirijskoj granici.
Amparito, Atltzayanca
Amparito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Atltzayanca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 8 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2543 m.
Trnovo (Rogatica)
Trnovo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Rogatica koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 65 stanovnika.
Dolenji Radenci
Dolenji Radenci je naselje u slovenskoj Općini Črnomelju. Dolenji Radenci se nalazi u pokrajini Dolenjskoj i statističkoj regiji Jugoistočnoj Sloveniji.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 35 stanovnika.
Četiri obeležja crkve
Četiri obeležja Crkve podrazumijevaju četiri karakteristike koje se pripisuju Crkvi koju je osnovao Isus Hristos — „jedna, sveta, saborna/katolička i apostolska Crkva“.
Na ova obeležja se pozivaju mnoge hrišćanske crkve, jer ona potiču iz Nikejskog simbola vere. Ova obeležja se odnose na četiri suštinska aspekta Crkve:
Тисовица (Нова Варош)
Тисовица је насеље у Србији у општини Нова Варош у Златиборском округу. Према попису из 2002. било је 117 становника (према попису из 1991. било је 130 становника).
Torre Garga, Cosenza
Torre Garga je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1258 m.
Braux (Ob)
Bro je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Ob koja pripada prefekturi Bar sir Ob.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 121 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 7 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,21 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 127 metara.
Molino Vecchio, Pavia
Molino Vecchio je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 86 m.
Pianazze, Piacenza
Pianazze je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 246 m.
Homoljske planine
Homoljske planine se nalaze u istočnoj Srbiji i pripadaju Karpatsko-balkanskoj grupi planina. Izgrađene su pretežno od škriljaca i krečnjaka. Imaju pravac pružanja zapad-istok i smeštene su između Zviške kotline na severu i Žagubičke kotline na jugu, kao i između Mlavske kotline na zapadu i izvorišnih delova Gornjeg Peka na istoku. Prosečna visina je oko 900 metara, a najviša tačka iznosi 962 metra. Planine su bogate gustom šumom i mnogim rečnim izvorima, koji se spuštaju sa padina.
U administrativnom smislu skoro u potpunosti pripadaju opštini Žagubica, koja se graniči sa opštinama: Petrovac, Despotovac, Bor, Majdanpek i Kučevo.
Na obroncima i padinama Homoljskih planina i u klisuri reke Mlave nalaze se ostaci brjnih manastira iz srednjeg veka. Do danas su tu ostali manastiri: Trška crkva kod Žagubice, Gornjak, Sv. Trojica i Reškovica kod sela Ždrelo, Đerinac kod Bistrice, Vitovnica i Bradača.