cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pretorijanci
Uloga u političkim prevratima
Sledeći period u toku koga je garda igrala važnu ulogu bio je Neronov pad 68. godine i događaji tokom tkz. Godine četiri cara. Kada je senat 68. godine proglasio Nerona za javnog neprijatelja pretorijanci su potplaćeni zahvaljujući posredovanju jednog od njihovih prefekata Nimfidija Sabina. Neron je napušten od pretorijanaca koji su sada prihvatili Galbu za cara nadajući se novim darovima. Međutim, ubrzo se pokazalo da Galba nema namere da isplati novac koji su unapred obećale njegove pristalice. Podršku pretorijanaca je zadobio dare ljiviji kandidat, Oton, koga su pretorijanci proglasili za novog cara dok je stari i škrti Galba brutalno iskasapljen sa svojim najbližim sledbenicima. U svojim Istorijama istoričar Tacit je zapisao kako je sada postalo jasno da vojska ima glavnu ulogu u postavljanju careva tako da su umesto prestoničkih pretorijanaca sada pogranične legije počele da diktiraju Rimu svoj izbor kandidata. Kandidat rajnskih legija Vitelije je najposle porazio Otona nedaleko od Kremone u proleće 69. godine. Pretorijanci su se hrabro borili na Otonovoj strani ali kada je postalo jasno da je bitka izgubljena Oton je izvršio samoubistvo. Vitelije je raspustio dotadašnju gardu, a zatim je proširio na ukupno 16 kohorti i popunio ih vojnicima iz njemu lojalnih jedinica. Najzad, politička kriza je okončana 21. decembra 69. kada je favorit istočnih i balkanskih legija Vespazijan prihvaćen za cara nakon što su njegovi vojnici potukli i ubili Vitelija.
Vespazijan je ponovo sveo brojnost garde na 9 kohorti, a poverljivi položaj pretorijanskog prefekta je 72. godine poverio rođenom sinu Titu. Titov brat Domicijan zaokružio je kasnije pretorijansku gardu na ukupno deset kohorti. Ipak, mada je garda bila lojalna neomiljenom caru tokom njegove vlade, Domicijan je septembra 96. stradao u zaveri u kojoj su se udružili i senatori i vojnici garde. Glavnina garde kao i visoki vojni krugovi su i dalje ostali verni uspomeni na Domicijana. Njegov naslednik, stari i bezdetni senator Nerva nije imao dovoljno autoriteta da obuzda soldatesku. Pretorijanski prefekt Kasperije Elijan je sa svojim ljudima oktobra 97. opseo carsku palatu na rimskom bregu Palatinu i uzeo cara za taoca. Nerva je morao da odobri kažnjavanje Domicijanovih ubica i čak da se javnim govorom zahvali pretorijancima na njihovoj pobuni koja je pomogla izvršenje pravde. Čitav incindent je uticao na Nervu da ojača svoj položaj adopcijom iskusnog i omiljenog vojskovođe Trajana koji ga je bez potresa nasledio 98. godine. Nakon toga, Trajan je pogubio Kasperija Elijana i otpočeo sa novom tradicijom: poveo je pretorijance sa sobom u Dačke ratove. Tokom 2. veka pretorijanci su često pratili careve tokom njihovih vojnih pohoda. Garda je time uzela učešća u pravim ratnim zadacima tokom Trajanovih ratova protiv Dačana i Parćana, kao i tokom Markomanskih ratova koje je Marko Aurelije vodio na gornjem Dunavu. Ratovi protiv Markomana su po mnogo čemu predstavljali novinu u pogledu ratova koje je carstvo dotada vodilo, između ostalog i po tome što su dvojica pretorijanskih prefekata izgubili život u direktnoj borbi sa varvarima.
Sa ubistvom Komoda, poslednjeg u nizu careva iz dinastije Antonina, 193. godine počinje dugi period političke nestabilnosti. Car je ubijen u dvorskoj zaveri, ali su pretorijanci bili ti koji su pokušali da izvuku korist i nametnu se za odlučujući faktor u postavljanju careva. Komodov naslednik Pertinaks morao je da stavi na aukciju ličnu imovinu svog prethodnika kako bi isplatio gardistima dar u novcu (donativum) koji su iznudili. Najzad, pošto car nije uspeo da isplati drugu polovinu obećane sume, 28. marta 193. godine oko 300 pretorijanaca je provalilo u palatu. Prisutni gardisti i dvorani im nisu pružili otpor i Pertinaks je ubijen u toku govora kojim je pokušao da ih pridobije. Nakon ovog atentata, u pretorijanski logor su pohrlila dvojica novih pretendenata na presto gradski prefekt Tit Flavije Sulpicijan i prebogati senator Didije Julijan. Pretorijanci su bukvalno organizovali aukciju i najposle su presto prodali Didiju Julijanu koji im je zauzvrat obećao 25 000 sestercija (srebrnjaka) po čoveku. Slično događajima iz 69. godine i ovoga puta se pokazalo da u postavljanju i svrgavanju careva pogranične legije imaju zadnju reč. Kandidat panonskih legija Septimije Sever je ubrzo umarširao u Italiju i 1. juna 193., posle vlade od svega 66 dana, pogubio Didija Julijana. Sever je takođe naredio pretorijancima da ga u kompletnom sastavu i pod oružjem sačekaju na ulazu u Rim, a zatim ih je opkolio, razoružao i raspustio. Nakon toga car koji je odlično poznavao moć vojske je uvrstio u pretorijansku gardu sebi lojalne vojnike iz balkanskih legija.
Doba dinastije Severa (193.-235.) predstavljalo je po mišljenju modernih istoričara period očigledne militarizacije carstva. Sever je umnožio broj legija, podigao visinu vojničkih plata i duplirao broj pretorijanaca. Pored toga, od njegove vladavine pretorijanski prefekt postaje sve više i civilni administrator. Iz tog razloga ovaj prestižni položaj i brojna ovlašđenja Sever je poverio svom rođaku Gaju Fulviju Plautijanu. Plautijan je kao pretorijanski prefekt postao član senata i konzul (za 203.), kao i tast Severovog sina Karakale. Karakala je uz pomoć majke Julije Domne uspeo da ubedi oca da Plautijan kuje zaveru sa ciljem da zbaci carsku porodicu tako da je pretorijanski prefekt pozvan u palatu 22. januara 205. i osuđen na smrt. Sever je nakon toga komandu nad gardom ponovo podelio na dva ravnopravna pretorijanska prefekta, ali je jedno od dva mesta povereno čuvenom pravniku Papijanu. Karakala je, po očevom savetu, u vreme svoje vlade pokušavao da održi popularnost u vojsci, ali je isto tako bio i paranoičan pa je neretko vršio čistke i u senatu i među oficirima. Ubijen je od strane jednog pretorijanca 8. aprila 217. čijeg je brata navodno pogubio bez dokaza. Karakalu je nasledio Makrin, jedan od pretorijanskih prefekata, koji je verovatno bio upoznat sa planovima atentatora. Makrin je ujedno bio i prvi predstavnik konjaničkog staleža koji se popeo na carski presto. Njegov uspon je pokazao da stari socijalni poredak više nije nepremostiv i da služba u vojsci otvara vrata i do najviših pozicija u društvu. Međutim, dinastičko osećanje je još uvek bilo jako kod istočnih legija koje su napustile Makrina i podržale proglašenje rođaka Severa, Elagabala za cara. U samom Rimu Elagabal je brzo izgubio podršku i njegova baka Julija Meza je potkupila pretorijance da podrže njenog drugog unuka Aleksandra Severa kao novog cara. Pretorijanci su 22. marta 222. godine odvukli Elagabala u svoj logor i tamo ga ubili a njegovo telo su zatim bacili u reku Tibar. Aleksandar Sever je u trenutku dolaska na presto još uvek bio maloletan i vlast su preuzele dve žene, Julija Meza i careva majka Julija Mameja. Na mesto pretorijanskog prefekta postavljen je iskusni pravnik Ulpijan koji je savesno vodio državne poslove. Međutim, Ulpijanov pokušaj da oduzme neke od privilegija pretorijancima pretvorio se u njihovu pobunu. Na kraju mladi car je dozvolio gardistima da ubiju svog prefekta i Ulpijan je postradao 228. godine. Vojnici su pokušali da se dokopaju i bivšeg konzula (i docnijeg istoričara) Diona Kasija ali se ovaj povukao u privatni život i tako spasao sebi život. Slabost Aleksandra Severa pred vojskom pokazala se i kasnije kada je poslednji Sever 235. godine zbačen i ubijen od strane legionara.
Sumrak garde
Aleksandra Severa je 235. nasledio Maksimin Tračanin koji je počeo karijeru kao običan vojnik varvarskog porekla. Njegov uspon otvorio je poluvekovnu krizu Rimskog carstva u 3. veku. Ukratko, tradicionalna rimska društvena hijerarhija nije više poštovana, legije gotovo isključivo odlučuju o izboru cara, a političko težište carstva postaju pogranični krajevi u kojima po dužnosti borave carevi i njihov dvor. Rim, iako i dalje formalna prestonica, nije više političko žarište i samim tim i senat i pretorijanska garda postepeno gube na političkoj težini.
thumb|left|Portret cara Gordijana III iz Regionalnog arheološkog muzeja u Palermu na Sicilija. Mladi car je opstao na vlasti zahvaljujući sposobnom pretorijanskom prefektu Timesteju. Kada je Timestej umro 243. njegov naslednik na mestu zapovednika pretorijanaca Filip Arapin je likvidirao cara i preuzeo rimski tron.
Plivaća kožica
thumb|260px|Plivaća kožica na ljudskom stopalu (između drugog i trećeg prsta) Plivaća kožica je koža koja se razvila između prstiju životinja koje žive u vodi.
Pretorijanci
Sumrak garde
Ipak, i senat i pretorijanci su povremeno pokušali da utiču na visoku politiku. Kao protivtežu Maksiminu rimski senat je 238. prvo proglasio dvojicu afričkih uzurpatora za legitimne careve (vidi Gordijan I i Gordijan II), a posle njihovog poraza dvojicu svojih predstavnika Pupijena i Balbina koji su trebali da vladaju uz mladog unuka Gordijana I, Gordijana III. Pupijen i Balbin su uspeli da savladaju Maksimina, ali ne i da obezbede stalnu podršku vojske. Pored toga među njima je vladala stalna nesloga koju su prekinuli pretorijanci u leto 238. godine. Pupijen i Balbin su potom javno ponižavani i mučeni na rimskim ulicama i zatim ubijeni. Gordijan III je ostao jedini vladar i njegov režim je učvršćen 241. godine sa dolaskom sposobnog Timesteja na mesto pretorijanskog prefekta. On je utvrdio svoj položaj tako što je postao carev tast i kao de facto vladar carstva je obezbedio nekoliko uspešnih godina. U vreme pohoda protiv Persije 243. Timestej je umro, a njegov naslednik Filip Arapin je ubrzo uklonio mladog cara i sam zauzeo presto.
Nakon uspona Filipa Arapina, pretorijanski prefekti i pretorijanci više nisu igrali važnu ulogu u daljem toku događaja. Pretorijanci su izgleda ostali vezani za Rim a odsustvo dvora iz Večnog grada ih je lišilo mogućnosti da utiču na visoku politiku. Sa druge strane, i Italije se militarizuje kako bi odolela varvarima pa time i pretorijanci gube svoj prestižni položaj jedine respektabilne vojne jedinice južno od Rubikona. Njihov dotadašnji elitni položaj je bio i definitivno uništen pošto su carevi trećeg veka počeli da stvaraju nove gardijske jedinice podesnije da učestvuju u ratovima i prate dvor po brojnim ratištima (npr. Zaštitnike carskog domaćinstva (protectores domestici) osnovao je Galijen). Ukratko, pretorijanci su izgubili prethodnu moć i značaj, ali su centri moći sada postali novokreirani gardijski odredi, odnosno dominacija vojnog faktora je potvrđena. I pored brojnih izmena u pogledu utvrđivanja carskog dostojanstva vojne zavere su i dalje predstavljale najveću opasnost po carev život čak i kada se radilo o proslavljenim i omiljenim vojskovođama. Aurelijan, poznat kao strogi starešina, je tako 275. ubijen u zaveri pretorijanskih oficira. Carev sekretar, osumnjičen za korupciju, poslao je oficirima lažni spisak onih koje je car odredio za likvidaciju. Oficiri su zauzvrat ubili cara u činu koji su videli kao samoodbranu. Sličan "uspeh" pretorijanskih oficira zabeležen je kada se 282. pretorijanski prefekt Kar pobunio protiv cara Proba. Prob je ubijen u okolini rodnog Sirmija (današnje Sremske Mitrovice) u leto 282. godine. Međutim, ni Kar ni njegovi sinovi nisu uspeli da se održe i 284. presto je preuzeo zapovednik protektora Diokle, poznatiji pod vladarskim imenom Dioklecijan.
Plivaća kožica
Plivaće kožice su elastične, tako da se površina udova kod kretanja suprotnog od pravca plivanja može smanjiti i time omogućiti niži otpor vodi. Čitav niz životinja koje žive u vodi imaju plivaće kožice, kao na primjer tuljani, dabrovi, vodozemci, čitav niz porodica ptica, neki gmazovi...
I kod ljudi se također može pojaviti plivaća kožica, no to je genetski uvjetovana greška u građi.
Pretorijanci
Sumrak garde
thumb|200px|right|Bista cara Maksencija (?) iz Luvra. Maksencije je na vlast došao zahvaljujući pretorijancima 306. godine. U borbama sa Konstantinom pretorijanci su praktično uništeni 312. godine, a zatim je njihova slavna jedinica raspuštena od strane pobednika Konstantina.
Nasleđe Pretorijanske garde
Iako je njihovo ime postalo sinonim za intrige, zavere, nelojalnost i atentate, ipak se može smatrati da je tokom prva dva veka carstva pretorijanska garda igrala pozitivnu ulogu. Tokom ovog perioda garda je uklonila (ili dozvolila uklanjanje) surovih, slabih i nepopularnih vladara i podržavala pravednije, popularnije i jače careve. Štiteći živote careva, obuzdavajući pobune rimske svetine i zavere senatora, garda je pomogla uspostavljanju priželjkivane stabilnosti koja je dovela do perioda poznatog kao Rimski mir (Pax Romana).
Tek nakon smrti Marka Aurelija 180. godine, kada se period prosperiteta lagano završio, garda je počela da se pretvara u nemilosrdnu, plaćeničku i sveprisutnu jedinicu od tada poznatu po zloglasnosti. Međutim, ne treba zaboraviti da je tokom vladavine Severa i tokom krize 3. veka i većina rimskih institucija poput senata, legija, pa i samog carskog položaja, srozana.
Organizacija i uslovi službe
Pretorijanska garda je imala sličnosti sa legijama Rimskog carstva, ali i dosta razlika. Devet pretorijanskih kohorti su se sastojale od više vojnika koji su bili bolje opremljeni, plaćeni i pouzadaniji od reguralnih legionara. Pored toga, pretorijanci su mogli primati i vanredni dar u novcu od cara (donativium). Po Avgustovoj zamisli, pretorijanska garda je brojala 9 000 gardista koji su regrutovani iz legija ili među najdarovitijim mladićima iz centralne Italije (Etrurija, Umbrija i Lacijo). Tokom vremena regrutno područje za pretorijance je proširen i na provincije Makedoniju, Ilirik i Hispaniju. Vitelije je pak u gardu uvrstio vojnike iz germanskih, a Septimije Sever iz panonskih legija. Sever je kasnije regrutovao gardiste širom Carstva.
U Avgustovo vreme, oko 5. godine naše ere, pretorijanska kohorta je brojala 1 000 vojnika, a kasnije čak 1 500 ljudi. Kao i u uobičajnoj legiji realan broj ljudi bio je nešto niži. Po istoričaru Tacitu 47. godine broj kohorti je povećan sa devet na dvanaest. Za kratkotrajne Vitelijeve vlade broj kohorti je povećan na šesnaest, ali je Vespazijan 69. ponovo uspostavio gardu od devet kohorti. Najzad, Trajan je 101. povećao broj pretorijanskih kohorti na deset čime je broj elitnih pretorijanaca dostigao 5000 ljudi.
Zahvaljujući količini slobodnog vremena, naravno u vreme kada nisu pratili cara na dalekim putovanjima, pretorijanci su podvrgavani intenzivnijoj obuci od legionara. Oprema i oružje su takođe bili isti, uz jednu značajnu razliku, posebno dekorisane oklope, odlične za parade i druge državne funkcije. Insignije "Meseca i sunca" i "Škorpiona" su bile naročita oznaka pretorijanaca. Svaki vojnik je stoga posedovao po dva oklopa, jedan paradni za dužnosti u Rimu i drugi podobniji za borbene dužnosti.
Pretorijanci su primali daleko višu platu od ostalih legionara zahvaljujući sistemu koji se zvao sesquiplex (tj. jedna i po plata). Ukoliko je legionar primao 225 denara godišnje, pretorijanac je isplaćivan sa 375 denara. Septimije Sever je povećao platu pretorijanaca na 1 500 denara koja je isplaćivana u tri godišnja odseka u januaru, maju i septembru.
Po odlasku u penziju pretorijanac je dobijao 20 000 sestercija (5000 denara), komad zemlje i vojničku diplomu sa natpisom "ratniku koji je hrabro i verno završio svoju službu". Mnogi su međutim birali da ostanu u vojnoj službi ulaskom u počasnu jedinicu evokata ili nastavkom službe u pretorijanskoj gardi gde su se nadali novom unapređenju.
Konjanička garda
Od samog početka garda je sadržala i malobrojnu konjaničku ispostavu poznatu pod nazivom equites singulares augusti. Konjanici su pratili cara prilikom putovanja ili prilikom ratnog pohoda. Uglavnom se sastojala od probranih i najpoverljivijih provincijalaca koji su nosili svoju specifičnu odoru i naoružanje. Trajan je službu u konjaničkoj gardi otvorio za nosioce rimskog građanskog prava i ujedno je konjanike učinio stalnim odeljenjem unutar pretorijanske garde. Ekviti singulari su brojali 512 konjanika podeljenih na 16 turmi. Komandant konjanika je nosio titulu tribuna, a konjica je u praksi predstavljala desetu pretorijansku kohortu. Septimije Sever je kasnije podigao broj konjanika na isti nivo brojnosti kao i ostale kohorte.
RLML
Termin RLML ima više značenja.
SGM
__NOTC__ Termin SGM ima više značenja.
Dr. Ehrlich's Magic Bullet
Dr. Ehrlich's Magic Bullett je američki crno-bijeli biografski film snimljen 1940. u režiji Williama Dieterlea. Naslovni lik, koga tumači Edward G. Robinson, je Paul Ehrlich, njemački ljekar jevrejskog porijekla čija su istraživanja početkom 20. vijeka rezultirala pronalaskom salvarsana, prvog modernog i efikasnog lijeka za sifilis. Radnja, smještena u carsku Njemačku, pokazuje kako je zbog svojih nekonvencionalnih stavova, ali i jevrejskog porijekla, došao u sukob sa naučnim i medicinskim establishmentom, oličenim u nobelovcu Emilu von Behringu (čiji lik tumači Otto Kruger). Dieterle je za studio Warner Bros. ranije snimio uspješni film slične tematike (The Story of Louis Pasteur), ali je antifašistički raspoloženom šefu studija Jacku Warneru motiv za snimanje bio djelomično i političke prirode. Kroz priču o briljantnom jevrejskom naučniku koji usprkos antisemitskih predrasuda pronalazi spasonosni lijek za nebrojene generacije bolesnika, nastojao je upozoriti javnost na progon Jevreja u tadašnjom nacističkoj Njemačkoj. Warner je morao te svoje stavove u filmu prikazivati implicitno, ali najveće probleme sa cenzurom je imao zbog činjenice da se lijek primjenjivao na tada najpoznatiju spolnu bolest. Tek nakon dosta natezanja se Breenov ured, zadužen za primjenu strogog cenzorskog Produkcijskog kodeksa, složio da odobri snimanje iako su njemu spominjala riječ "sifilis". Iako su kasniji kritičari znali filmu zamjerati previše crno-bijelu karakterizaciju, i gotovo idolopoklonički prikaz glavnog lika, iz naučnih krugova je primio pohvale zato što je komplicirane medicinske i biološke koncepte izložio na stručno utemeljen, ali publici razumljiv i pristupačan način.
RSMG
Termin RSMG ima više značenja.
Amixetrin
Amixetrin je organsko jedinjenje, koje sadrži 17 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 261,402 Da.
Clermont, Florida
Klermont je grad u američkoj saveznoj državi Florida. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 28.742 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 28.742 stanovnika, što je 19.409 (208,0%) stanovnika više nego 2000. godine.
Briosne-lès-Sables
Brion le Sabl je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 292, a gustina naseljenosti je iznosila 30 stanovnika/km².
Emil von Behring
Emil von Behring (Hansdorf, 15. ožujka 1854. - Marburg, 31. ožujka 1917.), njemački liječnik i imunolog.
Bio je profesor u Berlinu, Halleu i Marburgu, gdje je osnovao institut i tvornicu seruma. Pronašao je serume protiv difterije i tetanusa, a 1901. dobio je Nobelovu nagradu za medicinu.
666
Godina 666. (DCLXVI) bila je redovna godina koja počinje u četvrtak u julijanskom kalendaru. Oznaka 666. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.
Riserva Nuova, Latina
Riserva Nuova je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 267 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 79 m.
Čara
Čara je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Korčule, Dubrovačko-neretvanska županija.
Nalazi se u unutrašnjosti otoka Korčule.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 566 stanovnika te 189 obiteljskih kućanstava.
Promet
Naselje je nalazi na državnoj cesti D118, te je cestovno povezano s Velom lukom i gradom Korčulom.
Amlodipin/benazepril
Amlodipin/benazepril je organsko jedinjenje, koje sadrži 44 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 833,365 Da.
Pomona, Kansas
Pomona je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Shelby, Alabama
Shelby je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 1.044 stanovnika.
Pomona, Kansas
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 832, što je 91 (-9,9 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Linosa
Linosa (sicilijanski: Linusa, za antike znana grčkom imenu: Ἀλγοῦσσα / Algusa ili Aethusa) je drugi po veličini otok talijanskog arhipelaga Pelagi u Sredozemnom moru južno od Sicilije.
Sve do 16. vijeka otok se zvao po svom antičkom imenu, tad se pojavilo ime Lenusa, a Linosa tek - 1845
Geografske karakteristike
Linosa je udaljena 42 km od Lampeduse, i oko 114 km jugoistočno od Pantellerije. To je vulkanski otok dug 3,4 km, i širok 2,7 km, ukupne površine od 5,3 km², sa najvišim vrhom Monte Vulcano od 195 m.
Otok je nastao prije 300 000 godina, erupcijom vulkana koji je svoju bazu imao na oko 800 m ispod razine mora. Linosa ima dobro očuvanu mediteransku vegetaciju.
Otok Linosa zajedno sa otokom Lampedusa administrativno podpada pod komunu Lampedusa i Linosa koja ima 6 137 stanovnika, ona je dio provincije Agrigento, sa administrativnim centrom u Lampedusi. thumb|240px|left| Karta [[Pelagijski otoci|Pelagijskih otoka sa pozicijom Linose]]
Historija
Linosu su kao svoju bazu koristili Rimljani za Punskih ratova, na to podsjeća 150 cisterni za skupljanje kišnice. Nakon Antičkog Rima otokom su vladali Saraceni, Normani, Anžuvinci i Aragonci. Nakon tog je ostao napušten, i služio je samo kao sklonište za gusare.
Otok je ponovno naseljen u 18. vijeku kad je postao vlasništvo porodice Tomasi, koji su dobili čitav [Pelagijski otoci|Pelagijski arhipelag]] od Napuljskog krljevstva.
Privreda i transport
Stanovnici Linose bave se poljoprivredom, ribarstvom i turizmom.
Iz luke u Linosi postoje redovne trajektne linije za Lampedusu i Porto Empedocle.na Siciliji.
Harskirchen
Harskirhen je naselje i opština u istočnoj Francuskoj u regionu Alzas, u departmanu Donja Rajna koja pripada prefekturi Savern.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 847 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 58 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 14,42 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 240 metara (maksimalnoj 277 m, a minimalnoj 213 m).
Sighere od Essexa
Sighere (? - 683) je bio kralj Essexa koji je od 664. do 683. vladao zajedno sa svojim bratom Sebbijem. Na prijestolje je došao nakon što je njihov otac, kralj Swithhem umro od kuge koja je godine 664. harala Britanijom. Iako mu je otac bio kršćanin, Sighere se odmah nakon stupanja na prijestolje vratio staroj paganskoj vjeri, dok mu je brat Sebbi ostao kršćanin. Između braće se razvilo neprijateljstvo, te su obojica pronašla vanjske saveznike - Sighere u Wessexu, a Sebbi u Merciji. Njihovo suparništvo je, pak, iskoristio kralj Wulfhere koji je uspostavio sizerenstvo nad Essexom. Sighere je prisiljen oženiti se za Osyth, kćer Firthuwolda, pot-kralja Sussexa. Za vrijeme njegove vladavine je mercijski biskup Jaruman krenuo ponovno pokrštavati Essex. Sighere se od Osyth rastao 673. Godine 683. je umro, i naslijedio ga je Sebbi.
MRM2
Termin MRM2 ima više značenja.
Kirchzell
Kirhcel je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Miltenberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 2.332 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9676131.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Miltenberg Kirhcel se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Miltenberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 192 metra. Površina opštine iznosi 63,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 2.332 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 37 stanovnika/km².
GMT (razvrstavanje)
Termin GMT ima više značenja.
Beltrame-Longo, Padova
Beltrame-Longo je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 47 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 25 m.
Shiloh, Alabama
Shiloh je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 274 stanovnika.
Ardenay-sur-Mérize
Ardne sir Meriz je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Sart.
Kleinheubach
Klajnhojbah je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 32 opštinska središta okruga Miltenberg. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.538 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9676132.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Miltenberg Klajnhojbah se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Miltenberg. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 128 metara. Površina opštine iznosi 9,5 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.538 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 373 stanovnika/km².
COBA
Termin COBA ima više značenja.
Potirna
Potirna je naselje u Republici Hrvatskoj 1993. godine, saborskom odlukom, pripojena novoustanovljenoj općini Blato, Dubrovačko-neretvanska županija. Korčula je dio dalmatinske obale. Potirna je nastala u sredinom 19. stoljeća oko nekoliko plodnih polja na zapadu kraju otoka.
Postoje arheološki ostaci Gradina u Potirni, kao i drevni grčki i rimskih artefakata. Gradine su izgradili Iliri koje su bile kamene utvrde na otoku Korčuli.
Uzgoj grožđa, maslina i smokve su glavna baza poljoprivrednih proizvoda. Naselje se sastoji od Gornja i Donja Potirna. Lokalne uvale su Grdaca, Žalić, Garma, Nova i Slatina. Od 1940. do 1959. Potirna je imala svoju osnovnu školu. U svojoj prvoj školskoj godini 1940.-1941. bilo je dvadeset sedam studenata. Antun-Tonko Sesa je bio njihov učitelj, koji je bio iz grada Korčule.
Tijekom Drugog svjetskog rata talijanska vojska je okupirala Korčulu (1941.-1943.), i talijanski se učio u mjesnoj školi. Austro-ugarski popis stanovništva bilježi od 56 u 1880. Broja stanovnika su bili na vrhuncu u 1931., ukupno 228 stanovnika. Tijekom ekonomskog razvoja iz 1960.-ih velik broj stanovnika iz Potirna se preselilo u susjednu Velu Luku.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 21 stanovnika te 9 obiteljskih kućanstava.
Župa (Danilovgrad)
Demografija
U naselju Župa živi 23 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 48,9 godina (48,5 kod muškaraca i 49,3 kod žena). U naselju ima 12 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,17.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Crnogorcima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Vinita Terrace, Missouri
Vinita Teras je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 277, što je 15 (-5,1 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Glen Ridge, New Jersey
Glen Ridž je grad u američkoj saveznoj državi Nju Džerzi.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.527, što je 256 (3,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Natrijum hipofosfit
Natrijum hipophosfit je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 85,962 Da.
Gianinetta, Vercelli
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 17 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 345 m.
Chertsey
Chertsey je grad u Engleskoj, smješten u grofoviji Surrey na obalama Temze i njene pritoke Rijeke Bourne. Do njega se može doći sa londonskim radijalnim autoputem M25. Graniči se gradovima Staines, Laleham, Shepperton, Addlestone, Woking, Thorpe i Egham. Nalazi se u Godley hundredu, nekih 29km jugozapadno od središta Londona, blizu M3 i M25.
Grad pripada Londonskom prigradskom pojasu, i u njemu se nalazi Željeznička stanica Chertsey. Ona pripada Chertsey ogranku linije Waterloo - Reading koju vodi kompanija South West Trains.
U gradu se nalazi sjedište Compass Group, jednog od najvećih poduzeća za catering u svijetu. U gradu se nalazi i Thorpe Park.
Osnovan je 666. kao benediktinska opatija, koju su 9. vijeku uništili Danci, a 964. obnovio kralj Edgar. Grad se razvio oko opatije, koju je ukinuo Henry VIII.
Pupnat
Pupnat je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Korčule, Dubrovačko-neretvanska županija.
Nalazi se u unutrašnjosti otoka Korčule.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 433 stanovnika te 125 obiteljskih kućanstava.
Promet
Naselje je nalazi na državnoj cesti D118, te je cestovno povezano s Velom lukom i gradom Korčulom.
Shoal Creek, Alabama
Shoal Creek je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.400 stanovnika.
Sebbi od Essexa
Sebbi, također poznat i kao Sveti Sebbi (? - 695) bio je kralj kralj Essexa od 664. do 694. Bio je sin kralja Swithhelma koga je naslijedio zajedno sa bratom Sighereom 664. Zajedničku vladavinu braće su obilježili sukobi, djelomično potaknuti i vjerskim razlikama - dok se Sighere sa očeve kršćanske vjere vratio na paganstvo, Sebbi je ostao kršćanin. Neprijateljstvo braće je dobilo i vanjsku dimenziju, s obzirom da se Sighere oslonio na Wessex, a Sebbi na Merciju. Na kraju je prevagu odnio Wulfhere od Mercije, postavši sizerenom Essexa.
Godine 694. je abdicirao kako bi se povukao u samostan, ostavivši prijestolje svojim sinovima Sigeheardom i Swaefredom. Poslije smrti je proglašen svecem.
Haravilliers
Aravijer je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Pariski region, u departmanu Dolina Oaze.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 414, a gustina naseljenosti je iznosila 38 stanovnika/km².
Narodnooslobodilačka borba u Makedoniji
Narodnooslobodilačka borba u Makedoniji vođena je od 11. oktobra 1941. do 23. novembra 1944. godine.
Nakon Aprilskog rata, jugoslovenski deo Makedonije podelile su italijanska marionetska Velika Albanija i Kraljevina Bugarska. Pokrajinsko rukovodstvo KPJ na čelu sa probugarski orijentisanim sekretarom Metodijem Šatorovim oklevalo je da podigne oružani ustanak protiv okupatora. Nakon uklanjanja Šatorova i započetih priprema, oružani ustanak u Makedoniji započeo je 11. oktobra 1941. godine, napadom Prilepskog partizanskog odreda na bugarsku stanicu u Prilepu. Ustanak je počeo da se omasovljuje tek početkom 1942. godine. Oslobađanje Makedonije završilo je sredinom novembra 1944. godine.
Nebrodi
Nebrodi (sicilijanski: Munti Nèbbrudi od grčkog: νεβρός / nevrós = jelen) je planinski masiv, koji se proteže duž sjeveroistoka Sicilije.
Narodnooslobodilačka borba u Makedoniji
Okupacija i pripreme za ustanak
minijatura|Masovno streljanje u Makedoniji od strane bugarskog okupatora 1943.godine. Po početku Aprilskog rata, u Makedoniju su sa istoka ušle jedinice bugarske vojske, a na zapadu italijanske iz njihove marionetske države Albanije. Vardarska Makedonija je podeljena tako da je „Velikoj Albaniji“ pripojen deo oko gradova Tetovo, Gostivar, Kičevo, Struga i deo Prespe, a Bugarskoj ostali deo Makedonije.
Nebrodi
Masiv se zove još i Caronie on zajedno sa masivima Madonie i Peloritani formira Sikulske Apenine, koji su prirodni nastavak kontinentalnih Apenina.
Narodnooslobodilačka borba u Makedoniji
Okupacija i pripreme za ustanak
Nakon početka okupacije, aprila 1941. godine na sastancima Mesnih komiteta KPJ u Prilepu, Tetovu, Kumanovu, Ohridu, Bitolju, Velesu, Kruševu, Kavadarcima i ostalim mestima, prihvaćeno je pismo Centralnog komiteta KPJ u kojem se pozivalo na pripremanje oružanog ustanka, te je dogovoreno skupljanje oružja i municije. Međutim, sekretar Pokrajinskog komiteta KPJ u Makedoniji, Metodije Šatorov, bojkotovao je provođenje naredbi CK KPJ, doneo odluku da se oružje predaje bugarskom okuaptoru i priključio makedonsku partijsku organizaciju Bugarskoj radničkoj partiji. Šatorova je u tome podržao Centralni komitet bugarske partije. Odlukom CK KPJ od 24. jula 1941. godine, Šatorov je smenjen i susprendovan je ceo Pokrjainski komitet KPJ za Makedoniju. Nakon toga je bio formiran novi Pokrajinski komitet na čelu sa Lazarom Koliševskim.
Već u aprilu i maju iste godine, preduzete su prve divezije i sabotaže, poput paljenja aviona, kamiona, uništavanja vozova i ostalo. U septembru su se dogodili prvi sukobi sa bugarskim jedinicama kod Bogomilskog tunela, na železničkoj pruzi Veles-Prilep i u Vodnom kod Skoplja. U maju je Pokrajinski komitet KPJ za Makedoniju formirao Vojnu komisiju za pripremanje i dizanje oružanog ustanka, a u septembru je formiran Pokrajinski štab partizanskih odreda Makeodnije za rukovođenje oružanim akcijama, čiji su članovi bili Lazar Koliševski, Mirče Acev, Strašo Pindžur, Mihailo Apostolski i Cvetko Uzunovski. U avgustu je bio formiran prvi partizanski odred u Makedoniji, Prvi skopski partizanski odred.
Oružana borba protiv okupatora
minijatura|Miting u oslobođenom Kičevu 26.IX. 1943. povodom formiranja narodnooslobodilačkog odbora za zapadnu Makedoniju.
Iako je i pre bilo akcija protiv okupatora u Makedoniji, napad Prilepskog partizanskog odreda na bugarsku policijsku stanicu u Prilepu, 11. oktobra 1941. godine, označio je početak masovnog oružanog ustanka protiv fašističke nemačke, bugarske i italijansko-albanske okupacije.
minijatura|U selu Žegljane na Kozjaku, 26.02. 1944. formirana je [[3. makedonska udarna brigada.]] Na Januarskom savetovanju u Skoplju, održanom 1942. godine, bila je predstavljena analiza dotadašnjeg razvoja ustanka i dogovoren dalji razvoj borbe. Nakon osnutka više novih partizanskih odreda i širenja oružanog ustanka od leta 1942. godine bile su formirane prve oslobođene teritorije u Makedoniji. Narodnooslobodilački pokret u Makedoniji dodatno je učvrstio delegat Centralnog komiteta KPJ i Vrhovnog štaba NOV i PO Jugoslavije, Svetozar Vukmanović Tempo, koji je imao sva ovlašćenja za organizaciono učvršćenje KPJ u Makedoniji. Tako je, marta 1943. godine, u Tetovu je osnovana Komunistička partija Makedonije i formiran njen prvi sastav Centralnog komiteta sa Lazarom Koliševskim kao sekretarom.
Na Prespanskom savetovanju, od 2. do 4. februara 1943. godine, dogovoreno je formiranje većih partizanskih jedinica, osnivanje organa narodne vlasti (Narodnooslobodilački odbori), započete pripreme za zasedanje Antifašističkog sobranja narodnog oslobođenja Makedonije (ASNOM) i izdavanje Manifesta o krajnjim ciljevima Narodnooslobodilačke borbe.
Nakon kapitulacije Italije, 8. septembra 1943. godine, proširen je opseg slobodnih teritorija u zapadnoj Makedoniji. Kičevo i Debar bili su prvi oslobođeni gradovi nakon kapitulacije. Tamošnja najveća slobodna teritorija, Debarca, obuhvatala je gradove Kičevo, Debar, Strugu, Ohrid i Prespu. Tada je Glavni štab Narodnooslobodilačkih partizanskih odreda Makeodnije (GŠ NOPOM) organizovan u Glavni štab Narodnooslobodilačke vojske i partizanskih odreda Makedonije (GŠ NOV i POM).
Osnivanjem regularnih vojnih jedinica, borba protiv okupatora prerasla je u rat za oslobođenje i izgradnju makedonske države. Tada su pri GŠ NOV i POM počele da deluju prve inostrane vojne misije, uspostavljena je radio-veza sa Vrhovnim štabom NOV i PO Jugoslavije i započeti pregovori članova GŠ NOV i POM sa nemačkom komandom u Strugi o razmeni zarobljenika. Makedonija je podeljena u pet oprativnih zona, osnivani su narodnooslobodilački odbori, osnovan je Inicijativni odbor za Prvo zasednaje ASNOM-a i izabrani delegati za Drugo zasedanje AVNOJ-a.
Završne borbe za oslobođenje
U završnim borbama za oslobođenje Makedonije borilo se oko 66.000 boraca u sedam divizija i tri korpusa, koji su nakon oslobođenja Makedonije nastavili borbe za oslobođenje Srbije. Petnaesti makedonski korpus učestvovao je u borbama na Sremskom frontu i u završnim operacijama za oslobođenje Jugoslavije, maja 1945. godine.
Ukupno je u Makedoniji od 1941. do novembra 1944. godine poginulo oko 24.000 ljudi, pri čemu: 7.000 Jevreja, 6.000 Srba, 6.000 Makedonaca, 4.000 Albanaca i 1.000 Bugara. Ovde su uključeni oko 3.000 „kolaboracionista“, „kontrarevolucionara“ i civilnih žrtava. Jevreji su uglavnom stradali u koncentracionim kampovima a oko 14.000 ljudi je stradalo u borbama od čega 5.000 Makedonaca.
Amlodipin/valsartan
Amlodipin/valsartan je organsko jedinjenje, koje sadrži 44 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 844,395 Da.
Anglosaksonsko kršćanstvo
Anglosaksonsko kršćanstvo je izraz pod kojim se podrazumijeva period u historiji kršćanstva u Britaniji od kraja 6. do druge polovice 11. vijeka, odnosno od početka pokrštavanja anglosaksonskih kraljevstava pa sve do normanskog osvajanja Kraljevine Engleske.
Kršćanstvo se u Britaniji pojavilo u 2. vijeku, kada su njeni najveći dijelovi bili provincija Rimskog Carstva i s vremenom postala dominantnom religijom, barem u gradovima i među aristokracijom. Pad Rimskog Carstva i Velika seoba naroda su, pak, početkom 5. vijeka izazvali evakuaciju rimskih trupa iz Britanije, a preostalo stanovništvo je bilo ostavljeno da se samo brani od napada germanskih pljačkaša među kojima su se najviše isticali Angli, Juti i Saksonci, kasnije poznati pod zajedničkim imenom Anglosaksonci. Oni su se oko sredine 5. vijeka počeli trajno naseljavati na obalama Britanije; za razliku od drugih germanskih naroda, nisu bili pokršteni, nego su ostali vjerni germanskom paganizmu koji je sa vremenom dobio specifična anglosaksonska obilježja. Između doseljenika i domorodaca (Briti i Brito-Rimljani) se razvilo oštro neprijateljstvo koje je uz etničke i kulturne, dobilo i vjersku dimenziju - dok su Anglosaksonci bili pagani, Briti su se isticali svojim kršćanstvom. Istovremeno je prekid veza sa Rimom i drugim kršćanskim središtima doveo do stvaranja kršćanskih zajednica na Britanskim Otocima, uglavnom na keltskim područjima, koja su razvila vlastito keltsko kršćanstvo.
Prvi anglosaksonski kršćanski vladari se nisu krstili iz religijskih, nego prije svega iz političkih razloga, odnosno u nastojanju da steknu saveznike na Kontinentu i preko njih steknu hegemoniju nad drugim anglosaksonskim vladarima. Vrlo često bi smrt ili pogibija nekog od tih vladara dovela do kolapsa kršćanstva na tim područjima, odnosno njihovi nasljednici bi se vratili paganstvu, te su kršćanski misionari ta područja morali ponovno pokrštavati. Sredinom 7. vijeka se, pak, kao najmoćnija od svih anglosaksonskih država nametnula Northumbrija; za nju je bilo karakteristično da je nisu pokrstili misionari iz Rima, nego irski misionari koji su prakticirali keltsko kršćanstvo. Sukobi sa "rimskim" svećenicima i njihovim pristašama su, pak, 664. doveli do sinoda u Whitbyju kojim je Northumbrija uvela "rimske" i ukinula keltske obrede. Taj su primjer slijedile i druge anglosaksonske države.
Iako će se paganstvo među Anglosaksoncima održati i do 8. vijeka, anglosaksonsko kršćanstvo je krajem 7. vijeka bilo dovoljno jako da se među Anglosaksoncima javlja misionarski pokret, odnosno nastojanje da se pokrste paganska područja na evropskom Kontinentu. Ta su nastojanja svoj zenit dobila u doba Karolinške renesanse kada su upravo anglosaksonski misionari pomogli pokrštavanju velikih dijelova današnje Njemačke.
Zemljišne knjige
Zemljišne knjige (gruntovnica) su javne knjige (registar) u koje se upisuju nekretnine, vlasništvo i druga stvarna prava i neka obvezna prava na nekretninama te određeni drugi odnosi relevantni za pravni promet nekretninama. Zemljišne knjige, izvaci, odnosno ispisi i prijepisi iz zemljišne knjige uživaju javnu vjeru i imaju dokaznu snagu javnih isprava. Smatra se da zemljišna knjiga istinito i potpuno odražava činjenično i pravno stanje zemljišta. Zemljišne knjige se temelje na podacima katastarske izmjere.
Sastav zemljišne knjige
Zemljišna se knjiga sastoji od glavne knjige i zbirke isprava. Za svaku glavnu knjigu postoji zbirka katastarskih planova te se vode posebni pomoćni popisi. Zemljišnoknjižni upisi provode se samo u glavnoj knjizi.
Popis gradova u Crnoj Gori
thumb|250px|right
Zemljišne knjige
Glavna knjiga
Za sva zemljišta jedne katastarske općine vodi se jedna glavna knjiga.
Glavna knjiga se sastoji od zemljišnoknjižnih uložaka, a u jedan zemljišnoknjižni uložak upisuje se samo jedno zemljišnoknjižno tijelo. Zemljišnoknjižno tijelo može se sastojati od jedne ili više katastarskih čestica koje se nalaze u istoj katastarskoj općini. Zemljišnoknjižno tijelo pravna je cjelina čiji se sastav može promijeniti samo zemljišnoknjižnim otpisom ili pripisom katastarskih čestica.
Zemljišnoknjižni uložak sadrži:
Zatraži li to koji od suvlasnika, za njegov će se idealni dio otvoriti poduložak kao sastavni dio uloška. Poduložak sadrži također posjedovnicu, vlastovnicu i teretovnicu.
Zbirka isprava
Zbirka isprava uređuje se zajednički za sve glavne knjige koje se vode kod jednoga suda.
Zbirka katastarskih planova i pomoćni popisi
Katastarski planovi su planovi koje je izradilo tijelo nadležno za katastar zemljišta, prikazujući u njima položaj i oblik svih katastarskih čestica i zgrada, odnosno objekata koji se trajno nalaze na njima ili ispod njihove površine. Zbirka katastarskih planova je sredstvo koje služi korisnicima zemljišnih knjiga za lakše snalaženje glede položaja i oblika zemljišta. Za svaku glavnu knjigu postoji zbirka katastarskih planova.
Za svaku glavnu knjigu vodi se popis katastarskih čestica i popis njihovih adresa, popis vlasnika i nositelja prava građenja, popis predbilježenih vlasnika te drugi pomoćni popisi.
Knjižni upisi
Knjižni su upisi uknjižba, predbilježba i zabilježba.
Uknjižba je upis kojim se knjižna prava stječu, prenose, ograničuju ili prestaju bez posebnoga naknadnog opravdanja.
Predbilježba je upis kojim se knjižna prava stječu, prenose, ograničuju ili prestaju samo pod uvjetom naknadnoga opravdanja i u opsegu u kojemu naknadno budu opravdana.
Zabilježba je upis kojim se čine vidljivim mjerodavne okolnosti za koje je zakonom određeno da ih se može zabilježiti u zemljišnim knjigama. Zabilježbom se mogu osnivati određeni pravni učinci kad je to predviđeno zakonom.
15. dodjela Oscara
U kategoriji najboljeg dokumentarnog filma su nagradu podijelila četiri filma - sva vezana uz rat, od toga dva američka (Battle of Midway, Prelude to War), jedan australijski (Kokoda Front Line!) i jedan sovjetski (Moscow Strikes Back).
Nagrade
Pobjednici su navedeni prvi i označeni podebljanim slovima.
Višestruke nominacije i nagrade
Sljedeći filmovi su imali višestruke nominacije:
Pumpkin Center, North Carolina
Pampkin Senter je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Severna Karolina.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.222, što je 6 (-0,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Shorter, Alabama
Shorter je gradić u američkoj saveznoj državi Alabama. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu su živela 474 stanovnika.
Guastacconcio, Chieti
Guastacconcio je naselje u Italiji u provinciji Chieti, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 33 m.
Trimble, Ohio
Trimbl je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 390, što je 76 (-16,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Amonafid
Amonafid je organsko jedinjenje, koje sadrži 16 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 283,325 Da.
Konsekracija
Konsekracija (consecratio) ili posvećenje je izraz koji u kršćanskoj terminologiji označava ceremoniju svečanog posvećenja odnosno pomazanje ili ustoličenje biskupa, opata, pape ili nekog drugog crkvenog ili svjetovnog velikodostojnika (car), odnosno posveta odrđenog mjesta ili predmeta koje se kasnije može koristiti u liturgijske svrhe (crkva, kalež, zvono, oltar i sl.)
U Rimskom Carstvu se pod konsekracijom podrazumijevala deifikacija careva.
Eksterni linkovi
Consagración अभिषेक Освящение
Kleinlangheim
Klajnlanghajm je grad u njemačkoj saveznoj državi Bavarska. Jedno je od 31 opštinskog središta okruga Kicingen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 1.624 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 9675142.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Kicingen Klajnlanghajm se nalazi u saveznoj državi Bavarska u okrugu Kicingen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 224 metra. Površina opštine iznosi 19,1 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.624 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 85 stanovnika/km².
Tobolac (zoologija)
right|thumb|180px|Mladunče klokana u tobolcu thumb|180px|Ženka istočnog sivog klokana sa razvijenim mladunčetom
Tobolac je dio tijela karakterističan za ženke tobolčara. U osnovi je to kožni nabor s otvorom na vrhu, koji pokriva bradavice kako bi mladunče zaštitio tijekom razvoja. Podupiru ga dvije tobolčane kosti izrasle iz stidnih kostiju poput slobodno stršećih žbica. Mladunče u tobolac iz tijela majke dolazi kao nerazvijeni fetus i tamo ostaje dok se sasvim ne razvije.
Tobolci su raznoliki kod različitih vrsta tobolčara. Tobolac tasmanijskog vraga otvoren je unazad i fetus treba prijeći samo malu udaljenost od maternice, dok su u tobolcu stalno pričvršćeni za bradavicu. Kada se razviju, trajno ga napuštaju. Tobolac klokana otvara se horizontalno na prednjem dijelu tijela i fetus do njega treba prijeći relativno dug put. Razne vrste klokana dopuštaju svojoj mladunčadi ostanak u tobolcu i dugo nakon što su ga sposobni napustiti.
Borovci
Stanovništvo
Danas, prema popisu stanovništva iz 2001. godine broji 33 stanovnika, a nekada ih je bilo 719.
Chavagnes
Šavanje je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Loara, u departmanu Men i Loara koja pripada prefekturi Anže.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 777 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 47 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 16,21 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 84 metara (maksimalnoj 98 m, a minimalnoj 41 m).
Katanijska ravnica
Katanijska ravnica (talijanski: La Piana di Catania, sicilijanski: La Chiana di Catania) je najveća ravnica na Siciliji.
Geografske karakteristike
Katanijsku ravnicu formirala je rijeka Simeto i njene pritoke. To je jedan od najtoplijih krajeva Evrope sa tempereturama koje dosežu skoro do 50° C, najviša temperatura zabilježena je 1999. i iznosila je 48,5° C. Ravnicu nadvisuje vulkan Etna sa svojih 3 340 metara.
Opatija Barking
thumb|250px|right|Stražarski toranj nekadašnje opatije. Opatija Barking (Barking Abbey) je naziv za bivši benediktinski samostan čije se ruševine danas nalaze u istočnom Londonu, u Boroughu Barking i Dagenham. Osnovan je godine 666. Svetog Erkenwalda, tadašnjeg londonskog biskupa kao središte misionarske djelatnosti. Godine 870. su ga uništili Vikinzi, ali je obnovljen u 10. vijeku. Nakon uspješne invazije 1066. je William Osvajač godinu dana proveo u samostanu, koristeći ga kao svoje privremeno sjedište. Godine 1539. je ukinut odlukom Henryja VIII.
Cementara
Cementara je tvornica koja se bavi proizvodnjom cementa. U Hrvatskoj postoje 4 cementare.