cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Göhren (Tramm)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Parhim Geren se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Parhim. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 44 metra. Površina opštine iznosi 20,0 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 399 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 20 stanovnika/km².
Choe Chiwon
Choe Chiwon (857-10. vijek) bio je korejski konfucijanski službenik, filozof i pjesnik iz kasnog perioda Ujedinjene Sille. Godinama je studirao u Kini pod vlašću dinastija Tang, gdje je položio carski ispit i visoko napredovao u kineskoj državnoj službi; nakon nekog vremena se vratio u Sillu gdje je napravio niz, uglavnom bezuspješnih pokušaja da reformira državni aparat u domovini i spriječi slabljenje Sille. Pred kraj života se okrenuo budizmu i postao učenjak-pustinjak u hramu Haeinsa.
Choe Chiwon je bio poznat po književnom pseudonimu "Haeun" ("Morski oblak") ili "Goun" ("Usamljeni obak"). Danas se smatra rodonačelnik Choe klana u Gyeongjuu.
Hattusa
thumb|desno|250px|Lavlja vrata u Hattusi
Hattusa (URUḪa-at-tu-ša ; Ḫattuša) je bio glavni grad Hetitskog Carstva. Bio je smješten u blizini današnjeg sela nekoć poznatog kao Boğazköy, danas Boğazkale (40.01972°N, 34.61528°W), središta distrikta u turskoj Provinciji Çorum, odnosno na zavoju rijeke Kizil (Marashantiya in u hetitskim izvorima i Halys u antici) u centralnoj Anadoliji, oko 145 km (90 milja) sjeveroistočno od Ankare.
Hattusa je dodana na UNESCO-v popis Svjetske baštine godine 1986.
New Glarus, Wisconsin
Nju Glarus je grad u američkoj saveznoj državi Viskonsin.
The Wind (roman)
The Wind je vestern roman američke književnice Dorothy Scarborough, originalno objavljen anonimno 1925. godine. Radnja je smještena u zapadni dio Teksasa 1880-ih godine, i prikazuje mladu doseljenicu koja se suočava ne samo sa teškim životnim uvjetima, nego i osamljenošću koja će je odvesti u tzv. prerijsko ludilo. Roman je nakon izdanja izazvao dosta kontroverzi u samom Teksasu, gdje se dio tamošnjih poslovnih ljudi pobunio zbog negativnog prikazivanja države. Tri godine kasnije je adaptiran u klasični nijemi film sa Lilian Gish u glavnoj ulozi.
Nuevo Progreso (razvrstavanje)
Nuevo Progreso ima više značenja:
Dorothy Scarborough
Emily Dorothy Scarborough (27. januar 1878 – 7. novembar 1935) bila je američka književnica, najpoznatija po djelima koja su se bavila Teksasom, tamošnjim folkorom, pričama o duhovima, odnosno općenito životom na američkom Jugozapadu. Iako je odrasla u ruralnom Teksasu, stekla je izvrsno obrazovanje na čikaškom i oksfordskom univerzitetu, a od 1916. je predavala književnost na Univerzitetu Columbia. Njeno najpoznatije djelo je roman The Wind (objavljen anonimno godine 1925), koji je nekoliko godina kasnije adaptiran u istoimeni klasični nijemi film sa Lillian Gish u glavnoj ulozi.
Biografski eseji
Biographical Essay on the Handbook of Texas Online Foreword to The Wind by Sylvia Ann Grider, Barker Texas History Center series, University of Texas Press, 1979.
Qaḩfat Waydīn, Taiz
Qaḩfat Waydīn je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1168 m.
El Lindero, Tamazula de Gordiano
El Lindero je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1205 m.
Dosu Napului, Ceanu Mare
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 159 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 337 m.
Ajalpan (razvrstavanje)
Ajalpan ima više značenja:
Sghittosa, Pordenone
Sghittosa je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 497 m.
Siliștea, Valea Argovei
Siliștea je naselje u Rumuniji u okrugu Kalaraš u opštini Valea Argovei.
Drienčany
Drienčany je naseljeno mjesto u okrugu Rimavska Sobota, u Banskobistričkom kraju, Slovačka Republika.
Stanovništvo
Prema podacima o broju stanovnika iz 2011. godine naselje je imalo 245 stanovnika.
Visoka renesansa
mini|300px|[[Michelangelo, Stvaranje Adama, detalj freske Sikstinske kapele u Vatikanu, oko 1510.]] Visoka renesansa (ili Razvijena renesansa, tal. cinquecento) je kasna faza renesanse koja se odvija do prve polovice 16. st.
Lucchese Est, Firenze
Lucchese Est je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Cindy Sheehan
Cindy Lee Miller Sheehan (10. jul 1957.-) je američka proturatna aktivistica, čiji je sin Casey kao pripadnik američke vojske poginuo u iračkom ratu 4. aprila 2004. Na sebe je privukla pažnju međunarodnih medija kada je augustu 2005. demonstrirala u improviziranom logoru u blizini teksaškog ranča gdje prebiva predsjednik George W. Bush. Te su joj aktivnosti donijele mnogo podrške, ali i kritike. Ispočetka je podržavala Demokratsku stranku, ali se kasnije okrenula protiv nje, smatrajući da nakon izbora 2006. godine nije ispunila svoja obećanja o povlačenju iz Iraka. Na izborima 2008. godine se kandidirala za Predstavnički dom u izbornom okrugu predsjednice Nancy Pelosi, ali je te izbore izgubila.
Lucchese Est, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
485. pne.
Godina '''485. pne.''' bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U rimskoj državi bila je poznata kao Godina konzulstva Kornelija i Vibulana (ili, rjeđe, godina 269. Ab urbe condita). Oznaka 485. pne. za ovu godinu se koristila od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini postala glavna metoda u zapadnoj Evropi sa označavanje godina.
Visoka renesansa
Vrijeme i nastanak
mini|[[Leonardo da Vinci, Proporcije čovjeka prema Vitruviju, tuš na papiru, 1485.-1490., Galerija Akademije, Venecija.]] Društveno-socijalna decentralizacija vlasti započinje reformom rimokatoličke crkve poznatom pod imenom protestantizam (Martin Luther 1517. g. – Wittenberg, 95 teza). Njemačka aristokracija uvelike prihvaća protestantizam i stvara autonomne, apsolutističke kneževine i vojvodstva. Svećenici mijenjaju način života, imaju svoje župe, ne grade se skupocjene crkve, ukidaju se ceremonije i prestaje se trošiti na skupocjena umjetnička djela. Biblija se prevodi na Njemački jezik i postaje prva knjiga njemačke književnosti.
485. pne.
mini|Gelon
Visoka renesansa
Vrijeme i nastanak
Tijekom 16. st. "Visoka renesansa" je u Firenci nastavila producirati velike umjetnike; ali centrom talijanske umjetnosti postao je Rim, gdje su ambiciozni pape Lav X. i Julije II. slavili grad slaveći sebe. U Rimu djeluje Donato Bramante (1444.-1514.) koji gradi Tempietto (mali hram) – objekt je mali (visina 9m), kružni sa šesnaest stupova, dva kata s kupolom, lanternom i apsolutno je simetričan. Po skladu i simetriji nazivaju ga "Partenonom" novoga vijeka.
U vrijeme kada se izrazito štovao subjektivizam i individualizam svakoga umjetnika, toliko da je se stvarao kult genija, umjetnici su željeli da se izražavaju posebno i da pri tome ostavljaju poseban dojam na promatrače djela. To je vrijeme kada je vladala ideja genijalnog umjetnika, pojedinca nadahnutog od Boga, koji je bio uspješan u različitim vrstama umjetnosti – univerzalni čovjek (tal. hommo universalis). Visoku renesansu personificiraju tri najveća umjetnika svih vremena: Leonardo da Vinci, Michelangelo i Raphael Sanzio de Urbino.
Tri genija
mini|lijevo| [[Leonardo, Majka Božja s Djetetom, sv. Anom i janjetom, 1510., ulje na platnu, 168 × 112 cm, Louvre, Pariz. ]]Renesansni ideal univerzalnog čovjeka utjelovio je Leonardo (1452.-1519.). U njemu su znanstvena radoznalost i moćna inteligencija bile skladno spojene s ljubavlju prema prirodi i jasnim osjećajem za njene tajne. Inženjer, znanstvenik, glazbenik, slikar i kipar - Leonardo je studirao sve, od kretanja vode do unutarnjeg sklopa ljudskog tijela, napravio je crteže letećih mašina, brana, zgrada, opsadnih oružja, sve nacrtano i opisano zrcalnim pismom u njegovim bilježnicama.
Na slici ''Majka Božja s Djetetom, sv. Anom i janjetom možemo prepoznati sve karakteristike njegovog slikarstva: likovi su uvijek raspoređeni u nekom geometrijskom odnosu - piramidalna kompozicija, postupno modeliranje likova koji kao da izlaze iz neke magle (tal. sfumato), valersko slikanje uz uporabu kontrasta svijetlo-tamnog (tal. chiaro-scuro''). Leonardo je naslikao i najpoznatiju sliku na svijetu – Mona Lisa. To je čudesan portret žene koja se tajanstveno smiješi (arhajski osmjeh) ispred rastaljenog pejzaža kamenja i rijeka. Portret žene je jako idealiziran iako je nastao po stvarnom modelu i u toj ravnoteži leži tajanstvenost ove slike.
Nuevo Recuerdo (razvrstavanje)
Nuevo Recuerdo ima više značenja:
Heinrich Friedrich Füger
Heinrich Friedrich Füger (Heilbronn, 8. prosinca 1751. – Beč, 5. studenog 1818.) bio je njemački portretni i povijesni slikar.
Historijski spomenik zvani Kraljev grob u Zastinju
Kraljev grob nalazi se u Zastinju kod Jajca i u njemu je prema predanju sahranjen posljednji bosanski kralj 1463. godine. Zajedno sa kosturom iskopanog ispod stećka, a koji se nalazi u Franjevačkom samostanu u Jajcu proglašen je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.
Heinrich Friedrich Füger
Životopis
Füger je bio učenik Nicolasa Guibala u Stuttgartu i Adama Friedricha Oesera u Leipzigu. Poslije toga otputovao je u Rim i Napulj, gdje je proveo vrijeme slikajući freske u Palazzo Caserta. Na svojem povratku u Beč bio je postavljen za dvorskog slikara, profesora i vicedirektora Akademije, a 1806. za direktora carske galerije slika i dvorskog kapetana u dvorcu Belvedere.
Historijski spomenik zvani Kraljev grob u Zastinju
Lokacija
Lokalitet koji narod zove "Kraljevim grobom" nalazi se na zaravanku Borovi, na oko 520 m nadmorske visine, na južnoj padini brda Huma, tj. dijelu zvanom Podhum. Brdo Hum okružuje Jajce sa juga, iznad Kozluka, na desnoj obali Vrbasa. Preko puta njega, na lijevoj strani puta, je još jedan kamen koji je vjerovatno istovremen sa navedenim stećkom.
Heinrich Friedrich Füger
Životopis
Među njegovim povijesnim slikama jesu: Koriolanov pozdrav (Galerija Czernin, Beč), Alegorija Bečkog mira (1801.), Germanikova smrt (1789.), Ubojstvo Cezara i Bathsheba (Budimpeštanska galerija). Među njegovim se portretima nalaze car Josip II., velika vojvotkinja Elisabeth Wilhelmine von Württemberg, kraljica Karolina Napuljska, i Horatio Nelson, koji mu je pozirao u Beču 1800. (Nacionalna galerija portreta, London). U klasičnom je stilu naslikao Louisa Davida i Antona Raphaela Mengsa te je bio sklon teatralnosti.
Historijski spomenik zvani Kraljev grob u Zastinju
Historija
Kralj je pogubljen u periodu između 29. maja i 10. juna 1463. godine. Kraljev stric Radivoj 29. maja zamolio je vladu Dubrovačke republike da mu se u Kreševo pošalje barut. U to vrijeme se vršila priprema za odbranu Bosne od napada Osmanlija. U Veneciju je došla prva vijest o kraljevoj smrti 10. juna iste godine. Sultan Mehmed el Fatih je, prema pisanju ljetopisaca, već 17. juna iste godine bio u Skoplju. Pretpostavlja se da je logor osmanlijske vojske bio na Carevom polju, na sjevernim padinama iznad Jajca i da je tu ubijen Stjepan Tomašević zajedno sa stricem Radivojem.
Heinrich Friedrich Füger
Životopis
Füger je bio i učitelj, a među njegovim su učenicima bili Gustav Philipp Zwinger i Franciszek Ksawery Lampi.
Historijski spomenik zvani Kraljev grob u Zastinju
Arheologija
Na temelju tradicije i historijskih vijesti 8. juna 1888. Ćiro Truhelka iskopao je kraljev kostur koji je prenio u Sarajevo, pažljivo sastavio i prenio u župnu crkvu u Jajcu. Nije poznata sudbina dva novčića, željeznog prstena i okova nađenih u grobu.
Tokom rata 1992-1995. godine, napušten je Franjevački samostan, a kovčeg sa kostima je prenijet u Split. Konzervacija kostura izvršena je u Konzervatorskom zavodu Hrvatske u Splitu. Kosti su svečano prenesene u Jajce 1997. i nalaze se u Franjevačkom samostanu, u staklenom lijesu.
Visoka renesansa
Tri genija
mini|150px| [[Michelangelo, Umirući rob, 1513.-1515., mramor visine 2,28 m, Louvre, Pariz. ]] Drugi važni arhitekt cinquecenta, još slavniji kao kipar i slikar, je Michelangelo (1475.-1564.). Njegov genij i njegovi veliki pothvati u svim umjetnostima učinili su ga idolom mnogih generacija umjetnika.
Monumentalnost postiže zarana već svojom skulpturom Davida koji je bio simbol slobodarske firentinske republike. Strahovita snaga i napetost zrače iz tijela ove skulpture. U svojim djelima je izražavao svoja filozofska i etička stajališta. To se najbolje vidi u njegovom ciklusu skulptura Robovi, gdje je ljudsko tijelo shvaćeno kao tamnica duha. Michelangelova umjetnost je dramatična, napeta i napadna.
mini|lijevo| [[Rafael, Papa Julije II., 1512., ulje na drvu, 63 × 40 cm, Nacionalna Galerija, London. ]] On je odgovoran za preuređenje Bramanteovog nacrta crkve Sv. Petra u Rimu i za izvedbu njene kupole koju je napravio tako da dominira građevinom. Ona predstavlja vrhunac Visoke renesanse, prijelazno razdoblje manirizma i izrazite elemente budućeg stila baroka.
Papa Julije II. povjerava Michelangelu oslikavanje stropa Sikstinske kapele 1508.-1512. Freske na stropu Sikstinske kapele u Vatikanu omogućile su mu da izrazi svoju viziju. To je panorama Biblijske povijesti od Nastanka svijeta nadalje. Trideset godina kasnije Michelangelo je naslikao Posljednji sud iznad oltara kapele – napadno i grozničavo djelo koje je posjedovalo kolorizam Manirizma i bilo je ispunjeno snažnim oblicima podcrtavajući kontekst prokletstva.
Rafael (1483.-1520.) je majstor sklada, njegova je umjetnost lirska i dramska. Kao mladić otišao je u Firencu i na njega su veliki utjecaj izvršili Leonardo i Michelangelo. Rafael je najreprezentativniji slikar renesanse koji je u svoje slikarstvo uklopio sve dotadašnje spoznaje i iskustvo umjetnosti (npr. chiaro-scuro, sfumato i proračunate kompozicije od Leonarda, te karakternost i voluminoznost likova od Michelangela). Upravo zbog toga, njegova umjetnost će biti najviše kopirana kroz stoljeća koja slijede kao istinska renesansa.
Dok je Michelangelo radio na stropu Sikstinske kapele, Rafael je slikao freske u Vatikanskim polu-javnim sobama, tzv. Stanze (oko 1510.). Atenska škola, Sveti razgovor i Poetika su slavna remekdjela koja predstavljaju vrhunske discipline koje su se štovale u renesansi: filozofiju, religiju i umjetnost. Predivno komponirani, jasni i mirni, oni zrače spokojnošću. Bio je i izvrstan portretist. Razvio je svoj način slikanja Gospe - čistu i idealiziranu. Naslikana na njegov način koji sublimira iskustva renesanse postat će modelom generacija slikara koji slijede.
Venecijanska renesansa
Za razliku od "intelektualnog" slikarstva Firence i Rima, u Veneciji je nastala umjetnost u kojoj je boja važnija od linija. Osvjetljenje je presudno i prepoznatljivo u ovom slikarstvu. To je umjetnost umjetnika kao što su: Giovanni Bellini, Giorgione, Tizian i dr.
Ajuchitlán del Progreso (razvrstavanje)
Ajuchitlán del Progreso ima više značenja:
Ponte Zappella, Napoli
Ponte Zappella je naselje u Italiji u provinciji Napoli, u regiji Campania.
Los Llanitos, Ayutla
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1645 m.
Rincón de los Rusios, Tamazula de Gordiano
Rincón de los Rusios je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tamazula de Gordiano.
Ponte Zappella, Napoli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 30 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 30 m.
Rincón de los Rusios, Tamazula de Gordiano
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1268 m.
Altimet frizbi
Altimet frizbi je takmičarski timski sport bez fizičkog kontakta koji se igra frizbijem. Cilj igre je osvojiti poen dodavanjem diska saigraču koji se nađe u protivničkoj zoni, slično kao u američkom fudbalu. Igrač se ne sme kretati dok drži disk. Altimet je prepoznatljiv po fer i timskoj igri, i uživanju u njoj.
Originalno zvan "altimet Frizbi", ovaj sport je pravilnije zvati "altimet" zato što je "Frizbi" zaštićeno ime za diskove koje proizvodi Wham-O. Diskovi koje proizvodi Discraft su najčešće korišteni, iako se i Wham-O i Daredevil Discs takođe često koriste u takmičenju. Igra se igra sa 175 gramskim diskom. Samo za neke lokalne i internacionalne turnire postoje posebni diskovi koje je odobrila asocijacija odgovorna za te turnire.
Pravila igre
Postoje dve grupe skoro identičnih pravila: pravila UPA koja se koriste u Severnoj Americi i pravila WFDF koja se koriste u svim ostalim delovima sveta. Uglavnom su ista sa manjim razlikama. Ovaj članak daje pregled pravila koja su ista u oba slučaja. Za više detalja pogledajte veb-sajtove nadležnih organizacija koji su dati na kraju članka.
Cilj igre
Cilj altimeta je postići poen tako što se uspešno prihvati saigračev pass u polju protivničke zone. (Neko se može nesložiti sa ovim, tvrdeći da je ovo sekundarni cilj, gde je primarni zabaviti se i provesti lepe trenutke; na mnogim turnirima, nagrada "Spirit of the Game" - "Duh igre" (pogledaj ispod) je podjednako vredna kao i osvajanje finala.) Meč je završen kada jedan od timova osvoji unapred dogovoreni broj poena. Ovim se obezbeđuje da tim može pobediti isključivo osvajanjem poena, a ne pukim isticanjem vremena za igru.
Timovi
Altimet obično igraju dva tima od po sedam igrača. U neformalnim mečevima ovaj broj varira. Izmene među igračima se ovavljaju u pauzama između postizanja poena, gde su timovi obično u mogućnosti da imaju do 20 rezervnih igrača na klupi u toku turnira. Nedostatak igrača za izmenu može naterati tim da igra kompletan meč bez izmena, što je poznato kao savage (divljak) ili Ironman (čelični čovek).
Polje
Pravila igre nalažu da teren bude 70 jardi (64 metara) puta 40 jardi (37 metara). Po pravilima UPA, krajnja zona je dugačka 25 jardi (23 metara), dok po pravilima WFDF, krajnja zona je 18 metara. U normalnim okolnostima, altimet se igra na otvorenom travnatom terenu. Linije terena su označene bojom i čunjevima.
Pul ili izbacivanje
Igrači stanu u liniju na ivicu njihovih zona, i ekipa koja je u odbrani baca disk, radi tzv. pul bacanje, ekipi koja je u napadu, tako da oni mogu otpočeti igru. Pulovi su normalno dugački i visoki, tako da daju odbrani priliku da se pomere što dalje napred na terenu. Ipak, ponekad je pul kratak, sa namerom da se disk otkotrlja nakon što udari o zemlju. Ako odbrana dotakne pul, a ne uhvati ga, disk se dodeljuje protivničkoj ekipi.
Često, pul počinje član odbrane time što podigne jednu ruku držeći disk u njoj, saopštavajući tako da je njegov tim spreman da počne igru. Kada je tim koji je u napadu spreman da prihvati pul, jedan od igrača iz te ekipe takođe podigne ruku.
Tim koji počinje igru pulom odabira se u sličnom stilu kao bacanje novčića. Po jedna osoba iz obije ekipe uzme po disk i baci ga u vazduh da se vrti kao novčić. Predstavnik prethodno dogovorenog tima kaže "isti" ili "različiti" u vezi sa načinom na koji će diskovi pasti, da li oba na istu stranu ili na različitu. Nekada se jedan disk zavrti i bira se ili "glava" ili "pismo", što se odnosi na stranu diska sa dizajnom (glava) ili praznu stranu frizbija (pismo) koja će biti vidljiva nakon pada diska na zemlju. Ako pogode, mogu birati ili da prihvataju pul prvi, ili da izaberu stranu terena. Strana terena je bitna u zavisnosti od pravca vetra ili sunca.
Kretanje diska
Disk se može kretati u bilo kom pravcu dodajući pas ka saigraču. Igrač koji hvata disk mora se zaustaviti nakon nekoliko koraka, zavisno koliko je bio jak njegov momnat u trku, nakon čega se može samo rotirati oko pivotirajuće noge. Igrač mora odrediti pivotirajuću nogu prije bacanja. Bacač može samo da uhvati disk koji je bacila njegova/njena ekipe, ako se desi da ga prtivnik dotakne u letu.
Nakon hvatanja diska, igrač ima deset skundi da ga baci dalje. Ovaj period je poznat kao "stol" ili otezanje, i svaki sekund se glasno broji (stol brojanje) od strane obrane (markera) koji stoji u krugu od tri metra od bacača. Igrač može da drži disk i više od deset sekundi ako nema markera u krugu od tri metra, ili ako marker ne broji glasno stol; ako se marker promeni, novi marker mora da počne brojanje od nule.
Poentiranje
Poen se postiže kada bilo koji igrač uhvati dodavanje u protivničkoj zoni. (U starijoj verziji pravila samo napad može da poentira. UPA pravila dozvoljavaju odbrambenom igraču da preseče dodavanje napadača u zoni napada, što se naziva Kalahan gol, ali WFDF pravila ovo ne računaju kao poen.) Nakon postignutog poena, timovi izmene strane; tim koji je postigao poen ostaje u toj zoni, a protivnički tim uzima suprotnu zonu; igra kreće iz početak pulom tima koji je prethodno postigao poen.
Case Feltrin, Treviso
Case Feltrin je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 89 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 92 m.
Tortosa
right|thumb|220px|Rijeka Ebro u Tortosi
Tortosa (, . Dertusa or Dertosa, طرطوشة Ṭurṭūšah) je grad koji predstavlja sjedište comarce Baix Ebre u španskoj autonomnoj zajednici Katalonija. Smješten je na rijeci Ebro, s južne strane planine Cardó Massif čiji se vrh Buinaca nalazi na općinskoj teritoriji. Sa južne strane, preko rijeke, se nalaze planine Ports de Tortosa-Beseit.
Prvi put se spominje u rimsko doba pod imenom Dertosa, iako su 2007. godine u njegovoj blizini pronađeni tragovi naselja za koje se vjeruje da je bilo Hibera, prijestolnica drevnih iberskih Ilerkavona. Početkom 8. vijeka su je osvojili Arapi, a pod muslimanskom vlašću je bila sve do 1148. kada ju je grof Ramon IV Berenguer od Barcelone osvojio uz pomoć stranih vitezova koji su išli u Drugi križarski rat. Dio njih se naselio u područjima grada.
Nuevo Rodeo (razvrstavanje)
Nuevo Rodeo ima više značenja:
Misión San Francisco de Borja, Ensenada
Misión San Francisco de Borja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 434 m.
Bosco, Brescia
Bosco je naselje u Italiji u provinciji Brescia, u regiji Lombardija.
Golchen
Golhen je opština u njemačkoj saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Demin. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 312 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 13052025.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Demin Golhen se nalazi u saveznoj državi Meklenburg-Zapadna Pomeranija u okrugu Demin. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2 metara. Površina opštine iznosi 23,3 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 312 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 13 stanovnika/km².
505
Godina 505. (DV) bila je redovna godina koja počinje u subotu u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Teodora i Sabinijana (ili, rjeđe, godina 1258. Ab urbe condita). Oznaka 504. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
thumb|Ruševine Anasataziopolisa (kasnije Dara)
Noria el Quince, Matamoros
Noria el Quince je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Coahuila, u opštini Matamoros.
Bežište
Бежиште је насеље у Србији у општини Бела Паланка у Пиротском округу. Према попису из 2002. било је 175 становника (према попису из 1991. било је 266 становника).
Noria el Quince, Matamoros
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1112 m.
Bežište
Демографија
У насељу Бежиште живи 166 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 61,1 година (61,6 код мушкараца и 60,7 код жена). У насељу има 85 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,06.
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Ploča velikog sudije Gradeše
Opis
Dvije strane stupa su otesane kao ravna ploha i nose natpise, a dvije su nešto nepravilnije. Čeona, ravna površina stupa, je u cijelosti ispisana, dok je desna, bočna strana, ispisana samo u gornjem dijelu. Na čeonoj strani stupa majstor je ćirilična slova urezivao pod dosta oštrim uglom. Slova su različite visine i kreću se od 15 –do 35 mm u 17 redova. U donjem dijelu ispisane površine tekst je zbijeniji zbog loše isplaniranoga prostora za pisanje. U tom prostoru, pored slova, naknadno su ugrebani i drugi znakovi kao što su grančice, grupe točkica, zarezi. Iz glavnog natpisa se saznaju slijedeći relevantni historijski podaci: Transkripcija natpisa glasi:
Jiong od Xie
Jiong (扃) je bio 12. po redu vladar legendarne kineske dinastije Xia. Pretpostavlja se da je vladao 21 godinu.
Ajuchitlán (razvrstavanje)
Ajuchitlán ima više značenja:
Ploča velikog sudije Gradeše
Opis
Natpis na drugoj strani zauzima prostor od 18 cm pri vrhu stupa. Na cijeloj površini ove strane poznaju se nekad napisana slova, a donji dio je naknadno  preklesan. Očuvano je i djelimično čitljivo samo osam prvih redova. Slova su visoka od 10 do16 mm i plitko ugrebena oštrim predmetom. Ovaj natpis i pored zajedničkih odlika sa prvim tekstom, se razlikuje u nekim detaljima u grafici i interpunkciji, pa se smatra da ga je pisala druga osoba, ali ne u velikome vremenskome razmaku. Vjerojatno se radi o prigodnome tekstu u svezi sa sahranom Gradeše i njegove žene. Trankskripcija glasi:
Navodni državni udar u Turskoj 1993.
'''Državni udar u Turskoj 1993. godine''' je izraz kojim se u dijelu turske javnosti opisuje niz naizgled nevezanih događaja koji su se zbili početkom 1993. godine, te za posljedicu imali propast pokušaja tadašnje turske vlade da se kurdsko-turski sukob riješi političkim putem, a što se pripisuje aktivnostima tzv. Duboke države koja se njima protivila. Do njih je došlo nakon što je predsjednik Turgut Ozal, uvjeren da se Kurdi nakon Prvog zaljevskog rata i uspostave de facto nezavisne kurdske države pod američkom zaštitom na sjeveru susjednog Iraka, više ne mogu poraziti vojnim i policijskim putem, predložio da se donesu reforme kojim bi Kurdi na istoku Turske dobili politička i druga prava. Prije nego što je njegov prijedlog formalno usvojen, 17. februara 1993. godine je general Eşref Bitlis, glavni zagovornik Ozalovog plana, smrtno stradao u avionskoj nesreći. Usprkos toga, 20. marta je Radnička partija Kurdistana proglasila jednostrano primirje. Međutim, 17. aprila je Ozal umro, prema službenoj verziji od srčanog udara, dok danas mnogi u Turskoj smatraju da je u pitanju bilo trovanje. Ubrzo nakon toga je primirje 24. maja prekinuto napadom pripadnika PKK na nenaoružane turske vojnike, prilikom čega je masakrirano 33 ljudi. Nakon toga su novi predsjednik Sulejman Demirel i premijerka Tansu Ciler usvojili tzv. Plan Zamak, kojim je intenzivirana vojna kampanja protiv PKK kao i policijska i obavještajna represija nad Kurdima, i time na dugo vrijeme obustavljeni svi pokušaji da se sukob riješi mirnim putem.
Buenaventura Lakes, Florida
Bvejnaventura Lejks je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Florida.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26.079.
Nuevo Rosario (razvrstavanje)
Nuevo Rosario ima više značenja:
Bazilika Sant'Apollinare Nuovo
thumb|right|225px|Bazilika Sant'Apollinare Nuovo thumb|225px|Unutrašnjost bazilike Bazilika Sant' Apollinare Nuovo (Basilica di Sant'Apollinare Nuovo) je bazilika, odnosno crkva u italijanskom gradu Ravenni. Početkom 6. vijeka ju je podigao ostrogotski kralj Teodorik kao kapelu u okviru svoje kraljevske palače (što navodi Liber Pontificalis). S obzirom da je Teodorik bio arijanac, crkva je 504. posvećena kao arijanska.
Nakon što su Ravennu zauzeli Bizantinci, pretvorena je u pravovjernu (katoličku/pravoslavnu) crkvu, a car Justinijan I ju je 561. preimenovao u "Sanctus Martinus in Coelo Aureo" ("Sveti Martin na Zlatnom nebu"), posvetivši je sv. Martinu Turskom, poznatom neprijatelju arijanstva. Vjeruje se da su tada prebrisani i uništeni mozaici koji su prikazivali Teodorikov arijanski dvor. Prema kasnijoj legendi, neke od mozaika je dao uništiti i papa Grgur Veliki, jer je njihova "zlatna veličanstvenost" odvraćala vjernike od molitve. Ponovno je preimenovana godine 856. kada su u nju preneseni ostaci Svetog Apolinarija po kojoj je dobila ime. Oštećena je za vrijeme prvog svjetskog rata.
Navodni državni udar u Turskoj 1993.
Godine 2013. je za vrijeme tzv. Ergenekonskih suđenja je Levent Ersöz, bivši žandarmerijski general i šef obavještajne službe JITEM, optužen za ubistvo predsjednika Ozala, ali su optužbe na kraju odbačene.
Bosanska vila
thumb|right|250px|Izdanje Bosanske vile [[15. januara 1897. godine (na naslovnoj strani je Mitropolit Mihailo)]] Bosanska vila bila je list za „zabavu, pouku i književnost“, pokrenut je 1885. godine kao organ Učiteljskog zbora Srpske škole u Sarajevu. Prestao je izlaziti 15. juna 1914. godine, zabranom austrougarskih vlasti
Počeci
Pokretači Vile su bili učitelji Srpske škole, koji su u početku bili najbrojniji saradnici časopisa. Božidar Nikašinović, Stevo Kaluđerčić i Nikola Kašiković su 13. juna 1885. tražili dozvolu od austrougarskih vlasti za izdavanje dvomjesečnog lista „Vrelo Bosne“, čiji bi urednik i vlasnik bio sam Učiteljski zbor Srpske škole u Sarajevu. Austrougarske vlasti su odbile registraciju na ime Učiteljskog zbora Srpske škole, te su 23. septembra 1885. godine Nikola Šumonja, Božidar Nikašinović, Stevo Kaluđerčić i Nikola Kašiković tražili dozvolu za izdavanje dvomjesečnog lista „Bosanska vila“. Na dan 19. oktobar 1885, austrougarske vlasti su izdale dozvolu za izdavanje petnaestodnevnog beletrističkog lista „Bosanska vila“, uz uslove da se list šalje austrougarskoj upravi na preventivnu cenzuru, da list ne može da se bavi politikom i konfesionalnim pitanjima, te da u sastavima zabavnog i poučnog sadržaja ne bude previše naglašen srpski nacionalni element. Vila je registrovana na ime urednika Božidara Nikašinovića.
Prvo izdanje
Nakon dvomjesečne pripreme, prvi Vilin broj je izašao na dan 16. decembar 1885. godine. Božidar Nikašinović je bio prvi urednik, Nikola Kašiković je bio zadužen za narodnu književnost, Stevo Kaluđerčić za članke i pripovijetke, a Nikola Šumonja za pripovijetke, podlistak i književne bilješke.
Prvo izdanje je imalo 16 stranica i štampano je na ćirilici u 1.000 primjeraka, a crtež na vrhu naslovne strane je izradio Stevo Kaluđerčić. Zbog potražnje, prvo Vilino izdanje je ponovo štampano.
Na samoj naslovnoj strani se preko čitave stranice nalazila velika fotografija mitropolita Save Kosanovića, koga su tri mjeseca ranije austrougarske vlasti prisilile da podnese ostavku, a krajem 1885. godine prognale iz provincije. Sam mitropolit Sava Kosanović se u ovom broju oglašava sa člankom „Pravednikova smrt“, te postaje jedan od prvih spoljnih saradnike Vile.
Ostali saradnici prvih izdanja Vile su bili Manojlo Đorđević Prizrenac, Dušan Peleš, Mitropolit Dionisije II (Ilijević), Đorđe Jovanović German, David Popović, Petar Mirković, Vaso M. Ćuković, Vid Vuletić Vukasović, Mile Popadić, Petar Đenić, Stari Jovo Basarović, Stevan N. Davidović i Kosta Kovačević.
Period drugog urednika
Nikola Šumonja je bio drugi Vilin urednik nakon Božidara Nikašinovića. Urednički posao je zvanično obavljao od septembra 1886. do 1. februara 1887. godine, a u ovom peridu se broj Vilinih saradnika i pretplatnika znatno povećao. Od samog početka Vila se susretala sa preprekama austrougarske cenzure, te su njena izdanja često kasnila. Novi saradnici izdanja Vile u ovome periodu su bili Milan Đ. Milićević, Mita Živković, Vladimir M. Jovanović, Kosta Kovačević, Stevo (Stejpo) Trifković, Kosta Božić, Dušan St. Popović, Milan Obradović, Risto J. Čajkanović, Vaso Kondić, P. Babić, Stevan Zimonjić, Petar S. Ivančević, Jovo Tubinović, Jevrem Stanković, V. Stakić, Đ. Mirković, Nikola Begović i dr.
Urednici
Božidar Nikašinović ostaje Vilin urednik prvih šest mjeseci, odnosno prvih deset brojeva, nakon čega postaje učitelj u Srpskoj školi u Mostaru. Nakon Nikašinovića, Vilin urednik postaje Nikola Šumonja u periodu septembar 1886. — 1. februar 1887. godine. Od aprila 1887. godine do juna 1914. godine urednik je bio Nikola Kašiković, koji je uređivao časopis do kraja njegovog izlaženja, odnosno do zabrane časopisa od strane Austrougarske. Poslednjih godina pred Prvi svetski rat u uredništvu lista se nalaze i Vladimir Ćorović i Petar Kočić. Bosanska vila je izlazila redovno dva do tri puta mesečno i štampana je isključivo ćirilicom, koja je do dolaska Austrougarske 1878. godine, bila primarno narodno pismo. Bosanska vila je bila jedini književni list u austrougarskoj provinciji BiH u periodu od njenog osnivanja 1885. do 1895. godine.
Programska orijentacija
Bosanska vila je objavljivala tekstove svih književnih rodova osim drame. Programska orijentacija ovog lista bila je bavljenje srpskom kulturnom baštinom, uz prezentaciju popularnih i raznovrsnih tekstova dostupnih narodu iz svih oblasti društvenog života, ali je u njenom praktičnom delovanju, posebno u prvom razdoblju izlaženja, najviše tekstova bilo iz oblasti narodne književnosti. Okupljen je veći broj saradnika iz raznih krajeva koji opisuju narodni život i običaje, beleže narodne pesme, pripovetke, poslovice i zagonetke, tumače narodna verovanja i slično. Na ovim poslovima posebno su se isticali: Petar Mirković, Vaso Čuković, Stevan Delić, Nikola Kašiković, Kosta Kovačević, Luka Grđić Bjelokosić, Risto Čajkanović i Petar Ivančević.
Razvoj
U svom daljem razvoju, časopis je evoluirao od porodičnog lista do uglednog književnog glasila, u kome su sarađivali značajni srpski, muslimanski i hrvatski književnici. Godine 1907. i 1908. u Bosanskoj vili svoje tekstove objavljuje mlada generacija srpskih pisaca: Aleksa Šantić, Svetozar Ćorović, Milan Prelog, Jovan Dučić, Veljko Petrović, Vladislav Petković Dis, Vladimir Ćorović, Petar Kočić i drugi. Svoje tekstove objavljuju i muslimani Safvet-beg Bašagić, Musa Ćazim Ćatić, Osman Đikić i drugi, a nešto kasnije Ivo Andrić i Tin Ujević. U ovom listu pisali su i neki pripadnici Mlade Bosne.
Uz književnu kritiku u kojoj se posebno ističe Dimitrije Mitrinović, u časopisu su objavljivani i naučni tekstovi (Vatroslav Jagić, Vaso Glušac, Petar Kolendić, Vladimir Ćorović). Njegovana je i prevodilačka književnost. Prevođeno je iz gotovo svih evropslih književnosti, a najviše iz ruske i francuske.
Bosanska vila bila je najpoznatije nacionalno srpsko glasilo na području austrougarske provincije BiH i jedno od poznatijih i priznatijih glasila uopšte na prostorima južnoslovenskih naroda.
List je prestao da izlazi 15. juna 1914. godine, uoči Prvog svetskog rata, a zbog zabrane austrougarskih vlasti.
Al Lakabah, Taiz
Al Lakabah je naselje u Jemenu u pokrajini Taiz.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 3 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1175 m.
Zoltán Gera
Tokom 2002., 2004. i 2005. je imenovan nogometašem godine u Mađarskoj, a 2010. godine je imenovan igračem sezone od strane Fulhama.
Zastava Srbije
thumb|thumb|200px|[[Datoteka:FIAV 110110.svg|20px 20px Državna zastava Republike Srbije, mera: 2:3]] thumb|200px|[[Datoteka:FIAV 110110.svg|20px 20px Narodna zastava Republike Srbije, mera: 2:3]]
Zastava Republike Srbije postoji i koristi se kao Narodna zastava i kao Državna zastava, sa razmerama 3:2 (dužina prema visini).
Narodna zastavaje trobojka horizontalno poređanih polja istih visina crvene, plave i bele boje. Državna zastava je trobojka horizontalno poređanih polja istih visina crvene, plave i bele boje, a preko svega, centra pomerenog ka jarbolu za jednu sedminu ukupne dužine zastave Mali grb Srbije.
Manje je poznato da je prva zastava Srbije, po Sretenjskom ustavu iz 1835. godine, bila crveno-belo-plava inspirisana trobojkom francuske revolucije. Ovu zastavu je posebno kritikovala Rusija, zbog istovetnosti sa revolucionarnom francuskom zastavom, te je ubrzo morala biti zamenjena crveno-plavo-belom (obrnutom ruskom zastavom).
Oblik Državne zastave Srbije
Zastava Republike Srbije koristi se, sa razmerama 3:2 (dužina prema visini).
North Marysville, Washington
Nort Marisvil je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Vašington.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 108, što je 21.053 (-99,5 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
El Vergel, Huehuetlán
El Vergel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Huehuetlán.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 112 m.
The Wind (film, 1928)
The Wind je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. u režiji Victora Sjöströma. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Dorothy Scarborough, a po žanru je mješavina vesterna, melodrame i psihološkog trilera. Radnja je smještena u zabačeni zapadni Teksas 1880-ih gdje dolazi siromašna doseljenica sa Istoka (čiji lik tumači Lilian Gish) te se suočava ne samo sa nemilosrdnim prirodnim silama, nego i usamljenošću koje je postupno tjera u ludilo. Film je sniman na inicijativu same Lilian Gish, koja je prije toga uspješno surađivala sa Sjöströmom na filmu The Scarlet Letter; švedski filmaš, poznat po inzistiranju na realizmu, je ekipu odveo u pustinju Mojave gdje se radilo pod teškim uvjetima. Iako je na inzistiranje studija Metro-Goldwyn-Mayer ubačen hepi end koga nema u originalnom romanu, i iako ga suvremena kritika nije dobro dočekala, The Wind se danas smatra jednim od posljednjih velikih nijemih filmova Hollywooda.
Ajuno (razvrstavanje)
Ajuno ima više značenja:
Los Magueyitos, Hidalgo
Los Magueyitos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Hidalgo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 191 m.
Los Morales, Tacámbaro
Los Morales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tacámbaro.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 236 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1719 m.
Nuevo Sacrificio (razvrstavanje)
Nuevo Sacrificio ima više značenja:
Sv. Ana, Bogorodica i dijete (Leonardo da Vinci)
'''Sv. Ana, Bogorodica i dijete''' je slika u tehnici ulja na dasci (168 x 130 cm) Leonarda da Vincija, datirana između 1510. i 1513. Nalazi se u muzeju Louvre u Parizu.
Historija
Leonardo je 1501. pripremio jedan karton za realizaciju freske sv. Ane za baziliku Presvetog Navještenja u Firenci, djelo koje se smatra izgubljenim. Povratkom u Milano 1506. umjetnik je vjerojatno izradio novu verziju slike za Luja XII., tzv. karton iz Burlington Housea, danas u National Gallery u Londonu.
Opis za firentinsku sliku koji je Izabeli Este 1501. dao karmelićanin Pietro iz Novellare ("Krist kao dijete koji izlazi iz majčinih ruku drži janje i čini se da ga stišće, majka kao da se odmiče iz krila sv. Ane i hvata dijete kako bi ga odvojila od janjeta.") podudara se s onom na dasci iz Louvrea koja bi trebala biti kopija ili varijanta potpisana od samog Leonarda.
O djelu u Parizu postoje razne hipoteze, među kojima je ona da je Leonardo na temelju studija za oltar Presvetog Navještenja u Firenci, naslikao ovo djelo u Milanu tijekom njegovog drugog boravka (1508.- 1513.), da bi ga tamo ostavio kad je otišao živjeti u Rim i da bi ga kasnije ponovo uzeo sa sobom prilikom odlaska u Pariz, gdje ga je možda kupio Franjo I. U jednom izvješću o putovanju tajnika kardinala Luigija Aragonskog citira se "Bogorodica s djetetom koja sjedi u krilu sv. Ane", kao djelo kojem se kardinal divio prilikom posjete dvorcu Clos-Lucé zajedno s jednim prikazom mladog sv. Ivana Krstitelja i dva portreta. Jedan od dva portreta pretpostavlja se da je bila Mona Lisa.
Prve pouzdane vijesti o slici potječu iz doba Luja XIII., kada ju je 1629. pronašao kardinal Richelieu u Casale Monferratu tijekom rata za sukcesiju Mantove i Monferrata i ponudio ju je 1636. francuskom kralju. Iz kraljeve kolecije prešla je 1801. u Louvre.
Godine 2008. jedan je kustos iz Louvrea otkrio izbljedjele skice na pozadini daske. Izvršena je infracrvena reflektografija koja je otkrila tri crteža: jednu konjsku glavu 18x10 cm, stilski sličnu konjskim glavama na Leonardovom kartonu Bitke u Anghiariju, jedan dio ljudske lubanje 16,5x10 cm i jednog malog Isusa s janjetom, sličnog onome naslikanom na prednjem dijelu daske. Skice nacrtane crnim kamenom ili crtaćim ugljenom, vrlo vjerojatno pripadaju samom Leonardu.
Opis i stil
mini|200px|Detalj sv. Ane i Bogorodice mini|200px|Detalj djeteta s janjetom Djelo prikazuje tri generacije Kristove obitelji: sv. Anu, njezinu kćer Mariju i malog Isusa. Ana drži Mariju u krilu, dva se lika gotovo stapaju jedan s drugim, Marija skoro hvata Dijete savijajući se prema desnoj strani, dok se on igra s janjetom, predznak njegovog budućeg odlaska prema Pasiji.
Kompozicija, bogata alegorijskim značenjima, uspješno je modelirana u piramidalnom obliku, kao na mnogim slavnim renesansnim oltarnim palama, s vrhom na glavi sv. Ane koja zauzima dakle glavni položaj. Ona blagonaklonim osmjehom gleda u Mariju i Isusa, s tipičnom fizionomijom Leonardovog zrelog slikarstva. Njegova je uloga bila simboliziranje crkve koja, spriječavajući majčinsku zabrinutost Marije, naglašava potrebu dobrovoljne Isusove žrtve.
Svijetlost je difuzna i tonovi su stručno modulirani, s atmosferskim efektima koji vezuju monumentalne figure za prvi plan i s prostranim visokim horizontom u pozadini, okarakteriziranim planinskim pogledom koji isčezava u jako svijetlim tonovima po učinku atmosferske perspektive. Zagasiti i magloviti tonovi pozadine pojačavaju plastičnost grupe likova u središtu, majstorski usklađeni s pogledima i gestama koji se razvijaju i u dubini, u jednoj zahtjevnoj ravnoteži između dijagonala i suprotstavljenih linija.
U odnosu s kartonom iz Burlington Housea kompozicija je laganija i manje vezana za klasični model.
Freudova interpretacija
mini|lijevo|Silueta "supa" po Freudovoj interpretaciji istaknuta na slici. Sigmund Freud je započeo psihoanalitičku istragu o Leonardu u svom djelu "Jedno sjećanje iz djetinjstva Leonarda Da Vincija" (1910.). Među Leonadrovim djelima, Freud je analizirao i ovu sliku iz Louvrea, otkrivši na Bogorodičinoj haljini lik supa gledanog sa strane. Freud tvrdi kako to otkriva pasivnu homoseksualnost, sukladno s onim što je Leonardo napisao u Atlantskom kodeksu, gdje opisuje svoj san iz djetinjstva.
Takvo je sanjarenje Freud čitao kao preklapanje djetetovog odnosa sa majčinim prsima i felacija. Podupirao je svoju teoriju zapažanjem egipatskih hijeroglifa koji prikazuju riječ "majka" s likom supa (božica Mut), iz razloga što su Egipćani vjerovali da ne postoje mužjaci supa, i da su ženke bivale oplođene vjetrom.
Na žalost za Freuda njemački je prevoditelj Atlantskog kodeksa pogrešno preveo riječ "nibbio" kao "sup" umjesto kao crna lunja. To je otkriće razočaralo Freuda koji je smatrao svoje djelo o Leonardu kao jedino dobro djelo koje je ikada napisao.
Jedna druga frojdovska teorija pokušava objasniti Leonardovu posebnu nježnost u oslikavanju Djevice Marije sa sv. Anom. Leonardo je bio nezakoniti sin kojeg je prvo odgajala prava majka prije nego je bio usvojen od očeve supruge. Ideja da oslika zajedno dvije majke, Marijine i Isusove, bila je izuzetno bliska Leonardovoj osobnoj priči zato što je i on na neki način imao dvije majke. Freud je također primijetio da je na objema verzijama kompozicije (slika iz Louvrea i karton iz Londona) teško primjetiti pravu razliku u godinama sv. Ane i Djevice Marije.
Kavkaz
mini|desno|300px|Satelitski snimak Kavkaza Kavkaz je planinski masiv koji se nalazi između Crnog mora i Kaspijskog jezera, u Kavkaskoj regiji. Ovaj masiv se obično smatra prirodnom jugoistočnom granicom Europe. Kavkaz se sastoji od dva odvojena planinska sustava, a to su Veliki Kavkaz i Mali Kavkaz. Najviši vrh je Elbrus (5642 m n/v).
1568
Godina 1568 (MDLXVIII) bila je prijestupna godina koja počinje u četvrtak (1. jan./sij. po julijanskom kalendaru).
Ebioniti
Ebioniti (grčki: Ἐβιωναῖοι, Ebionaioi, hebrejski: םינויב א, Ebyonim – siromašni) su rana judeo-hristijanska skupina koja postojala u Judeji i Palestini u periodu od 1. veka do 4. veka, u vreme ranog hrišćanstva.
Ebioniti su po prihvatanju siromaštva vjerojatno podražavali izvornu grupu Isusovih učenika koji su se odricali svega zbog svoje vere. Mnogo od onoga što je poznato o njima dolazi od tzv. crkvenih otaca koji pišu polemičke traktate protiv ebionita koje su nazivali judejskim hereticima. Neki naučnici smatraju da su se ebioniti odelili od hristijanstva da bi obnovili judejski zakon (da se vrate na Stari Zavet). Drugi, pak, smatraju da su ebioniti bili verni autentičnom učenju Isusa Hrista i da su predstavljali Jerusalimsku crkvu koja je marginalizirana od strane sledbenika apostola Pavla.
Nasuprot drugim hrišćanima, ebioniti su insistirali na univerzalnoj potrebi da se slede judejski religiozni obredi i judejski zakon, koji je Isus objasnio i rasvetlio. Za njih je Isus, kao smrtan čovek, bio mesija i prorok no ne i bogočovek. Poštovali su Jakova Pravednog, Isusovog brata i glavi Jerusalimske crkve a odbacivali Pavla Tarskog smatrajući ga „odstupnikom od Zakona“. Ovi izvorni Isusovi sledbenici su vremenom "odbačeni od jedne religije kao otpadnici, a od druge kao jeretici".
Istorija
thumb|desno|175px|Mapa [[Dekapolisa sa lokacijom antičkog grada Pella.]] Epifanije smešta njihove početke u vrijeme poslije razorenja Jeruzalema, u okolicu grada Pella, sjeverno od Jerusalima. Najraniji pomen grupe koja se može identifikovati kao ebioniti dolazi od Justina koji u delu „Dialog sa Trifunom“ (oko 140) pominje jevrejske hrišćane koji »priznaju Isusa kao Krista, smatrajući ga čovjekom među drugim ljudima«. Kasniji kršćanski pisci daju joj ime ebionita. Irinej Lionski (oko 180) bio je prvi koji je koristio termin ebioniti, sa ciljem da opiše heretičku judejsku sektu, za koju je tvrdio da se tvrdoglavo držala zakona. Origen (oko 212), dalje objašnjava od kude dolazi termin ebioniti. Epifanije Salaminski (4 vek) je dao najkompletnije, no istovremeno i najnesigurnije svedoštvo o ebionitima u svom delu Panarion u kojem nabraja 80 jeretičkih sekti. U tom delu daje opšti pregled njihovih verovanja i citate njihovih evanđelja, od kojih danas nema sačuvano nitu jedno.