cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seksualna revolucija
Baby boom generacija
Ključni faktor za početak seksualne revolucije bilo je to da je 1960-ih došlo do sazrijevanje tzv. Baby boom generacije, rođene u godinama neposredno nakon završetka drugog svjetskog rata. U SAD i nekim zapadnoj Evropi je tada došlo do naglog porasta novorođene djece, a sve do 1973. godine i naftnog šoka se u njima bilježio dotada nezapamćeni porast ekonomskog prosperiteta i životnog standarda. Kada su baby boomeri sredinom i početkom 1960-ih počeli sticati punoljetnost i postajati koliko-toliko ravnopravni članovi tadašnjih društava, postao je vidljiv oštar generacijski jaz između njih i njihovih roditelja, a koji se prvenstveno očitavao u različitim društvenim vrijednostima. Mladi baby boomeri su odrasli, a da u većini slučajeva nisu iskusili siromaštvo i stradanja koji je njihove roditelje za vrijeme rata i Velike ekonomske krize okrenuo skromnosti, štednji i drugim konzervativnim vrijednostuma. Kod baby boomera je, pak, odrastanje u doba prosperiteta dovelo do odbacivanja tradicionalnih vrijednosti, i prihvaćanja hedonizma u obliku "novih", "alternativnih" i antiestablišmentskih oblika ispoljavanja seksualnosti i stavova prema tim fenomenima. Brojnost baby boomera je do sredine 1970-ih u mnogim zemljama njihove dotada "revolucionarne" stavove učinilo većinskim i dijelom tzv. srednje struje.
Gradošorci
Stanovništvo
Turci su do polovine 20. veka činili većinu stanovništva, ali su se potom u velikom broju spontano iselili u maticu.
Seksualna revolucija
Manifestacije seksualne revolucije
Iako se početak seksualne revolucije tradicionalno vezuje uz 1960. godinu i SAD, neki od njenih oblika, odnosno manifestacija, datiraju iz ranijih perioda, odnosno tek su ih specifične okolnosti 1960-ih dovele pod zajednički nazivnik. Tako se u nekim krugovima početkom seksualne revolucije smatraju godine 1948. i 1953. kada je tim američkih naučnika na čelu sa Alfredom Kinseyem objavio znamenite Kinseyejeve izvještaje koji su izazvali senzaciju svojim dovođenjem u pitanje dotada uvriježenih stavova o ljudskoj seksualnosti, odnosno u mnogo čemu legitimirali otvorene rasprave na tu temu. Iste godine je, pak, izašao i prvi broj časopisa Playboy koji je svojim tretmanom seksualnosti u mnogo čemu formirao općedruštvene stavove u kasnijim decenijama.
Civry-en-Montagne
Sivri an Montanj je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Seksualna revolucija
Sticanje reproduktivnih prava žena
right|thumb|Feministički marš u Washingtonu 1970.
Civry-en-Montagne
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 73 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,7 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 545 metara (maksimalnoj 573 m, a minimalnoj 395 m).
Seksualna revolucija
Sticanje reproduktivnih prava žena
U gotovo svim zapadnim zemljama je neposredno nakon drugog svjetskog rata uvedeno žensko pravo glasa, a čime su u najvećem broju slučajeva, ostvareni ciljevi tzv. feminizma prvog vala. Međutim, formalna političko-pravna ravnopravnost je u mnogim slučajevima kaskala za ekonomskom ravnopravnošću, pri čemu se izloženost neželjenim trudnoćama smatrala ozbiljnom, a često i nepremostivom preprekom za sticanje posla i napredovanje u karijeri. Stoga se seksualna revolucija vezuje i uz tzv. feminizam drugog vala koji je 1960-ih i 1970-ih inzistirao na konceptu reproduktivnih prava žena, odnosno izbora da odlučuju žele li imati djecu ili ne. Većina zapadnih zemalja je u tom periodu legalizirala razne oblike kontracepcije (prvo za udane, a potom sve ostale žene), a potom i abortusa. Takva reporduktivna prava su za posljedicu imala smanjenje broja neželjenih trudnoća, ali isto tako i neželjenih brakova, pa i pad nataliteta u odnosu na ranije periode.
Dekriminalizacija alternativnih oblika seksualnosti
thumb|right|Protesti za [[gej i lezbejska prava u New Yorku, 1976.]] U nekim zemljama zapadnog svijeta je viktorijanski moral bio ne samo predmetom društvenih, nego je bio kodificiran i u zakonske norme koje su različita odstupanja od seksualne prakse propisane judeokršćanskim kanonom tretirala kao krivična djela. Tako su se, najčešće pod izrazima kao što su sodomija ili blud sankcionirale razni oblici seksualnih aktivnosti, od homoseksualnosti preko preljuba, pa čak i oralni seks među heteroseksualnim bračnim partnerima. U mnogim zemljama je, pak, nastojanje da se sačuva brak kao temelj viktorijanskog društva dovelo do ozbiljnih zakonodavnih prepreka za razvod, a u nekim zemljama, pogotovo katoličkim, nije postojao građanski brak, a samim time ni mogućnost razvoda.
Iako se trendovi liberalizacije zakonodavstva u odnosu na ljudsku seksualnost mogu bilježiti još od 1940-ih (kada je u Švedskoj dekriminalizirana homoseksualnost), tek od kraja 1960-ih, pod pritiskom baby boomera, ali i zbog spoznaje da se represivni zakoni ne mogu efikasno primjenjivati, dolazi do njihovog postepenog napuštanja. U slučaju homoseksualnosti je početkom 1970-ih tom procesu doprinijelo i napuštanje dotada uvriježenog stava da taj fenomen predstavlja mentalni poremećaj. Nakon Stonewallske pobune, 1969. godine počelo se sa osnivanjem većeg broja organizacija za prava gejeva i lezbejki, kao i sa otvorenijim radom na promociji prava LBGT osoba. Mnoge države, pak, liberaliziraju svoja zakonodavstva u smislu da se brak u mnogim detaljima izjednačuje sa vanbračnim zajednicama. Dotada proskribirana ponašanja vezana uz seks se ili legaliziraju ili dekriminaliziraju, pa tako npr. javna golotinja ili javna seksualna aktivnost prestaje biti krivično djelo protiv "moralnih osnova društva" te se tretira tek kao prekršaj protiv javnog reda i mira.
Seksualno obrazovanje
Jedna od karakteristika seksualne revolucije bila je i u nastojanju da se radikalni prekid s ranijim, konzervativnim tretmanom seksualnosti iskaže i kroz približavanje dotada tabuizirane seksualnosti široj javnosti. U odnosu na mlađe generacije se počinje javljati koncept tzv. seksualnog odgoja, odnosno nastojanja da djeca i adolescenti već prije samog seksualnog sazrijevanja imaju određena znanja koja bi im mogla pomoći da se suoče sa izazovima vlastite seksualnosti. U tome su se uz pedagoge i društvene aktiviste počeli angažirati i prosvjetni radnici, pa se određeni oblici seksualnog odgoja pojavljuju u školama.
Istovremeno se pojavljuje i koncept seksualnog obrazovanja za odrasle, odnosno nastojanja da se i već sazrijelim muškarcima i ženama omogući da prakticiraju ili "ispravan" ili kvalitetan seksualni život. U tu je svrhu 1960-ih i 1970-ih popularnost stekao koncept seksualnih priručnika, odnosno knjiga koje čitateljima daju niz savjeta kako da poboljšaju svoj seksualni život. Među najpopularnijim priručnicima iz tog perioda se navodi Human Sexual Response para Masters i Johnson iz 1966. te ilustrirani priručnik The Joy of Sex iz 1972. godine.
Kraj cenzure seksualnog sadržaja u književnosti, umjetnosti i masovnim medijima
200px|right|thumb|Folke Sundquist i Ulla Jacobsson u švedskom filmu Plesala je jedno ljeto iz 1951. godine, a koji se često smatra početkom kraja cenzure eksplicitnih erotskih sadržaja u zapadnim kinematografijama.
Iako su erotski sadržaji u većoj ili manjoj mjeri prisutni tokom cijele historije zapadne kulture, u viktorijansko doba su bili predmetom cenzure, pa su tako mnoga književna i umjetnička djela koja su, prema mišljenju viktorijanaca bila "razvratna" i "nemoralna" bila zabranjivana ili objavljivana u "pročišćenom" obliku. Tada se smatralo kako je nastojanje da se očuva javni moral, odnosno djeca i omladina zaštiti od "neprimjerenih" sadržaja važnija od slobode izražavanja. Zbog svega toga su djela erotskog, odnosno eksplicitno seksualnog sadržaja decenijama postojala u ilegali, odnosno imala status pornografije, bilo da je riječ o književnim djelima, ilustracijama, fotografijama ili filmovima.
1960-ih se u SAD, a u nekim državama još i ranije, bilježi postepeno napuštanje cenzure, odnosno naglo labavljenje njenih kriterija kada je u pitanju pisana riječ. U SAD se kao ključnim trenucima tog procesa smatraju sudski procesi kojima su između 1965. i 1973. su legalizirane necenzurirane verzije Ljubavnik Lady Chatterley, Jarčeva obratnica i Fanny Hill. U Ujedinjenom Kraljevstvu je Ljubavnik Lady Chatterley legalizirana sudskom presudom 1963. i taj se datum tradicionalno smatra početkom seksualne revolucije u toj zemlji, kao i Burnih šezdesetih.
Puritanski standardi prikaza seksualnosti - bilo implicitne, bilo eksplicitne - su načeti još 1940-ih i 1950-ih. Na filmu se kao svojevrsni početak seksualne navodi 1951. godine kada je švedski režiser Arne Mattson u filmu Plesala je jedno ljeto snimio scene ženske golotinje, a slijedio ga Ingmar Bergman sa svojim filmom Ljetovanje sa Monicom. Godine 1956. je Brigitte Bardot postala jedan od seks simbola svog vremena sa filmom I Bog stvori ženu gdje se u jednoj sceni njen lik sunča gola. Nakon toga se postepeno golotinja počela postajati "normalni" sadržaj igranih filmova; u SAD, odnosno Hollywoodu, se to dogodilo 1966. kada je napušten dotadašnji represivni Haysov kodeks. Nakon toga su se u igrane filmove počeli uvoditi i muška golotinja, potom simulirani, a u nekim rijetkim slučajevima 1970-ih čak i nesimulirani seks.
Kraj seksualne revolucije
Dio teoretičara smatra kako je seksualna revolucija proces koji, zapravo, nije nikada završio, odnosno traje do današnjeg dana. Drugi teoretičari smatraju da je on, makar u svom najintenzivnijem i najočiglednijem obliku, završio početkom 1980-ih godina. Kao razlozi za korištenje tog datuma se često navodi Reaganova revolucija u SAD i analogni procesi u drugim zemljama koji su doveli do svojevrsne renesanse konzervativizma. Ipak, daleko češći razlog zbog koga je seksualna revolucija prestala jest pandemija AIDS-a, a koja je svoje posljedice imala u daleko negativnijem stavu prema "nesputanoj" seksualnosti, pogotovo kada je u pitanju promiskuitet, u odnosu na 1970-e. Negativnom stavu prema seksualnoj revoluciji i nekim njenim dostignućima u tom periodu su svoj obol dale i radikalne feministkinje, po čijem mišljenju su novostečene seksualne slobode samo jedan od trikova patrijarhata s ciljem da se žene drži u pokornosti. Zbog toga se period 1980-ih ponekad nazivao i seksualnom kontrarevolucijom.
Piana, Pavia
Piana je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Gradošorci
Stanovništvo
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.
Colonia Modesto Rangel, Emiliano Zapata
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 142 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1237 m.
Piana, Pavia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 220 m.
Holzsußra
Holcsusra je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kifhojzer. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 313 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16065038.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kifhojzer Holcsusra se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Kifhojzer. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 255 metara. Površina opštine iznosi 9,9 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 313 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 32 stanovnika/km².
Seksualna revolucija
Seksualna revolucija u bivšoj Jugoslaviji
right|thumb|150px|Naslovnica zagrebačkog Starta iz 1988. godine
Iako SFRJ nije pripadala zapadnom svijetu, u njoj su se 1960-ih i 1970-ih bilježili fenomeni koji se nedvosmisleno mogu opisati kao seksualna revolucija. Kao razlozi za to se mogu navesti nastojanje tadašnjih komunističkih vlasti da svoj režim vlastitoj, ali i zapadnoj, javnosti prikažu kao "opušteniji" odnosno manje rigidan u odnosu na Istočni blok, odnosno da se prilagode turistima iz zapadnih zemalja.
U tom smislu se još u drugoj polovici 1960-ih može bilježiti liberalniji pristup erotskim sadržajima u jugoslavenskim igranim filmovima, uključujući scene ženske golotinje; u svemu tome je možda najdalje otišao Dušan Makavejev godine 1971. s filmom WR: Misterije organizma koji je strpan u bunker manje zbog eskplicitnih scena seksa, a više zbog političkih kontroverzi. S druge strane se u jugoslavenskoj kinematografiji 1970-ih bilježi trend komercijalizacija, pa scene ženske golotinje ili eskplicitnog seksa postaju gotovo obavezni sadržaj jugoslavenskih igranih filmova. U isto vrijeme se u jugoslavenskim kino-dvoranama počinju prikazivati i erotski, odnosno soft core pornografski filmovi, uglavnom iz tadašnje Zapadne Njemačke i Italije.
Početkom 1970-ih u SFRJ počinju izdavati i prvi časopisi za muškarce kao što su zagrebački Start i beogradski Zum reporter. U njima su se, po uzoru na slične časopise na Zapadu, osim erotskih fotografija objavljuju i praktični savjeti o seksu, odnosno erotska književnost.
1970-ih se mijenja i zakonodavstvo po uzoru na zapadne zemlje - dekriminalizirana je homosekualnost te legaliziran abortus. Seksualna revolucija se u određenim oblicima nastavila čak i 1980-ih kada je došlo do legalizacije pornografije. Godine 1987. je Zvonimir Maycug nakon prethodne zabrane snimio prvi pornografski film pod imenom Oaza, a iste godine je u jugoslavenskim kino-dvoranama prvi put legalno prikazana necenzurirana (hard core) verzija filma In Love Chucka Vincenta pod nazivom Strasti.
Godine 1978. održan je prvi feministički skup u SFRJ i Istočnoj Evropi. Skup pod nazivom "Drug-ca žena" organizovan je u Beogradu, a na njemu su, pored žena iz SFRJ učestovale i feministkinje iz Italije i Francuske i Velike Britanije. Nakon ovog skupa počinju da se osnivaju feministička udruženja, najpre u Zagrebu, a onda i u Beogradu i Ljubljani.
Posljedice seksualne revolucije
O posljedicama seksualne revolucije postoje različita mišljenja, s obzirom na različita iskustva u različitim zemljama, kao i na različite ideološke perspektive s kojih se promatraju ti događaji. Ta se mišljenja mogu podijeliti na pozitivna i negativna.
Seksualnu revoluciju obično pozitivno uglavnom ocjenjuju teoretičari lijeve, liberalne ili libertarijanske orijentacije. Pri tome se kao glavni argument navodi da je njome otklonjen posljednja prepreke koje su suvremenim liberalnim demokracijama priječile ostvarenje ideala o slobodi izražavanja, odnosno slobodi pojedinca. Dio teoretičara smatra da su se sa seksualnom revolucijom u većoj mjeri ostvarili i feministički ideali o ravnopravnosti spolova. Nestanak seksualnih tabua se tumači kao otklanjanje bitnog uzroka pojedinačne i kolektivne frustracije u društvu, odnosno fokusiranje pažnje društva na "prave" probleme ekonomske i političke prirode.
Kritičari seksualne revolucije obično dolaze iz konzervativnih krugova, te smatraju kako je ona u mnogo čemu potkopala temelje zapadnog svijeta promovirajući hedonizam, odnosno lagodni život bez odgovornosti. Seksualnoj revoluciji se pripisuje drastičan pad nataliteta i demografska kriza koja suvremene zapadne zemlje čini ranjivim u odnosu na pritiske iz islamskih i država Trećeg svijeta koje kroz seksualnu revoluciju nisu prošle. Dio kritizira seksualnu revoluciju sa ljevičarskih, odnosno feminističkih pozicija, smatrajući da je seksualna revolucija samo poslužila učvršćenju establišmenta kroz jeftinu zabavu za mase, odnosno žene svela na seksualne objekte.
Kritika koncepta seksualne revolucije
Drugi teoretičari, pak, osporavaju seksualnu revoluciju s obzirom na eurocentričnost koncepta, odnosno smatraju kako je riječ tek o jednom od fenomena koji mnogo puta bilježio u svjetskoj historiji.
Los Rosales, Nanacamilpa de Mariano Arista
Los Rosales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Nanacamilpa de Mariano Arista.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2704 m.
Manzoni, Asti
Manzoni je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Blue Train (album)
Blue Trainje hard bop jazz album koji je snimio John Coltrane, a koji je 1957. izdan od kuće Blue Note Records. Predstavlja Coltraneov drugi solo album, jedini koji je osobno koncipirao za Blue. RIAA ga je proglasila zlatnom pločom.
Manzoni, Asti
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 64 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Camino a la Venta, Tlalpan
Camino a la Venta je naselje u Meksiku u saveznoj državi Distrito Federal u opštini Tlalpan.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2840 m.
Davor Rostuhar
Davor Rostuhar (Zagreb, 1982.), hrvatski istraživač, putopisac i avanturist. Osnivač je Kluba za ekspedicionizam i kulturu. Uglavnom putuje po dalekim ruralnim krajevima zajedno sa par prijatelja i(li) devojkom i sa nešto lokalaca. Počeo je da putuje kad je imao 16 godina, a studij sociologije i istorije napustio je da bi mogao sasvim da se posveti putovanjima. 28. juna 2013. gostovao je u emisiji Nedjeljom u dva Aleksandra Stankovića. Godine 2008. Republika Hrvatska dodelila mu je status slobodnog umetnika književnika. Objavio je četiri knjige i više od hiljadu reportaža i pet hiljada fotografija u raznim štampanim medijima (National Geographic Hrvatska, Meridijani, Geo, Playboy, Večernji list, Vjesnik, Globus…).
Na svojim je putovanjima od 2002. posetio sledeće države: Tursku, Siriju, Jordan, Liban, Izrael, Egipat, Rusiju, Španiju, Avganistan, Pakistan, Indiju, Gvatemalu, Belize, Boliviju, Brazil, Argentinu, Čile, Papuu Novu Gvineju, Francusku Polineziju, Vijetnam, Laos, Kambodžu, Tajland, Filipine, SAD, Italiju, Indoneziju, Kosovo, Ujedinjene Arapske Emirate, Libiju, Japan, Južnu Koreju, Uzbekistan, Turkmenistan, Maroko, Mauretaniju, Senegal, Gambiju, Kapverdska Ostrva, Mali, Peru, Sudan, Etiopiju, Keniju, Ugandu, Ruandu, Tanzaniju, Malavi, Mozambik i JAR. Jedan je od par Hrvata koji se bave ovim poslom. Uglavnom traga za potpunom divljinom i nekontaktiranim domorodačkim narodima. U emisiji Nedjeljom u dva 2013. kazao je da još postoji par desetaka nekontaktiranih plemena, ali da će ona sigurno u narednoj deceniji biti upoznata sa civilizacijom ili nestati. Najbliže iskonskoj divljini smatra Papuu Novu Gvineju gde ljudi još uvek veruju u šumske duhove i oblače se u travnate suknje ili nose tikvicu oko penisa. U Amazoni je tražio potpunu divljinu bez čoveka, džunglu u kojoj životinje nikada nisu videle čoveka. Stigao je nadomak nje. Tapiri, majmuni, jaguari, ptice i druge životinje bile su silno prestrašene i začuđene prvi put ugledavši ljude. Glasno su urlikale, stale začuđene, bežale ili terale ljude grančicama, kamenjem i sličnim sitnicama. Njegova putovanja u najruralnije krajeve dokumentovana su u knjizi Džungla, najvećoj Rostuharovoj uspešnici, a odrađena su u periodu od 2005. do 2008. godine. U Zapadnoj Papui na kraju je pronašao nepoznato kanibalsko pleme.
Powers Lake, Wisconsin
Pauers Lejk je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
Breazova, Sarmizegetusa
Breazova je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Sarmizegetusa.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 183 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 464 m.
Gradec (Kriva Palanka)
Gradec je naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Gradec je u okviru opštine Kriva Palanka.
Prirodni uslovi
Gradec je smešten u severoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 65 kilometara istočno.
Selo Gradec se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno visoko, na južnim padinama planine Bilina, na oko 780 metara nadmorske visine.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.
Stanovništvo
Gradec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 318 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Cañada de Yukcimil, Santiago Tlazoyaltepec
Cañada de Yukcimil je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Tlazoyaltepec.
Embocadero, Mascota
Embocadero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Mascota.
Cañada de Yukcimil, Santiago Tlazoyaltepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 129 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2547 m.
Laše
Laše je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Laše se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 107 stanovnika.
Newark, New Jersey
Newark je najveći grad u američkoj federalnoj državi New Jersey i sjedište urbanog Okruga Essex. Prama popisu stanovništva iz 2000. godine, grad je imao ukupno 273.546 stanovnika, što ga je činilo najvećom općinom u New Jerseyu i 65. najvećim gradom u SAD Prema procjenama američkog Biroa za popis stanovništva, grad je 2004. godine imao 281.402 stanovnika, odnosno 2,9% više nego 2000.
Smješten je otprilike 8 km (5 milja) zapadno od Manhattana i oko 3 milje sjeverno od Staten Islanda. Lokacija u zaljevu Newark, u blizini Atlantika, omogućila je njegovoj luci Port Newark da postane glavno odredište za kontejnere u njujorškoj luci. Zajedno s gradom Elizabeth dijeli nadležnost nad Internacionalnim aerodromom Newark Liberty, prvi koji je služio metropolitansku oblast New Yorka.
Osnovan je godine 1693. godine. Postupno je rastao, a od početka 19. vijeka postaje jedno od središta kožarske industrije u SAD. Iza drugog svjetskog rata postupno gašenje industrije, ali i rasni neredi 1967. godine dovode do dramatičnog osiromašenja grada, kao i naglog pada broja stanovnika. Danas se Newark zbog svog siromaštva i kriminala često navodi kao antiteza bogatstvu i sjaju susjednog Manhattana.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 277.140 stanovnika, što je 3.594 (1,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Dalida
Dalida (Kairo, 17. siječnja 1933. - Pariz, 3. svibnja 1987.), francusko-talijanska pjevačica i glumica egipatskih i talijanskih korijena.
Rođena je kao Iolanda Cristina Gigliotti. Međunarodni uspjeh postigla je tijekom 1960-ih hitovima poput Bambino i Ciao, ciao Bambina. Prema slobodnim procjenama velika je Dalida prodala između 40 i 60 milijuna ploča u cijelome svijetu, za koje je dobila brojna priznanja, medalje, nagrade i brojne zlatne ploče. Njen je život bio obilježen glamuroznim nastupima na sceni i velikim tragedijama u privatnom životu, koji su se smjenjivali kao u filmu.
Karijera
Godine 1954. Dalida se po prvi put pojavljuje u javnosti, kad postaje Miss Egipta, predstavljajući svoju domovinu na svjetskom natjecanju, a u prvo vrijeme nastupa i u filmovima ("Joseph et ses frères", "The Mask of Toutankhamon" i "A Drink and a Cigarette"). 25. prosinca 1954. Dalida odlazi u Pariz, kako bi postala glumica. U glavnom gradu svih glavnih gradova Dalida u prvo vrijeme ostvaruje uloge u dva filma, ali bez nekog značajnijeg uspjeha.
Dalidina karijera kao pjevačica počinje dvije godine kasnije, kad 1956. nastupa na natjecanju mladih pjevača šansone u glasovitom pariškom Music Hallu "Olympia". Tu je otkrivaju istovremeno tri ključne osobe tadašnje francuske glazbene scene: šef kuće Bruno Coquatrix, glazbeni producent Eddie Barclay i direktor programa Radija "Europe 1", Lucien Morisse. Coquatrix će za Dalidu reći, da njen glas pun boje i volumena ima sve što muskarci obožavaju: nježnost, senzualnost i erotiku.
Već prva ploča "Bambino" 1956. postaje superhit i prelijepoj Talijanki donosi prvu Zlatnu ploču. Od tada se njeno ime redovito pojavljuje u međunarodnim događanjima, uključujući i Jugoslaviju. 1958. Dalida postaje "Pjevačica godine", te zajedno sa Yvesom Montandom dobija odličje "Music Hall Bravo".
Narednu je Zlatnu ploču Dalida dobila 1959. za hit sa |Festivala Sanremo "Ciao Ciao Bambina", a sljedeće 1960. dobija čak pet Zlatnih ploča za pjesme "Romantica", "Je t’aime follement", "Les enfants des Pireé", "Itsi-Bitsi-Teeni" i "Milord", sve same radio-uspješnice ranih 1960-ih.
18. travnja 1961. Dalida stupa u brak s Lucienom Morisseaufom, čovjekom koji ju je otkrio. Brak sa stidljivim i povučenim Morisseaufom trajao je tek nekoliko mjeseci: 28-godišnja Dalida već se ubrzo potom zaljubila u četiri godine mlađeg i temeperamentnijeg poljskog slikara Jeana Sobieskog, s kojim uskoro seli i pod isti krov.
1961. godina za Dalidu je također bila uspješna. Zlatnu ploču ovaj je put dobila za šansone "Last Waltz", "Papa achète moi un jukebox" i "Garde moi la dernière". U prosincu iste godine Dalida se na Montmartreu u Parizu useljava u pravi dvorac iz snova. Nakon prekida veze sa poljskim slikarom za mladu pjevačicu počinje vrijeme tuge.
1964. Dalida za Radio "Europe 1" prati "Tour de France" na svoj način: svake večeri, nakon utrke, znala bi nastupiti u nekom drugom gradu, pred drugom publikom. Na taj je način obišla cijelu Francusku, otpjevavši čak 3000 pjesama. U rujnu iste godine Dalida dobija svoju prvu Platinastu ploču za prvih deset milijuna prodatih ploča. 1967. joj u domovini njenih predaka, Italiji, odaju počast nagradom Oscar na Canzonissimi za najpopularniju pjevačicu. Na Bliskom Istoku i Jugoslaviji Dalida je prava zvijezda: njene se pjesme redovito čuju u programima domaćih radio-stanica, njena je moda i frizura uzor ženama naših gradova, a njeno ime pojam za ljepotu i uspjeh. Stoga ne čudi žto su se ne rijetko po našim malim provincijama roditelji između 1960. i 1980. odlučivali svojim kćerkama davati upravo Dalidino ime.
Blistave uspjehe na sceni pratile su često velike osobne tragedije. Tragično je završilo i Dalidino učešće na |Festivalu Sanremo 1967., kad je nastupila u alternaciji sa svojim ljubavnikom i prijateljom, talijanskim kantautorom Luigijem Tencom. 25. siječnja1967. šansonu "Ciao amore, ciao" otpjevao je najprije Tenco, a potom i Dalida. I dok je njemu sasvim otkazao glas, ona je ispraćena kao prava diva velikim ovacijama.
Kad je festivalski žiri oko 1 sat iza ponoći odlučio da ni Tenco, ni Dalida ne mogu nastupiti na finalnoj večeri, mladi se talijanski kantautor odlučio ubiti. U hotelu "Savoy" sročio je oproštajno pismo, u kojem kritizira komercijalni odnos žirija na festival, ispalivši potom metak u sljepoočnicu. Upravo je Dalida bila ta, koja je prva pronašla svog mrtvog ljubavnika, što ju je veoma pogodilo. Nakon ove tragedije Dalida je i sama razmišljala o samoubistvu, jer u životu nije vidjela smisla. Konačno, ona i Tenco trebali su se par mjeseci kasnije, u travnja 1967. i vjenčati.
Dalidu su mučile velike depresije, za koje publika nije znala, što ju je nagnalo da sastavi oporuku i majci ostavi sav svoj novac. U hotelu, u kojem je provela vrijeme svoje ljubavi sa Tencom, Dalida je odsjela i ovaj put, s ciljem da se otruje tabletama i tako zauvijek krene za svojim prerano preminulim dragim. Nakon pet dana probudila se iz kome, ni sama ne vjerujući da je živa.
Svoju tadašnju krizu Dalida je prevazišla zahvaljujući psihoanalizi. "Ko sebe ne razumije, ne razumije ni ostali svijet", rekla je Dalida. mini
Slava
Nakon 15-godišnje suradnje sa nakladom zvuka "Barclay" Dalida 1970. sama preuzima produkciju svojih ploča. Njen stariji brat Orlando Gigliotti od tog je trenutka njen producent i menadžer. U septembru iste godine njen bivši muž Lucien izvršava samoubistvo, u svojoj 41. godini.
Nakon pauze od četiri godine Dalida se u novembru 1971. ponovno pojavljuje u glasovitoj pariškoj "Olympiji", sa sasvim novim repertoarom. Kako niko iz glazbene branše nije vjerovao u njen povratak, salu je morala platiti i organizirati sama. Pa ipak, nastup u blještavoj bijeloj toaleti bio je pravi uspjeh: Dalida se ponovo smiješila sa naslovnica magazina i novina.
1972. Dalida upoznaje slikara i pjevača Richarda Chanfraya, koji postaje njen novi pratilac. Chanfray je u pariškom društvu bio poznat kao grof od Saint-Germana. S njim je, nakon dugo vremena osobnih kriza i tragedija, velika Dalida ponovo bila sretna. Baš kao u kakvoj bajci, Dalida i Chanfray živjeli su na njegovom imanju na Korzici. 1974. Dalida snima svoj novi hit "Gigi l’amoroso" ("Gigi, ljubavnik") i "Il venait d’avoir 18 ans" ("Bilo mu je tek 18 godina"), velike hitove, koji su se i kod nas prodali u zavidnoj nakladi. Iste godine Dalida se penje na sam vrh top-ljestvice i po drugi put osvaja prestižnu nagradu "World Oscar for the Hit-Record of the Year". "Gigi l’amoroso" nagrađen u Francuskoj 1975. novom Platinastom pločom.
No, privatne tragedije i bliski susreti sa smrću ne nestaju sasvim iz Dalidinog života. 18. lipnja 1976. Richard, Dalida i njen brat Orlando u Dalidinoj kući na pariškom Montmartreu iznenađuju provalnika, kojeg je Richard ubio u samoobrani. Za vrijeme Richardova boravka u istražnom zatvoru, Dalida mu je znala iskazati ljubav riječima: "Ništa nam se neće desiti, sve dok smo zajedno. Tako te volim!". Istraga je trajala dvije godine i za ovo je vrijeme nestalo strastvene ljubavi između temperamentne Talijanke i njenog korzikanskog ljubavnika. Pa ipak, Dalida je rastanak od Richarda krila od javnosti sve do trenutka, kad su bili poznati rezultati policijske istrage.
1977. Dalida po prvi put nastupa u glasovitom "Carnegie Hallu" u New Yorku. Iste godine u Parizu, na pozornici hrama glazbe "Olympia", Dalida proslavlja 20 godina svoje burne, ali uglavnom uspješne karijere. 1978. nastupa u filmu "Disco Superstar", a s pjesmom "Monday, Tuesday" 1979. godine i Dalida se, baš kao i Donna Summer ili primjerice Tereza Kesovija, okušava u vodama najnovijeg svjetskog glazbenog trenda, disco-a.
1980. Dalida gostuje kao zvijezda revije u pariškoj Palais des Sports i pojavljuje se u filmu "Ubice se ne predstavljaju". Povodom 25 obljetnice karijere Dalida iste godine dobija i veoma rijetku Dijamantnu ploču. S 48 godina velika francuska diva uzima sate plesa, no sve to nije bilo dovoljno, da pred svoj 50. rođendan odjednom ne osjeti ogromni umor, kojeg su ostavile godine pod svjetlima pozornice.
Za vrijeme zadnjih godina Dalidinog života njeno se ime više nije tako često pojavljivalo u internacionalnim hit-paradama, a na Dalidu se pomalo zaboravilo i kod nas. Biografi bilježe, da ju je Richardovo samoubistvo veoma zabrinulo i učinilo ozbiljnijom. 1986. Dalida ponovo doživljava velike ovacije, kao za vrijeme starih dana slave, ovaj put u svom rodnom Kairu, gdje se održava premijera filma "Le 6eme jour" ("Šesti dan") od Youssefa Chahinea, u kom Dalida igra glavnu ulogu i pjeva naslovnu kompoziciju.
Smrt
U nedjelju 3. svibnja 1987., negdje oko 18 sati, Dalidu pronalaze mrtvu u njenoj kući u Parizu. Policija je priopćila, da je velika diva francuske šansone umrla od prekomjerne doze tableta za spavanje. U oproštajnom pismu 53-godišnje Dalide stajala je samo rečenica: "Život mi je postao nepodnošljiv – oprostite mi."
S Dalidom je zauvijek otišla i epoha gramofonskih ploča. Bivši francuski ministar kulture Jack Lang opisao je Dalidino djelo kao "himnu života", no njene pjesme i danas žive.
Dion od Sirakuze
Dion, sin Hiparinov, (408–354. pne.) bio je grčki filozof i političar iz Sirakuze, bliski suradnik tiranina Dionizija Starijeg i učenik Platona poznat po tome što je godine 357. pne. vodio uspješni ustanak protiv Dionizija Mlađeg te sam postao tiranin, da bi tri godine kasnije pao kao žrtva atentata koga je potakla demokratska opozicija.
V. također
Dionizije Mlađi u više navrata 357 – 354. pne. Kalip
Benedikt Kuripečič
Benedikt Kuripečič je bio slovenski diplomat, notar, putopisac i prevodilac, * okoli leta 1490, Gornji Grad, † (?)
Lodzko vojvodstvo
Lodzko vojvodstvo (poljski: Województwo łódzkie) je jedno od 16 vojvodstava na koje je Poljska od 1999. administrativno podjeljena.
Karakteristike
Lodzko vojvodstvo se nalazi u sredini zemlje u slivu rijeke Visle, okruženo Poljskim vojvodstvima; Kujavsko-pomeranskim Velikopoljskim, Mazovjeckim, Opolskim, Šleskim i Svjetokžiškim.
Prostire se površini od 18,219 km² u kojoj živi 2,454,779 stanovnika.
Administrativna podjela
Teritorij vojvodsva je podjeljen na 21 povjata, tri grada sa prvom povjata i 177 općina (gmina), a administrativni centar vojvodstva je grad Łódź u kom je 2019. živjelo 779,115 stanovnika.
Dromaeosaurus
Dromaeosaurus je bio rod teropodnih dinosaura koji su živjeli u periodu kasne krede, između 76,5 i 74,8 milijuna godina pne. na zapadu SAD-a i u Alberti (Kanada). Njegov znanstveni naziv znači "gušter koji trči".
Opis
thumb|left|Restauracija Dromaeosaurus je bio maleni mesožder veličine vuka, dug oko 2 metra i težine oko 15 kg. U čeljustima je imao mnogo oštrih zuba, a na stopalima je imao oštru pandžu oblika srpa. Živio je u kampanijskom periodu kasne krede; međutim, neki fosilni zubi koji možda pripadaju ovom rodu mogu biti dokaz da je živio i u kasnom Maastrihiju u formacijama Lance i Hell Creek, prije 65,5 milijuna godina.
Dromaeosaurus je imao relativno robusnu lubanju sa dubokom njuškom. Zubi su bili prilično veliki i bilo ih je samo 9 u gornjoj čeljusti.
Kod vrste Dromaeosaurus albertensis vena sa stražnje strane lubanje (vena capitis dorsalis) odvodila je krv iz mišića prednjeg dijela vrata kroz dva duga kanala koji su prolazili posteriornom površinom mozga.
Otkriće i kasniji nalazi
left|thumb|Postavljeni skelet Iako je dobio svjetsku pozornost u popularnim knjigama o dinosaurima i unatoč potpunim odljevima skeleta u mnogim svjetskim muzejima, Dromaeosaurus je iznenađujuće malo poznat iz stvarnih fosila. Pripremanje popularnog odljeva u muzeju Tyrrell izvedeno je samo pomoću fosilnih nalaza drugih dromeosaurida koji su otkriveni u novije vrijeme.
Prve poznate ostatke roda Dromaeosaurus otkrio je 1914. godine paleontolog Barnum Brown tijekom ekspedicije na rijeci Red Deer. Područje na koje su kosti skupljene sada je dio Dinosaur Provincial Parka u Alberti, Kanada. Fosil, holotip AMNH 5356, sastojao se od nepotpune lubanje duge 24 cm, donje čeljusti, podjezične kosti, prve kosti zapešća i nekih kostiju stopala. Lubanji je nedostajao veći dio vrha njuške. Iz kasnijih nalaza u Alberti i Montani poznato je još dijelova lubanje i oko 30 izoliranih zuba.
William Diller Matthew i Brown su 1922. godine imenovali i opisali tipičnu vrstu roda Dromaeosaurus: Dromaeosaurus albertenis. Prvi dio naziva potiče od grčkog δρομεύς (dromeus) - trkač - i σαύρος (sauros) - gušter. Drugi dio naziva, "albertenis", odnosi se na Albertu.
Imenovano je još sedam vrsta Dromaeosaurusa: Dromaeosaurus laevifrons (Cope 1876.) Matthew & Brown 1922.; ''Dromaeosaurus? cristatus (Cope 1876.) Matthew & Brown 1922.; Dromaeosaurus? gracilis (Marsh 1888.) Matthew & Brown 1922.; Dromaeosaurus explanatus (Cope 1876.) Kuhn 1939.; Dromaeosaurus minutus (Marsh 1892.) Russell 1972.; Dromaeosaurus falculus'' (Cope 1876.) Olshevsky 1979. i Dromaeosaurus mongoliensis (Barsbold 1983.) Paul 1988. godine. Danas se ni jedna od njih ne smatra validnom. Većina ih se bazira na nepotpunim ostacima koji vjerojatno pripadaju drugim rodovima i koji su daleko nepotpuniji od ostataka vrste Dromaeosaurus albertensis. Međutim, postalo je jasno da je Dromaeosaurus bio još rjeđi od ostalih malenih teropoda u svom staništu, iako je bio prvi dromeosaurid sa relativno dobro očuvanom lubanjom.
Paleobiologija i isharana
thumb|Stopalo Dromaeosaurus se od svojih srodnika razlikuje po kratkoj, masivnoj lubanji, dubokoj čeljusti i robusnim zubima. Zubi su obično istrošeniji nego kod njegovog srodnika Saurornitholestesa, što znači da je čeljustima više lomio i kidao nego jednostavno rezao meso. Therrien et al. (2005.) su procijenili da je Dromaeosaurus imao ugriz gotovo tri puta jači nego kod Velociraptora i predložili su da se tijekom lova više oslanjao na čeljusti nego na veliku pandžu na stopalima.
Filogenija
Matthew i Brown su isprva svrstali rod Dromaeosaurus u vlastitu optporodicu, Dromaeosaurinae, unutar "Deinodontidae" (sada poznate kao Tyrannosauridae) na osnovu nekih sličnosti u općim proporcijama lubanje. John H. Ostrom je 1969. godine primijetio da Dromaeosaurus dijeli mnoge osobine sa Velociraptorom i tada nedavno otkrivenim Deinonychusom, pa je te rodove priključio u novu porodicu: Dromaeosauridae. Od tada su pronađeni mnogi novi srodnici roda Dromaeosaurus.
Točno srodstvo Dromaeosaurusa nije jasno. Iako mu njegova gruba građa daje primitivan izgled, on je zapravo bio vrlo specijalizirana životinja. U analizama današnjeg kladusa Dromaeosaurinae često se vraćaju rodovi kao što su Utahraptor, Achillobator i Adasaurus.
Frankfort, Michigan
Frankfort (Mičigen) je grad u američkoj saveznoj državi Mičigen. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.286 stanovnika.
Gradski Baldovci
Gradski Baldovci su naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Gradski Baldovci su naselje u okviru opštine Strumica.
Prirodni uslovi
Gradski Baldovci su smešteni u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 2 kilometara istočno, pa je ono danas predgrađe.
Naselje Gradski Baldovci se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u jugozapadnom delu Strumičkog polja. Seoski atar je ravničarski i ceo pod ratarskim kulturama. Nadmorska visina naselja je približno 230 metara.
Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).
Stanovništvo
Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).
Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
Tréguier
Tréguier (Landreger) je lučki grad u Bretanji, koji administrativno pripada francuskom departmanu Côtes-d'Armor. Također predstavlja sjedište Trégora, jedne od devet tradicionalnih provincija Bretanje.
Azalein
Azalein je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 462,403 Da.
Rijeka Muni
thumb|right|400 px|Río Muni
Povijest
mini|grb španjolske kolonije Rijeka Muni Portugal je ovo područje ustupio Španjolskoj godine 1778. sporazumom iz El Parda. Španjolci su se nadali da će tu moći prikupljati robove za rade u njihovim drugim prekomorskim posjedima, ali njihovi doseljenici su pomrli od žute groznice i područje je napušteno. Kakao i drvo su postali glavni industrijski proizvod nakon kolonizacije. Rijeka Muni je uz Bioko postala 1959. pokrajina Španjolske Gvineje a nakon njenog osamostaljenja dio Ekvatorijalne Gvineje.
Stanovništvo
Područje ima oko 300 tisuća stanovnika, uglavnom pripadnika plemena Fang.
Glavni jezici na otoku su Fang-ntumu, koji se govori na sjeveru i Fang-Okah, koji se govori na jugu. Španjolski se također govori, iako kao drugi jezik.
Gradovi
Najveći grad je Bata koja također služi kao regionalno upravno središte. Ostali veći gradovi su Evinayong, Ebebiyín, Acalayong, Acurenam, Mongomo, Sevilla de Niefang, Valladolid de los Bimbiles i Mbini.
Terrero, Tehuipango
Terrero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tehuipango.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 238 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2072 m.
Sam Barkley
thumb|Sam Barkley in 1887
Samuel E. Barkley (Wheeling, Zapadna Virginia, 24.5. 1858 - Wheeling, 20.4.], [[1912) bio je američki igrač bejzbola iz 19. vijeka koji je nastupao kao drugi baseman za četiri različita tima u šest setzona . Za vrijeme sezone 1888. klub Kansas City Cowboys iz American Associationa mu je dao dužnost menadžera, koju je obavljao u 58 utakmica, postigavši 21 pobjedu. Na kraju ga je zamijenio Bill Watkins.
Barkley je danas najpoznatiji po nizu kontroverzi koje su izazvali njegovi transferi iz kluba u klub. U martu 1886. je St. Louis Browns dogovorio njegov transfer klubu Baltimore Orioles, ali je vlasnik Pittsburgh Alleghenysa nagovorio igrača da umjesto toga dođe u Pittsburgh. American Association je suspendirao i oglobio Barkleya, ali je klub iz Pittsburgha zbog krađe igrača dobio nadimak "Pirates", što mu je postalo službeno ime 1891. Denny McKnight, predsjednik American Associationa i jedan od njenih osnivača, otpušten je zbog slučaja Barkley.
Lekmarje
Lekmarje je naselje u slovenskoj Općini Šmarje pri Jelšahu. Lekmarje se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 45 stanovnika.
Lido di Iesolo, Venezia
Lido di Iesolo je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10523 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 6 m.
El Tildio, Manuel Doblado
El Tildio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1715 m.
Dežanovac
Dežanovac je općina u Hrvatskoj, koja administrativno pripada Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.
Montegemoli, Pisa
Montegemoli je naselje u Italiji u provinciji Pisa, u regiji Toscana.
Dežanovac
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Dežanovac imala je 3.355 stanovnika, raspoređenih u 12 naselja:
Uprava
U Dežanovcu trenutno je na vlasti koalicija HSS-SDP sa Damirom Valečićem kao načelnikom općine
Povijest
Općinom Dežanovac i do danas vlada obitelj Slivar.
San Antonio, Zinacantán
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Zinacantán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 124 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1510 m.
Case Gazzoli, Piacenza
Case Gazzoli je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 27 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 224 m.
Gakovo
Gakovo je naselje u Vojvodini, odnosno Srbiji, koje administrativno pripada opštini Sombor u Zapadnobačkom okrugu, u blizini mađarske i hrvatske granice. Nalazi se na nadmorskoj visini od 92 m.
Prema popisu iz 2002. bilo je 2201 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2073 stanovnika).
Istorija
Posle Drugog svetskog rata, naselje je postalo koncentracioni logor za Nemce. Kamp je bio otvoren 1946-1948. Za to vreme u logoru je, prema nekim podacima, od gladi, bolesti i zlostavljanja umrlo 8.500 civila. Današnje stanovništvo većinom vodi poreklo iz okoline Mrkonjić Grada, Benkovca, Bratiškovaca (Kričke), Donje Pecke i Donjih Vrbljana.
Demografija
U naselju Gakovo živi 1746 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 39,4 godina (38,3 kod muškaraca i 40,5 kod žena). U naselju ima 694 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,17.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).
Hopfgarten
Hopfgarten je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 75 opštinskih središta okruga Vajmarer Land. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 638 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16071034.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vajmarer Land Hopfgarten se nalazi u saveznoj državi Tiringija u okrugu Vajmarer Land. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 235 metara. Površina opštine iznosi 9,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 638 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 70 stanovnika/km².
Komunistička partija Italije
Komunistička partija Italije (Partito Comunista d’Italia, akronim: PCd'I) bila je partija talijanskih komunista između dva rata. Od osnutka 1921 do zakonske zabrane 1926 koju je proveo fašistički režim Benita Mussolinija. Nakon toga stranka je prešla u ilegalu, u javnost se vratila 1943, nakon pada fašističkog režima, pod novim imenom Talijanska komunistička partija.
Osnivanje
Korijeni partije bili su već u Komunističkoj sekciji (za Italiju) - Komunističke Internacionale (znane kao Kominterna) iz 1912
Službeno je Komunistička partija Italije osnovana u Livornu 21. januara 1921, od grupe nezadovoljnika nakon raspada Talijanske socijalitičke partije. Raskol se dogodio za vrijeme kongresa partije u Livornu, - kad je partija odbila Kominternin zahtjev da iz svojih redova izbaci reformiste. Zbog tog se dio članova stranke oko torinskog glasila L'Ordine Nuovo koju je predvodio Antonio Gramsci uz kulturaliste predvodene od Angela Tasce udružio s Komunističkom sekcijom iz Kominterne i osnovao novu stranku.
Ime
right|thumb|200px|Prva članska iskaznica iz 1921. Kominterna, je u to vrijeme bila organizirana kao jedinstvena svjetska partija po lenjinističkim načelima.
Zbog tog je službeno ime partije bilo Komunistička partija Italije, Sekcija Komunističke Internacionale, to ime je zadržano sve do raspuštanja Kominterne 1943,- tad je partija uzela novo ime Talijanska komunistička partija (Partito Comunista Italiano, akronim: PCI). Kratica PCI se stala upotrebljavati od 1924 - 1925, a partiju su u skladu sa tadašnjim internacionalistickim tendencijama najčešće zvali samo - partija.
Program
PCI je ispočetka djelovala kao Sekcija Kominterne, sa potpuno istim programom i partijskom taktikom, koji Kominterna usvojila na svom ''II. Kongresu u Moskvi'' 1920 To je bio jezgrovit program u svega deset točaka, koji je počinjao od konstatacije o katastrofičnoj prirodi - kapitalizma i potrebi rušenja takve države, posve uskladen sa programom Komunističke partije SSSR-a. Nakon Lenjinove smrti, partija se sve više stala okretati - domaćim talijanskim temama i problemima.
Struktura i organizacija stranke
Od samog svog osnutka -PCI se nastojao organizirati na potpuno novi način, a ne poput ostalih građanskih partija. Taj novi koncept partijskog organiziranja, detaljno je razrađen od strane tadašnjeg lidera Bordige u dva teorijska spisa iz 1921 po tom konceptu avangardna radnička partija nije samo jednostavni dio proleterijata, već je dobro organizirana i opremljena struktura koja stoji iza radništva, i koja se može suočiti i sa budućim problemima - besklasnog društva.
Revolucija nije problem organizacionog oblika partije, već snage partije, revolucija se nemože napraviti (to je nedozreli i nerealan cilj) već provoditi (stalnim mijenjanjem prakse). Zbog toga su komunisti trebali odbaciti - buržuasku izbornu demokraciju, i hijerarhisku organizaciju shemu građanskih partija i djelovati organički, poput nekog živog organizma, u kojem pojedine ćelije i organi djeluju zajedno na održanju i rastu tog organizma.