cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
VOX TV
Program
Svakoga dana navečer prikazuju se specijalizirane emisije. Tako se ponedjeljkom prikazuje sportska emisija "Zakucavanje", a vode je Slavica Vulin i Igor Jelenić-TOTO, koji je ujedno i urednik emisije. Utorkom je na rasporedu politički magazin "Fortunal", koji vodi i uređuje Neven Pavelka. Srijedom je emisija "VI?MI!", a vodi ju i uređuje Ivana Vukić. Četvrtkom se izmjenično prikazuju turističko-gospodarski magazin "Potencijal" i emisija "Aktualno", voditelja Nevena Pavelke i urednice Ivane Vukić. Petkom je na rasporedu je emisija "Moje skitnje", koju uređuje i vodi Igor Jelenić-TOTO. Subotom je emisija o moru, "Arti", koju uređuje Ivan Bačinić. Magazin "ZOOM" osmislila je novinarka Ivana Rašić Tomić. Emisiju je uređivala i vodila sve do rujna 2008. godine, a danas je voditeljica i novinarka Nove TV. Nova urednica je kolegica Sandra Profaca, a na mjesto voditeljice dolazi Maja Draganić. Nedjeljom navečer prikazuje se emisija "1 na 1". Uređuje ju i vodi hrvatski novinar Šenol Selimović.
Prestanak emitiranja
VOX TV je 6. svibnja 2016. u 14:10 privremeno na 30 dana isključen iz sustava odašiljanja OiV-a. No, zbog poznatih problema koje televizija ima u financijskom smislu več godinama ovo privremeno isključenje će vjerojatno biti u konačnici kao trajno.
Planet of the Apes (film, 1968)
Planeta majmuna je naučnofantastični film iz 1968, rađen prema romanu Pjera Bula. Film je 1969. bio nominovan za dva „Oskara“; najbolju muziku i najbolje kostime, a osvojio je nagradu Dženezis (Genesis) 1996. i nagradu Lorel (Laurel) 1968.
Radnja
Džordž Tajlor zapoveda svemirskim brodom u kojem se nalazi još troje astronauta. Let traje šest meseci gotovo svetlosnom brzinom, što bi bilo 700 godina na Zemlji. To vreme putnici provode vreme u kapsulama u nekoj vrsti hibernacije. Raketa se spušta na nepoznatu planetu izvan Sunčevog sistema. Spuštanje ne prolazi srećno, ali se Džordž i dvojica astronauta spasavaju veslajući prema obali. Tamo ih napadnu gorile koje jašu konje, koriste oružje i međusobno razgovaraju na engleskom. U tom napadu Džordž biva ranjen i operišu ga dve šimpanze, od kojih je jedna doktorka Zira. Dok se oporavljao majmuni su zatvorili Džordža u kavez s Novom, primitvnim čovekom koji ne zna da govori. Pod tako teškim uslovima, Džordž otkriva da su na ovoj planeti majmuni svesna, inteligentna bića, koja ljude smatraju opasnim životinjama. Zbog toga ih ili odmah ubiju ili na njihovim mozgovima vrše naučne eksperimente. Zira i njen verenik arheolog Kornelius se ipak zainteresuju za Džordža jer je to prvi čovek koji govori i piše. Kada o tome obaveste najuglednijeg starog dr Zajusa, on prvo ne želi da poveruje da ljudi mogu da govore, a potom zapoveda da mu se pregleda mozak...
O filmu
Planeta majmuna snimljen je za približno šest miliona dolara, a zaradio je samo u Americi 1968. trideset i dva miliona. O popularnosti filma i njegovom svojevrsnom „kultu“ svedoči i činjenica da su od 1970. do 1973. snimljena čak četiri nastavka, a kasnije i dve TV serije. Godine 2001. Tim Berton je snimio svoju verziju romana, loše ocenjen i od publike i od kritike. U sedamdesetim je i animirana serija. Ovo je jedan od prvih filmova kojeg su popratile majice, lutke i sva ostala roba koja je doprinela zaradi od oko 100 miliona dolara.
Za glavnu ulogu se kraće vreme razmišljalo o Brandu, ali je ipak odluka pala na Hestona. U posebno rađenom kratkom filmu koji je imao za cilj da pokaže kako će majmuni izgledati, glumio je i Edvard G. Robinson, koji zbog zdravstvenih problema nije mogao da izdrži snimanje celog filma, pa je zamijenjen Morisom Evansom u ulozi Dr. Zajusa.
Ma Teng
Iako je bio daleki potomak znamenitog vojskovođe Ma Yuana, Ma Teng je odrastao u relativnom siromaštvu. Njegov otac Ma Ping je bio niži službenik u Tianshuiju, ali je otpušten iz službe te je otišao živjeti među pripadnicima naroda Qiang. Tamo se oženio za Qiang djevojku, koja mu je rodila sina Ma Tenga. Mladi je Ma Teng mladost proveo kao drvosječa i narastao do za u to vrijeme impozantnih 184 cm visine. Kada su godine 184. njegovi sunarodnjaci 184. digli ustanak protiv lokalne vlasti, Ma Teng se pridružio miliciji koju je protiv ustanika organizirao Geng Bi, guverner provincije Liang. Nakon što je Geng Bi ubijen, Ma Teng se zajedno s drugim pripadnicima milicije priključio ustanicima, koje je vodio Han Sui. Ustanak je ubrzo ugušen od strane carskog generala Huangfu Songa, ali su tada već oslabljene carske vlasti ustanicima dale amnestiju i vojne činove u zamjenu za službu.
Ma Teng i Han Sui su nakon ubistva tiranskog kancelara Dong Zhua ispočetka podržavali novi režim Li Juea i Guo Sija, ali su se protiv njih okrenuli te pokušali zauzeti bivšu carsku prijestolnicu Chang'an, ali u tome nisu uspjeli.
Iron Man (film)
'Iron Man' (u Srbiji distribuiran pod naslovom Gvozdeni čovek) je američki science fiction film snimljen 2008. u režiji Jona Favreaua i temeljen na seriji stripova o istoimenom superheroju (čiji lik tumači Robert Downey Jr.. Film je doživio veliki uspjeh, te je 2010. snimljen nastavak, a 2012. se lik Iron Mana pojavio i u crossover filmu Osvetnici.
Ma Teng
Kasnije su se dva pobratima posvađala oko kontrole nad provincijom Liang, te otpočeli sukob u kome su ubijali članove svojih porodica. Cao Cao, koji je nakon bitke kod Guandua postao najmoćniji gospodar rata na sjeveru, svojim je posredovanjem prekinuo taj sukob. Ma Teng je nakon toga doveden u Caovu prijestolnicu Ye i imenovan komandantom Caove garde, dok je Ma Tengov sin Ma Chao ostao u Liangu sa Han Suijem. Kada su njih dvojica digli ustanak protiv Cao Caoa, Ma Teng je smjesta pogubljen.
Iron Man (film)
Radnja
Toni Stark odlazi u Avganistan da bi pokazao novo oružje, ali ga teroristi zarobljavaju. Želja terorista je da im izgradi raketu Džeriko, koja ima izuzetnu razornu moć. Ali Stark sa dr. Džinsenom, koji je takođe zatočenik, umesto rakete izrađuju specijalni oklop, koja dobija energiju iz malog reaktora, koja je ugrađena Tonijev grudni koš. Dvojica planiraju beg iz zatočeništva. Prilikom ostvarivanja plana dr. Džinsen umire, ali i teroristi imaju teške gubitke. Starka pronalazi armija u pustinji. Vrativši se u SAD, izjavljuje, da „Stark industrija“ povlači proizvodnju oružja. Njegov poslovni partner Obadaja Stejn i Upravni odbor kompanije odlučuje o nastavku proizvodnje oružja.
Riječka televizija
Riječka televizija (skraćeno RiTv) je hrvatska lokalna televizija koja emitira za područje Grada Rijeke.
Iron Man (film)
Radnja
Stark u međuvremenu radi na razvoju svog specijalnog oklopa, a njegov reaktor postaje moćniji. Otkriva da je Stejn taj koji je nagovorio Upravni odbor da nastavi sa proizvodnjom oružja i zbog toga odlučuje da odleti u Avganistan i odbrani selo Gulmiru od terorista. Uspeva da uništi svoja oružja, kao i "Džeriko" raketu. Prilikom svoje akcije, opažaju ga armije SAD, gde je u službi i njegov prijatelj Džejms "Roudi" Rodus. Posle borbe sa dva F-22 Reptor aviona, priznaje Roudiju da je on taj koji leti u zabranjenoj zoni. Pri Stejnovoj poseti terorističkoj organizaciji "Ten rings", Raza, njihov vođa, predaje mu Tonijeve dizajne, dok ga ovaj ubija. Stark je odlučan da popravi sve to što je njegova kompanija upropastila trgovinom, pa šalje Peper Pots da otkrije kome su prodavali oružja.
Altmar, New York
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 407, što je 56 (16,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Riječka televizija
RiTv je prva riječka televizijska postaja koja je s emitiranjem vlastitoga programa započela 10. lipnja 1998. godine. Zahvaljujući digitalnom signalu pokriva područje Primorsko-goranske županije i Istarske županije. To područje obuhvaća oko 600.000 stanovnika.
Ma Teng
U Romansi Tri kraljevstva je Ma Teng prikazan kao lojalist dinastije Han.
Iron Man (film)
Radnja
Tom prilikom vidi snimak koji dokazuje da je Stejn organizovao kindapovanje Starka u Avganistanu kao i da sarađuje sa teroristima. Stejn saznaje da je Peper uspela uzeti podatke sa kompjutera. Peper sreće agente tajne organizacije „Šild“ i oni kreću da uhapse Stejna. Obadaja, koji ima prototip oklopa sličan Tonijevom, krade mu reaktor iz grudi, ostavivši ga da umre. Roudi pronalazi onesvešćenog Starka koji pokušava da iskoristi svoj stari reaktor.
Stejn i Stark se bore na ulicama Los Anđelesa. Stark pobeđuje svog protivnika, i posle pobede priznaje da je on Ajron men.
Riječka televizija
RiTv u prosjeku proizvodi 12 sati programa na dan od čega je 80% programa iz vlastite produkcije.
U budućnosti se očekuje preimenovanje RiTv-a u Televiziju Primorja i Gorskog Kotara nakon dobivanja koncesije za zemaljsko regionalno digitalno emitiranje.
Viggiona, Verbano-Cusio-Ossola
Viggiona je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 152 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 684 m.
TV Plus
TV Plus bila je lokalna televizijska postaja iz Jastrebarskog. Osnovana je 2003. da bi sredinom 2007. ušla u krizu izazvanu odnosima među suvlasnicima. Televiziji prijeti propast i nalazi se u velikim teškoćama. U siječnju 2008. preuzima je Davorin Štetner, tada 26-ogodišnjak te postaje jedini vlasnik, a TV Plus d.o.o. izlazi iz osmomjesečne krize ojačan novom upravom i osvježenim djelatnicima.
NTR
Termin NTR ima više značenja.
TV Plus
Zanimljivost i kuriozitet su informacije da je Grad Jastrebarsko najmanji grad na području Hrvatske s televizijskom kućom, a Davorin Štetner - najmlađa osoba u vlasništvu televizijske kuće u Hrvatskoj.
Početkom 2009. Štetner uspijeva uvesti strateške partnere u vlasništvo tvrtke te time osigurava sredstva za razvitak televizije. U istoj godini TV plus uspijeva ishoditi dozvolu za odašiljački sustav na brdu Japetić (879 m) te time proširuje područje gledanosti. Iste godine TV plus se useljava u novi, moderan TV centar površine preko 400 kvadratnih metara na Tržnom centru Jastrebarsko. 2010. godine uspješno produžuje koncesiju na period od 10 godina.
Početkom 2011. godine Štetner prodaje većinski paket dionica televizije tvrtki Beton-Lučko d.o.o. i odlazi s mjesta direktora i glavnog urednika. Televizija u lipnju seli u Lučko.
Pokrivenost signalom
Signalom sa odašiljača Tusti vrh na Medvednici podno Sljemena u lokalnom multipleksu D (MUX D) na 57 kanalu UHF-a TV Plus se mogla pratiti u tri objedinjene digitalne lokalne podregije koje obuhvaćaju:
d44 - Grad Zagreb, Velika Gorica, Sveta Nedelja, Stupnik i dio općine Samobor
d45 - Jastrebarsko, Klinča Sela, Krašić i Pisarovina
d46 - Karlovac, Lasinja, Ozalj, Žakanje, Draganić, Netretić, Duga Resa, Generalski Stol, Barilovići, Krnjak, dio općine Vojnić i Bosiljevo
Prestanak emitiranja
TV Plus je 9. travnja 2013. u 23:59 privremeno isključena iz sustava odašiljanja OiV-a. Privatna televizija Tv Plus trajno je ostala bez koncesije, odlučilo je Vijeće za elektroničke medije. Nakladnik televizije nije mogao podmiriti obveze prema tvrtci Odašiljači i veze. Odluku o trajnom oduzimanju koncesije Vijeće je donijelo nakon privremenog oduzimanja koncesije i produljenja roka u kojem nakladnik nije uspio riješiti svoja dugovanja.
Sovareto, Latina
Sovareto je naselje u Italiji u provinciji Latina, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 95 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 298 m.
Vancouver Canucks
Vancouver Canucks je hokejaški klub iz Vancouvera u kanadskoj pokrajini Britanskoj Kolumbiji (British Columbia).
Pridružio se NHL ligi od 1970. godine.
Domaće klizalište:
Klupske boje: bijela, crna, crvena i zlatna
Toronto Maple Leafs
Toronto Maple Leafs je hokejaški klub iz Toronta u pokrajini Quebec u Kanadi.
Natječu se u NHL-u od 1926. godine, ali franšiza im je još od 1917. godine, od osnutka, ali nisu osnivači NHL-a. kada su djelovali kao Toronto Arenas (1917.-1919.), a od 1919.-1926. kao Toronto St. Patricks.
Domaće klizalište:
Poznati igrači i treneri
Jedan od najboljih igrača svih vremena ovog kluba su bili hrvatskog podrijetla:
Kapela Corpus Domini u Zagrebu
Kapela Corpus Domini je jedina crkva u Hrvatskoj u kojoj se klanjanje euharistijskom Spasitelju (adoracija) obavlja cijelog dana, što ju čini svetištem vječnog klanjanja i svetištem Euharistije.
2CBCB-NBOMe
2CBCB-NBOMe je organsko jedinjenje, koje sadrži 19 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 392,287 Da.
Kapela Corpus Domini u Zagrebu
Ova je kapela podignuta je na ondašnjoj zagrebačkoj periferiji, u Mošćeničkoj ulici na Trešnjevci. Nalazi se u sklopu Doma Božje Providnosti, koje je ovo društvo desetljećima bilo planiralo podići, s time da u Domu bude i kapela posvećena euharistijskom Spasitelju. Dobročiniteljica koja je financirala izgradnju ove skupe kapela bila je Zora Vasić, najveća dobročiniteljica svim katoličkim ustanovama u zemlji. Zemljište za gradnju poklonio je Grad Zagreb.
Sredinom ožujka 1939. blagoslovio ju je biskup Josip Lach. Konačno je sagrađena 1941. godine. Dom u kojem je sagrađena bio je mjestom smještaja djevojaka, koje su pohađale obrtničke škole a dopodne u dvorištu je bio oratorij za djevojčice. Stilski, kapela je napravljena po benediktinskoj školi sakralne umjetnosti iz Beurona koja je bila poznata u ono vrijeme.
Godine poslije Drugog svjetskog rata bile su vrlo opasne za katoličanstvo. S obzirom na brojne smaknute nedužne svećenike i opljačkane crkve, bilo je vrlo izvjesna opasnost da bi kapela mogla biti srušena ili sasma uklonjena. Da bi to nekako onemogućio, za ovu se kapelu posebno angažirao duhovnik ovog Društva, biskup Josip Lach. Kapelu je povjerio sestrama Pohoda Marijina. Njihovim trudom te zalaganjem upravitelja kapele, kapela je opstala.
Danas je rektor ove kapele vlč. Pavao Crnjac.
Ahnenerbe
thumb|desno|170px|Amblem organizacije
Anenerbe je bila nacistička organizacija, koja se predstavljala kao „društvo za istraživanje drevne germanske istorije i nasleđa predaka“. Bavila se eksperimentima i izučavanjem praistorije, arheologije, paranormalnih pojava i misticizma u cilju potkrepljivanja „teorije arijevske rase“, a kasnije je postala sastavni deo paravojne organizacije Šucštafel (poznate i kao SS). Anenerbe su osnovali 1. jula 1935. godine Hajnrih Himler, Rihard Valter Dar i Herman Virt.
Pod njenim okriljem su se od 1938. godine do kraja Drugog svetskog rata sprovodila sva arheološka istraživanja. Zbog značajnih finansijskih sredstava kojima je organizacija raspolagala i brojnih oblasti kojima se bavila, u njene redove je vremenom stupio veliki broj akademika. Neki od rezultata ove organizacije su: iskopavanje vikinškog utvrđenja iz 9. veka, ekspedicije na Tibet, Bliski istok i brojna druga mesta širom sveta, zaštita praistorijskih lokacija u južnoj Rusiji nakon nemačke okupacije ove teritorije itd. Za vreme rata je prekinuto istraživanje nasleđa, ali su započeti brojni drugi projekti: antropološki (u okviru kojih su merene lobanje logoraša iz Aušvica ili pogubljenih ruskih komesara radi upoređivanja sa lobanjama pripadnika arijevske rase), medicinski (poput zloglasnih eksperimenata Sigmunda Rašera i Jozefa Mengelea) i dr. Anenerbe se vremenom razvijala, tako da je krajem rata uspostavila kontrolu i nad totalno nesrodnim „Fau 2“ programom na čijem čelu je bio Verner fon Braun. Postoje tvrdnje da se organizacija bavila i istraživanjem letećih tanjira, mada za to ne postoje čvrsti naučni dokazi.
Nastanak i razvoj
thumb|desno|190px|Volfram Sivers U januaru 1929. Hajnrih Himler je postavljen za vođu Šucštafela. On je odmah pokrenuo masovnu kampanju za regrutovanje novih članova, čiji broj se popeo na 10.000 za samo dve godine. Posle toga je započeo transformaciju ove organizacije u „rasnu elitu“ mladih nordijskih muškaraca. Ovo je završeno otvaranjem Kancelarije za rasna pitanja i naseljavanje (skraćeno RuSHA) čiji je osnovni cilj bio „očuvanje rasne čistoće SS-a“. Za vođu je imenovan Rihard Valter Dar.
Ovo je dovelo do razvoja kampanje posvećene edukaciji novih članova o njihovoj nordijskoj prošlosti u vidu nedeljnih predavanja koja su držali uglavnom svršeni studenti. Kao literatura je korišćen propagandni nacistički časopis SS-Lajtheft, koji je izlazio od 1934. do 1945. godine.
U januaru 1939. ova organizacija je postala sastavni deo Šucštafela.
Ekspedicije
Anenerbe je organizovala veliki broj ekspedicija različitog karaktera širom sveta.
Bohuslan
Nakon putovanja u Bohuslan (provinciju na jugozapadu Švedske) 19. februara 1936. godine, Virt je ubedio Himlera da pošalje ekspediciju u ovaj region. To je bila prva zvanična ekspedicija koju je finansirala Anenerbe. Bohuslan je poznat po velikoj količini petroglifa (simbola urezanih u stene) za koje je Virt verovao da predstavljaju oblik drevnog pisma, preteču svih danas poznatih sistema pisanja. Himler je za generalnog direktora ekspedicije postavio Volframa Siversa, najverovatnije zbog problema sa upravljanjem novčanim sredstvima koje je ranije imao Virt.
Ekspedicija je krenula na tromesečno putovanje 4. avgusta 1936. sa nemačkog ostrva Rigen do švedske oblasti Baka, poznatog nalazišta umetnosti na stenama. Uprkos scenama koje su prikazivale ratnike, životinje i brodove, Virt je usmerio svoju pažnju na linije i krugove za koje je verovao da sačinjavaju praistorijski alfabet.
Mada su njegove studije u velikoj meri bile zasnovane na ličnim uverenjima, a ne na objektivnim naučnim istraživanjima, Virt je napravio interpretaciju značenja ideograma urezanih u stene. Tako je po njemu krug presečen vertikalnom linijom predstavljao godinu, a čovek koji stoji sa raširenim rukama je „sin Božji“. Tim je pravio kalupe onih rezbarija koje je Virt smatrao najvažnijim, prenosio ih u kamp, izlevao i potom slao nazad u Nemačku. Pošto su bili zadovoljni postignutim rezultatima, ekspedicija je poslata na put kroz Švedsku sa namerom da se dođe do norveškog ostrva Levejlandet.
Bliski istok
Dr Franc Althajm i njegova saradnica Erika Trautman su 1938. godine zatražili od Anenerbe da sponzoriše njihov put na Bliski istok kako bi pručili borbu za prevlast unutar Rimskog carstva, za koju su verovali da se vodila između nordijskih i semitskih naroda. Željni da dokažu da se u pozadini uspeha Rimskog carstva nalazi nordijska rasa, čelnici Anenerbe su pristali na cifru od 4.000 maraka koju je predložio Herman Gering, stari prijatelj Trautmanove.
U avgustu 1938, nakon što što su nekoliko dana proveli u zabačenim brdima tragajući za ruševinama dačanskog kraljevstva, dvoje istraživača je stiglo u Bukurešt. Ovde su se sreli sa Grigoreom Floreskuom, direktorom Gradskog muzeja, i razgovarali sa njim o istoriji i dnevnoj politici (uključujući i aktivnosti Gvozdene garde - fašističke i antisemitske organizacije).
Nakon putovanja kroz Istanbul i Atinu, istraživači su stigli u Damask. Ovde ih nisu naročito dobro dočekali Francuzi (koji su u to vreme vladali Sirijom kao svojom kolonijom), ali zato jesu Sirijci koji su u Hitleru videli saveznika u borbi protiv Jevreja koji su preplavili njihovu državu (često bežeći od progona u Nemačkoj).
Irak je u to vreme izražavao želju za savezništvom sa Nemačkom i Fric Groba, nemački izaslanik u Bagdadu, je organizovao Althajmu i Trautmanovoj susret sa lokalnim istraživačima i prevoz do parćanskih i persijskih ruševina u južnom delu Iraka i kasnije do Vavilona.
Ameugny
Amenji je naselje i opština u istočnom delu centralne Francuske u regionu Burgundija, u departmanu Saona i Loara koja pripada prefekturi Makon.
Ahnenerbe
Bliski istok
Tim je kroz Bagdad otišao severno do grada Asura i tu se sreo sa šeikom Ađil el Javarom (Adjil el Yawar), vođom najvećeg plemena Beduina u Iraku. On je govorio o nemačkoj politici i njegovoj želji da ponovi uspeh Abdul Azis ibn Sauda koji je 1932. došao na vlast i postao prvi kralj Saudijske Arabije. Uz njegovu podršku tim je otputovao na svoje konačno odredište, ruševine drevnog grada Hatra koji se nalazi u iračkoj oblasti Al Džazira 110 km jugozapadno od Mosula. Ovaj grad se nekada nalazio na granici Rimskog i Persijskog carstva.
Ameugny
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 156 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 24 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 6,47 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 216 metara (maksimalnoj 280 m, a minimalnoj 205 m).
Ahnenerbe
Karelija
Irje fon Grenhagen je 1935. pozvan na sastanak sa Himlerom, nakon što je ovaj pročitao njegov članak o folkloru Kalevale objavljenom u frankfurtskim novinama. Gronhagen je pristao da povede ekspediciju kroz Kareliju, oblast u Finskoj, kako bi snimio tamošnje vračeve i veštice. S obzirom da nisu bili sigurni da li će im biti dozvoljeno fotografisanje, timu se pridružio i finski crtač Ola Forsel. Muzikolog Fric Boze je nosio magnetofon u želji da snimi paganske pesme.
Tim je pošao na ekspediciju u junu 1936. Prvi uspeh su imali sa pevačem Timom Lipitseom koji je znao pesmu koja je veoma ličila na jednu iz Kalevale, mada on nije ni znao za postojanje te knjige. Kasnije, u Tolvajervi, tim je fotografisao i snimio Hanesa Vornanena kako svira finsku kantelu (harfu sa pet metalnih žica).
Konačni uspeh ekspedicije se ogledao u nalaženju Miron-Aku, proročice za koju su lokalni meštani verovali da je veštica. Pre susreta sa grupom, ona je tvrdila da je imala viziju njihovog dolaska. Članovi ekspedicije su je nagovarali da izvede ritual koji bi oni snimili pomoću kamere i magnetofona, a kojim bi prizvala duhove predaka i „previdela događaje u budućnosti“.
Tim je, između ostalog, beležio i informacije o finskim saunama.
Washington Capitals
Natječe se u NHL ligi od 1974. godine.
Ahnenerbe
Dolina Murga
Viligut i Gunter Kirhof su 1936. istraživali dolinu reke Murg u Švarcvaldu, gde se nalazilo naselje sastavljeno od starih drvenih kuća, arhitektonskih ukrasa, krstova, natpisa i prirodnih i veštačkih kamenih formacija u šumi, a za koje se ispostavilo da predstavlja ranohrišćansko naselje. Tokom 1937. i 1938. godine Gustav Rik je predvodio iskopavanja na Grose Hojnebergu gde je ranije otkrivena drevna tvrđava. Oni su takođe proučavali obližnje pogrebne humke (tumuluse), koje se istražuju i danas.
Metil izotiocijanat
Metil izotiocijanat je organsko jedinjenje, koje sadrži 2 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 73,117 Da.
Washington Capitals
Domaće klizalište:
Ahnenerbe
Mauern
Verovatno jedno od najznačajnijih Anenerbinih otkrića u Nemačkoj se desilo u Jurskim planinama u Bavarskoj. Za vreme iskopanja u pećinama Mauerna R. R. Šmit je otkrio crveni oker, pigment koji su Kromanjonci pravili i koristili za pećinsko slikarstvo.
Washington Capitals
Klupske boje: crvena, bijela i plava
Ahnenerbe
Mauern
Bomers je protivmačio da ovo znači da su Kromanjonci ostavili to kamenje u pećinama pre više od 7.000 godina i da je ovo zbog toga najstarije kromanjonsko nalazište na svetu. Da bi dokazao svoje tvrdnje, Bomers je putovao po Evropi i razgovarao sa kolegama i posećivao izložbe u Holandiji, Belgiji i Francuskoj.
Tapiserija iz Bajea
Anenerbe je pokazala veliko interesovanje za 900 godina staru tapiseriju iz Bajea, s obzirom da se govorilo da ona prikazuje germanske Franke kako pobeđuju svoje neprijatelje. U junu 1941. oni su nadgledali njen transport iz katedrale u Bajeu. Nakon što su Saveznici oslobodili Pariz, u avgustu 1944. dva pripadnika SS-a su poslata da vrate tapiseriju koja je premeštena u podrum muzeja Luvr. Uprkos Himlerovim naređenjima oni nisu pokušali da uđu u Luvr, najverovatnije zbog velikog prisustva francuskog Pokreta otpora.
Tibet
Tokom 1937. Himler je zaključio da može da skrene pažnju na Anenerbe istraživanjem tvrdnji Hansa Gintera da su rani Arijevci osvajali veliki deo Azije, uključujući i napade na Kinu i Japan oko 2.000. godine p. n. e, i da je Sidarta Gautama bio arijevski potomak nordijske rase. Valter Vist će ovo kasnije još i proširiti, tvrdeći u javnim nastupima da je ideologija Adolfa Hitlera slična Budinoj, s obzirom da one imaju zajedničko poreklo.
Sopracordevole, Belluno
Sopracordevole je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Ahnenerbe
Članovi
thumb|desno|190px|Bruno Beger Ernst Šefer je bio pripadnik SS-a kada se 1935. pojavio u nemačkom konzulatu u Čungćingu. Šefer se upravo vratio sa putovanja kroz Aziju, uglavnom Kinu i Indiju, na kome su ga druga dvojica vođa ekspedicije napustila u strahu od urođeničkih plemena. On je preokrenuo ishod ekspedicije iz potpune propasti u veliki uspeh i dobio je pismo u kome ga obaveštavaju iz SS-a da je unapređen u čin SS-unteršturmfirera (ekvivalent činu podrškučnika) i da ga pozivaju nazad u Nemačku iz Filadelfije, gde je organizovao kolekciju sa ovog putovanja. U junu 1936. godine on se sastao sa Himlerom, koji je nakon toga obavestio Siversa i Galkea da počnu organizovanje ekspedicije na Tibet.
Sopracordevole, Belluno
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 60 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1198 m.
Ahnenerbe
Članovi
Šefer je regrutovao mladiće u formi, sposobne da izdrže naporno putovanje. Karl Vinert (24-godišnji asistent Vilhelma Filhnera, čuvenog istraživača) je bio timski geolog. Njegov vršnjak, Edmund Ger je izabran za tehničkog vođu koji organizuje čitavu ekspediciju. Nešto stariji Ernst Krause (38-godišnjak) je bio filmski snimatelj i entomolog. Bruno Beger, koji je imao 26 godina i bio stručnjak za rase i Ginterov student, je postavljen za timskog antropologa.
Detalji ekspedicije
Prvi problem sa kojim se susrela tibetanska ekspedicija je bila nesreća tokom lova na patke 9. novembra 1937, kada su Šefner, njegova supruga i dvojica sluga bili u čamcu. Zbog iznenadnog naleta talasa, Šefer je ispustio pušku koja se slomila na dva dela i pri tom opalila, smrtno ranivši njegovu suprugu. Uprkos emotivnim problemima, Šefer se u roku od dva meseca vratio svojim zaduženjima u ekspediciji.
Tim je doživeo neuspeh i u julu 1937. kada je Japan napao Kinu, što je uništilo Šeferove planove da dođe do Tibeta koristeći reku Jangce. On je odleteo u London da traži dozvolu da putuje preko Indije, ali ga je britanska vlada odbila iz straha od sve izvesnijeg rata sa Nemačkom.
U nastojanju da ne izgubi podršku Anenerbe, Šefer je od Himlera zatražio dozvolu da jednostavno uđe u Indiju i pokuša da se probije do Tibeta. Himler se složio sa njegovim planom, i čak počeo da mu pomaže kontaktirajući ugledne ljude poput bivšeg nemačkog ministra Joahima fon Ribentropa. Tim je krenuo 21. aprila 1938. godine iz Đenove do Šri Lanke, odakle su trebali da otputuju do Kalkute u Indiji.
Dan pre nego što će tim napustiti Evropu, novine Felkišer beobahter su objavile članak o ekspediciji, što je bilo dovoljno da britanski zvaničnici prozru njihove namere. Šefer i Himler su bili besni: Šefer se žalio štabu Šucštafela a Himler je napisao pismo admiralu Beriju Domvilu. On je podržavao Naciste i nekad je bio zapovednik mornaričke obaveštajne službe, tako da je prosledio pismo premijeru Nevilu Čemberlenu koji je dozvolio SS timu da uđe u Sikim, pograničnu oblast sa Tibetom.
U sikimskoj prestonici Gangtoku tim je oformio karavan sa 50 mula i tražio nosače i tibetanske prevodioce. Ovde ih je nadgledao britanski zvaničnik Bejzil Guld, koji je Šefera opisao kao „zanimljivog, ubedljivog, lakomislenog, obrazovanog, detinjasto uobraženog, ravnodušnog prema društvenim običajima” i zapisao da je bio rešen da uđe u Tibet bez obzira na dozvolu.
Lebanon, Tennessee
Lebanon je grad u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Ahnenerbe
Detalji ekspedicije
Tim je započeo putovanje 21. juna 1938. prolazeći kroz dolinu reke Tista, nastavljajući potom u pravcu severa. Krause je pravio zamke za hvatanje insekata, Vinert je obilazio brda radeći proračune, Ger je sakupljao ptičje vrste, a Beger je nudio lokalnom stanovništvu medicinsku pomoć u zamenu da mu dozvole da izvši merenja na njima.
Lebanon, Tennessee
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 26.190, što je 5.955 (29,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Popis katoličkih crkvi u Zagrebu
230px|minijatura|desno|Zagrebačka katedrala 230px|minijatura|desno|[[Crkva sv. Katarine u Zagrebu|Crkva sv. Katarine]] 230px|minijatura|desno|[[Crkva sv. Blaža u Zagrebu]] Ovo je popis katoličkih crkvi u Zagrebu:
Ahnenerbe
Detalji ekspedicije
U decembru 1938. godine Tibetanski savet ministara je pozvao Šefera i njegov tim u Tibet, ali im je zabranio ubijanje životinja za vreme njihovog boravka. Nakon ponovnog putovanja za Gangtok u cilju prikupljanja zaliha, Šefer je saznao da je unapređen u SS-hauptšturmfirera (čin u rangu kapetana), dok su ostali članovi ekspedicije dobili zvanje SS-oberšturmfirera (čin ekvivalentan poručniku).
Za vreme putovanja u tibetanska brda Beger je počeo da pravi otiske lica lokalnog stanovništva, uključujući i otisak lica ličnog sluge (nepalskog Šerpasa po imenu Pasang). Tokom prvog uzimanja otiska, pasta je ušla u Pasangove nozdrve i on je počeo da paniči i kida masku. Šefer je zapretio nosačima koji su videli ovaj incident da ne smeju nikom da kažu. Ipak, većina Tibetanaca je imala prijateljski i znatno veseliji stav, tako da se na znatnom broju fotografija i filmskih traka vidi kako se smeju za vreme premeravanja lica i lobanje.
Tim je 19. januara 1939. stigao u Lasu, glavni grad Tibeta. Šefer je nastavio da ukazuje poštovanje tibetanskim ministrima i plemićima. Razdelio je nacističke zastave, ukazujući na rašireno poštovanje kukastog krsta u Nemačkoj. Njegova dozvola za boravak u Lasi je produžena i dopušteno mu je da fotografiše i snimi tu oblast. Tim je proveo u Lasi dva meseca, sakupljajući informacije o poljoprivredi, kulturi i religiji. Dobili su i enciklopediju lamaizma (tibetanskog budizma) u 108 tomova - samo tri kopije su poklonjene Evropljanima i nijedna nikad nije prevedena.
Nakon napuštanja Lase, tim je nastavio putovanje do doline Jarlunga u koju je bio zabranjen ulazak britanskim zvaničnicima. Članovi ekspedicije su istraživali dolinu i drevnu tvrđavu Jumbulagang, ali je nadolazeći rat ugrožavao njihova istraživanja i oni su počeli da pripremaju planove za povratak letom iz Kalkute za Bagdad i potom nazad za Nemačku. Njihov konačni inventar je obuhvatao blizu 2.000 fotografija, 17 otisaka glava i mere 376 ljudi, a poslali su i uzorke tri rase tibetanskih pasa, retke vrste mačaka, vukove, jazavce, lisice, ptice, životinjske kože, seme za 1.600 vrsta ječma, 700 vrsta pšenice, 700 vrsta zobi i stotine drugih tipova semena. Pored toga, timu je dat i tibetanski mastif, zlatni novčić i lamin ogrtač (za koga je Šefer verovao da ga je nosio Dalaj Lama) kao poklon za Adolfa Hitlera.
Šefer je stigao u Minhen 4. avgusta 1939. gde ga je dočekao lično Himler i poklonio mu Totenkofring (prsten sa mrtvačkom glavom; zvanična nagrada Šucštafela). Zbog ratnih dešavanja, Šeferovi zapisi sa putovanja su objavljeni tek 1950. pod naslovom „Svečanost ožiljaka bele koprene: istraživačka ekspedicija kroz Tibet u Lasu, sveti grad božanskog kraljevstva“.
Poljska
thumb|desno|190px|Oltar Vajta Štosa Nakon invazije na Poljsku, Sivers je pisao Himleru o potrebi prisvajanja predmeta izloženih u brojnim muzejima.
Franc Siks, SS-štandartenfirer (pukovnik) Glavnog ureda za bezbednost Rajha je nadgledao SS-unteršturmfirera (podrškučnika) Petera Paulsena, koji je komandovao malom grupom za pljačkanje u Krakovu, sa namerom da se prisvoji oltar vajara Vajta Štosa iz 15. veka.
S obzirom da su Poljaci predvideli da će se Nemci interesovati za oltar, oni su ga rastavili na 32 dela koja su poslata na različite lokacije. Ipak, Paulsen je uspeo da pronađe sve komade i 14. oktobra 1939. se vratio u Berlin sa oltarom smeštenim u tri mala kamiona i potom ga pohranio u zaključani trezor Nemačke centralne banke. Nakon savetovanja sa Hitlerom, kome prvobitno nije ni rečeno za operaciju, odlučeno je da se oltar pošalje u podzemni sef u Nirnbergu radi sigurnosti.
Rajnhard Hajdrih, koji je u to vreme bio šef RSHA, poslao je Paulsena nazad u Krakov sa naređenjem da konfiskuje preostale muzejske kolekcije. Međutim, Gering je u međuvremenu poslao tim svojih ljudi, kojima je komandovao SS-šturmbanfirer (major) Kajetan Milman, da opljačkaju muzeje. Milman je dopustio Paulsenu da odnese naučne beleške nazad u Anenerbe, dok je umetničke predmete sačuvao za Geringa.
Ipak za vreme pljačke, Hans Frank (lider poljske Generalne vlade) je 22. novembra 1939. izdao naređenje o zabrani „neovlašćenog izvoza“ predmeta iz Poljske. Paulsen je poslušao naređenje, ali je Hans Šlajf uredio da pet kola natovarenih opljačkanim predmerima iz Varšavskog arheološkog muzeja budu brodom prevezeni do Poznanja, koji se nalazio izvan Frankove nadležnosti. Šlajf je postavljen za poverenika Vartelanda, a Paulsen je kasnije pokušao u svom izveštaju da preuzme zasluge za ovu pljačku ali u tome nije uspeo.
Krim
Nakon što je početkom jula 1942. godine nemačka vojska zauzela Krim, Himler je u tu oblast poslao dr Herberta Jankuna, Karla Kerstena i barona Volfa fon Sefelda da traže artefake koji bi ih odveli do „Gotičke krune Krima“. Jankun je u štabu Pete SS pancer divizije sreo starijeg oficira Ota Olendorfa koji mu je dao informacije o krimskim muzeima.
Putujući sa ovom divizijom, Jankunov tim je stigao do Majkopa kada su od Siversa dobili poruku da Himler želi da se istraži drevno planinsko utvrđenje Manup-Kale. Jankun je poslao Kerstena prema utvrđenju, dok je ostatak tima nastavio da skuplja artefakte koje u međuvremenu nije uzela Crvena armija. Verner Braune, komandant paravojne grupe Ajnzackomando 11b pomagao je članovima tima u njihovim nastojanjima.
Na kraju, Jankun nije uspeo da nađe gotičke artefakte koji ukazuju na nemačko poreklo, čak ni pošto je dobio obaveštenje o pošiljci 72 sanduka artefakata u jedno medicinsko skladište. Ta oblast je bila opustošena do dolaska tima, tako da je preostalo samo 20 sanduka sa artefaktima iz Grčke i kamenog doba.
Ukrajina
U junu 1943, unteršturmfirer (podrškučnik) Hajnc Briher (27-godišnji doktor koji je diplomirao na Univerzitetu u Tibingenu u oblasti botanike) je poslat sa ekspedicijom u Ukrajinu i Krim. Hauptšturmfirer (kapetan) Konrad fon Rauh i tumač Štajnbreker su takođe bili članovi te ekspedicije.
U februaru 1945, Briheru je naređeno da uništi 18 istraživačkih ustanova u kojima je on studirao kako bi se sprečilo da iste padnu u ruke Sovjetima. Briher je odbio da izvši naređenje i nakon rata je nastavio da radi kao botaničar u Argentini i Trinidadu.
Italija
thumb|desno|190px|Rune u Val Kalmonika Anenerbe je 1937. godine poslala arheologa Franca Althajma i njegovu suprugu, fotografa Eriku Trautman, da istraže praistorijske natpise u stenama u dolini Val Kamonika (u Lombardiji). Njih dvoje su se vratili u Nemačku tvrdeći da su pronašli tragove nordijskih runa na stenama, koje potvrđuju da su stari Rimljani imali nordijsko poreklo.
Bolivija
thumb|desno|190px|„Kapija Sunca“ u Tivanakuu Nakon što je osvojio 20.000 maraka na takmičenju pisaca, Edmund Kis je 1928. otputovao u Boliviju kako bi proučavao ruševine hramova na Andima. Tvrdio je da njihova sličnost sa drevnim evropskim građevinama ukazuje na to da su ih projektovali nordijski imigranti.
Takođe je smatrao da njegovi pronalasci potvrđuju teoriju Glacijalne kosmogonije ( ili Welteislehre) prema kojoj je Univerzum nastao u kataklizmatičnom sudaru velikih kugli leda i užarene mase. Artur Poznanski (peruanski inžinjer, istraživač i arheolog) je proučavao lokalno nalazište zvano Tivanaku, za koje je takođe verovao da podržava ovu teoriju.
Nakon kontaktiranja Poznanskog, Kis se obratio Vistu za pomoć oko planiranja ekspedicije za iskopavanja u Tivanakuu i obližnjem nalazištu Siminakeu. Tim je trebao da se sastoji od 20 naučnika koji bi u periodu od godinu dana obavljali iskopavanja, istraživali jezero Titikaka i napravili aerosnimke puteva Inki za koje je verovao da imaju nordijske korene. Krajem avgusta 1939. ekspedicija je gotovo bila spremna da krene, ali je invazija na Poljsku 1. septembra iste godine odložila njihovo putovanje na neodređeno vreme.
Behistan
thumb|desno|190px|Natpis na steni Anenerbin predsednik Valter Vist je 1938. godine predložio put u Iran kako bi se proučio višejezični natpis na steni planine Behistan, koji je napravljen po nalogu ahemenidskog šaha Darija I, za koga je Vist verovao da ima nordijsko poreklo. Natpis je uklesan na vrh strme litice korišćenjem građevinske skele, koja je uklonjena nakon što je natpis završen. S obzirom da nisu mogli da obezbede sredstva za podizanje nove skele, Vist je predložio da on, njegova supruga, pomagač, jedan iranski student, fotograf i iskusni planinar budu poslati balonom. Ipak, put je odložen zbog izbijanja rata.
Kanarska ostrva
Posetioci Kanarskih ostrva su opisivali Guance (urođenike sa plavom kosom i belom kožom) i pronađene mumije sa plavim uvojcima, što je Virtu dalo povoda da veruje da su ostrva nekada naseljavali Nordijci. Njegov kolega dr Oto Hut je u jesen 1939. predložio organizovanje ekspedicije koja bi proučavala rasno poreklo ostrvljana, artefakte i njihove verske obrede. Kanarska ostrva su u to vreme kontrolisale trupe španskog diktatora Fransiska Franka. S obzirom da je Franko odbio da se pridruži Silama osovine kada je rat počeo, put je bio otkazan.
Island
Dr Bruno Švajcer je već tri puta odlazio na Island tokom 1938. godine, kada je predložio da Anenerbe organizuje ekspediciju u koju bi bila uključena još sedmorica ljudi. Cilj je bilo proučavanje tamošnjih tehnika zemljoradnje, arhitekture, snimanje narodnih pesama i plesova i sakupljanje uzoraka tla radi analize polena.
Tokom 1940, jedan od osnivača Anenerbe dr Bruno Kres (poznati nemački istraživač koji je tada bio na Islandu) je okupio ostale nemačke nacionaliste koji su bili u zemlji. Kres je boravio u Ramziju na Ostrvu Men, ali mu je dozvoljeno da se dopisuje sa Siversom preko pisama. Kresova „Gramatika islandskog jezika“ je konačno objavljena 1955. godine u Istočnoj Nemačkoj. On je kasnije radio za istočnonemački Štazi.
Veliki plan za istok
Nakon što je postavljen za Komesara za ojačanje nemačke rase, Hajnrih Himler je počeo da radi sa Konradom Mejerom na razvoju planova za tri velike nemačke kolonije na istočnim okupiranim teritorijama. Lenjingrad, severni deo Poljske i Krim su trebali da budu centralne tačke ovih kolonija koje su imale za cilj širenje arijevske rase. Krimska kolonija se zvala Gotengau ili „Gotski distrikt“ u čast Gota koji su naseleli ovo područje, a za koje se smatralo da predstavljaju arijevske pretke Nemaca.
Himler je procenio da će im za ove planove trebati dvadeset godina, a da će prvo morati da proteraju sve nepoželjno stanovništo i da potom izvrše preraspodelu teritorija odgovarajućoj arijevskoj populaciji. Pored toga, u cilju promene demografije regiona Himler je planirao da posadi sadnice hrasta i bukve i useve donete sa Tibeta. Radi postizanja konačnog cilja, Himler je naredio da Anenerbe osnuje novu instituciju na čelu sa Šeferom. Sedište institucije se nalazilo u blizini austrijskog grada Graca, gde je Šefer sa sedam drugih naučnika počeo da radi na razvoju novih vrsta useva za Rajh.
Počevši od 10. oktobra 1942. godine Himlerove trupe su deportovale 10.623 Ukrajinca u stočnim kolima, pre dovođenja vozovima etnički čistih Nemaca iz severne Ukrajine. SS vlasti su dale ovim porodicama neophodne zalihe i zemlju, ali su tražili da proizvode hranu SS.
Neuspelo konfiskovanje Tacitovih spisa
Anenerbe je pokušala da dođe u posed jedne od najpoznatijih kopija Tacitove knjige „Germanija“, koja sadrži rani opis germanskog naroda i u kojoj se on pristrasno predstavlja kao napredno i moralno društvo. Iako je Musolini obećao tu knjigu kao poklon 1936. godine, ona je ostala u jednoj biblioteci u okolini Ankone i Anenerbe je pokušala da je se dokopa odatle nakon što je Musolini zbačen sa vlasti.
Premeštanje vrhovnog štaba
Nakon što su britanske vazdušne snage bombardovale Hamburg 29. jula 1943, Himler je bio primoran da naredi premeštanje vrhovnog štaba Anenerbe u Berlin. Obimna biblioteka je premeštena u zamak u Ulmu, dok je osoblje nije prenelo u selo Vajšenfeld blizu Bajrojta u Bavarskoj. Izabrana zgrada je bila kamena kuća iz 17. veka. Iako većina osoblja nije bila zadovoljna primitivnim uslovima, Sivers je morao da se pomiri sa izolacijom.
Finansiranje organizacije
Pošto je u početku dobijala skromna sredstva od Nemačke istraživačke fondacije i Poljoprivredne organizacije Rajha, Anenerbe je počela da traži nove izvore finansiranja. Formirana je Anenerbe fondacija, koja je tražila privatne donacije za istraživanja. Jednu od najvećih donacija (od približno 50.000 maraka) su uplatili saradnici člana upravnog odbora Dojče banke Emila Georga fon Štrausa, uključujući tu i firme BMW i Dajmler-Benc.
Godine 1936. SS je osnovao zajedničku kompaniju sa Antonom Loiblom, mašincem i instruktorom za vožnju. SS je čuo za reflektujuće biciklističke pedale, koje je Loibl razvijao sa saradnicima. Pošto se uverio da će lično Loibl dobiti patent, Himler je iskoristio svoj politički uticaj da progura zakon koji će zahtevati upotrebu novih pedala, tako da je Anenerbe 1938. dobila deo profita koji je uznosio 77.740 maraka.
Dahau
Doktor Sigmund Rašer, jedan od Anenerbinih istraživača, je dobio zadatak da ispita na kojim visinama piloti Luftvafea mogu da lete jer su konstruisani novi avioni koji su trebali da lete na većim visinama nego ikada ranije. Rašer je dobio dozvolu od Himlera da traži zatvorenike iz kampa i da ih stavi u vakuumske odaje, kako bi se simulirali uslovi leta na velikim nadmorskim visinama sa kojima mogu da se susretnu piloti.
Rašeru je takođe naređeno da otkrije koliko dugo nemački vazduhoplovci mogu da izdrže u hladnoj vodi nakon obaranja aviona, tako da je on stavljao ljude u rezervoare sa vodom i pomoću elektroda im merio puls i temperaturu. Takođe je eksperimentisao sa načinima oživljavanja osoba izloženih hladnoj vodi, uključujući tradicionalne načine poput toplih kupki i zagrejanih vreća za spavanje, pa sve do manje konvencionalnih metoda poput stavljanja subjekta u krevet sa ženom koja je pokušavala da ga seksualno stimuliše.
Lobanje
Valter Grajte je došao na čelo Anenerbinog odeljenja za Studije primenjene prirode u januaru 1939. i počeo da vrši detaljna merenja nad 2.000 Jevreja u bečkoj imigracionoj kancelariji. Beger se sreo sa Siversom 10. decembra 1941. i uverio ga da mu treba 120 jevrejskih lobanja. Kasnije tokom Nirnberškog procesa, dr Fridrih Hilšer je svedočio da se Sivers u početku odupirao ideji da Anenerbe pređe na eksperimentne nad ljudima i da nije imao želju da učestvuje u njima.
Beger je sarađivao sa dr Augustom Hirtom, sa Univrziteta u Strazburu, u pravljenju kolekcije jevrejskih kostiju za potrebe istraživanja. Sakupljena su tela 79 jevrejskih muškaraca, 30 jevrejskih žena, 2 Poljaka i 4 Azijata.
Institut za vojna naučna istraživanja
Institut za vojna naučna istraživanja je osnovan krajem leta 1942. kao organizacija u okviru Anenerbe koja se bavila nadgledanjem medicinskih eksperimenata koji su izvođeni nad zatvorenicima koncentracionih logora. Sivers je osnovao ovaj institut na Himlerovo naređenje i bio je postavljen na mesto direktora, sa dva odeljenja kojima su rukovodili Rašer i Hirt.
Izveštaj o masovnoj grobnici
U Ukrajini je 2002. godine objavljeno otkriće masovne grobnice u kojoj su pronađena tela 12 nemačkih vojnika. Neke od lobanja su bile trepanirane, a kod nekih leševa su u potpunosti nedostajale lobanje. Ruski list „Pravda“ je izvestio da se tu radi o Anenerbinim eksperimentima, mada nisu date nikakve dodatne informacije. Ipak, ove novine su i ranije objavljivale netačne tekstove u vezi Anenerbe.
Fantazija i stvarnost
U vezi Anenerbe kruže mnoge pogrešne informacije, koje su nastale prepričavanjem i izmišljanjem detalja ili u istorijski sumnjivim teorijama zavere gde ovu organizaciju često mešaju sa Društvom Tule ili Vrilom.
Leteći diskovi
Projekat je navodno započet još pre Drugog svetskog rata i u njemu je učestvovao veliki broj naučnika. Tvrdi se, takođe, da je na Antarktiku izgrađena velika baza ispod leda u kojoj je ovaj eksperiment nastavljen posle završetka rata. To mesto je izabrano jer prema nekim autorima iznad planetarnih polova postoje portali, preko kojih se lako stiže do udaljenih galaksija.
Iako su tvrdnje u vezi letećih diskova često nepotkrepljene čvrstim dokazima, postoji čitav niz knjiga koje se bave ovom tematikom. O tome su govorili i naučnici Đuzepe Beluco i Rudolf Šriver, kao i inžinjer Roj Feden 1945. i kapetan američke vojske Edvard Rupelt 1956. godine.
Bitka za Edsonov greben
Bitka za Edsonov greben, poznata i kao Bitka za krvavi greben i Bitka za greben, je bila kopnena bitka na Pacifičkom frontu u Drugom svetskom ratu, između carske japanske armije i savezničkih kopnenih snaga (većinom američkih marinaca). Bitka se odigrala od 12. do 14. septembra 1942. godine, na ostrvu Gvadalkanal – Solomonova ostrva, i bila je to druga od tri posebne velike japanske kopnene ofanzive tokom Gvadalkanalske kampanje.
U bici, američki marinci, pod opštom komandom američkog general-majora Aleksandra Vandegrifta, odbijaju napade japanske 35. pešadijske brigade, koja je bila pod komandom japanskog general-majora Kijotake Kavagučija. Marinci su branili perimetar Lunga, gde se nalazio aerodrom „Hendersenovo polje“, koji je preuzet od Japanaca odmah nakon savezničkog iskrcavanja na Gvadalkanal 7. avgusta 1942. godine. Kavagučijeva jedinica je poslata ka Gvadalkanalu kao odgovor na saveznička iskrcavanja, sa zadatkom da preotme aerodrom i istera savezničke vojnike sa ostrva. Potcenjujući brojnost savezničkih snaga na Gvadalkanalu, koje su u to vreme brojale oko 12.000 ljudi, Kavagučijevih 6.000 vojnika izvode nekoliko noćnih frontalnih juriša na savezničku odbranu. Glavni japanski napad se dogodio u blizini grebena Lunga, južno od aerodroma „Hendersenovo polje“, gde su se nalazile nekoliko jedinice iz američkog marinskog korpusa, uglavnom trupe iz 1. rejderskog i 1. padobranskog bataljona, koje su bile pod komandom američkog potpukovnika Edsona. Premda je odbrana američkih marinaca gotovo pregažena, Kavagučijev napad je propao sa velikim gubicima japanskih vojnika.
Pošto su ključ odbrane bile Edsonove jedinice na grebenu, greben se obično naziva „Edsonov greben“ u istorijskim knjigama zapadnog porekla. Nakon bitke za Edsonov greben, Japanci nastavljaju da šalju trupe na Gvadalkanal, radi novog pokušaja zauzimanja aerodroma „Hendersenovo polje“, koji je direktno uticao na japanske ofanzivne operacije u ostalim oblastima južnog Pacifika.
Gvadalkanalska kampanja
Dana 7. avgusta 1942. godine, savezničke snage (prvenstveno američke) su se iskrcale na ostrva; Gvadalkanal, Tulagi, Gavutu i Tanamboga, sva iz sastava Solomonovih ostrva. Iskrcavanje saveznika na ova ostrva izvedeno je da bi se sprečilo njihovo korišćenje od strane Japanaca kao baze za presecanje snabdevačkih puteva iz Sjedinjenih Američkih Država za Australiju i ujedno obezbedili ostrva kao startne tačke za kampanju, čiji bi eventualno cilj bio: izolacija glavne japanske baze na tom delu Pacifiku - luka Rabaul, a u isto vreme, podrška savezničkoj kampanji na Novoj Gvineji. Ova iskrcavanja su podstakla šestomesečnu Gvadalkanalsku kampanju.
Koristeći zatečenost Japanaca, savezničke desantne snage završavaju svoje početne ciljeve za osiguranje Tulagija i susednih malih ostrvca, kao i izvesnog aerodroma u izgradnji na Lunga Pointu na Gvadalkanalu, u suton 8. avgusta 1942. godine. Vandegrift smešta svojih 11.000 vojnika iz 1. divizije marinaca na Gvadakanalu, na jedan neučvršćen perimetar oko oblasti Lunga Point.