cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deaeracija
Toplinsko otplinjavanje
Topivost plinova u vodi smanjuje se s porastom njene temperature i pada na najmanju vrijednost kod temperature vrelišta. Stoga se u otplinjaču, direktnim miješanjem s parom u protustrujnome strujanju, te uz raspršivanje, voda zagrijava do temperature isparivanja što odgovara tlaku koji vlada u njemu.
Vakuumsko otplinjavanje
Henryev zakon je plinski zakon, koji tvrdi da kod konstantne temperature, količina otopljenog plina u tekućini, je direktno proporcionalna sa parcijalnim tlakom tog plina, u ravnoteži sa tekućinom. Ukoliko se vodi (ili nekoj drugoj tekućini) smanji tlak, tada će se i manje plinova otopiti u vodi.
Muhamed V od Maroka
Biografija
Muhammed je bio treći sin sultana Jusefa, kad mu je umro otac 1927]]. francuske vlasti izabrale su ga da bude nasljednik, očekujući da će biti prilagodljiviji od svoje starije braće. Prva naznaka Muhamedovih nacionalističkih stavova dogodila se 1934. kad je pozvao Francuze da napuste Dahir Berbersko zakonodavstvo inaugurirano 1930. kojim su uvedeni različiti pravni sistemi za dvije marokanske etničke grupe, Berbere i Arape. Oni su to napravili u želji da im to pomogne u vladanju nad Francuskim protektoratom, ali su se time zamjerili i jednima i drugima, i tako podijelili zemlju i ubrzali rast nacionalizma. U težnji da Muhamad postane simbol nacionalnog jedinstva, marokanski nacionalisti organizirali su Svečanost trona (Fête du Trône) u čast njegova ustoličenja za sultana. On je tom prigodom održao govor, koji je bio odmjeren, ali je ipak budio težnje samostalnošću. Francuzi su nerado pristali da festival postane službeni praznik, tako da je idućih dekada - Muhamed nastavio držati govore, koji nikad nisu bili na nivou nacionalističke agitacije, i išli u prilog nacionalistima ali im je ipak davao prešutnu podršku.
Deaeracija
Membransko otplinjavanje
Membransko otplinjavanje se koristi prvenstveno radi smanjivanja sadržaja ugljikovog dioksida CO2 u vodi, umjesto postupka s dodavanjem natrijeve lužine (natrijev hidroksid NaOH).
Ultrazvučno otplinjavanje
Iako tijekom primjene ultrazvuka može doći do nepoželjnih povećanja temperature tekućine, postupak ultrazvučnog otplinjavanja ima prednost pred ostalim metodama, naročito kod otplinjavanja velikog obujma tekućina. Tijekom primjene ultrazvuka dolazi do vibriranja relativno malih mjehurića otopljenog plina koji tada stvaraju veći mjehurić, ovaj mjehurić doseže određenu veličinu pri kojoj se počinje kretati prema površini i izlazi iz tekućine. Za otplinjavanje se obično koristi ultrazvuk niske frekvencije (20 – 50 kHz). Ova se metoda primjenjuje u cilju smanjenja koncentracije otopljenog ugljikovog dioksida CO2 iz gaziranih pića, npr. piva prije punjenja u boce. U usporedbi s mehaničkim otplinjavanjem, tijekom primjene ultrazvuka znatno je smanjen broj oštećenih boca kao i prelijevanje piva. Primjenom ultrazvuka može se znatno izmijeniti sastav plinske faze iznad tekućine, prije svega zraka i to u cilju smanjenja udjela ili potpunog uklanjanja kisika. Poznato je da oksidacijski procesi mogu imati izuzetno nepovoljan učinak na kemijski sastav odnosno svojstva tekućine. Primjenom ultrazvuka kao postupka za otplinjavanje može se znatno skratiti vrijeme potrebno za Vvrenje i proizvodnju sakea, piva i vina. Otplinjavanje razrijeđenih vodenih otopina pomoću ultrazvuka odvija se relativno brzo, dok je kod homogenih i heterogenih sustava visoke viskoznosti, kao što su sirovine, međuproizvodi ili konačni proizvodi različitih bioprocesa, brzina otplinjavanja znatno manja.
Muhamed V od Maroka
Biografija
Za Drugog svjetskog rata (1939.-1945.) Muḥamed se priklonio Saveznicima, pa se 1943. susreo sa američkim predsjednikom Franklinom D. Rooseveltom koji ga je ohrabrivao u njegovim težnjama za nezavisnošću. Muhamed je postao radikalniji nakon što su francuske vlasti u januaru 1944. pohapsile brojne nacionaliste. Nakon tog je 1947. za vrijeme posjeta Tangera, koji je u to vrijeme bio pod međunarodnom upravom, održao govor u kom je naglasio marokanske veze sa arapskim svijetom, bez da spomene Francusku koja je bila njegov kolonijalni gospodar. Pronašao je efikasni način otpora tako što je odbijao potpisivati dekrete, stvarnog vladara u Maroku francuskog generala i time paralizirao (otežao) vlast.
La Higuerita, Culiacán
La Higuerita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Muhamed V od Maroka
Biografija
Zbog tog su 1951. Francuzi potakli plemensku pobunu protiv njega, i pod izgovorom da ga štite, opkolili vojskom njegovu palaču. U tim novim okolnostima i on je postao glasniji u svojim zahtjevima za potpunom nezavisnošću. Radi tog su ga Francuzi u augustu 1953. deportirali na Korziku, a zatim na Madagaskar, a umjesto njega za sultana postavili Muhameda Ben Arafu. Za njegova odsustva rasplamsao se terorizam, ali mu je ugled i popularnost porastla. Francuska vlada koja je već imala problema sa pobunom u Alžiru, dopustila mu je da se vrati u novembru 1955., a već u martu 1956. počeli su pregovari o sporazumu za punu nezavisnost.
La Higuerita, Culiacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 513 m.
Muhamed V od Maroka
Biografija
Nakon proglašenja nezavisnosti Muhamed se 1957. proglasio kraljem, vladao je umjereno sve do maja 1960. kad je nezadovoljnog sina (sporim reformama) Ḥasana postavio za vicepremjera i prestao se aktivno baviti politikom.
Los Sánchez de Maravillas, Pénjamo
Los Sánchez de Maravillas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1679 m.
El Capomal, Santiago Ixcuintla
El Capomal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Santiago Ixcuintla.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1463 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 35 m.
Capiatá
Capiatá (puno španjolsko ime Ciudad Capiatá) je grad u paragvajskom okrugu - Central od 246 998 stanovnika, dio velike konurbacije - Gran Asunción, koja se razvila oko glavnog paragvajskog grada - Asuncióna.
Geografske karakteristike
Capiatá se nalazi u sredini Paragvaja, 20 km istočno od Asuncióna, na površini od 83 km².
Historija
Historija tog naselje seže u 1640., kad su franjevci tu izgradili svoju crkvu. Paragvajski historičari se još uvijek spore dali je naselje osnovao guverner Martín Ledesma de Balderrama, ili Pedro Lugo de Navarro.
Palazzotto, Vicenza
Palazzotto je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Filberton
Filberton je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 126,196 Da.
Ariana, Parma
Ariana je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 211 m.
Colonia Félix Olvera, Chapantongo
Colonia Félix Olvera je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapantongo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 386 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2441 m.
The Battle of Russia
The Battle of Russia je američki crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1943. godine u režiji Franka Capre, a koji predstavlja peti dio znamenite propagandne serije Why We Fight.
Opština Prundeni, Vâlcea
Prundeni je opština u Rumuniji u okrugu Valča.
The Battle of Russia
Napravljen je u jeku Drugog svjetskog rata, i u njemu se, kao u prethodnom i sljedećem dijelu, nastojalo američku javnost upoznati sa dostignućima glavnih saveznika, u ovom slučaju SSSR-a. Film gledatelje upoznaje sa prirodnim bogatstvima i etničkom raznolikošću SSSR-a, kulturnim dostignućima Tolstoja i Čajkovskog, ali i podsjeća kako je Rusije tokom svoje historije bila predmetom invazija osvajača kao što su Teutonski viteški red, Švedsko Carstvo pod Karlom XII, Napoleon, te kako je na kraju Rusiju pokušao osvojiti Adolf Hitler. Nakon kraćeg segmenta posvećenog nacističkom osvajanju Balkana u proljeće 1941. godine, film prikazuje kako Nijemci pokreću operaciju Barbarossa kojom će, koristeći taktiku Blitzkriega postići velike početne uspjehe, ali kako će im Crvena armija suprotstaviti taktikom obrane u dubini, te urbano ratovanje koje će na kraju Sovjetima donijeti pobjedu u Staljingradskoj bitci sa kojom završava film.
Margherita I, Crotone
Margherita I je naselje u Italiji u provinciji Crotone, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 269 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 40 m.
Guteachi, Bocoyna
Guteachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 69 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2474 m.
Palo, Vicenza
Palo je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Univerzitet u Glasgowu
Univerzitet u Glasgowu (gelski: Oilthigh Ghlaschu; ) je četvrti najstariji univerzitet u engleskom govornom području. Univerzitet se nalazi u Glasgowu, Škotskoj, osnovan je 1451. godine, a danas je jedan od 19 univerziteta u Ujedinjenom Kraljevstvu koji se nalaze na listi 100 najboljih svjestkih univerziteta. Dio je prestižnih grupa Universitas 21 i Russellova grupa.
Palo, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 36 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 93 m.
Univerzitet u Glasgowu
Kao i većina univerziteta u predmodernoj eri i Univerzitet u Glasgowu je u početku obrazovao primarno studente iz bogatih porodica, ali je u XIX vijeku postao britanski pionir u omogućavanju studija za studente iz rastuće urbane i srednje klase pružajući im obrazovanje za različite profesije kao što su pravo, medicina, javne službe i crkvene službe. Manji ali rastući broj studenata dobio je priliku da se obrazuje u naučno-istrživačkim i inženjerskim poljima.
Bivši studenti ili profesori Univerziteta u Glasgowu uključuju dobitnike Nobelove nagrade Dereka Bartona (kemija), Jamesa Blacka (medicina), Johna Boyda Orra, 1st Barona Boyd-Orra (mir), Williama Ramsaya (kemija), Fredericka Soddyja (kemija), Alexandera R. Todda (kemija), kao i pojedince kao što su James Watt, Adam Smith, William Thomson, 1. baron Kelvin, James George Frazer, David Livingstone, John Buchan, A. J. Cronin, Janice Galloway, Alasdair Gray, James Kelman, Tobias Smollett, Gerard Butler, Liam Fox, Nicola Sturgeon, Joseph Black, John Logie Baird i mnogi drugi.
Istorija
Univerzitet u Glasgowu utemeljen je na osnovu papinske bule koju j izdao Nikola V. prema prijedlogu Jamesa II. od Škotske, dajući time pravo biskupu Williamu Turnbullu, bivšem studentu Univerziteta u St Andrewsu, da uz gradsku katedralu pokrene univerzitet. Univerzitet u Glasgowu drugi je najstariji univerzitet u Škotskoj nakon Univerziteta u St Andrewsu i četvrti najstariji na engleskom govornom području. Univerziteti u Glasgowu, St Andrewsu i Aberdeenu originalno su osnovani od strane crkve dok je Univerzitet u Edinburghu od svojih početaka bio svjetovna institucija. Kao jedan od drevnih britanskih univerziteta, Glasgow je jedan od svega osam institucija koje i u nekoliko preddiplomskih studija dodjeljuju magisterijska zvanja.
Bindernheim
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 750 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 113 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,62 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 160 metara (maksimalnoj 166 m, a minimalnoj 161 m).
Univerzitet u Glasgowu
Istorija
mini|lijevo|Univerzitet u Glasgowu oko 1650. godine.
Originalna papinska bula izgubljena je sredinom XVI. vijeka, a 1560. za vrijeme političkih previranja izazvanih škotskom reformacijom rimokatolički nadbiskup i saveznik škotske kraljice Mary, James Beaton napustio je grad i pobjegao u Francusku. On je sa sobom ponio mnoge od dragocjenosti i dokumenata iz katdrale kako bi ih sačuvao, uključujući i bulu univerziteta. Direktor univerziteta Dr James Fall izjavio je da je u toku posjete Parizu 28. avgusta 1690. godine imao priliku da vidi univerzitetsku bulu kao i mnoge povelje dodijeljene univerzitetu od škotskih monarha od Jamesa II od Škotske do kraljice Mary. Univerzitet je zatražio povratak dokumenata 1738. godine, ali je od istoričara i direktora tadašnjeg Škotskog koledža u Parizu Thomasa Innesa dobio odgovor da se dokumenti ne mogu pronaći. Ukoliko bula i nije bila uništena ili nestala u tom razdoblju, razdoblje Francuske revolucije dodatno je umanjilo šanse za njezin naknadni pronalazak zbog seljenja Škotskog koledža u Parizu u tom razdoblju. Papinska bula i dalje se smatra temeljnim dokumentom na osnovu kojega univerzitet izdaje diplome.
1973. godine Delphine Parrott je postala prva profesorica na univerzitetu na studiju imunologije.
U oktobru 2014. univerzitetski sud donio je odluku o otklanjanju zavisnosti univerziteta o fosilnim gorivima kao prva takva institucija u Evropi.
Warrenton, Oregon
Vorenton je grad u američkoj saveznoj državi Oregon.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.989, što je 893 (21,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Pelahatchie, Mississippi
je grad u američkoj saveznoj državi Misisipi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.334, što je 127 (-8,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cerro Alto, Tlalixcoyan
Cerro Alto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 68 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Vega del Río de San Pedro, Atzalan
Vega del Río de San Pedro je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Atzalan.
Šenkvice
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 4.522 stanovnika.
Località Produttiva, Cuneo
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 151 m.
Bolívar, Las Margaritas
Bolívar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Malcesine, Verona
Malcesine je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Bolívar, Las Margaritas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1649 m.
Guanasa de Santa Rosa, Guerrero
Guanasa de Santa Rosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Guerrero.
Popești, Girov
Popești je naselje u Rumuniji u okrugu Njamc u opštini Girov.
Malcesine, Verona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2929 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 88 m.
Popești, Girov
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 230 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Guanasa de Santa Rosa, Guerrero
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1859 m.
Витково (Александровац)
Витково је насеље у Србији у општини Александровац у Расинском округу. Према попису из 2002. било је 488 становника (према попису из 1991. било је 565 становника).
Демографија
У насељу Витково живи 420 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 43,1 година (41,3 код мушкараца и 45,1 код жена). У насељу има 147 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,32.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Caballo Blanco, Culiacán
Caballo Blanco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Culiacán.
Potrero, Coxcatlán
Potrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Coxcatlán.
Caballo Blanco, Culiacán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Potrero, Coxcatlán
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 311 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1913 m.
Alexander Löhr
Aleksandar Ler (, 1885 — 1947), nemački general. Od avgusta 1942. bio je komandant Jugoistoka i zapovjednik Armijske grupe E.
Kao zapovednik Luftwaffe-a, rukovodio je bombardovanjem Varšava i Beograda u drugom svetskom ratu.
Predao se u Jugoslaviji maja 1945. godine. 1947. godine je u Beogradu osuđen kao ratni zločinac i streljan.
Biografija
Aleksandar fon Ler sa nadimkom Saša (Sascha) je rođen 20. maja 1885. u Turnu Severinu (danas Rumunija). Po ocu je bio Nemac, a po majci pravoslavan. Odlično je govorio ruski, srpskohrvatski, rumunski i mađarski jezik. Srednju školu pohađao je u Pančevu.
U Prvom svetskom ratu učestvuje kao Austrijanac i komanduje austrougarskim bataljonom protiv Srbije. Bio je dva puta ranjavan. Jedno vreme je bio komandant 85. pešadijskog puka stacioniranog u Višegradu. Čin majora je dobio na kraju Prvog svetskog rata.
Nakon rata, aktivno usavršava svoja vojnička znanja. U čin potpukovnika je unapređen 1921, a u čin pukovnika 1928. Čin general-majora dobija 1934. Bio je glavni Hitlerov poverenik u Austriji i pripremao Hitlerov dolazak na vlast. Po Anšlusu Austrije 1938. Ler je postao komandant nemačke vazduhoplovne flote na teritoriji Austrije (Kommandeur Luftwaffenkommando Ostmark). Ubrzo je unapređen u čin general-lajtnanta 24. marta 1938.
thumb|[[Varšava gori, septembar 1939.]] Komandant 4. nemačke vazduhoplovne flote je postao 1939. Kao komandant flote učestvovao je u napadu na Poljsku septembra 1939. Kao zasluge za munjeviti slom Poljske od Hitlera je dobio „Konjički krst“ i „Krst za hrabrost“, a od Hermana Geringa je dobio „Zlatni letački krst“. Njegova avijacija je sadejstvovala u borbama na zapadnom frontu (Francuska, Belgija, Holandija).
El Desierto, San Felipe
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2349 m.
Alexander Löhr
Biografija
mini|Bombardovanje [[Beograda aprila 1941.]] Kao zapovednik 4. vazduhoplovne flote učestvovao je u napadu na Jugoslaviju aprila 1941. (rukovodio je bombardovanjem Beograda) i komandovao je u napadu na Grčku (Krit) i na SSSR. Čin general-pukovnika je dobio na Krimu 3. maja 1941. godine.
Od avgusta 1942. komanduje 12. armijom na Balkanu kao komandant nemačkih trupa na Jugoistoku. Kao komandant Jugoistoka organizovao je dve veće operacije protiv ustanika u NDH (Operacija Vajs) i u Crnoj Gori (Operacija Švarc). Kao glavni planer Operacije Vajs, general Aleksander Lohr je na jednoj konferenciji u Zagrebu, pretačući u direktivu Hitlerove odrednice, izričito rekao da želi »potpuni mir, pa makar to bio mir groblja«.
1. januara 1943. 12. armija preformirana je u Armijsku grupu E, a Ler je postavljen za komandanta. Na njenom čelu ostao je do kraja rata. Komandant Jugoistoka bio je do 26. avgusta 1943, kada je formiran štab Armijske grupe F u Beogradu pod komandom Maksimilijana fon Vajhsa, kojoj je Armijska grupa E potčinjena. Zona odgovornosti Lerove armijske grupe ograničena je na Grčku. Od septembra 1944. rukovodio je povlačenjem nemačkih trupa iz Grčke i Albanije kroz Jugoslaviju. Marta 1945. učestvovao je sa delom svojih snaga u neuspešnoj nemačkoj protivofanzivi u Mađarskoj. Krajem marta iste godine, ukidanjem štaba Armijske grupe F, ponovo je postavljen za komandanta Jugoistoka, a sredinom aprila njegovo komandno područje se proširuje do reke Soče. Krajem aprila pod njegovu komandu stavljen je 97. korpus u Istri iz sastava grupe armija C.
Uspeo je da pobegne u Austriju pred kraj maja 1945, ali su ga tu zarobili engleski vojnici i predali jugoslovenskim vlastima.
U vojnom zatvoru u Beogradu je proveo od juna 1945. do februara 1947.
Suđeno mu je na procesu protiv visokih nemačkih komandanata i zapovednika u Jugoslaviji od 5 do 13. februara 1947. pred Vojnim sudom 3. Jugoslovenske armije u Beogradu. Kao ratni zločinac osuđen je na smrtnu kaznu.
Streljan je 26. februara 1947. u Beogradu.
U popularnoj kulturi
U jugoslovenskom igranom filmu Bitka na Neretvi iz 1969. lik nemačkog komandanta Jugoistoka se pojavljuje pod imenom Lohring, i tumači ga Curd Jürgens.
Godine 1976. Löhr je postao protagonist jugoslovenske TV-dokudrame Čovek koji je bombardovao Beograd posvećene posleratnom suđenju za ratne zločine. U njoj je njegov lik tumačio Milan Puzić.
Resonachi, Bocoyna
Resonachi je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Bocoyna.
Gorocvet
Gorocvet (zečji mak, gorocvat, Gospina vlas), lat. Adonis vernalis, je višegodišnja, zeljasta biljka iz familije ljutića (Ranunculaceae) koja raste na peskovitim staništima i sušnim livadama. Još jedna biljka kojoj je ime pozajmio lik iz grčke mitologije, lepi lovac Adonis. S obzirom na to, da cveta u proleće (od marta do maja) eto i drugog dela njenog imena (lat. vernalis = prolećni). Predstavlja ukras Deliblatske peščare i u Vojvodini je ova biljka zaštićena od 1978. godine. Osim po lepoti ova biljka je i dragocena i po lekovitosti i koristi se za proizvodnju lekova protiv srčanih oboljenja. Upravo zbog toga je znatno proređena. Unatoč lekovitosti i lepoti, otrovna je biljke
Resonachi, Bocoyna
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2446 m.
Gorocvet
Lekovito dejstvo
Koristi se kod bolesti kardiovaskularnog sistema kao kardiotonik i jak diuretik, a kao sedativ kod neurovegetativnih smetnji, nesanice i epilepsije. U homeopatiji se upotrebljava za lečenje hipertireoze, reume, zapaljenja pluća, angine pektoris.
Ovu biljku zbog otrovnosti ne treba koristiti bez stručnog nadzora.
Palù, Vicenza
Palù je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
187. rezervna divizija (Nemačka)
187. rezervna divizija Vermahta formirana je 15. oktobra 1939. u Austriji kao 187. divizija. Tokom leta 1942. dobila je status jedinice za obuku i popunu, preimenovana u 187. rezervnu diviziju i prebačena u Hrvatsku. U sastavu Korpusa "Hrvatska" učestvovala u operacijama protiv NOVJ na teritoriji Hrvatske i zapadne Bosne.
Palù, Vicenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 22 m.
187. rezervna divizija (Nemačka)
Nakon što je u avgustu 1943. Druga oklopna armija zadužena za središnji deo Jugoslavije, 187. rezervna divizija potčinjena je štabu 69. rezervnog korpusa. Učestvovala je u jesenjim i zimskim operacijama armije protiv NOVJ.
Krajem 1943. preformirana je i od njenog ljudstva i jedinica obrazovana je 1. januara 1944. 42. lovačka divizija.
Mezquite de Luna, Pénjamo
Mezquite de Luna je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Pénjamo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1191 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1682 m.
Kaznena ekspedicija
Kaznena ekspedicija je naziv za vojnu ili policijsku akciju koja za cilj nema uspostavljanje neposredne kontrole nad nekim područjem, odnosno sprovođenje zakona nad pojedincima, nego odmazdu nad širom zajednicom čiji su članovi počinili nedopustive radnje, odnosno odvraćanje članova te iste zajednice od činjenja tih nedopustivih radnji u budućnosti.
Kaznene ekspedicije mogu imati razne oblike - od najblažih, koji se uglavnom svode na demonstraciju vojne moći, preko pljenidbe ili uništavanja imovine, stoke, poljoprivrednih usjeva, nastambi te zarobljavanja ili nasumičnog ubijanja članova neke teritorijalne ili plemenske zajednice, a što u najtežim oblicima može eskalirati u genocid.
Kaznene ekspedicije su kroz najveći dio historije predstavljale jedini način na koji su pojedine države mogle održavati vlast nad dijelovima svoje teritorije, pogotovo ako su te teritorije zbog raznih geografskih okolnosti bile nepristupačne. Klasični primjer su pohodi koje su drevna azijska carstva poduzimala protiv nomadskih naroda kako bi zaustavile pljačkaške pohode preko svojih granica. U 19. vijeku kaznene ekspedicije postaju jedno od sredstava međunarodne politike, odnosno njima velike sile uspostavljaju uticaj i vlast nad manjim državama koristeći razne incidente čija su žrtva vlastiti građani kao povod za vojne akcije. Najspektakularniji primjer predstavlja sarajevski atentat koji je Austro-Ugarskoj trebao poslužiti kao povod za "kaznenu ekspediciju" protiv Kraljevine Srbije 1914. godine.
Kaznene ekspedicije, odnosno akcije kojima bi se takvima mogle okarakterizirati, pojavljuju se i u suvremeno doba. Tako je američki predsjednik Bill Clinton godine 1993. naredio bombardiranje Iraka zbog navodnog atentata koji su pripadnici iračke obavještajne službe pripremali na njegovog prethodnika Georga H. W. Busha.
Kaznene ekspedicije unutar vlastitih granica su, pak, danas rijetkost, jer se u pravilu protive pozitivnim propisima neke države, ali se primjenjuju neformalno. Kao primjer se navode akcije brazilske policije protiv narko-bandi u favelama.
Štjavnjik
Štjavnjik je naseljeno mjesto u okrugu Bitča, u Žilinskom kraju, Republika Slovačka.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 4.069 stanovnika.
Palmar de Cuautla, Santiago Ixcuintla
Palmar de Cuautla je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nayarit, u opštini Santiago Ixcuintla.
Bermonville
Bermonvil je naselje i opština u severnoj Francuskoj u regionu Gornja Normandija, u departmanu Primorska Sena koja pripada prefekturi Avr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 371 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 50 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,41 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 136 metara (maksimalnoj 145 m, a minimalnoj 122 m).
Ortisei, Bolzano
Ortisei je naselje u Italiji u provinciji Bolzano, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 4306 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1217 m.
Partizanska bolnica Franja
minijatura|Partizanska bolnica Franja tokom rata. mini|desno|Bolnica Franja mini|desno|Bolnica Franja Bolnica Franja je bila partizanska bolnica, koja se za vreme narodnooslobodilačkog rata, nalazila u brdima iznad sela Novaka u okolini Cernog u Sloveniji.
Drugi svetski rat
Bolnica je formirana novembra 1943. godine kada je 31. slovenačka divizija morala da evakuiše svoje ranjenike. Mesto je izabrao doktor Viktor Volčjak, koji je u podigao prvu bolničku baraku u koju su primljeni prvi ranjenici.
Vodilo se računa da neprijatelj ne otkrije bolnicu, tako da je postojala specijalna ekipa koja je zametala i najsitnije tragove koji su pravljeni prilikom prebacivanja ranjenika noću do barake. Operacije, previjanje ranjenika, sterilisanje i priprema istrumenata, izrada proteza za invalide i pripremanje hrane, obavljano je preko dana.
Nakon brojnih ofanziva pojavio se veći broj ranjenika s kojima je bolnica postala pretesna. Kako je mesta među stenama bilo malo, bolničko osoblje je, kada bi se znalo da Nemci nisu u blizini, miniralo stene i odvajalo komad po komad stene i stvaralo prostor za nove barake. Osiguranje bolnice bili su bunkeri sa mitraljezima koji su se nalazili oko nje, i specijalne zemunice u koje bi se, u slučaju napada, evakuisali ranjenici.
Bolnicu u kojoj je lečeno gotovo hiljadu ranjenih partizana, neprijatelj nije pronašao do kraja rata.
Posleratni period
Od 2000. godine Bolnica Franja se nalazi se na listi kandidata za UNESCO-vu listu svetske baštine. Pošta Slovenije je 2003. godine izdala marku povodom 60. godišnjice bolnice Franja, koja je postala markom godine u Sloveniji.
Obilne su padavine 18. septembra 2007. godine teško oštetile Partizansku bolnicu Franja, nakon čega je lokacija rekonstruisana, obnovljena i ponovo otvorena za posetioce 2010. godine. Obilne su padavine bolnicu ponovo zahvatile 13. jula 2023. godine, te izazvale urušavanje 3 barake, delimično oštećenje još 3 barake, te uništenje prilaza ulaznoj zgradi i elektroinstalacije. Ministarstvo kulture Republike Slovenije očekuje da Franja neće biti jedini slučaj oštećene baštine, jer "izveštaji sa terena i dalje stižu." Zavod za zaštitu kulturne baštine Republike Slovenije ukazao je na posledice klimatske krize.
Ariolla, Parma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 353 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 669 m.
San Marcos Ojo de Agua, Las Margaritas
San Marcos Ojo de Agua je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Las Margaritas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 665 m.
Filipin
Filipin je organsko jedinjenje, koje sadrži 35 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 654,828 Da.
Opština Saltabarranca, Veracruz
Saltabarranca je opština u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 1091 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Palugare, Vicenza
Palugare je naselje u Italiji u provinciji Vicenza, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
La Croft, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.144, što je 163 (-12,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Huizachal, Chapantongo
El Huizachal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Hidalgo, u opštini Chapantongo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 429 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2146 m.
Šime Spitzer
Šime Spitzer (rođen: Shimon Spitzer) (Đakovo, 18. 10. 1892 - Koncentracijski logor Banjica, 1941), jugoslavenski cionist, ugledni član Židovske općine Zagreb (ŽOZ) i generalni tajnik (sekretar) Saveza jevrejskih opština Jugoslavije (SJOJ).
Biografija
Šime Spitzer je rođen 18. 10. 1892 u Đakovu u židovskoj porodici Jakova i Linke Spitzer. Od rane mladosti bio je član cionističkih i židovskih organizacija u Trojednoj Kraljevini Hrvatskoj, Slavoniji i Dalmaciji za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. 1919 bio je jedan od vodećih cionista, uz Aleksandera Lichta, koji je u Osijeku suosnovao "Savez jevrejskih vjeroispovjednih općina Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca (SJOJ)". Za života je tvrdio da se cionizam u praksi može ostvariti samo u SJOJ-u tj. preko pozitiviranja SJOJ-a na sva pitanja židovstva, podjednako i vjerska, nacionalna, kulturna i socijalna. Središnji odbor SJOJ-a je 1936 na mjesto Ivana Khona, dotadašnjeg generalnog tajnika, izabrao Spitzera. Bio je izabran ispred uglednog cionista Mihaela Levija iz Sarajeva. Odbacujući takav izbor, svi sarajevski članovi (i Aškenazi i Sefardi), kao i neki beogradski Sefardi su podnijeli ostavke na članstvo u središnjem odboru SJOJ-a. Ostavku je podnio i vrlo ugledni dr. Bukić Pijade koji je na posebnom sastanku u Brodu na Savi tražio od zagrebačkih članova odbora da odbace izbor Spitzera. Unatoč pritiscima, vodstvo SJOJ-a je podržalo izbor Spitzera za generalnog tajnika. Formalan razlog nezadovoljstva izborom Spitzera bila je optužba da je početkom 1920-ih u "Savezu cionista Jugoslavije" (SCJ). Afera se vukla još godinama nakon izbora, gdje su se zagrebački list "Židov" i beogradski list "Jevrejski glas" međusobno optuživali-prozivali. Sam Spitzer je 1939 najavio sudsku tužbu protiv Jevrejskog glasa jer ga je "nepravedno i neosnovano napao i teško uvrijedio i oklevetao". Spitzer je kao generalni tajnik svoj posao obavljao vrlo dobro, te mu je izvršni odbor SJOJ-a izrekao zahvalnost između ostalog i za savjesno i požrtvovno poslovanje. Poslijednji kongres SJOJ-a prije Drugog svjetskog rata, 1939 godine, su zbog Spitzera i afere bojkotirali pojedini članovi Sefardske općine iz Drinske i Vrbaske banovine. 1937 godine Spitzer je sa predsjednikom SJOJ-a Fridrihom Popsom protestirao kod Žike Simonovića, Ministra pravde Kraljevine Jugoslavije, zbog antisemitskih natpisa u tiskovinama "Balkan", "Mlada Hrvatska", "Erwache" i "Sturm", kao i na nesmetano ponovno izdavanje "Protokola sionskih mudraca". U februaru 1939 godine, Spitzera, Popsa i Davida Albalu je u svome uredu primio netom izabrani premijer Dragiša Cvetković koji ih je uvjeravao da jevrejska zajednica Kraljevine Jugoslavije u "praskozorje" Drugog svjetskog rata nema nikakvih razloga za brigu. Najava zavođenja numerusa klauzusa u školama i fakultetima Kraljevine Jugoslavije, 1940 godine, je iznenadilo jevrejsku zajednicu, pa je sam Spitzer ponovno posjetio Simovića i Branka Čubrilovića za objašnjenje.
Nakon Anschlussa, 1938 godine, Spitzer se zajedno sa ostalim članovima ŽOZ-a aktivno uključio u zbrinjavanje židovskih izbjeglica iz Austrije i Nacističke Njemačke. U Beogradu je vodio Odbor za pomoć izbjeglicama. SJOJ je u to vrijeme brinuo o 11.200 židovskih izbjeglica. Pod vodstvom Šime Spitzera Odbor je brinuo o preko 1.000 izbjeglica koji su brodovima ilegalno preko Dunava pokušali doploviti do Palestine. 31. 12. 1939 jugoslavenski eskurzijski brodovi "Car Nikola", "Car Dušan" i "Kraljica Marija" su prevozili izbjeglice u zimsku luku Kladovo kada se Dunav smrznuo. 22. 9. 1940 izbjeglice su stigle do Šapca, gdje im je pod vodstvom Spitzera pružena pomoć. Spitzer je očajnički pokušavao doći do dozvola za slobodan prolaz prema Palestini, no sve je propalo nakon Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije. Većina izbjeglica je potom bila ubijena, od 1.400 njih Holokaust je preživjelo samo njih 200 do 280. Sam Spitzer je ubijen u oktobru 1941 u koncentracijskom logoru Banjica. Njegova devetogodišnja kći je također ubijena u Holokaustu, a jedino je preživjela supruga Jehudita koja je emigrirala u Eretz Jisrael.
Cannonsburg, Kentucky
Kanonsberg je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Kentaki.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 856.
Cerro de las Conchas, Tlalixcoyan
Cerro de las Conchas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tlalixcoyan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 17 m.
Sergije Georgijević
Sergije Georgijević (svetovno Milan Georgijević, Beograd, 1869 — Beograd, 9. jun 1922) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.
Život
Episkop Sergije (svetovno Milan Georgijević) rođen je u Beogradu 1869. od oca Atanasija, sekretara Beogradske konzistorije, i majke Jelene. Nižu gimnaziju je završio u Beogradu, seminariju i Duhovnu akademiju u Petrogradu.
Monaški čin je primio u Rusiji. Po povratku iz Rusije 1896. odlikovan je dostojanstvom sinđela i postavljen za suplenta bogoslovije i veroučitelja u prvoj i trećoj beogradskoj gimnaziji. Protosinđelom je postao 1902., a arhimandritom 1905. godine, kada je postavljen za starešinu Srpskog podvorja u Moskvi.
Pre polaska na novu dužnost izabran je za episkopa šabačkog. Hirotonisan je u beogradskoj Sabornoj crkvi 22. septembra 1905. Za vreme Prvog svetskog rata je tri godine proveo u bugarskom ropstvu. Penzionisan je po svojoj molbi 22. juna 1919.
Umro je u Beogradu 9. juna 1922. godine.
Vasilije Jovanović-Brkić
O njegovom školovanju poznato je samo da je učio Latinsku školu Emanuela Kozačinskog.
Patrijarh Arsenije IV Jovanović Šakabenta vrlo rano ga je prihvatio, zamonašio, primio u status pridvornih monaha i proizveo u čin protođakona. U to vreme, 1746. godine, postao je ktitor poznatog bakroreza Bogojavljenja, rad Hristofora Žefarovića, koji se čuva u Muzeju Srpske pravoslavne crkve u Beogradu. Sredinom 1749. godine morao je napustiti svoje rodno mesto, jer ga je episkop bački Visarion Pavlović, administrator Karlovačke mitropolije, osumnjičio da je nepravilno rukovao patrijaršiskim prihodima, i sklonio se u jedan manastir u Srbiji. Krajem iste godine odlazi u Ptuju, a 1752. godine u Toplu kod Herceg Novog.
Mitropolitom novobrdskim i kosovskim postao je 1756. godine i te godine je posetio manastir Gračanicu.
Dekret patrijarha pećkog Kirila II o izboru Vasilija za mitropolita dabrobosanskog pročitan je u sarajevskom hramu Svetih arhanđela 21. maja 1759. godine. Međutim, novi mitropolit pojavio se u Sarajevu tek 12. decembra 1760. godine.
Patrijarh pećki postao je 1763. godine.
Oklevetan od srodnika zbačenog patrijarha Kirila II da je špijun, patrijarh Vasilije je svrgnut sa svoga položaja i zatočen na ostrvu Kipru. Uz pomoć Francuza se oslobodio zatvora i pobegao u Dalmaciju, a potom u Janjevo, odakle je preko južnog primorja dospeo u Crnu Goru 1767. godine. U Crnoj Gori je boravio sve do 24. oktobra 1769. godine. Za sve vreme svoga boravka u Crnoj Gori nikako nije nalazio zajednički jezik sa mitropolitom Savom Petrovićem. U Crnoj Gori patrijarh Vasilije se upoznao sa ruskim grofom Jurijem Vladimirovičem Dolgorukovim prilikom njegovog dolaska u Crnu Goru radi objašnjenja da je Šćepan Mali lažni car i najbobičniji avanturista. Sa njim je patrijarh Vasilije pošao u Trst, a potom u Livorno ruskom admiralu grofu Aleksiju Orlovu. U želji da najzad dođe do nekog mirnog životnog pristaništa u Rusiji, kojoj je činio usluge, patrijarh Vasilije je u maju 1771. godine stigao u Beč. Ovde se susreo sa svojim poznanicima sa patrijaraškog dvora u Karlovcima, mitropolitom Jovanom Đorđevićem i bačkim episkopom Mojsijem Putnikom. Obojici se obratio za pomoć. U međuvremenu je dobio saglasnost da se može nastaniti u Rusiji. Patrijarh Vasilije nije dugo živeo u Rusiji. Umro je 10. februara 1772. godine u Petrogradu i sutradan je sahranjen u Blagoveštenskoj crkvi.
Patrijarh Vasilije se bavio i književnim radom. Za vreme svoga boravka u Crnoj Gori napisao je Službu i Sinaksar Svetog Vasilija Ostroškog. Za potrebe ruskog grofa Dolgorukova, napisao je „Opis turski oblasti i u njima hrišćansk naroda, a naročito naroda srpskog“.
Cala Pianorum, Roma
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 66 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 181 m.
Opština Racovița, Vâlcea
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 412 m.
Pakleni otoci
mini|Pakleni otoci, pogled s [[Hvara]]
Pakleni otoci ili Paklinski otoci (lokalno Hvarski škoji), srednjodalmatinsko otočje od dvadesetak otoka, otočića i hridi pred jugozapadnom obalom otoka Hvara. Ime su dobili po paklini – vrsti borove smole, koja se koristila u brodogradnji, kao zaštitni premaz za drvene brodove i čamce. S jugozapadne strane zatvaraju ulaz u luku grada Hvara.
Otoci su izgrađeni od vapnenca kredne starosti. Pružaju se paralelno s reljefnim strukturama na otoku Hvar, od kojeg su odvojena Paklenim kanalom. Iako se na Svetom Klementu, najvećem otoku otočja, nalaze tri naselja: Momića Polje, Vlaka i Palmižana, ona nemaju administrativni status naselja jer nisu stalno naseljena. Od 1972. otočje je pod zaštitom države u kategoriji značajnog krajolika. Na otocima se nalazi nekoliko arheoloških lokaliteta, od kojih su neki iz rimskog doba. U okolnoj akvatoriji, nalazi se nekoliko olupina potonulih brodova. U uvali Palmižana na Svetom Klementu nalazi se istoimena ACI marina.
Ime
Ime otočja nastalo je u okviru govora stanovnika Hvara, koji pripada čakavskom narječju srpskohrvatskog jezika, tj. njegovoj jugoistočnoj varijanti. U svakodnevnom govoru stanovnici grada Hvara otoke nazivaju Škoji, dok će se rijetko čuti ime Pakleni otoci. Ime su dobili prema paklini – vrsti borove smole, koja se skuhana koristila u brodogradnji za premazivanje, tj. zaštitu drvenih brodova i čamaca. Paklina se u hvarskom govoru naziva pakol i isto kao i štokavska riječ pakao potječe od staroslavenske riječi pьklъ što znači smola. Iz riječi pakol izveden je pridjevski toponomastik na nastavak -en, na koji je pridodano i značenje infernum kojim se predstavlja goruća smola u paklu. U novije vrijeme došlo je do pojave da se umjesto oblika Pakleni otoci koristi oblik Paklini otoci, odnosno Paklinski otoci i to prvotno u turističkim publikacijama, što se prema Kovačiću (2008.) čini s namjerom pokazivanja etimološke osviještenosti. Većina toponima koji se mogu naći na otočju dolazi iz srpskohrvatskog jezika, no ima i onih romanskog ili bizantskog podrijetla.
Položaj
Pakleni otoci nalaze se u hrvatskom dijelu Jadranskog mora, uz jugozapadnu obalu srednjedalmatinskog otoka Hvar. Protežu se pravcem zapad–istok između 16°18′36″ i 16°27′12″ istočne geografske dužine. Najzapadnija točka otočja nalazi se na otočiću Veli Vodnjak, a najistočnija točka na otočiću Pokonji Dol. Pravcem sjever–jug protežu se između 43°10′37″ i 43°08′41″ sjeverne geografske širine. Najsjevernija točka otočja nalazi se na rtu Močiguzica na otoku Sveti Klement, dok se najjužnija točka nalazi na otočiću Stambedar. Prostiranje otočja pravcem zapad–istok iznosi 8‘ 36″, tj. 3 km, a pravcem sjever–jug 1′ 56″, tj. 1,1 km.
Geologija
Pakleni otoci pružaju se pravcem zapad–istok paralelno s reljefnim strukturama na otoku Hvar. Nastali su kao dio susjednog dinarskog kopna, a svoj današnji izgled dobili su krajem posljednjeg ledenog doba, kada se razina mora podigla za oko 100 m. Tada su potapanjem udolina između reljefnih uzvišenja nastali morski kanali – Pakleni kanal između Hvara i otočja, ostali morski prolazi, kao i brojne uvale na otoku Sveti Klement. Nepotopljena reljefna uzvišenja u isto su vrijeme postali otoci. Prema tome, i geološka građa Paklenih otoka jednaka je građi Hvara. Građeni su od dobro uslojenih i masivnih vapnenaca, kredne starosti. Vapnenci Paklenih otoka, kao i otoci Ščedro izgrađuju antiklinalu s krilima blagog pada.
Širi prostor otočja seizmički je vrlo aktivan, kao posljedica izraženih tektonskih pokreta, a sami otoci nalaze se u području seizmičnosti 8. stupnja po Mercallijevoj ljestvici.
Reljef
mini|desno|Karta Paklenih otoka mini|desno|Pakleni otoci: [[Paržanj (lijevo), Travna, Veli Vodnjak i Mali Vodnjak (desno). U pozadini se vidi otok Vis]] mini|desno|Pakleni otoci: [[Stambedar (lijevo), Dobri otok (u pozadini) i Sveti Klement]] mini|desno|[[Gališnik]]
Na zapadnom kraju otočja najzapadnije je 44 m visok otočić Veli Vodnjak, uz čiji se sjeverozapadni rub nalazi otočić Mali Vodnjak. Sjeverno od njih nalazi se hrid Karbun. Između Velog Vodnjaka i najvećeg otoka otočja – Svetog Klementa – nalaze se otočići Travna, Paržanj i Borovac. Nešto sjevernije od Paržanja nalazi se hrid Lengava.
Otok Sveti Klement ima vrlo razvedenu obalu: s površinom od 5,27 km2, duljina obalne crte iznosi mu 29,891 km.
Na zapadnom dijelu otoka nalazi se najviši vrh otočja, 94 m visoka Vela glava oko koje se nalazi šest uvala.
Između otoka Borovac i Marginjeg rata na zapadnoj strani Svetog Klementa nalazi se uvala Staro Palilo, dok se na sjevernoj strani između Marginjeg rata i rta Močiguzice nalaze dvije uvale – Veli i Mali Zaglav. Prema istoku do rta Čarnjane nalazi se uvala Čarnjeni bok. S južne strane, između Bibićeg ražnja i Vodenog rata, nalaze se dvije uvale – Studeni bok i uvala Okorija na čijem se kraju nalazi naselje Momića polje. U središnjem dijelu otoka, gdje je ono najuže, nalazi se naselje Vlaka. Sa sjeverne strane naselja nalazi se istoimena uvala i otočić. Sjeveroistočno od naselja između otočića Vlaka i rta Čarnjane nalaze se uvale Velika i Mala Koluderica, dok se sjeverozapadnije od naselja nalaze Petrov bok, Mala Duboka uvala i Velika Duboka uvala. S južne strane, između Vodenog rata i rta Kovač nalazi se Paklena uvala. Istočno od rta Kovač nalazi se zapadni ulaz u luku Soline, kojom se s juga može prići naselju Vlaka.
Istočno od rta Izmetište, na oko 0,45 km udaljenosti nalazi se otočić Gojca. Južnije od njega, između otoka Sveti Klement i, drugog po veličini otočića otočja, Marinkovca nalaze se otočići Borovac i Planikovac. Na sjevernoj strani 47 m visokog Marinkovca nalazi se manja uvala Tovar, dok se na južnoj obali nalazi Stipanska uvala. Borovac je uskim morskim prolazom – Velim Ždrilom odvojen od Svetog Klementa. Dubina mora u prolazu s njegove sjeverne strane iznosi 23 m, dok je na južnom kraju njegova dubina samo 7 m. Od Planikovca, Borovac je odvojen Malim Ždrilom, gdje je dubina mora samo 1,3 m. Prolaz Ždrilice dijeli ga od Marinkovca. Dubina mora na njegovom sjevernom dijelu iznosi 28 m, u središnjem samo 7, a na južnom kraju 17 m.
Istočno od Marinkovca nalazi se 22 m visok otočić Sveti Jerolim i otočići Gališnik – koji se nalazi pred samim gradom Hvarom – i Pokonji Dol. Od otoka Hvara cijelo je otočje odvojeno Paklenim kanalom, kojim je, kao i među samim otocima, otežana i opasna plovidba uslijed jakih morskih struja (posebice pri puhanju juga), kao i brojnih hridi i grebena.
Klima
Prema Köppenovoj klasifikaciji klime, Pakleni otoci nalaze se na području umjereno-tople klime (razred C), odnosno njenog podtipa sredozemne klime s vrućim ljetima (Csa), gdje je srednja temperatura najtoplijeg mjeseca u godini veća od 22 °C. Na otocima najtopliji mjesec je kolovoz, a najhladniji siječanj. Otoci se nalaze u području s najdužom insolacijom na Jadranskom moru, pa je grad Hvar mjesto s najdužom insolacijom u Hrvatskoj s 2718 sati godišnje. Otoci u prosjeku dnevno imaju više od 7 sunčanih sati. Srednja maksimalna temperatura u kolovozu iznosi oko 24,9 °C, a srednja minimalna u siječnju oko 8,9 °C. Prosječna godišnja temperatura iznosi oko 16,5 °C, a relativna vlažnost zraka oko 67 %, s time da je najmanja u srpnju, a najveća u prosincu. Dugotrajne padaline i temperature ispod 0 °C vrlo su rijetke, pa tako snijeg padne jednom u 20 godina. Režim padalina jest mediteranski sa zimskim maksimumom (studeni i prosinac) i ljetnim minimumom (srpanj i kolovoz), pa su česte ljetne suše. Sveukupno, otoci tijekom godine prime do 800 mm padalina. Najučestaliji su vjetrovi koji pušu iz pravca sjeverozapadnog, sjevernog, sjeveroistočnog, istočnog i jugoistočnog kvadranta.
Hidrografija
Otoci, kao dio dinarskog krša, grade propusne vapnenačke stijene, te na njima nema stalnih vodotokova. Na rtu Pelegrin, najzapadnijoj točki otoka Hvar, Institut za oceanografiju i ribarstvo iz Splita ima mjernu stanicu 8 – Pelegrin. Prosječna temperatura mora iznosi 12 °C, dok je ljetna 24 °C. Termoklina se javlja u toplijem dijelu godine i nalazi se na dubini 14–30 m, dok se u hladnijem dijelu godine javlja izotermija. More oko otočja, kao na gotovo cijeloj istočnoj obali Jadranskog mora ima oligotrofna svojstva. Kod morskih struja, dominiraju one iz pravca jugoistoka.
Živi svijet
mini|desno|Alepski bor Vegetacijski pokrov otoka većim dijelom čine mediteranska makija česmine, mirte, pelina i smreke, a manjim dijelom niska šuma alepskog bora i nešto poljoprivrednih kultura. Šume na Paklenim otocima, prema Prostornom planu uređenja Grada Hvara označene su kao šume posebne namjene čija je funkcija rekreacijska. Na otocima raste i vrijesak i ružmarin, zatim žalfija, kamilica, majčina dušica, komorač, lovor, kao i druge aromatične mediteranske biljke.
Fauna Paklenih otoka u bitnim se crtama ne razlikuje od faune otoka Hvar, osim što je siromašnija vrstama. Pa se na njima mogu naći puževi, pauci, insekti (ravnokrilci, vretenca, kornjaši, ose, mravi, škorpioni), gmazovi kao što su glavata želva, gušteri i zmije, zatim ptice, koje se dijele na stanarice poput galebova, gnjezdarice selice, zimovalice i prolaznice. Na otočiću Pokonji Dol u naslagama turonskih vapnenaca mogu se naći primjerci fosilne faune.