cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castiglione a Casauria, Pescara
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 281 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 348 m.
Stamsried
Štamsrid je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 38 opštinskih središta okruga Kam. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.178 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9372161.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kam Štamsrid se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kam. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 453 metra. Površina opštine iznosi 43,4 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.178 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 50 stanovnika/km².
Marko Antonije
mini|desno|200px|Marko Antonije Marko Antonije (lat. Marcus Antonius, rođen oko 83. st. e., umro 30. st. e.) bio je rimski državnik i vojskovođa. Kao jedan od važnih pristalica Julija Cezara obavljao je visoke državne i vojne dužnosti, a nakon atentata na Cezara sklopio je s Gajem Julijem Cezarom Oktavijem i Markom Emilijem Lepidom zvanični savez koji je danas poznat pod imenom "drugi trijumvirat". Trijumvirat se raspao 33. godine st. e., a razmirice između Oktavija i Antonija prerasle su 31. st. e. u građanski rat, koji se završio Antonijevim porazom u bici kod Akcija, a zatim i u samoj Aleksandriji. Antonije je 30. st. e. izvršio samoubistvo zajedno sa svojom ljubavnicom, egipatskom kraljcom Kleopatrom.
Mladost
Antonije je rođen između oko 83. godine st. e. kao najstariji sin Marka Antonija Kritskog (Creticus) i Cezarove rođake Julije Antonije. Otac mu je umro nedugo nakon što su ga Krićani teško porazili 74. godine, tako da je na Juliju Antoniju palo da podiže njihova tri sina: Marka, Lucija i Gaja. Antonijeva majka se ubrzo preudala za Publija Kornelija Lentula Suru, ali je 63. godine ostala i bez drugog supruga pošto je Sura pogubljen kao učesnik u Katilininoj zaveri. Po kasnijoj tradiciji, Marko Antonije je rastao bez roditeljskog autoriteta i vrlo rano se odao različitim porocima poput kockanja i opijanja. Da bi izbegao svoje poverenike, otišao je u Atinu na studije retorike. Tu je stupio u službu namesnika rimske provincije Sirije Aula Gabinija (57–55), sa kojim je učestvovao u ratovima na istoku. Antonije je pratio Gabinija u pohodima u Judeji, gde je podržan jerusalimski prvosveštenik Antipatar (otac Iroda Velikog) protiv legitimne dinastije Hazmoneja, i u Egiptu, gde su rimske trupe omogućile da se na kraljevski presto vrati Ptolemej XII Aulet. Prilikom svog prvog boravka u Egiptu 55. godine, Antonije je posetio Aleksandriju i prvi put video kraljevu kćerku Kleopatru, tada devojčicu od oko 14 godina.
Cezarov pristalica
U Gabinijevim istočnim pohodima Antonije se pokazao kao vrstan komadant konjice i 54. godine se, verovatno po preporuci Gabinija, koji je bio Cezarov pristalica, pridružio Cezarovom štabu tokom galskih ratova. Cezar je u Antoniju stekao odanog sledbenika i poverljivog vojskovođu, iako nije uvek imao samo hvalu za Antonijev karakter. Kao Cezarov štićenik, Antonije je 52. godine postao kvestor i sve do 50. godine je obavljao službu Cezarovog legata (zamenika u vojnim poslovima). Najzad, Antonije je izabran za narodnog tribuna za 49. godinu, na položaj koji je u poslednjem veku Rimske republike donosio velika ovlašćenja. U januaru 49. godine rimski senat je naredio Cezaru da se vrati kao privatno lice u Rim, ali su Antonije i njegov kolega Kvint Kasije zatražili da se isto zatraži i od Pompeja. Nakon toga, oba tribuna su izbačena iz senata i morali su da pobegnu iz Rima prerušeni u robove. Tribuni su otišli Cezaru u Cisalpijsku Galiju (današnja Lombardija) i Cezar je progon narodnih tribuna predstavio kao političko nasilje zbog koga je prešao Rubikon i poveo vojsku na Rim.
U građanskom ratu koji je usledio Antonije je prvo tokom četrdesetodnevnog Cezarovog pohoda u Hispaniji ostao u Italiji kao Cezarov zamenik. Kod Farsale (48. god.), gde je Pompej odlučujuće poražen, Antonije je komandovao levim krilom Cezarove vojske. Nakon toga, Cezar, sada diktator, imenuje Antonija za svog zapovednika konjice (magister equitum), formalno drugog čoveka u državnoj hijerarhiji. Tokom daljih Cezarevih ratova sa pompejevcima, Antonije je ostao po strani sve do 44. godine. Izgleda da se nije pokazao kao dovoljno kompetentan administrator u Italiji 47. godine. Najzad, 44. godine postaje konzul i kolega u Cezarevom petom konzulatu. Iako je od ranije bio upoznat sa različitim planovima koje su rimski optimati kovali protiv Cezara, Antonije je do kraja ostao veran svom zaštitniku. Na Martovske ide (15. mart) 44. godine, Cezar je ubijen od strane pristalica republike. Paradoksalno, Antonijev uspon počinje baš nakon ubistva njegovog zaštitnika.
Cezarovo nasleđe
Zaverenici su ubili Cezara iz idealizma priželjkujući obnovu republike. Bar na rečima nisu želeli i obračun sa Cezarevim pristalicama da ne bi rizikovali novi građanski rat. Međutim, raspoloženje među stanovnicima Rima i u vojsci bilo je drugačije, te kao Cezarovi sledbenici u javnosti u prvi plan izbijaju Antonije, izabrani konzul za 44., i zapovednik konjice Marko Emilije Lepid. Antonije je vešto održao mir i predložio kompromisno rešenje: da se Cezarova dela i zakoni potvrde u senatu, a da se njegovim ubicama ne sudi već da se pošalju daleko van Italije na različite položaje u provincijama. Antonije je zatim dodatno učvrstio svoj položaj tako što je organizovao javni pogreb i čitanje Cezareve oporuke. Nad odrom svog zaštitnika održao je čuveni govor kojim je raspalio osvetoljubivot rimske svetine prema atentatorima na Cezara. Ali, kada se činilo da je Antonije na vrhuncu popularnosti, gotovo iznenada se krajem aprila 44. pojavljuje ozbiljan takmac u pogledu Cezarevog nasleđa: Oktavijan. Oktavijan je bio unuk Cezarove sestre i njegov najbliži muški rođak. Cezar je izgleda imao velike planove za njega i usinio ga je u testamentu. Iz Apolonije (danas Valona u Albaniji), gde je boravio sa Cezarovim legionarima, Oktavijan stiže preko Brundizija u Rim praćen veteranima i već ovenčan oreolom jedinog i pravog Cezarevog naslednika. Između plahovitog Antonija i devetnaestogodišnjeg ali racionalnog Oktavijana dolazi do prvih sukoba: Antonije je utajio Oktavijanovo nasleđe i razdelio ga narodu u cilju podizanja vlastite popularnosti. Antonije i Oktavijan okupljaju privatne vojske, i oni i cezaroubice pokušavaju da se domognu nadzora nad provincijama sa brojnom vojskom i/ili važnim strateškim položajem. Oktavijan kritikuje Antonijevu nedoslednost u odnosu na cezaroubice, a Ciceron, po uzoru na Demostena, izdaje niz Filipika upravljenih protiv Antonija. Krajem 44. godine Antonijev konzulat je pri kraju i on pokušava da obezbedi sebi upravu nad Cisalpijskom Galijom odakle bi lako nadzirao Italiju. Dok sa istoka stižu vesti da je Brut preuzeo komandu nad Makedonijom, a Kasije nad Sirijom, polovinom novembra Antonije kreće da oduzme Cisalpijsku Galiju Decimu Juniju Brutu Albinu, još jednom od urotnika.
Antonijevo odsustvo senat je iskoristio da ga proglasi za državnog neprijatelja i pošalje protiv njega vojsku predvođenu konzulima i mladim Oktavijanom, kome je uprkos godinama i neiskustvu dat propretorski imperij, tj. ovlašćenja bivšeg pretora. Senat je čak Kasiju i Brutu dao komandu nad svim istočnim provincijama. U daljim sukobima, poznatim kao Mutinski rat, oba konzula su poginula, Antonije se povukao ka Narbonskoj Galiji, Decim Brut je ostao utvrđen u Mutini (današnja Modena), dok je Oktavijan sa ukupno osam legija krenuo na Rim i nametnuo se kao konzul za 43. godinu. U Narbonskoj Galiji Antonije i Lepid su sklapili savez i okupili vojsku, a Oktavijan se, svestan da Brut i Kasije raspolažu sa 19 legija, pomirio se sa Antonijem. Zahvaljujući Oktavijanu, Brut i Kasije su proglašeni za javne neprijatelje i ukinuta im je amnestija, koja je pak obezbeđena za Lepida i Antonija. Najavu daljeg približavanja cezarovaca glavom je platio Decim Brut, koji je ubijen u pokušaju da pobegne iz Mutine.
Drugi trijumvirat
Najzad, Antonije, Oktavijan i Lepid sklapaju Drugi trijumvirat na osnovu međusobnog sporazuma postignutog u Bononiji (današnja Bolonja). Za razliku od prvog, drugi trijumvirat je bio javni sporazum između tri moćnika koji je potvrdila narodna skupština 27. novembra 43. godine (lex Titia). "Trijumviri za uređenje države" (tres viri rei publicae constituendae) dobili su ovlašćenja na pet godina sa ciljem da okončaju građanski rat. Njihov dogovor je određivao nove magistrate, kao i spiskove nepodobnih koje je trebalo pogubiti ili prognati i oduzeti im imovinu. Ove proskripcije pokazale su se naročito surovim, stadalo je tri stotine senatora (među kojima i Ciceron) i preko dve hiljade pripadnika viteškog staleža, a trijumviri su postigli glavni cilj – prikupili su dovoljno sredstava za budući obračun sa cezaroubicama i zbrinjavanje isluženih vojnika. Proskripcije su naterale veliki broj uglednih i bogatih ljudi da se sklone na Siciliju, koju je u to vreme držao Sekst Pompej, Pompejev mlađi sin i vešt pirat.
I pored velikih teškoća, Oktavijan i Antonije su uspeli da prebace svoje trupe preko Jadrana na Balkan u jesen 42. godine. Oktavijan se tokom daljih priprema razboleo, tako da je Antonije preuzeo na sebe veći deo poslova vojskovođe. Antonije je sa glavninom vojske otišao u Amfipol, koji je njegova prethodnica već utvrdila. Vojska cezarovaca bila je smeštena u močvarnom kraju u okolini Filipa i nije mogla računati na skori dovoz namernica, tako da je Antonije pokušao da protivničkoj strani što pre nametne otvorenu bitku. Najzad mu je to uspelo i u prvom sukobu uspeo je da potisne Kasijevu vojsku i zauzme njihov tabor. Iako je ishod bitke bio u stvari neodlučan, pošto je Brut porazio levo krilo cezarovaca, razočarani je Kasije izvršio samoubistvo. Međutim, bitka kod Filipa je u stvari rešena u drugom sukobu na koji su Bruta naterali njegovi nestrpljivi vojnici tri nedelje kasnije. Ovoga puta Oktavijanove legije su odnele prevagu, a Antonije je u opštem rasulu uspešno zauzeo neprijateljske logore i poslao konjicu da goni ostatke neprijateljske vojske. Brut se sklonio sa pratnjom u okolna brda, ali je i on uskoro život okončao samoubistvom.
Posle Filipa Antonijeva vojnička slava bila je na vrhuncu. Pobedničke vojskovođe su između sebe razdelili provincije i preostalu vojsku na račun navodno nelojalnog Lepida. Većina legija je otpuštena, ali su trijumviri zadržali 11 legija. Oktavijan je sa pet legija i 4.000 konjanika otišao u Italiju sa teškim zadatkom da obezbedi dovoljno zemljišnih poseda za zbrinjavanje oko 100.000 vojnih veterana. Antoniju je ostavljena nešto veća vojska od šest legija i deset hiljada konjanika, te se on uputio na istok, gde je od bogatih helenističkih gradova trebalo da iznudi dovoljno novca koji bi bio podeljen otpuštenim vojnicima. Od zapadnih provincija zadržao je pod svojom kontrolom samo Galiju. Pokazaće se da je, po mnogo čemu, Antonijev izbor bio pogrešan.
Antonije i Kleopatra
Antonije je zatim u Pergamu okupio provincijalce i naložio im da porez koji je dugovan rimskoj državi za prethodnih deset godina isplate u roku od dve. Zatim je nastavio dalje na istok rešavajući sporove između gradova i pomažući onim rimskim klijentima koje je Kasijeva vladavina oštetila (npr. Rodosu). Najzad, u Tarsu je sreo egipatsku kraljicu Kleopatru koja je izašla pred njega kako bi se opravdala za svoje neučestvovanje u ratu protiv cezaroubica. Antički izvori podvlače da je Antonije bio zanet Kleopatrinom razboritošću i lepotom i da je ubrzo postao njen ljubavnik i oruđe u borbi za vlast. Po njegovom naređenju Kleopatrina sestra i rivalka Arsinoja je ubijena u Miletu, a uklonjeno je još nekoliko kraljičinih neprijatelja. Već zimu 41/40. godine Antonije je proveo u Aleksandriji, ali je početkom 40. morao da se vrati na zapad. Kleopatru neće videti naredne četiri godine, kao ni blizance koje mu je rodila: Aleksandra Helija i Kleopatru Selenu.
Oktavijan se u međuvremenu vratio u Italiju, poslao Lepida u Afriku i prionuo na posao podele zemlje veteranima. Zadak je bio vrlo težak, pošto je trebalo raseliti stanovnike sa zemlje 16 srednjeitalskih gradova koji su obećani veteranima, ali je Oktavijanu obezbedio popularnost kod veterana i vojnika, popularnost koja je bila presudna u osvajanju apsolutne vlasti. U ovu podelu umešali su se Antonijeva supruga Fulvija i njegov brat Lucije, konzul iz 42. godine, pokušavajući da obezbede prednost Antonijevim vojnicima i učvrste njegovu popularnost u Italiji. Razmirice između Lucija Antonija i Oktavijana su prerasle u sukob poznat kao Peruzinski rat, koji je najavio novi sporazum između trijumvira.
Nakon pada Peruzije, Oktavijan je oprostio Luciju, a Fulviji je dozvoljeno da ode iz Italije u Atinu, gde se sastala sa svojim suprugom početkom 40. godine. Antonije se zatim iskrcao u Brundiziju i za trenutak je zavladala opasnost novog građanskog rata u Italiji. Ipak, nezadovoljni vojnici apelovali su na svoje vojskovođe, pa su Antonije i Oktavijan sklopili sporazujm u Brindiziju, po kojem su Oktavijanu pripale provincije zapadno od grada Skodre (današnjeg Skadra), a Antoniju sve istočno od tog grada. Pored toga, potvrđeno je da obe strane mogu regrutovati vojsku u Italiji. Pošto je Fulvija u to vreme preminula, Antonije je oženio Oktavijanovu sestru Oktaviju Mlađu. Njegova želja bila je da se na istoku osveti za poraz trijumvira Krasa i pokrene veliki pohod protiv Parćana. Parćani su upravo 40. godine, koristeći se Antonijevim odsustvom, opustošili rimsku Siriju, ali je naredne godine Ventidije Bas uspeo da ih trajnije potisne. U međuvremenu, Antonije je boravio u Atini sa svojom novom suprugom očekujući da mu Oktavijan omogući regrutaciju i dolazak novih legija. Navodno, sada se prepustio porodičnom životu i u odelu privatnog lica je obilazio javne priredbe i filozofske škole. Kratkotrajnu idilu u Antonijevom životu uvećalo je i rođenje ćerkice Antonije Starije 39. godine. Kako je Oktavijan neuspešno zaratio na gospodara Sicilije, Seksta Pompeja, Antonije se sa svojim šurakom sastao u Tarentu 37. godine. Ovoga puta Oktavijan je prepustio Antoniju dve legije, a zauzvrat je dobio sto dvadeset brodova. Vlast trijumvira, koja je bila na izmaku, sada je, shodno dogovoru, ali bez legitimne skupštinske procedure, produžena na još pet godina. Oktavija je ostala u Italiji, a Antonije, u skladu sa starim ambicijama, otišao je ponovo na istok.
right|thumb|300px|Novac iskovan u čast venčanja Antonija i Oktavije Mlađe. Mladoženja je prikazan na aversu, nevesta na reversu novčića.
Od Tarenta do Akcija
Početkom 36. godine Oktavija je Antoniju rodila još jednu kćerku, Antoniju Mlađu. Antonije se u međuvremenu vratio Kleopatri, sa kojom je svečano proslavio sklapanje braka verovatno po egipatskim ili makedonskim zakonima, ali potpuno u suprotnosti sa rimskim običajima i sporazumu sa Oktavijanom. Krajem 36. Kleopatra mu je rodila još jedno dete, sina po imenu Ptolemej Filadelf.
Pre pohoda na Parćane, Antonije je reorganizovao klijentelske kraljevine na Istoku. Između ostalih, postavio je Iroda Velikog za kralja Judeje. U proleće 36. Antonije je poveo vojsku od 60.000 legionara i pomoćnih odreda preko Armenije na Parćane. Tokom pohoda rimska vojska je ostala bez opsadnih sprava i Antonijeva opsada Fraaspe u Mediji se završila neuspešno. Najzad, usledilo je teško povlačenje usred zime i Antonije je izgubio trećinu vojske i, što se za Rimljane smatralo velikom sramotom, nekoliko legijskih stegova. I Oktavija i Kleopatra su pripremile rezerve hrane i odeće za postradale vojnike, ali je Antonije prihvatio samo Kleopatrine darove. Svoj neuspeh Antonije je pripisao izdaji armenskog kralja Artavazda, tako da je 34. osvojio Armeniju, pretvorio je u rimsku provinciju i pogubio verolomnog kralja. U jesen 34, po povratku iz Jermenije, Antonije je još jednom uzburkao javno mnenje u Rimu pošto je u Aleksandriji trijumf. U toku proslave poput helenističkog monarha sedeo je na zlatnom tronu pored Kleopatre koja je bila obučena kao Izida. Pred okupljenom masom je proglasio Cezariona (Ptolemeja Cezara) za legitimnog potomka Julija Cezara, indirektno podsećajući na to da je Oktavijan samo posvojeni sin. Najzad, pravdajući se svojim trijumvirskim ovlašćenjima, Antonije je razdelio istočne oblasti i rimske provincije svojoj i Kleopatrinoj deci: Aleksandru Heliju Armeniju, Partiju i Mediju, Ptolemeju Filadelfu Siriju i Kilikiju, a Kleopatri Seleni Kirenaiku i Libiju.
Marijan Kunšt
Marijan Kunšt (Zagreb, 1924. - Zagreb, 12. veljače 1992.), hrvatski tenor.
Marko Antonije
Od Tarenta do Akcija
Oktavijan je, za razliku od Antonija, tih godina zabeležio samo uspehe. Porazio je Seksta Pompeja i naterao Lepida da se povuče sa položaja trijumvira. Čitava 33. godina prošla je u međusobnom optuživanju dvojice moćnika, a krajem godine trijumviratska ovlašćenja su istekla. Oktavijan je ipak stekao odlučujuću prevlast u Italiji, iako bez pravnog osnova, i obezbedio je sebi konzulat za 31. godinu. Konzuli za 32. godinu bili su Antonijeve pristalice, ali oni nisu mogli ništa da učine i zajedno sa oko tri stotine senatora su napustili Rim i otišli na istok. Antonije je pak poslao pismo u kome je objavio razvod od Oktavije. Njen brat je tada povukao nelegitimni, ali uspešan potez: Antonijev testament je uzet iz Vestinog hrama i pročitan u senatu. Tako je postalo opštepoznato da je vlastitoj deci podelio delove teritorije rimske države. Pored toga, njegova poslednja volja bila je da ga sahrane u Aleksandriji pored Kleopatre. Oktavijanova propaganda uspešno ga je predstavila kao posrnulog Rimljanina, sada pravog Orijentalca, vernog samo svojim strastima i stranoj kraljici umesto časne rimske matrone Oktavije. Kada se pronela glasina da će Antonije prestonicu preseliti u Aleksandriju, predstavnici italskih gradova su pohrlili Oktavijanu tražeći od njega da ih primi pod svoj zaštitu.
Starnberg
Štarnberg je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 14 opštinskih središta okruga Štarnberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 23.223 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9188139.
Marko Antonije
Od Tarenta do Akcija
Kao zaštitnik Italije i zapadnih provincija, Oktavijan je uskratio Antoniju konzulat za 31. godinu i proglasio pravedni rat protiv Kleopatre. Sa druge strane, Antonije je imao uza sebe konzule i brojne senatore, ali u njegovom taboru nije bilo sloge ni zajedničke ideje, a Kleopatrino prisustvo je išlo u prilog propagandi protivničke strane. Antonije je svoj štab utvrdio u Patri, a flotu i glavninu vojske je razmestio u Ambrakijskom zalivu. Zapovednik Oktavijanove flote Marko Vipsanije Agripa ipak je uspeo da zauzme nekoliko gradova u Grčkoj, uključujući Patru, da omogući iskrcavanje legionara i preseče Antonijevo snabdevanje. Antonije je razmatrao mogućnost da se povuče na sever i organizuje kopnenu bitku u Makedoniji, ali je, navodno na Kleopatrin predlog, prihvatio pomorsku bitku kod rta Akcija 2. septembra 31. godine. Međutim, Kleopatrini brodovi su krenuli u povlačenje, a Antonije je krenuo za njom napuštajući bojno polje. Oktavijanu je ubrzo prišao deo flote, a nedelju dana posle bitke i legije koje Antonije nije ni stigao da upotrebi. U leto 30. godine usledio je konačni udarac: Oktavijan je zauzeo Aleksandriju, a Antonije, do koga je dospela lažna vest o Kleopatrinoj smrti, izvršio je samoubistvo. Pošto je postalo jasno da Oktavijan neće dozvoliti njenoj deci da naslede vlast u Egiptu, samoubistvo je izvršila i Kleopatra. Oktavijan je Egipat pretvorio u rimsku provinciju posebnog ranga.
Marijan Kunšt
Karijeru je započeo kao član radio zbora godine 1947. godine, a od 1950. godine kreće na svoj dugi i plodni put u "Komediji". Godine 1951. debitirao je kao princ Sou Čong u Leharovoj opereti "Zemlja smiješka", koji mu je lik postao zaštitinim znakom i tumačio ga je više od 500 puta.
Starnberg
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Štarnberg Štarnberg se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Štarnberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 588 metara. Površina opštine iznosi 61,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 23.223 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 376 stanovnika/km².
Marijan Kunšt
Kao dugogodišnji prvak kazališta "Komedija" u Zagrebu, proveo je desetljeća na pozornici stvorivši čitav niz popularnih operetnih likova. Ljubitelji klasične operete pamte njegov lijepi lirski glas u Leharovom "Barunu ciganinu", Offenbachovoj "Lijepoj Jeleni", Kalmanovoj "Silvi", kao i u Zajčevoj "Viteškoj ljubavi". Oko osmedesetak likova krasilo je repertoar umjetnika koji je desetljećima pjevao, glumio, smijao se i plakao na pozornici omiljenog kazališta na Kaptolu.
Marko Antonije
Epilog
Nakon što je zauzeo Egipat, Oktavijan je uklonio Cezariona i Antonijevog starijeg sina iz braka sa Fulvijom, Marka Antonija Antila. Drugi Fulvijin sin, Jul Antonije, kao i troje Antonijeve i Kleopatrine dece Oktavijan je poveo sa sobom u Rim. Kleopatrina i Antonijeva deca su vođena u povorci uglednih zarobljenika tokom Oktavijanovog trijumfa, ali su zatim poverena na brigu Oktaviji. Oktavijan je pažljivo pripremao svoje dinastičke računice. Antonijevo potomstvo u svakom slučaju trebalo je da posluži interesima Oktavijanove politike. Kleopatra (VIII) Selena je udata za romanizovanog kralja Mauretanije Jubu II 26. godine i nakon toga se njena braća više ne pominju među živima. Kako je došlo do njihovog uklanjanja ostaje nepoznanica. Moguće je da je tome doprineo Irod Veliki, kralj Judeje, prilikom posete Rimu 26. godine. Što se Kleopatre tiče, ona je bila energična supruga i savetnik blagog Jube i rodila mu je troje dece. Umrla je 6. godine naše ere.
Jul Antonije je uključen u Avgustovu politiku tako što je 21. godine oženjen sa Klodijom Marcelom, Avgustovom sestričinom. Međutim, kasnije se pročuo kao ljubavnik careve jedine ćerke Julije. Avgust je proterao Juliju i njene ljubavnike. Julu je suđeno za izdaju i nateran je na samoubistvo. U braku sa Klodijom imao je samo jednog sina, Lucija.
Najdublji trag u rimskoj istoriji među Antonijevim potomcima ostavile su njegove dve kćerke iz braka sa Oktavijom. Antonija Starija je udata 26. ili 25. godine za konzula Lucija Domicija Ahenobarba i postala je baka dvoje kasnije zloglasnih unučića: carice Valerije Mesaline i cara Nerona. Antoniju Mlađu Avgust je udao za svog posinka slavnog vojskovođu Druza Starijeg. U njihovom braku rodili su se takođe veliki vojskovođa Germanik i budući car Klaudije. Preko Germanika, Antonija je bila baka cara Kaligule.
Marko Antonije je nesumnjivo bio dobar vojskovođa i darovit političar. Njegovu karijeru i lične karakteristike ipak su zamaglili istoričari iz vremena carstva poput Plutarha ili Apijana iz Aleksandrije, koji su usvojili predstavu Antonija kakvu je stvorila Avgustova propaganda. Ukratko, Antonije je zapamćen kao suviše slab na zemaljska zadovoljstva poput žena, kocke, vina, laskanja. Kasnije će ga ove osobine učiniti romantičnim i tragičnim antijunakom. Najpoznatija predstava Antonija u književnost je svakako Šekspirova tragedija Antonije i Kleopatra.
Izborni sabor Srpske pravoslavne crkve
Izborni sabor Srpske pravoslavne crkve je crkveno tijelo koje se saziva radi izbora patrijarha srpskog.
U novijoj istoriji Srpske pravoslavne crkve, razlikovala su se tri načina izbora patrijarha: kraljevskim ukazom, natpolovičnom većinom i apostolskim načinom.
Kraljevski ukaz
Prema Zakonu o izboru patrijarha Srpske pravoslavne crkve (1930), Izborni sabor je birao između srpskih arhijereja trojicu kandidata, a potom ih pismenim aktom saopštavao ministru pravde. Jednog od ove trojice izabranih kandidata, kralj je na predlog ministra pravde svojim ukazom imenovao za patrijarha srpskog.
Izborni sabor su sastavljali:
Izborni sabor se sazivao kraljevim ukazom na predlog ministra pravde u prestonici u Beogradu. Dan, sat i mjesto sastanka Izbornog sabora se određivalo ukazom. Na ovom sastanku izborni odbor je vršio kandidovanje. Članove Izbornog sabora na sastanak je pozivao ministar pravde, koji je bio zadužen i za otvaranje. Otvaranje je počinjalo čitanjem kraljevog ukaza, a zatim se vršilo molitveno prizivanje Svetog Duha. Predsjedavanje Izbornim saborom je vršio potpredsjednik Svetog arhijerejskog sinoda ili po godinama najstariji prisutni arhijerej. Dužnost sekretara je vršio načelnik Pravoslavnog odsjeka Ministarstva pravde. Izbornom saboru su mogli prisustvovati samo članovi Sabora, dok su odsutni članovi mogli ovlastiti koga od prisutnih članova da glasaju u njihovo ime.
Izborni sabor je na prvom sastanku mogao raditi punovažno ako bi bilo prisutno najmanje polovina članova Sabora, inače bi se sjednica odlagala za sutradan u isti sat i na isto mjesto. Na toj narednoj sjednici, Izborni sabor je punovažno rješavao sa onolikim brojem članova, koliko ih je prisutno.
Izbor trojice kandidata vršio se tajnim glasanjem — listićima. Sekretar je prozivao članove Sabora po spisku, a svaki član je predavao svoj listić u kutiju na predsjedničkom stolu. Prebrojavanje je vršio predsedavajući zajedno sa predsjednikom Državnog savjeta i Glavne kontrole. Ako ko od ovih nije bio član Sabora ili nije prisutan, onda je prebrojavanje umjesto njega vršio predsjednik Kasacionog suda odnosno rektor Beogradskog univerziteta. Ako ni od ovih niko nije član ili je bio spriječen, onda bi predsedavajući određivao jednog odnosno dvojicu članova, koji su sa njim vršili prebrojavanje.
Predsedavajući je uzimao po jedan listić iz kutije i glasno čitao zapisana imena kandidata, potom ih predavao predsjedniku Državnog savjeta i Glavne kontrole, odnosno drugoj dvojici članova, koji su listiće pregledali. Sekretar je odmah zapisivao u zapisnik, koliko je listića predano i koliko je koji kandidat dobio glasova, kao i broj praznih listića, ako ih je bilo.
Za kandidata su bili izabrani oni, koji su dobili najveći broj glasova. Ako je više kandidata dobilo jednak broj glasova, te se ne može utvrditi koja trojica imaju najveći broj glasova, onda su se smatrali izabranim kandidatima oni, koji su činom stariji; ako su i čina jednakog, onda onaj koji je ranije rukopoložen. Imena izabranih kandidata je objavljivao predsjedavajući, a nakon završenog izbora je zaključivao sjednicu, i sami tim raspuštao Izborni sabor. Kada bi kralj imenovao ukazom patrijarha, ministar pravde je to saopštavao Svetom arhijerejskom saboru.
Najmanje u roku od sedam dana po saopštenju držalo se u Sabornoj crkvi u Beogradu blagodarenje na kome se izbor proglašavao. Sutradan na svečanoj arhijerejskoj službi patrijarh se ustoličavao po ceremonijalu, koji je utvrđivao ministar pravde u sporazumu sa Svetim arhijerejskim saborom. Poslije toga čina novoizabrani patrijarh je stupao u prava i dužnosti vrhovnog poglavara i starješine Srpske pravoslavne crkve.
Akta i zapisnici o radu Izbornog sabora čuvali su se u arhivi Ministarstva pravde, a ovjereni prepis u arhivi Patrijaršije. Članovi Izbornog sabora su imali pravo na putne troškove i dnevnice, koje je određivao ministar pravde, i isplaćivale su se iz budžetskih sredstava Ministarstva pravde.
Natpolovična većina
Prema Ustavu Srpske pravoslavne crkve (1947), patrijarh se birao između srpskih aktivnih eparhijskih arhijereja, koji su upravljali eparhijama najmanje pet godina.
Izbor patrijarha je vršio Izborni sabor između trojice kandidata, koje predloži Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve, u sjednici na kojoj je prisutno najmanje 2/3 eparhijskih arhijereja, pod predsjedništvom najstarijeg člana Sabora, mitropolita, odnosno ako ovoga nema, najstarijeg episkopa, člana Svetog arhijerejskog sabora. Imena trojice predloženih kandidata saopštavao je Izbornom saboru pismenim putem Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve.
Izborni sabor su sačinjavali:
Sveštena lica nisu mogla biti članovi Izbornog sabora ako su bila pod istragom ili kanonskom zabranom.
Izborni sabor se sastajao u prestonici Beogradu ili u drugom mjestu koje bio odredio Sveti arhijerejski sabor, radi izbora novog patrijarha najdalje u roku od tri mjeseca od dana kad se patrijaraški presto uprazni. Izborni sabor je sazivao Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve pismenim aktom, u kome se tačno određuje dan, čas i mjesto sastanka Izbornog sabora. Poziv se slao članovima uz dostavnicu na dvadeset dana pred sastanak Izbornog sabora.
Izbornom saboru je predsjedavao najstariji član Sabora, mitropolit, odnosno, ako ovoga nema, najstariji po episkopskom posvećenju episkop. Predsjedavajući je otvarao Izborni sabor. Na poziv predsjedavajućeg, Izborni sabor je birao iz svoje sredine dva sekretara od kojih je jedan svešteno i jedan svetovno lice i dva ovjerača zapisnika od kojih je takođe jedan svešteno a jedan svetovno lice; sa ovima predsjedavajući je pregledao punomoćja prisutnih članova i rukovodio poslovima izbora.
Zatim je predsjednik pozivao sekretara da pročita rješenje Svetog arhijerejskog sinoda o sazivu Izbornog sabora i spisak pozvanih i prisutnih članova Sabora. Kad bi se utvrdilo da je prisutno najmanje 2/3 članova Svetog arhijerejskog sabora i natpolovična većina svih članova Izbornog sabora, Izborni sabor je pristupao prizivanju Svetog Duha. U protivnom slučaju, izbor se odlagao i predmet se vraćao Svetom arhijerejskom saboru da odredi vrijeme novog izbora.
Ambonnay
Ombone je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Marna koja pripada prefekturi Eperne.
Izborni sabor Srpske pravoslavne crkve
Natpolovična većina
Pre pristupanja izboru članovi Izbornog sabora, osim arhijereja, polagali su u Saboru zakletvu. Poslije prizivanja Svetog Duha i zakletve, predsjednik Izbornog sabora je čitao akt Svetog arhijerejskog sinoda, kojim se saopštavaju imena trojice kandidata, predloženih od strane Svetog arhijerejskog sabora za izbor novog patrijarha.
U izboru srpskog patrijarha mogli su prisustvovati i učestvovati samo članovi predviđeni Ustavom. Od odsutnih članova opravdano spriječenih da lično prisustvuju, samo arhijerej je mogao pismeno ovlastiti koga od prisutnih arhijereja da umjesto njega glasa.
Ambonnay
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 934 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 79 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,8 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 99 metara.
Izborni sabor Srpske pravoslavne crkve
Natpolovična većina
Izbor jednog od trojice kandidata predloženih od strane Svetog arhijerejskog sabora, vršio se tajnim glasanjem listićima, koje bio prethodno sekretar razdijelio prisutnim članovima Izbornog sabora. Sekretar je proziva članove Sabora po spisku, a svaki član je predavao svoj listić u kutiju na stolu predsjedavajućeg.
Brojanje glasova je vršio predsjedavajući zajedno sa dvojicom ovjerača zapisnika. Predsjedavajući je uzimao po jedan listić iz kutije i glasno čitao zapisano ime kandidata, potom listić predavao drugoj dvojici članova koji su takođe čitali glasno imena kandidata. Sekretar je odmah zapisivao u zapisnik koliko je listića predato i koliko je koji kandidat dobio glasova, kao i broj praznih listića, ako ih je bilo.
Glasovi koji nisu dati za kandidate smatrali su se nevažećima. Za patrijarha je bio izabran onaj kandidat koji je dobio apsolutnu većinu glasova. Ako od predloženih kandidata nijedan nije dobio apsolutnu većinu glasova, onda se pristupalo odmah užem izboru između dvojice kandidata sa najvećim brojem glasova. U slučaju da su kod prvog glasanja dva kandidata dobila jednak broj glasova, u uži izbor su ulazili: kandidat, koji je dobio najveći broj glasova, i jedan od druge dvojice, koji su dobili jednak broj glasova, koji je činom ili episkopskom hirotonijom stariji. Ako bi sva trojica dobili jednak broj glasova u uži izbor su ulazila ona dva kandidata, koji su po činu ili episkopskoj hirotoniji stariji. U slučaju da i prilikom užeg izbora oba kandidata dobiju jednak broj glasova, onda se izbor između ove dvojice vršio žrijebom.
Ime izabranog patrijarha je objavljivao predsjednik Izbornog sabora i zaključivao sjednicu Sabora. Zapisnik Izbornog sabora su potpisivali predsjednik, sekretari i ovjerači zapisnika. Akta i zapisnici o radu Izbornog sabora čuvali su se u arhivi Svetog arhijerejskog sinoda, a ovjereni prepis u arhivi Patrijaršijskog upravnog odbora.
Sutradan na svečanoj arhijerejskoj svetoj liturgiji, patrijarh se ustoličavao na način koji je propisivao Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve. Poslije ovoga čina novoizabrani patrijarh je stupao u prava i dužnosti vrhovnog poglavara i starješine Srpske pravoslavne crkve.
Apostolski način
Način izbora patrijarha srpskog je posljednji puta izmijenjen 1967. godine. Činjenicom da u izboru patrijarha srpskog učestvuju samo arhijereji Srpske pravoslavne crkve, otklonjena je svaka mogućnost da država ili neko drugi izvan crkve na bilo koji način utiče na izbor patrijarha.
Danas, Izborni sabor je zapravo Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve u izbornom zasjedanju. Izborni sabor bira trojicu kandidata tajnim glasanjem. Izbornom saboru mora prisustvovati najmanje dvije trećine članova Svetog arhijerejskog sabora.
Potom se glasa tajno, listićima, a svaki od trojice kandidata — koji je, potom, kandidat za novog patrijarha — mora dobiti više od polovine glasova. Otuda, prilikom izbora, postoje najmanje dva kruga glasanja.
Kada se saznaju imena trojice kandidata koji su dobili natpolovične većine glasova, prelazi se na biranje apostolskim načinom, koji proističe iz novozavjetnog izbora apostola Mateja posle Judinog izdajstva.
Tada članovi Sabora iz Saborske sale prelaze u Patrijaršijsku kapelu Svetog Simeona Mirotočivog — na službu priziva Svetog Duha za izbor novog patrijarha, koju služi najstariji arhijerej po hirotoniji. Tokom te službe, tri imena stavljaju se u zasebne koverte, a one u Jevanđelje. U tačno određenom dijelu službe, jedan od monaha, izabran od Sabora, izvlači kovertu u kojoj je ime novog patrijarha. Ime novog patrijarha prvi čita najstariji episkop po posvećenju.
Chen Wu
Chen Wu se može odnositi na:
ตันบู
Hefei
Hefei (, ; također poznat i kao Luzhou ili Luyang; bivša imena: Ho-fei, Luzhou, Luchow) je grad na razini prefekture i sjedište kineske provincije Anhui. Predstavlja političko, ekonomsko i kulturno sjedište Anhuia. Smješten je u centralnom dijelu provincije i graniči se sa Huainanom na sjeveru, Chuzhoum na sjeveroistoku, Chaohuom na jugoistoku i Lu'anom na zapadu.
CB-13
CB-13 je organsko jedinjenje, koje sadrži 26 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 368,468 Da.
Oktanal
Oktanal je organsko jedinjenje, koje sadrži 8 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 128,212 Da.
Stroppiana, Vercelli
Stroppiana je naselje u Italiji u provinciji Vercelli, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1248 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 119 m.
Asaita
Asaita je grad u sjeveroistočnoj Etiopiji i trenutna prijestolnica regije Afar u Etiopiji. Smješten je u woredi Afambo, te predstavlja dio Administrativne zone 1 u regiji. Ovaj grad ima geografske koordinate 11.56667°N, 41.43333°W.
Prema brojkama Centralne statističke agencije iz 2005. godine, ovaj je grad imao procijenenih 22.718 stanovnika, od čega 12.722 muškaraca i 9.996 žena. Prema nacionalnom popisu iz 1994. godine, ovaj je grad imao 15.475 stanovnika.
Na jugoistoku Asaite, na južnom rubu Danakilske pustinje, nalazi se grupa od dvadeset slanih jezera koje pokrivaju teritoriju na granici sa susjednim Džibutijem. Ova jezera uključuju Jezero Gamarri, poznato po flamingosima, kao i Jezero Abbe, u koje utječe rijeka Awash.
Asaita je bila sjedište Sultanata Aussa, glavne afarske monarhije. Grad Semera, koji se (godine 2005) gradi na cesti Awash - Asseb, će s vremenom postati novi regionalni glavni grad. Asaita je, s druge strane, oko 50 kilometara južno od ove nenasute ceste.
Pei Yan
Pei Yan (裴炎) (? - 30. novembar 684 ), kurtoazno ime Zilong (子隆), bio je kineski velikodostojnik u službi dinastije Tang, koji je služio kao kancelar cara Gaozonga. Bio je jedan od najpouzdanijih savjetnika, kako cara, tako i njegove moćne supruge Wu Zetian. Međutim, nakon careve smrti, kada je Wu Zetian postala carica majka, odnosno regentica njegovih sinova cara Zhongzonga i cara Ruizonga, predložio joj je da se povuče i preda vlast caru Ruizongu. Zbog toga je pao u njenu nemilost. Godine 684. ga je optužila za izdaju i dala pogubiti.
Louisville, Georgia
Luisvil (Džordžija) je grad u američkoj saveznoj državi Džordžija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.493 stanovnika.
Zhang Lu (dinastija Han)
Zhang Lu (? -216) bio je kineski gospodar rata iz doba kraja dinastije Han, poznat i kao treći po redu vođa taoističke sekte poznate kao Nebeski učitelji. Tokom građanskih ratova je u oblasti Hanzhong preuzeo vlast i tamo stvorio državu uređenu i vođenu prema taoističkim principima, a kojoj je dao ime Han'ning (漢寧). Godine 215. se predao Cao Caou, koji ga je uzeo u svoju službu.
Louisville, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.493 stanovnika, što je 219 (8,1%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Bitka za Alamo
Bitka za Alamo se odigrala od 23. februara do 6. marta 1836. za vrijeme Teksaškog rata nezavisnost, kada su meksičke trupe pod vodstvom predsjednika Antonia Lopeza de Santa Ane nastojale zauzeti nekadašnju katoličku misiju Alamo kraj današnjeg San Antonia u Teksasu, koje je branio malobrojni garnizon teksaških pobunjenika.
Krajem prethodne godine su meksičke trupe bile istjerane iz svih dijelova tadašnjeg meksičkog Teksasa. Santa Ana je u proljeće 1836. pokrenuo veliki pohod sa ciljem da povrati napuštene garnizone i uguši pobunu. Pri tome mu je jedan od prvih ciljeva bio San Antonio, tada najveći grad u Teksasu. Teksaški komandanti James Bowie i William B. Travis su se povukli među zidine misije i poslali poruku kojom su tražili pojačanja od teksaškog vođe Sama Houstona. Pojačanja koja su stigla, međutim, nisu bila dovoljna. Nakon desetak dana sitnih čarki, Santa Ana se odlučio da misiju osvoji jurišem 6. marta ujutro. Teksašani su uspjeli odbiti dva, ali ne i treći, te su Meksikanci zauzeli misiju te pobili sve branitelje, u skladu sa prethodnim Santa Aninim naređenjem o neuzimanju zarobljenika. Računa se da je u bitci ubijeno ili ranjeno 400-600 Meksikanaca, dok su 185-257 Teksašana ubijeni.
Iako je u vojničkom smislu predstavljala meksičku pobjedu, njene dugoročne posljedice su bile negativne po Santa Anu. Pokušaj da krvoproliće u Alamu, slično kao i Goliadski masakr nekoliko dana kasnije, iskoristi u propagande svrhe kako bi zastrašio pobunjenike i tako skršio pobunu se izjalovio i imao sasvim suprotni efekt. Meksička okrutnost je dala novu odlučnost pobunjenicima, odnosno motiv da osvete svoje drugove; 20. aprila je Houstonova teksaška vojska u iznenadnom prepadu razbila Santa Aninu u odlučujućoj bitci kod San Jacinta, pri čemu su Teksašani koristili borbeni poklič "Zapamtite Alamo".
Zbivanja u Alamu su nakon toga postala dio teksaške, a kasnije i američke nacionalne mitologije, pri čemu su branitelji prikazivani kao mučenici koji su, usprkos nikakvih izgleda za uspjeh i sigurne smrti, svjesno odlučili položiti živote u borbi za slobodu, demokraciju i slične ideale, odnosno svojom žrtvom omogućiti kasniji trijumf. Bitka za Alamo je kao takva bila čest motiv američke književnosti i popularne kulture, uključujući hollywoodske filmove.
Yang Ang
Yang Ang (? -215) bio je kineski vojskovođa iz doba kraja dinastije Han koji je služio gospodara rata Zhang Lua. Zajedno sa Zhang Luovim bratom Zhang Weijem se suprotstavio Cao Caou kod prijevoja Yanping; usprkos savjeta da to ne čini, pokušao je goniti Cao Caovu vojsku, ali ga je porazio Cao Caov general Zhang He.
Paso Robles, California
Paso Robles je grad u Okrugu San Luis Obispo u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 29.793 stanovnika.
Kaibito, Arizona
Kaibito je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,522 stanovnika.
Paso Robles, California
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 29.793 stanovnika.
Cœur fidèle
Cœur fidèle je francuski crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Jeana Epsteina. Po žanru je melodrama, a radnja je smještena u Marseille. Protagonisti su lučki radnik i konobarica za kojom žudi lokalni kriminalac. Epstein, koji se prije početka režiserske karijere bavio filmskom teorijom, namjerno je koristio jednostavnu priču i scenarij (koji je po vlastitim riječima napisao tokom jedne noći) kako bi što bolje svoja teorijska načela primijenio u praksi. Na njegov film je u značajnoj mjeri uticao i Gance sa svojim ostvarenjem La roue, te se Cœur fidèle u mnogo čemu odlikuje brzom montažom. Kritika je s filmom bila oduševljena, uključujući Renéa Claira koji ga je prozvao najboljim primjerom "resursa današnjeg filma". Publika, s druge strane, nije pokazala razumijevanje za film koji je inzistirao na prozaičnoj stvarnosti lučkog grada i nimalo uglednim protagonistima; s repertoara pariških komercijalnih dvorana je skinut nakon samo tri dana. Kasniji kritičari su, međutim, upravo u njemu vidjeli preteču poetskog realizma, pravca koji će dominirati francuskom kinematografijom u međuratnom periodu.
Wildwood, Tennessee
Vajldvud je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.098.
Operacija Ristow
minijatura|Izviđačka grupa boraca VI krajiške NOU brigade u zimu 1943/44. Operacija Ristow (Ristov) je bila zajednička operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u oblasti zapadne Bosne. Vođena je od 24. do 28. decembra 1943. godine.
Tok operacije
Za obezbeđenje radova na ponovnom osposobljavanju železničke pruge Bosanski Novi — Prijedor upućena je 24.12. 43. borbena grupa pod komandom majora Ristova da očisti rejon Blagaj — Suhača — Prijedor. Na toj prostoriji nalazile su se 6. i 8. krajiška brigada 4. divizije NOVJ.
U oštroj petodnevnoj borbi (od 24. do 29. decembra) 8. brigada 4. divizije NOVJ slomila je napad neprijatelja i prinudila ga da se povrati u Bosanski Novi i Prijedor. U ovoj borbi neprijatelj je, prema vlastitom priznanju, imao 22 mrtva, 53 ranjena i 13 nestalih, dok su gubici 8. brigade nepoznati.
Stein (Mittelfranken)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Firt Štajn se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Firt. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 300–380 metara. Površina opštine iznosi 19,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 13.895 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 712 stanovnika/km².
Fedor Kritovac
Fedor Kritovac (Zagreb, 22. kolovoza 1938. - Zagreb, 28. siječnja 2011.), hrvatski arhitekt i kritičar.
Biografija
Fedor Kritovac rođen je 1938. godine u Zagrebu gdje se školuje, živi i radi. 1963. godine završio je u Zagrebu studij arhitekture. Stekao je doktorat društvenih znanosti iz područja urbane sociologije.
Od početka suradnik u Centru za industrijsko oblikovanje, a do mirovine u Institutu građevinarstva Hrvatske, uz autorske suradnje s drugim institucijama i tvrtkama.
Stručni, znanstveni, edukativni, publicistički i javni rad usmjeren prema kulturnim, umjetničkim, sociološkim, tehnološkim, marketinškim, organizacijskim, kreativnim i kritičkim aspektima življenja i poslovanja u suvremenom svijetu. Urbani svijet – kao mjesto stvaranja, proizvodnje, potrošnje, primjene i odbacivanja artefakata (unikatnih, serijskih, tipskih, standardnih, nestandardnih, itd), kao mjesto boravljenja i putovanja, područje proizvodnje i interakcije vizualnih, audio i multi medija/komunikacija. Kreativno likovno stvaralaštvo kroz fotografiju, kolaž i karikaturu. Usmjerenje naročito na grad Zagreb.
Od 80-tih godina prošlog stoljeća niz manjih autorskih interpretativno-studijskih tematskih izložbi (Galerija Modulor, Galerija Prozori, Muzej grada Zagreba, ULUPUH, Galerija Izlog itd.).
Preminuo je u 28. siječnja 2011.
Jadranka Krajina
Jadranka Krajina (Zagreb, 10. studenog 1966.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica i pjevačica te prije svega radijska voditeljica. Njezin glas se skoro svakodnevno može čuti na televizijskim i radijskim reklamama te mnogobrojnim crtanim filmovima. Uz to je vodila i dječje emisije na državnoj televiziji. Jedna od malobrojnih hrvatskih glumaca sa diplomom Londonske akademije (LAMDA).
Balesmes-sur-Marne
Balem na Marni je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Šampanj-Arden, u departmanu Gornja Marna koja pripada prefekturi Langr.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 247 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 19 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 12,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 370 metara.
A Woman of Paris
A Woman of Paris je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1923. u režiji Charlesa Chaplina. Predstavljao je prvi Chaplinov film napravljen za studio United Artists i prvi film u kome Chaplin nije nastupio pred kamerama (s izuzetkom jedne cameo scene). Chaplin je s ovim filmom nastojao napraviti značajan zaokret u karijeri, odnosno pokazati da osim komedija zna raditi i drame; glavni motiv mu je bilo nastojanje da svojoj dugogodišnjoj partnerici Edni Purviance osigura samostalnu karijeru, odnosno napravi je zvijezdom. Iako je kritika pohvalila film, publika nije htjela prihvatiti Chaplinov film bez Chaplinovog lika, te je A Woman of Paris predstavljao jedan od najvećih neuspjeha u njegovoj karijeri.
Radnja
Marie St. Clair i njezin udvarač, ambiciozni umjetnik Jean Millet, planiraju napustiti svoje francusko selo i otići u Pariz, gdje će se vjenčati. Noć prije planiranog odlaska, Marie silazi iz svoje spavaće sobe na katu u dnevni boravak sa Jeanom. Njezin otac ih opazi kako šetaju uličicom i zaključa joj vrata. Nakon što se par vratio, Jean bijesno pokuca na vrata i rekne starome kako je zaključao svoju kćer. Ootac odbacuje Jeanov prigovor i dobaci Marie, "Možda će ti on dati krevet za večeras."
Jean pozove Marie u svoju kuću, ali joj daje do znanja da živi s roditeljima te da će joj njegova majka pripremiti krevet. Otkriva se da ni Jeanovi roditelji nisu oduševljeni sinovom vezom s Marie. Marie odlazi na željezničku stanicu, a Jean joj je obećao da će je pratiti. Međutim, njegov otac je umro sjedeći u stolici ispred kamina, a kad je Jean telefonirao Marie na stanicu da joj kaže da ne može poći s njom u Pariz, ona ulazi na vlak i odlazi sama.