cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Detlef Schrempf
Studirao je na univerzitetu Washington. Na draftu 1985. odabrali su ga Dallas Mavericksi kao 8. pika.
Prosjaci i sinovi
Prosjaci i sinovi je jugoslavenska dramska serija snimljena 1971. u režiji Antuna Vrdoljaka i originalno emitirana 1984. na programu Radiotelevizije Zagreb u okviru mreže JRT. Temelji se na istoimenom romanu Ivana Raosa i prikazuje zgode i nezgode nekoliko generacija obitelji prosjaka, galantara i torbara rodom iz Imotske krajine. Režiju je potpisao Antun Vrdoljak. Njeno emitiranje - originalno predviđeno za 1972. godinu - je spriječeno nakon sloma Hrvatskog proljeća, kada se držalo da je sadržaj previše blagonaklon prema tada službeno proskribiranom hrvatskom nacionalizmu. Serija je zbog toga završila u "bunkeru" te je prvi put prikazana tek dvanaest godina kasnije, kada je stekla ogromnu popularnost, a s vremenom i kult-status. Uloga Matana Potrke je postala jedna od najpoznatijih i najpopularnijih u karijeri Rade Šerbedžije.
Uloge
Stjepan Puljić (kao mladi, Potrka)
Kao statist (glumi seosko dijete) se u seriji pojavljuje kasniji poznati hrvatski nogometaš i državni reprezentativac, Ivan Gudelj.
Arlos (Gornja Garona)
Arlo je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Sen Godan.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 88 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 9 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 9,41 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 523 metara (maksimalnoj 2165 m, a minimalnoj 509 m).
Kenneth Marshall
Kenneth Marshall (27. jun 1950 - ) je američki glumac, najpoznatiji po ulozi princa Colwyna u fantasy filmu Krull. Mlađim generacijama je poznat po ulozi Michaela Eddingtona u TV-seriji Star Trek: Deep Space Nine.
La Mina, Batopilas
La Mina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 371 m.
Priagna, Genoa
Priagna je naselje u Italiji u provinciji Genoa, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 34 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 320 m.
Salapreti, Lucca
Salapreti je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 221 m.
Prosinačke žrtve (1943.)
thumb|mini|250px|Spomenik Prosinačkim žrtvama 1943. u [[Zagrebu, rad kipara Dušana Džamonje]] Prosinačke žrtve je naziv za skupinu šesnaestorice antifašista, koje su ustaše javno objesili u zagrebačkoj Dubravi 20. prosinca 1943. godine. Ovo je bilo prvo masovnije javno vješanje u Zagrebu. Na dan vješanja, ustašama su uspjeli pobjeći dvojica talaca, arhitekt Milovan Kovačević i Pio Jurčić.
Prethodnica: diverzija u Sopnici
Početkom prosinca 1943. godine, politički komesar Turopoljsko-posavskog odreda, Marijan Badel, isplanirao je izvršenje diverzije na njemačkim skladištima municije kod sela Sopnice, koja su sadržavala oko 8500 tona municije. Uvečer 18. prosinca, tri grupe krenule su prema skladištima. Pošto su razoružali garnizon domobrana i evakuirali stanovnike sela, diverzanti su razmjestili eksploziv u četiri skladišta. Oko 20,00 sati, napustili su skladište, a poslije ponoći, oko 00,55 sati, eksplozije su uništile skladišta.
Taoci
U znak osvete za izvršenu diverziju, ustaško Glavno ravnateljstvo za javni red i sigurnost odlučilo je isti dan, bez suđenja, da se objesi osamnaest antifašista, većinom intelektualaca, koji su držani kao taoci za ovakve slučajeve. Ti ljudi nisu imali nikakve veze sa izvršenom diverzijom, a bili su optuženi kao suradnici i inetelekualni začetnici diverzije. To su bili:
Vješanje
Ustaše su pokupili taoce oko 16,00 sati, dana 20. prosinca. Zatvorili su ih u dva kamiona i odvezli do tramvajskog okretišta, na zapadnom kraju Dubrave. Taoci su bili zatvoreni u obližnju mitnicu i zatim jedan po jedan pod pratnjom odvođeni na vješanje na improvizirana vješala. Vješala su zapravo bile mesarske kuke pričvršćene za telegrafske stupove, a o kuke su bile zavezane omče. Kada je došao red na Milovana Kovačevića, ustaše mu nisu uspjeli provući glavu kroz omču od prve, jer su ljestve bile preniske. Zatim su ga bacili na zemlju, izudarali čizmama i ostavili ga da leži („...I još prije nego me je S. mogao ponovo ščepati za kosu i povući omču na zatiljak, ja trgnem glavom, donju čeljust nekako iskrenem i – oslobodim se omče. Glava mi odmah padne na prsa, za njom se nagne i čitavo gornje tijelo, a čitava ta tužna i sablasna, jezovita i stravična lakoonska skupina sa mnom u zraku i s onima ispod mene izgubi ravnovjesje i ja se nađoh ležeći na zemlji...“).
Dvojica ustaša su otišla po više ljestve, treći pod strehu, jer je padala kiša, a četvrti nije obazirao pažnju na Kovačevića jer je mislio da je u nesvjesti. Kada su se dvojica ustaša sa ljestvama počeli približavati, Kovačević je iskoristio nepažnju četvrtog ustaše, naglo se odbacio i potrčao među uličice Dubrave („...I u času kada su ona četvorica bila upravo između mene i onoga pod strehom, lijevom rukom pritegnem hlače sa stegana, desnim se laktom kao lopta odbacim sa zemlje i kao vjetar pojurim onim mračnim puteljkom...“). Ustaše su neko vrijeme pucali prema njemu, a onda su počeli pucati u drugom smjeru. Tada je sa vješala pobjegao i Pio Jurčić. Naime, u trenutku izvršenja vješanja, na cesti je naišao kamion i zaslijepio ustaše farovima. Jurčić je pretrčao put ispred kamiona i isto nestao u uličicama. Milovan Kovačević je nakon tri dana lutanja uspio naići na partizane, nakon čega im se pridružio.
Poslije rata
Milovan Kovačević preživio je rat, ali mu se sredinom 1945. godine zdravstveno stanje zakompliciralo uslijed posljedica prehlade. Milovan je na samrtničkoj postelji, u veljači 1946., ispričao svoje svjedočanstvo o zarobljavanju, mučenju u zatvoru na Savskoj cesti te bjegu s vješala, svome ocu Andriji, koji je sve to detaljno zabilježio. Ti zapisi su 2002. godine izdani u obliku knjige. Pio Jurčić je također preživio rat, a svoje je svjedočanstvo prenio povjesničarki Narcisi Lengel-Krizman.
U spomen na šesnaest obješenih, kipar Dušan Džamonja je izradio apstraktni spomenik, koji je 1960. godine postavljen na mjestu gdje je izvršeno vješanje. Poslije rata, trg kod tramvajskog okretišta dobio je ime Trg prosinačkih žrtava. Isto ime je nosila i glavna ulica koja ide kroz Dubravu. Ime ulice je 1990. godine promijenjeno u Avenija Dubrava.
Krasno (Senj)
Krasno Polje je selo na obroncima Velebita u okolici Senja, danas naseljeno poglavito Bunjevcima. Nalazi se na nadmorskoj visini od (714 m). Središte je Nacionalnog parka Sjeverni Velebit gdje godišnje prođe desetak tisuća planinara, a samo Svetište godišnje posjeti i do 100.000 ljudi. Pod imenom Krasno spominje se prvi put 1275. U Krasnu je bila izgrađena u dotursko doba crkva Sv. Marije, pa se spominje podatak da je postojala godine 1219. Krasno je u srednjem vijeku pripadalo senjskoj crkvi, a poharano je i ostalo bez stanovnika u turskim osvajanjima u 17. stoljeću. Od 1790. opet je župno središte, a župna crkva Gospe od Krasna do danas je poznato proštenište posvećeno Majci Božjoj.
Nekada je svetište Majke Božje od Krasna na Velebitu bilo najjače marijansko proštenište u Hrvatskoj, posjećenije od Marije Bistrice i Trsata. U svetište su ljudi dolazili čak i pješice, s Krka, iz Bosne i Dalmacije.
Povijest
U Srednjem vijeku tu se na brdu Lisac nalazili manje seosko naselje Crastino, ali kraj je opustio pojavom Turaka u 17. stoljeću. Mjesto su naselili Bunjevci koji su tu došli sa područja Svetog Jurja i Like i zauzeli pusta «krasna» polja s pašnjacima i šumama.
Majka Božja od Krasna
lijevo|mini|220px|Svetište Majke Božje od Krasna desno|mini|220px|Oltar svetišta Majke Božje od Krasna Legenda o Majci Božjoj krasnarskoj potječe iz 1219. godine. " U šumi krasnarskoj, pastiri pasli svoja stada. Jednoga dana ugledaše na nekakvu panju čudesan cvijet, a u cvijetu sliku Majke Božje. Pastiri otrgnu cvijet i ponesu ga u Krasnarsko polje, gdje se od drevnih vremena nalazila kapelica. Ali prenesenog cvijeta najednom nestade, dok ga pastiri opet ne nađoše na istom panju u šumi. Videći narod te događaje, sagradi u šumi kapelicu u čast Majci Božjoj, a nad samim panjem, gdje se cvijet ukazao, podiže žrtvenik." desno|mini|Pogled na Krasno
Crkva Majke Božje Krasnarske
Crkva Majke Božje Krasnarske iz 18. stoljeća, izgrađena na temeljima jedne srednjovjekovne crkvice. Najveću umjetničku vrijednost u crkvi predstavlja drveni kasetirani strop sa oslikanim scenama iz života Krista, Marije i svetaca s latinskim citatima iz 1740. godine.
Kuća Velebita u Krasnu
Kuća Velebita u Krasnu je centar za posjetitelje Nacionalnog parka Sjeverni Velebit.
Postav "Kuće Velebita" proteže se na četiri etaže i obuhvaća nekoliko tematskih cjelina koje se međusobno isprepliću i prožimaju kako bi se posjetiteljima što bolje pokazalo bogatstvo Velebita, njegova raznolikost te kulturna i prirodna vrijednost. "Kuća Velebita" prikazuje život na Velebitu, klimu, ekosustave, životinjske i biljne vrste, kulturnu baštinu, geologiju i podzemlje. Započela je s radom 2. kolovoza 2017. godine.
Платичево
Платичево је насеље у Србији у општини Рума у Сремском округу. Према попису из 2011. било је 2444 становника. До 1963, године је ово насеље седиште Општине Платичево коју су чинила насељена места: Витојевци, Грабовци, Кленак, Никинци, Платичево и Хртковци. После укидања статуса општине у целини припојена територија општини Рума.
Географске одлике
Платичево се налази у јужном делу румске општине. Изграђено је на путу Рума–Шабац, на оном месту где се од њега одваја локални пут, који иде до Витојеваца и Грабоваца. Платичево је од Руме удаљено 23 km, од Шапца 10 km, од Сремске Митровице 10 km, а од Новог Сада 60 km. На исти начин као и Никинци и Хртковци, Платичево је спојено са ауто–путем Београд–Загреб. Кроз Платичево такође пролази железничка пруга Рума – Шабац.
Атар Платичева је издужен правцем запад – исток на дужини од 12 km. Површина атара је 42,39 km² и граничи се са атарима Хртковаца, Никинаца, Грабоваца, Витојеваца и Кленка, а западну границу чини река Сава. Атар Платичева лежи на сремској лесној тераси, а само његов крајњи, западни део на алувијалној равни Саве. Границу између ове две геоморфолошке целине чини прегиб висок од 3 до 5 m. Лесна тераса висока је од 77 до 82 m и благо је заталасана. Основни облици рељефа су гредице и депресије између њих, издужене правцем исток–запад и представљају лесом засуте старе рукавце Саве и обалске гредице између њих.
Највећи хидролошки објекат у Платичеву је Сава. Њено корито овде није омеђено насипом, тако да се река излива и плави алувијалну раван. Сем површинским путем, она приликом великих водостаја и подземно храни водом баре у депресијама. На лесној тераси највећа бара је била Трсковача, која је данас исушена. Источну границу атара чини долина Врањ, према којој отичу сви дренажни канали. Фреатска издан је и овде плитка, чак се у неким данима пењала и до 0,92 m испод површине земље. У депресијама и на алувијалној равни издан је још плића. На једној истражној бушотини уз Саву откривен је први слој субартешке издани на дубини између 8 и 29 m.
Платичево је правоугаоног облика и основу му чине две дуже паралелне улице изграђене на лесним гредама и три краће попречне улице. Основа је донекле поремећена ширењем дуж пута за Руму, као и градњом неколико краћих улица на периферији села. Улица у северном делу Платичева је шира од осталих, што је условила утолеглица, која иде њеном средином.
Историја
Први помен о Платичеву потиче из 1366. године, када се насеље спомиње под именом Fenberek, да би временом мењало назив све до 1426. године, када је записано као Fenberek Nomine Palaticho. Као посед у средњем веку, насеље се налазило у власништву сремскомитровачког спахилука. После овог времена, па све до краја XVII века овде нема података о насељу. Тек тада се на овом простору помиње насеобина под данашњим именом.
Овде се такође у том периоду насељавају римокатолички Арнаути. Према попису из 1869. године у Платичеву је живело 962 становника, да би временом број становника стално се повећавао. Према попису становништва из 1981. године овде је живело укупно 2812 становника, од тога 49,3% су били мушкарци, а 50,7% су биле жене. Просечна старост становништва износила је 35,1 годину. Срби су чинили 59,2% популације, Хрвати 23,0%, а Мађари 7,2%. У послератном периоду расте број и удео Срба, а опада број Хрвата и Мађара.
Према последњем попису становништва из 2002. године у Платичеву живи укупно 2760 становника, од тога 1374 или 49,7% мушкараца и 1413 или 51,2% жена. Просечна старост је 39,7 година. Из табеле се види да је и овде, као и у Никинцима и Хртковцима структура становништва разноврсна. Већину становништва чине Срби 72,7%, Хрвати 13,1% и Мађари 6,3%.
Привреда
У Платичеву је привреда усмерена ка пољопривредној производњи. Највећи део површина је под ораницама 56,8 %, под шумама 29,2 % и трстицима 2,5 %. Шуме и трстици су у друштвеном, а оранице највећим делом у приватном власништву. Под шумама је западни део атара, односно читава алувијална раван Саве и ивични делови лесне терасе, као и мања површина јужно од села. Највеће површине под трстицима су у потесу Трсковача, источно од села. Највећа бара у овом потесу, бара Трсковача је исушена и претворена у обрадиво земљиште. До краја 2004. године радиће се на томе да потес Трсковача поново постане пашњак и бара с једним рибњаком, који би био природни резерват за бројне ретке врсте птица и риба. Ово је веома битно, јер је исушивањем ове баре, која је подземним водама везана са Обедском баром, значајно поремећена микроклима и дошло је до директне деградације око 600 ha обрадивог земљишта. (Букуров, 1990)
За Платичево је значајна производња поврћа, док производња бостана има веома дугу традицију. Мада, када је у питању будућност пољопривреде Платичева, ово село има предиспозиције за производњу јестивих печурки. Поенту у том погледу представља гљива тартуф, која због својих афродизијачких својстава представља најскупљу зелену робу у целом свету. Килограм ове печурке на међународном тржишту стаје чак 3000 €. Платичево је један од два „тартуфска“ центра у Срему, због шума, које расту у околини овог села, јер тартуф искључиво успева између шумских дрвећа.
Кроз село је спроведен водовод, гасовод и телефонска мрежа. Овде се такође у центру села налази пошта, дом здравља, ватрогасни дом, основан још 1934. године и дом културе, у којем се налазе биоскопска сала, диско клуб, бифе фудбалског клуба и сала за прославе. У селу је регистровано више од 80 занатских радњи. Неки се баве чак и старим занатима, али већина се бави савременим бизнисом. Овде постоји фабрика обуће, млин, грађара и многи други објекти, а у плану је отварање експозитуре једне банке, још боља покривеност мобилном телефонијом, доградња спортске сале у сеоској школи и сл. Овде такође, поред фудбалског клуба активно делује и ловачко друштво.
Значајну улогу у привреди села има ловиште „Каракуша“, основано 1977. године. Ловиште има веома повољан географски положај. Налази се поред магистралног пута Нови Сад – Рума – Шабац и у близини великих центара домаће туристичке понуде, а положај газдинства је веома повољан и за долазак стране клијентеле, јер је од ауто – пута Београд - Загреб удаљено 21 km, а од аеродрома у Сурчину 65 km. У ловишту се налази и ловачки дом, који пружа смештај ловцима, који долазе овде.
Посавско ловиште „Каракуша“ налази се на алувијалној равни Саве и на лесној тераси. Температуре ваздуха, као елемент климе, који директно утиче на живот дивљачи, која насељава ово ловиште, је повољна. С аспекта ловног газдовања позитивна је чињеница и да се најмање падавина излучи зими. Подручје, на којем је лоцирано ловиште, веома је богато подземним и површинским водама. Највећи хидрографски објекат је река Сава, која ограничава ловиште са западне и јужне стране. Поред Саве, површинске воде чине и многобројне мртваје, баре и канали, који заједно са Савом служе као појилишта за дивље свиње и јелене.
Pârâu Viu, Berlești
Pârâu Viu je naselje u Rumuniji u okrugu Gorž u opštini Berlești.
Платичево
Привреда
Доминантне биљне заједнице на подручју ловишта су шуме храста лужњака у депресијама, шуме лужњака и граба са јасеном, шуме беле тополе, а природне ливаде прекривене су разноврсним травама. Наведене биљне заједнице су веома погодне за живот дивљачи и биле су, поред осталих географских елемената, важан услов за формирање ловишта.
Pârâu Viu, Berlești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 322 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
Платичево
Привреда
Подручје ловишта пружа могућност сталног опстанка великог броја животињских врста, што ово ловиште чини привлачно и веома атрактивно не само за ловце, већ и за оринтологе и уопште љубитеље природе. По броју животињских врста Каракуша представља једно од најбогатијих станишта у Војводини. Основне врсте дивљачи у ловишту су: јелен, срна и дивља свиња.
Демографија
У насељу Платичево живи 2200 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 39,7 година (37,8 код мушкараца и 41,6 код жена). У насељу има 897 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,08.
Ово насеље је углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Ribble
Ribble je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Engleskoj. Duga je 120 km. Uliva se u Irsko more.
Paja i Jare
Paja i Jare je crno-bela jugoslovenska filmska komedija snimljena 1973. godine. Režirao ju je Milo Đukanović a scenario su napisali Gordan Mihić i Milo Đukanović. Predstavlja skraćenu verziju popularne TV-serije Kamiondžije koja se emitovala na programu JRT početkom iste godine.
Godine 1984. je snimljen nastavak serije pod serije pod nazivom Kamiondžije 2, koji je takođe dobio svoju filmsku verziju pod nazivom Kamiondžije ponovo voze.
Radnja
Paja i Jare napuštaju svoju radnu organizaciju, jer neće da se doškoluju kako bi stekli potrebne kvalifikacije, i postaju privatni autoprevoznici. Posle mnogih peripetija ipak shvataju da im je najbolje bilo u njihovom bivšem preduzeću, zajedno uče i završavaju školu i ponovo se vraćaju u preduzeće i nastavljaju da voze.
Kilómetro Setenta y Cinco, Tampico Alto
Kilómetro Setenta y Cinco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Veracruz, u opštini Tampico Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 277 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 11 m.
Nuevo Israel, Tonalá
Nuevo Israel je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tonalá.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 611 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1441 m.
Familia Díaz, Playas de Rosarito
Familia Díaz je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Benton, Iowa
Benton je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 41 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 41 stanovnika, što je 1 (2,5%) stanovnika više nego 2000. godine.
El Puerto de Buenavista, Uruachi
El Puerto de Buenavista je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Uruachi.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1600 m.
Boris Mutić
Boris Mutić (Karlovac, 31. listopada 1939. - Zagreb, 16. ožujka 2009.), dugogodišnji sportski novinar, reporter i komentator, član sportske redakcije Hrvatske radiotelevizije punih 45 godina.
Životopis
Profesionalno se počeo baviti novinarstvom 1966., a od 1976. do 1986. bio je urednik sportske redakcije HRT-a. Izvještavao je sa čak 16 Olimpijskih igara, šest Svjetskih nogometnih prvenstava, osam svjetskih prvenstava u gimnastici i skijanju, te još dvadesetak europskih prvenstava raznih sportova. Dva mjeseca prije smrti sudjelovao je u prijenosu slalomskih utrka za Svjetski kup sa Sljemena.
Preminuo je 16. ožujka 2009. u Zagrebu.
Nagrade
Boris Mutić je dobitnik brojnih nagrada:
Schmitt
Šmit je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 92 opštinska središta okruga Kohem-Cel. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 153 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7135078.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kohem-Cel Šmit se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kohem-Cel. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 420 metara. Površina opštine iznosi 2,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 153 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 56 stanovnika/km².
Béard
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 174 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 22 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,71 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 210 metara (maksimalnoj 252 m, a minimalnoj 177 m).
Opština Valea Iașului, Argeș
Valea Iașului je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 500 m.
El Vallecito, Tamasopo
El Vallecito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamasopo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 375 m.
Limatola, Benevento
Limatola je naselje u Italiji u provinciji Benevento, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2668 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 49 m.
Gargnano, Brescia
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 2221 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 107 m.
Magostino, Alessandria
Magostino je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 19 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 280 m.
Tres Lagunas, Zapotitlán Tablas
Tres Lagunas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Zapotitlán Tablas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 136 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1866 m.
Au Sable Forks, New York
je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 559, što je 111 (-16,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Anđelka Pavić
Anđelka Pavić (Osijek, 10. I. 1954) baranjska je prevoditeljica, pjesnikinja i spisateljica. Živi u Belom Manastiru.
Životopis
Od rođenja je živjela u belomanastirskom prigradskom naselju Šećerani, kasnije u Belom Manastiru. Osnovnu školu i gimnaziju završila je u Belom Manastiru, a filozofski fakultet, grupu za južnoslovenske jezike i književnost, u Novom Sadu. Godine 1978. zaposlila se u srednjoj školi u Belom Manastiru, gde je do penzionisanja radila kao profesor srpskog i hrvatskog jezika i književnosti.
Njen suprug Dobrilo Pavić, koji živi u Crnoj Gori, afirmisani je crnogorski pisac, autor nekoliko poetskih i proznih knjiga.
Društveni angažman
U školi, a kasnije jedno vrijeme i u SKUD-u "Jovan Lazić", godinama je vodila literarno-recitatorsku sekciju i pripremala s učenicima brojne svečanosti. Jedan je od osnivača belomanastirskog pododbora zagrebačke SKD "Prosvjete", kao i jedan od osnivača Društva za srpski jezik i književnost u Hrvatskoj. Predsjednica je "Kulturno-umjetničkog društva 'Montenegro-Montenegrina' i prijatelja Republike Crne Gore Beli Manastir".
Kao predsjednik toga Društva organizovala je niz seminara za nastavnike srpskog jezika, na kojima su se kao predavači pojavljivali poznati profesori s beogradskog, zagrebačkog i novosadskog univerziteta. Za vrijeme svog članstva u Društvu uspostavila je saradnju s Maticom srpskom, Institutom za srpski jezik u Beogradu i Srpskom akademijom nauka i umetnosti.
Učestvovala je na 16. kongresu slavističkih društava u Vrnjačkoj Banji u oktobru 2005. godine s predavanjem o nastavi srpskog jezika u školama u Hrvatskoj.
thumb|desno|250px
Prevodilaštvo
Vanjska je saradnica SPES-a - centra za poduke i prevodilaštvo d.o.o., koji ima kancelarije u Zagrebu, Osijeku, Rijeci i Splitu. Za beogradsku firmu "Impulse European Organization" d.o.o. prevela je s hrvatskog na srpski jezik slikovnice edukativnog karaktera: "Engleski jezik", "Priroda" i "Matematika" te knjigu "Kuvar : riznica klasika". Prevela je nekoliko osnovnoškolskih udžbenika s hrvatskog na srpski jezik i lektorisala nekoliko takvih udžbenika drugih prevodilaca.
Za zagrebački Nacionalni centar za vanjsko vrednovanje s grupom profesora radila je na izradi ispitnih kataloga iz srpskog za državnu maturu.
U zagrebačkom časopisu "Jezik" objavila je stručni rad iz oblasti jezika: "Eksterna i interna jezička modifikacija".
Lune
Lune je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Engleskoj. Duga je 71 km. Uliva se u Irsko more.
Anđelka Pavić
Poezija
Poeziju je počela pisati još u najranijem djetinjstvu, ali je prve pjesme ("Kad velikima dosadi..." i "Predskazanje") objavila tek u februaru 2000. godine u 37-38. broju zagrebačkog časopisa Prosvjete. Svoju prvu knjigu, pjesničku zbirku "Ljubav je riječ", objavila je 2007. godine u Nikšiću.
Rajon Rondo
Rajon Rondo (Louisville, Kentucky, SAD, 22. februar 1986) je američki košarkaš.
Jug II (Osijek)
Jug II osječka je gradska četvrt smještena u jugoistočnom dijelu grada. Ima 14.020 stanovnika u 6.102 kućanstava. Dan četvrti je 30. svibnja.
San José, Soto la Marina
San José je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 270 m.
Walter Withers
thumb|Oluja, koja je osvojila prvu [[Wynne Prize|nagradu Wynne 1896.]]
Walter Herbert Withers (22. oktobar 1854 — 13. oktobar 1914) bio je australijski slikar specijaliziran za pejzaž, poznat po impresionističkom štilu i kao jedan od osnivača Heidelberške škole.
Fraziranje
Fraziranje (eng. phrasing i fr. phrase) je jasno razčlanjivanje (razdvajanje) muzičkog dela u manje celine od strane izvođača instrumentaliste ili pevača da bi ono slušaocu postalo što jasnije, lepše, razumljivije i razgovetnije. Slušalac na taj način prati i oseti logične i jasne celine koje ne rasparčavaju muzičko delo, već mu daju još veću celovitost.
Pomenute detalje ostvaruje muzičar-izvođač svojom interpretacijom, tj. pravilnom i prirodnom raspodelom muzičkih misli, tj. logičnih celina.
Sve to mora biti učinjeno sa merom i ukusom, jer preteranim sitnim detaljiziranjem gubi se celina kompozicije. Pošto je fraza celovita muzička misao, izvođačev osećaj za frazu je osećaj za celinu. Nema dobrog muziciranja bez dobrog i prirodnog fraziranja.
Lepo fraziranje možemo uporediti sa dobrim glumcem ili govornikom koji jasno, izražajno i slikovito izgovara tekst, na pravim mestima zastaje, podiže ili spušta glas.
Reference
Phrase (music)
Worst Case Scenario (Star Trek: Voyager)
Worst Case Scenario je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Voyager, premijerno prikazana 14. maja 1997. godine. Radnja prikazuje kako se posada Voyagera u holodecku zabavlja sa holo-romanom čija radnja prikazuje hipotetsku pobunu na samom brodu, ali i kako ih pokušaji da se holo-roman izmijeni dovedu u opasnost u stvarnom životu.
Frederick McCubbin
Frederick McCubbin (25. februar 1855 – 20. decembar 1917) bio je australijski slikar, poznat kao jedan od vodećih pripadnika Heidelberške škole.
Annan
Annan je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Škotskoj. Duga je 79 km. Uliva se u Fiordo de Solway, Irsko more.
La Yerbabuena, Tzitzio
La Yerbabuena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1818 m.
Rik Smits
Rik Smits (Eindhoven, Holandija, 23. avgust 1966) je bivši holandski košarkaš.
Studirao je na univerzitetu Marist. Na draftu 1988. odabrali su ga Indiana Pacersi kao 2. pika.
Schmittweiler
Šmitvajler je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 119 opštinskih središta okruga Bad Krojcnah. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 230 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7133090.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Bad Krojcnah Šmitvajler se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Bad Krojcnah. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 273 metra. Površina opštine iznosi 5,5 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 230 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 42 stanovnika/km².
Steve Francis
Steve Francis (Takoma Park, Maryland, SAD, 21. februar 1977) je američki košarkaš.
Studirao je na univerzitetu Maryland. Na draftu 1999. odabrali su ga Vancouver Grizzliesi kao 2. pika.
Spresiano, Treviso
Spresiano je naselje u Italiji u provinciji Тревизо, u regiji Венето.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 10287 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 54 m.
Metropolitan Opera
Godišnje se u Metropoliten operi izvede oko 220 operskih predstava. Operska sezona traje od kasnog septembra do ranog maja. Opera deluje kao jedna od 12 organizacija u okviru Linkolnovog centra u Njujorku.
Metropoliten opera je najveća ustanova koja se bavi klasičnom muzikom u SAD. Ogromni ansambl opere sastoji se iz velikog simfonijskog orkestra, hora, dečijeg hora, baletske trupe i brojnih individualnih pevača. Mnogi čuveni pevači su ostvarili svetsku slavu nastupima u Metropolitenu. Primeri su: Lučano Pavaroti, Rene Fleming i Plasido Domingo.
Kamiondžije
Kamiondžije je jugoslovenska humoristička TV serija originalno emitovana od 13. januara do 17. marta 1973. godine. Scenario je napisao Gordan Mihić, a naslovne uloge tumačili Miodrag Petrović Čkalja i Pavle Vuisić. Radnja je pratila zgode i nezgode dvojice prijatelja koji za život zarađuju vozeći kamion. Iako je bila jedna od poslednjih jugoslovenskih TV-serija snimljenih u crno-beloj tehnici, doživela je veliku popularnost te se iste godine u skraćenom obliku pojavila kao celovečernji film Paja i Jare.
Godine 1983. je snimljen nastavak Kamiondžije 2.
El Plátano, Batopilas
El Plátano je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Los Amiales, Tonalá
Los Amiales je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Tonalá.
El Plátano, Batopilas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 753 m.
Cañada de Hielo, Santa María Peñoles
Cañada de Hielo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini Santa María Peñoles.
Jezdimir Dangić
Jezdimir Jezda Dangić (1897. Bratunac, Austrougarska — 1947. Sarajevo, FNR Jugoslavija) je bio žandarmerijski major, tokom Drugog svetskog rata zapovjednik četničkih jedinica Draže Mihailovića u istočnoj Bosni.
Cañada de Hielo, Santa María Peñoles
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 370 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2240 m.
Jezdimir Dangić
Bio je jedan od vođa ustanka u NDH, u oblasti istočne Bosne. Sa partizanima se razišao jer je vodio borbu isključivo protiv ustaša i "Turaka", ali ne i Nemaca, sa kojima je stupio u pregovore. Bio je politički pristalica Nedića.
Nakon rata je osuđen za kolaboraciju i ratne zločine, te streljan 1947. godine.
Crnča (Bijelo Polje)
Crnča je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 486 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 515 stanovnika).
Istorija
Naselje se pominje u Povelji Stefana Prvovjenčanog iz 1220. godine kao jedno od sela župe Zaton. U naselju se nalaze ostaci srednjovjekovnog manastira Svetog Jovana (manastir Crnča). Prema predanju, u naselju je preminuo Arsenije I.
Jezdimir Dangić
Mladost i Prvi svjetski rat
I on sam je bio na robiji. Kao gimnazijalac u Tuzli i kao pripadnik organizacije Mlada Bosna bio je osuđen na tri i pol godine zatvora zbog veleizdaje Austro-Ugarske. Kaznu je odslužio u Tuzli i Zenici tijekom prvog svjetskog rata.
Kraljevina Jugoslavija
Nakon rata studirao je pravo i radio u Tuzli i okolici kao policijski činovnik i rezervni konjički potporučnik. 3. siječnja 1928. prešao je u aktivnu žandarmerijsku službu s činom potporučnika.
Crnča (Bijelo Polje)
Demografija
Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
La Blanquita, Ojuelos de Jalisco
La Blanquita je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ojuelos de Jalisco.
Fuorni, Salerno
Fuorni je naselje u Italiji u provinciji Salerno, u regiji Campania.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1244 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 23 m.
La Blanquita, Ojuelos de Jalisco
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 32 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2126 m.
Bârzeiu, Berlești
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 226 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 309 m.
Los Amiales, Tonalá
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 662 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1606 m.
Jezdimir Dangić
Kraljevina Jugoslavija
Postao je pravnik, žandarmerijski oficir, komandir u činu majora jedinice Dvorske žandarmerije, koja je bila zadužena za obezbeđenje kraljevske porodice, njihovih objekata kao i vladinih ministara i zdanja u Kraljevini Jugoslaviji.
Drugi svjetski rat
Drugi svjetski rat dočekuje u činu žandarmerijskog majora. U travanjskom ratu 1941. Dangić zapovjeda žandarmerijskom jedinicom koja prati kralja Petra II od Beograda do Nikšića.
Posle okupacije izbjegao je zarobljavanje od strane Nijemaca i sklonio se kod brata u Ljuboviji. Preko braće Todorovića, aktivnih majora Jugoslavenske kraljevske vojske, stupa u vezu s pukovnikom Dražom Mihailovićem na Ravnoj Gori u Srbiji.
Las Canoas, Batopilas
Las Canoas je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chihuahua, u opštini Batopilas.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 905 m.
Jezdimir Dangić
Ustanak u NDH
Mihailović ga šalje u istočnu Bosnu s ciljem stvaranja i širenja četničke organizacije u tim krajevima. Bio je učesnik ustanka protiv NDH u Istočnoj Bosni od avgusta 1941. Pošto su ustanici koje je vodio Pero Đukanović, bivši solunski narednik, oslobodili Drinjaču i Bratunac, Dangić se nametnuo za vođu ustanka u tom delu Bosne. Major Dangić postaje načelnik Komande Istočne Bosne i Hercegovine Jugoslovenske vojske u Otadžbini. Odmah je započeo mobilizaciju srpskih seljaka u svoje odrede. Imao je oko tisuću ljudi, smještenih na prostoru između Višegrada i Bijeljine.
U listopadu 1941. godine, tokom ustanka, potpisuje sporazum o suradnji s partizanima. Za vreme privremene saradnje sa partizanskim snagama, Dangić sa svojim odredima zauzima desetak većih mesta: Bratunac, Srebrenicu, Vlasenicu, Olovo, Rogaticu, Foču, Goražde i Čajniče. Tom prilikom Dangićevi četnici su izvršili pokolj nad muslimanskim i katoličkim stanovništvom, uključujući i katoličke časne sestre poznate pod imenom Drinske mučenice, zaklane na obali Drine kod Goražda, 15. prosinca 1941.
Njemci vrlo brzo uočavaju Dangićev blagonaklon stav spram okupatorskih snaga. U jednom izvještaju vojnog obavještajnog centra u Beogradu od 14. novembra 1941. jasno se kaže: "Dangić je od početka prema komunistima zauzeo odlučniji stav nego Mihailović. Njegov cilj u odnosu na nemačke okupacione vlasti u pograničnoj staroj Srbiji bio je očigledno da zajedno sa njima nastupi protiv komunizma i da time obezbedi slobodno zaleđe radi suzbijanja hrvatskih ustaških jedinica na srpskim oblastima Bosne". U izvještaju se tvrdi da je Dangić „češće demonstrativno pokazivao svoju želju da se s Nemcima složi. Tako se o njemu priča da je, između ostalog, dao da nastupaju jedinice u cilju iskazivanja počasti nemačkim oficirima“. U drugom njemačkom izvještaju opisan je i kao „dobar frontovski oficir“.
S druge strane, Mihailović je u svojoj beležnici zapisao:
Prvi kontakt Njemaca sa Dangićevim četnicima bio je početkom decembra 1941. u višegradskom srezu. Tada su četnici razoružali jednu grupu partizana i predali je okupacionim snagama.
Radi gušenja ustanka u NDH, nemačko-hrvatske snage su protiv četnika i partizana Istočne Bosne preduzele više ofanziva. Ne uspevajući da se dogovori sa komunistima o ciljevima borbe, Dangić objavljuje narodu Bosne da četnički odredi bore samo protiv ustaša, ali ne i Nemaca. On u napadima na partizane koristi šovinističku retoriku, optužujući partizane da ih vode "čivut Moša Pijade, Turčin Safet Mujić, mađar Franjo Vajnert i takozvani Petar Ilić čije pravo ime niko ne zna", a cilj im je da unište srpstvo.
Borbe za istočnu Bosnu
Januara 1942. Dangićeve snage su pretrpele značajne gubitke u ljudstvu i teritoriji, ali nisu pružale otpor Nemcima jer su imali naređenje da se ne bore protiv njemačkih trupa.
Tada sa nemačkom vojnom komandom na čelu sa generalom Paulom Baderom započinje pregovore o statusu Istočne Bosne. Dangić je bio spreman priznati njemačku vojnu upravu u istočnoj Bosni, uz obavezu borbe protiv partizana. Za uzvrat je tražio da ustaške i domobranske jedinice napuste taj prostor. Pri tom je izjavio da bi se sa svojim ljudima i pri jednom opštem ustanku na Balkanu i iskrcavanju Engleza nepokolebljivo verno borio na nemačkoj strani. Dangić, kao Nedićev pristalica, je izražavao uverenje da bi samo nemačka pobeda mogla Srbiji da obezbedi pripadajući položaj na Balkanu, dok bi pobeda boljševizma značila uništenje svakog naroda, pa, dakle, i srpskog. Njemački general Bader, opunomoćeni zapovjednik Srbije, bio je spreman prepustiti Dangiću osiguranje graničnih kotara NDH na prostoru koji omeđuju rijeke Sava, Drina i Bosna. 2. februara 1942. Bader je pozvao predstavnike vlasti NDH, ministra Vjekoslava Vrančića i domobranskog pukovnika Fedora Dragojlova u Beograd, na pregovore sa Dangićevim izaslanicima.
Empok Nor
Empok Nor je epizoda američke science fiction TV-serije Star Trek: Deep Space Nine, premijerno prikazana 19. maja 1997. godine. Radnja prikazuje kako Miles O'Brien, u nastojanju da dobavi ključne rezervne dijelove za održavanje DS9, odlazi na napuštenu cardassijansku svemirsku stanicu i sa sobom vodi Garaka koji bi Cardassijanac trebao pomoći da izbjegnu mine iznenađenja i druge opasnosti.
Jezdimir Dangić
Borbe za istočnu Bosnu
Zbog pregovora sa Nemcima, Dangić je postao kompromitovan u narodu, pa kada su naišli partizani nije mogao "nije mogao naći ni 100 ljudi koji bi hteli da brane njega i štab":
Chester Heights, Pennsylvania
Čester Hajts je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.531, što je 50 (2,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Jezdimir Dangić
Borbe za istočnu Bosnu
Prema izveštaju majora Radoslava Đurića Draži Mihailoviću, situacija u Dangićevom štabu je bila katastrofalna ("ne zna se ni ko pije ni ko plaća"). Krajem marta Dangić je pobegao u Srbiju pod pritiskom partizanskih jedinica. 21. marta 1942. Draža Mihalović je preporučio Dangiću da stupi u kontakt sa kvislinškim vlastima u Bajinoj Bašti za "prvu pomoć".
Pregovori u Beogradu
minijatura|Dangić i drugi četnički oficiri na pregovorima sa Nemcima u Beogradu. Početkom aprila 1942. odlazi na pregovore sa Milanom Nedićem i Nemcima u Beogradu gde se nudio za borbu protiv partizana. Zauzvrat je tražio da teren istočne Bosne očišćen od partizana ima u svojoj vlasti. Draža Mihailović je 9. aprila 1942. depešom obavešten da pregovori Dangića i Nemaca dobro napreduju:
Dangić je uhapšen 11/12. aprila 1942. O njegovom hapšenju postoji detaljan nemački izveštaj:
14. aprila Draža Mihailović je dobio obaveštenje da su Nemci uhvatili i odveli Dangića, bez navođenja razloga hapšenja. 18. aprila Draža dobija obaveštenje da je Dangić uhapšen jer ga je potkazao banjalučki advokat Kostić, da je Nedić naredio da se Kostić uhapsi, a da se očekuje Dangićevo puštanje na slobodu.
25. aprila 1942. godine četnički komandant Mladen Mladenović piše Draži Mihailoviću da je Dangić izdao njihovu organizaciju Ljotiću i Nemcima i da je zaslužio "najtežu kaznu":
Draža Mihailović je 6. juna 1942. izvestio Predsednika jugoslovenske Vlade u Londonu da je Dangić "prevarom Nedića i Ljotića dopao ropstva." Kasnije je Mihailović u svojoj depeši od 30. juna prokomentarisao "Dangića upropastili političari", potom 2. jula 1942. "politikanstvo je upropastilo ceo Dangićev pokret".
Zarobljeništvo
Nakon što je uhapšen od Nemaca, poslan je u zarobljenički logor Strij u Poljskoj. Ondje je ostao sve do izbijanja Varšavskog ustanka 1944. Pridružio se ustanicima pod zapovjedništvom poljskog generala Bór-Komorovskog i sudjelovao u borbama sve do gušenja ustanka. Kao i mnoge poljske časnike zarobljava ga Crvena armija te završava u zarobljeničkom logoru u Moskvi.
Nakon rata
minijatura|Suđenje Jezdimiru Dangiću 1947. u Sarajevu. Nakon rata, Sovjeti ga izručuju vlastima SFRJ. 1946. godine je osuđen na smrt u Sarajevu pred vojnim sudom 3. jugoslavenske armije. Osuđen je za suradnju s Nijemcima, Talijanima, kvislinškom srbijanskom vladom, vršenje masovnih zločina i izdaju zemlje. Istog mjeseca je strijeljan.
Empok Nor
Kritičari su u epizodi opazili snažan uticaj slasher filmova.
Salita, Lucca
Salita je naselje u Italiji u provinciji Lucca, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 81 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 126 m.
Opština Vedea, Argeș
Vedea je opština u Rumuniji u okrugu Arđeš.
Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 344 m.
Grant Hill
Grant Hill (Dallas, Texas, SAD, 5. oktobar 1972) je penzionisani američki košarkaš.
Studirao je na univerzitetu Duke od 1990. do 1994. godine. Na draftu 1994. odabrali su ga Detroit Pistonsi kao 3. pika.
25. marta 2014. godine dobio veliko priznanje od strane Orlando Magics-a za 200 odigrnaih utakmica regularnih sezona kroz sedam godina igranja za Orlando. Ovim je ušao u istoriju kluba Orlando Magics i postao jedna od legendi ovog kluba.
Nith
Nith je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Škotskoj. Duga je 114 km. Uliva se u Fiordo de Solway, Irsko more.
Schneckenhausen
Šnekenhauzen je opština u njemačkoj saveznoj državi Rajna-Palatinat. Jedno je od 50 opštinskih središta okruga Kajzerslautern. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 597 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 7335042.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Kajzerslautern Šnekenhauzen se nalazi u saveznoj državi Rajna-Palatinat u okrugu Kajzerslautern. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 330 metara. Površina opštine iznosi 3,7 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 597 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 161 stanovnika/km².
Herbert Brenon
Herbert Brenon (13. januar 1880 – 21. jun 1958) bio je irski filmski režiser koji je radio u Hollywoodu u nijemoj i na počecima zvučne ere.
Rodio se u Irskoj i obrazovao na elitnim koledžima u Londonu. Kao i mnogi njegovi kolege iz tog perioda, na film je došao zahvaljujući prethodnoj karijeri vodvilju, gdje je kao zabavljač nastupao zajedno sa suprugom Helen Oberg. Vrhunac karijere je imao sredinom 1920-ih, kada je režirao neke od tada najvećih hollywoodskih zvijezda. Njegov film Sorrell and Son iz 1927. godine mu je na 1. dodjeli Oscara donio nominaciju za Oscar za najbolju režiju.
Mesa Pinosa, Uruachi
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 9 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1608 m.
Argentré-du-Plessis
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 3614 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 87 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 41,46 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 89 metara (maksimalnoj 163 m, a minimalnoj 67 m).
Familia Mora, Playas de Rosarito
Familia Mora je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Playas de Rosarito.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 189 m.
El Zapote Chato, Tzitzio
El Zapote Chato je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tzitzio.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1057 m.
Rancho Minerva, Tamasopo
Rancho Minerva je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Tamasopo.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 926 m.
Rocchenere, Messina
Rocchenere je naselje u Italiji u provinciji Messina, u regiji Sicilija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 701 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 85 m.
Wilson, Oklahoma
Vilson je grad u američkoj saveznoj državi Oklahoma.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.724, što je 140 (8,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Magrassi, Alessandria
Magrassi je naselje u Italiji u provinciji Alessandria, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 13 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Oscar Robertson
Oscar Robertson (Charlotte, Tennessee, SAD, 24. novembar 1938) je bivši američki košarkaš.
Studirao je na univerzitetu Cincinnati. Na draftu 1958. odabrali su ga Cincinnati Royalsi.
Подлокањ
Подлокањ је насеље у Србији у општини Нови Кнежевац у Севернобанатском округу. Према попису из 2011. било је 144 становника.
Демографија
У насељу Подлокањ живи 173 пунолетна становника, а просечна старост становништва износи 44,0 година (40,4 код мушкараца и 47,1 код жена). У насељу има 84 домаћинства, а просечан број чланова по домаћинству је 2,58.
Ово насеље је великим делом насељено Србима (према попису из 2002. године).
Напомене
→ * - Подаци за површину и густину насељености дати су збирно за катастарску општину Банатско Аранђелово, на којој се налазе три насеља, Банатско Аранђелово, Подлокањ и Сигет.
El Anzuelo, Soto la Marina
El Anzuelo je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Soto la Marina.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 5 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 69 m.
Dee (Galloway)
Dee (Galloway) je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Škotskoj. Duga je 61 km. Uliva se u Fiordo de Solway, Irsko more.
Naver
Naver je reka u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Škotskoj. Duga je 29 km. Uliva se u Atlantski okean.
Zelčin
Zelčin je naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i nalazi se u sastavu grada Valpova.