cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emil Zátopek
U drugom svom nastupu na londonskim OI Emil u disciplini 5000 m osvaja srebro iza Belgijanca Gastona Reiffa, za samo 0,2 sec. To je bio jedan od rijetkih njegovih poraza, nakon kojeg je uslijedio dugogodišnji niz nepobijeđenosti.
U svoje vrijeme, Emil je bio revolucionar novih metoda treninga. Često bi sam izmišljao treninge ili bi usavršavao postojeće principe. Atletski savez tadašnjeg SSSR-a pozivao bi svake godina njega i suprugu Danu Ingrovu, bacačicu koplja, na besplatne pripreme na obali Crnog mora, u nadi da će proniknuti u njegove trkačke programe. To im je na kraju vjerojatno i uspjelo, jer je glavni egzekutor skidanja Zatopeka sa svjetskog trkačkog trona bio upravo Rus Vladimir Kuts. Svoju atletsku besmrtnost Emil Zatopek je zaslužio na sljedećim Olimpijskim igrama u Helsinkiju 1952. Prije samih Igara je nastupio na dva manja mitinga u Budimpešti i Kijevu, gdje je pobijedio ali sa skromnim rezultatima, što je izazvalo skeptičnost nacije, koja je u njemu vidjela najvećeg češkog sportskog junaka predstojećih Igara.
Ali Emil ponovo uvjerljivo pobijeđuje s novim olimpijskim rekordom. Svoju zlatnu olimpijsku medalju osvojenu u toj trci Zatopek je 16 godina kasnije poklonio velikom australskom trkaču Ronu Clarku, koji je sredinom 60-ih godina postavio bezbrojne svjetske rekorde na pet i deset kilometara, ali nikad nije stigao do najvrijednijeg - olimpijskog zlata.
Druga finalna trka na helsinškim Igrama uslijedila je u disciplini 5000 m. Ta se utrka smatra jednom od najvećih u povijesti Olimpijskih igara. Sam Zatopek se rado sjeća tog događaja: "To je bio najjači finiš koji sam ikada izveo protiv izuzetnih rivala: Nijemca Schadea, Francuza Mimouna i Britanaca Chatawaya i Piriea. Računao sam da ću ih dobiti na početku zadnjeg kruga, ali kada su me trojica od njih prestigla mislio sam da je sve gotovo, da sam izgubio trku. Međutim, nakon prerano jakog finiša, prvo je počeo popuštati Chataway pa za njim i Schade. U tom trenutku sam shvatio da ni Mimoun neće izdržati do kraja i počeo sam po drugi put finiširati, 150 metara prije cilja". Pravu atletsku poslasticu i veliku Emilovu pobjedu dodatno je začinila supruga Dana Zatopek, koja je samo par sekundi kasnije bacila svoj pobjednički hitac u koplju.
Zatopekovi su tako u nekoliko sekundi osvojili dvije zlatne olimpijske medalje, ali tu priči nije bio kraj. Tri dana kasnije, zadnjeg dana Olimpijskih igara, Emil se pojavio i na startu maratonske trke i pobijedio s velikom prednošću - iako do tada nikada nije trčao tu disciplinu!!!
Osmodnevna Zatopekova "helsinška diktatura", tijekom koje je postao jedini dugoprugaš koji je na jednim Olimpijskim igrama osvojio tri zlatne medalje (5000 m, 10,000 m i maraton) i pri tom postavio u sve tri discipline olimpijske rekorde, trčeći usput svoj prvi maraton, smatra se jednim od najvećih sportskih dostignuća uopće. To je ujedno bio i vrhunac sportske karijere ovog iznimnog čovjeka i sportaša koji je trčao, istina, ne tako lijepim stilom, kao da se muči, kao da će svakog časa "umrijeti" na stazi, vječito s bolnim grčem na licu.
Dvije godine kasnije, nakon što je postavio svjetski rekord na 5000 m, otputovao je prvenstvo Europe po još jedan zalogaj slave. Pobijedio je u trci na 10000 m. A zatim je došla trka na 5000 m. Novi mladi lav trkačke scene Vladimir Kuts stekao je svjetsku slavu već i samim tim što je prvi pobijedio Zatopeka. Sljedećih je godina često gubio od velikih trkača Mimouna, Piriea, Chatawaya, Iharosa i Kutsa. Velika generacija izuzetnih trkača, koja je u vremenu od '54 – '57 čak 12 puta popravljala svjetske rekorde na 5 i 10 kilometara, našla se ponovo na okupu na Igrama u Melbourneu 1956. Zatopek nastupa samo u maratonu i zauzima tek šesto mjesto. Po povratku iz Australije zaključio je svoju aktivnu sportsku karijeru.
Iako u svojoj zemlji omalovažavan, ostatak svijeta nije zaboravio velikog trkača. 1975 godine dobiva od UN-a (Ujedinjenih naroda) posebno priznanje "Pierre de Coubertin Prize" za promociju fair-playa u sportu.
Još jednom je pokazao svoj prkos, prilikom Igara u Los Angelesu 1984, gdje je, ponovo na poziv MOO-a, otputovao kao specijalni gost, unatoč bojkota Igara od strane SSSR-a i cijelog istočnog bloka. Raspadom komunizma Zatopek je u potpunosti rehabilitiran, dobivši jednu od ključnih uloga u sportskom savezu Češke. Osobno mu se u ime naroda ispričao ministar obrane, a nebrojeno puta je dobivao priznanja od predsjednika Vaclava Havela.
Tijekom svojih 60-ih godina, Emil je još uvijek redovito trčao, održavajući svoju kondiciju, ali zadnjih nekoliko godina je bitno usporio. Nekoliko puta je hospitaliziran, a zadnji put zbog upale pluća, samo mjesec dana prije srčanog udara koji je prethodio padanju u komu. Borba liječnika za njegov život potrajala je još par dana i konačno, 22. studenog 2000, srce Emila Zatopeka je prestalo kucati.
Dan nakon što je saznao za njegovu smrt, izjavu je dao Lamine Diack, predsjednika IAAF-a (Međunarodne atletske federacije): "Ovo je tužan dan ne samo za prijatelje i poznavatelje sporta, već i za obične ljude koji su u Zatopeku prepoznali poštenog i nepomirljivog borca za ljudsko dostojanstvo i slobodu".
Pokop je održan 6. prosinca 2000., u Pragu, na državnom nivou, uz sve počasti.
Karijera
1948. - OI, 1 zlatna medalja (10000 m), 1 srebrna medalja (5000 m)
1950. - EP, 2 zlatne medalje (5000 m i 10000 m)
1952. - OI, 3 zlatne medalje (5000 m, 10000 m i maraton)
1954. - EP, 1 zlatna medalja (10000 m)
Osobni rekordi
5000 m: 13:57.2 (1954.)
10000 m: 28:54.2 (1954.)
1 sat: 20052 m (1951.), prvi preko 20000 m za 1 sat
Colwell, Iowa
Kolvel je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 73 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 73 stanovnika, što je 3 (3,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Milan Kašanin
mini|Mladi Kašanin ispred Muzeja istorije umetnosti u Beču Dr. Milan Kašanin (Pelmonoštor, Austro-Ugarska, danas Beli Manastir, Hrvatska, 21. II. 1895. po starom kalendaru - Beograd, 21. XI. 1981), pripovjedač, romansijer, esejist, književni kritičar, historičar književnosti, likovni kritičar, historičar likovnih umjetnosti, kustos i direktor galerija i muzeja u Beogradu.
Djetinjstvo i školovanje
Njegovi preci s prezimenom Popović prešli su u 18. st. iz Hercegovine u Baranju. Potiče iz siromašne seljačke porodice. Rođen je u ubogoj kući u današnjoj Ulici Vladana Desnice (ranije Vuka Stefanovića Karadžića), Belomanastircima poznatoj kao Srpska ulica. Njegov otac Nikola Popović i majka Anka Kašanin nisu bili vjenčani pa su on i stariji brat Radivoj Kašanin bili uvedeni u matične knjige rođenih pod majčinim prezimenom Kašanin.
Školske godine 1901/1902. upisao se u prvi razred Srpske narodne osnovne škole. U prvom, drugom i trećem razredu učiteljica mu je bila Katica Maširević iz Sombora. U četvrtom razredu došao je novi učitelj Jovan Slavković, također iz Sombora. On ga je vodio i kroz peti razred jer je 1905. godine izašao zakon da se četverogodišnje osnovne škole produžavaju na još dvije godine i time postaju šestogodišnje. Peti razred je završio 1906. godine, a od tada pa do 1914. pohađao je Srpsku pravoslavnu veliku gimnaziju u Novom Sadu, koju je već pohađao i njegov brat Radivoj. Kao i bratu, pri upisu u gimnaziju pomogao mu je učitelj Slavković, dok ga je direktor gimnazije Vasa Pušibrk, opet kao i brata, kao odličnog učenika prihvatio kao svoje dijete i izradio mu stipendiju.
Kad je imao 5 godina, a njegov brat Radivoj bio na kraju drugog razreda gimnazije u Osijeku, razboljela mu se majka od upale pluća, koja je prešla u tuberkulozu. Umrla je kad je Radivoj pošao u treći razred. Otad se o njima brinula starija majčina sestra Latinka, koja se nije udavala.
Prvi svjetski rat
Zbog učešća u demonstracijama u Kosovskoj Mitrovici povodom umorstva Franje Ferdinanda bio je na vojnom sudu u Segedinu, ali nije osuđen. Namjeravao je da sa svojim prijateljem Svetislavom Marićem studira filozofiju u Zagrebu, ali se nije mogao upisati zbog "nepodobnosti" (bio je pod policijskom istragom), pa je 1915. godine u Budimpešti počeo studirati romansku i slavensku filologiju. Poslije prvog semestra mobiliziran je u 28. osječku domobransku regimentu, da bi se poslije suđenja vratio u vojarnu, u Pričuvnoj časničkoj školi u Zagrebu kao kadet-aspirant. Kako bi izbjegao odlazak na front, pribavio je izmišljene liječničke dijagnoze te se tri godine povlačio po bolnicama Novog Sada, Slavonske Požege, Sarajeva i Zagreba. U Zagrebu je našao utočište u Bolnici milosrdnih sestara zajedno s drugim intelektualcima (Ivo Andrić, Ivo Vojnović, Vladimir Ćorović, Niko Bartulović).
Studij
U Zagrebu je nastavio studij. Upisao je filozofiju kod prof. Alberta Bazale (1877-1947), koji ga je htio uzeti za svog asistenta, ali je tada propala Austro-Ugarska pa se vratio u Novi Sad. Tu je postavljen za pomoćnika šefa Presbiroa Narodne uprave za Banat, Bačku i Baranju, a s Jankom Perićem radio je u redakciji "Srpskog lista", glasila SNO (Srpskog narodnog odbora).
Kad je kompozitor i političar Petar Konjović (1883-1970) pokrenuo u Novom Sadu 20. IV. 1919. novi dnevni list "Jedinstvo" kao organ Demokratske stranke, Kašanin mu se našao pri ruci, ali je ubrzo, još istog mjeseca, otišao u Pariz da na Sorboni studira historiju umjetnosti, uporednu historiju književnosti i ruski jezik s književnošću. Kao dopisnik "Jedinstva" iz Pariza više je naginjao dopisima književne i umjetničke sadržine. I pored mnogih obećanja, dugo nije dobijao stipendiju za studij u Parizu, ni honorare za dopise objavljene u "Jedinstvu". Stipendiju je dobio tek krajem 1920, kad se i oženio studentkinjom Katarinom Martinović Ljaljom, kćerkom ruskom emigranta crnogorskog porijekla. Sljedeće jeseni rodio mu se sin Mirko. Tada se podvrgao akademskoj disciplini, odložio pisanje i, sistematski učeći i polažući ispite, u proljeće 1923. godine diplomirao estetiku i historiju umjetnosti i vratio se u Beograd.
Historija umjetnosti
Godine 1924. zaposlio se kao pisar u Umetničkom odeljenju Ministarstva prosvete. Dvije godine kasnije, 1926. doktorirao je s tezom ''Bela crkva Karanska. Njena istorija, arhitektura i živopis''. U vrijeme priprema za 100-godišnjicu Matice srpske, primio se obaveze da - skupa s Veljkom Petrovićem (1888-1967) - proputuje Vojvodinu i istraži njenu staru umjetnost. Tada je napisao prvi dio Matičine knjige "Srpska umetnost u Vojvodini", objavljene 1927, u kojoj je obradio arhitekturu, slikarstvo do prve polovine XVIII. vijeka, minijature, graverske radove i primijenjenu umjetnost. Za tu monografiju dobio je nagradu Matice srpske (1928).
Tek 1927. godine dobio je pravo radno mjesto. Postao je kustos, a sljedeće godine i upravnik beogradskog Muzeja savremene umetnosti (1928-1936). Kraljevski namjesnik knez Pavle povjerio mu je 1936. godine direktorsko mjesto u muzeju koji je nosio njegovo ime (Muzej kneza Pavla, danas Narodni muzej u Beogradu). Na toj dužnosti organizirao je prve velike evropske izložbe u Beogradu: Italijanski portret kroz vekove (1938) i Francusko slikarstvo XIX veka (1939). Pokrenuo je i uređivao časopis "Umetnički pregled" (1937-1941). Objavljivao je likovne kritike u Politici", "Vremenu", časopisu "Reč i slika" i dr. Predavao je historiju umjetnosti u Umetničkoj školi u Beogradu.
Objavljivao je eseje iz historije umjetnosti, u kojima je naročito izražena estetska analiza. Bavio se uglavnom srednjim vijekom i srpskim slikarstvom u Vojvodini.
Književnost
U dvotomnom romanu "Pijana zemlja", za koji je dobio nagradu Cvijeta Zuzorić (1932), nastojao je "da iz sfere svakodnevnog života dopre do duhovnog horizonta vremena" i kritički progovori o temama koje su zaokupljale njegovu generaciju. Veliki doprinos dao je osvjetljavanju srpske književnosti u srednjem vijeku. Srpska akademija nauka nagradila ga je za zbirke pripovijedaka "Jutrenja i bdenja" (1926) i "Zaljubljenici" (1929), a Kolarčeva zadužbina za prvi roman "Trokošuljnik" (1930). Nosilac je Oktobarske nagrade za književnost.
Značajan je njegov rad iz domena književno-historijske esejistike nastao nakon II. svjetskog rata. U briljantnoj zbirci eseja "Sudbine i ljudi" (1968) o nekim najznačajnijim srpskim pjesnicima, pripovjedačima i kritičarima 19. i 20. vijeka (Branko Radičević, Jovan Jovanović Zmaj, Laza Kostić, Jakov Ignjatović, Stevan Sremac, Simo Matavulj, Jovan Skerlić, Jovan Dučić i dr.), oštrinom zapažanja, upečatljivim ličnim izrazom, polemičkim tonom, novim idejama i nekonvencionalnim shvatanjima, prožetim donekle i konzervativnom tendencioznošću, dao je jedno od najznačajnijih esejističkih djela svoga vremena.
Privatni život
Sa suprugom Katarinom (1898-1985) imao je četvero djece: Mirko, arhitekt (1921-1993), dr Ratomir Ratko, pravnik (1923), Pavle, pravnik (1935) i Marina, udata Bojić, koja je završila književnost (1937). U Beogradu je stanovao u Hilandarskoj ulici broj 30. Imao je sedmero unučadi. Unuka Zoja Bojić također je historičar umjetnosti.
Suradnja u časopisima, listovima i drugim publikacijama
"Sloga" (1909-1911), "Obzor" (1917-1918), "Savremenik" (1917-1918), "Hrvatska njiva" (1918), "Omladina" (1918), "Ljubljanski zvon" (1918), "Glas Slovenaca, Hrvata i Srba" (1918), "Književni jug" (1918), "Ženski svijet" (1918), "Veliki kalendar Književnog juga" (1919), "Jedinstvo" (1919-1921), "Venac" (1921-1922, 1925-1927), "Srpski književni glasnik" (1921-1936), "Glasnik - organ Saveza bankarskih, trgovačkih i industrijskih činovnika" (1923), "Misao" (1924), "Pokret" (1924), "Letopis MS" (1924-1929, 1954, 1956, 1967-1968, 1970-1977, 1979), "Vreme" (1924-1928, 1930-1931, 1936-1937, 1940), "Kalendar 'Vardar'" (1925, 1927, 1929), "Kalendar 'Vreme'" (1925), "Godišnjak SKA" (1925), "Gruda" (1926), "Politika" (1926-1937), "Pravda" (1926, 1929-1933, 1939), "Naša domovina" (1926, 1938), "Reč i slika" (1926-1927), "Subotički dnevnik" (1926), "Starinar" (1926-1927), "Prilozi za književnost, jezik, istoriju i folklor" (1927), "Glasnik Istorijskog društva" (1929), "Jubilarni zbornik života i rada Srba, Hrvata i Slovenaca" (1929), "Društvena obnova" (1929-1930), "Les nouvelles Yougoslaves" (1929), "Narodna odbrana" (1929), "Dnevnik" (1929), "Ilustrovani list" (1929), "Hrvatska revija" (1929), "Žena i svet" (1930), "Jugosloven" (1931), "Jugoslovenski dnevnik" (1931), "Jugoslovenski glasnik" (1931), "La Yougoslavie" (1931), "Godišnjak i kalendar Srpske pravoslavne patrijaršije" (1933), "Novo doba" (1933), "Novosti" (1933, 1939-1940), "Nedeljne ilustracije" (1933), "Štampa" (1934), "Turistički Lloyd" (1934), "Museion" (Amsterdam, 1935), "Sportski turistički Lloyd" (1936), "Umetnički pregled" (1937-1941), "Jugoslavija" (1938-1939), "Kroz Jugoslaviju" (1939), "Glas juga" (1941), "Srpski narod" (1942-1943), "Novo vreme" (1943), "Donauzeitung" (1943), "Obnova" (1944), NIN (1953, 1958), "Almanah Saveza književnika Jugoslavije" (1953-1955), "Književnost" (1953-1957, 1964-65, 1969-1973, 1975), "Književne novine" (1954, 1957, 1962, 1975, 1977-78), "Zbornik MS za društvene nauke" (1955), "Slobodna Dalmacija" (1958), "Nova Makedonija" (1958), "Pobjeda" (1961), "Zbornik MS za likovne umetnosti" (1966), "Dnevnik" (1967, 1971), "Zograf" (1969), "Savremenik" (1977), "Sveske" (1977).
Odlikovanja, portreti, rukopisi
Odlikovan je ''Ordenom sv. Save I. stepena s lentom, francuskom Legijom časti, holandskim ordenom Oranj-Nasau'' III. stupnja, danskim III. stupnja, poljskim Polonija Restituta III. stupnja i italijanskim II. stupnja.
Tratturo, Campobasso
Tratturo je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 566 m.
Milan Kašanin
Odlikovanja, portreti, rukopisi
Portrete su mu radili: Milan Konjović (1898-1993), Milenko Šerban (1907-1979), Anka Krizmanić (1896-1987) i Stojan Ćelić (1925-1992), a bistu Risto Stijović (1894-1974). Originalni rukopisi i prepiska čuvaju se u Rukopisnom odeljenju Matice srpske. Brojni rukopisi i biblioteka izgorjeli su mu za vrijeme bombardiranja Beograda.
Potpisivao se pseudonimima i šiframa: Milan Popović; A.; B. B.; J.; K.; L.; L. N.; M.; M. K.; M. M.; N.; S.; X.; Y.
Greške
U knjizi "Ko je ko u Jugoslaviji", umjesto "Jutrenja i bdenja", piše Jutarnja bdenja. U "Maloj enciklopediji Prosveta": L'art yougoslave, u ELZ: L'Art yougoslave. Po EJ Srpska umetnost u Vojvodini izdana 1928. U EJ pogrešan naslov Sudbine ljudi. U CIP-u knjige "Zaljubljenici ; U senci slave" piše Zaljubljenici u senci slave.
San Antonio, Zapopan
San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1347 m.
Fonte Brizzi, Grosseto
Fonte Brizzi je naselje u Italiji u provinciji Grosseto, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 120 m.
C21H22O11
Molekulska formula C21H22O11 se može odnositi na:
Blaslay
Blale je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Vijena koja pripada prefekturi Poatje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 452 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 19,67 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 91 metar (maksimalnoj 127 m, a minimalnoj 81 m).
Ivica Kostelić
Ivica Kostelić (rođen 23. 11. 1979. u Zagrebu) je hrvatski alpski skijaš, isto tako poznat kao stariji brat Janice Kostelić.
Na Zimskim olimpijskim igrama 2006. u Torinu osvojio je srebrnu medalju u kombinaciji.
Ivica Kostelić se u slobodno vrijeme bavi sviranjem rock muzike, te je na nekoliko natjecanja održavao improvizirane koncerte.
Ivica Kostelić je nekoliko godina bio u romantičnoj vezi s američkom alpskom skijašicom Caroline Lalive, ali je ta veza nedavno prekinuta.
Godine 2006. Ivica Kostelić je upisao izvanredni studij povijesti na Sveučilištu u Zagrebu.
Pobjede u utrkama
26 pobjeda (15 slaloma, 9 kombinacija (5 super kombinacija, 4 klasične kombinacije), 1 superveleslalom, 1 paralelni slalom)
Apinayé
Apinayé (Apinajé, Apinagé), pleme zapadne grane Timbira naseljeno u brazilskoj državi Tocantins (rezervat Terra Indígena Apinajé), 800 (1994 SIL), na aldejama kod Tocantinópolisa, São José, Mariazinha, Butica, Riachinho, Cocalinho i Bonito u općinama Tocantinópolis, Maurilândia i São Bento. Najbliži su srodnici Kayapo Indijancima, koji su nastali odvajanjem od Apinayéa. Jezik pripada široj skupini apinayé-kayapo, porodica gé.
La Bermeja, Tiquicheo de Nicolás Romero
La Bermeja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1002 m.
Apinayé
Život Apinayéa
Apinaye su matrilinearnog i matrilokalnog uređenja. Lovci, sakupljači i obrađivači tla. Sakupljanje se dovodi u vezu tijekom perioda nomadskog života u savani i traje sve dok žetva u poljima ne sazrije. Za sve to vrijeme tek bi povremeno navraćali u selo, a rast bilja nadgledali bi izabrani svećenici, i ljubomorno čuvali nasade. Nijedna žena dok su muškarci u lovu nije smjela ništa ubrati sa svoga polja, jer bi bila strogo kažnjena. Tek nakon što bi svećenici pozvali seljane koji su lutali okolo, priredio bi se posljednji lov, nakon čega bi se svi vraćali u selo.
Nakon završetka incijacije koja predstavlja uvod u brak (Curt Nimuendajú), svi mladići su se ženili istog dana. Djevojke (ib.) koje bi se prije inicijacije upustile u seksualne odnose, nemilosrdno bi bile silovane kolektivno od svih zrelih muškaraca, i ubuduće su smatrane prostitutkama.
Matilda od Boulognea
Matilda I (ili Maud) (Mathilde de Boulogne; 1105? – 3. maj 1152) bila je suo jure grofica Boulognea, kao i kraljica Engleske, odnosno supruga kralja Stephena.
Rodila se u Boulogneu kao kćer grofa Eustacea III i škotske princeze Mary. Bila je u bliskom srodstvu sa imenjakinjom, caricom Matildom, koja će kasnije biti glavni suparnik njenom mužu u engleskom građanskom ratu. Godine 1125. se udala za Etiennea, grofa od Bloisa, kome je rodila sina po imenu Balduin koji nije preživio djetinjstvo. Iste je godine od oca naslijedila grofoviju, kojom je počeo upravljati njen muž. Etienne i Matilda su nakon braka neko vrijeme živjeli u Engleskoj na dvoru kralja Henryja I.
Nedugo nakon kraljeve smrti je Etienne iskoristio blizinu luka u Boulogneu kako bi se iskrcao u Engleskoj i ishodio svoje proglašenje za kralja. U to vrijeme je Matilda bila trudna; preko La Manchea je prešla nakon što je rodila svog sina i budućeg nasljednika Eustacea. 22. marta 1136. je službeno okrunjena za englesku kraljicu.
Matilda se za vrijeme građanskog rata istakla kao sposoban diplomat, ali i vojskovođa. Na samom početku sukoba je uspješno dovela vojsku iz Flandrije, a na sjeveru sklopila savez sa Davidom I od Škotske. Nakon što joj je muž poražen i zarobljen u bitci kod Lincolna 1141. je vodila uspješnu kontraofenzivu i protjerala svoju imenjakinju iz Londona, a potom je porazila u bitci kod Winchestera 14. septembra. Tada je zarobljen caričin polubrat Robert od Gloucestera koga je uspješno zamijenila za muža.
Ailill Caisfiaclach
Ailill Caisfiaclach ("trulih/pokvarenih zubiju"), sin Connla Cáema, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Naslijedio je oca i vladao dvadeset pet godina prije nego što ga je ubio Adamair. Lebor Gabála Érenn navodi kako je vladao u doba egipatskog kralja Ptolemeja V Epifana (204-181. pne.). Keatingova Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu datira u period 315-290. pne., a Annals of the Four Masters u period 443-418. pne.
Matilda od Boulognea
Uz Balduina i Eustacea je imala još troje djece - sina Guillaumea i kćer Marie, koje su također vladali Boulogneom, te kćer Matildu.
Umrla je od groznice 1152. Muž ju je nadživio dvije godine, a njegova smrt je označila kraj građanskog rata i pobjedu Carice Matilde. Njeni potomci su, međutim, naslijedili Boulogne.
Brestska tvrđava
230px|minijatura|desno|Tvrđava u Brestu 230px|minijatura|desno|Plan tvrđave, kako je izgledala 1941.
Brestska ili Brestovska tvrđava (Брэсцкая крэпасць, Brestskaya krepasts; Брестская крепость, Brestskaya krepost; Twierdza brzeska) nalazi se u predgrađu grada Bresta, na ušću rijeke Muhavec u Zapadni Bug u Bjelorusiji.
Izgradnja i izgled tvrđave
Izgradnja tvrđave počela je 1833. godine, po planu inžinjera Dolovana (još iz 1799. godine), a razradili su ga inžinjeri K. I. Operman, Maleckij i Feldman. Na mjestu gdje se trebala izgraditi tvrđava, nalazili su se zemljani bunkeri. Izgradnja tvrđave počela je 1. lipnja 1836. godine. Osnovni dijelovi tvrđave bili su završeni 26. travnja 1842. godine. Tvrđava se sastojala od jednog velikog središnjeg utvrđenja - citadele i tri manja utvrđenja čija je površina iznosila 4 kvadratna kilometra. Od 1864. do 1888. tvrđava je modernizirana po nacrtu Eduarda Ivanoviča Totlebena. Opasana je bedemima u krugu od 32 km, a 1876. godine u okviru tvrđave izgrađen je i hram sv. Nikole. Godine 1913. počeli su radovi na proširenju tvrđave, ali su prekinuti zbog izbijanja Prvog svjetskog rata.
Tvrđava na početku 20. stoljeća
Na početku Prvog svjetskog rata nakon povlačenja ruske armije, tvrđava je u kolovozu 1915. godine osvojena od strane njemačke vojske. U ovoj tvrđavi je 3. ožujka 1918. godine potpisan Brest-Litovski mir između Rusije i Njemačke. Nakon toga je tvrđava bila u rukama Nijemaca sve do kraja rata, a zatim je poslije Versajskog mira pripala Poljacima. Tijekom rata između SSSR-a i Poljske, koji je trajao od 1920.- 1921. tvrđava je na kratko vrijeme bila pod upravom Rusa. Mirom u Rigi 1921. godine okončan je ovaj rat, a tvrđava je ostala u sastavu Poljske.
El Nogal (razvrstavanje)
El Nogal ima više značenja:
Knjevići
Knjevići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 22 stanovnika.
San Giacomo, Imperia
San Giacomo je naselje u Italiji u provinciji Imperia, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 45 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 294 m.
Tierra de Bueyes (razvrstavanje)
Tierra de Bueyes ima više značenja:
El Frijolillo, San Antonio
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 241 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Gruda (Danilovgrad)
Gruda je naselje u opštini Danilovgrad u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 173 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 186 stanovnika).
Demografija
U naselju Gruda živi 120 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 33,5 godina (34,3 kod muškaraca i 32,7 kod žena). U naselju ima 41 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 4,22.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine).
Los Volantines, Zapopan
Los Volantines je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1558 m.
Blanchard, Oklahoma
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.670, što je 4.854 (172,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Manirizam
Manirizam (italijanski manierismo) poseban likovni izraz u razdoblju između visoke renesanse i baroka; traje odprilike od 1520/1530. do 1600. godine.
Značajna je pojava prvenstveno u talijanskom slikarstvu (Pontormo, Parmigianiono, Bronzino), a manje u kiparstvu (Cellini, Giovanni da Bologna). Obilježja manirizma su odstupanje od harmonične uravnoteženosti i renesansne kompozicije, a u koloritu su jaki kontrasti tame i svjetla. Proporcije likova su izdužene, izrazi lica ekstatični, a milje u kojem su smještene figure i grupe ostaje neodređen ili samo nagovješten.
Adamair
Adamair (Adammair, Adhamair, Amadir), sin Fer Corba, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Došao je iz Munstera i ubio svog prethodnika Ailill Caisfhiaclacha. Tada je stupio na prijestolje i vladao pet godina prije nego što ga je ubio Eochaid Ailtleathan. Lebor Gabála Érenn navodi kako je vladao u doba egipatskog kralja Ptolemeja V Epifana (204-181. pne.). Kronologija u Annals of the Four Masters mu vladavinu datira u period 418-414. pne., a kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn u 290-285. pne Bio je muž pretpostavljene irske boginje Flidais od Tuatha Dé Dananna.
Vista al Mar, Santa Catarina Juquila
Vista al Mar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Juquila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 946 m.
Wolken
Volken je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 86 opštinskih središta okruga Majen-Koblenc. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.079 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7137231.
Labraid Loingsech
Prema tradiciji je njegov djed Lóegaire Lorc bio veliki kralj, ali ga je mučki ubio vlastiti brat Cobthach Cóel Breg. Cobthach je potom dao otrovati Lóegaireovog sina Ailill Áinea koji je preuzeo prijestolje Leinstera, i natjerao Ailillovog mladog sina da pojede dijelove očevog i djedovog srca i proguta miša. Dječak je od strahote zanijemio i postao poznat kao Móen Ollom, "nijemi učenjak". Kasnije, kada je za vrijeme utakmice hurlinga udaren u bratu, zavikao je "Boli me!" Otada je bio poznat pod imenom Labraid, "on govori".
Geoffrey Keating navodi drukčiju priču. Nakon što je neko vrijeme proveo sa Scoriathom u Munsteru, Labraid odlazi na Kontinent gdje stiče veliki ugled kao tjelohranitelj kralja Francuske, rođaka Labraidove bake Cessair Chrothach (koja je bila kćer kralja Franaka prema Lebor Gabáli). Moriath, čuvši za njegove pothvate, se iz daljine zaljubi za njega. Piše ljubavnu pjesmu za njega i šalje Craiftinea u Galiju da mu je otpjeva. Labraid je oduševljen pjesmom i odlučuje se vratiti u Irsku da povrati teritoriju. Kralj Francuske mu daje brodove i 2200 vojnika. Sljedbenici mu dobivaju ime Laigin prema širokim plavosivim vršcima koplja (láigne) koja koriste. T. F. O'Rahilly pokušava objasniti zbrku oko mjesta Labraidovog izgnanstva sugerirajući da su Fir Morca, narod u Munsteru koji spominje Book of Leinster, u stvari iskvareni naziv za oblast Armorica u današnjoj sjeverozapadnoj Francuskoj.
Mir između Labraida i Cobthacha nije potrajao. Lebor Gabála navodi kako su zaratili. U priči u Book of Leinster, Labraid poziva Cobthacha zajedno sa trideset kraljeva Irske da ga posjete i gradi željeznu kuću u Dind Rígu kako bi ih smjestio, a što traje godinu. Cobthach odbija ući u kuću prije nego što prvi uđu Labraidova majka i dvorska luda. Nakon što oni to učine, Labraid gostima servira hranu i pivo, a potom zaključa kuću. Uz pomoć 150 mijehova zapali kuću, te su Cobthach i njegovih 700 ljudi, zajedno sa Labraidovom majkom i dvorskom ludom, živi spaljeni. Ludi je obećano da će joj porodica biti oslobođena ropstva, a Labraidova majka je sretna što će umrijeti za sinovu čast.
Još jedna legenda, slična grčkoj legendi o kralju Midi, navodi da je Labraid imao konjske uši, i to nastojao sakriti od svijeta. Kosu je šišao jednom godišnje, a brijača, koga je birao kockom, bio odmah nakon toga dao zbiti. Udovica, čuvši da joj je sin jedinac odabran da šiša kraljevu kosu, molila je kralja da ga ne pogubi. Labraid je pristao, ali uz uvjet da brijač čuva svoju tajnu. Teret čuvanja tajne je bio toliki da se brijač razbolio. Druid mu je savjetovao da ode do raskršća i prvom drvu kaže tajnu, te da će se riješiti tajne i ponovno ozdraviti. Svoju je tajnu rekao jednoj vrbi. Ubrzo nakon toga je Craiftine slomio svoju harfu i izradio novu, upravoi od one vrbe kojoj je brijač rekao tajnu. Kada je sa njom zasvirao, harfa je rekla "Labraid Lorc ima konjske uši". Labraid se pokajao zbog svih brijača koje je bio pogubio i priznao svoju tajnu.
Vladao je, ovisno o izvoru, deset, devetnaest ili trideset godina, te se svetio Cobthachovoj djeci, prije nego što ga je ubio Cobthachov sin Meilge Molbthach. Lebor Gabála datira Cobthachovo i Labraidovo stupanje na prijestolje na Badnjak 307. pne., ali i navodi da je vladao u doba Ptolemeja III Euergeta (246-222. pne.). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu smješta u period 379-369. pne., a Annals of the Four Masters u 542-523. pne.
Surcea, Zăbala
Surcea je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna u opštini Zăbala.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 624 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 536 m.
Космача
Космача је насеље у Србији у општини Куршумлија у Топличком округу. Према попису из 2002. било је 108 становника (према попису из 1991. било је 160 становника).
Демографија
У насељу Космача живи 106 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 58,0 година (53,3 код мушкараца и 62,2 код жена). У насељу има 58 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 1,86.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Apâniekra
Apâniekra (Apanhecra, Apãnjêkra, Canela Apâniekra, Kanela Apaniekra, Apaniekrá, Apanyekra, Aponegicran), jedno od plemena američkih Indijanaca iz grupe Canela, porodica Gé, nastanjeno u brazilskoj državi Maranhão. Apanjekre nisu bili nikada jako brojni. U kasnom 18. stoljću bilo ih je između 400 i 500 .. Procjenjeno je (Nimuendajú) da ih je 1929. bilo oko 130, a kasnije im broj polako raste: 205 (1970.; Crocker); 213 (1971.); 225 (1975.); 458 (2000.), no ipak su dosta malobrojniji od svojih prvih rođaka Ramkókamekra.
Hinolin
Hinolin se uglavnom koristi kao gradivni blok za druge specijalizovane hemikalije. On je prekurzor 8-hidroksihinolina, koji je svestrani helatni agens i prethodnik pesticida. Njegovi 2- i 4-metil derivati su prekurzori cianinskih boja. Oksidacijom hinolina nastaje hinolinska kiselina (piridin-2,3-dikarboksilna kiselina), koja je prekurzor herbicida sa tržišnim imenom Assert.
Izolacija i sinteza
Fridlib Ferdinand Runge je prvi izolovao hinolin was iz ugljene smole 1834. Smola je još uvek glavni izvor komercijalnog hinolina. On može da bude sintetisan koristeći više metoda:
Apâniekra
I Apanyekrá i Ramkokamekrá imali su isti sistem srodstva, te nazivali 'ocem' i sina očeve sestre. No ovaj običaj (terminologiju) Apanjekre su napustili krajem 1960.-tih godina. Stanište je matrilokalno, klanova nema, ali postoje dobni razredi. Poglavicu bira vijeće staraca. Lov, ribolov i tropska agrikultura i sakupljanje glavne su ekonomske aktivnosti. Pjesme, ritam i plesovi identični su im sa onima od Ramkokamekra, a izvode se uz pratnju maracá-zvečki, a jedan od festivala je i riblji festival (Tepiakwá) i obredi inicijacije  'Khêêtúwayê e Pepyê' . Pleme poznato kao Kenkateye, njihov su ogranak koji se odcijepio 1860. a 1913. su masakrirani i nestali. Selo: Porquinhos.
Mogoșoaia (razvrstavanje)
Mogoșoaia ima više značenja:
Die Dreigroschenoper (film, 1931)
Die Dreigroschenoper je njemačko-francuski crno-bijeli filmski mjuzikl snimljen 1931. u režiji Georga Wilhelma Pabsta. Predstavlja adaptaciju istoimenog kazališnog mjuzikla Bertolta Brechta i Kurta Weilla. Radnja se događa u Londonu na početku 20. vijeka i prikazuje kako se "kralj" razbojnika bori za ruku kćeri "kralja" prosjaka. Pabst je u svojoj verziji izmijenio mnoge detalje predstave, učinivši Brechta prilično nezadovoljnim. Kritičari su, međutim, Die Dreigroschenoper proglasili uspjehom, a čemu je dosta pridonijela njegova aktualnost, odnosno tadašnjom ekonomskom krizom potaknuti ljevičarski stavovi, izraženi još eksplicitnije nego u originalu. Pabst je, u skladu, s tadašnjom praksom, istovremeno snimio još jednu verziju filma na francuskom, koja je imala naslov L'Opéra de quat'sous ; planirana verzija na engleskom jeziku nije snimljena. Kada su nacisti 1933. došli na vlast u Njemačkoj, Die Dreigroschenoper je bio zabranjen.
Mușătești (razvrstavanje)
Mușătești ima više značenja:
C21H20O11
Molekulska formula C21H20O11 se može odnositi na:
C21H22O4
Molekulska formula C21H22O4 se može odnositi na:
Tierra de Dios (razvrstavanje)
Tierra de Dios ima više značenja:
C21H18NO4
Molekulska formula C21H18NO4 se može odnositi na:
C20H32
Molekulska formula C20H32 se može odnositi na:
El Nogalar (razvrstavanje)
El Nogalar ima više značenja:
El Nogalito (razvrstavanje)
El Nogalito ima više značenja:
Mușetești (razvrstavanje)
Mușetești ima više značenja:
C21H22O10
Molekulska formula C21H22O10 se može odnositi na:
Mușenița (razvrstavanje)
Mușenița ima više značenja:
Zingolella, Benevento
Zingolella je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 57 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 466 m.
Augutgê
Augutgê (Augurge), jedno od plemena Timbira Indijanaca iz istočnog Brazila. Populacija sa kraja 18. stoljeća (prema Curt Nimuendajú), iznosila je između 300 i 500. Spominju se 1816. Nestali.
C20H36O7P2
Molekulska formula C20H36O7P2 se može odnositi na:
Tierra Grande (razvrstavanje)
Tierra Grande ima više značenja:
Murighiol (razvrstavanje)
Murighiol ima više značenja:
Perrone, Caserta
Perrone je naselje u Italiji u provinciji Caserta, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 190 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 36 m.
C21H20O12
Molekulska formula C21H20O12 se može odnositi na:
Kodžaga Polje
Kodžaga Polje je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 71 stanovnika.
C21H22O5
Molekulska formula C21H22O5 se može odnositi na:
Zimska Olimpijada 1932
'''III. Zimske olimpijske igre - Lake Placid 1932'''
Igre su originalno trebale biti održane u Kaliforniji, ali su zbog nedovoljnog snijega premještene u Lake Placid. Svečano ih je otvorio Franklin Delano Roosevelt, tadašnji guverner države New York.
Odbojka na pijesku
thumb|right|Utakmica na španjolskom prvenstvu u odbojci na pijesku, Laredo 2004.
Odbojka na pijesku je popularni sport koji je nastao kao varijanta tradicionalne dvoranske odbojke. Kao mjesto igre koriste se uglavnom pješćane plaže gdje je sport i nastao. Iako je odbojka na pijesku u početku bila uglavnom samo zabava, postepeno je prerasla u pravi natjecateljski sport, te je od 1996. godine u programu Olimpijskih igara.
Povijest odbojke na pijesku
Odbojka na pijesku je nastala na plažama u Kaliforniji, odnosno u gradu Santa Monica negdje oko 1920. godine. Kao natjecateljski sport dugo nije bila šire prihvaćena, iako je bilo pojedinačnih profesionalnih turnira i natjecanja. Pravi bum u razvoju odbojke na pijesku dogodio se 90-tih godina 20. stoljeća, što je dovelo do toga da je od Olimpijskih igara 1996. godine u Atlanti odbojka na pijesku dio obitelji olimpijskih sportova.
Najpoznatije nacije u tom sportu su SAD i Brazil.
Pravila igre
Većina pravila igre preuzeta su iz standardne odbojke, a dvije ključne razlike su vrsta terena (pijesak umjesto tvrdog parketa ili betona) te momčad koja se sastoji od dva igrača sa svake strane (a ne od 6 kao što je to slučaj u standardnoj odbojci). Evo ostalih glavnih razlika u pravilima odbojke na pijesku i dvoranske odbojke:
Karakteristično je i korištenje signala rukama kojima igrač pokazuje svom suigraču koji potez planira izvesti. Ti se signali izvode rukom iza leđa, što onemogućava protivnika da signal primijeti i prepozna. Uobičajeni signali su stisnuta šaka koja signalizira da igrać neće pokušati blok, jedan ispružen prsti koji javlja da će igrač blokom štititi moguć napad paralelom, te dva prsta koja signaliziraju pokušaj blokiranja dijagonale.
Oprema
U slobodnoj varijanti sve što treba je odgovarajući ravni prostor na pješčanoj plaži ili terenu, odbojkaška lopta i mreža. Kako je riječ o sportu koji je najčešće vezan uz plaže, natjecatelju su su skladu s tim uvijek bosi i često odjeveni u kupaće kostime, te dok će djevojke odabrati dvodijelni sportski kupaći kostim, muški često koriste nešto šire kupaće gaćice i majice bez rukava. Zbog sunca neizbježni detalj su i sunčane naočale ili kape s šiltom.
El Nopal (razvrstavanje)
El Nopal ima više značenja:
Cruz de Lobato, Rancho, Asientos
Cruz de Lobato, Rancho je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Asientos.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 19 stanovnika.<ref name= 2014. m.
Kilómetro Cinco, Zapopan
Kilómetro Cinco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Zapopan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1744 m.
Murgești (razvrstavanje)
Murgești ima više značenja:
Kola (Goražde)
Kola je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 57 stanovnika.
C20H41NO2
Molekulska formula C20H41NO2 se može odnositi na:
Fanzolo, Treviso
Fanzolo je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Allerey
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 181 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 18,99 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 420 metara (maksimalnoj 528 m, a minimalnoj 350 m).
Alfonso VII od Leona
Alfonso je kod kasnijih historičara stekao reputaciju uzvišene, ali i pomalo enigmatične ličnosti. Vladavinu mu je karakterizirala ponovna supremacija zapadnih kršćanskih kraljevstava Iberijskog polutoka nad istočnim kraljevstvima (Navara i Aragón) poslije vladavine Alfonsa Bojovnika. Nastojao je svoju carsku titulu potvrditi u praksi, iako su njegovi pokušaji da istovremeno vlada nad kršćanskim i muslimanskim podanicima bili manje uspješni. Za vrijeme njegove vladavine je 1128. Portugal postao de facto, a 1143. je de jure priznat kao nezavisna država. Alfonso je bio poznat kao pokrovitelj pjesnika, pri čemu se navodi trubadur Marcabru.
Jerry Lewis
Jerry Lewis (16. mart 1926.- 20. avgust 2017) bio je američki komičar, glumac, scenarist, producent, režiser, pjevač poznat kao jedan od najpopularnijih i najinventivnijih zabavljača sredine 20. vijeka, ali i po svojoj filantropiji. Slavu je stekao nakon što se kao mladi komičar 1946. udružio s pjevačem Deanom Martinom i stvorio popularni zabavljački dvojac Martin i Lewis. Nakon niza uspjeha u noćnim klubovima i serije popularnih filmskih komedija u studiju Paramount Pictures, Lewis je otpočeo samostalnu karijeru zbog koje je dobio nadimak "Kralj komedije". Baveći se režijom, postao je i kao jedan od pionira korištenja video-tehnologije u svrhu snimanja igranih filmova.
El Pelillal, Ramos Arizpe
El Pelillal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Ramos Arizpe.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 74 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 855 m.
C21H22N2O3
Molekulska formula C21H22N2O3 se može odnositi na:
Martina, Bergamo
Martina je naselje u Italiji u provinciji Бергамо, u regiji Ломбардија.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 245 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 318 m.
Thomas Paine
Tomas Pejn (Tetford, 29. januar 1737 — Njujork, 8. jun 1809) je bio američki pisac i revolucionar rođen u Britaniji. Odrastao u porodici kvekera. U Ameriku je otišao 1774. i u Ratu za nezavisnost borio se na strani kolonista. Vratio se u Englesku 1789. ali pošto je optužen za izdaju pobegao je u Francusku gde je bio pristalica republikanizma. Za vreme jakobinske diktature jedva je izbegao giljotinu. Pejnov radikalizam spojio je privrženost političkoj slobodi sa snažnom verom u suverenitet naroda što je inspirisalo i liberalni republikanizam i socijalistički egalitarizam.
U decembru 1793 je uhapšen i zatvoren u Parizu, a zatim pušten 1794. Razlog hapšenja je njegova knjiga Doba Razuma u kojoj se objašnjava Deizam, promoviše razložno rasuđivanje, slobodno mišljenje i zalaže protiv institucionalizovane religije, posebno hrišćanske doktrine. U Ameriku se vratio 1802. Umro je 8. juna 1809 u Njujorku. Samo šest ljudi je prisustvovalo njegovoj sahrani jer je bio izopšten zbog njegovog omalovažavanja hrišćanstva.
Dela
Njegova najznačajnija dela su:
U delu "Doba razuma", Tomas Pejn kaže: Ja ne verujem u veru koju ispoveda jevrejska crkva, rimska crkva, grčka crkva, turska crkva, protestantska crkva, niti bilo koja crkva, koliko ja znam. Moj um je moja sopstvena crkva. Sve te institucionalizovane crkve, ... meni izgledaju kao ljudske tvorevine, izmišljene da zastraše i porobe čovečanstvo, ako i da monopolizuju moć i profit.
Eochaid Ailtlethan
Eochaid (ili Eochu) Ailtlethan ("široka oštrica"), sin Ailill Caisfiaclacha, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Prema Lebor Gabála Érennu, prijestolje je preuzeo ubivši svog prethodnika Adamaira. Vladao je jedanaest godina prije nego što ga je u bitci ubio Fergus Fortamail. Lebor Gabála Érenn navodi kako je vladao u doba egipatskog kralja Ptolemeja V Epifana. Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu smješta u period 285-274. pne., a Annals of the Four Masters (koji mu daje vladavinu od sedamnaest godina) u 414-396. pne.
Murfatlar (razvrstavanje)
Murfatlar ima više značenja:
Tierra Larga (razvrstavanje)
Tierra Larga ima više značenja:
C21H22N2O2
Molekulska formula C21H22N2O2 se može odnositi na:
El Nopalito (razvrstavanje)
El Nopalito ima više značenja:
La Jícara, Santa Catarina Juquila
La Jícara je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa Catarina Juquila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 46 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1425 m.
San Giovannello, Catania
San Giovannello je naselje u Italiji u provinciji Catania, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 599 m.
C21H30O2
Molekulska formula C21H30O2 se može odnositi na:
Muntenii de Sus (razvrstavanje)
Muntenii de Sus ima više značenja:
Wollmerath
Volmerat je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 218 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135091.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Volmerat se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 366 metara. Površina opštine iznosi 4,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 218 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 54 stanovnika/km².
C21H28O5
Molekulska formula C21H28O5 se može odnositi na:
Tamașfalău, Zăbala
Tamașfalău je naselje u Rumuniji u okrugu Kovasna u opštini Zăbala.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 586 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 540 m.
Tierra Linda (razvrstavanje)
Tierra Linda ima više značenja:
Fergus Fortamail
Fergus Fortamail ("snažni, prevladavajući"), sin Bresala Brecca sina Óengus Gailiana sina Ailill Bracana sina Labraid Loingsecha, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Na prijestolje je došao ubivši u bitci prethodnika Eochaid Ailtlethana. Vladao je jedanaest, dvanaest ili dvanaest i pol godina prije nego što ga je u bitci kod Tare ubio Eochaidov sin Óengus Tuirmech Temrach. Lebor Gabála Érenn navodi kako je vladao u doba egipatskog kralja Ptolemeja VI Filometora (180-145. pne.). Kronologija Keatingove Foras Feasa ar Éirinn mu vladavinu datira u period 274-262. pne., a Annals of the Four Masters u 396-385. pne..
1054
Godina 1054. (MLIV) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru.
Kolijevke
Kolijevke je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Goražde koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 70 stanovnika.
Muntenii de Jos (razvrstavanje)
Muntenii de Jos ima više značenja:
El Majagual (razvrstavanje)
El Majagual ima više značenja:
Carateye
Carateye (Caracategé), pleme iz južne podskupine istočnih Timbira (Timbira Orientais), porodica gé, Brazil, čije se područje nalazilo uz rijeku rio Grajaú. Ovaj kraj kasnije postaje dom plemenu Krepumkateyê
C21H30O4
Molekulska formula C21H30O4 se može odnositi na:
Bitka na Nilu (47. pne.)
Bitka na Nilu se odigrala za vrijeme Aleksandrijskog rata početkom 47. pne. između rimske vojske pod Julijem Cezarom i dijela egipatske vojske pod Kleopatrom VII na jednoj, te egipatske vojske pod kraljem Ptolemejem XIII i Arsinojom IV na drugoj strani. U njoj je Cezar, iskoristivši dolazak pojačanja pod Mitridatom od Pergama, odnio pobjedu nakon koje se Ptolemej XIII utopio prilikom pokušaja bijega, a Arsinoja pala u zarobljeništvo. Time je rat riješen u korist Cezara i njegove ljubavnice Kleopatre, koja je postala jedinom kraljicom Egipta.
Alexandrinischer Krieg Battle of the Nile (47 BC) ナイルの戦い (紀元前47年) Alexandrijnse oorlog Batalha do Nilo (47 a.C.) Nil Savaşı (M.Ö. 47)
Las Palmas, Tiquicheo de Nicolás Romero
Las Palmas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tiquicheo de Nicolás Romero.
Kenosha, Wisconsin
Kenoša je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.