cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nauka u renesansi
Astronomija
Negdje oko 1450. godine, matematičar Georg Purbach (1423.–1461.) je započeo niz predavanja o astronomiji na Univerzitetu u Beču. Regiomontanus (1436.–1476.), koji je tada bio jedan od njegovih učenika, skupio je njegove zabilješke sa predavanja i poslije ih tijekom 1470-ih objavio kao Theoricae novae planetarum. Ta "Nova Theorica" zamijenila je stariju theoricu kao udžbenik napredne astronomije. Purbach je također počeo pripremati sažetak i komentar Almagesta. Međutim, umro je nakon što je završio samo šest knjiga, a Regiomontanus je nastavio taj zadatak, konzultirajući se grčkim rukopisom kojeg je iz Carigrada donio Visarion. Kada je objavljen 1496. godine, Epitom Almagesta je napravio najviše nivoe ptolomejske astronomije po prvi put dostupne mnogim evropskim astronomima.
Posljednji veliki događaj na polju renesansne astronomije bio je rad Nikole Kopernika (1473.–1543.). On je bio među prvim generacijama astronoma koje su učile prema Theoricae novae i Epitomu. Malo prije 1514. počeo je istraživati šokantnu novu ideju - da se Zemlja okreće oko Sunca. Proveo je ostatak svog života pokušavajući da matematički dokaže heliocentrizam. Kada je 1543. napokon objavljen De revolutionibus orbium coelestium, Kopernik je bio na samrti. Usporedba njegovog djela sa Almagestom pokazuje da je Kopernik u mnogim pogledima bio renesansni naučnik, a ne revolucionar, stoga što je slijedio Ptolomejeve metode, pa čak i njegov slijed prikazivanja. Može se reći da je na polju astronomije renesansa završila zaista novim radovima Johannesa Keplera (1571.–1630.) i Galilea Galileja (1564.–1642.).
Geografija i Novi Svijet
right|frame|Plinije Stariji: portret iz 19. vijeka. Ne postoje podaci o njegovom stvarnom izgledu. U historiji geografije glavni klasični tekst bio je Geografija, koju je u 2. vijeku napisao Klaudije Ptolomej. Jacopo d'Angelo ju je u 15. vijeku preveo na Latinski. Mnogo se čitala u obliku rukopisa, a nakon prvog štampanja 1475. odštampana je u mnogo izdanja. Regiomontanus je prije svoje smrti radio na pripremanju jednog izdanja za štampanje; kasniji matematičari u Nirnbergu su se obraćali na njegove rukopise.
Za informacije koje su priuštili Ptolomej, Plinije Stariji i ostali klasični izvori ubrzo se doznalo da su u kontradikciji sa zemljama otkrivenim u vrijeme Velikih geografskih otkrića. Ta nova otkrića ukazala su na nedostatke u znanju iz klasičnog perioda; također su otvorila evropsku maštu novim mogućnostima. Knjiga Utopija Thomasa Morea djelomično je inspirisana otkrićem Novog svijeta.
NGC 170
NGC 170 je galaksija u zviježđu Kit.
Apterin
Apterin je organsko jedinjenje, koje sadrži 20 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 424,399 Da.
Pino de Soto, Manuel Doblado
Pino de Soto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Manuel Doblado.
Lake Lorraine, Wisconsin
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 324.
Opština Bodoc, Covasna
Bodoc je opština u Rumuniji u okrugu Kovasna.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 559 m.
Hramše
Hramše je naselje u slovenskoj Općini Žalecu. Hramše se nalazi u pokrajini Štajerskoj i statističkoj regiji Savinjskoj.
Viktor Zubkov
Biografija
Zupkov je diplomirao na ekonomskom odseku Lenjingradskog poljoprivrednog instituta. 1966. je otišao u Sovjetsku armiju na odluženje vojnog roka od 18 meseci. Od 1967. do 1985. radio je na rukovodećim položajima u kolhozima u Lenjingradskoj oblasti. Od 1985. do 1991. je zauzimao nekoliko važnih položaja u Komunističkoj partiji Sovjetskog Saveza, od 1989. do 1991. kao prvi zamenik predsednika Izvršnog komiteta partije u Lenjingradskoj oblasti.
Od 3. novembra 1993. do 30. novembra 1998. Zupkov je bio na čelu poreske inspekcija Sankt Peterburga i zamenik načelnika poreske službe Rusije.
Od decembra 1998, tokom mandata Jegenija Primakova, državna poreska inspekcija je reorganizovana u Ministarstvo za poreze i Zupkovljevo mesto je ukinuto, ali je ponovo imenovan za načelnika sanktpeterburškog odseka ministarstva finansija. 23. jula 1999. Zupkov je imenovan za zamenika ministra finansija u Severozapadnom regionu.
Dana 12. avgusta 1999. kandidovao se za guvernera Lenjingradske oblasti, uz Borisa Grizlova kao rukovodioca njegove kampanje, ali je izgubio od Valerija Serdjukova, sa 8,64 % osvojenih glasova (četvrto mesto od 16 kanidadata). Dana 5. novembra 1999. napustio je položaj u Ministarstvu za poreze i imenovan je za prvog zamenika ministra finansija Rusije i predsednika Komiteta za finansijski nadzor, čiji je cilj bio da se bori protiv pranja novca.
Nakon ostavke kabineta Mihaila Kasjanova 16. marta, Komitet za finansijski nadzor je preimenovan u Komiteta Ruske Federacije za finansijski nadzor ministarstva finansija, ali je Zupkov zadržao svoj položaj u vladama Mihaila Fratkova.
Zupkovljeva ćerka je udata za Anatolija Serdjukova, ruskog ministra odbrane.
Lukas Samaras
Lukas Samaras (, poznat i kao Lucas Samaras; Kastorija (Kostur), 14. septembar 1936 - ) je američki slikar, grafičar i fotograf rodom iz Grčke. Poznat je po korištenju pronađenih predmeta u svojim djelima, kao i sudjelovanju u umjetničkim hepeninzima i avangardnim filmovima 1960-ih.
Mariano Matamoros, Santiago Pinotepa Nacional
Mariano Matamoros je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santiago Pinotepa Nacional.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 77 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 10 m.
Debbio, Venezia
Debbio je naselje u Italiji u provinciji Venecija, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 33 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2 m.
Bujoru, Dobra
Bujoru je naselje u Rumuniji u okrugu Hunedoara u opštini Dobra.
Pietro Germi
Pietro Germi (14. septembar 1914 - 5. decembar 1974) je bio italijanski filmski režiser, scenarist, producent i glumac. Režijom se počeo baviti 1940-ih, kada su ga kritičari zbog socijalnog sadržaja filmova često povezivali sa neorealističkim pokretom, a što je sam Germi odbijao, tvrdeći da mu je pravi uzor hollywoodski režiser John Ford. Od sredine 1950-ih se počeo okretati žanru komedije, a njegov izuzetno uspješni film Razvod na italijanski način je kasnije dao ime cijelom nizu stilski sličnih ostvarenja žanra poznatog kao commedia all'italiana. Umro je od hepatitisa za vrijeme snimanja filma Amici miei koga je na kraju dovršio njegov kolega Mario Monicelli.
Pinaceae
Pinaceae (borovke) su biljna porodica četinjača. Fosilni nalazi ove porodice postoje još od krede.
Opis
S izuzetkom ariša i zlatnog paariša (Pseudolarix amabilis), svi drugi članovi porodice su zimzeleno, igličavo drveće ili grmlje.
Dijeli se na rodove: Tsuga, Pseudotsuga, Abies, Picea, Larix, Cedrus, Pinus... Kod prva četiri roda postoje samo dugi, a kod ostalih dugi i kratki izbojci. Iglice su na dugim izbojcima pojedinačne, a na kratkom u čuperku. Pojedinačne iglice i čuperci spiralno su poredani. Cvjetovi su jednospolni (jednodomni), u cvatovima. Ženski su cvjetovi češerasti. Čini ih veći broj ljusaka, koje se nakon oplodnje razvijaju u češer. Češeri se sastoje iz dvostrukih ljusaka, i to pokrovnih i plodnih. One su na češernoj osi spiralno poredane. Plodne ljuske nalaze se u pazušcu pokrovnih ljusaka. Na plodnim ljuskama nalaze se sjemeni zameci i kasnije po dvije redovno okriljene sjemenke. Pokrovne ljuske obično su dobro vidljive za cvatnje. Kod borova i smreka one se ne razvijaju dalje, pa su stoga slabo primjetljive na zrelom češeru.
Sistematika
Porodica borovki (Pinaceae) dijeli se na četiri potporodice i obuhvaća jedanaest rodova s oko 230 vrsta:
KK Radnički Kragujevac
KK Radnički je bivši košarkaški klub iz Kragujevca, Srbija. Osnovan je 1994. kao Kondivik u Vršcu, nakon toga je još nosio imena Lajons i Svislajon Takovo, a klub je 2009. premešten u Kragujevac i dobio ime Radnički. Trenutno se takmiči u Jadranskoj ligi i Superligi Srbije.
Istorija
KK Radnički je osnovan 4. aprila 1994. godine u Vršcu pod imenom KK Kondivik. Sa takmičenjem je počeo od najnižeg ranga i brzo je napredovao, a nakon plasmana u Prvu srpsku ligu 2001. klub je promenio naziv u KK Lajons, pošto je glavni sponzor kluba postala kompanija Svislajon Takovo iz Vršca.
Big Joe Turner
Big Joe Turner (pravim imenom oseph Vernon Turner Jr.; 18. maj 1911 - 24. novembar 1985) bio je američki blues muzičar, poznat po izuzetno dugoj i plodnoj karijeri tokom koje je isprobavao razne stilove od big bandova, preko jump bluesa i rhytm and bluesa, pa sve do rock and rolla, čijem je nastanku bitno doprinio svojim hit-pjesmama sredinom 1950-ih. Među njima su se najviše istakle Shake, Rattle and Roll i Corrine, Corrina. Od kraja 1950-ih se vratio blues korijenima, te stekao nadimak The Boss of Blues ("Gazda bluesa").
KK Radnički Kragujevac
Istorija
Pod tim imenom klub je u tri godine preskočio tri ranga i 2004. se plasirao u Prvu ligu, a tada dobija naziv Svislajon Takovo. Svislajon Takovo je ispalo već u debitantskoj sezoni (2004/05), jer je zbog reorganizacije lige ispadalo pet klubova umesto tri, a klub je završio jedno mesto ispod crte. Sledeće sezonu je osvojio prvo mesto u Prvoj B ligi i od sezone 2006/07. je ponovo u najvišem rangu, sada već Košarkaškoj ligi Srbije. Prvu sezonu je završio u donjem delu tabele, a u sezoni 2007/08. osvojio je prvo mesto u KLS i zatim šesto u Superligi. U sezoni 2008/09. nakon pobede od 3:0 u plej ofu protiv novosadske Vojvodine klub je izborio učešće u Jadranskoj ligi. Želja predsednika kluba je bila da preseli u Gornji Milanovac, pošto je u Vršcu već igrao jedan veći klub, KK Hemofarm. Čelnici Jadranske lige nisu dozvolili klubu da utakmice igra u Gornjem Milanovcu, pa je kompanija Svislajon Takovo prestala da sponzoriše klub. Ruku spasa je pružio Grad Kragujevac i klub je 21. septembra 2009. premešten u Kragujevac, usled čega je došlo do promene imena u KK Radnički.
mini|levo|220p|Početak meča 23. kola Jadranske lige u sezoni 2012/13 između Radničkog i [[KK Budućnost|Budućnosti]] Svoju debitantsku sezonu 2009/10. Radnički je završio na jedanaestom mestu u Jadranskoj ligi, dok je u domaćim takmičenjima poražen u polufinalu plej ofa i polufinalu Kupa Radivoja Koraća. U narednoj sezoni 2010/11. Radnički se do kraja borio za mesto među prvih šest ekipa i plasman u evropsko takmičenje, ali je zbog poraza u poslednja tri kola sezonu u Jadranskoj ligi završio na desetom mestu. U Kupu Radivoja Koraća je ponovo poražen u polufinalu, dok je u polufinalu plej ofa prvenstva Srbije poražen sa 2:1 od Hemofarma.
Rezultatski uspon kluba je nastavljen i u sezoni 2011/12., Radnički je u Jadranskoj ligi završio na osmom mestu, dok je u Superligi bio drugi iza Partizana. U polufinalu plej ofa je poveo sa 1:0, ali je Crvena zvezda izjednačila i zatim u trećem meču pobedila Radnički u Kragujevcu. Takmičenje u Kupu Radivoja Koraća je ponovo završio u polufinalu.
The Naughty Lady of Shady Lane
The Naughty Lady of Shady Lane je američka zabavna pjesma iz 1954. koju su napisali Sid Tepper i Roy C. Bennett. Tekst sugerira ženu "lakog morala" koja je uznemirila mirni i "pristojni" gradić, ali na kraju otkriva da je riječ o maloj bebi. Najpoznatija verzija je iz 1954. godine koju je snimio kvartet Ames Brothers. Kasnije verzije su snimili Dean Martin i Ray Charles.
Ignacio López Rayón, Durango
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 547 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1878 m.
Carica Guo Shengtong
Carica Guo Shengtong (郭聖通) (? - 52) bila je kineska carica u doba dinastije Han, odnosno prva supruga Liu Xiua, koji je pod imenom car Guangwu uspostavio Istočnu dinastiju Han. Otac joj je bio bogati zemljoposjednik Guo Chang (郭昌), a po majčinoj strani je bila daleki potomak dinastije Han. Kada je godine 25. njen ujak Liu Yang digao pobunu protiv cara Gengshija, sklopio je savez sa Liu Xijem, potvrđen brakom. Nakon Liu Xijeve pobjede, Guo Shengtong je postala carica. Iako mu je rodila čak pet sinova, car Guangwu je nije volio, i više je preferirao svoju raniju suprugu Yin, te ju je 41. proglasio službenom caricom, svrgnuvši s tog položaja Guo Shengtong. Bivša carica je, međutim, zajedno sa članovima svoje porodice nastavila uživati carske i druge počasti.
Chaux (Zlatna obala)
Šo je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgonja, u departmanu Zlatna obala koja pripada prefekturi Bon.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 348 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 49 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,04 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 374 metara (maksimalnoj 432 m, a minimalnoj 265 m).
Blatec (Vinica)
Blatec je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Blatec je u sastavu opštine Vinica.
Blatec je bio sedište istoimene opštine u razdoblju 1998-2002.
Prirodni uslovi
Blatec je smešten u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 22 kilometara jugoistočno.
Purinski receptor
Purinski receptori, takođe poznati kao purinoceptori, su familija molekula ćelijske membrane koji doprinose brojnim ćelijskim funkcijama, kao što su vaskularna reaktivnost, apoptoza i izlučivanje citokina. Te funkcije još uvek nisu potpuno okarakterisane i efekat ekstracelularnog mikro okruženja na njihovu funkciju takođe nije dovoljno ispitan.
Blatec (Vinica)
Prirodni uslovi
Naselje Blatec se nalazi u južnom obodu Kočanskom polju, plodnoj dolini koju gradi reka Bregalnica. Naselje je položeno na približno 710 metara nadmorske visine. Južno od naselja izdiže se Plačkovica.
Taravelli, Piacenza
Taravelli je naselje u Italiji u provinciji Piacenza, u regiji Emilia-Romagna.
Purinski receptor
Ova familija obuhvata sledeće receptore:
Blatec (Vinica)
Istorija
Po statistici sekretara Bugarske egzarhije, 1905. godine Blatec je nacionalno mešovito selo sa 4.040 stanovnika, od čega 3.000 Turaka, 960 Slovena i 80 Roma. .
Taravelli, Piacenza
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 771 m.
Purinski receptor
Inhibitori
Inhibitori purinskih receptora su clopidogrel, prasugrel i tiklopidin, kao i lek u ispitivanju tikagrelor. Svi oni su antitrombocitni lekovi koji blokiraju P2Y12 receptore.
Blatec (Vinica)
Stanovništvo
Blatec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 2.024 stanovnika.
Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.
Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.
NGC 172
NGC 172 je galaksija u zviježđu Kit.
The Ames Brothers
The Ames Brothers (Braća Ames) je bio američki vokalni kvartet koga su činili četvorica braće, a koji je djelovao od 1948. do 1961. uglavnom pjevajući tradicionalni pop. Grupa se raspala 1960. Jedini njen danas živući član je Ed Ames, koji je imao uspješnu karijeru televizijskog glumca.
Sala, Pavia
Sala je naselje u Italiji u provinciji Pavia, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 691 m.
Henry Rider Haggard
Sir Henry Rider Haggard KBE (22.6. 1856 – 14.5. 1925), bio je engleski viktorijanski pisac pustolovnih romana s radnjom smještenom na lokacije koje su suvremenici u njegovoj rodnoj Engleskoj smatrali egzotičnim. Najpoznatiji među njima, Rudnici kralja Salomona i She: A History of Adventure, su stvorili podlogu za popularni žanr izgubljenog svijeta, a i dan-danas uživaju veliku popularnost.
Kronologija djela
Nepoznati datumi
NGC 173
NGC 173 je galaksija u zviježđu Kit.
Hlavče Njive
Hlavče Njive je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Hlavče Njive se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
La Barranca Norte, Venado
La Barranca Norte je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Venado.
El Tzementé, Yajalón
El Tzementé je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Yajalón.
Kaylor, South Dakota
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
La Barranca Norte, Venado
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 112 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1821 m.
El Tzementé, Yajalón
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1018 m.
Kaylor, South Dakota
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 47, što je 17 (-26,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Mutiny on the Bounty (film, 1935)
Pobuna na brodu Bounty (eng. Mutiny on the Bounty) je američki film iz 1935. godine temeljen na istoimenoj knjizi autora Charlesa Nordhoffa i Jamesa Normana Halla. Film je režirao Frank Lloyd, a glavne uloge u njemu su ostvarili Charles Laughton i Clark Gable.
Film Pobuna na brodu Bounty bio je jedan od najvećih box-office hitova svog vremena. Premda je njegova povijesna točnost upitna (što je neizbježno budući da je film temeljen na knjizi koja je temeljena na stvarnim događajima, a nije temeljen samo na stvarnim događajima), filmski kritičari uglavnom se slažu da je ovo najbolja filmska ekranizacija jedne od najslavnijih mornarskih pobuna.
Radnja
Tijekom putovanja nepodnošljivost između Christiana i Bligha raste sve više pogotovo nakon što Christian otvoreno kritizira Blighov način upravljanja brodom. Kada brod dođe na svoje odredište, otok Tahiti, gdje posada mora pronaći i donijeti na brod biljku hljebovac kako bi je odnijela kući (što je uostalom bio i glavni zadatak putovanja) Bligh kažnjava Christiana na način da mu ne dopušta odlazak s broda tijekom njihova boravka na obali. U međuvremenu Byam se nastanjuje na obali i živi s poglavicom Hitihiti (William Bambridge) te njegovom kćerkom Tehanni (Movita Castaneda) te se bavi prevođenjem engleskog rječnika na jezik Tahitija. Hitihiti nagovara Bligha da dopusti Christianu jedan dan provoda na otoku. Bligh pristaje, ali se vrlo brzo predomišlja iz čistog prkosa. Ipak, Christian se oglušuje na njegovu naredbu i provede jedan dan van broda na otoku u romansi s Tahiti djevojkom Miamiti (Mamo Clark). Christian joj obećava da će se jednoga dana vratiti.
Nakon što odu s Tahitija, posada započne razgovarati o pobuni nakon što oštra Blighova disciplina uzrokuje smrt voljenog kirurga Bacchusa (Dudley Digges) te nakon što kapetan smanji potrošnju vode za posadu i započne ju koristiti za biljke hljebovac. Christian, iako se u početku protivio toj ideji, odluči da ne može više tolerirati Blighovu brutalnost, pogotovo nakon što svjedoči okovanim mornarima u podpalublju broda. Posada provaljuje u ormar s oružjem i preuzme brod. Bligh i oni koji su mu ostali odani ukrcavaju se na mali brodić i odlaze na pučinu samo s hranom, mapom i kompasom. Zahvaljujući Blighovoj kapetanskoj sposobnosti, ipak uspijevaju pronaći put do kopna i spasiti se.
Byam se ukrcava na brod Pandora i na svoje iznenađenje vidi da je njegov kapetan Bligh. Zbog sumnji da je bio suučesnik u pobuni, Bligh zatvara Byama ostatak putovanja. U Engleskoj Byam završava na vojnom sudu i proglašen je krivim za pobunu. Međutim, prije nego sud iznese svoju kaznu, Byam im počne govoriti o Blighovom okrutnom ponašanju za vrijeme putovanja koje je dovelo do pobune. Zahvaljujući intervenciji svog prijatelja, Josepha Banksa (Henry Stephenson), Byam dobiva oprost suda i bude mu odobren nastavak mornarske karijere.
U međuvremenu, Christian je pronašao otok Pitcairn, nenastanjeni veliki otok za koji smatra da će im svima pružiti dostatno utočište od Britanskog carstva. Brod Bounty nasukava se na stijene, a Christian naređuje da bude spaljen.
Glumačka postava
thumb|[[Clark Gable kao Fletcher Christian u sceni iz filma.]]
Povijesne netočnosti
Bligh je opisan kao brutalni sadist. U nekoliko scena svjedočimo toj brutalnosti: kada stavlja mornare u okove ili kada naređuje bičevanje mrtvog čovjeka. Ništa se od toga nije dogodilo u stvarnosti. Stavljanje u okove bila je izuzetna rijetkost (ako se uopće dogodilo), a takav način kazne bio je zabranjen dugo prije Blighovog vremena. Zapravo, pedantni zapisi iz dnevnika broda otkrivaju da je bičevanja bilo znatno manje nego je to u to vrijeme bilo uobičajeno. Prije pobune dogodila se smrt dvojice mornara - jedan je umro od skorbuta (a ne zbog toga što je bio u okovima) dok je brodski kirurg umro od alkohola i indolencije, a ne zbog okrutnosti kapetana Bligha. Također, film prikazuje pobunjenike koji preuzimaju brod nakon što je ubijeno nekoliko lojalnih članova posade, ali zapravo nitko nije poginuo; tek je jedan od mornara bio na rubu toga da ubije Bligha, ali ga je Christian zaustavio u toj nakani. U konačnici, Christian je prikazan kao osoba koja je inspirirana preuzimanjem broda nakon što je svjedočio nepravednom stavljanju mornara u okove od strane Bligha; ovdje se radi o umjetničkoj slobodi, jer to se u stvarnosti nije dogodilo.
Zbog povijesne točnosti, Clark Gable je, iako nevoljko, morao obrijati svoje poznate brkove budući da su svi mornari u britanskoj mornarici 18. stoljeća morali biti svježe obrijani.
U posljednjoj sceni filma vidimo Gablea kako održava govor svojim kolegama pobunjenicima o tome kako će stvoriti savršeno društvo slobodnih ljudi na otočju Pitcairn, daleko od Bligha i mornarice. Stvarnost je bila potpuno drugačija. Sami, slobodni i bez trunke discipline, pobunjenici nisu mogli stvoriti vlastito vodstvo. Otočje Pitcairn ubrzo se pretvorilo u mjesto pijančevanja, silovanja i ubojstava. Osim Johna Adamsa i Neda Younga svi ostali pobunjenici (uključujući i Christiana) su stradali, većina njih nasilnom smrću.
Lik Rogera Byama temeljen je na stvarnoj osobi - Peteru Heywoodu koji se ne spominje niti u knjizi niti u filmu. Baš kako je i izmišljeni lik Byama na kraju filma pomilovan, u pravom životu Peter Heywood je također pomilovan za svoje sudjelovanje u pobuni.
Pobunjeniku Thomasu Ellisonu u filmu je dozvoljeno da vidi svoju suprugu prije pogubljenja. Ne postoje dokazi da je pravi Ellison uopće bio oženjen, a čak i da je bio ovakva stvar nikad ne bi bila moguća u stvarnom životu.
Produkcija
Holivudska zvijezda James Cagney (koji je tada uzeo stanku od kompanije Warner Bros. zbog nesuglasica oko ugovora) te buduće zvijezde David Niven i Dick Haymes pojavili su se kao statisti u filmu. Cagneyja se može vrlo lako vidjeti na samom početku filma.
Charles Laughton, koji je patio od kompleksa manje vrijednosti zbog svoje težine i neatraktivnog fizičkog izgleda, teško se nosio sa zgodnim, mišićavim Clarkom Gableom. Laughton je konstantno promatrao svoj vlastiti hod, geste i lice na taj način uvjeravajući se da njegov kompleks ne bude previše vidljiv.
Nagrada Oscar
Film Pobuna na brodu Bounty jedinstven je po tome što je osvojio samo jednu nagradu Oscar od osam nominacija i to upravo onu za najbolji film. Do danas niti jedan film nije osvojio nagradu Oscar samo u kategoriji najboljeg filma. Također, to je jedini film u povijesti Oscara čija su tri glumca nominirana u kategoriji glavne muške uloge.
Filmske ekranizacije
Trosatna filmska ekranizacija pobune iz 1962. godine u kojoj je Marlon Brando glumio Fletchera Christiana, a Trevor Howard kapetana Bligha u to vrijeme bila je kritičarska i financijska propast. Ipak, nekoliko godina poslije kritičari su ga drugačije ocijenili. Filmska ekranizacija iz 1984. godine u kojoj Mel Gibson glumi Christiana, a Anthony Hopkins kapetana Bligha je još jedan raskošni remake pobune. Upravo se ta posljednja ekranizacija u kojoj je kapetan Bligh prikazan kao puno simpatičnija osoba smatra filmskom verzijom koja najbolje odgovara stvarnim događajima.
Verzija filma iz 1935. godine nije bila prva ekranizacija pobune. Godine 1933. snimljen je australski film In the Wake of the Bounty s tada nepoznatim glumcem Errolom Flynnom kao Christianom Fletcherom, ali zbog neuspjeha na kino blagajnama prikazalo ga je tek nekoliko zemalja izvan Australije. Također je snimljena još jedna ekranizacija i to u australsko-novozelandskoj produkciji 1916. godine pod redateljskom palicom Raymonda Longforda.
Osthausen-Wülfershausen
Osthauzen-Vilfershauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Tiringija. Jedno je od 44 opštinska središta okruga Ilm. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 16070041.
Geografski i demografski podaci
Prosječna nadmorska visina je 345 metara. Površina opštine iznosi 14,8 km². U opštini živi 537 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 36 stanovnika/km².
Familia López Campos, Mexicali
Familia López Campos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Kerfot
je naselje i opština u Francuskoj u regionu Bretanja, u departmanu Obale Armora.
San Sosti, Cosenza
San Sosti je naselje u Italiji u provinciji Cosenza, u regiji Kalabrija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1295 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 354 m.
Hobovše pri Stari Oselici
Hobovše pri Stari Oselici je naselje u slovenskoj Općini Gorenjoj vasi - Poljane. Hobovše pri Stari Oselici se nalazi u pokrajini Gorenjskoj i statističkoj regiji Gorenjskoj.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2002. godine naselje je imalo 61 stanovnika.
Paso del Río, Tecolutla
Paso del Río je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tecolutla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 51 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 m.
Mädchenjahre einer Königin (film, 1954)
Mädchenjahre einer Königin, u bivšoj Jugoslaviji poznat kao Djevojaštvo kraljice, je austrijski igrani film snimljen 1954. u režiji Ernsta Marischke. Po žanru je mješavina historijskog filma i romantične komedije, te predstavlja adaptaciju istoimenog teatarskog komada Sil Vare, odnosno remake njemačkog crno-bijelog filma iz 1936. godine kome je Marischka bio scenarist. Naslovna protagonistica, koju tumači tada 15-godišnja Romy Schneider, je mlada britanska prijestonasljednica Viktorija, kojoj je njen premijer Lord Melbourne (čiji lik tumači Karl Ludwig Diehl) uredi brak s njemačkim princom Albertom od Sachsen-Coburga i Gothe (čiji lik tumači Adrian Hovel). Radnja prikazuje kako ona prije vjenčanja odlazi u Kent gdje se zaljubi u privlačnog Nijemca, ne znajući da je to upravo njen budući suprug. Mädchenjahre einer Königin je poznat kao jedan od prvih austrijskih filmova u boji, i njime je poratna austrijska kinematografija pokazala kako se barem donekle može natjecati s Hollywoodom. Na kraju se kao najveća atrakcija filma pokazala Schneider, koja je nastupala zajedno s majkom Magdom, te postala jedna od najvećih evropskih filmskih zvijezda. Iako je Marischka originalno namjeravao za ulogu Viktorije angažirati daleko stariju i iskusniju Sonju Ziemann, brzo je zaključio kako bi njene vještine u tumačenju lika mlade kraljice mogao iskoristiti za daleko poznatiji i uspješniji film Sissi, koji je snimljen sljedeće godine.
Byōsoku Go Senchimētoru
5 Centimeters Per Second (秒速5センチメートル) je japanski romantični animirani film iz 2007. koji je napisao i režirao Makoto Shinkai. Prvi dio filma je emitiran na Yahoo! Japan kao streaming video od 16. do 19.2. 2007. 3.3. 2007., cijeli film je pušten u kino distribuciju. Film se sastoji od tri dijela: Cherry Blossom (桜花抄), Cosmonaut (コスモナウト) i 5 Centimeters per Second (秒速5センチメートル).
Radnja se odvija oko tinejdžera Takaki i Akari čija je veza opterećena sve većom udaljenosti pošto se njihovi roditelji stalno sele zbog poslovnih obveza. Priča prati kako fizička udaljenost i dugo putovanje utječe na razvoj jednog para, čime ponovno obrađuje istu temu koju je Shinkai već predstavio u kratkom anime SF filmu Voices of a Distant Star. Film je doživio hvalospjeve kritike te se smatra jednim od najboljih Shinkajinih ostvarenja. 2010., započeta je i manga adaptacija, koju je ilustrovao Seike Yukiko.
Frank Stella
Frank Stella (12. maj 1936 -) je američki slikar i grafičar, poznat po svojim minimalističkim djelima i pripadnosti pokretu post-slikarske apstrakcije.
Collina del Negro, Asti
Collina del Negro je naselje u Italiji u provinciji Asti, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 235 m.
Las Navajas, Magdalena
Las Navajas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Magdalena.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1388 m.
Ampliación Felipe Carrillo Puerto, Huamantla
Ampliación Felipe Carrillo Puerto je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tlaxcala, u opštini Huamantla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 134 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2421 m.
Arabinofuranozilcitozin trifosfat
Arabinofuranozilcitozin trifosfat je organsko jedinjenje, koje sadrži 9 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 483,156 Da.
Lewis Carroll
Charles Lutwidge Dodgson, poznatiji po pseudonimu Lewis Carroll (Daresbury, 27. siječnja 1832 – Guildford, 14. siječnja 1898), bio je engleski pisac, matematičar, logičar, anglikanski svećenik i amaterski fotograf. Njegova najpoznatija i najpopularnija djela su bajke Alice's Adventures in Wonderland i njezin nastavak Through the Looking-Glass, kao i pjesme "The Hunting of the Snark" i "Jabberwocky", koje se danas smatraju jednim od najboljih primjera nonsens književnosti. Carroll je najpoznatiji po svojoj ignenioznoj igri riječima, logici kao i fantastičnoj mašti koje su mu donijele obožavatelje i sljedbenike diljem svijeta.
Obitelj
Carrollova obitelj bila je uglavnom iz sjeverne Engleske s irskim korijenima. Kao konzervativni anglikanci, Carrollovi pretci su, uglavnom, bili ili vojnici ili službenici Crkve Engleske. Njegov pra-pradjed, također Charles Dodgson, uspinjao se u hijerarhiji i postao biskup Elphina. Njegov djed, također Charles, bio je vojni satnik koji je poginuo u službi u Irskoj 1803. godine dok su mu sinovi bili tek bebe. Ime njegove majke bilo je Frances Jane Lutwidge.
Najstariji od ovih sinova - još jedan Charles Dodgson - bio je Carrollov otac. On se usmjerio na drugu obiteljsku tradiciju te se zaredio. Pohađao je Westminster School, a kasnije i Christ Church u Oxfordu. Bio je talentiran za matematiku te je imao izrazit akademski uspjeh, što je mogao biti uvod u jednu briljantnu karijeru. Ipak, 1827. godine oženio je svoju prvu rođakinju i postao okružni svećenik.
Carroll je rođen kao Charles Lutwidge Dodgson u malom mjestu Daresbury u pokrajini Cheshire, blizu gradova Warrington i Runcorn, kao najstarije muško, ali kronološki treće dijete četiriipolgodišnjeg braka. Uslijedilo je još osmero djece. Kada je mladom Carrollu bilo 11 godina, otac mu je dobio položaj u mjestu Croft-on-Tees, gdje se obitelj ubrzo preselila. To će biti obiteljski dom sljedećih 25 godina.
Carrollov otac je bio aktivan i izrazito konzervativan član Crkve Engleske te je kasnije postao arhiđakon Richmondski te je aktivno, nekad i s puno utjecaja, sudjelovao u religijskim debatama koje su dijelile crkvu. Bio je zagovornik anglokatolicizma, obožavatelj Johna Henryja Newmana i Oksfordskog pokreta te je učinio sve kako bi takve nazore prenio svojoj djeci. Ipak, Carroll će tokom svog života razviti vrlo nejasan stav prema nazorima svog oca, ali i Crkve Engleske općenito.
Dom
Tijekom ranog djetinjstva, Carroll je školovan kod kuće. Njegovi "popisi lektira" svjedoče o izrazito rano razvijenoj inteligenciji - u dobi od 7 godina, Carroll je čitao The Pilgrim's Progress (koja se smatra jednom od najznačajnijih religioznih knjiga engleske književnosti). Također, Carroll je kao dijete mucao - što se manifestiralo i kod njegove braće i sestara - što je imalo izrazita utjecaja na njegov društveni život tokom godina. S 12 godina upisan je u Richmond Grammar School (danas dio škole Richmond School) u obližnjem Richmondu.
Rugby
Godine 1846., mladi Carroll se prebacio u Rugby School, gdje je bio znatno manje sretan, o čemu svjedoči i njegov vlastiti komentar, nastao nekoliko godina nakon što je napustio školu: "Ne mogu reći ... da bi me bilo kakvi zemaljski prohtjevi natjerali da ponovim svoje tri godine ... iskreno mogu reći da bi, da sam bio ... zaštićen od noćnih smetnji, dnevne teškoće bile tek sitni problemi."
S druge strane, Carroll je, izgleda, bez većih poteškoća ostvarivao iznadprosječan akademski uspjeh. R.B. Mayor, profesor matematike, jednom je prilikom komentirao: "Otkako sam došao u Rugby, nisam imao priliku podučavati nadarenije dijete njegovih godina."
Oxford
Carroll je napustio Rugby krajem 1849. te se u svibnju 1850. upisao na Christ Church u Oxfordu, gdje mu se školovao i otac. Kako u vrijeme njegova upisa nije bilo slobodnih soba, Carroll je sve do siječnja 1851. čekao da dobije sobu te se konačno uselio na kampus. Ipak, nakon samo dva dana u Oxfordu, dobio je pismo od kuće da mu je majka preminula od "upale mozga" - vjerojatno meningitis ili moždani udar - u dobi od 47 godina te se vratio kući.
Njegova rana akademska karijera varirala je između velikog uspjeha i neodoljivog nemara. Naime, Carroll nije uvijek puno radio, ali mu je inteligencija omogućavala da nastavni sadržaj svlada i bez nekog pretjeranog truda. Godine 1852. postao je prvostupnik matematike te je ubrzo predložen za asistenta od strane očeva mu prijatelja, kanonika Edwarda Puseyja. Svoju diplomu stekao je 1854., a s njom i titulu bakalaureata (Bachelor of Arts). Ostao je na Christ Churchu i kao student i kao predavač, ali sljedeće je godine pao važan ispit jer se, kako je sam priznao, nije mogao natjerati da uči. Ipak, njegov talent za matematiku bio je toliko izniman da je 1855. postao profesor matematike na Christ Churchu, što će obavljati sljedećih 26 godina. Unatoč izvornom nezadovoljstvu, Carroll je, u raznim svojstvima, ostao na Christ Churchu do svoje smrti.
Greenfield, Indiana
Grinfild je grad u američkoj saveznoj državi Indijana.
Lewis Carroll
Osobnost i izgled
250px|thumb|left|Autoportret Lewisa Carrolla, oko 1856. Danas se nalazi u [[National Portrait Gallery (London)|Nacionaloj galeriji portreta.]]
Zdravstveni problemi
Mladi Lewis Carroll bio je visok oko 180cm, vitak, kovrčave smeđe kose te plavih ili sivih očiju (ovisno o svjedočenjima). Tijekom kasnijih godina, opisan je kao asimetričan s ukočenim držanjem i hodom, što je, doduše, mogao biti rezultat ozljede koljena iz mladosti. U ranom djetinjstvu, Carroll je bolovao od vrućice od koje je izgubio sluh na jedno uho. U dobi od 17 godina, Carroll je prebolio ozbiljan slučaj hripavca, što je vjerojatno bio uzrok njegovih kronično slabih pluća u kasnijim godinama. Još jedan defekt kojeg je prenio u odraslu dob bilo je njegovo, kako je on to zvao, "oklijevanje", zapravo mucanje koje je dobio još u djetinjstvu i koje ga je pratilo cijeli život.
Greenfield, Indiana
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 20.602, što je 6.002 (41,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Lewis Carroll
Zdravstveni problemi
To mucanje je uvijek bilo plodno polje za nastanak brojnih priča o Carrollu - dio tih priča tvrdi kako je mucao samo u prisustvu odraslih, dok je u društvu djece govorio bez ikakvih problema, ali ne postoje nikakvi dokazi koji bi potkrijepili te priče. Dapače, mnoga djeca koja su ga upoznala primijetila bi mucanje, dok je mnogim odraslima to promaklo. Sam Carroll je, izgleda, bio znatno svjesniji svog problema. Priča se kako je samog sebe karikirao u liku Doda iz Zemlje čuda, referirajući tako na poteškoće prilikom izgovaranja vlastitog prezimena. Ipak, to je samo jedna od mnogih "činjenica" iz Carrollova života za koju ne postoje adekvatni dokazi. Mada doista jest sebe nazivao dodom, tvrditi da je to bila referenca na njegovo mucanje je čista špekulacija.
Mada je mucanje predstavljalo problem, nikada nije bilo tolika smetnja da mu je onemogućavalo primjenu ostalih osobnih kvaliteta u društvu. U vremenu kada su ljudi često sami smišljali zabavu i kada su pjevanje i recitiranje bile nužne vještine, Carroll je bio potpuno opremljen za uspješnog zabavljača. Navodno je mogao pjevati poprilično dobro i nije se ustručavao pjevati pred publikom. Bio je jako dobar u pantomimi i pričanju priča, a navodno i u pogađanju riječi.
Društveni život
320px|minijatura|desno|Lewis Carrol: Obitelj Rossetti ([[6. listopada|6./7. listopada 1863.; National Portrait Gallery, London) S lijeva na desno: Dante Gabriel Rossetti (stoji), njegova sestra Maria Francesca Rossetti (sjedi), njegova majka Frances Mary Lavinia Rossetti (sjedi) i njegov brat William Michael Rossetti (stoji). ]] U međurazdoblju između njegovih prvih tiskanih djela i uspjela Alise, Carroll se intenzivno družio s članovima Bratstva prerafaelita. Prvo je, još 1857. godine, upoznao Johna Ruskina i postao dobar prijatelj s njim. Ubrzo je razvio prisno prijateljstvo sa slikarom Danteom Gabrielom Rossettijem i njegovom obitelji, a poznavao je, među ostalima, i umjetnike Williama Holmana Hurta, Johna Everetta Millaisa i Arthura Hughesa. Također, jako dobro je poznavao i autora bajki, Georgea MacDonalda, što se pokazalo ključnim za njegovu karijeru. Naime, upravo je entuzijastično prihvaćanje Alise od strane MacDonaldoce djece potaklo Carrolla da preda svoj rukopis izdavačima.
Politika, religija i filozofija
U širem kontekstu, Carroll je najčešće etiketiran kao politički, religiozni i osobni konzervativac. Martin Gardner je Carrolla opisao kao torijevca kojega su "lordovi gledali sa strahopoštovanjem te koji je bio sklon snobizmu prema podređenima." Vlč. W. Tuckwell, u svojo knjizi Reminiscences of Oxford (1900), opisao ga je kao "oštrog, sramežljivog, preciznog, zadubljenog u matematiku, pažljivog i upornog u očuvanju svog digniteta, strogo konzervativnog po pitanju politike, religije i društva sa životom razloženim na kvadratiće kao u Alisinom krajoliku." Ipak, Carroll je izgleda pokazivao interes za filozofije i religije koje su bile suprotnost s ranijom tezom. Primjerice, bio je jedan od osnivača Društva za psihička istraživanja, parapsihološke neprofitne organizacije osnovane 1882. u Londonu. Danas se smatra kako se Gardnerova izvorna teza treba revidirati i kako je ona možda samo dio "mita o Carrollu" te kako je prava istina o Carrollovoj osobnosti i svjetonazorima ipak drugačija.
Sam Carroll je napisao nekoliko studija o filozofskoj problematici. Godine 1895., razvio je poseban filozofski argument o deduktivnom zaključivanju u članku "What the Tortoise Said to Achilles", koji je izdan u jednom od prvih izdanja filozofskog časopisa Mind. Članak je u istom časopisu ponovo tiskan i stotinu godina kasnije, 1995. godine, uz dodavanje članka Simona Blackburna naslovljenog Practical Tortoise Raising.
Književnost
Još u mladosti, Carroll je pisao pjesme i kratke priče koje su objavljivane i u obiteljskom časopisu Mischmasch i drugim časopisima, ali uz umjeren uspjeh. U razdoblju od 1854. do 1856., njegova djela izdana su u nacionalnim časopisima The Comic Times i The Train, kao i u manjim publikacijama kao što su Whitby Gazette i Oxford Critic. Većina njegovih djela bila su ili komična ili satirična, ali njegovi standardi i ambicije izrazito visoki. U srpnju 1855. napisao je sljedeće: "Ne mislim da sam dosad napisao išta vrijedno pravog izdavanja (pri čemu isključujem 'Whitby Gazette' ili 'Oxonian Advertiser'), ali ne očajavam da u tome neću uspjeti jednoga dana." Neko vrijeme nakon 1850. godine, napisao je nekoliko lutkarskih predstava za zabavu svojih braće i sestara, ali jedina danas sačuvana je La Guida di Bragia.
Godine 1856. izdao je svoje prvo djelo pod pseudonimom koji će mu donijeti globalnu popularnost. Njegova romantična pjesma naslovljena "Solitude" pojavila se u časopisu The Train, a kao autor je naveden Lewis Carroll. Pseudonim je zapravo bila igra riječima nastala od njegova prava imena - Lewis je bila anglikanizirana verzija imena Ludovicus, što je latinska verzija imena Lutwidge, dok je Carroll bilo irsko prezime slično latinskomu Carolus, što se anglikaniziralo kao Charles.
Alice
220px|minijatura|desno|"The chief difficulty Alice found at first was in managing her flamingo." - ilustracija [[John Tenniel|Johna Tenniela za prvo izdanje Carrollove uspješnice Alice's Adventures in Wonderland 1865. godine. Ova scena prikazuje Alice kako pokušava svladati neobičnu igru kroketa s plamencima i ježevima na dvoru Crvene Kraljice. ]] 220px|minijatura|desno|"Beware the Jabberwock, my son! The jaws that bite, the claws that catch!" Ilustracija [[John Tenniel|Johna Tenniela koja prikazuje strašnog Jabberwocka iz priče Through the Looking Glass, u koju je i uključena pjesma "Jabberwocky". ]] Te iste 1856., u Christ Church je stigao novi dekan, Henry Liddell, koji je sa sobom poveo svoju mladu obitelj, čiji će članovi igrati važnu ulogu u Carrollovu životu i, u toku sljedećih godina, uvelike utjecati na njegov spisateljski rad. Carroll se sprijateljio s Liddellovom suprugom, Lorinom, te s njihovom djecom, posebice kćerima Lorinom, Edith i Alice. Dugo se godina smatralo kako je njegova Alice nastala upravo prema kćeri Liddellovih. U prilog toj tezi ide i pjesma iz knjige Through the Looking Glass s akrostihom koji otkriva Aliceino ime, kao i mnoge skrivene reference na nju u tekstu obaju knjiga. Ipak, često se naglašava kako je Carroll, tijekom svojih kasnijih godina, demantirao kako je njegova "mala heroina" temeljena na bilo kojem stvarnom djetetu, te kako je on često svoja djela posvećivao djevojkama koje je poznavao, koristeći akrostih kako bi ubacio njihova imena u pjesme. Ime Gertrude Chataway (Carrollove prijateljice iz djetinjstva) na taj se način pojavljuje na početku poeme The Hunting of the Snark, a nitko nije sugerirao da je ijedan lik iz poeme rađen prema njoj.
Iako su informacije šture (naime, Carrollovi dnevnički zapisi iz razdoblja 1858. - 1862. nedostaju), izgledno je da je prijateljstvo s obitelji Liddell imalo važnu ulogu u njegovom životu počevši s kasnim 1850-ima te je razvio rutinu odlaska s djecom (prvo s mladim Harryjem, onda s trima sestrama) na veslanje u pratnji odraslog prijatelja u obližnja sela Nuneham Courtenay ili Godstow.
Upravo je na jednom od tih izleta, 4. srpnja 1862., Carroll smislio okvir za priču koja će ubrzo postati njegov prvi i najveći komercijalni uspjeh. Nakon ispričane priče i moljenja od strane Alice Liddell da ju napiše, Carroll je, nakon dugo oklijevanja, u studenom 1864. malenoj Alice predao ručno napisan i ilustriran manuskript naslovljen Alice's Adventures Under Ground.
Prije ovog događaja, obitelj prijatelja i mentora Georgea MacDonalda pročitala je nedovršenu priču i upravo je entuzijazam MacDonaldove djece potaknuo Carrolla da tiska djelo. Godine 1863., Carroll je nedovršeni manuskript odnio izdavaču Macmillanu, kojemu se priča odmah svidjela. Nakon što su alternativni prijedlozi za naslov Alice Among the Fairies i Alice's Golden Hour odbačeni, priča je konačno tiskana 26. studenog 1865. pod naslovom Alice's Adventures in Wonderland, a kao autor je naveden Lewis Carroll, pseudeonim kojeg je Dodgson prvi puta koristio devet godina ranije. Ilustracije za prvo izdanje napravio je ugledni ilustrator, Sir John Tenniel, jer je Carroll očigledno smatrao kako tiskana knjiga zahtijeva profesionalne ilustracije.
Sveopći komercijalni uspjeh njegove priče promijenio je Carrollov život na mnogo načina. Slava njegovog alter ega, "Lewisa Carrolla", ubrzo se proširila diljem svijeta. Bio je pretrpan pismima obožavatelja i, ponekad neželjenom, pažnjom. Njegova popularnost bila je toliko velika, da jedna popularna i komična anegdota govori kako se kraljici Viktoriji toliko svidjela Alice da je predložila da svoje sljedeće djelo Carroll posveti upravo njoj. U skladu sa željom, Carroll je to i učinio te je kraljici ubrzo dostavljena njegova matematička znanstvena studija naslovljena An Elementary Treatise on Determinants. Ipak, sam Carroll je snažno demantirao tu priču, kazavši: "... Ona je potpuno neistinita u svakom detalju: ništa niti slično se nije dogodilo", a uz sve to, kako navodi T.B. Strong u časopisu The Times, "bilo bi strašno kontradiktorno svoj njegovoj praksi da izjednači autora Alice s autorom svojih matematičkih djela." Knjiga mu je donijela i pozamašan profit, ali Carroll je odlučio ostati na naizgled omraženom mu poslu u Christ Churchu.
Krajem 1871., izdan je i nastavak, naslovljen Through the Looking-Glass and What Alice Found There. Zanimljivo je kako naslovnica prvog izdanja navodi 1872. godinu kao datum izdanja, no tu se radi o tiskarskoj pogrešci. Through the Looking-Glass je priča koja je puno mračnijeg ugođaja, puno više racionalna nego svoja prethodnica i znatno manje životna nego prva Aliceina pustolovina, što je vjerojatno rezultat velikih promjena u Carrollovom životu. Njegov otac preminuo je nekoliko godina ranije (1868.), što je Carrolla bacilo u depresiju koja je trajala nekoliko godina.
The Hunting of the Snark
220px|minijatura|lijevo|Šesta originalna ilustracija [[Henry Holiday|Henryja Holidayja iz prvog izdanja poeme The Hunting of the Snark. Od glavnih likova, prikazani su pekar, zvonar, bankar, odvjetnik i dabar.]] Godine 1876., Carroll je izdao svoje posljednje veliko djelo, The Hunting of the Snark, fantastičnu nonsens poemu koja prikazuje pustolovinu bizarne skupine koja se sastoji od 8 obrtnika i jednog dabra (na engleskom, imena svih likova počinju s B - Bellman, Boots, Bonnet-maker, Barrister, Broker, Billiard-marker, Banker, Butcher, Baker, Beaver), koji su krenuli na potragu za stvorenjem znanim kao Snark. Poema je imala snažan utjecaj na svjetsku književnost, a Carrollov prijatelj, slikar Dante Gabriel Rossetti navodno je bio uvjeren kako poema govori o njemu.
Fotografija
220px|minijatura|desno|Lewis Carroll: "[[Alice Pleasance Liddell kao prosjakinja" (1858.) - vjerojatno najpoznatija, ali i najkontroverznija fotografija koju je napravio]] Godine 1856., Carroll se počeo baviti tada novim oblikom umjetnosti, fotografijom, isprva pod utjecajem svog ujaka Skeffingtona Lutwidgea, a kasnije pod utjecajem prijatelja s Oxforda, Reginalda Southeyja. Napredovao je u vrlo kratkom roku te je sukladno tome stekao velik ugled, a izgleda da se na početku karijere poigravao s idejom da mu fotografija bude izvor prihoda.
Novija studija, koju su proveli Roger Taylor i Edward Wakeling detaljno izlistava sve sačuvane fotografije, iz čega Taylor izračunava da nešto više od 50% Carrollovih fotografija prikazuje djevojčice, no to bi ipak mogla biti izrazito neobjektivna brojka s obzirom da je gotovo 60% njegova opusa danas izgubljeno, što znači da tih 50% pada na otprilike 20% od sveukupnog opusa. Carroll je također izrađivao studije žena, muškaraca, dječaka i pejsaža, a među temama bili su mu i kosturi, lutke, psi, kipovi, slike i stabla. Njegovi portreti djece uvijek su fotografirani uz prisustvo roditelja, a velik broj ih je snjimljen u vrtu Liddellovih s obzirom da je za dobru fotografiju bila potrebna prirodna svjetlost.
Rancho Santana 1, Ayala
Rancho Santana 1 je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Morelos, u opštini Ayala.
Lewis Carroll
Fotografija
Također, Carroll je shvatio kako je fotografija dobra pozivnica za visoke društvene krugove. Tijekom najproduktivnijeg razdoblja svoje karijere, Carroll je izradio portrete poznatih ličnosti kao što su John Everett Millais, Ellen Terry, Dante Gabriel Rossetti, Julia Margaret Cameron, Michael Faraday i Alfred, Lord Tennyson.