cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TRNKHis guanililtransferaza
Kod eukariota jedan dodatni guanozinski ostatak je dodata posttranskripciono na 5'-kraj tRNKHis molekula.
Fengabin
Fengabin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 322,229 Da.
Steamboat Springs, Colorado
Stimbot Springs je grad u američkoj saveznoj državi Kolorado.
Sterparo dei Santi, Pescara
Sterparo dei Santi je naselje u Italiji u provinciji Pescara, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 176 m.
Antraciklin
Antraciklini (ili antraciklinski antibiotici) su klasa lekova (CCNS ili nespecifični u pogledu ćelijskog ciklusa) koja se koristi u hemoterapiji kancera. Oni su izvedeni iz Streptomyces bakterije ''Streptomyces peucetius var. caesius''.
Ova jedinjenja se koriste za tretiranje mnogihiv tipova kancera, uključujući leukemije, limfome, rak dojke, rak materice, rak jajnika, i rak pluća.
Antraciklini su ubrajaju među najefektivnije tretmane protiv kancera ikad razvijene. Oni su efektivni protiv većeg broja tipova kancera od bilo koje druge klase hemoterapeutskih agenasa. Njihova glavna nuspojava je kardiotoksičnost, što u znatnoj meri ograničava njihovu upotrebljivost. Takođe je poznato da je primena antraciklina u znatnoj meri vezana za ciklus 1 ozbiljne ili febrilarne neutropenije. U druge nuspojave se ubraja povraćanje.
Daunorubicin (prodajno ime Daunomycin) je bio prvi otkriveni lek iz klase antraciklina. Njega prirodno proizvode aktinobakterije Streptomyces peucetius. Doksorubicin (prodajno ime Adriamicin) je razvijen ubrzo posle njega, i sledeo je niz drugih srodnih jedinjenja, mada je mali broj u kliničkoj upotrebi.
Popaj
Popaj (en: Popeye) je animirani lik iz stripova i serijala crtanih filmova. Prvi put se pojavio u stripu Thimble Theatre 17. siječnja 1929. godine. Izmislio ga je američki crtač Elzie Crisler Segar.
Biografija
Popaj je simpatični mornar sa sidrima istetoviranima na podlakticama i neizbježnom lulom od kukuruzovine u ustima. Njegov glavni protivnik je Badžo (en: Bluto ponekad Brutus) koji nasrće na njegovu djevojku Olivu. Zahvaljujući špinatu Popaj dobiva ogromnu snagu uz pomoć koje lako pobjeđuje Badžu.
Od 1933. do 1957. napravljeno je oko 230 kraćih epizoda te tri duža animirana filma "Popeye The Sailor meets Sinbad the Sailor" (Mornar Popaj susreće Sinbada moreplovca), "Popeye meets Ali Baba's forty thieves" (Popaj susreće Ali Babu i 40 razbojnika) i "Aladdin and his wonderful lamp" (Aladin i njegova čarobna lampa). Crtane filmove je do 1942. režirao Dave Fleischer, a od 1942., taj su posao obavljali Seymour Kneitel (1942.-1957., 1960.-1962.), Isadore Sparber (1942.-1957.), Bill Tytla (1946.-1950.), Dan Gordon (1942.-1944.) i Dave Tendlar(1956).
Strip o mornaru Popaju
Nepunih godinu posle pojave Popaja, Ham je polako izbačen iz stripa, a Popaj je ujedno postao Olivin dragi. Oliva je dodata kao Kastorova sestra još krajem 1919. godine. Pera Ždera i Badža (u nekim prevodima Kvrga) pojavili su se 1932. godine, dok se Kića po nekim izvorima pojavio 1933. godine, a po drugim 1936. godine. Nova zvezda je stripa je stvorila potrebu za novim imenom, te je „Timbl Teatar“ promenio ime u „Popaj“.
Pojavljivanje u crtanom filmu
Svoju filmsku premijeru Popaj je imao u filmu „Beti Bup sreće mornara Popaja“ (1933). Iste godine Flečer studio je snimio dugometražni crtani film „Ja sam što sam“, sa Popajem u glavnoj ulozi. Kada je Paramaunt studio preuzeo Flečer studio, oni su ga 1942. godine preimenovali u „Fejmes studio“. Iako je nastavio sa snimanjem crtanih filmova o Popaju, nikada nije postigao kvalitet kao Flečer studio.
Pojavljivanje na televiziji
Fejmes studio je do 1957. godine uspeo da snimi 228 crtanih filmova, a ceo paket te godine je počeo da se prikazuje na televiziji. Tokom šezdesetih godina mnogi studiji u svetu su počeli masovno da proizvode crtane filmove o Popaju, sa različitim kvalitetom. Poznavaoci crtanih filmova tvrde da je to dovelo do razvodnjavanja lika Popaja,i smatraju da su crtani filmovi o Popaju iz perioda Flečer studija najbolji. Na jugoslovenskoj državnoj televiziji, od 1970-ih do 1990ih godina, takođe su prikazivani crtani filmovi o pustolovinama Mornara Popaja.
Pojavljivanje na kućnom videu i DVD-u
Pokušaj Junajted artista da 1983. godine sakupi i objavi serijal crtanih filmova o Popaju na video-kasetama zaustavili su iz King fičersa, zbog autorskih prava Flečer studija i Fejmes studija. Razvojem televizije i kućnog videa, pojavili su se brojni crtani filmovi o Popaju na video-kasetama, a kasnije i na video-diskovima. Ekipa Tarner entertejmenta je pronašla serijal crtanih filmova o Popaju iz 1950ih godina, ali je bilo potrebno dvadesetak godina da postignu dogovor o objavljivanju istih.
King fičers su se 2004. odlučili da izdaju serijal crtanih filmova o Popaju iz 1960ih godina na video-disku. Vorner braders je postigao dogovor oko autorskih prava 2006. godine, i objavio DVD izdanje crtanih filmova o Popaju iz perioda od 1933. do 1957.
Radnja
Većina epizoda se zasniva na Popajevoj odbrani Olive od Badže. Badža obično pokušava da zavede ili prosto otme Olivu od Popaja. Oliva se ponaša naivno i naseda na njegovu igru, ali kada Badža postane grub, ona doziva Popaja u pomoć. Kada Popaj ne uspe da pobedi Badžu, on po pravilu poseže za spanaćem.
Spanać Popaju daje neverovatnu snagu, i svaka epizoda mora u jednom trenutku da sadrži scenu u kojoj Popaj, kad je u najvećoj nevolji, vadi spanać u konzervi, jede ga i pobeđuje svog protivnika (obično Badžu). Konzervu uvek otvara na neki inovativan način, poput mlaza iz lule koji seče konzervu, ili nekog drugog sredstva koje se nađe u blizini.
U mnogim drugim epizodama, međutim, pojavljuju se različiti neprijatelji Popaja, poput mitskih bića, velikih životinja, likova iz bajki, pa čak i, u nekim epizodama iz perioda Drugog svetskog rata, nacisti koji napadaju Britaniju.
Pojavljivanje na filmu
Film „Popaj“ je snimljen 1980. godine. Režirao ga je Robert Altman, a Popaja je glumio Robin Vilijams. Olivu je glumila Šeli Duval, a uloga Badže je poverena Polu Smitu. Snimljen je u stilu akcionog muzikla.
Daux (Gornja Garona)
Do je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1253 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 74 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,88 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 176 metara (maksimalnoj 193 m, a minimalnoj 119 m).
Nataša Dorčić
Karijera
Akademiju dramske umjetnosti završila je 1998. u Zagrebu. Nakon druge godine studija, pridružila se Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu gdje je bila angažirana tijekom 1994. godine. 1996. prelazi u ZKM no i dalje usko surađuje s Hrvatskim narodnim kazalištem, Teatrom ITD i drugim kazalištima, te radi i na televiziji i filmu.
Privatni život
Bila je u braku s glumcem Svenom Medvešekom, s kojim ima sina Tomu, kćer Rozu i sina Tit Emanuela.
TRNK (adenin22-N1)-metiltransferaza
TRNK (adenin22-N1)-metiltransferaza (, TrmK, YqfN, Sp1610 (gen), tRNK: m1A22 metiltransferaza) je enzim sa sistematskim imenom S-adenozil-L-metionin:tRNK (adenin22-N1)-metiltransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim specifično metiluje adenin22 u tRNK.
Navarre, Ohio
Navar je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.957, što je 517 (35,9 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Destiny's Child
Destiny's Child je bila američka R&B grupa koja je osvojila nagradu Grammy i koju su činile vodeća pevačica Beyoncé Knowles uz Kelly Rowland i Michelle Williams. Za vreme njenog postojanja grupa je izdala četiri studijska slbuma i njihova četiri singla su bila broj jedan na američkoj top listi. Prodali su preko 50 miliona albuma širom sveta i postali su jedni od najbolje prodavanih izvođača u Americi. Svetska muzička organizacija za dodelu nagrada im je dodelila tutulu najbolje ženske grupe svih vremena koja je prodala najviše albuma. Billboard magazin je rangirao ovu grupu kao jednu od najboljih muzičkih trija svih vremena i 2008. godine je uvrstio na listu „All time Hot 100 Artist".
Grupa je formirana 1997. godine u Houstonu, Teksasu a članovi ove grupe su započeli svoje muzičke karijere još i pre nego što su postali tinejdžeri pod zajedničkim imenom Girls' Tyme  u kojoj su bile Beyonce, Kelly Rowland, LaTavia Roberson i LeToya Luckett. Posle nekoliko godina kada su većinom nastupale na manje poznatim mestima, potpisale su ugovor sa muzičkom kućom Columbia Records i promenili naziv grupe. Destiny's Child su bile „lansirane" u javnost posle objavljivanja njihovog drugog albuma, „Rukopis na zidu" sa singlovima „Bills, bills, bills" i „Say my name" koji su bili na prvom mestu američke top liste. I pored velikog komercijalnog uspeha, grupu su mučili interni konflikti i problemi sa zakonom u trenucima kada su LaTavia Roberson i LeToya Luckett pokušale da zavade grupu sa menadžerom Matthew Knowles-om. One su nedugo zatim napustile grupu kojoj su se u tom trenutku pridružile Williams-ova i Farrah Franklin. Ipak, 2000. godine Franklin je takođe napustila grupu i ostao je trio.
Fenmetozol
Fenmetozol je organsko jedinjenje, koje sadrži 10 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 245,105 Da.
Destiny's Child
Njihov treći album Survivor koji je interpretiran od strane publike kao „kanal" putem koga su članice grupe mogle da ispolje sve što su osećale u tom trenutku i podele svoja iskustva, je bio sastavljen od svetski poznatih hitova kao što su „Independent Women", „Survivor" i „Bootylicious". Destiny's Child su 2002. godine objavile razdvajanje grupe što je omogućilo svakoj od članica da započne solo karijeru.
1990–1997: Počeci
Beyoncé Knowles se 1990. godine upoznaje sa LaTavia Roberson za vreme audicije za formiranje ženskog benda. Oni se pridružuju grupi koja je bila osnovana u Hjustonu, Teksasu i koja se bavila rep muzikom i igranjem. Kelly Rowland, koja se preselila u kuću Knowles-ovih zbog porodičnih problema, takođe im se pridružuje 1992. godine. Originalni naziv ove grupe je bio Girls Tyme i on je brojio šest članica. Ova grupa je doživela veliku medijsku pažnju u celoj Americi i R&B producent Ame Frager je doleteo u Hjuston kako bi se upoznao sa članicama grupe. On ih je doveo u svoj studio, The Plant Recording Studios u Severnoj Kaliforniji gde su započeli rad. Beyoncé je bila u glavnom fokusu jer je Frejžer smatrao da je upravo ona posedovala pravu ličnost i sposobnost za pevanje. Frejžer je ulagao velike napore kako bi Girls Tajm uspeli da potpišu ugovor sa nekom većom izdavačkom kućom. Deo njegove strategije je bilo i to da grupa doživi svoj prvenac u Star Search-u, najvećem show-u za talente na nacionalnoj televiziji u Americi u to doba. Međutim grupa je izgubila na takmičenju jer su izabrali pogrešnu pesmu, prema navodima Beyoncé Knowles. Oni su više repovali nego što su pevali pesmu.
Zbog poraza na ovom takmičenju, Matthew Knowles (otac Beyoncé Knowles) je svojom slobodnom voljom odvojio vreme kako bi pomogao grupi. On je smanjio broj članica grupe na četiri sa izuzetkom LeToya Luckett 1993. godine. Pored toga što su dosta vremena provodile u njihovoj crkvi u Hjustonu, grupa Girls Tajm je vežbala po dvorištima i naročito Headliners Salon-u koji je vodila Bijonsina majka. Grupa je vežbala svoju koreografiju i pevanje u salonu kada je on bio na Montrouz Bulevaru (end. Montrose Boulevard) u Hjustonu i često su dobijali napojnice od mušterija. Za vreme škole, Girls Tajm je nastupala na lokalnim svirkama. Leti, Matthew Knowles je organizovao kampove na kojima bi ih učio plesu i pevanju. Posle rigoroznih treninga grupa bi nastupala kao uvod za nastupe već poznatih bendova kao što su SWV, Dru Hill i Immature. Tina Knowles je kreirala odeću za grupu. Vernell Jackson je takođe imao funkciju menadžera grupe kada je Tina bila na putu sa devojkama.
U početnim stadijumima razvoja, grupa Girls Tyme je menjala svoje ime u Nešto sveže, Klišé , Lutke i Sudbina. Potpisali su ugovor sa muzičkom kućom Elektra Records pod imenom Destiny ali su dobile otkaz nekoliko meseci kasnije pre nego što su uspele da izdaju album. Potraga za muzičkom kućom i izdavanjem albuma je ostavila velike posledica na porodicu Knowles. Matthew Knowles, koji je pre radio kao trgovac medicinskom opremom, je dao otkaz što je umanjilo prihode porodice na pola a sveopšti pritisak je doveo do toga se Bijonsini roditelji razdvoje. Grupa je 1996. godine promenila ime koje je ostalo do kraja – Dete sudbine (end. Destiny's Child), i čiji je naziv uzet iz knjige Book of Isaiah. Matthew Knowles je uspeo da dogovori ugovor sa muzičkom kućom Kolumbia Rekords 1997. godine. Te iste godine grupa koja ja opisana da ima "unikatni kvalitet" je snimila svoju prvu pesmu „Killing Time" koja je doživela premijeru na filmu Ljudi u crnom iz 1997. godine. Prvi singl ove grupe je bio „No, No, No" i pojavio se 11. novembra 1997.
1998-2000: Proboj u karijeri i promena članica benda
Destiny's Child su izdali svoj prvi album (pod istoimenim nazivom) u Americi 17. februara, 1998. Neki od producenata su bili Rob Fusan, Jermaine Dupri i Wyclef Jean. Album „Destiny's Child“ se popeo na šezdeset sedmo mesto na listi Billboard 200 i četrnaesto mesto na listi Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums. Preko 500,000 primeraka ovog abluma je prodato u Americi koji je potom dobio i zlatni sertifikat of američke asocijacije RIAA – Recording Industry Association of America. Singl „No,No,No" i njegova remiksovana verzija su bili prodati u preko milion primeraka. 1998. godine grupa je dobila tri nagrade Soul Lady of Soul awards i prema Bijonsinim rečima album prvenac je doživeo veliki uspeh iako je to bio neo-soul pravac i projekat koji je bio preozbiljan za njih u tom periodu.
Posle ovog albuma, Destiny's Child su prošili svoj tim producenata veoma zvučnim imenima kao što su Kevin Šikspir Brigs i Rodney Jerkins. Album sa kojim su doživeli proboj na muzičkoj sceni je bio „Writing's on the Wall" koji je imao svoju premijeru 27. jula.1999.godine. Glavni singl sa ovog albuma je bio „Bills, Bills, Bills" koji je dospeo na vrh liste Billboard Hot 100 i postao tako prvi američki singl koji se popeo na prvo mesto. Ovim albumom grupa Destiny's Child se predstavila široj publici. Treći singl „Say My Name" je bio ključ uspeha.
Destiny's Child je u narednom periodu postala simbol nove tinejdž pop kulture i singl „Say My Name" je do danas ostao broj jedan singl. Naredna pesma „Jumpin Jumpin" je bila na listi top-deset najvećih hitova i u ovom periodu Destiny's Child su već uveliko nastupali kao gosti na koncertima Britney Spears i Christina Aguilera.
2001 - 2003 Naredna izdanja i razjedinjavanje grupe
Grupa Destiny's Child je u 2001. godini dobila nekoliko priznanja i to pve svega nagradu za Izvođača Godine i Duo/Grupu Godine (, Duo/Group of the Year) a zatim i nagradu za najbolji R&B/Soul album godine. Treći album „Survivor" je izašao krajem 2001 godine. Beyoncé je na ovom albumu više učestvovala nego pre, kao koproducent ali i tekstopisac. Samo u prvoj nedelji ovaj album je bio prodat u više od 663,000 primeraka. Prva tri singla „Independent Women Part 1", „Survivor" i „Bootylicious" su bili top-tri singlovi u Americi ali i drugim zemljama. "
„8 Days of Christmas" je bio naredni album koji se pojavio u oktobru 2001. godine. U februaru iste godine grupa Destiny's Child je dobila Gremi nagrade za „Najbolji R&B nastup jedne grupe“ i najbolju R&B Pesmu  kao i za pesmu „Say My Name".
Nova kompilacija „This is the remix" se pojavila u martu 2002. godine kako bi zaokupila pažnju fanova pre nego što se pojavi sledeći album.
Krajem 2000. godine grupa Destiny's Child je objavila da će se svaka od pevačica posvetiti i individualnom radu i pojedinačnim albumima. Već 2002. godine Williams-ova je izdala svoj solo album „Heart to Yours" koji je predstavljao moderno izdanje crkvene muzike. Istog dana kada se pojavio ovaj album i grupa Destiny's Child je objavila svoju oficijelnu autobiografiju - Soul Survivors. Sa druge strane, Kelly Rowland je učestvovala sa reperom Nelly-jem u pesmi Dilemma za koju je dobila i nagradu Gremi i postala je prva članica grupe koja je imala broj-jedan singl na američkoj top listi. Beyoncé je za to vreme glumila u filmu „Austin Powers in Goldmember" sa glumcem Majk Majers-om  i snimila pesmu „Work it out" namenski za ovaj film.
Kako bi kapitalizovala na uspehu koji joj je donela pesma „Dilema", Kelly Rowland je objavila svoj prvi solo album „Simply Deep" koji je ubrzo postao broj jedan na „Engleskoj Listi Najboljih Albuma" . Najuspešniji od sva tri solo projekta članica grupe Destiny's Child je bio album „Dangerously in Love" koji je bio album prvenac za Beyoncé. On je dospeo na mesto broj jedan Billboard 200 liste sa 317,000 kopija. Pesme kao što su „Crazy in Love", „Me, Myself and I", i „Naughty Girl" su proslavile ovaj album za koji je Beyoncé dobila pet nagrada Gremi za jedno veče.
U Junu 2003 godine Matthew Knowles je objavio će se grupa Destiny's Child proširiti za još jednog člana, i to mlađom sestrom Beyoncé Knowles koja se zove Solanž koja se prethodno pojavljivala na koncertima Destiny's Child i sa kojom su snimili par pesama. Kasnije je objavljeno da je ova ideja plasirana samo kako bi se videla reakcije publike. Beyoncé je kasnije potvrdila da se Solanž neće pridružiti grupi i najavila solo album njene mlađe sestre "Solo Star".
2004-2005 Destiny fulfilled i finalna izdanja
Tri godine posle razilaženja članovi grupe Destiny's Child su se okupili kako bi snimili njihov četvrti i poslednji studijski album, „Destiny Fulfilled" koji je imao više tvrđeg i „urbanijeg“ zvuka. Svaka članica benda je jednako učestvovala na ovom albumu tako da je svaka imala svog udela u pisanju tekstova ali i producentskom poslu.
thumb|left|Destiny's Child izvode njihov hit iz 2000. godine „[[Say My Name" za vreme njihovog oproštajnog koncerta, Destiny Fulfilled ... And Lovin' It]]
Kompilacija sa njihovim najvećim hitovima se pojavila 2005. godine i imala je naziv „". Na njoj su se između ostalih pojavile pesme kao što su “Stand up for love“ koja je snimljena za Svetski Dan Dece i “Check on it” koju je Beyoncé snimila za film Pink Panter . Uz ovu kompilaciju se pojavio i DVD disk sa sedam video spotova i trejler sa koncerta „Destiny’s Child: Live in Atlanta". Ova kompilacija je dospela i na prvo mesto liste Billboard 200 sa prodajom od 113,000 primeraka u prvoj nedelji.
2006-2008: Raspuštanje benda i individulani projekti
Članice grupe Destiny's Child su se okupile na oproštajnom nastupu 2006. godine, na NBA All-Star utakmici u Hjustonu. Tom prilikom Beyoncé je izjavila da su “snimile poslednji album ali da ovo nije bio poslednji nastup“. Njihov poslednji nastup koji se pojavio na televiziji je bio za vreme humanitarnog koncerta Fashion Rocks u Njujorku u februaru iste godine. U martu grupa je dobila zvezdu u Holivudskoj ulici slavnih. Na dodeli BET nagrada grupa je osvojila nagradu za Najbolju Grupu.
Svaka od članica benda Destiny's Child se posvetila individualnim projektima uključujući i nekadašnju članicu Le Toju Laket. Njen prvi album je pojavio 2006. godine pod nazivom „LeToya". Beyoncé Knowles je igrala u filmovima The Pink Panther i Dreamgirls koji je bio adaptacija Brodvejskog hita iz 1981. godine koji se bavio grupom Suprims koja je bila sastavljena od devojaka. Inspirana ulogom u ovom filmu, Beyoncé je snimila njen drugi album B’Day, koji je izdat u septembru 2006. godine. U video spotu za njen drugi singl sa ovog albuma “Get Me Bodied“ pojavile su se i bivše članice grupe Destiny's Child Kelly Rowland, Michelle Williams ali i mlađa sestra Solange Knowles. Ovaj klip se pojavio na video albumu „B’Day Anthology" u aprilu 2007. godine. Iste godine Kelly Rowland je izdala njen drugi album „Ms. Kelly".
Na BET dodeli nagrada 2007. godine grupa je organizovala mini-okupljanje kada je Beyoncé nastupila sa njenih hitom „Get me Bodied“ i kada su na sceni pojavile Michelle Williams, Solange Knowles i Mo-Nik. Na turneji „The Beyonce Experience", u Las Vegasu, Beyoncé je otpevala deo pesme “Survivor“ sa Keli i Mišel. Sledeće što je uradila Beyoncé je bilo to što je snimila pokrivalicu za pesmu Bilija Džoela „Honesty“ koja se našla na albumu Matthew Knowles/Music World koji je bio izdat u Japanu povodom desetogodišnjice grupe Destiny's Child. Treći album „Unexpected“ koji je snimila Kelly Williams se pojavio u oktobru. 2008. U novembru Beyoncé je snimila i njen treći album „I Am...Sasha Fierce“.
Filantropija
Producent David Foster i njegova ćerka Amy Foster-Gillies zajedno sa Beyoncé su napisali pesmu “Ustanite za ljubav“ koja je postala himna Svetskog dana dece, događaja koji se dešava svake godine kako bi se skupilo dovoljno novca za finansiranje projekata koji pomažu decu i kako bi se skrenula pažnja na sve probleme koje deca širom sveta imaju. U poslednje tri godine je skupljeno preko 50 miliona dolara putem raznih događaja u kojima su učestvovale članice grupe Destiny's Child u organizaciji Ronald McDonald House Charities i drugih organizacija. Keli i Mišel su osnovale i fondaciju Survivor kojoj je glavni cilj bilo udomljavanje žrtava cunamija Katrina sa područja Hjustona u Teksasu. Ova fondacija je proširila svoji misiju i na Knowles-Rowland centar za mlade koji je pružao višenamensku pomoć svim mladim ljudima. U periodu posle terorističkog napada na svetske kule bliznakinje u Njujorku, grupa Destiniz čajld je otkazala sve koncerte u Evropi i nastupala je na humanitarnim događajima koji su se organizovali povodom prikupljanja pomoći za sve pogođene ovim nemilim događajem.
Stil i teme pesama
thumb|R&B pevačica [[Diana Ross, glavni vokal grupe Supremes, sa kojom se Beyoncé poredi (Foto: Harry Wad)]]
Pesme grupe Destiny's Child su bile urbanog, modernog stila koji je bio vezan za R&B žanr muzike koji je odisao i dens-pop ritmovima. Prema navodima članica grupe Destnis čajld, pevačica Janet Jackson je imala veliki uticaj na muziku koju su stvarale. Ann Powers iz New York Times-a je opisala njihovu muziku kao „osvežavajuću i punu emocija“. Ono što je karakteristično za njih su refreni puni energije koji su u pojedinim trenucima glasni ali i umilni tonovi u melodičnijim pesamama.
Naročito u baladama, članice grupe su uspevale da harmonizuju njihove vokale. Obično bi svaka od njih otpevala jednu strofu pesme a zatim bi dodala jednu reč ili frazu u refrenu. Svako je „nosio“ deo pesme, i to se naročito može primetiti na albumu „Survivor", na kome je svaka od njih imala svoju pesmu i upravljala melodijom. Beyoncé je smatrala da je grupa dovoljno ozbiljna vokalno ali i mentalno i da je to bilo samo moguće kada su pevale zajedno. Ipak, Beyoncé je sama otpevala dve pesme a to su bile „Brown Eyes“ i „Dangerously in Love“. Glavne teme pesama grupe Destiny's Child su bili odnosi između muškarca i žene, pesme o mogućnostima i uticajama žena kao i pesme o sestrinstvu i jedinstvu. Poruke iz pesama sa albuma „Survivor" je publika interpretirala kao način da se razreše interni konflikti. Beyoncé je jednom prilikom izjavila da je pesma Survivor “nastala u teškim vremenima, kada je grupa prolazila kroz mnogo toga ali i da su sve kompikacije kroz koje je grupa prolazila u poslednjih 10 godina samo još više ojačale sestrinske odnose između njih.“ Reči istoimene pesme koja je otvoreno „upirala“ prst na članice grupe koje su napustile bend (pesma je govorila o lažima u javnosti, na radiju, časopisima, u porodici) su nagnale Le Toju Laket i La Taviju da pokrenu krivični postupak prostiv ostalih članica benda sa pretpostavkom da su prekršile dogovor koji je bio do tada postignut na sudu. Odgovor na proces samog suđenja, prema navodima kritičara Dejvid Braun-a iz časopisa Nedeljna Zabava  je stigao sa pesmom “Fancy“ u kojoj jedan stih opisuje Le Toju i La Taviju kao osobe koje su oduvek želele da se takmiče sa ostatkom grupe i da pronađu svoj identitet. Album “Survivor“ je povukao i dosta negativnih kritika i opisan je kao „nedovršen i preuranjen album o neizbežnim bolovima koji su pogodili muziku grupe Destiny's Child“.
Imidž benda u javnosti
Destiny's Child su često poredili sa grupom Suprims iz 1960 godine i naročito posle uloge koju je dobila Beyoncé i kada joj je bio zadatak da glumi lik glavne pevačice benda Suprims, Diana Ross. Beyoncé je negirala ove navode. Ono što je bilo pomalo ironično u celoj priči je sledeća uloga koju je imala Beyoncé, a to je bila uloga vodeće pevačice benda Dreams u filmu Dreamgirls koji je bio baziran na muzici u delu upravo grupe Suprims.
Posle velike producentske uloge na albumu „Survivor", Beyoncé Knowles je “iskočila“ kao dominantna figura grupe Destiny's Child sa njenim velikim vokalnim talentom ali i uticajem na javnost. Lola Ogunnaike iz New York Times-a je izjavila da je postojalo duboko ukorenjeno verovanje u muzičkoj industriji da je Destiny's Child bila samo odskočna daska za solo karijeru Beyoncé Knowles.
Posle albuma „Dangerously in Love“ krenule su da se šire vesti o mogućem raspadu grupe pošto je svaka od članica imala mnogo uspeha u individualnim projektima. Ovakve priče su često bile u poređenju sa Justin Timberlake-om koji se nije vratio bendu 'N Sync posle njegovog prvog albuma, Justified. Grupa je nekoliko puta objavila da će se desiti ponovno okupljanje svih članica i da njihova prvrženost jedne prema drugoj je ono što ih je držalo zajedno.
Tina Knowles, majka Beyoncé Knowles, je napisala knjigu 2002. godine pod nazivom Bootylicious Fashion, Beauty and Lifestyle Secrets From Destiny's Child, sa glavnom porukom o tome kako je moda imala veliki uticaj na uspeh grupe Destiny's Child.
Hrvatska nogometna liga - sezona 1996./97.
Nastup klubova u Evropi
FC Lucerne - Segesta Sisak 0:1; 1/2 finale: Segesta Sisak - Örebro SK 4:0, 1:4; Segesta Sisak -  Silkeborg IF 1:2, 1:0
Harbonnières
Arbonijer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Mondidje.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 1305 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 84 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 15,37 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 91 metar (maksimalnoj 94 m, a minimalnoj 60 m).
NATO-ovo bombardovanje SR Jugoslavije
Organizacija Severnoatlantskog sporazuma (NATO) izvela je kampanju vazdušnog bombardovanja Savezne Republike Jugoslavije tokom rata na Kosovu. Vazdušni udari trajali su od 24. marta do 10. juna 1999. Tada je postignut sporazum koji je nalagao povlačenje jugoslovenskih oružanih snaga sa Kosova i uspostavljanje Privremene administrativne misije Ujedinjenih nacija (UNMIK). Službeni kodni naziv kampanje bio je Operacija Saveznička sila, dok su je Sjedinjene Američke Države nazivale Operacija Plemeniti nakovanj. U Jugoslaviji je ime operacije pogrešno prevedeno kao Milosrdni anđeo.
NATO je izjavio da proterivanje Albanaca u susedne zemlje ima potencijal da destabilizuje region. Jugoslovenske postupke prethodno su osudile mnoge međuvladine organizacije, kao što su UN i NATO, ali i brojne nevladine organizacije. Odbijanje Jugoslavije da potpiše sporazum iz Rambouilleta NATO je upotrebio kao opravdanje za primenu sile. Zemlje članice NATO-a pokušale su pridobiti ovlaštenje Saveta bezbednosti za vojni poduhvat. Međutim, usprotivile su im se Kina i Rusija, koje su naznačile da će staviti veto na takvu meru. Stoga je NATO bez odobrenja Ujedinjenih nacija započeo kampanju navodeći da je to humanitarna intervencija. NATO je tom prilikom zanemario Povelju Ujedinjenih nacija, koja zabranjuje primenu sile osim kada to odluči Savet bezbednosti ili kada je to potrebno radi samoodbrane od oružanog napada.
U NATO-ovom bombardovanju poginulo je približno 1.000 pripadnika jugoslovenskih snaga bezbednosti i između 489 i 528 civila. Uništeni su i oštećeni mostovi, industrijska postrojenja, bolnice, škole, spomenici kulture, privatna preduzeća, kasarne i vojni objekti. Ekonomski eksperti iz Grupe 17 procenili su štetu na približno 30 milijardi dolara. U danima nakon povlačenja jugoslovenske vojske Kosovo je napustilo više od 164.000 Srba i 24.000 Roma. Mnogi od preostalih nealbanskih civila i Albanci koji su posmatrani kao kolaboracionisti bili su žrtve fizičkog nasilja, otmica i ubistava. Posle ratova u bivšoj Jugoslaviji Srbija je postala dom najvećem broju izbeglica i interno raseljenih lica u Evropi.
Bombardovanje SR Jugoslavije bilo je drugo važnije vojno uplitanje NATO-a nakon bombardovanja Republike Srpske (1995). Bio je to prvi put da je NATO primenio vojnu silu bez izričitog odobrenja Saveta bezbednosti, tj. bez međunarodnopravnog odobrenja, što je pokrenulo debate o Legitimitet NATO bombardovanja SRJ.
Međunarodne reakcije na rat na Kosovu
left|thumb|250px|[[Javier Solana (lijevo) i američki ministar obrane William Cohen (desno) sastali su se u Pentagonu 15. ožujka 1999. kako bi raspravljali o odgovoru NATO saveza na krizu na Kosovu]] 15. lipnja 1998. EU je proširila gospodarske sankcije protiv Beograda zbog srpskih operacija na Kosovu, uvodeći zabranu komercijalnih letova jugoslavenskih zračnih kompanija u svih 15 zemalja članica EU-a. Svrha je te zabrane, koja je objavljena na summitu čelnika EU-a u Cardiffu, pojačati gospodarski pritisak na Slobodana Miloševića, dok NATO istodobno jača vojni pritisak održavanjem zračnih vojnih vježbi iznad Albanije i Makedonije. Čelnici EU-a u svojoj su izjavi o Kosovu pozvali Miloševića da prekine vojne napade na civile, povuče svoje snage, dopusti pristup međunarodnim promatračima, omogući povratak izbjeglicama i počne politički dijalog s predstavnicima kosovskih Albanaca. Također su dodali kako su „učinjene pogreške na obje strane“. Trenutačan prekid nasilja zahtijevat će se i od kosovskih Albanaca, navodi se u izjavi. „Strpljenje međunarodne zajednice prema Beogradu je pri kraju“, rekao je britanski ministar za obranu George Robertson. Albanija je osobito oštro reagirala na stanje: „Duboko smo uvjereni da je genocid koji provode srbijanske vlasti na Kosovu posljedica institucionalizirane politike genocida i državnog terorizma koji se provodi pomoću vojnog, paravojnog i policijskog mehanizma protiv kosovskih Albanaca“, izjavio je albanski ministar vanjskih poslova Paskal Milo na konferenciji UN-a. „Otpor koji pruža albansko stanovništvo u samoobrani od takve politike ne može se nazvati terorizmom“.
Japanska je vlada također objavila da je odlučila zamrznuti srbijansku i jugoslavensku imovinu u toj zemlji, kao dio međunarodnog pritiska na Beograd radi zaustavljanja nasilja na Kosovu. Japan je također zabranio davanje izvoznih kredita Jugoslaviji i izdavanje viza jugoslavenskim i srbijanskim duznosnicima koji sudjeluju u represiji na Kosovu. Milošević je pristao u ljeto 1998. ispuniti većinu zahtjeva koje su svjetske sile postavile kako bi se okončalo krvoproliće na Kosovu, ali je rekao da će svoje postrojbe povući iz te pokrajine samo nakon "prestanka terorizma". Njegova obećanja su objavljena u zajedničkom priopćenju s ruskim predsjednikom Borisom Jeljcinom nakon razgovora u Moskvi, međutim eskalacija nasilja na Kosovu i dalje se nastavila.
8. listopada 1998., istodobno s vojnim pripremama, NATO savez je nastavio s pokušajem postizanja suglasnosti oko pravnog temelja za moguću intervenciju, jer unutar samog saveza postojala su različita stajališta glede tog problema. Jedna opcija bila je dobiti odobrenja UN-a za vojnu intervenciju, no nakon prijetnje Rusije, stalne članice Vijeća sigurnosti, da će sigurno staviti veto, glavne članice NATO-a odustale su od moguće nove rezolucije koja bi izričito odobrila uporabu sile, iako su je London i Pariz označili poželjnom. Francuska, SAD i Velika Britanija zaključile su da NATO smije intervenirati na Kosovu i bez nove rezolucije, a unatoč prvotnom protivljenju tom su se stajalištu ubrzo pridružile i Španjolska i Belgija. Njemačka, Italija, Danska i neke druge zemlje još su se pak neko vrijeme dvoumile oko odluke. left|mini|250px|NATO savez gomila [[borbeni zrakoplov|borbene zrakoplove tijekom eskalacije krize na Kosovu]] I dok se u NATO-u polako postizala jednoglasna podrška mogućoj intervenciji, u Beogradu je zavladala ratna psihoza: većina zemalja evakuirala je veći dio diplomatskoga osoblja i sve članove obitelji govori o strahu od srpske odmazde u slučaju NATO-ova napada. Treći sastanak Richarda Holbrookea s Miloševićem u tri uzastopna dana trajao je gotovo četiri sata. Izvori bliski pregovaračima objavili su ranije da Holbrooke nije ostvario napredak u pokušaju da uvjeri Miloševića da okonča kosovski sukob i započne mirovne pregovore s predstavnicima kosovskih Albanaca.
Istodobno, OESS je odbio poziv Beograda da pošalje misiju za utvrđivanje činjenica na Kosovo jer je u pozivu stajalo da se unaprijed mora „utvrditi pozitivna evolucija stanja na Kosovu“, a to je toj organizaciji bilo neprihvatljivo. Miloševićeva Vlada ubrzo je naredila svim ministarstvima, javnim službama i ustanovama hitno poduzimanje najenergičnijih mjera za povećanje sigurnosti i obranu zemlje. U priopćenju objavljenom u Beogradu navodi se da vlada posebno zahtijeva od elektronskih medija da „ne preuzimaju strane programe, kojima se širi strah, panika i defetizam te negativno utječe na spremnost građana za obranu zemlje“. Vlada je najavila donošenje odgovarajućih uredaba, posebno za područje prometa, energetike, telekomunikacija i informiranja, i sankcioniranje svih oblika nezakonitog ponašanja. Jugoslavenska vojska odlučila je premjestiti protubrodske rakete u tunele uzduž jugoslavenske obale, a premjestila je i protuzračne rakete i protuzračno topništvo. Učinkovitost nekih raketnih sustava SRJ je poboljšala uz pomoć ruske tehnologije. Vojni zrakoplovi MiG-29 razmješteni po bunkerima širom zemlje kako bih se učinilo što težim metama.
Prema raznim izvorima, Sjevernoatlantski savez okupio je oko 430 borbenih zrakoplova, od kojih je 60 % američkih, kako bi se suprotstavio zračnim snagama Beograda u slučaju mogućega vojnog sukoba. Osim njih najveći broj zrakoplova dale su Francuska, Velika Britanija i Njemačka. Nizozemska je dala 14 zrakoplova F-16 Fighting Falcon, Belgija deset i Norveška osam, Španjolska četiri bombardera F18 i jedan transportni zrakoplov, a Portugal tri F-16 i jednu fregatu. Danska je dala četiri F-16, a Kanada šest lovaca CF18.
Još 25. 2. 1999., Opća skupština Ujedinjenih naroda izglasala je novu rezoluciju, broj 53/164, koja se obazire na stanje na Kosovu:
NATO intervencija
Masakr u Račku je označio prekretnicu u ratu jer je Međunarodna zajednica izgubila strpljenje sa Miloševićevom agresivnom politikom i odlučila vojno intervenirati kako bi se spriječila daljnja eskalacija nasilja na Balkanu. Clintonov Ministar obrane William Cohen je održao govor u kojem je izjavio da je ovo "borba za pravdu nad predstojećim genocidom". NATO dužnosnici su potom zaprijetili da će započeti vojnu intervenciju ako se se Vojska Jugoslavije ne povuče iz Kosova i dopusti da se mirovne snage rasporede tamo. Madeleine Albright je također snažno zagovarala dogovor i vršila pritisak na obje strane kako bi bio prihvaćen kompromis koji bi završio sukob. desno|mini|250px|Srbijanski [[MUP nakon bombardiranja]]
Richard Holbrooke sastao se posljednji put sa Miloševićem u ožujku 1999. i ponudio mu zadnju šansu da prihvati ugovor u Rambouilletu, po kojem bi Kosovo dobilo natrag svoju autonomiju, OVK se razoružala a mirovne snage i NATO se rasporedili na to područje. Milošević je odbio, što je dovelo do NATO-ovog bombardiranja SRJ, koje je trajalo 78 dana, od 22. ožujka do 11. lipnja 1999. Borbeni zrakoplovi većinom su agirali iz baza u Italiji i na Jadranskom moru.
Tijekom istih zračnih napada NATO-a, srbijanska policija uhitila je u Beogradu nekoliko novinara, među kojima četiri novinara američke televizijske postaje CNN-a, objavio je CNN. Novinari drugih medija također su u zatočeništvu, ali im je rečeno da će ubrzo biti pušteni na slobodu, prenio je CNN. CNN i još dvije televizijske postaje objavile su jučer da im je srbijanska televizija odbila dopustiti da se koriste svojim tehničkim sredstvima za prijenos televizijskih izvješća. Policija je pustila 30-ak zapadnoeuropskih novinara uhićenih noć prije, 24. ožujka, a jedan je novinar zadržan u pritvoru, objavio je novinar australske televizije. TV-kamermani i fotografi pokušavali su snimiti zračne napade s krova hotela Hyatt kad su ih srpski policajci okružili i odveli u policijsku postaju u Novom Beogradu. Izvjestitelj australske televizije, Greg Wilesmith novinaru Reutersa telefonom je rekao kako je srpska policija nakon dvoipolsatnog ispitivanja pustila 30-ak zatočenih novinara, ali je u pritvoru zadržala jednog. Policija nije objasnila zašto su novinari uhićeni, rekao je Wilesmith.
Sirene za zračnu opasnost ponovno su se oglasile ujutro 25. 3. u 9:35 sati u Beogradu i u Nišu. Prestanak zračne opasnosti tijekom noći označile su sirene jutros u 5,25. Građani su imali malo vremena da izađu iz skloništa i da se odmore. Centar za obavještavanje poziva građane da se ponovno vrate u skloništa i da poštuju sve upute o ponašanju u slučaju zračnih napada. Ministar prosvjete Jovo Todorović donio je odluku o proljetnom odmoru za škole i fakultete koji će trajati do 2. travnja. Istodobno, sankcije i sve veća izolacija počele su sve teže djelovati na Srbiju: Auto-moto savez Jugoslavije priopćio je 25. ožujka da se gorivo više ne može nabaviti u slobodnoj prodaji, već će se distribuirati prioritetnim vozilima po posebnom režimu. right|thumb|250px|[[Novi Sad: naftna rafinerija nakon NATO bombardiranja, 22. travnja 1999.]] desno|mini|250px|Most Slobode u Novom Sadu uništen u NATO-vom bombardiranju. right|thumb|250px|NATO-ov letak koji upozorava srbijansku vojsku na povlačenje s Kosova 26. ožujka NATO savez je nastavio sa zračnim udarima te gađao isključivo vojne ciljeve, objekte na vojnom uzletištu kod Podgorice, radarske sustave na Radovču, također kod Podgorice, skladište oružja kod Danilovgrada i vojarnu kod Ulcinja. Javljeno je da su na meti snaga NATO-a bile i neke radarske instalacije kod Tivta. Područje Kraljeva potreslo je dvadesetak eksplozija, a pogođen je objekt unutar vojarne u Nišu. Na Kosovu je odjeknulo petnaestak eksplozija, uglavnom sjeverno od Prištine. Dvije eksplozije odjeknule su u središtu Kosovske Mitrovice, na sjeveru Kosova. NATO je projektilima i borbenim zrakoplovima napao vojne ciljeve diljem Jugoslavije, pogodivši zračne luke, vojarne i središta zračne obrane. Velika vojarna u Uroševcu na jugu Kosova, koju vojska Jugoslavije koristi u vojnoj kampanji protiv kosovskih Albanaca, teško je bombardirana, navode očevici. Postoje Službena jugoslavenska novinska agencija Tanjug izvijestila je da su u drugom po veličini srpskom gradu, Nišu, pogođene zračna luka i vojarne. Ostale mete uključuju odašiljač srpske televizije na brdu Jastrebac, 200 km južno od Beograda, i vojno komunikacijsko središte na brdu Bukulja, 70 km jugozapadno od glavnoga grada. Ključna jugoslavenska baza specijalnih postrojbi u Hajvaliji na Kosovu u potpunosti je uništena u zračnim napadima NATO-a s velikim brojem žrtava, doznaje se iz zapadnih vojnih izvora.
Glasnogovornik Pentagona Kenneth Bacon izjavio je: „Sve više usredotočavat ćemo se na naš osnovni cilj, a to je umanjivanje sposobnosti jugoslavenskih snaga da napadaju i teroriziraju kosovske Albance“. Savjetnik američkog predsjednika Billa Clintona za sigurnost Sandy Berger rekao je novinarima u Bijeloj kući da se srbijanska ofenziva na Kosovu malo pojačala i da je srbijanska vojska izvela i nekoliko topničkih napada i na Albaniju.
Crnogorski predsjednik Milo Đukanović kritizirao je 24. ožuka „politiku sukoba s cijelim svijetom“ koju vodi jugoslavenski predsjednik Milošević. Đukanović je zatražio od Miloševića da prekine svoju politiku koja stvara nevine žrtve i prijeti opstanku zajedničke države Jugoslavije. Istodobno je pozvao međunarodnu zajednicu da se suzdrži od novih napada na Jugoslaviju jer problem Kosova nije moguće riješiti silom. Kina i Rusija pozvali su pak na prekid vojnih operacija NATO-a na Jugoslaviju.
26. ožujka dva jugoslavenska MiG-29 su poletjela iz Batajnice u potjeri za jednim NATO-vim borbenim zrakoplovom koji je iz Srbije letio u smjeru Bosne. Jednom kada su prešli granicu, u zasjedi su se pojavila dva američka F-15. Oba MiG-a je oborio zapovjednik Jeff Hwang. Jedan Migov pilot, Slobodan Perić, izbjegao je jednu raketu, ali ga je druga pogodila. Ipak, na vrijeme je izletio iz aviona i padobranom se spustio na tlo, gdje je prošvercan natrag u Srbiju uz pomoć policije Republike Srpske. Drugi pilot, Zoran Radosavljević, nije uspio napustiti MiG na vrijeme te je poginuo.
Jedan od bizarnijih pokušaja Miloševića da izađe iz krize dogodio se 12. travnja, kada je jugoslavenski parlament prihvatio vladinu odluku o pristupanju Beograda Savezu Rusije i Bjelorusije. Milošević je istodobno poslao pismenu poslanicu predsjedniku Jeljcinu, koju je Miloševićev brat u Moskvi, Borislav, predao ruskom Ministarstvu vanjskih poslova. U njoj se službeno traži primanje Jugoslavije u Savez Rusije i Bjelorusije. Ipak, Moskva nije pristala na ideju, naglasivši da bi se "prvo trebala razriješti situacija na Kosovu".
23. travnja NATO raketa je pogodila zgradu Radio televizije Srbije te na 24 sata prekinula emitiranje programa, navodno zbog propagandnih poruka Miloševićevog režima. Tom prilikom poginulo je šesnaestoro zaposlenih u RTS-u.
7. svibnja dogodio se još jedan incident kada je NATO bombardirao kinesko veleposlanstvo u Beogradu, gdje su poginula tri kineska novinara, što je izazvao snažan prosvjed Pekinga. NATO se ispričao, navevši da je za sve kriva zastarjela karta grada te da veleposlanstvo nije pogođeno namjerno. NATO je bombardirao zatvor Dubrava (grad Istok) 19. svibnja, te još jednom 21. svibnja, zbog čega je poginulo oko 19 albanskih zatvorenika. Drugi su pak pokušali pobjeći usred kaosa. 22. svibnja, oko 1.000 zatvorenika je dovedeno u zatvorsko dvorište, gdje je na njih otvorena vatra od stražara, u kojoj je ubijeno najmanje 70 zatvorenika.
Završetak intervencije
Nakon nekoliko tjedana vojne kampanje, Vojska Jugoslavije se i dalje odbijala povući sa Kosova, tako da je 28. svibnja Tony Blair odletio u Washington te se savjetovao sa Billom Clintonom oko moguće kopnene ofenzive na Srbiju, iako je upozorio da bi trebalo mjesecima dok se skupi dovoljno vojnika za to. Iako su srpski vojnici postavili makete tenkova kako bi zavarali NATO, štete su ipak bile sve veće, pri kraju su se počele bombardirati i energetske stanice u Beogradu, tako da je Milošević na kraju prihvatio uvjet povlačenje Vojske Jugoslavije i ulazak KFOR-a na Kosovu. Time je 11. lipnja službeno završila NATO-ova kampanja i rat. Oko 750,000 protjeranih Albanaca moglo se potom vratiti natrag na Kosovo, ali je oko 100,000 Srba od straha napustilo to područje.
Intervencijom NATO snaga, Vojska Jugoslavije se povukla iz Kosova, iako je ono ostalo dijelom Srbije. Međutim, 10 godina kasnije, Kosovo je proglasilo neovisnost, a priznalo ga je 70-ak država UN-a, što je i dalje predmetom raznih kontroverzi.
Kumanovski sporazum
Kumanovski sporazum je vojno-tehnički sporazum između Međunarodnih bezbednosnih snaga ("KFOR") i vlada Savezne Republike Jugoslavije i Republike Srbije.
Strane ovog Sporazuma potvrđuju dokument koji je predsednik Ahtisari podneo predsedniku Miloševiću, a koji su odobrili Skupština Srbije i Savezna vlada 3. juna 1999, koji uključuje razmeštanje na Kosovu, pod pokroviteljstvom Ujedinjenih nacija, efikasnog međunarodnog civilnog i bezbednosnog prisustva. Strane dalje konstatuju da je Savet bezbednosti spreman da usvoji rezoluciju koja je u postupku, u vezi sa ovim prisustvima.
Državni organi vlada Savezne Republike Jugoslavije i Republike Srbije shvataju i saglasni su da međunarodne bezbednosne snage ("KFOR") budu raspoređene po usvajanju rezolucije Saveta bezbednosti UN iz tačke 1, da neometano funkcionišu u okviru Kosova i da budu ovlašćene da preduzimaju sve neophodne akcije u cilju uspostavljanja i održavanja bezbednog okruženja za sve građane Kosova kao i da na drugi način obavljaju svoju misiju. Oni su dalje saglasni da poštuju sve obaveze iz ovog Sporazuma i da olakšaju raspoređivanje i funkcionisanje ovih snaga.
NATO snage
U napadima na SR Jugoslaviju NATO snage koristile su oko hiljadu letelica (lovci, lovci-bombarderi, bombarderi, špijunski avioni itd.), odnosno skoro celi NATO (osim Islanda i Luksemburga - koji nemaju vazdušne snage, i Grčke, koja nije sudelovala iz političkih razloga. U spisak ne ulaze niti Mađarska, Češka i Poljska koje su se tek pridružile NATO-u i nisu još činile deo vojnog aparata).
Najveće prisustvo imale su snage Sjedinjenih Američkih Država, mada su i ostale članice imale nemalu ulogu u agresiji.