cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lud, zbunjen, normalan (sezona 10)
Kratak opis
Jadima Fazlinovića izgleda nema kraja. Izet ima novu devojku. Faruk, iako proživljava svojih 5 minuta slave noseći titulu „najpoželjnjijeg neženje“ i dalje je sam i neodlučan. I bez redovnog seksa. I dalje pati za Senadom, čak će biti pod sumnjom da je zbog ljubomore ubio njenog verenika. I Damir je neodlučan. U njegovom životu smenjuju se i Barbara i Lada, pa čak i Farukova devojka Janja. Međutim, najveće iznenađenje svima će biti kada se porodici Fazlinović pridruži ženski član i to upravo Izetova ćerka Jelena.
Nikolaj Aleksejev
Nikolaj Aleksandrovič Aleksejev (Moskva, 23. decembar 1977) je ruski LGBT aktivista, advokat i novinar.
Aleksejev je još od 2005. poznat kao organizator Parade ponosa u Moskvi (Moscow Pride), koja je bila zvanično zabranjena svake godine od strane gradskih vlasti. Zajedno sa aktivistima organizacije „GayRussia.Ru“ Aleksejev je pokušao da organizuje veliki broj javnih akcija sa ciljem da ukaže na kršenje ljudskih prava LGBT osoba u Rusiji. Punih 5 godina svaka od akcija za koju je tražena dozvola vlasti je bila zabranjena. Dana 21. oktobra 2010, Evropski sud za ljudska prava objavio je presudu u predmetu Aleksejev protiv Rusije. Sud u Strazburu je utvrdio da kontinuirana zabrana parada ponosa u Moskvi 2006, 2007, i 2008. godine predstavlja kršenje članova 11, 13 i 14 Evropske konvencije o ljudskim pravima koji garantuju slobodu okupljanja, pravo na djelotvoran pravni lijek i zabranu diskriminacije. U januaru 2011, Rusija je tražila da presudu ponovo razmotri Veliko vijeće Evropskog suda za ljudska prava. Dana 11. aprila 2011. Sud je jednoglasno odbacio žalbu Rusije, čime je presuda postala pravosnažna. Ovo je prvi put da je Evropski sud za ljudska prava utvrdio da postoji kršenje ljudskih prava LGBT osoba u Rusiji.
Nikolaj Aleksejev tečno govori ruski i engleski jezik.
Biografija
Rođen je i odrastao u Moskvi. Godine 1995. završio je srednju školu, gdje je stekao odlično znanje engleskog jezika. Upisao je Fakultet za državnu upravu na Moskovskom državnom univerzitetu Lomonosov, na kojem je diplomirao 2000. godine kao jedan od najboljih studenata.
Tokom studiranja posebno ga je zanimalo Ustavno pravo. Tokom 1996, 1997, i 1998. radio je kao pripravnik u Sekretarijatu Ustavnog suda Rusije u Moskvi. Kao asistent sudija, pripremao je materijale za presude suda.
Između novembra 2000. i februara 2001. godine, Aleksejev je radio kao specijalni dopisnik dnevnog lista Segodnka, koji je bio u vlasništvu ruskog oligarha Vladimira Gusinskog. List je prestao da izlazi u aprilu 2001, nakon što je preuzet od strane državne korporacije Gazprom-Media.
Nakon diplomiranja Aleksejev ostaje na univerzitetu kako bi završio postdiplomske studije iz ustavnog, opštinskog i upravnog prava. U novembru 2001. je, međutim, napustio postdiplomske studije na Moskovskom državnom univerzitetu, na Fakultetu za državnu upravu nakon što njegovo istraživanje o pravnom statusu seksualnih manjina nije prihvaćeno kao naučna teza. Ovo istraživanje je objavljeno u njegovoj drugoj knjizi: „Pravovoe regulirovanie položeniя seksualьnыh menьšinstv: Rossiя v svete praktiki meždunarodnыh organizaciй i nacionalьnogo zakonodatelьstva stran mira“.
Podnio je tužbu protiv univerziteta, tvrdeći da je žrtva diskriminacije na osnovu seksualne orijentacije. Dana 10. juna 2005 prvostepeni sud u Moskvi je odbacio njegove navode. Drugostepeni sud je potvrdio ovu presudu u septembru 2005. Aleksejev je zatim u maju 2006. podnio svoju prvu žalbu Evropskom sudu za ljudska prava u Strazburu. Ova žalba primljena je pod brojem #9689/06, i do danas nije razmatrana.
U oktobru 2002, po nalogu bivšeg poslanika u ruskoj Dumi Aleksandra Baranikova, napisao je izvještaj pod nazivom „Suzbijanje prostitucije: Zapadna iskustva i međunarodno pravo“. Izvještaj je trebalo da pomogne inicijativi Baranikova da se legalizuje prostitucija. Na kraju, Baranikov je bio u manjini u svojoj stranci te ovaj zakon nije ni predložen u parlamentu.
Godine 2003. Aleksejev objavljuje sveobuhvatno istraživanje posvećeno istoriji i savremenim reformama Gornjeg doma britanskog parlamenta pod nazivom „Palata Lordov Britanskogo Parlamenta: ot Suda Korolя Эgberta do revolюcii Premьera T. Blэra, 825—2003 gg“
Dana 1. oktobra 2010. Aleksejev je po prvi put dobio dozvolu vlasti da organizuje protest čiji je cilj bio da pozove na ekonomski bojkot kompanije „Swiss Air Lines“ zbog, kako je naveo, njene uloge u njegovom hapšenju na moskovskom aerodromu Domodedovo, 15. septembra 2010.
Godine 2007. producirao je dokumentarni film „Moscow. Pride '06“ koji opisuje događaje za vrijeme organizovanja prve parade ponosa u Moskvi od 25. do 28. maja 2006. Ovaj dokumentarni film je uključen u zvanični program Berlinskog filmskog festivala, u sekciji Panorama, u februaru 2007. Aleksejev i filmski režiser Vladimir Ivanov sakupili su stotine sati snimaka LGBT manifestacija u Rusiji. Dokumentarni film iz 2008. „East/West - Sex & Politics“ režisera Johena Hika uvršten je u zvanični program Berlinskog filmskog festivala u februaru 2008, u sekciji Panorama, a prati pokušaj Aleksejeva da organizuje paradu ponosa u Moskvi, 2007. godine.
Višestruko nagrađivani kanadski dokumentarni film režisera Boba Kristija, „Beyond Gay: The Politics of Pride“, prikazuje organizaciju treće parade ponosa u Moskvi 2008. godine, kao i ulogu Aleksejeva i drugih aktivista iz Rusije. Takođe sadrži kadrove njegovog učešća na paradi ponosa u Sao Paulu 2008, kao i slike njegovog hapšenja u Moskvi, 27. maja 2006, tokom prve parade ponosa.
U junu 2009. francuski TV kanal Frans 4 emitovao je program „Global Resistance“. Program je, između ostalog, sadržavao i izvještaj o aktivnostima Nikolaja Aleksejeva i aktivista iz Rusije i Bjelorusije na organizaciji Slovenske parade ponosa (Slavic Gay Pride) u Moskvi 16. maja 2009, na dan finala takmičenja za Pjesmu Evrovizije.
Australijski dokumentarni film iz 2011, prikazuje pokušaje da se održi Slovenska parada ponosa u Minsku, u maju 2010, i ulogu koju je u organizaciji događaja imao Nikolaj Aleksejev.
How Watson Learned the Trick
"How Watson Learned the Trick" je kratka priča Arthura Conana Doylea iz 1922. godine. Priča se bavi pokušajem doktora Watsona da Holmesu demonstrira kako je otkrio njegov "površni trik" logičke dedukcije tako što mu daje krati pregled njegovih dnevnih aktivnosti, što Holmes sluša sa zanimanjem, samo da bi na kraju otkrio kako je svaki njegov zaključak potpuno pogrešan.
Europski sud za ljudska prava
desno|mini|250px|Europski sud za ljudska prava Europski sud za ljudska prava (eng. European Court of Human Rights, fr. Cour europeenne des Droits de l' Homme) je sudska institucija Vijeća Europe, osnovana 1959. godine, za zaštitu prava i sloboda koje se jamče Europskom konvencijom o ljudskim pravima (1950).
Sud je postao stalna institucija zaštite ljudskih prava u Europi 1. studenog 1998. godine, kada je stupio na snagu Protokol 11. Europske konvencije o ljudskim pravima. Prije uvođenja ovog protokola, sudsku funkciju je, pored Suda, obavljala i Europska komisija za ljudska prava (1954). Protokol je ukinuo Komisiju, ali je ona nastavila sa radom do 31. listopada 1999. godine radi okončanja tekućih postupaka. U prve tri godine samostalnog postojanja Europskog suda za ljudska prava, broj sporova je uvećan za oko 130%. Tijekom 1998. godine bilo je evidentirano 5.979 predmeta, a 2001. godine 13.858.
Pitanje reforme sudskog sustava otvoreno je 2000. godine, pa je Protokol 14. predložen kao mehanizam rasterećenja Suda i unapređenja njegove efikasnosti. Protokol predviđa prijenos nadležnosti s vijeća na suce pojedince, smanjenje broja članova vijeća, pooštravanje uvjeta za pokretanja međunarodnih sporova.
Sjedište Suda nalazi se u Strasbourgu u Francuskoj.
Suci
Suce bira Parlamentarna skupština Vijeća Europe na vrijeme od 6 godina, a broj sudaca (46) odgovara broju članica Vijeća Europe.
Organizacija i nadležnost
Organizacija, sastav i nadležnost Suda uređeni su Europskom konvencijom o ljudskim pravima i Poslovnikom Suda (eng. Rules of Court), koji je na snazi od 2005. godine. Sud u punom sastavu bira predsjednika, dva potpredsjednika i predsjednike odjela na vrijeme od tri godine. Predsjednik predstavlja Sud i upravlja sudskom upravom. Na plenarnoj sjednici, suci, shodno ravnopravnoj geografskoj, spolnoj i pravnoj zastupljenosti, formiraju najmanje četiri odjela.
Sud odlučuje u odboru od tri suca, vijeću od sedam sudaca ili Velikom vijeću od 17 sudaca. U sastav odbora ulaze suci istog odjela, a funkcija odbora traje dvanaest mjeseci. Sedmočlano sudsko vijeće čine suci istog odjela i predsjednik odjela. Veliko vijeće se bira na tri godine i sastoji se od 17 sudaca u koje spadaju predsjednik i potpredsjednici suda, predsjednici vijeća i 3 rezervna suca.
Odbori odlučuju o prihvatljivosti predstavke, vijeće o biti spora, a Veliko vijeće o tumačenju Konvencije ili Protokola i o odlukama vijeća neusklađenim sa sudskom praksom. Odluke se donose većinom glasova. Sudac ima pravo na izdvojeno mišljenje ako se u cijelini ili djelomično ne slaže sa većinskom odlukom. Ukoliko su glasovi podijeljeni, glasuje se ponovno, a ako se situacija ponovi, odluku donosi predsjednik. Za glasovanje u odborima mjerodavna je većina prisutnih sudaca, a za glasovanje u vijeću i Velikom vijeću većina od ukupnog broja sudaca. Suzdržavanje od glasovanja nije dozvoljeno u konačnom odlučivanju o prihvatljivosti predstavke ili biti pravne stvari.
Postupak
desno|mini|250px|Zemlje potpisnice Europskog suda za ljudska prava Inicijalni akt za pokretanje spora pred Sudom je predstavka (eng. Application). Predstavke su sredstva kojima se traži zaštita u slučaju kršenja ljudskih prava i sloboda od strane države potpisnice Europske konvencije o ljudskim pravima i članice Vijeća Europe. Individualne predstavke Sudu upućuju pojedinci, grupe osoba ili nevladine organizacije, a međudržavne predstvke zemlje članice Vijeća Europe. Predstavke se dostavljaju na posebnom formularu, koji sadrži podatke o Sudu, podnosiocu predstavke, državi koja je prekršila obavezu preuzetu Europskom konvencijom, činjenicama i dokazima kršenja ljudskih prava. Rasprava je pismena, ali Sud može odlučiti da se vodi usmeni postupak radi izvođenja određenih dokaza. Stranka koja nije u stanju da snosi troškove postupka ima pravo na besplatnu pravnu pomoć. Besplatnu pravnu pomoć osigurava Sud osobi koje priloži dokaze o nedostatku financijskih sredstava za isplatu sudske naknade.
Suđenje se obavlja u sjedištu Suda, u Strasbourgu, s tim što se neke radnje mogu vršiti i izvan sudske zgrade, Strasbourga i Francuske, ukoliko to nalažu potrebe postupka. Presuda postaje pravnomoćna ako se stranke odreknu zahtjeva za iznošenje predmeta pred Veliko vijeće ili ako, po proteku roka od tri mjeseca, ne zahtjevaju da se predmet uputi Velikom vijeću. Pravnomoćna odluka se objavljuje i proslijeđuje Vijeću ministara Vijeća Europe koji vrši nadzor nad izvršenjem pravnomoćnih presuda. Stranka nezadovoljna ishodom sudskog spora, može, u roku od 12 mjeseci, od vijeća zahtjevati tumačenje ili ispitivanje presude. Preispitivanje se može tražiti zbog naknadnog otkrivanja činjenica koje nisu bile poznate Sudu i stranci u vrijeme donošenja odluke, a mogle su bitno utjecati na sadržaj meritorne odluke. Pravomoćne i izvršne sudske odluke postaju izvor prava, odnosno osnova svih budućih odlučivanja.
Krajnji živac
Krajnji ili terminalni živac je tzv. „nulti“ kranijalni živac, koga je otkrio nemački naučnik Gustav Frič 1878. godine u mozgu ajkula. Kod ljudi je prvi put opisan 1913. godine, mada je njegovo prisustvo u lobanji i dalje kontroverzno. Pojedine studije ukazuju da je terminalni živac normalno prisutan u lobanjskoj duplji odraslih osoba. On se pruža iz nosne duplje i ulazi u mozak neposredno ispred ostalih moždanih živaca, u vidu mikroskopskog spleta nemijelizovanih perifernih nervnih vlakana.
Tokom autopsija živac se često previdi jer je neuobičajeno tanak za moždane živce i potrebna je pažljiva disekcija da bi se uočio. Njegova uloga nije do kraja razjašnjena i često se izostavlja u udžbenicima iz anatomije.
Mada je pozicioniran veoma blizu mirisnim živcima, on ne ulazi u mirisnu glavicu gde se analiziraju mirisne informacije. Ova činjenica ukazuje da je u pitanju vestigijalni živac ili živac uključen u senzaciju feromona. U prilog ovoj hipotezi ide i činjenica da se krajnji živac pruža do unutrašnjeg i spoljašnjeg septalnog jedra i preoptičkih regija mozga, koji su uključeni u regulisanje seksualnog ponašanja sisara.
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
minijatura|Građani Sarajeva obešeni od ustaša pre povlačenja 2. aprila [[1945.]] Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva predstavljaju primer masovnih zločina genocida nad jevrejskim i srpskim stanovništvom, kao i masovnih ratnih zločina nad bošnjačkim i hrvatskim stanovništvom Sarajeva, koje je sprovodio ustaški režim Nezavisne Države Hrvatske, tokom Drugog svetskog rata. Mnogi stanovnici Sarajeva, koji su bili žrtve režima NDH, stradali su kao komunisti i antifašisti, bez obzira na etničko poreklo.
Tokom Drugog svetskog rata stradalo je najmanje 10.789 stanovnika glavnog grada Bosne i Hercegovine. Od ukupnog broja stradalih poznata je odgovornost za smrt 9.110 stradalih. Od ovog broja, oružane formacije NDH odgovorne su za smrt 95,87% stradalih Sarajlija.
Za zločine nad stanovništvom Sarajeva naročito je karakterističan velik broj stradalih sarajevskih Jevreja od strane oružanih formacija NDH. Državne vlasti Nezavisne Države Hrvatske najodgovornije su za sprovođenje Holokausta nad sarajevskim Jevrejima. Tokom Drugog svatskog rata stradalo je najmanje 8.776 sarajevskih Jevreja. Ova brojka predstavlja poslednju publikovanu poimenično poznatu brojku stradalih sarajevskih Jevreja, ali je konačan broj stradalih Sarajlija u Holokaustu svakako veći.
Najveći broj stanovnika Sarajeva stradao je u ustaškim logorima: Jasenovac, Stara Gradiška i Đakovo.
Numeričko određenje broja stradalih
Etnička struktura:
Napomena: kako napominje istoričar Dragan Cvetković, kustos Muzeja žrtava genocida iz Beograda, među stradalim licima koja su u posleratnim popisima registrovana kao Hrvati primetan je nemali broj lica za koja se može pretpostaviti da su jevrejskog (aškenaskog) porekla.
Od 10,789 žrtava 411 su pali borci NOVJ, među kojima su zastupljeni pripadnici svih većih etničkih grupa koje su živele u Sarajevu. Najveći broj stradalih su bili civili - najmanje 10.362 stanovnika Sarajeva.
Najveći broj pripadnika NOVJ je stradao 1945. - 145 boraca (35,28%), dok je najmasovnije stradanje civilnog stanovništva zabeleženo u prve dve godine rata - 1941: 1,250 stanovnika, i 1942: 7,831 stanovnik.
Najveći broj Jevreja stradao je u drugoj ratnoj godini (1942) kada je stradalo najmanje 7.469 Jevreja grada Sarajeva, dok je najveći broj Srba stradao u prvoj ratnoj godini (1941) kada je stradalo najmanje 292 sarajevskih Srba. Ipak, 1941. je najviše stradalo Jevreja - najmanje 774 lica.
Odgovornost za stradanje poznata je za 9.110 lica (84,44% slučajeva):
Stanovništvo glavnog grada Bosne i Hercegovine je ubedljivo najviše stradalo od strane oružanih formacija Nezavisne Države Hrvatske. Ovaj podatak treba posmatrati u svetlu činjenica da je ogromna većina sarajevskih Jevreja stradala u ustaškim, a ne u nemačkim nacističkim logorima. Takođe, najveći broj sarajevskih Srba, ali i velik broj sarajevskih Bošnjaka, ubijen je od strane ustaša.
Najveći broj stanovnika Sarajeva stradao je u ustaškim logorima: Jasenovac, Stara Gradiška i Đakovo.
1941.
Tokom 1941. stradalo je najmanje 1.282 stanovnika Sarajeva, odnosno toliko je poimenice poznato stradalih lica u ovoj godini. Tokom 1941. od strane fašističkih formacija ubijeno je najmanje 779 Jevreja, 310 Srba, 126 Hrvata i 42 Bošnjaka, kao i 25 lica kojima nije utvrđena etnička pripadnost, a bili su stanovnici Sarajeva. Većina lica stradalih 1941. u kotaru bili su žrtve oružanih formacija NDH.
U proleće i leto 1941, kada otpočinju prvi masovni zločini nad Srbima, Jevrejima i komunistima Sarajeva i okoline, u gradu boravi Jure Francetić, glavni ustaški poverenik za Bosnu i Hercegovinu, ujedno i najodgovornije lice za sprovođenje terora nad stanovništvom ove oblasti. Poznata je ustaška personalna struktura u Sarajevu 1941. ali i narednih godina, koja snosi najveću odgovornost za počinjene masovne zločine nad stanovništvom grada i okoline..
Prema podacima koje je 2007. publikovao istoričar Đuro Zatezalo, u knjizi Jadovno: kompleks ustaških logora 1941. (Beograd, 2007), u ustaškim logorima Gospić i Jadovno tokom leta 1941. stradalo je 170 poimenice poznatih stanovnika Sarajeva. Među ovih 170 lica bilo je 141 lice srpske i 29 lica jevrejske etničke pripadnosti. Ovo nije konačan broj stradalih Sarajlija u logorima u Lici. Među sarajevskim Srbima koji su stradali u ustaškim logorima u Lici bio je i mitropolit dabrobosanski Petar Zimonjić.
Prvo masovno streljanje u Sarajevu ustaše su izvršile 1. avgusta 1941. u znak odmazde zbog diverzije u železničkoj radionici. Tada je streljano 20 talaca (komunista i simpatizera KPJ) i odvedeno u logore oko 30 simpatizera KPJ. Tokom naredna dva meseca streljano je dvadesetak drugih komunista i simpatizera KPJ, uključujući narodnog heroja Radojku Lakić.
Tokom leta 1941. u logoru Kruščica pokraj Viteza, ustaše su internirale oko 3.000 Jevreja, pretežno iz Sarajeva. Logor je osnovan početkom avgusta 1941. i u njemu je najpre zatočeno nekoliko desetina Srba koji su ubrzo pobijeni. Potom su 28. avgusta 1941. u logor Kruščica preseljene Jevrejske sa decom - zatočenici ustaškog logora Matejna na Pagu. U ovoj grupi zatočenika bilo je 1.100 lica. Mnogi od njih bili su bosanski i sarajevski Jevreji.
Već 3. septembra 1941. ustaše su u Kruščicu internirali oko 500 sarajevskih Jevreja, muškaraca, žena i dece. Oni su noću izvedeni iz svojih domova i dozvoljeno im je da ponesu samo odeću koju su imali na sebi. Sledeća grupa sarajevskih Jevreja upućena je u logor Kruščica 9. septembra 1941. U ovoj grupi je takođe bilo oko 500 lica.
Položaj zatočenika logora Kruščica bio je vrlo težak. Zatočenici su bili izloženi namernom izgladnjivanju, očajnim higijenski i zdravstvenim prilikama i teškom fizičkom radu, uz zlostavljanja i mučenja od strane uprave logora i straže.
Logor u Kruščici rasformiran je početkom oktobra 1941, nakon čega je došlo do masovnog odvođenja zatočenika ovog logora u ustaške logore u Hrvatskoj i Slavoniji. Prvi transport logoraša iz Kruščice, u kom su bili muškarci, krenuo je 5. oktobra za Jasenovac, a drugi transport, u kom su bile žene i deca, krenuo je narednog dana za logor u Loborgradu.
Ustaško Ravnateljstvo za javni red i sigurnost iz Zagreba uputilo je 20. oktobra 1941. ustaškim vlastima u Sarajevu direktivu u kojoj se naglašava da je što hitnije potrebno "riješiti židovsko pitanje u Sarajevu". Kao glavni izvršilac plana hapšenja i deportacije u logore preostalih sarajevskih jevreja u Sarajevo je upućen ustaški dužnosnik Ivan Tolj. Do sredine 1942. svi sarajevski Jevreji, sem onih koji su uspeli pobeći iz grada, bili su odvedeni u ustaške logore. Lokalni Jevreji su u logore odvedeni u 28 železničkih transporata.
Iz ustaških koncentracionih logora vratilo se svega oko 50 zatočenih sarajevskih Jevreja.
Zločini nad srpskim i jevrejskim stanovništvom u okolini Sarajeva 1941.
Nizom rasističkih i fašistički inspirisanih uredbi i zakona, koje je proklamovao režim Nezavisne Države Hrvatske, stvorena je kvazipravna osnova za diskriminaciju, hapšenja i progone jevrejskog i srpskog stanovništva Sarajeva. U proleće 1941, u sedmicama nakon uspostavljanja vlasti NDH u Sarajevu i okolini prvi su na udaru bili srpski stanovnici, kada je reč o hapšenjiima, deportacijama i ubistvima. Ovakva praksa učestala je od početka maja 1941. Tokom maja 1941. u Sarajevu i okolini uhapšeno je na desetine Srba koji su potom otpremljeni u prve formirane logore koje je uspostavio ustaški režim (logor Danica, logor Jadovno).
Uoči Vidovdana okolini Sarajeva uhapšen je i zatvoren velik broj lokalnih Srba: u Pazariću 47, Semizovcu 36, Brezi 54, Visokom 18, Varešu 25, Palama 11 lica. Krajem jula 1941. dolazi do hapšenja većeg broja Srba sa područja Pala. Tada je uhapšeno 74 stanovnika Pala i okoline koji su potom deportovani u novoformirani logor Kruščica pokraj Viteza, kao prvi zatočenici ovog ustaškog logora. Ova grupa paljanskih Srba pobijena je u logoru Kruščica, 5. avgusta 1941, zajedno sa još 24 uhapšenika iz Zenice.
Naredni stanovnici logora Kruščica bili su sarajevski Jevreji i Jevreji iz okolnih varošica, pri čemu treba naglasiti da sarajevski Jevreji i drugi bosanski Jevreji tokom leta 1941. bivaju zatočeni i u logorima u Gospiću i Jadovnom, a od kraja septembra i u logoru Jasenovac. Od 199 Jevreja iz Visokog rat je preživelo samo njih 18. Od 24 Jevreja iz Fojnice niko nije preživeo rat.
Početkom avgusta dolazi do intenziviranja ustaškog terora nad srpskim stanovništvom u okolini Sarajeva. Tih dana je u Ilijašu streljano oko 30 lokalnih stanovnika, a u selu Mokro iznad Sarajeva, ubijeno je 13 stanovnika sela Mokro i Romanija. Zatim su se na udaru našli stanovnici srpskih sela u Sarajevskom polju, kada su zabeleženi do tad najmasovniji zločini. U selu Rakovica 10. avgusta 1941. ustaše su ubile 125 civila, uključujući žene i decu. Istog dana u obližnjem selu Blažuj ubijeno je 25 srpskih civila. U selu Drozgometva pokraj Hadžića 2. septembra 1941. ubijeno je od strane ustaša 84 srpskih stanovnika, od kojih su 10 streljani na Vracama u Sarajevu.
U selima Alipašin Most i Reljevo u neposrednoj blizini Sarajeva, 7. septembra 1941. ubijeno je oko 300 srpskih civila uključujući žene i decu. Sutradan su sutaše ubile 6 stanovnika sela Kopito i spalile selo Sjemeć, ali je njihovo dalje nastupanje sprečila akcija partizana, zbog koje su se ustaše povukle iz Sjemeća.
1942.
Tokom 1942. stradalo je najmanje 7.895 stanovnika Sarajeva, što predstavlja 73,18% ukupnog stradanja stanovnika Sarajeva u Drugom sbetskom ratu. Najveći broj stradalih izgubio je živote u logorima Jasenovac, Stara Gradiška i Đakovo. Tokom ove godine stradalo je 7.480 Jevreja, 231 Srba, 97 Hrvata, 67 Muslimana i 20 lica nepoznate etničke pripadnosti.
Marta 1942. Gestapo i Ustaška nadzorna služba uhapsili su u Sarajevu oko 300 pripadnika i simpetizera Narodnooslobodilačkog pokreta. Većina uhapšenih je sprovedena u ustaške logore gde je usmrćena.
Krajem decembra 1942. Gestapo i Ustaška nadzorna služba započeli su nova masovna hapšenja pripadnika i simpetizera Narodnooslobodilačkog pokreta u gradu. Do kraja godine uhapšeno je oko 300 lica, da bi do početka februara 1943. bilo uhapšeno oko 200 lica. Mnogi uhapšenici su isleđivani i brutalno mučeni u ustaškom zatvoru Beledija, o čemu postoje sačuvana svedočanstva preživelih. Većina uhapšenika je sprovedena u ustaške logore odakle se najveći deo njih nije vratio.
Windhoek
thumb|300px|Panorama grada iz aviona Windhoek (njemački: Windhuk, kojsanski: Ai-Gams i Otjomuise) je glavni grad afričke države Namibije od 233.529 stanovnika po popisu iz 2001.
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1943.
Tokom 1943. stradalo je najmanje 558 stanovnika Sarajeva.
Windhoek
Windhoek je nešto više od uobičajenog glavnog grada, on je gotovo sve u toj slabo naseljenoj zemlji, u njemu je jedini univerzitet i jedini teatar u zemlji, sve medijske kuće i novine, i gotovo sva poduzeća iz zemlje. thumb|right|300px|Evangelička katedrala Christuskerk i spomenik Reiterdenkmal iz 1912.
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1944.
Tokom 1944. stradalo je najmanje 413 stanovnika Sarajeva.
Windhoek
Geografija
Windhoek se nalazi otprilike u sredini zemlje, na visoravni Khomas, na nadmorskoj visini od 1654 m, okružen sa svih strana planinama koje ga štite od suhih pustinjskih vjetrova. Sa sjevera i istoka je to masiv Eros, a sa juga i zapada štiiti ga masiv Auas. Windhoek je udaljen oko 650 km sjeverno od rijeke Oranje, i oko 1225 km sjeverno od Cape Towna u Južnoj Africi. Grad je leži u polupustinjskom kraju, na velikim podzemnim jezerima termalne vruće vode, koja je do prije pedesetak godina korištena u gradskom vodovodu, ali tako da se morala hladiti.
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1945.
Tokom 1945. stradalo je najmanje 641 stanovnika Sarajeva čija imena su poznata. Međutim, na osnovu izvora zna da su ustaše od 18. februara do 4. aprila 1945. odgovorne za smrt oko 783 stanovnika Sarajeva, ali nisu poznata imena svih 783 stradalih građana.
Windhoek
Historija
minijatura|left|300px|Windhuk minijatura|left|170px|Windhuk Prije dolaska prvih evropljana u taj kraj, lokalni stanovnici iz plemena Nama zvali su to mjesto zbog termalnih izvora Ai-Gams (što je značilo vruća voda), a suparničko Herero pleme Otjimuise (što je značilo mjesto gdje se dimi).
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1945.
Najodgovornija ličnost za zločine ustaša nad stanovnicima Sarajeva 1945. bio je ustaški pukovnik Maks Luburić.
Windhoek
Historija
Windhoek je osnovao oko 1840. Jonker Afrikaner, koji se u taj kraj uputio kao vođa karavane afrikanerskih naseljenika iz Cape Towna. On i njegovi sljedbenici izgradili su prvo naselje sa crkvom, koju su koristili i kao školu, u neposrednoj blizini jednog od termalnih izvora (današnji kvart Klein-Windhoek). Od tog naselja nije ostalo ništa, jer je razrušeno nakon sukoba sa lokalnim plemenima Nama i Herero. Nakon toga grad je bio napušten i zjapio je tako dosta dugo.
Britanci su 1878. zauzeli namibijsku luku Walvis Bay i pripojili je svojoj koloniji Cape Town, ali ih suha unutrašnjost zemlje nije interesirala. U međuvremenu se bremenski trgovac, Adolf Lüderitz uspio domoći velikog posjeda od lokolnih poglavica, pa je službeno zatražio kancelara Bismarcka da Carska Njemačka proglasi protektorat nad tim teritorijem, što je ona i napravila 1884. tako je taj kraj postao kolonija Njemačka Jugozapadna Afrika. Nakon izbijanja sukoba sa lokalnim stanovništvom u koloniju je poslan ekspedicioni korpus (Schutztruppe) pod vodstvom kapetana Curta von Françoisa. On se utaborio u Windhoeku zbog izvora vode, i centralne pozicije, Nijemci su prezvali grad u Windhuk i on je postao i glavni grad kolonije, zapravo su to ispočetka bila dva naselja Grosse i Klein Windhuk.
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1945.
Pukovnik Vjekoslav Maks Luburić, počinilac brojnih ratnih zločina, naročito nad logorašima u ustaškim logorima, boravio je u Sarajevu od sredine februara 1945. sa zadatkom da stvori atmosferu straha među lokalnim stanovništvom, sprovodeći teror nad njim uz pomoć grupe ustaša iz Luburićeve pratnje, kako bi se sprečila oružana pobuna u gradu, što bi sprečilo izvlačenje nemačkih snaga od Višegrada, preko Sarajeva, prema Bosanskom Brodu. Luburić je 18. februara 1945. organizovao u Sarajevu "Stožer pukovnika Luburića". Luburićev stožer je imenovao preki ratni sud. Poznata su imena članova stožera i prekog suda. Pored Luburića, bila su to lica najodgovornija za sprovođenje terora nad stanovništvom grada poslednja dva meseca okupacije.
Poslednji masovni zločini nad stanovništvom Sarajeva, počinjeni od strane ustaša, dogodili su se krajem marta 1945, nekoliko dana pred oslobođenje grada. Na Marijin Dvoru javno je obešeno 55 lica, bošnjačke i, manjim delom, srpske nacionalnosti, muškaraca i žena, zbog navodne odgovornosti za smrt trojice ustaških policajaca, iako je vešanje ovih lica nesumnjiva odmazda nad nevinim ljudima. Poznata su imena svih obešenih lica.
Windhoek
Historija
Tek nakon Drugog svjetskog rata dolazi do intenzivnijeg razvoja grada, nakon što su otkriveni dijamanti i ostala rudna blaga po Namibiji. Tako da se grad od 1955., počeo širiti, u u tom razdoblju izgrađene su brojne građevine; škole, bolnice, ceste i novi vodovod, za čije su potrebe podignuta dva umjetna jezera Goreangab (na zapadu) i Avis (na istoku).
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1945.
Presudom "Prijekog ratnog sud stožernika Luburića", 29. marta 1945. streljano je 41 lice bošnjačke, hrvatske i srpske nacionalnosti. Za sva lica se u presudi navodi da su bili organizovani komunisti iako su neki od njih bili samo simpatizeri KPJ i partizanske borbe. Neposredno nakon oslobođenja Sarajeva formirana je komisija koja je ekshumirala žrtve ustaškog zločina u vili "Folkert" (poznatoj i kao vila "Berković"), u kojoj je stolovao Maks Luburić. U dvorištu vile pronađena su 23 plitko zakopana leša. Komisija je utvrdila da su sve žrtve ubijene tupim predmetima ili klanjem.
Windhoek
Znamenitosti
Najveća i najstarija atrakcija grada je utvrda Alte Feste, podignuta 1890. godine, u kojoj se danas nalazi Muzej Namibije. Pored toga tu je luteranska neogotička Kristova crkva, izgrađena 1910. godine, koja se nalazi u centru grada pored zgrade Parlamenta i parka ispred njega, vrijedna je i neoromanička katolička katedrala sv. Marije, podignuta za njemačke vladavine između 1906. i 1908. godine, i modernistička palača Vrhovnog suda Namibije, podignuta između 1994. i 1996. godine.
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1945.
Zemaljska komisija za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih momagača (Bosne i Hercegovine) ubrzo nakon oslobođenja Sarajeva ustanovila je imena i lične podatke za ukupno 323 žrtve "Luburićeve krvave tiranije" od 18. februara do 4. aprila 1945. Druga, još masovnija, grobnica, otkrivena je na Darivi gde je ekshumirano 74 žrtve ustaškog terora. Na leševima ubijenih su takođe bili upadljivi tragovi divljanja i masakriranja.
Windhoek
Klima
Windhoek ima Polupustinjsku klimu po Köppenovoj klasifikaciji klime. Danju je uglavnom toplo, a ljeti i pakleno vruće, ali je po noći svježe, zbog male količine vlage u zraku. Prosječna godišnja temperatura je 19, 47 ° C, koja je još uvijek visoka za mjesto na tako velikoj nadmorskoj visini. U zimskim mjesecima od juna do augusta uobičajeno vlada suša. Minimalna temperatura kreće se između 5 i 18°C. Noći su svježe, iako se temperatura rijetko spušta ispod 0 ° C, a gotovo nikad ne sniježi. Po danu je većinom vruće, temperature se kreću od 20°C u julu, do 31°C u januaru. Iako je u sezoni 2010. / 2011. palo rekordnih 1000 mm kiše, srednja godišnja količina oborina iznosi oko 360 mm, a to je premalo za ozbiljni uzgoj usjeva, bez velikog navodnjavanja. Zbog tog je vegetacija u gradu i okolici rijetka, tipično stepska, velike suše su redovita pojava, koje ponekad traju do 10 godina.
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1945.
Dva dana pred oslobođenje Sarajeva ispražnjeni su svi ustaški zatvori u gradu, po naređenju Luburića. Preostali zatvorenici, kojih je prema nekim svedočenjima bilo oko 460 otpremljeni su poslednjim transportom za Jasenovac. Javno tužilaštvo NR Hrvatske 1948. je na osnovu priznanja Ljube Miloša utvrdilo je da su ova 460 lica usmrćena na stratištu u Donjoj Gradini i da nisu uopšte boravili u logoru Jasenovac.
Windhoek
Gradovi prijatelji
Windhoek ima ugovore o suradnji i prijateljstvu sa slijedećim gradovima:
Zločini ustaša nad stanovništvom Sarajeva
1945.
Dakle, broj žrtava ustaškog terora pod komandom pukovnika Maksa Luburića nad građanima Sarajeva, od 18. februara do 4. aprila 1945. iznosi najmanje 783 lica, iako ni ovaj broj najverovatnije nije konačan.
Susedgrad
Susedgrad može označavati:
John Anderson (glumac)
John Robert Anderson (20. oktobar 1922 – 7. august 1992) je bio američki glumac specijaliziran za karakterne uloge, koje je tumačio na pozornici, filmu i televiziji. Anderson se isticao izuzetnom visinom (188 cm), ali i fizičkom sličnošću sa američkim predsjednikom Abrahamom Lincolnom, čiji je lik tumačio tri puta.
George II od Velike Britanije
Uz to bio je markiz i vojvoda od Cambridgea. On je bio drugi britanski monarh iz njemačke dinastije Hanover.
Iako je imao dobro i zdravo političko rasuđivanje, nedostatak samopouzdanja doveo ga je do tog da je ovisio o svojim ministrima, ponajviše o Robertu Walpoleu.
Biografija
George August je bio jedini sin njemačkog princa Georga Ludwiga, kneza izbornika od Hannovera i kasnijeg kralja Georga I (1714. - 1727.) i Sophije Dorothe od Cellea. Odrastao je u Hannoveru u kom se 1705. i oženio, lijepom i inteligentnom Caroline od Ansbacha. Nakon stupanja njegovog oca na engleski tron dobio je titulu Princa od Walesa i londonsku rezidenciju Leicester. Sve do 1717. Georg I i njegov sin bili su u teškim svađama i mrzili jedan drugog. Tako je prinčeva londonska rezidencija postala okupljalište vigovskih disideneta na čelu sa Walpolom i vikontom Charlesom Townshendom. Mlako pomirenje između sina i oca 1720 dovelo do uključivanja Walpola u vladu Georga I, zbog tog se mladi princ toliko naljutio na njega da ga nije htio uključiti u svoju administraciju, na kraju je pristao na intervenciju svoje žene Caroline.
George II se za prve dvije dekade svoje vladavine, podjednako bavio međunarodnom i unutrašnjom politikom. Podržavao je Walpola u kresanju troškova i nastojanju da održava mir na vanjskom planu, usto je dopustio vigovskim ministrima da iskoriste njegovo pokroviteljstvo, kako bi došli do većine u parlamentu. Na taj način je Walpole osigurao priznanje Georgeve legitimnosti kod mnogih utjecajnih Torijevaca koji su bili simpatizeri Jakobita i protjeranih pretendenata na tron iz Dinastije Stuart. Pa tako nitko od tadašnjih utjecajnih političara nije dovodio u pitanje Georgevu poziciju za vrijeme neuspjele jakobitske bune 1745. Ali je otpor prema politici Georga i Walpola ipak rastao, pa se ponovila situacija u kojoj se našao i njegov otac, da mu je vlastiti sin Frederick Ludwig (Louis) postao lider opozicije protiv njegove administracije. Njihova snaga je narasla, tako da su 1742. bili dovoljno jaki da prisile Walpola da podnese ostavku.
George II je brzo pronašao zamjenu u Johnu Carteretu (kasnijem grofu od Granvilla), koji je bio previše ohol, i zbog tog nepopularan u političkim krugovima. Njih dvoje upleli su Britaniju u Rat za austrijsko naslijeđe (1740. - 1748.), i na taj način dali svojim protivnicima priliku da ih optuže da su podredili britanske interese, potrebama Georgeva njemačkog posjeda. Zbog tog je George u novembru 1744 popustio pred pritiscima parlamenta i prihvatio Carteretovu ostavku. Petnaest mjeseci kasnije svi kraljevi ministri, podnijeli su kolektivnu ostavku i tako prisilili Georga da postavi za premijera Williama Pitta (kasnijeg grofa od Chathama), koji je dotad bio glavni Carteretov protivnik.
Tokom posljednje dekade života,George je izgubio je interes za politiku, tako da je Sedmogodišnji rat (1756. -1763.) bio samo pasivni promatrač. George je umro iznenada, a naslijedio ga je unuk (sin Fredericka Ludwiga) koji je poslao George III.
Tlahualilo (razvrstavanje)
Tlahualilo ima više značenja:
NADPH-NAD+ transhidrogenaza
Termin NADPH-NAD+ transhidrogenaza ima više značenja.
Răsuceni, Răsuceni
Răsuceni je naselje u Rumuniji u okrugu Đurđu u opštini Răsuceni.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3090 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 71 m.
Cerro Colorado (razvrstavanje)
Cerro Colorado ima više značenja:
Villa d'Oneta, Bergamo
Villa d'Oneta je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 302 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 715 m.
Stepan Bandera
Rani život
Stepan Bandera se rodio 1.1.1909. godine u mestu Starij Ugriniv, na području Austro-Ugarske provincije Galicija. Njegov otac je bio grkokatolički sveštenik, a majka mu je također došla iz slične obitelji. Osnovnu školu je završio u mestu Strij koji je nakon političkih promena postao deo Poljske. Pokušaj da upiše ukrajinski fakultet na području Čehoslovačke je propao zbog Poljske zabrane, tako da upisuje fakultet u Lavovu 1928. Već tijekom srednje škole Bandera je postao član ukrajinskih desničarskih organizacija tako da već 1933. u svojoj 24 godini postaje na području Galicije šef terorističke Organizacije Ukrajinskih Nacionalista koja je vršila terorističke napade na Poljake, ali prije svega Ukrajince koji nisu podržavali njihovu "borbu". Već sljedeće godine Stepan Bandera je uhapšen zbog ubojstva poljskog ministra unutrašnjih poslova i osuđen na smrt samo da bi potom kazna bila pretvorena u doživotni zatvor.
Zločinac
Nakon Hitlerovog napada na Poljsku 1939. godine Bandera je oslobođen iz zatvora i počinje raditi za Treći Rajh pa tako već u novembru 1939. godine organizira prvu ukrajinsku vojnu jedinicu od 800 dobrovoljaca. Nakon što Nemci osvoje dio Ukrajine povodeći se Pavelićevim primjerom Stepan Bandera proglašava 30.6.1941. godine u Lavovu nezavisnu ukrajinsku državu s završetkom proglasa koji glasi:Slava pobedničkoj Nemačkoj armiji i njenom velikom vođi Adolfu Hitleru dok su istovremeno bacani leci s pozivom na ubijanje Rusa, Poljaka, Mađara i Jevreja ili kako je to u njima pisalo:'''Narode shvati ! Moskva, Poljska, Mađarska, Jevreji - to su neprijatelji ! Moramo ih eliminirati'''. U toj novoproglašenoj državi Bandera je trebao biti predsednik, Stetsko premijer, a od Gestapoa obučen Lebed ministar sigurnost. Tijekom svog kratkog postojanja dvije vojne jedinice osnovane od Bandere uz punu nemačku pomoć će sudjelovati u pokolju Poljaka i Jevreja na području Lavova gdje će u samo tri dana od njihovih ruku biti ubijeno oko 7.000 Jevreja i 3.000 educiranih Poljaka, a potom će nastaviti vršiti svoje pokolje u drugim ukrajinskim gradovima i potom onaj sovjetskih ratnih zarobljenika na području današnje Belorusije. Pošto Banderove proglašavanje nezavisne države, a potom i izbijanja međusobne borbe ukrajinskih frakcija (Banderova je bila za nezavinost odmah, a Melnikova za čekanje) za vlast nisu bile u skladu s Hitlerovim planovima on sam je postao "uvaženi gost" U Berlinu 5.7.1941. godine, a pošto je odbio sklopiti mir s drugom ukrajinskom frakcijom i opozvat proglas od 30.6.1941. Bandera tamo ostaje duže vreme dok Melnikova grupa dobiva sve važnije administrativne poslove tijekom Nemačke okupacije. Bez obzira na hapšenje rukovodstva Banderine frakcije početkom jula 1941. njegova vojna ruka će se nastaviti boriti i vršiti pokolje zajedno s Nemcima još duže od godine dana.
SAD i Velika Britanija
Ubrzo po završetku Drugog svetskog rata dolazi unutar Banderove grupe do opće svađe oko načina rada. Stepan Bandera je zahtevao diktatorske ovlasti u stilu jedna partija, jedna država, jedna vjera, jedan vođa - Stepan Bandera čemu su se protivili ostali. Dok je od pitanje jedne vjere sam Bandera odustao zbog prevelikog otpora po ostalim pitanjima je pobjedio. U tim frakcijskim borbama glavni poraženi je bio dotadašnji "ministar sigurnosti" Mikola Lebed koji uspeva zadržati kontrolu nad "vanjskom politikom", ali po CIA procjeni Bandera osvaja sve ostalo (80 % članstva i "vojske" na terenu). Po američkim podacima iz 1947. godine o stanju na terenu članovi te njegove paravojske koja se bori protiv Sovjeta su pre svega bili iz Banderove frakcije, ali je među njima bilo i pripadnika Slovačkih kvislinga i SS jedinica (pored ostalih i Waffen SS). Osim upitni sposobnosti regrutiranja na terenu u Ukrajina za paravojsku regrutiranje se vršilo u kampovima za ratne zarobljenike na području okupacijskih zona zapadnih saveznika. Bandera koji se smjestio u Minhenu je u dogovoru s CIA ta regrutiranja u kampovima vršio putem bivšeg SSovca Antona Eichnera. Svi zahtjevi SSSRa za izručivanje ratnih zločinaca iz Banderove grupe su bili odbijeni, ali zahtjev za njegovo izručenje je bio prihvaćen samo što ga nisu "uspjeli naći", bez ozbira na činjenicu da je CIA imala svog agenta u "njegovoj grupi". Na kraju frakcijska podjela Banderove grupacija je rezultirala i s savezničkom podjelom tako da CIA padržava Lebeda od 1947. godine nasuprot po njihovoj procjeni krvoločnog Bandere dok Velika Britanija to jest MI6 podržava njega. Ta zapadna podjela u podršci će trajati sve do 1954. godine kada i London diže ruke od Bandere, a potom se tri godine kasnije dolazi do zaključka da svi Banderovi ljudi u Ukrajini u stvarnosti rade za SSSR]]. Odbačen od obje tadašnje zapadne velesile Stepan Bandera se 1956. godine okreće Italiji i SR Nemačkoj koje ga također odbijaju iako mu SR Nemačka i dalje dava imunitet za kriminalne radnje koje on ili njegova grupa rade na njenom teritoriju (otmice i falsificiranje). Kada u svom zadnjem životnom pokušaju Bandera zamišlja novu operaciju i za promenu dobiva 1959. godine blagoslov SR Nemačke SSSR će biti dosta njega i njegove fašističke organizacije tako da ga sovjetski agent ubija1959. godine, kratko vreme pre početka operacije. Američki konzul u Minhenu smrt Stepana Bandere je pozdravio rječima:"Mnogi ukrajinske emigranti ne žale zbog njegove smrti zbog njegovog "teškog" načina rada s političkim protivnicima"
Sličnost s Ustašama
Bandera i njegov pokret su od samih početaka bili uspoređeni s Pavelićem i Ustašama tako da ih je u svom izvještaju nemačka vojska 1939. godine izjavila:"OUN može biti najbolje uspoređen s hrvatskim Ustašama", dok je plan i jednih i drugih bio identičan to jest stvaranje etnički čiste države.
Sadašnjost
Današnja reputacija Stepan Bandere je kao i reputacija drugih kvislinga u novostvorenim državama više no kontroverzna po svakom pogledu. Dok ga s jedne strane nacionalisti u zapadnoj Ukrajini slave kao nacionalnog heroja u borbi za nezavisnost protiv svih totalitarnih režima zaboravljajući pri tome masovne pokolje koja je vršila njegova paravojska u ime etnički čiste Ukrajine, a nekad i samo u ime "vrhovnog nepogrešivog vođe" protiv Ukrajinaca koji se nisu slagali s njegovom politikom, za s druge strane sve ostale on je ništa više od običnog ratnog zločinca. U toj kontroverznoj situacija koja je vrlo dobro poznata u Hrvatskoj prema odnosu ka Ustašama Bandera vrlo dobro prolazi pošto praktički svi veći zapadni ukrajinski gradovi danas imaju ili ako ništa drugo dižu spomenike njemu. Rasprava o Stepanu Banderi je dostigla i najviši državni vrh kada ukrajinski predsednik Viktor Juščenko čija obitelj potiče iz istih ukrajinskih kvislinških krugova posljednjeg dana svog mandata daruje posmrtno Banderi status heroja Ukrajine što je osuđeno od Evropske unije i Rusije dok stanovništvo istočne Ukrajine je izašlo na ceste i palilo njegove slike. Ta kontroverzna titula će na kraju nakon dužeg sudskog procesa biti 12.1.2011. godine poništena
Остатовица
Остатовица је насеље у Србији у општини Бабушница у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 83 становника (према попису из 1991. било је 165 становника).
Демографија
У насељу Остатовица живи 80 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 57,3 година (51,8 код мушкараца и 61,8 код жена). У насељу има 40 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,08.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Santa Inés, San Pedro Tapanatepec
Santa Inés je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Pedro Tapanatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Piridin nukleotidna transferaza
Termin Piridin nukleotidna transferaza ima više značenja.
Tlahuelilpan (razvrstavanje)
Tlahuelilpan ima više značenja:
Piazza del Popolo
Piazza del Popolo (prevedeno sa talijanskog Narodni trg ) je veliki eliptični trg smješten u srcu Rima u blizini parka Villa Borghese. Do Piazza del Popolo vode tri važne rimske ulice: Via del Babuino (lijeva) Via di Ripetta (desna) i Via del Corso (centar). Po jednoj od teorija trg se za antičkih vremena i ranog srednjeg vijeka zvao Trg topola, od latinskog populus (talijanski pioppo) što je značilo topola.
Historija
mini|desno|250px| Pogled na crkve blizanke mini|desno|250px| Pogled na [[obelisk u centru trga]] Trg se počeo formirati još za antičkih vremena jer je od njega polazio put Via Flaminia, pa se tu nalazio glavni ulaz u grad. Via Flaminia je sagrađena 220. pne. kako bi povezala Rim s jadranskom obalom i stoga je ubrzo postala jedan od najvažnijih puteva koji vode u Rim.
Ulaz za hodočasnike
Papa Pio IV. angažirao je 1562. arhitekta Nanni di Baccio Bigia da podigne velika gradska vrata Porta Flaminia na Aurelijanovim zidinama sa svrhom impresioniranja hodočasnika koji su u grad ulazili preko Via Flaminije. Prigodom dolaska kraljice Kristine od Švedske 1655. u Rim, papa Aleksandar VII. angažirao je Gian Lorenza Berninia da dekorira enterijer vrata, a ona su kasnije preimenovana u Porta del Popolo.
Obelisk
Papa Siksto V. naredio je 1589. da se egipatski Setijev obelisk prebaci sa Cirkusa Maximusa na centar trga. Taj obelisk visok 23,2 m orginalno je podignut oko 1300-e pne. u Hram boga Sunca u Heliopolisu. U Rim je prebačen 10. pne. po naredbi rimskog cara Augusta i postavljen u Circus Maximus kako bi obilježio osvajanje Egipta.
Između 1815. i 1816. historicistički arhitekt Giuseppe Valadier redizajnirao je Piazza del Popolo dogradivši zidove oko trga, koji su mu dali njegov današnji eliptoidni oblik. Također je podigao centralnu fontanu i četiri egipatska lava oko obeliska. Zidovi su dekorirani skulpturama sfingi, koje je isklesao talijanski skulptor Giovanni Ceccarini.
Fontane
Prepostavlja se da je Valadier također projektirao dvije fontane koje su bile uklopljene u zidove oko Piazza del Popolo. Skulptor Ceccarini je bio taj koji je između 1818. do 1824. isklesao mramorne skulpture za fontane. Fontana na zapadnom kraju trga, prema rijeci Tiber, zove se Neptunova fontana (talijanski Fontana del Nettuno) i prikazuje Neptuna u pratnji dva Tritona. Fontana nasuprot Neptunovoj fontani na istoku, u podnožju brda i parka Pincio, poznata je kao Fontana božice Rima (talijanski: Fontana della dea di Roma). Centralna figura božice Rima, okružena alegorijskim likovima koji predstavljaju rijeke Tiber i Aniene. Ispod boginje je skulptura vučice koju sišu Romul i Rem, osnivači Rima. mini|lijevo|225px| Tlocrt [[trga iz 17/18. vijeka]]