cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
City of Westminster
Historija
Westminster je u davna vremena bio otok u baruštinama Temze, ali najnoviji nalazi ukazuju da je tu postajalo rano rimsko naselje. Na tom mjestu je oko 785. osnovana monaška zajednica.
Kralj Edward Ispovjednik (vladao 1042.-66.) sagradio je na tom mjestu dvorac i novu crkvu iz koje je kasnije izrasla Westminsterska opatija. Kapela sv. Stephena u tom dvorcu, korištena je od 1547. za zasjedanja parlamenta. Požar koji se desio 1834 uništio je gotovo cijeli dvorac i doveo do izgradnje današnje Zgrade Parlamenta (Westminsterske palače) (1837-60).
Westminster je od davnina cilj brojnih imigranata, počevši od francuskih hugenota koji su bježali od vjerskog progona u 17. vijeku i naselili se u Sohou, nakon njih krajem 19. vijeka uslijedio je val izbjeglica iz Italije, sredinom 20. vijeka pristiglo je mnogo ciparskih Grka. Nakon njih u drugoj polovici 20. vijeka uslijedio je val izbjeglica iz Kine, Južne Azije, Tajlanda i na kraju Arapa. Njih ima najviše sjeverno od Kensington Gardensa i Hyde Parka, naročito duž ulica Queensbury i Edgware. Po Westminsteru ima i dosta karipskih doseljenika, tako etničke manjine čine više od 1 / 5 stanovništva Westminstera.
Znamenitosti
Tu se nalaze najvažniji trgovački kvartovi u zemlji, većina londonskih luksuznih hotela i neki od najpoznatih muzeja umjetnosti. Od National Gallery koja ima veliku kolekciju slika starih majstora do Tate Britain (filijale nacionalnih Tate galerija), koja je građena do 1893-97 na Temzi pored mosta Vauxhall. I ona ima veliku kolekciju slika i skulptura, ali britanskih autora. Pored njih tu je i Wallace Collection u palači Hertford, na trgu Manchester i National Portrait Gallery na sjevernoj strani Trafalgar Squara.
Avenija Mall, koja leži istočno od Buckinghamske palače, prolazi pored Palače St. James prije dolaska do Admiralty Archa, monumentalnog ulaza u Charing Cross i Trafalgar Square. Južno od Charing Crossa nalazi se Whitehall, ulica u kojoj su smješteni glavni uredi britanske vlade kao i rezidencija premijera u Downing Streetu. Istočno leži Victorijina obala koja se proteže duž Temze od Westminsterske palače do Londonskog Citya. Sjeveroistočno od Palače Somerset (u kojoj se nalazi Galerija Courtauld i Kolekcija Gilbert) leži Strand i Palača kraljevskog suda koja je zamijenila Westminster Hall nakon 1882.
Na južnoj granici Hyde parka nalaze se Imperial College London i koncertna dvorana Royal Albert Hall. Ostale značajne građevine su sjedište BBC -a, muzej voštanih figura Madame Tussauds, Londonski planetarij, Royal Opera House, Islamski kulturni centar sa džamijom.
Gotovo jedna 1 / 4 borougha se sastoji od parkova i travnjaka, najveći i najpoznatiji su; St. James’s Park i Green Park, a tu leže i dijelovi Kensington Gardensa i Regent’s Parka i stadion za kriket Lord’s Cricket Ground.
Westminsterska palača, Westminsterska opatija i Crkva sv. Margarete su 1987. uvršteni na Unesco-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.
Kako u Westminsteru ima puno turista sve je znatno skuplje nego u drugim dijelovima Londona, ali zato ima i znatno veći BDP od bilo kojeg londonskog borougha.
Trainspotting
Trainspoting je britanski igrani film snimljen 1996. u režiji Dannyja Boylea, koji se često navodi kao jedno od najboljih, najuticajnijih i najpopularnijih ostvarenja britanske kinematografije na kraju 20. vijeka.
Trainspotting je pažnju privukao izuzetno lepršavim stilom režije, koji se velikim dijelom oslanjao na videsopotove, ali izuzetno ironičnim tonom. Publici je također imponirao i izuzetno raznovrstan, ali efektno korišten soundtrack koji je uključivao neke od najvećih hitova Britpopa. Snažan dojam je ostavila i glumačka ekipa kojoj je upravo nastup u Trainspottingu donio status zvijezde, ili pružio odskočnu dasku za impresivne karijere na filmu i televiziji. Trainspotting je, sa druge strane, bio i predmetom određenih kontroverzi, odnosno optužbi autora da promoviraju konzumiranje droge.
U brojnim anketama je Trainspotting proglašavan jednim od najboljih ostvarenja u historiji britanskog, a često se proglašavao i najboljim škotskim filmom svih vremena.
Sezen Aksu
Sezen Aksu (rođena 13. jula 1954.) je turska pevačica pop muzike, autor pesama i producent. Popularna je, kako u Turskoj, tako i u inostranstvu. Prodala je preko 40 miliona albuma. Neki njeni nadimci su "Kraljica turskog popa" i "Mali vrabac" (Minik Serçe).
Uticaj Sezen Aksu na tursku pop muziku, kao i svetsku muziku, nastavio se od njenog debitovanja 1975. godine, a ojačan je saradnjom sa brojnim muzičarima, kao što su Sertab Erener, Şebnem Ferah, Aşkın Nur Yengi, Hande Yener i Levent Yüksel. Rad Sezen Aksu sa Tarkanom rezultovao je pojavom hitova kao što su "Şımarık" i "Şıkıdım". Saradnja Sezen Aksu sa Goranom Bregovićem povećala je njenu međunarodnu popularnost. Komponovala je i pesmu "Tridesete", koja se nalazi na novom Severininom albumu "Zdravo Marijo".
Slobodan Šnajder
Slobodan Šnajder (Zagreb, 8. srpnja 1948.) je hrvatski pisac i publicist.
Diplomirao je filozofiju i anglistiku na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Bio je suosnivač i urednik teatrološkog časopisa „Prolog“, te urednik edicije izdavačke kuće Cekade. Novele, eseje i kazališne komade objavljuje od 1966. godine. Od siječnja do lipnja 1993. bio je kolumnist dnevnika Glas Slavonije (Početnica za melankolike), a od 1994. do 2013. riječkog  Novog lista (Opasne veze).
Izbor političkih kolumna koje je pisao u riječkom “Novom listu” od 1994. do 1999. objavio je u knjizi “Kardinalna greška”, a od 1999. do sredine 2004. u knjizi “Umrijeti pod zvijezdom”. Kolumne, kao i drame, imaju svojih poštovatelja i oponenata.
Dobitnik je Gavelline nagrada za dramu (SFRJ) i trostruki Držićeve nagrade (RH). Počasni je doktor Univerziteta za audioviozualne umjetnosti ESRA sa sjedištem u Skopju od 2011.
Član je Savjeta časopisa Novi Plamen. Obilno surađuje na III. Programu Hrvatskoga radija.
Svoj prvi roman Morendo objavio je 2012. Za svoj drugi roman Doba mjedi objavljen 2015. dobio je 2016. nagradu Meša Selimović, nagradu Mirko Kovač i Nagradu Radomir Konstantinović.
Važnije praizvedbe
Prva profesionalna izvedba bio je “Minigolf”, 1968, u tadašnjem Zagrebačkom dramskom kazalištu (danas Dramsko kazalište Gavella) u režiji Dina Radojevića.
U zagrebačkom Hrvatskome narodnom kazalištu praizvedena su tri njegova djela, “Kamov, smrtopis” 1978. i “Držićev san” 1980. u režiji Ljubiše Ristića, te 2003. “Nevjesta od vjetra” u režiji Ivice Boban. “Kamov, smrtopis” izveden je 2003. u Zagrebačkom kazalištu mladih u režiji Branka Brezovca. “Dumanske tišine” idu u red njegovih izvođenijih tekstova: Varaždin, Bitola (režija Vlado Milčin), Zagreb, Rijeka (režija Zlatko Sviben), Novi Sad (režija Mira Erceg).
Njegova drama koja je do danas predmet žestokih sporenja “Hrvatski Faust” imala je hrvatsku praizvedbu na Splitskom ljetu 1982. u režiji Dina Radojevića, da bi potom bila izvedena u Jugoslavenskom dramskom pozorištu u režiji Slobodana Unkovskog. Šnajderov “izlazak u svijet” počeo je godinom 1987. i upravo tim tekstom – kad je Roberto Ciulli u Theateru a.d. Ruhr postavio njegovu dramu “Hrvatski Faust”, odigravši je oko 100 puta u njemačkim zemljama, Evropi i SAD. Posljednja predstava u kako-tako redovitom nizu bila je “Bauhaus”, ZKM, režija Paolo Magelli, početak 1990.
U 1990-ima isključen je iz hrvatskog kazališta političkom represijom i njegove drame nisu igrane do jeseni 1999. kad je u varaždinskom HNK-u Petar Veček postavio post-socijalistički grand-guignol “Kod Bijelog labuda”. Kako se politička zabrana nije dala protegnuti na Evropu, upravo su u tom razdoblju mnogi njegovi tekstovi igrani izvan domovine, od Irske do Izraela: “Hrvatski Faust” (1993. u bečkom Burgtheateru, režija Hans Hollmann); “Zmijin svlak” (Tübingen, praizvedba koju je režirao Manfred Weber), Mülheim (Roberto Ciulli), Frankfurt na Majni, Veroli/Rim (režija Petar Veček, na jeziku izvornika), Oslo, Kopenhagen, Beč, Varšava, Krakov, Dublin, Beograd); “Utjeha sjevernih mora” (Frankfurt/Oder, praizvedba na njemačkom, režija Michael Funke, "Nevjesta od vjetra" (Bochum, na njemačkom, u režiji Wernera Schroetera). Miloš Lazin postavio je Šnajderovu dramu “Ines & Denise”, nastalu u naročitoj suradnji pisca i redatelja, praizvevši je u Sarajevu 1997. Iste godine drama je imala francusku premijeru u Villeneuve-lès-Avignon.
Drama “Peto evanđelje”, pisana prema dnevniku Ilije Jakovljevića “Konclogor na Savi”, izvedena je u dvije verzije: njemačkoj, (Theater Kampnagel, Hamburg), te hrvatskoj (Zagreb, ZKM), obje 2004, u režiji Branka Brezovca.
Praizvedba drame “Kosti u kamenu”, prema nekim elementima političke biografije Josipa Broza Tita, izvedena je (na makedonskom) u Bitoli, u režiji Branka Brezovca, 2007. godine. Tekst "Moja draga Tilla!", pisan za lutke postavila je 2010. Kruna Tarle, u koprodukciji Zagrebačkog kazališta lutaka i berlinske lutkarske akademije HfS Ernst Busch, koja je svoju njemačku verziju istog naslova praizvela u Leverkusenu i Berlinu. Praizvedbu “Enciklopedije izgubljenog vremena” u Varaždinu, (2011) kao i praizvedbu “Kako je Dunda spasila domovinu” u Puli (Istarsko narodno kazalište, 2012), režirala je Snježana Banović.
Skorno pri Šoštanju
Skorno pri Šoštanju je naselje u slovenskoj Općini Šoštanju. Skorno pri Šoštanju se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 345 stanovnika.
Buenavista, Xilitla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 304 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1061 m.
Gordijena
mini|300px| Korduena na istoku karte [[Mala Azija|Male Azije (W. R. Shepherd, 1911.)]] mini|300px| Korduena kao rimska zavisna država [[31. pne.]] Gordijena ili Korduena je bila starovjekovna regija naroda Karduhi na sjeveru Mezopotamije, odnosno na području današnjeg sjevernog Iraka i jugoistočne Turske.
Historija
Karduhi se spominju 401. pne. kao narod koji nastanjuje planine sjeverno od rijeke Tigra. U 1. vijeku pne. Korduena je bila pod vrhovnom vlašću Armenije, a 69. pne. je Zarbijen, kralj Korduene, tajno planirao pobunu protiv armenskog kralja, pregovarajući sa Rimljanima o njihovoj pomoći. Međutim, ovaj plan je otkriven i Armenci su ubili Zarbienusa. Nakon toga, Rimljani su zauzeli područje Korduene, koja je postala zavisna rimska država. Kasnije nad Korduenom vlast naizmjenično uspostavljaju Rim, iranski Parti i Sasanidi, Armenija i Istočno Rimsko Carstvo, sve do arapskog osvajanja u 7. vijeku.
Teorija o drevnim Kurdima
U starijoj literaturi termini Korduena i Karduhi identificirali su se s Kurdistanom i Kurdima. Usprkos tome što se drevni termini Kardu, Cyrtii i Corduene naizgled podudaraju s modernim kurdskim etnonimom, filolozi smatraju da je glavna razlika u tome što starovjekovni leksemi u korijenu sadrže završni samoglasnik, odnosno kako se radi o drevnoj semitskoj riječi Krd što znači „hrabar“ ili „snažan“. Između ostalog, Kardu se može povezati i s gruzijskim endonimom Kartveli, no Gruzi za razliku od Kurda etnojezički ne spadaju u indoevropske narode. U 19. vijeku, historičari su bili skloni mišljenju da su Kurdi izravni potomci plemena Karduhi opisanog u Ksenofontovoj „Anabazi“, a kao argumente navodili su sličnosti među imenima, očiglednu geografsku povezanost, te plemenski način života u planinama Zagrosa. Iako su neki stručnjaci i danas skloni takvoj vezi, većina iranologa je odbacuje.
Monte Sauce, Teloloapan
Monte Sauce je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Teloloapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1630 m.
Jakov Pravedni
Jakov Pravedni (hebrejski: יעקב Yaʿaqov, tiberijski hebrejski Yaʿăqōḇ, grčki: Iάκωβος Iákōbos), također poznat kao Jakob iz Jeruzalema, Jakov Božji brat (Adelpthoeos) ili Jakob, brat Gospodinov je bio vođa jevrejskih kršćana nakon Isusove smrti.
Smatra se autorom Poslanice Jakovljeve u Novom zavjetu, i Apostolskog ukaza koji se spominje u Djelima apostolskim. Pripisuju mu se i neka apokrifna dela.
Pogubljen je 62. godine, kada je prvosvećenik Jeruzalema Anan ben Anan osudio njega i još nekolicinu na smrt kamenovanjem, zbog optužbe da su kršili Mojsijev Zakon.
Mnogi izvori ga navode kao Isusovog brata; historičari su te navode ponekad tumačili metaforički, smatrajući kako je Jakov "duhovni brat" ili možda bliski rođak. Najstarija kršćanska liturgija, Liturgija Svetog Jakova, naziva ga "bratom Božjim" (Adelphotheos).
Mladost i porodica
Jakob je živio u Jerusalimu. Neki izvori ga navode kao Isusovog mlađeg brata, ili polubrata, preko oca Josifa. Kanonaska evanđelja ga pominju kao jednog od četvorice Isusove braće ("Jakov, Josija, Simon i Juda"). Drugo otkrivenje po Jakovu, apokrifni spis iz 2. vijeka, navodi da je ime njegovog oca Teuda. Isti izvor Isusa naziva njegovim polubratom, jer "isto ih je mlijeko hranilo". Pseudo-Ingacijeva pisma ga opisuju »da je licem silno sličan Gospodinu Kristu«. Eusebije ga naziva "jednim od braće Gospodnje" i prenosi da su ga zvali "sinom Josifovim".
Ponekad se poistovećuje sa Jakovom mlađim, a nekad se smatra da su u pitanju različite osobe. U svakom slučaju, bio je jedan od najbližih Isusovih učenika.
Jakob na čelu crkve
thumb|Nakon Isusove smrti, [[Judeohrišćani|prvi hrišćani su se okupljali u Jakovljevom domu.]]
Chéu (Jon)
Še je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Jon koja pripada prefekturi Okser.
Jakov Pravedni
Jakob na čelu crkve
Jakov nije bio apostol (poslanik), jer nije nigde odaslat širiti evanđelje, već je ostao u Jeruzalemu kao glava crkve. Evanđelje po Tomi prenosi da je Isus ostavio upute da nakon njegove smrti Jakov preuzme vođstvo zajednice:
Chéu (Jon)
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 439 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 57 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,61 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 107 metara (maksimalnoj 120 m, a minimalnoj 100 m).
Serrai, Venezia
Serrai je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od -2 m.
Jakov Pravedni
Jakob na čelu crkve
Nakon Isusovog pogubljenja, Jakov je živeo u Jerusalimu sa braćom i majkom Marijom (Dela 1,14). Jakov je postao vođa jerusalimske hrišćanske zajednice. Hegesip ga opisuje kao vegetarijanca. On o njemu kaže:
U najstarijem (pretpavlovskom) razdoblju Isusovog pokreta, Jakov se nedvosmisleno pojavljuje kao „stub“ Jerusalimske zajednice, kao Isusov naslednik i najvažniji sledbenik. Jakovljev dom je bio okupljalište prvih hrišćana u Jerusalimu. Dela apostolska prenose kada su Pavle iz Tarza i njegovi pratioci došli u Jerusalim, otišli su Jakovu, kod koga "dođoše svi prezviteri". Kada se sveti Petar izbavio iz tamnice, poručivao je da se to javi "Jakovu i braći" (Dela 12,17).
Sabor u Jerusalimu
Jakov je predsedavao Apostolskim Saborom oko 49. godine, koji je pokušao da reši spor Pavlove i judeohrišćanske frakcije. Pavle iz Tarsa je smatrao da nejevreje treba osloboditi poštovanja jevrejskog zakona. Nasuprot njemu, neki jevreji hrišćani su govorili: "ako se ne obrežete, po običaju Mojsejevu, ne možete se spasti". Okupljeni "apostoli i prezviteri sa svom Crkvom" su prihvatili Jakovljev kompromisni predlog kao zaključak sabora:
Jakovljeva uloga i važnost se ne dovodi u pitanje u najstarijim hrišćanskim dokumentima, poput Pavlovog pisma Galatima, Evanđelju po Tomi ili Delima apostolskim. Propovijedanja Petrova ga nazivaju episkopom episkopa čitave Crkve (episcopus episcoporum). Irenej ga naziva »protoepiskopom« Crkve Majke u Jeruzalemu, koju naziva »metropolom građana Novog Saveza«.
Zbog njegove velike vrline, još za života je nazvan Pravedni.
Suđenje
thumb|Jevrejski [[sanhedrin unutar hrama]]
Nakon smrti rimskog prokuratora Festusa 62. godine, novi prokurator Albinus beše na putu, a "Judeja beše u besporetku". Jakov je tih dana običavao govoriti narodu u jerusalimskom Hramu. Jakov je imao veliki ugled među Jevrejima, a neki ga već držaše prvosveštenikom Jerusalima, što je uznemirilo jevrejske vođe. Vazalni judejski kralj Agripa II tada je smenio prvosveštenika Josifa sa čela Hrama postavivši Anana za prvosvećenika.
Apokrifi prenose da je kobnog dana "mnoštvo bilo uznemireno", a Jakov je održao posebno žestok govor. Govorio je o uskrslom Isusu "koji želi da postanete slobodni ljudi sa mnom, nakon što se uzdignete iznad svake vlasti". Također je govorio o uništenju hrama:
Novi prvosveštenik Anan ben Anan toga dana sazva Sanhedrin u jeruzalemskom Hramu i osudi Jakova i još nekolicinu na smrt kamenovanjem, zbog optužbe da su prekršili jevrejski Zakon. Josif Flavije o tome piše:
"Anan, o kome smo govorili, uzeo je prvosveštenstvo. On beše čovek hrabar i veoma drzak. Pripadao je sadukejima, koji su bili stroži u osuđivanju protivnika od svih ostalih Jevreja. Taj Anan pomisli da je tada došao dobar tren jer Fest beše mrtav, a Albin je još bio na putu, te sazva Sinedrion, i optuži pred njim Jakova, brata Isusovog, i još neke sa njim za kršenje zakona. Tada je odlučeno da budu kamenovani."
Pogubljenje
minijatura|Smrt Jakova Pravednog. Euzebije prenosi Egezipov opis Jakovljeve smrti:
U trenutku smrti, Jakov izgovara molitvu čija je svrha da da snagu ostalim hrišćanima kojima predstoji mučeništvo. Nakon mučeničke smrti sv. Jakova, na mestu episkopa Jerusalima, nasledio ga je njegov (ujedno i Isusov) brat Simeon.
Neki od članova Sanhedrina "koji su bili uzdržaniji i koji su bolje poznavali Zakon" tajno poslaše poruku imperatoru, tražeći da kazni Anana zbog prestupa. Novi prokurator Judeje Albin ljutito prekori prvosveštenika Anana zbog nezakonitog sazivanja Sanhedrina bez njegovog dopuštenja, nakon čega ga kralj Agripa liši prvosvešteničkog čina, koji je nosio samo tri meseca.
Nakon uništenja Jeruzalema, uključujući i jerusalimski hram, 70. godine u jevrejsko-rimskom ratu, mnogi su povezivali tu katastrofu sa zlostavljanjem Jakova od jevrejskih vlasti, neposredno uoči rata s Rimljanima.
O bogu i usavršavanju
Jakov je govorio vernicima da budu "savršeni i potpuni bez ikakvog nedostatka". Govorio je da kušanje gradi trpljenje, a trpljenje usavršuje djelo. Govorio je da je "blažen čovjek koji pretrpi iskušenje", jer tako prima život obećan od Boga:
Prema Jakovu, zlo potiče od želje, jer "želja zatrudnjevši rađa grijeh, a grijeh učinjen rađa smrt". Bogu je odricao zle, a pripisivao samo dobre stvari:
Upozoravao je da se ne treba gnjeviti, jer "gnjev čovjekov ne tvori pravdu Božiju", da treba odbaciti "svaku nečistotu i ostatke zlobe" i primiti "posađenu riječ" koja može spasiti dušu. Jednim od najvećih izvora greha je smatrao pogan jezik, kojim blagosiljamo Boga i "proklinjemo ljude stvorene po podobiju Božiju". One koji se odaju preljubi je podsećao da je prijateljstvo prema svijetu neprijateljstvo prema Bogu, jer "ko hoće svijetu prijatelj da bude, neprijatelj Božiji postaje".
O veri i delima
Jakov podseća da se učenje prima samo delima, jer ko sluša riječ a ne tvori, "vara samog sebe", a ko izvršava reč biće blažen. Jer čista vjera jeste obilaziti sirote i udove u nevolji njihovoj, i "čuvati sebe neopoganjena od svijeta".
On navodi da ne može puka reč nasititi gladne niti obući gole, već im treba dati što je potrebno za tijelo. Prema Jakovu, nečija vera se pokazuje isključivo kroz dela:
O bogatstvu i siromaštvu
Posebno je upozoravao bogataše da budu ponizni, inače će proći kao "cvijet travni", koji uvene kad ogrije sunce. Jakov podseća da je Bog izabrao "siromahe ovoga svijeta" da budu bogati vjerom, i nasljednici Carstva. Svoju braću u veri je opominjao da ne ukazuju čast bogatima, podsećajući ih:
Poiana, Deleni
Poiana je naselje u Rumuniji u okrugu Jaš u opštini Deleni.
Jakov Pravedni
O bogatstvu i siromaštvu
On podseća bogataše "naslađivaste se na zemlji" te tvrdi da će njihove nevolje doći, da će im nagomilano bogatstvo istrunuti, odeću pojesti moljci, a zlato i srebro zarđati. A do boga će dospeti samo vapaj neplaćenih radnika:
Poiana, Deleni
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 1237 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 323 m.
Jakov Pravedni
O bogatstvu i siromaštvu
Povrh svega, Jakov bogataše optužuje i za ubistvo Isusa:
O poštovanju zakona
Jakov je posebno nalagao poštovanje svih zapovesti jevrejskog zakona, jer ko sve održi a prekrši samo jedno, "prestupnik je zakona".
Jakov u hrišćanskoj predaji
Jakov je u jevrejsko-kršćanskim krugovima uživao osobit ugled. Pavle navodi da mu se javio vaskrsli Isus (1 Kor 15,7). O položaju Jakova u ranom kršćanstvu govori fragment iz djela Klementa Aleksandrijskog:
thumb|Ikona Isusa i njegovog mlađeg brata Jakova, koji su predstavljeni kao blizanci.
Odlomak upućuje na tri sloja u razvoju Jakovljeva lika:
U prvim vekovima hrišćanstva, gnostici su se često pozivali na Jakova kao na izvor tajne i vrhunske predaje, kako bi legitimizirali svoju poruku. Jedan od razloga privlačnosti Jakova bila je činjenica da se on nalazio izvan tradicionalnog kruga dvanaestorice učenika. Uz to, zbog svoje bliske veze s Isusom, mogao se smatrati izvorom kršćanskoga nauka, čišćega od onog koji je promicala crkva. U gnostičkoj predaji je smatran posjednikom posebnoga Isusova otkrivenja, te mu se dodjeljuje uloga koja čak nadilazi ulogu Petra u kanonskoj predaji. Primjerice, Jakov je "pratnja" koja gnostika vodi kroz vrata nebeskoga kraljevstva i nagrađuje ga (55; 55-56). Opis je sličan Petrovoj ulozi čuvara ključeva neba (Mt 16,19).
Silova
Silova je naselje u slovenskoj Općini Velenju. Silova se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Gradište (općina)
Gradište je naselje i sjedište istoimene općine u istočnom dijelu Hrvatske. Često se ovo naselje naslovljava i kao Gradište kod Županje.
Gambacane, Ancona
Gambacane je naselje u Italiji u provinciji Ancona, u regiji Marche.
Gradište (općina)
Zemljopis
Prema svom zemljopisnom položaju i dnevnomigracijskim obilježjima općina Gradište pripada županjskoj Posavini.
Gradište je smješteno na samome istočnom rubu Hrvatske, 5 kilometara sjeverno od Županje te oko 250 km istočno od Zagreba.
Gambacane, Ancona
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 31 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 192 m.
Gradište (općina)
Zemljopis
Gradište, općina u istočnoj Slavoniji, prostire se danas na 5 756 ha od čega je 3 652 ha oranica, 81 ha voćnjaka, 1 ha vinograda, 57 ha livada, 48 ha pašnjaka, 1 314 ha šuma te 543 ha neplodnog tla. Po svojoj ukupnoj površini Gradište je, kada se uzmu u obzir naselja bivše općine Županja, prostorno manje od Bošnjaka, Babine Grede, Drenovaca, Vrbanje, Soljana, a veće od Cerne, Županje, Strošinaca, Posavskih Podgajaca, Štitara, Gunje, Đurića, Rajevog Sela i Šiškovaca.
Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Gradište imala je 3.382 stanovnika, raspoređenih u jednom naselju - Gradištu.
Popis iz 1991. godine nalazi u selu 3 297 žitelja. Po neslužbenim podacima iz 2001. godine u Gradištu živi 3 514 žitelja. Zanimljivo je primijetiti da je u Vukovarsko-srijemskoj županiji jedino Gradište mjesto u kojem ima više muškaraca od žena (50,9 - 49,1 %). Najbrojnije su osobe između 20 i 24 godine (8,2 %), a najmanje je osoba između 70 i 74 godine (2,7%).
Na djecu do 14 godina otpada 20,6% stanovnika, a onih do 34 godine ima 51,1%. Ako ove brojke usporedimo s prosjekom u Hrvatskoj ili pak s općinama u Vukovarsko-srijemskoj županiji dobivamo da u Gradištu živi mlađe stanovništvo. Naime, u Hrvatskoj je najviše osoba između 35 i 39 godina, a u općinama u županiji najviše osoba ima između 25 i 29 godina starosti.
Gremersdorf
Gremersdorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 36 opštinskih središta okruga Ostholštajn. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.489 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1055015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Ostholštajn Gremersdorf se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Ostholštajn. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 19 metara. Površina opštine iznosi 45,8 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.489 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 33 stanovnika/km².
Pearson, Santo Domingo Tehuantepec
Pearson je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santo Domingo Tehuantepec.
Gradište (općina)
Povijest
Budući da ovaj kraj nema nekih znamenitih spomenika svoje davne prošlosti, da se ne nalaze kamene ploče i natpisi, ostaci velikih građevnih zdanja, pa je vjerojatno stoga i smatran povijesno beznačajnim. No ipak, i ovaj kraj ima kakvu takvu svoju povijesnu i kulturnu prošlost, koja se istina ne ogleda u kamenim i ostalim povijesnim spomenicima, već u zemljišnom nazivlju, po kome je ostala «zapisana» na ovome tlu tijekom minulih stoljeća sve do danas.
Giarona Nuova, Piacenza
Giarona Nuova je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Gradište (općina)
Povijest
Kako ti nazivi mjesta pored ostalog ukazuju na neke izuzetne prilike, društvena zbivanja i pojedine povijesne osobe, onda bi se moglo reći da ovo područje nije bez povijesnih izvora, već je samo, povijesno i topografski, neistraženo i neobrađeno. Postoje i brojna arheološka nalazišta s kulturnim slojevima zemlje, te ostaci obrambenih «Graca», što sve dakako govori o životu i stupnju duhovne i materijalne kulture prisutnog življa na njemu, kroz protekla vremenska razdoblja. Tako primjerice gradištanski poljski potez «Kamenište», odaje tragove iz doba rimskog posvoja. Brojne opeke, podne i krovne pločice, te mnoštvo kamenih mozaika i odlomaka jarko crvene žbuke, izbačenih na površinu traktorskim oranjem, svjedoče da je na tom mjestu stajalo veliko i raskošno zdanje. Natpisi na oštećenim pločama ukazuju na mogućnost, da se tu nalazio «Lager» II. Rimske konjaničke legije iz Sirmiuma. I «veliko brdo» poznato je od davnina po nalazima rimskih opeka, osobito u njegovu podnožju. Prije Turaka selo nije zabilježeno pod današnjim imenom, nego se u opisivanju Cerne 1408. godine samo napominje da se pored toga mjesta nalazi grad, castrum, na savskom otoku (castrum in insula ave habitum). U toj napomeni ne navodi se da se na tom položaju nalazi kakvo selo, nego samo da tu postoji veliko utvrđenje, koje je najvjerojatnije građeno mnogo prije, oko 11. stoljeća. Ono potječe iz vremena kada još nije bilo državne veze Hrvata s Mađarima, te su te utvrde podizali pojedini knezovi na zgodnim položajima kako bi obranili svoje zemlje.
Giarona Nuova, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 62 m.
Gradište (općina)
Povijest
Podalje od sastavaka Repovca i Berave na desnoj strani potoka koji je dalje stekao ime Bosut, nalazi se u čistoj ravnici povišenje, «brdo» sa dva vrha, jednim od 108 i drugim od 103 metra visine. Spomenuto staro utvrđenje bilo je zasigurno zahvatilo oba vrha braneći na taj način cijeli položaj. Pored dva utvrđenja položaj su branili i potoci Repovac, Berava i Bosut koji su svojim obiljem vode u poplavno vrijeme stvarali otok. Inače, izuzev «brda» te nešto uzvišenijih dijuvijalnih naslaga na sjeveru ovog područja, čitava površina je ravničarska s nešto manjim depresijama oko Biđa i Bosuta. Rijeka Sava nekad, a danas i drugi vodotoci, izgradila je svojim radom poslije nestanka Panonskog jezera u jezerskim talozima prostranu aluvijalnu ravan.
Stalnim poplavama, pretežno u jesen i proljeće, Sava i ostale rijeke njene pritoke izgradile su plodne površine, na kojima se formirala, pri umjereno-kontinentalnoj klimi, određena vegetacija. Podzemne vode, manje padaline uvjetovale su rast šume nadaleko poznatog slavonskog hrasta i jasena. Predaja je utvrdila da su se kmetska sela toga grada prije Turaka nalazila istočno u Banisavu, Osatnom, Virovcima, Gredu, Bičkim selima i Deševu. Bliže gradu sela su bila Ivaniševci i Poljica.
Najjače naselje bilo je u prvo vrijeme ono pored same tvrđave, koje je i po njoj nosilo svoje ime. Vjerojatno da se takav položaj održao do konca turskog gospodstva. U novim prilikama ubrzo je počelo naseljavanje spomenutih prostranih sela u samo središnje naselja pored tvrđave. Dolaskom Turaka utvrđenja u Cerni i Gradištu pripadala su jednom posjedniku. Turci su na poljansku utvrdu (na mjestu današnjih Rokovaca) napali jedne nedjelje kada je puno svijeta bilo u crkvi na misi. Predaja kaže da je u crkvi bila i gospodarica tvrđave i posjeda. Predaja dalje nastavlja da je turska vojska lako svladavši gradsku posadu htjela uhvatiti i gospodaricu, ali je ona pobjegla u tvrđavu na mjestu današnjeg Gradišta. Turci ljutiti što nisu ostvarili svoju nakanu uhićenja, razore tvrđavu u Poljani i Gradištu. Iz povijesnih dokumenata je razvidno da su Turci predajom dobili Poljanu, Cernu i Gradište. U gruntovnici iz 1786. godine stoji kako seosko posjedovno zemljište Gradišta ima jedanaest poljskih predjela, koji nose brojčane oznake i ime veće ili značajnije rudine na tome prostoru.
Obrazovanje
Godine 1774. izašla je naredba da u svakom mjestu koje je sjedište satnije ima biti izgrađena škola. No, kako je ranije istaknuto Cerna je bila središte satnije pa je Gradište još dosta dugo moralo čekati na školu. Spomenute godine u Cerni je osnovana "trivijalka", a u njoj su se školovali imućniji Gradištanci sticavši osnovno obrazovanje, a djevojčice i velik dio dječaka i dalje je ostajao nepismen.
Oko 1830.g. gotovo sva veća naselja u Vojnoj krajini imaju školu pa tako red dolazi i na Gradište, 15. siječnja 1831. g. Bila je to elementarna odnosno početna škola. Bila je dvorazredna i imala je pedesetak učenika koji su dalje nastavljali školavanje u tzv. petovnici. Početnu školu 1855. polazi 57 učenika a u petovnicu 91 učenik. Pored početne, 1855. otvorena je i njemačka općinska škola koju su pohađali oni "najelitniji", a bila je to nakana da se na taj način pokuša germanizirati mjesno pučanstvo.
Godinu dana kasnije, 1856. g., početna škola prerasta u trorazrednu koja već 1872. broji 270 učenika. Zahtjevom mjesnog školskog vijeća, prosvjetne vlasti odobravaju 1874. otvaranje jednorazredne djevojačke škole. Do spajanja djevojačke i dječačke škole dolazi 1883. pa ona prerasta u troodjeljensku mješovitu školu koja djeluje do 1929. kada prerasta u četveroodjeljansku državnu osnovnu školu.
Općina je dugo vremena čekala na učitelja, makar i s najnužnijim osposobljenjem, no nije ga dobila. Napokon je sklopila ugovor s Mlinarom Leopoldom Brunbauerom. On se očito prevario u računu misleći da će mu u školi biti lakše nego na vodenici gdje je trebao klepati teški kamen i nositi vreće. Kao učitelj s mizernom plaćom od 6 forinti mjesečno i 6 hvati drva, brzo se zasitio učiteljske službe. Tako su od osnutka škole do 1851. posao učitelja obavljali vojnici, zanatlije i seoski momci koji nisu imali potrebno stručno osposobljenje.
Imalo je Gradište u prošlosti dosta učitelja. Neki su službovali dalje od rodnog mjesta. Od profesora spomenimo Šimu Parašilovca koji je službovao u Jagodini i Nišu na gimnaziji. Godine 1873. s radom počinje i prva učiteljica Katarina Vučičević.
Obuka se u početku održavala u privatnim domovima, najprije u Vršku u kući A. Jovanovca (Jerkovi), zatim u kući Žigmundovaca gdje je nekada bila trgovina "Glaser", pa u gostionici Mate Ribca, a zatim Margetića. Tek 1836. godine općina kupuje drvenu stambenu zgradu koju pretvara u školu. Takvu zgradu nazivali su "škulara", a nalazila se na mjestu današnjeg vatrogasnog doma, da bi 1853. g. bila porušena i na istom mjestu za potrebe škole sagrađena nova drvena grada. Kasnije je sagrađena drvena zgrada zvana škulara. Godine 1874. ispražnjeni su časnički stanovi jer je vojna krajina bila ukinuta pa su stanovi dobiveni za potrebe škole. U njima se održavala nastava. Gradištanac Tuna Babić poklanja školi svoj stan 1956. i gospodarske zgrade s vrtom, a sedamdesetih godina sagrađene su montažne zgrade u dvorištu stare škole, te tako uz adaptaciju stare krčme sačinjavaju prostor škole u kojoj se, nažalost, nastava odvijala doskora.
8. travnja 2002. svečano je otvorena nova školska zgrada i sportska dvorana. Zahvaljujući organizacijskoj i kadrovskoj sređenosti, usprkost teškim uvjetima, posebnim nastojanjem prosvjetnih djelatnika, škola u Gradištu zauzela je visoko mjesto u valorizaciji rada.
Učenici su i pored redovite nastave angaširani u mnogim slobodnim aktivnostima te postižu zapažene rezultate i na nacionalnoj razini, često puta bolji od učenika čije su škole bivale daleko opremljenije i imale daleko bolje mogućnosti.
Udruge
Udruga korisnika bežičnih sustava (GRWireless)
Ampuero, Torreón
Ampuero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Torreón.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 78 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1139 m.
NGC 3043
NGC 3043 je galaksija u zviježđu Velikom medvjedu.
Colonia Coyamito, Chihuahua
Colonia Coyamito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Chihuahua.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1533 m.
Santa Maria de Guadalupe
Kraljevski samostan Djevice Marije od Guadalupea (španjolski: Real Monasterio de Nuestra Señora de Guadalupe) je rimokatolički samostan u Guadalupeu, Cáceres (pokrajina), španjolske autonomne zajednice Ekstremadura; stoljećima najvažniji samostan u Španjolkskoj koji je 1993. godine proglašen UNESCO-vom svjetskom baštinom zbog iznimne povijesne važnosti (osobito za 1492. godinu), ali i kao vjersko središte Španjolske, koje je predstavljeno skulpturom Gospe, simbolom pokršavanja Novog Svijeta. mini|lijevo|200px| Pročelje crkve mini|240px| Klaustar samostana
Povijest
Samostan potječe iz 13. stoljeća kada je pastir Gil Cordero iz Cáceresa, na obali rijeke Guadalupe otrkio skulpturu Gospe koju je netko sakrio tijekom maurske invazije 714. godine. Na mjestu gdje je pronađena podignuta je kapela. Alfons XI. je više puta posjetio kapelu i molio se Gospi od Guadalupea prije bitke za Rio Salado (1340.). Nakon pobjede u toj bitci, čiji je ishod pripisao Gospi, odlučio je na mjestu kapele izgraditi kraljevsko svetište i započela je izgradnja kompleksa. God. 1389., monasi Hijeronimiti su preuzeli samostan i učnili ga svojim središtem. Izgradnja se nastavila pod upravom monaha i 1474. god. u samostanu je sahranjen kralj Henrik IV. Kastiljski, uz svoju majku, Mariju Aragonsku.
Opština Tomești, Hunedoara
Tomești je opština u Rumuniji u okrugu Hunedoara.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 303 m.
Santa Maria de Guadalupe
Odlike
Samostan je tijekom stoljeća izgrađen u više umjentičkih stilova, a kompleksom dominira glavna crkva (templo mayor) koju su u gotičkom stilu izgradili Alfons XI. i njegovi nasljednici u 15. stoljeću. Kvadratična kapela sv. Kataline (Santa Catalina) je također iz 15. stoljeća, a njena skupina ukrašenih grobnica potječe iz 17. stoljeća. Ona je povezana kapelom relikvija (16. st.) s bogato ukrađenom baroknom sakristijom (1638.-47.) u kojoj se nalazi serija slika Zurbarána.
Iza bazilike se nalazi oktogonalna barokna građevina Camarin de la Virgen (1687.-96.) koja ima impresivnu Gospinu dvoranu ukrašenu štuko dekoracijama, s devet slika (Luca Giordano), i prijestoljem na kojemu je smještena slavna skulptura Gospe po kojoj je kompleks dobio ime.
Nažalost, palača Izabele I. iz 15. stoljeća je srušena 1856. godine.
Charleston, West Virginia
Čarlston je grad u SAD u saveznoj državi Zapadna Virdžinija i njen glavni grad. Po podacima iz 2010. godine u gradu je živelo 54.000 stanovnika.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 51.400, što je 2.021 (-3,8 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Cerrito de Santa Cecilia, Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional
Cerrito de Santa Cecilia je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Dolores Hidalgo Cuna de la Independencia Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1957 m.
Air France
Air France je avio-kompanija sa sedištem u Parizu koja je u sastavu Air France-KLM grupe. Leti na domaćim i međunarodnim redovnim putničkim i kargo linijama ka 185 destinacija u 83 zemlje. Glavne baze su Aerodrom Orly i Aerodrom Charles de Gaulle, obe su u Parizu, i još jedna baza na Aerodromu Lyon.
Pre ujedinjenja sa KLM-om, Air France je bila nacionalna avio-kompanija Francuske. Tokom marta 2007. u Air Francu je bilo zaposleno 102.422 radnika.
Air France leti dnevno do Beograda sa Aerodroma Charles de Gaulle. U saradnji sa Jat Airwaysom, Air France leti do Beograda i još 12 puta nedeljno.
Istorija
Osnovan je 7. oktobra 1933. Avio-kompanija je letela do mnogih destinacija u Evropi, i do francuskih kolonija u severnoj Africi. Tokom Drugog svetskog rata Air France je bio smešten u Kazablanci u Maroku.
Destinacije
Vidite: Redovne linije Air France
Grevenkop
Grevenkop je opština u njemačkoj saveznoj državi Šlezvig-Holštajn. Jedno je od 112 opštinskih središta okruga Štajnburg. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 351 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 1061030.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štajnburg Grevenkop se nalazi u saveznoj državi Šlezvig-Holštajn u okrugu Štajnburg. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 7 metara. Površina opštine iznosi 9,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 351 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 36 stanovnika/km².
Orašje (Makedonija)
Orašje je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Orašje pripada opštini Jegunovce.
Prirodni uslovi
Naselje Orašje je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 22 km severoistočno.
Orašje se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na severnom obodu Pološkog polja. Južno naselja se pruža polje, a severno i zapadno se izdiže Šar-planina. Nadmorska visina naselja je približno 620 metara.
Stanovništvo
Orašje je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.084 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (97%).
Većinska veroispovest je islam.
Odri
Odri su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Odri pripadaju opštini Tearce.
Prirodni uslovi
Naselje Odri je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 18 km severno.
Bisfenol AF
Bisfenol AF je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 336,229 Da.
Odri
Prirodni uslovi
Odri se nalaze u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na severnom obodu Pološkog polja. Jugoistočno od naselja pruža se polje, a zapadno se izdiže Šar-planina. Nadmorska visina naselja je približno 660 metara.
Klima u naselju je umereno kontinentalna.
Istorija
Početkom 20. veka pravoslavni Sloveni su čini 2/3 seoskog stanovništva. Svi su bili vernici Srpske pravoslavne crkve.
Stanovništvo
Odri su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 1.739 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (92%), a u manjini su etnički Makedonci (8%).
Opština San Francisco Chindúa, Oaxaca
San Francisco Chindúa je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2119 m.
Campo el Rayo, Temixco
Campo el Rayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Temixco.
West Milton, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 4.630, što je 15 (-0,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Campo el Rayo, Temixco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1222 m.
Odri
Stanovništvo
Većinska veroispovest je islam, a manjinska pravoslavlje.
Tanchacloco, Tempoal
Tanchacloco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tempoal.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 44 m.
Erika Bella
Erika Bella (23. august 1972 - ) je bivša mađarska pornografska glumica. Karijeru je započela sredinom 1990-ih, nakon što je kraće vrijeme radila kao mainstream foto-model. Prvo je nastupala u Evropi, prije svega u Italiji, gdje je surađivala sa režiserima kao što su Mario Salieri, Max Bellochio i Joe D'Amato, dok je u Francuskoj surađivala sa Marcom Dorcelom. Brzo je, zahvaljujući svojim oblinama i crvenoj kosi, izgradila imidž nalik na klasične dive italijanske mainstream kinematografije. Neko vrijeme je nastupala i u SAD gdje je dobila nagradu AVN. Nakon što je sredinom 2000-ih okončala porno-karijeru, vratila se u domovinu gdje se bavi plesom.
Nasimšaher
Nasimšaher (perz. نسیم‌شهر, ili Akbarabad ) je grad u Teheranskoj pokrajini na sjeveru Irana. Nalazi se neposredno uz Islamšaher i Golestan, oko 15 km jugozapadno od Teherana. S glavnim gradom izravno je povezan autocestom 5 koja se prema jugozapadu preko Robatkarima nastavlja sve do Bandar-e Homeinija na obali Perzijskog zaljeva. Nasimšaher je sjedište Baharestanskog okruga i prema popisu stanovništva iz 2006. godine u gradu je živjelo 135.846 ljudi.
Nada (razvrstavanje)
Nada može značiti:
Dongoteay, Huichapan
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 850 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2101 m.
NGC 3044
NGC 3044 je galaksija u zviježđu Sekstantu.
Cáceres (provincija)
Provincija Cáceres (španjolski: Provincia de Cáceres) je jedna od dviju provincija autonomne zajednice - Ekstremadure, koja se nalazi na zapadu Španjolske.
Geografske karakteristike
Provincija Cáceres prostire se duž portugalske granice na površini od 19,868 km², u kojoj živi 400,036 stanovnika. Sa sjevera graniči sa Provincijom Salamanca, sa sjeveroistoka sa Provincijom Ávila, sa istoka sa Provincijom Toledo, sa juga sa Provincijom Badajoz i sa zapada sa Portugalom.
Administrativni centar provincije je grad Cáceres, ostali veći urbani centri su Plasencia i Montehermoso.
Black Belt Jones
Black Belt Jones je američki akcijski film snimljen 1974. godine u režiji Roberta Clousea. Protagonist, koga tumači Jim Kelly, je crni majstor borilačkih vještina koji se vraća u svoje nekadašnje susjedstvo nakon što dozna da mu je ubijen prijatelj i učitelj (čiji lik tumači Scatman Crothers). Radnja prikazuje kako otkriva da je razlog bilo odbijanje da gangsterima proda školu borilačkih vještina, te kako će mu u osvetničkom pohodu pomoći prijateljeva kćer (čiji lik tumači Gloria Hendry). Black Belt Jones je nastojao iskoristiti tada popularne trendove u američkoj kinematografiji, odnosno kombinirati blaxploitation sa filmovima borilačkih vještina nalik na U zmajevom gnijezdu, koga je nedugo prije toga bio režirao Clouse (i u kome je također nastupio Kelly). Kritičari su mu uglavnom dali negativne ocjene, ali je 1976. snimljen nastavak pod naslovom Hot Potato.
Familia Soto, Tecate
Familia Soto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Tecate.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 500 m.
Cascina San Giorgio, Bergamo
Cascina San Giorgio je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Cessy
Sesi je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Rona-Alpi, u departmanu En (Rona-Alpi) koja pripada prefekturi Že.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 2 283 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 357 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,39 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 526 metara (maksimalnoj 583 m, a minimalnoj 496 m).
NGC 3045
NGC 3045 je galaksija u zviježđu Vodenoj zmiji.
Selo pri Vranskem
Selo pri Vranskem je naselje u slovenskoj Općini Vranskom. Selo pri Vranskem se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 66 stanovnika.
Le Fornaci, Pistoia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 268 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 39 m.
Zingari, Asti
Zingari je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 244 m.
Lav Rohljin
Lev Jakovljevič Rohlin (6. jun 1947 - 2. jul 1998) bio je sovjetski i ruski vojskovođa i političar, najpoznatiji kao jedan od ruskih zapovjednika na početku Prvog čečenskog rata, ali i po nasilnoj smrti koja je postala povodom kontroverzi i teorija zavjera.
Rodio se u porodici sovjetskog političara Jakova Ljvoviča Rohlina koji je, samo nekoliko mjeseci kasnije, u nikad razjašnjenim okolnostima uhapšen te poslije nestao u gulazima. Rohlina i njegova dva starija brata je odgajala majka, a dio djetinjstva je proveo u Taškentu, gdje se školovao i radio u tvornici aviona prije nego što je pozvan na odsluženje vojnog roka.
U Sovjetskoj armiji se odlučio da nastavi profesionalnu karijeru, te je 1970. završio elitno Taškentsko vojno učilište (TVOKU). Nakon toga je neko vrijeme služio u Istočnoj Njemačkoj prije nego što je završio Vojnu akademiju Frunze. Poslije toga je služio u različitim dijelovima SSSR-a, prije nego što je poslan u Afganistan gdje je sudjelovao u ratu protiv mudžahedina. U Afganistanu je nekoliko puta ranjen. U martu 1987. je imenovan komandantom 152. streljačke divizije u Kutaisiju, a novembru 1988, komandantom 75. motostreljačke divizije u Nahičevanu.
Karijeru je nakon raspada SSSR nastavio u ruskoj vojsci. U junu 1993. je imenovan zapovjednikom 8. gardijskog korpusa sa sjedištem u Volgogradu. Na tom mjestu ga je zateklo izbijanje Prvog čečenskog rata. U njemu je stekao reputaciju kao jedan od rijetkih ruskih zapovjednika koji je iskazao određenu dozu vojničke sposobnosti, a što je najviše došlo do izražaja prilikom Prve opsade Groznog. Rohlinu se pripisuje reogranizacija ruskih snaga koje su praktički bile razbijene nakon neuspjelog pokušaja da na juriš osvoje grad, te promjena taktike koja je na kraju dovela do ruskog zauzimanja grada. Usprkos toga su ruske snage doživjele teške gubitke, a za što se Rohlin smatrao lično odgovornim. Zbog toga je nakon završetka operacije napustio vojsku, a kada ga je predsjednik Boris Jeljcin mislio proglasiti herojem Ruske Federacije, Rohlin je odbio obrazloživši da "tu tiulu ne zaslužuju oni koji su se borili na vlastitoj zemlji".