cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Impulsora, Guasave
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 18 m.
Cassano Valcuvia, Varese
Cassano Valcuvia je naselje u Italiji u provinciji Varese, u regiji Lombardija.
Barrio San José, Coscomatepec
Barrio San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coscomatepec.
Cassano Valcuvia, Varese
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 405 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 299 m.
Barrio San José, Coscomatepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 325 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1828 m.
Chieșd, Chieșd
Chieșd je naselje u Rumuniji u okrugu Salaž u opštini Chieșd.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 2577 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 187 m.
Bombardiranje Pule u Drugom svjetskom ratu
Položaj Pule prije Drugog svjetskog rata
Pula je kraj Prvog svjetskog rata dočekala u sastavu Austro-Ugarske Monarhije koja je započela svoj raspad. Sva slavenska područja okupila su se u Državu Slovenaca, Hrvata i Srba. Ova je država obuhvaćala dijelove današnjih država Italije, Slovenije, Hrvatske, Bosne i Hercegovine, Crne Gore i Srbije. U Puli je krajem 1918. godine izvršena predaja austrougarske ratne mornarice novoosnovanoj Državi SHS. Na zastavnom brodu admirala Janka Vukovića-Podkapelskog spušten je barjak Austro-Ugarske uz izvođenje austrougarske himne, a uz izvođenje Lijepe naše podignut je hrvatski barjak. Ovo je bio prvi put da se na nekom ratnom brodu zavijorila hrvatska zastava. Usprkos svemu, talijanski diverzanti par dana nakon proglašenja Države SHS potopili su 1. studenog 1918. SMS Viribus Unitis, a s brodom na dno pulskog zaljeva otišao je i njegov zapovjednik Podkapelski.
U grad je ubrzo umarširala talijanska vojska koja je prema odredbama tajnog Londonskog ugovora htjela dočekati pregovore u što boljem položaju. Pula je tako ostala pod talijanskom upravom sve do početka rata. Prisutno slavenskom, većinom hrvatsko, stanovništvo započelo je iseljavanje u Jugoslaviju ili u nove prekomorske krajeve. Hrvatsko stanovništvo koje je ostalo na području Istre proživjelo je razdoblje prisilne talijanizacije kojom su se pokušala ukloniti sva netalijanska obilježja na području Istre. Na područje Istre započelo je naseljavanje stanovništva iz matičnih talijanskih krajeva koji su uglavnom podupirali novu fašističku talijansku upravu.
Od početka rata do prvog bombardiranja
Pula je rat dočekala pod talijanskom upravom. Iako je imao velike ratne kapacitete, grad nije pretrpio nikakva razaranja uglavnom zbog napredovanja osovinskih sila diljem Europe. Savezničko napredovanje na području Apeninskog poluotoka dovelo je do pada Mussolinija i kapitulacije Italije 8. rujna 1943. godine.
Zračni udari na Pulu i posljedice bombardiranja
Samo tri mjeseca nakon njemačke okupacije uslijedilo je prvo savezničko bombardiranje grada 9. siječnja 1944. godine. Od tada pa sve do 15. ožujka 1945., kada je pogođen Augustov hram, grad je više puta bio bombardiran od anglo-američkog zrakoplovstva. Budući da su u Pulu dolazili prognanici iz Zadra i s ostalih dijelova Jadrana, u bombardiranjima su uglavnom ginuli civili. Saveznici su bombardirali i samu povijesnu jezgru Pule pritom oštetivši mnoge povijesne spomenike.
Budući da je Pula bila jedan od najvažnijih podmorničkih centara na Jadranu, u prvom valu bombardiranja grada 9. siječnja 1944. stradala je nekadašnja podmornica talijanske ratne mornarice Nautilo klase Triton serije I. Kasnije je ova podmornica izvučena, rekonstruirana i preimenovana u U-802 Sava koja se nalazila u sastavu JRM-a.
U više od godinu dana bombardiranja stanovništvo je koristilo brojna skloništa koja su izgradile vojske tijekom svoga boravka u Puli. Brojni austrougarski podzemni tuneli koji i danas presijecaju Pulu bili su idealno skrovište ne samo za stanovništvo već i za ratnu opremu koja se nalazila u pulskom arsenalu. Najvažniji strojevi iz arsenala unešeni su tunele koji prolaze ispod Monte Zara, a čijih se desetak ulaza nalazi uz današnju Arsenalsku ulicu. Ondje su strojevi položeni na posebne nosače ugrađene na zidovima tunela.
Savezničkim bombardiranjem porušen je zapadni dio starog grada koji je predstavljao tipičnu mediteransku urbanističku strukturu. Iako su temelji znatno porušenih kuća ostali sačuvani, odlučeno je ukloniti sve ruševine na potezu od Foruma do kapele sv. Marije Formoze. Uklonjeno je ukupno 120 zdanja među kojima se nalazio i niz manje oštećenih i neoštećenih zgrada. Time je zauvijek nestao dio grada, vrijedna povijesna urbana struktura koja je, umjesto obnove, zamijenjena velikim ozelenjenim površinama, netipičnim za mediteranska povijesna središta. Danas se na ovom prostoru nalazi Park grada Graza s prikazanima arheološkim iskopinama.
Početkom 1944. godine anglo-američko zrakoplovstvo je tijekom bombardiranja Pule razorilo zgradu Hidrografskog instituta smještenom na vrhu brda Monte Zaro. Djelomično je ostao sačuvan samo dio gdje se nalazila Zvjezdarnica, u kojemu je nakon djelomične obnove 1947./48. godine smještena meteorološka postaja ratne mornarice. Nakon uklonjenih ostataka ruševina na ovom je mjestu kasnije sagrađen dječji vrtić.
Od antičkih povijesnih spomenika najviše je stradao Augustov hram koji je gotovo u cijelosti porušen. Pomnijim promatranjem još se uvijek vide obnovljeni zapadni zidovi, kao i dijelovi stupova na hramu. Također je porušena i zgrada koja se nalazila na zapadnoj strani hrama, a umjesto koje se danas nalazi park sa spomenikom Ruži Petrović.
Par mjeseci nakon oštećenja Augustova hrama, Pula je oslobođena 5. svibnja 1945. godine.
Darko Kraljić
Biografija
Darko Kraljić se smatra pionirom jugoslovenske zabavne muzike. Rođen u Zagrebu, u srpskoj porodici. Po izbijanju Drugog svetskog rata beži iz NDH i dolazi u Beograd. Još kao maturant komponovao je „Zašto si pospan, Čo?“ koji brzo postaje jedan od najvećih domaćih šlagera onog vremena. Tokom karijere je napisao muziku za 50 filmova, od kojih su 32 igrana.
Takođe je komponovao muziku za prvi srpski crtani film Zvonimira Majdaka, ali i za prvi domaći film koji nije govorio o ratu, a koji je doživeo nezapamćenu popularnost: „Ljubav i moda.“ Sledili su filmovi „Zvižduk u osam“, „ Čudna Devojka “ itd. Na prvi Opatijski festival, 1958. godine, Darko šalje pesmu „Mala tema iz Srema“ (Hej, momci mladi...) koju je žiri odbio. Ovu pesmu snima Vokalni kvartet Predraga Ivanovića.
Park pod Arenom
44.87442°N, 13.84964°W mini|Park pod Arenom Park pod Arenom (tal. Parco sotto l'Arena), gradski park u Puli koji zajedno s Valerijinim parkom čini povezanu cjelinu. Nalazi se na najreprezentativnijem mjestu u gradu, blagoj padini ispod same antičke Arene. Gotovo uvijek dobiva epitet najljepšeg pulskog parka.
Jedna je od rijetkih osmišljenih parkovnih površina iz razdoblja talijanske vladavine koja se do danas održala u neizmjenjenom obliku s obzirom na ukupnu površinu, oblik i veličinu parcela i staza. Nastao je 1930-ih na mjestu dotadašnjeg vojnog skladišta prvotno namijenjenog potrebama austrougarske, a zatim i talijanske vojske. Godine 1935. talijanske vlasti postavljaju u sredinu donjeg ruba parka impozantan spomenik caru Augustu, koji je zajedno sa spomenikom rimskoj vučici s Romulom i Remom odnesen 1947. godine po odlasku talijanske vlasti. Na tom se mjestu uređuje nova parcela koja potom čini sastavni dio parka koji je sađen i održavan u talijanskom stilu. Vrste poput tise, kaline i šimšira kao i mnoštvo cvatućih ljetnica do danas mu daju posebnu draž.
Darko Kraljić
Biografija
Posle toga Darko Kraljić nije učestvovao na festivalima, sve dok Slađana Milošević nije prijavila njegovu pesmu „Bez nad“ na MESAM ’87. Potom su njih dvoje objavili LP „Slađana i Darko“ sa džez baladama, a o Slađani je govorio kao o „zvuku koji je 50 godina tražio".
La Patria, Coahuayutla de José María Izazaga
La Patria je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coahuayutla de José María Izazaga.
Santa Teresa, Jalisco
Santa Teresa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco.
Ljubavni slučaj ili tragedija službenice PTT
Ljubavni slučaj ili tragedija službenice PTT je jugoslovenski crno-beli igrani film snimljen 1967. u režiji Dušana Makavejeva, poznat kao jedno od najznačajnijih ostvarenja Crnog talasa, odnosno odraza seksualne revolucije na tadašnju jugoslovensku kinematografiju.
Park pod Arenom
Na površini od 3.300 m2 dominira razigran cvjetni tepih ljetnica koje se svake godine nanovo sade. Nerijetko se tu i fotografiraju posjetitelji želeći zapečatiti svoj boravak u drevnom gradu uz rascvjetale maćuhice, begonije, petunije s Amfiteatrom u pozadini. Park se njeguje u starom stilu do 1950-ih stoljeća kada se bilje prepušta slobodnom rastu, a sade se i nove vrste koje su tada bile u modi. Tako su tada svoje mjesto u ovom parku dobili razni cvatući grmovi, tobirovac, božikovina pa čak i smreka. Osim tise, i božikovina je zaštićena biljna vrsta u Hrvatskoj čiji lijepi crveni plodovi uljepšavaju i čine park vrlo vrijednim. Park cara Augusta desetljećima ostaje vrijedan eksponat kao svjedok parkovne kulture grada.
La Patria, Coahuayutla de José María Izazaga
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 193 m.
Ljubavni slučaj ili tragedija službenice PTT
Kao i mnogi drugi filmovi Crnog talasa, i Ljubavni slučaj je prikazivao mračne strane života u tadašnjoj Jugoslaviji, ali mu je specifičnost bila u tome što je osnovni dramski zaplet protkao dokumentarnim scenama koje se na eksplicitan način bave temama seksa, nasilja i smrti i koje su filmu dali snažan crnohumorni ton. Makavejev je bio pod snažnim uticajem francuskog Novog talasa i pokreta cinema verite, ali mu je dao sopstveni autorski pečat, zbog koga će kasnije inostrani kritičari nazvati "balkanskim Godarom". Film je, međutim, postao najpoznatiji po za tadašnje prilike neuobičajeno eksplicitnim scenama golotinje, pri čemu se posebno ističe scena u kojoj Eva Ras pozira na krevetu sa mačkom, a koja je ušla u antologije jugoslovenske kinematografije. Ljubavni slučaj je delom i zbog toga imao problema sa cenzurom u nekim zemljama, uključujući Veliku Britaniju gde je BBFC prilikom originalne distribucije isekao deo scena, pa je u integralnoj verziji prikazan tek 1996. godine.
Kratak sadržaj
Mlada poštanska službenica započinje ljubavnu romansu sa ozbiljnim mladim muškarcem. Međutim, za vreme njegovog službenog odsustva, devojka se upušta u ljubavnu vezu sa nasrtljivim kolegom sa posla. Devojka ostaje u drugom stanju. Po povratku mladića sa službenog puta dolazi do sukoba između njih dvoje koji se tragično okončava.
Santa Teresa, Jalisco
Prema proceni iz 2007. godine u naselju je živelo 705 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1425 m.
Camna, Șilindia
Camna je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Șilindia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 99 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 134 m.
Darko Kraljić
Biografija
Udruženje kompozitora Srbije dodeljuje nagradu „Darko Kraljić”. Prvi dobitnik 2016. godine bio je Kornelije Kovač. Jedan od dobitnika ove nagrade je Vojkan Borisavljević 2018. godine.
Giralda Dos, Pijijiapan
Giralda Dos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 21 m.
Misopa Chinal, Tila
Misopa Chinal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 445 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Mettet
Mettet (valonski: Metet) je općina od 13,261 stanovnika u gradu Walcourt koji ima 18,355 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.
Geografske karakteristike
Mettet se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, udaljen 20 km jugozapadno od Namura.
Historija
Prva naselja u oćini nastala su kao feudi benediktinske opatije-Brogne osnovane u 10. vijeku.
Općina Mettet formirana je nakon reforme državne uprave 1976. spajanjem 9 naselja; Biesme, Biesmerée, Ermeton-sur-Biert, Furnaux, Graux, Mettet, Oret, Saint-Gérard i Stave.
Mettet je danas poznat po maršu (procesiji) u čast Svetog Petra, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.
LGBT historija Jugoslavije
thumb|Godine u kojima su konstutivne republike i pokrajine [[SFR Jugoslavija|SFR Jugoslavije dekriminalizovale homoseksualnost]] Položaj LGBT osoba u Jugoslaviji ili LGBT historija/povijest Jugoslavije govori o pravnoj regulativi i odnosu društva u Jugoslaviji prema LGBT populaciji, od nastanka zajedničke države 1918. do njenog raspada u 1990-ima, odnosno 2006. godine raspadom Državne zajednice Srbije i Crne Gore koja je do 2003. nosila naziv SR Jugoslavija. Domaća historiografija skoro u potpunosti zanemaruje prisustvo LGBT populacije sve do 1977. godine, kada je došlo do dekriminalizacije homoseksualnosti u pojedinim jugoslovenskim republikama Sloveniji, Hrvatskoj, Crnoj Gori i pokrajini Vojvodini. Gradovi Zagreba, Ljubljane i Beograda bili su jedni od prvih lokaliteta organizovanih LGBT pokreta tadašnjeg Balkana.
Nakon raspada SFRJ, sve republike postepeno legalizuju i aktivno unapređuju položaje LGBT+ osoba u novonastalim državama. Neki su autori analizirali regionalnu saradnju i LGBT mreže u državama bivše Jugoslavije kao jedan oblik svesnog odbacivanja nacionalizma, što predstavlja važne karakteristike savremenog LGBT aktivizma u jugoistočnoj Evropi. Proučavanje historije homoseksualnosti u kontekstu bivše Jugoslavije je važno u borbi protiv homofobnih argumenata, kao ono da je homoseksualnost "uvozni proizvod sa Zapada".
Kraljevina Jugoslavija
Stav državnih autoriteta u međuratnoj Kraljevini Jugoslaviji, u vidu odredbi Krivičnog zakona iz 1929. godine, nije se bitnije promenio u odnosu na 19. vek. Do tada je važio Kriminalni, odnosno Kaznitelni zakonik za Knjažestvo Srbiju od 28. marta 1860. godine koji u članu 206 propisuje kaznu od 6 meseci do 4 godine zatvora. Jugoslovenski krivični zakonik iz 1929. zabranio je „razvratnost protiv poretka prirode“, kažnjavali su se istospolni odnosi i muškaraca i žena, a kazna je bila ili zatvorska (dužina nije definisana) ili novčana (tadašnjih 50.000 jugoslovenskih dinara). U studiji Dejana Zeca „Nevidljivi u oluji: Položaj homoseksualaca u okupiranoj Srbiji (1941-1944)”, međuratna država se nije obazirala aktivnije progoniti ove osobe jer je, prema autorovim rečima, imala dovoljno drugih briga koje su joj na širem društvenom planu donosili ženski pokret, ideje slobodne vanbračne ljubavi itd. Na drugoj strani, osuda javnosti za osobe istopolne seksualne orijentacije nije izostajala. Zbog straha, prikrivanja i povlačenja, o životima homoseksualaca u ovom periodu ima veoma malo tragova.
Zakonik je naišao na protivljenje jednog dela javnosti. Tadašnji pravnik i profesor kriminologije Mihail Čubinski smatrao je da „je polni život pojedinaca njihova privatna i intimna stvar” i da „država treba što manje da se meša u tu stvar”. Takođe je rekao da je „čovečanstvo dugo patilo od mešanja religijskih i moralnih pojmova sa pravom”. Iako se veliki broj stavova Čubinskog kao što je politika svoja 4 zida sa današnje tačke gledišta smatraju homofobičnim, njegovi stavovi su smatrani liberalnim u vremenu u kojem je živeo. Takođe je o tome 1930. godine napisao:
1937. godine beogradske dnevne novine Politika objavile su članak o jednom mladiću koji je sa svojom braćom iz centralne Srbije stigao u Beograd radi promene pola.
Drugi svetski rat
Vrlo malo istraživanja posvećuje se iskustvima homoseksualnih osoba sa prostora Jugoslavije u Drugom svetskom ratu; dok za nacističku Nemačku postoje brojne autobiografske beleške, sa prostora bivše Jugoslavije ne postoji ništa slično. Enciklopedija gej istorije i kulture daje posebnu fusnotu za Hrvatsku: “malo informacija postoji o represiji u Hrvatskoj, Slovačkoj, Mađarkoj, Rumuniji i Finskoj”, a ključna studija The Pink Triangle: The Nazi War Against Homosexuals koja opisuje proganjanja homoseksualaca u zemljama pod nemačkom okupacijom Jugoslaviju uopšte ne spominje.
Nezavisna Država Hrvatska, kao država marionetka Trećeg Reicha, homoseksualce je progonila, pogubljavala i slala u koncentracijske logore, bez obzira na njihove nacionalnosti ili ideološke opredeljenosti. Ilija Jakovljević, advokat, pisac i član Hrvatske seljačke stranke, u svojim memoarima o vremenima koje je proveo u logoru Stara Gradiška, „Konclogor na Savi”, spominje kako je tokom robije u zagrebačkom zatvoru na Trgu N16 (danas Trg žrtava fašizma) upoznao jednog muškarca „ljubitelja muškog tela” koji je iz nepoznatih razloga takođe bio zatvorenik. Jakovljević ne upućuje nedvosmisleno da li je muškarac zatvoren zbog svoje seksualne orijentacije, nego samo na njegov identitet.
Loma Linda, Rosales
Loma Linda je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Rosales.
LGBT historija Jugoslavije
Drugi svetski rat
S druge strane, pozna se samo dva slučaja, odnosno nagoveštaja o odnosima prema homoseksualcima među partizanima. Sud časti pri Glavnom štabu narodnooslobodilačke vojske i partizanskih odreda Hrvatske, sastavljen od političkog komesara Rade Žigića, potpukovnika Bogdana Oreščanina i majora Gjure Matića, 4. marta 1944. godine je zbog održavanja homoseksualnih veza sa stražarima svoje sekcije na smrt osudio kapetana Josipa Mardešića (26) iz Komiže. Drugi slučaj opisuje Milovan Đilas u svojim ratnim memoarima. U jednom pasusu njegovih uspomena „Revolucionarni rat” Đilas opisuje kako su homoseksualci isterivani iz Komunističke partije zbog svoje seksualnosti. Prema jednom njegovom memoaru, Đilasu je jednom prilikom Rifat Burđžević, sekretar Sanđžačkog komiteta KPJ, rekao da su mu vojnici srpskog bataljona otkrili da je “jedan Musliman, dobar vojnik i revnostan komunista” – homoseksualac. Burdžević se dvoumio “da li da pogubi tu ‘nakazu’”, a Đilas je ostao neizvestan o zvaničnoj partijskoj praksi ili ičemu što su o tomu pisali Marx i Lenjin, ali je zaključio da „od takvog poroka pate i proleteri, a ne samo buržoaski dekadenti.” Za Đilasa je ipak homoseksualnost bila „porok” te je zaključio da se ne može tolerisati da imaju ikakve partijske funkcije, niti biti među čelnicima partizanskog pokreta. Kasnije se doznalo da je isti mladić homoseksualac komu je bilo dozvoljeno da ostane u partizanima „po izgledu bio sušta muškost, bio veoma hrabar i hrabro pao.“ Ova dva slučaja ukazuju da nije postojala jednoobrazna praksa, ostavljajući otvoreno pitanje o postupanju i tolerantnosti ostalih čelnika pri sličnim situacijama.
Loma Linda, Rosales
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 379 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1182 m.
LGBT historija Jugoslavije
Drugi svetski rat
Jedna od glavnih glasina u Zagrebu iz ovog doba je navodna ljubavna veza Vladimira Nazora i Ivana Gorana Kovačića, pisaca i učesnika narodnooslobodilačke borbe. Mišljenje je da je veće "učešće prominentnih ličnosti homoseksualne opredeljenosti" u KPJ i NOB-u "moglo uticati na ublažavanje stavova ostalih članova partizanske elite prema homoseksualnosti."
SFR Jugoslavija
Progoni homoseksualaca su nastavljeni i nakon Drugog svetskog rata, posebno u periodu od 1948. do 1960-ih. Postoje brojna svedočenja o hapšenjima, proganjanima i zatvaranjima širom Jugoslavije. Takva proganjanja opravdana su reakcionarnim frazama o homoseksualcima kao “neprijateljima sistema“ i “proizvodom nezasitnog kapitalizma“. Arhivski materijali pokazuju da odluka da se homoseksualnost nastavlja kažnjavati nije bila niti samorazumljiva, niti je donesena konsenzusom ni u tišini, a sam je državni i partijski vrh prvotno namjeravao homoseksualnost sasvim dekriminalizovati. U Dubrovniku sred Straduna članovi su Komunističke partije ljude osuđene zbog homoseksualnosti sprovodili vezane gradskim ulicama i izlagali ih kamenovanju ("šetnja srama"), a neka od najmučnijih suđenja odvijala su se u Rijeci gde su homoseksualni muškarci osuđivani na Goli otok na kojem su mnogi i stradali odnosno bivali ubijeni. Mnogi su homoseksualci plašeni takvih sudbina izvršavali samoubistva ili bežali iz Jugoslavije u zapadnu Evropu. Slobodan progon homoseksualaca zaustavljen je 1959. kada su zakonodavci zvanično kriminalizovali mušku homoseksualnost s maksimalnom zatvorskom kaznom od 1 godine, novčanom kaznom ili prinudnim radom sa slobode. Kao glavnim razlogom za kaznu se delom navodilo "zavođenje" i "kvarenje zdrave i moralne radničke omladine", odnosno da su "dekadentne buržuje koji žele srušiti socijalizam". Na lezbijske odnose nije se gledalo kao seksualni čin već kao bludnu radnju koja podleže samo prekršajnoj prijavi. U razdoblju od 1951. do 1977. godine na temelju Kaznenog zakona SFRJ osuđeno je oko 520 muškaraca za „muški protivprirodni blud”, odnosno homoseksualnost, od kojih je njih pola osuđeno na uslovnu kaznu zatvora, a ostali na kraće zatvorske kazne. Neki su od njih oslobađani jer su bili radnici i verovalo se da su bili žrtva osoba koje ih žele "iskoristiti". Za bilo koju homoseksualnu osobu bilo je nemoguće da bude član Partije, mada se i danas vode rasprave o seksualnosti pojedinih visokih funkcionera KPJ-SKJ. Radi usporedbe s ostalim evropskim zemljama, u istom je razdoblju u Zapadnoj Nemačkoj osuđeno oko 100.000, u Velikoj Britaniji 70.000, u Italiji 30.000, te u Austriji 12.000 homoseksualnih muškaraca. Jugoslavija se prema proseku u Evropi nije ni isticala, niti bila progresivna, a bila je najliberalnija među socijalističkim zemljama.
Iako su u prvoj deceniji posle rata proganjanja homoseksualnih muškaraca bila pojačana, u decenijama koje su usledile ipak su se dogodila izvesna poboljšanja, naročito u zakonskoj i socijalnoj sferi, kada se pravosuđe počelo okretati idejama moderne medicine naspram "javne moralnosti". Zakonski položaj homoseksualaca se promenio sredinom sedamdesetih godina 20. veka, nakon ustavnih promena iz 1974. godine. Reformom zakonodavstva i prenosom ovlašćenja federalnog vrha na republičke i pokrajinske, ukinut je zajednički krivični zakon SFRJ. SR Slovenija je prva vodila rasprave o dekriminalizaciji homoseksualnosti. Profesor prava na Univerzitetu u Ljubljani, Ljubo Bavcon, ispred Komisije za donošenje krivičnog zakona SR Slovenije, pozvao je na dekriminalizaciju homoseksualnosti 1974. godine. Hrvatska lekarska komora je skinula homoseksualnost sa liste mentalnih poremećaja 1973. godine. Savez komunista Jugoslavije je najmanje tri puta raspravljao o temi homoseksualnosti na svojim sastancima, a zadnji put je to bilo 1976. godine, kad je svim republikama naređena dekriminalizacija. SR Hrvatska je novim Krivičnim zakonom SR Hrvatske, koji je stupio na snagu 1977. dekriminalizovala homoseksualni odnos saglasnih odraslih muškaraca. To su iste godine, uz Hrvatsku i Sloveniju, učinile Vojvodina i Crna Gora.
Liberalizacija odnosa prema LGBT populaciji u SFRJ ipak se najviše osetila na kulturnom planu, posebno u jugoslovenskoj kinematografiji, u filmovima crnog talasa (npr. Vrata Raja, Lisice, Maškarada) i pop-muzici. Jugoslavija je uz izuzetak Istočne Nemačke i Čehoslovačke jedina socijalistička zemlja u kojoj je postojao autohtoni i autonomni LGBT pokret, u punom zamahu započet 1984. godine formiranjem sekcije „Magnus” pri ŠKUC-u u Ljubljani. Magnus je po istoj godini osnovao Festival LGBT Filma u Ljubljani, prvi i najstariji filmski festival ove vrste u Sloveniji i Evropi. Feministička grupa „Lilit” koja je podržavala lezbijska prava, osnovana je 1985, a lezbijska sekcija u okviru ŠKUC-a, „LL” osnovana je 1987. Godine 1990. Magnus i LL su osnovale nacionalnu gej i lezbijsku grupu, Roza klub. Beogradski bar Hotel Moskva 1970-ih postao je jedan od najpopularnijih gej barova u Srbiji. Otok Rab je augusta 1988. postao domaćinom prvog međunarodnog lezbijskog kampa, okupljajući posetitelje iz svih delova zapadne Evrope. Prva radio emisija koja se bavila homoseksualnim problemima bila je Frigidna utičnica na zagrebačkom Omladinskom radiju 1985. godine, čiji se voditelj Toni Marošević otvoreno izjasnio kao gej. Desničarske dnevne novine Večernji list i Večernje novosti ovu emisiju nisu odobravale i zbog njihovog se medijskog negodovanja emisija ubrzo maknula iz programa. Marošević je ipak zbog svoje emisije pozvan na sastanak Saveza komunista Hrvatske gde su mu predložili da formira gej i lezbijski ogranak Partije. Organizacija Magnus je u svom proglasu iz 1986. godine tražila uvođenje zabrane diskriminacije na osnovi seksualne orijentacije u Ustavu Jugoslavije, dekriminalizaciju homoseksualnosti u čitavoj Jugoslaviji, uvođenje nastavnog kurikuluma koji bi homoseksualnost napravio ravnopravnim heteroseksualnosti, te su tražili od Savezne vlade Jugoslavije održavanje protesta protiv Socijalističke Republike Rumunije, Sovjetskog Saveza, Irana i drugih zemalja u kojima je homoseksualnost u to vreme još bila kriminalizovana. Lezbijske aktivistkinje su svoje prve javne reči izgovorile na prvom skupu Jugoslovenskih feminističkih susreta, održanom u Ljubljani od 11. do 13. decembra 1987. godine. Nakon ove konferencije, organizovane su još tri: u Zagrebu decembra 1988, u Beogradu marta−aprila 1990. i u Ljubljani maja 1991. godine. Od strane jedne gej i jedne lezbijske organizacije je januara 1991. godine osnovana Arkadija, prva grupa za afirmaciju lezbijskih i gej ljudskih prava i kulture. Arkadija je 27. juna 1991. godine prvi i jedini put javno obeležila „Dan ponosa” na tribini u Domu omladine, gde je nekoliko aktivista i aktivistkinja zajedno sa teoretičarima umetnosti govorilo o gej i lezbijskom aktivizmu, kulturi i umetnosti.
Do dekriminalizacije homoseksualnosti na području bivše Jugoslavije, tamo gde nije formalno dekriminalizovana 1977. godine, dolazi 90-tih godina nakon rata i raspada države. Legalizacija u Vojvodini je 1990. godine prekinuta kada je pripala Srbiji u sastavu nove Savezne Republike Jugoslavije.
Savezna Republika Jugoslavija
Godine 1994. homoseksualnost je postala legalna u Srbiji, uz definisani uzrast seksualne saglasnosti od 18 godina za analni odnos između muškaraca i 14 godina za ostale seksualne prakse. Uzrast seksualne saglasnosti je izjednačen na 14 godina 1. januara 2006, bez obzira na seksualnu orijentaciju ili rod.
Organizacija Arkadija je zvanično registrovana 1994. godine, a iz nje su potom nastale Labris - grupa za lezbijska ljudska prava 1995. godine, te Gejten LGBT - centar za promociju prava seksualnih manjina 2001. godine. Queeria - centar za promociju kulture nenasilja i ravnopravnosti LGBT osnovao je 2001. godine Predrag Azdejković kao radnu grupu pri Socijaldemokratskoj omladini u Socijaldemokratskoj uniji, čiji je cilj bio promocija ljudskih prava, društvena vidljivost LGBT osoba kao i njihova jednakost pred zakonom. U vreme kada je nastala, Queeria je bila prva grupa osnovana pri nekoj političkoj stranci koja se javno zalagala za prava LGBT osoba. Takođe, javili su se i prvi LGBT časopisi: Labris (1995) i Dečko (2001).
Prva parada ponosa u SR Jugoslaviji bila je zakazana za 30. jun 2001. godine pod sloganom „Ima mesta za sve”. Organizatori parade bile su organizacije Labris i Gejten. Osobe okupljene na Trgu Republike u Beogradu napala je grupa huligana i pristalica desničarskih organizacija; među nasilnicima su se našli članovi pokreta Obraz, Svetosavske omladine, navijači Crvene zvezde, Partizana i Rada, kao i jedan sveštenik Srpske pravoslavne crkve. Nakon ovog događaja, prve uspešne parade ponosa desile su se nakon osamostaljenja republika koje su činile SR Jugoslaviju: u Srbiji 2010. godine, a u Crnoj Gori 2013. godine.
Popeye (sastav)
Povijest sastava
Sastav je osnovan 2000. godine u Vodnjanu pored Pule.
Svoj prvi studijski album Domaći benzin objavili su 2003. godine. Za pjesmu s albuma "Che bella citta", za koju su snimili i dva videospota, dobili su nagradu Hrvatske glazbene unije. Poznati su po energičnim nastupima, te su svirali na mnogim koncertima diljem Hrvatske. Također, nastupali su sa Sepulturom, Kornom i Asian Dub Foundationom.
Sastav se krajem 2007. godine našao u središtu pozornosti, nakon što je njihov pjevač Igor Ferenac "Fere" nepravomoćno osuđen na dvije godine zatvora zbog uzgoja dvije stabilljke marihuane. .
Iste godine sastav kreće sa snimanjem svog drugog studijskog albuma pod nazivom Cijena slobode, s kojeg su objavili singlove "Žmanjana dica", "EUrupa" i "Delaj, delaj". Treba napomenuti i da su u pjesmi "Delaj, delaj" ostvarili suradnju sa hrvatskom jazz pjevačicom Tamarom Obrovac.
Nakon snimanja albuma sastav napušta bubnjar Lego i pridružuje im se Marco Quaranttoto. Nakon dvije godine suradnje Quaranttota zamjenjuje Nadan Isanović, koji je i danas aktualan.
Ca' de' Varani, Cremona
Ca' de' Varani je naselje u Italiji u provinciji Cremona, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 37 m.
La Presa de San Antonio, Irapuato
La Presa de San Antonio je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1749 m.
Salón de Actos, Rosales
Salón de Actos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Rosales.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 651 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1161 m.
El Puente, Zontecomatlán de López y Fuentes
El Puente je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zontecomatlán de López y Fuentes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 373 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 409 m.
Putlunichuchut, Huehuetla
Putlunichuchut je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Puebla, u opštini Huehuetla.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 1321 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 591 m.
Āl ‘Uţayyir, Ma'rib
Āl ‘Uţayyir je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 50 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1159 m.
Vigatto, Parma
Vigatto je naselje u Italiji u provinciji Parma, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1313 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 118 m.
Iercoșeni, Șilindia
Iercoșeni je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Șilindia.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 71 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 171 m.
Pleasant Hill, Iowa
Plezant Hil je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 8.785 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 8.785 stanovnika, što je 3.715 (73,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Brentonico, Trento
Brentonico je naselje u Italiji u provinciji Trento, u regiji Trentino-Alto Adige.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1836 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 701 m.
Duraznillo, Coscomatepec
Duraznillo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Coscomatepec.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 315 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1487 m.
Sighetu Silvaniei, Chieșd
Sighetu Silvaniei je naselje u Rumuniji u okrugu Salaž u opštini Chieșd.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 600 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 205 m.
Tetti Spertini Sotto, Cuneo
Tetti Spertini Sotto je naselje u Italiji u provinciji Cuneo, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 25 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 266 m.
Ugovor o zapošljavanju između Zapadne Njemačke i Turske
30. oktobra 1961. su S. R. Njemačka i Republika Turska potpisale ugovor o zapošljavanju putem kojeg je u narednim godinama Njemačka primila nekoliko stotina turskih državljana kao radnu snagu. Slične ugovore je Zapadna Njemačka sklopila i sa Italijom (1955.), Grčkom (1960.), Španijom (1960.), Marokom (1963.), Južnom Korejom (1963.), Portugalom (1964.), Tunisom (1965.) i S. F. R. Jugoslavijom (12. oktobra 1968). Ugovor je pokrenuo daleki val turske dijaspore u Njemačkoj.
Ugovor i razlozi
U pozadini ugovora je bilo višestrukih razloga i sa turske kao i sa njemačke strane. thumb|right|120px| Konrad Adenauer Nakon Atatürkove smrti u 1938. i preko Drugog svjetskog rata, Turska je doživjela brojne unutarnje promjene (među ostalim, ulazak u NATO 1952. godine) i postepeno sklizila u doba krize republike. Kroz vrijeme je Atatürkov CHP pod vodstvom İnönüa počeo gubiti centralnost na političkoj sceni, a s druge strane je novi politički val ušao u sukob sa državnim strukturama vezanim za kemalizam. Takvo stanje će dovesti do državnog udara (1960.) i ubojstva prvog ministra Menderesa, što će proizvesti teški unutarnji pritisak u turskom društvu. Turska će doživjeti više državnih udara (1971, 1980, 1993, 1997) i zemlja će ostati prilično politički nestabilna, dok će izravna posljedica tomu biti emigracija. Zapadna Njemačka ekonomskog čuda (Wirtschaftswunder) je u to vrijeme imala ekonomskih i demografskih pitanja za riješiti. Zbog snažnog ekonomskog uspona, u nekim oblastima (na pr. poljoprivreda i rudarstvo) je nedostajala radna snaga. Imajući u vidu skoro punu zaposlenost naspram pretnji manjka radne snage, njemačka vlada je 1955. isplanirala se suprotstaviti tome nedostatku sa procesom regrutacijom stranih radnika, tako da bi istovremeno utjecala na buduće zahteve za platama. Uprkos prvim sporazumima o zapošljavanju (s Italijom, Španijom, Grčkom), stanje na tržištu rada je pogoršavalo. Ako je s jedne strane Njemačka ekonomski rasla, sa druge je patila zbog demografskih problema koje je rat uzrokovao: Njemačka je pretrpila teške vojne i civilne gubitke (u ratu je nestalo između 8,2% i 8,8% ukupnog stanovništva), poslijeratna generacija je iznosila nizak natalitet, a snižavanje starosne granice za odlazak u penziju je pogoršalo nedostatak radne snage. Tu dakle se stvara društveni pritisak na tržištu i u odnosu između poslodavaca i radne mase. thumb|left|120px| İsmet İnönü Njemačka i Turska su počele raditi na planu između 1956. i 1957., počevši od prvih 150 maturanata iz turskih strukovnih škola koji su došli na obuku. U to vrijeme je Turska sklopila ugovore o zapošljavanju sa drugim europskim zemljama, uključujući Austriju, Belgiju i Francusku. Kada je ugovor potpisan 30. oktobra 1961. u Badu Godesbergu (blizu Bonna), u Njemačkoj je vladao Konrad Adenauer a ministar za zapošljenje je bio Anton Sabel. U Turskoj predsjednik države je bio general Cemal Gürsel a prvi ministar İsmet İnönü. Regrutovani radnici su u Nemačkoj nazivani «gastarbajteri» (, radnici gosti). Ubrzo nakon početka naftne krize 1973. godine, njemačka vlada je uvela zamrzavanje zapošljavanja za sve zemlje koje regrutiraju. U to vrijeme, poslije 12 godina ugovora, je bilo u Njemačkoj oko 600.000 Turaka. Do trenutka kada je regrutacija zaustavljena 1973. godine, ukupno 867.000 turskih gastarbajtera je otputovalo u Njemačku, a oko 500.000 se vratilo u Tursku.
Las Marañonas, Coahuayutla de José María Izazaga
Las Marañonas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Coahuayutla de José María Izazaga.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 12 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 722 m.
Midas Run
Midas Run je američka kriminalistička filmska komedija snimljena 1969. godine u režiji Alfa Kjellina. Radnja započinje kada veteran britanske Tajne službe (čiji lik tumači Fred Astaire), nezadovoljan time što nije dobio plemićku tizlu, odluči opljačkati avion, pri čemu bi mu pomoć trebao pružiti američki književnik (čiji lik tumači Richard Crenna).
Nola (sastav)
Nola je pulski rock sastav.
Povijest sastava
Osnovali su ga 1993. Gabrijela Galan i Marijan Jelenić, te 1994. objavljuju prvi album Nola, sa autorskim pjesmama i par obrada. Iduće godine objavljuju album Dio tebe, a naslovna pjesma je ubrzo postala radijski hit. Za pjesmu je snimljen i spot, u suradnji sa Mauricijom Ferlinom. Treći studijski album Osmijeh objavljuju 1997. godine, te nastupaju na mnogo koncerata. U tom razdoblju su dobili i nekoliko priznanja, između ostalih Gabrijela Galan je dobila nagradu Crni mačak za najbolju rock pjevačicu. Nakon velikog koncerta u Puli iste godine, sastav odlučeje uzeti privremenu pauzu, koja je potrajala do 2004. Godine 2009. objavljuju album Iznad oblaka, a naslovna pjesma je po izboru urednika i slušatelja radijskih postaja Hrvatskog radija proglašena hitom godine.
Fulayful, Ma'rib
Fulayful je naselje u Jemenu u pokrajini Marib.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 49 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1059 m.
Tomatodo, Guasave
Tomatodo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Belisario Domínguez, Tila
Belisario Domínguez je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Tila.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 446 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 877 m.
Taioli, Verona
Taioli je naselje u Italiji u provinciji Verona, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
Vista Hermosa, Coalcomán de Vázquez Pallares
Vista Hermosa je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Coalcomán de Vázquez Pallares.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1358 m.
Tanquecillos, Doctor Arroyo
Tanquecillos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Nuevo León, u opštini Doctor Arroyo.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 156 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1606 m.
El Cuayo, Zontecomatlán de López y Fuentes
El Cuayo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Zontecomatlán de López y Fuentes.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 331 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 415 m.
Fraccionamiento Villas del Sol, Irapuato
Fraccionamiento Villas del Sol je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini Irapuato.
San Isidro Uno, Pijijiapan
San Isidro Uno je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini Pijijiapan.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 234 m.
Șimand, Șimand
Șimand je naselje u Rumuniji u okrugu Arad u opštini Șimand.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 4064 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 98 m.
Campo de Peñuelas, Guasave
Campo de Peñuelas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Sinaloa, u opštini Guasave.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Povijest Pule
Povijest Pule započinje prije otprilike 3000 godina kada je na brežuljku na kojem se danas nalazi Kaštel nastalo prvo gradinsko naselje, utvrda Histra. Od tada pa sve do danas Pulom su se izmijenjivali mnogobrojni vladari. Kroz većinu svoje povijesti Pula je proživljavala brojne vrhunce i padove koji su potrajali sve do polovice 20. stoljeća kada je započet neprekinut kontinuirani razvoj.
Legenda o postanku
Pula je jedan od brojnih klasičnih gradova Sredozemlja čiji su počeci obavijeni tajnovitim mitskim predodžbama grčkog doba. Ostaci prapovijesnog gradinskog naselja smještenog na području središnjeg gradskog brežuljka iznad dubokog pulskog zaljeva, uočavaju se na mnogim mjestima i danas u obliku polukružnog obrambenog bedema, sazidanog od velikih lomljenih poligonalnih kamenih blokova. O žiteljima tog prvog znanog ilirskog naselja na području grada, svjedoči i nalaz prostrane žarne nekropole s istočne strane gradinskog obruča. Vremenski raspon ukapanja ilirskih stanovnika datira od 11. do 5. st. pr. n. e. i govori o višestoljetnom kontinuitetu života pulskog gradinskog naselja. Keramičke žare ukrašene geometrijskom dekoracijom i bijelom inkrustacijom domaće su proizvodnje i ukazuju na autohtone histarske običaje. Naselje je bilo skromnih društveno-gospodarskih mogućnosti, a ne postoje dokazi o trgovačkim i kulturnim utjecajima grčkih kolonija sa susjednog italskog poluotoka. Međutim, pisane vijesti aleksandrijskih helenističkih pjesnika Kalimaha, Likofrona i Apolonija Rodjanina iz 4. i 3. st. p. n. e. govore o postojanju u pulskom zaljevu "grada izgnanika" - Polai, a temelje se na mitološkoj priči o Jasonu i Medeji, starijeg podrijetla.
Ovi stihovi nesumnjivo su odraz prvih putovanja grčkih trgovaca, moreplovaca i putopisaca uz istočne obale Jadrana i mogu se odnositi i na neko drugo naselje južne Iliride. Ipak, ovaj kontroverzni pjesnički izraz dalekih vremena prošlosti, mitski je odbljesak prvih materijalnih i duhovnih kontakata Ilira s grčkim kolonijama na Jadranu.
Iako su prapočeci grada Pule predočeni kroz brojna mitološka objašnjenja, neki povijesni izvori izričito spominju 1220. pr. Kr. kao godinu osnutka grada Pule.
Ilirsko doba
U ilirsko doba, Pula je sve do dolaska rimskih legija, bila tek okolica obližnjeg Nezakcija, dominantnog političkog, upravnog, vojnog i vjerskog središta. Intenzivnom kolonizacijom, trgovačkim vezama, te važnosti vojnog položaja, Pula preuzima vodeću funkciju. Uporedo s time razvijaju se i brojne gospodarske grane: kamenoklesarstvo za brojne građevine u Puli i okolici, ratarstvo, vinogradarstvo, maslinarstvo, ribarstvo, te lončarstvo za prijevoz ulja, vina, pšenice, ribe.
Rimsko doba
Najstariji naziv rimske kolonije Pule spominje Plinije Stariji u djelu "Naturalis Historiae": In colonia Pola, quae nunc Pietas Iulia. Formiranje kolonije Pole datira se u Cezarovo razdoblje. Kao "kolonija cezarijana" grad je utemeljen između 46. i 45. pr. Kr. s ciljem da bude jedno od brojnih uporišta rimskog osvajanja na području Jadrana od Trsta do Grčke. Zadatak osnivanja bio je povjeren Cezarovim srodnicima i prijateljima: svekru i imenovanom duumviru Luciju Kalpurniju Pisonu Cezoniju (L. Calpurnius Piso Caesonius) i legatu Luciju Kasiju Longinu (L. Cassius Longinus), bratu kasnijeg Cezarovog ubojice.
Ploča s imenima dvojice duumvira i utemeljitelj kolonije Pietas Iuliae ugrađena je u Herkulova vrata, najstarija gradska vrata kolonije Pole, koja su podignuta na starijem prapovijesnom gradinskom ulazu.
Nakon građanskog rata 42. pr. Kr. između triumvira Oktavijana, Antonija i Lepida s jedne strane i Cezarovih ubojica Bruta i Kasija s druge, Pula je kao vjerni pristaša ubojica Cezara bila razorena i opustošena nakon Oktavijanove pobjede kod Akcija 31. pr. Kr. Međutim, važno geostrateško i političko uporište Oktavijan - August uskoro obnavlja, a kao simbol pobjede kod Akcija podiže se u Puli između 29. i 27. pr. Kr. jedan od najljepših slavoluka Augustovog doba, slavoluk obitelji Sergijevaca, remek djelo rimskog graditeljstva.
Koncipirajući grad u skladu s rimskim urbanističkim prostornim korištenjem i proširujući gradski areal na podnožju gradskog brežuljka, August pretvara Pulu u carski grad s bitnim elementima svog velebnog vladanja i provodeći osnovu politike geslom "pax Iulia". Upravo u to doba izgrađeni su u Puli najmonumentalniji i najljepši primjerci rimskog nasljeđa: veliki amfiteatar, veliko rimsko kazalište extra murros, malo kazalište unutar grada. Planiran je i izgrađen forum, propileje prema staroj centralnoj akropoli, podižu se zgrade carskog kulta i Augustov hram i sredinom 1. st. n. e. istočni tzv. Dijanin hram na jugozapadnom dijelu foruma. U to vrijeme grade se vodospreme, akvadukti, druge javne i zgrade, prometnice s kanalizacijom, proširuju se i ukrašavaju gradske zidine, podiže se više monumentalnih gradskih vrata.
O društvenom i ekonomskom položaju Pule u Rimskom carstvu govore mnogi sačuvani predmeti primijenjene umjetnosti i umjetničkog obrta, otkriveni u arheološkim iskopinama grada i prostranim rimskim nekropolama. Politički status i socijalnu strukturu carskog grada objašnjavaju nadgrobni i votivni natpisi, pisani spomenici koji su izvor mnogih saznanja o značaju rimske Pule.
Antička je Pula bila opskrbljena svim bitnim tekovinama rimske civilizacije, imala je vodovodni i kanalizacijski sustav, forum, koji je upravno, trgovačko i vjersko središte, kapitolij s hramovima (na forumu), dva kazališta, veliko gradsko groblje (koje spominje i Dante u "Božanskoj komediji"), kuće bogato opremljene mozaicima i mramorom.
Grad je bio opasan zidinama s desetak vrata. One su uglavnom srušene početkom 19. st., a sačuvani su neki ulazi. Slavoluk Sergijevaca nalazi se na kraju ulice (Via Sergia) kojom se s Foruma kreće prema istoku. Bio je prislonjen na gradska vrata (Porta Aurea), pa je bogati klesarski ukras dobio samo njegov zapadni, vidljivi dio. Podigla ga je, o svom trošku, Salvia Postuma Sergi u počast trojici svojih rođaka koji su potkraj 1. st. prije Krista obavljali visoke činovničke dužnosti u Puli. Prema natpisu na slavoluku, sagrađen je između 29. i 27. god. prije Krista. Taj impresivni spomenik antičke kulture stoljećima je motiv mnogim vrhunskim, osobito talijanskim umjetnicima, kao na primjer, Michelangelu. Prema sjeveru nalaze se još dvoja sačuvana antička gradska vrata: Herkulova i Dvojna vrata. Izvan gradskih zidina nalazile su se nekropole, s kojih se mnogi ulomci čuvaju u Arheološkom muzeju, a nedaleko od Dvojnih vrata pronađeni su tragovi grobne građevine, osmerokutnog mauzoleja sagrađenog u I-II. st. poslije Krista.
Forum, središnji trg antičke i srednjovjekovne Pule, nekoć je bio obrubljen arkadama s kipovima i reljefima, a na sjevernoj su strani bili hramovi. Do danas je potpuno sačuvan Augustov hram, sagrađen između 2|2. god. prije Krista i 14. god. poslije Krista.
Na istočnom obronku brežuljka Kaštela unutar gradskih zidina sačuvani su ostaci temelja scenske zgrade i dijelovi gledališta malog rimskog kazališta (od arhitekture velikog, smještenog izvan zidina, nije sačuvano ništa bitno, a u Arheološkom muzeju čuva se ulomak njegove reljefne oplate). Blizu kazališta nalazi se zgrada Arheološkog muzeja Istre, u kojoj se uz spomenike iz prethistorije i ranoga srednjeg vjeka čuvaju brojni spomenici antike nađeni na području Pule i Istre.