cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tibetanska vojska
Tibet je svoju redovnu vojsku dobio 1912. godine kada je, nakon Xinhai revolucije u Kini zbačen carski režim, a novouspostavljena republikanska vlast nije bila u stanju očuvati kineski suverenitet nad zabačenim oblastima poput Tibeta. Tibetanska vojska se ispočetka sastojala od slabo naoružane lokalne milicije, ali je, koristeći postrevolucionarni kaos u 1910-im i 1920-im uspjela ne samo očuvati nezavisnost, nego čak i proširiti tibetansku vlast na sjever i istok, porazivši kineske gospodare rata. Godine 1932. je, međutim, Tibet poražen u ratu sa Kinom kojom je tada vladala nacionalistička stranka Koumintang, te je Tibet izgubio polovicu teritorija. Tibet je nakon toga reogranizirao svoju vojsku koja je dobila britansko oružje, logistiku i vojne savjetnike, ali više nije sudjelovao u oružanim sukobima. Kada je godine 1950. novoupsotavljena komunistička Kina krenula u kampanju ponovne uspostave kineskog suvereniteta nad Tibetom, Tibetanska vojska se nakratko suprotstavila Narodnooslobodilačkoj armiji, ali je brzo i odlučno poražena u bitci za Chamdo. Godine 1951. je Sporazumom od sedamnaest točaka Tibet postao autonomna provincija Kine, te je Tibetanska vojska prestala postojati.
San Juanito, Ensenada
San Juanito je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Ensenada.
Cerralvo (razvrstavanje)
Cerralvo ima više značenja:
San Juanito, Ensenada
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 180 m.
Case Gortani, Udine
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 18 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 3 m.
El Pilar, Matehuala
El Pilar je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Matehuala.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1379 m.
Donji Gradac (Konjic)
Donji Gradac je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Konjic koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 164 stanovnika.
Luzitanija
thumb|300px|[[HadrianIberijski poluotok u doba Hadrijana (117–138 AD), pri čemu se na zapadu Iberije nalazi carska provincija Lusitania (Extremadura i Portugal)]] thumb|300px|Provincija Luzitanija označena
Luzitanija (Lusitania) bila je drevna rimska provincija koja je obuhvaćala gotovo cijeli suvremeni Portugal južno od rijeke Douro i dijelove suvremene Španije (današnja autonomna zajednica Extremadura i mali dio provincije Salamanca). Ime je dobila po Luzitanima (Lusitani) ili Luzitancima, drevnom indoevropskom narodu čija je bila postojbina. Glavni grad joj je bio Emerita Augusta (današnja Merida), a u doba Republike je bila dio provincije Hispania Ulterior, postavši posebnom provincijom u doba Carstva.
Jablanovo
Jablanovo je naselje u opštini Bijelo Polje u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 58 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 95 stanovnika).
Demografija
U naselju Jablanovo živi 49 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 41,2 godina (34,4 kod muškaraca i 49,1 kod žena). U naselju ima 21 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,76.
Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2003. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.
Chicos, Arandas
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 7 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1964 m.
El Puchote, San Miguel el Alto
El Puchote je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Miguel el Alto.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 21 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1953 m.
Palagina, Firenze
Palagina je naselje u Italiji u provinciji Firenze, u regiji Toscana.
Microvan
200px|thumb|right|[[Daihatsu Hijet, kamionet u klasi microvana]] Microvan je mali gradski automobil, čija karoserija ima oblik identičan minivanu i kombiju.
Microvanovi su relativno nepopularna vrsta automobila u odnosu na hatchbackove iste klase, a proizvoditi su se počeli u Japanu. Danas se mogu naći i u ponudi europskih proizvođača, a kao primjer se mogu navesti Peugeot 1007, Opel Agila i Renault Modus.
Bosco, Campobasso
Bosco je naselje u Italiji u provinciji Campobasso, u regiji Molise.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 14 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 730 m.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
mini|Američki avion [[B-1 Lanser baca svoj tovar kasetnih bombi.]] Sporazum o zabrani kasetnih bombi je međunarodni sporazum kojim se zabranjuje korišćenje transfer i skladištenje kasetnih bombi. Norveška vlada je započela proces Konvencije o kasetnoj municiji u februaru 2007. godine, sa namerom da postigne međunarodni sporazum kojim bi se zabranila upotreba kasetnih bombi, čiji je tekst usaglašen u Dablinu maja 2008. godine. U Oslu decembra 2008. bio je otvoren za potpisivanje, da bi stupio na snagu 1. avgusta 2010. godine, šest meseci nakon što ga je ratifikovalo 30 država. Ovu konvenciju je do sada potpisalo 115 država, a od tog broja 88 je ratifikovalo, sa daljom tendencijom rasta država koje se priključuju zabrani kasetnih bombi.
Zbog velike upotrebe kasetnih bombi sa velikim brojem civilnih žrtava i zbog velikih i nesagledivih posledica u mnogim konfliktima koje nanosi ovo nehumano oružje, bilo je nekoliko pokušaja da se zabrani korišćenje ovih bombi. U početku je bilo neuspešno zbog protivljenja velikih sila, ali je na kraju posle mnogo truda i velikog broja održanih konferencija i sastanaka povodom toga, koji su na kraju rezultovali donošenjem i usvajanjem ovog sporazuma.
Broj žrtava od kasetnih bombi od početka upotrebe do sada
Prema podacima HRW-a (-{Human Rights Watch}-) u 2011. godini je u 29 zemalja bilo stradalih od kasetnih bombi. Prema izveštajima, od početka upotrebe kasetnih bombi do kraja 2010. godine broj ukupno potvrđenih žrtava bio je najmanje 16.921. Međutim, žrtve kasetne municije nisu svuda ubeležene i u mnogim zemljama nije se vodila pravilna evidencija, tako da se ukupan broj žrtava procenjuje na između 55.000 i 100.000, jer je samo u Laosu, Vijetnamu i Kambodži procenjeno da ih je bilo više od 54.000.
Kontaminirane zemlje i regioni od kasetnih bombi
U svetu postoji 38 država kontaminiranih kasetnim bombama, uključujući i sporne teritorije i to su: Avganistan, Albanija, Angola, Azerbejdžan (uključujući i Nagorno-Karabah), Bosna i Hercegovina, Čad, Crna Gora, Eritreja, Etiopija, Grenada, Gruzija, Hrvatska, Iran, Irak, Izrael, Jemen, Južni Sudan, Kambodža, Kolumbija, Demokratska Republika Kongo, Kuvajt, Laos, Liban, Libija, Mauritanija, Maroko (uključujući i Zapadnu Saharu), Mozambik, Ruska Federacija (Čečenija), Saudijska Arabija, Srbija (Kosovo), Sijera Leone, Sirija, Sudan, Tadžikistan, Uganda, Velika Britanija (Folklandska Ostrva), Vijetnam, Zambija.
Tokom 2010. godine kontaminirani teren je očišćen i uništene su kasetne bombe u: Avganistanu Angoli, DR Kongo i Iraku, dok je zabeležen značajan napredak u čišćenju u Kambodži, Srbiji i Vijetnamu. Najmanje 59.978 neeksplodiranih kasetnih bombica je uništeno tokom operacije čišćenja, a očišćeno je više od 18,5 km² kontaminiranog zemljišta.
Nabatejci
thumb|250px|[[Riznica nabatejskog glavnog grada Petre, uklesana u stijenu]]
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Kontaminirane zemlje i regioni od kasetnih bombi
== Države koje su koristile kasetnu municiju i gde su je sve koristili ==
Nabatejci
Nabatejci (vlastito ime "Nabatu", lat. Nabataer) su bili savez nomadskih plemena sjeverozapadne Arabije.
Narodni umjetnik SSSR-a
Narodni umjetnik SSSR-a (ruski: Народный артист СССР) je bila počasna sovjetska titula, za iznimna postignuća u scenskoj umjetnosti koja se dodjeljivala od 1939. do 1991.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Kontaminirane zemlje i regioni od kasetnih bombi
Ima 19 zemalja koje su koristile kasetnu municiju tokom oružanih sukoba u 37 zemalja i to su: Eritreja, Etiopija, Francuska, Gruzija, Holandija, Irak, Izrael, Južna Afrika, Kolumbija, Libija, Maroko, Nigerija, Rusija, Saudijska Arabija, Sjedinjene Američke Države, bivša Jugoslavija, Sudan, Tajland, Ujedinjeno Kraljevstvo.
Nabatejci
Nabatejci su kao karavanski trgovci velikim dijelom kontrolirali trgovačke putove prema južnoj Arabiji i od 4. stoljeća pne. ostvarili značajnu gospodarsku i političku moć. U razdoblju od 150. pne. pa do 105. n.e. udružili su se u kraljevinu koja se pružala od Sinajskog poluotoka prema sjevernoj Arabiji. Nakon što ih je Antigon I. Monoftalmos bezuspješno 312. pne. pokušao pokoriti, proširili su područje svojg utjecaja i na Siriju. Grčki povjesničar Diodor (1. stoljeće pne.) zapisao je slijedeće:
Narodni umjetnik SSSR-a
Tu titulu netreba brkati sa sličnom titulom - Народный художник СССР (koja bi se slično prevela) koja se dodjeljivala za iznimna postignuća u vizualnim umjetnostima; slikarstvo, kiparstvo, grafika, primijenjena umjetnost, fotografija koje su dodjeljivane od 1943. do 1991.
Nabatejci
Oko 85. pne. Nabatejci pod kraljem Aretom III. osvajaju Damask. U vrijeme vojskovođe Gneja Pompeja postali su rimski vazali, ali je Areta ipak uspio očuvati jedinstvo svog kraljevstva. Tek u vrijeme cara Trajana 106. pne. Nabatejci gube svoju relativnu neovisnost i postaju kao rimska provincija Arabija Petra sastavni dio Rimskog carstva.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Države koje su proizvodile kasetnu municiju
U 34 zemlje proizvodilo se preko 200 različitih tipova kasetne municije a od ovog broja, 16 zemalja pridružilo se konvenciji o zabrani kasetnih bombi i te zemlje su: Argentina, Australija, Belgija, Bosna i Hercegovina, Brazil, Čile, Egipat, Francuska, Grčka, Holandija, Hrvatska, Nemačka, Indija, Iran, Irak, Italija, Izrael, Japan, Južna Afrika, Južna Koreja, Kina, Pakistan, Poljska, Rumunija, Rusija, Severna Koreja, Singapur, Sjedinjene Američke Države, Slovačka, Španija, Švajcarska, Švedska, Turska, Ujedinjeno Kraljevstvo.
Narodni umjetnik SSSR-a
Titula nižeg ranga bila je Zaslužni umjetnik SSSR-a (Заслуженный художник СССР) za postignuća u istim područjima.
Nabatejci
Važni gradovi su bili glavni grad Petra u današnjem Jordanu i Bostra na području današnje Sirije.
Narodni umjetnik SSSR-a
Slične počasne titule postojale su za vrijeme SSSR-a i u svakoj pojedinoj sovjetskoj republici, kao i po sovjetskim autonomnim republikama.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Države koje su imale ili još uvek imaju u svojim skladištima kasetnu municiju
Napomena: ovo su podaci iz 2009. godine.
Nabatejci
U poljoprivredi su koristili izvrstan sistem navodnjavanja, koji je danas predmet proučavanja znanstvenika sa Jeruzalemskog univerziteta. Kako su živjeli u području ekstremno aridne klime, skupljali su oborine u okolini, i dovodili vodu na polja. Omjer između poljoprivredno korištene površine i površine na kojoj su skupljali kišnicu je bio 1:10 i 1:20. Na polja su ju dovodili principom slobodnog pada.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Države koje su imale ili još uvek imaju u svojim skladištima kasetnu municiju
Prema novijim izveštajima, do kraja 2011. godine izvestan broj zemalja je, pridržavajući se konvencije i uništavajući svoja skladišta, uspeo da tokom ovog kratkog perioda uništi svoje zalihe kasetne municije, tako da danas imamo još 69 zemalja koje poseduju ovo oružje.
Prodaja i transfer kasetnih bombi
Najmanje 15 zemalja je izvezlo više od 50 tipova kasetnih bombi u najmanje 60 drugih država. Zadnji zabeleženi slučajevi njihovog transfera i korišćenja u konfliktima su:
== Konflikti sa upotrebom kasetnih bombi koji su prethodili konvenciji ==
1943: U SSSR-u su u II svetskom ratu kasetne bombe upotrebljavale i sovjetske i nemačke trupe. Sovjetske snage su ih koristile za odbranu od prodora nemačkih tenkova, a Nemačka ih je koristila u Kurskoj bici radi odbrane od sovjetske artiljerije. Tipovi kasetnih bombi koje su koristili Nemci su: SD-1 i SD-2.
1943: U Ujedinjenom Kraljevstvu su za vreme II svetskog rata 1943. godine kasetne bombe upotrebljene od strane nemačkih borbenih snaga pri napadu na port Grimsbi gde je bačeno preko 1.000 kasetnih SD-2.
1964-1975: U Kambodži, Laosu, Vijetnamu i Tajlandu američke snage su upotrebile ogromnu količinu kasetne municije. Prema nekim procenama na svetskom nivou, Laos je jedna od zemalja koja su najviše nastradale. Tamo je bačeno preko 414.000 kasetnih bombi koje su sadržale oko 270 miliona kasetnih bombica a prema izveštajima, oko trećina tih bombica nije odmah eksplodirala. Prema nekim procenama iz 2011. godine ostalo je još oko 26 miliona neeksplodirane kasetne municije za čišćenje. Prema grubim procenama, samo jedna desetina od ukupne kontaminirane površine zemljišta koje je ostalo za čišćenje je oko 8.750 km², a ukupna površina je oko 38% teritorije u Laosu. Kontaminiranost onemogućava obradu zemljišta, razvoj regionalne ekonomije i predstavlja životnu opasnost za desetine hiljada meštana. Timovi za čišćenje u Laosu su pronašli 19 različitih tipova kasetnih bombi. Prema zvaničnim podacima ubijeno ili ranjeno je više od 11.000 osoba, a od tog broja 30% su deca. Jedna od procena američke vojne baze podataka je da je tokom 9.500 letova u Kambodži bačeno oko 87.000 avio kasetnih bombi, koje su sadržale preko 26 miliona bombica, uglavnom u istočnim i severoistočnim delovima zemlje, koji se graniče sa Laosom i Vijetnamom. Tamo je prema procenama ostalo između 2 i 5,8 miliona neeksplodiranih kasetnih bombica, a broj žrtava, pošto ne postoje pouzdani podaci, procenjen je na više od 5.000. Ostaci od kasetnih bombi koji su pronađeni su: BLU-24, BLU-26, BLU-36, BLU-42, BLU-43, BLU-49, kao i BLU-61. U Vijetnamu je bačeno preko 296.000 kasetnih bombi, koje sadrže oko 97 miliona bombica, a prema nezvaničnim informacijama vojnih stručnjaka, ako bi se čišćenje kontaminiranih teritorija odvijalo ovim tempom kojim oni rade, bilo bi završeno za oko 300 godina. Prema nekim izveštajima iz Vijetnama oko 300 osoba svake godine strada od kasetnih bombi, međutim procenjuje se da je ukupan broj žrtava preko 34.000. Pronađeno je 15 različitih tipova kasetne municije koje su SAD koristile a kontaminirano je 64 provincija i gradova, uključujući Haiphong, Hanoj, Ho Ši Min, i Vin. Najviše kontaminirana područja su u tri provincije: Kvang Bin, Kuang Nam, i Thua-Thien Hue. Na Tajlandu je 2010. godine istraživanje pokazalo da je od neeksplodirane kasetne municije SAD MK-118, koje datira još od Vijetnamskom rata, kontaminirano oko 315.000m² zemljišta u Fakta okrugu na severu pokrajine Utaradit. Kasetna municija je očigledno bila bačena kada su se avioni SAD vraćali u svoje baze na Tajlandu posle bombardovanja Vijetnama i Laosa.
1970: U Zambiji su pronađeni ostaci od avio kasetnih bombi u dve oblasti i to u Jifumba, Solvezi okrugu (severozapadnoj provinciji), a drugi u Majva, Shangombo okrugu (zapadna provincija). Nema podataka koje to mogao da baci, pretpostavlja se da je to moglo da se desi između 1970. i početka 1990. U Junu 2010. godine zambijska vojska i Norveška narodna pomoć su očistile ove oblasti, koje pokrivaju ukupnu površinu od 484.000m2 i uništile 22 kasetne bombice tipa CB-470.
Nabatejci
Imali su još jedan vrlo unosan izvor prihoda. Trgovali su grudama katrana koji se dizao na površinu Mrtvog mora. Katran je uglavnom prodavan u Egipat gdje se koristio u postupku balzamiranja.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1973: U Siriji u takozvanom Oktobarskom ratu, izraelska avijacija je gađala trening kampove nevladinih oružanih trupa blizu glavnog grada Damaska.
1975-1991: U Zapadnoj Sahari i Mauritaniji su marokanske snage zbog spora oko teritorije koristile artiljerijsku i avio kasetnu municiju protiv nevladinih trupa Narodnog fronta za oslobođenje Sagija el Amre i Rio de Oro (Polisario). Između 1980 i 1981. godine Marokansko vazduhoplovstvo sprovodi napade na mesta Akka, Guelta Zemmour i Messeid koristeći kasetne bombe francuske izrade. Ostaci od kasetnih bombi koji su korišćeni u ovom sukobu su: avio kasetne bombe CBU-71 sa BLU-63 municijom, kao i MK-118s, onda artiljerijske M483A1 155mm sa M42 i M46 municijom. Ukupno ima 85 oblasti kontaminiranih od kasetne municije što zauzima prostor od 32.74 km². U Mauritaniji su 1990. godine marokanski avioni gađali kasetnim bombama jednu oblast koja je 34 km severno od mesta Bir Mogrein, što je nekih 6 km² kontaminirane površine. Kasetne koje su korišćene u ovom sukobu su BLU-63 kao i MK-118s. Maroko je između 1979. i 1995. uvezao kasetnu municiju iz SAD i to: 2,994 CBU-52; 1,752 CBU-58; 748 CBU-71 i 850 raketnih kasetnih bombi, što sveukupno sadrži oko 2,5 miliona bombica.
1978: U južnom delu Libana su Izraelci takođe koristili kasetne bombe.
1979-1989: U Avganistanu je vojska Sovjetskog Saveza bacala avio i raketne kasetne bombe protiv nevladinih snaga, a u tom sukobu su i nevladine snage takođe koristile artiljerijske kasetne ali u manjem obimu. Australijski fotograf Džon Rodsted je 2002. godine snimio oko 60.000 tona (60 miliona kg) uskladištenih napuštenih sovjetskih kasetnih bombi u oblasti Bagram u avio bazi izvan Kabula. U avgustu 2010. godine je Ministarstvo odbrane obavestilo „Monitor“ da nema kasetne municije u skladištima i da je „oko 113.196 kasetnih bombi koje sadrže 29.559 kilograma“ starih sovjetskih zaliha uništeno. Ostaje nejasno šta je sa preostalim ogromnim količinama kasetnih bombi koje su pronađene 2002. godine.
1982: U Libanu je opet Izrael koristio kasetne bombe protiv sirijskih snaga i nevladinih trupa.
1982: Na Folklandskim ostrvima su britanski avioni Si Harijer doleteli sa nosača aviona HMS Hermes i gađali pešadiju argentinske vojske u blizini aerodroma Port Stenli, zatim malu travnatu pistu kod Gus Grina, kao i Luku Huard. Kasetne bombe koje su korišćene su BL-755 i bačeno je 107 kontejnera kasetnih sa 15.729 bombica.
1983: Na Grenadu su mornarički avioni SAD bacili 21 kontejner kasetnih bombi tokom operacije vazdušne podrške.
1983: U Libanu je u decembru 1983. godine mornarička avijacija SAD bacila 12 kontejnera CBU-59 i 28 raketnih kasetnih bombi na protivvazdušnu odbranu sirijskih snaga u blizini Bejruta.
1984-1988: U Iranu su Iračani 1984. godine u početnoj fazi rata upotrebili avio kasetne bombe. U kasnijim fazama rata koristili su Ababil-50 raketne kasetne bombe, koje su kopija M-87 Orkana iz bivše Jugoslavije. Inače ove dve zemlje su vršile zajednička istraživanja i zajedno su proizvodile ovo oružje, samo što se u bivšoj Jugoslaviji zvalo Orkan a u Iraku Ababil.
Narodni umjetnik SSSR-a
Historija
Prije te titule postojala je slična Narodni umjetnik Republike osnovana 1919. od strane sovjetske vlade. Među prvim koji su dobilu tu titulu bili su kompozitor Glazunov, i opernim pjevači Šaljapin i Sobinov.
Od 1936. ta titula je zamjenjena novom Narodni umjetnik SSSR-a. Prvi primatelji te titule 6. septembra 1936. bili su Konstantin Stanislavski, Vladimir Nemirovič-Dančenko, Ivan Moskvin, Antonina Neždanova, Boris Ščukin, Kuljaš Bajseitova uz još neke umjetnike. Posljednji koji su dobilu tu titulu bili su Sofija Piljavskaja i Oleg Jankovski 21. decembra 1991. Titula Narodni umjetnik SSSR-a službeno je potvrđena odlukom Centralnog izvršnog komiteta Sovjetskog Saveza - 13. januara 1937.
Ispočetka se ta titula dodjeljivala samo kazališnim glumcima, baletanima i opernim pjevačima, vremenom se proširila i na filmske glumce (Ljubov Orlova), kompozitore (Arno Babajanian, Dmitrij Šostakovič), violiniste (Anahit Tsitsikian, David Ojstrah), pa i pjevače zabavne muzike (Leonid Utjosov), komičare (Arkadij Rajkin) sve do cirkuskih klauna (Oleg Popov).
Većina umjetnika dobila je titulu Narodni umjetnik nakon navršenih 40 godina. Iznimke su napravljene kod plesača, tako je balerina Nadežda Pavlova, dobila tu titulu sa 28 godina, a poznata plesačica židovskih narodnih plesova iz Buhare Malika Kalantarova sa 34 godina.
Formalno titula Narodni umjetnik je bila samo počasna i pored ordena i diplome, nije ništa donosila, ali kako ju je odobravala sama vlada (odnosno resorno ministarstvo) one su nosiocima te titule donosile sigurnost prihoda (koji često i nisu bili visoki) i društveni ugled. Titula se dobijala na osnovu odluke Ministarstva kulture SSSR-a, koja je prijedloge za imenovanja dobijala od resornih državnih odbora.
Tu titulu dobilo je ukupno 1010 osoba iz područja scenske umjetnosti; kompozitora, baletana, muzičara, filmskih, televizijskih radijskih i kazališnih redatelja, glumaca, cirkusanata i pedagoga koji su radili na obrazovanju tih profila.
Protektorat Zapadnih oblasti
Protektorat Zapadnih oblasti je bila regionalna vlada koju je Kina za vrijeme dinastije Han uspostavila u svrhu nadzora tzv. Zapadnih oblasti (Xiyu), područja koje otprilike odgovara današnjem Xinjiangu (s izuzetkom Džungarije).
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1986: U Libiji su avioni SAD 25 Marta bacili MK-20 raketne kasetne na libijske brodove u zalivu Sidra. Takođe su SAD 14-15. aprila bacili 60 raketnih bombi na aerodrom Benina.
1986-1987: U Čadu su francuski avioni bacili kasetnu municiju na aerodrom Vadi Doum. U više oblasti Čada pronađena je neeksplodirana municija i to u oblasti blizu mesta Faia Largeau, zatim u oblasti Gouro (na severoistoku Borkou regiona ) i u tri severne provincije Biltine u Vadi Fira regionu (severoistočni Čad) istočno od glavnog grada Ndžamena. Libijske snage takođe su koristile kasetnu municiju Sovjetskog porekla AO-1SCh, PTAB-1.5 i PTAB-2.5 a ostaci od kasetne municije su pronađeni u oblasti blizu mesta Faia Largeau.
1988: U Iranu su SAD napali avionima brodove Iranske revolucionarne garde, gađajući ih raketnim kasetnim bombama MK-20 u operaciji koja se nazivala Bogomoljka.
1988-1994: Na Nagorno-Karabahu u sukobu Jermenije i Azerbejdžana oko sporne teritorije pronađene su kasetne bombe na 162 lokacije, koje zauzimaju površinu od 94 km². To su podaci iz izveštaja iz 2008. godine a pošto je jedan deo teritorije očišćen od kasetnih bombi, prema novijem izveštaju iz marta 2011. procenjeni preostali prostor za čišćenje je 69.5 km², na 131 lokaciji. Značajan problem sa ostacima kasetne municije je posebno u Askeran i Martakert regionu. Procenjuje se da je 180 kasetnih bombi bačeno na grad Stepanakert. Vrste kasetne municije koja je pronađene je: PTAB-1, ShOAB-0.5 i AO-2.5. Izveštaji takođe govore da su kasetne bombe pronađene i na nekim delovima teritorije Azerbejdžana.
1991: U Iraku i Kuvajtu su SAD i njeni saveznici bacili 61.000 kontejnera avio kasetnih bombi, koji sadrže oko 20 miliona bombica. Saudijska Arabija je u zajedničkoj akciji sa SAD gađala artiljerijskim, kao i avio kasetnim bombama tokom bitke za mesto Khafji. Tačan broj kasetne municije korišćen iz artiljerijskih i raketnih sistema nije poznat ali se sumnja da je bilo preko 30 miliona bombica.
1991-1995: U Hrvatskoj je tokom sukoba početkom 90-ih godina u zaleđu Zadra kontaminirano od kasetnih bombi oko 9,3 km2, a procene su da ima oko 5.000 neeksplodirane kasetne municije. Najveća kontaminacija terena u Hrvatskoj je baš u Zadarskom zaleđu. Takođe su kasetne bombe korišćene 2-3. maja 1995. godine kada su nevladine trupe gađale civilne delove Zagreba iz M-87 Orkana. Ovde treba napomenuti da je 12. juna 2007. godine Međunarodni sud za bivšu Jugoslaviju doneo krivičnu presudu na individualnoj osnovi Milanu Martiću za granatiranje Zagreba i upotrebu kasetnih bombi tipa M-87 Orkana tokom tog čina, i pri tome pogađanje civilnih objekata. Odluka je doneta na osnovu karakteristika upotrebljenog (veoma nepreciznog) oružja u kombinaciji sa karakteristikama gađanog/pogođenog terena i s time u vidu male verovatnoće pogađanja čak i potencijalnih vojnih ciljeva, kao što su hrvatsko Ministarstvo odbrane ili spoljnih poslova. Tokom granatiranja centra Zagreba 2 i 3. maja 1995. godine poginulo je 7, a povređeno je skoro 200 civila.
Aromunski jezik
Aromunski jezik je jedan od istočnoromanskih jezika koji se govori u Grčkoj, Albaniji, Makedoniji, Rumunjskoj, Bugarskoj i Srbiji. Aromunski je blizak rumunjskom, iako sadrži više riječi grčkog porijekla, dok je rumunjski apsorbirao puno slavenskih i mađarskih riječi.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1992-1994: U Angoli u građanskom ratu zbog nepriznavanja izbornih rezultata poražena strana na izborima UNITA na čelu sa opozicionim liderom Savimbi koji su imali 40% glasova u odnosu na drugu stranu MPLA 49%, je odbila da prihvati izborne rezultate i obnavlja rat tokom koga je došlo do korišćenja nepoznatog broja kasetnih bombi koje su pronađene na mnogim lokacijama. Demineri koji su radili na raščišćavanju kasetnih bombi uništili su ostatke u provinciji Huambo u blizini mesta Caala i Bailundo. To su bile bombe sovjetske proizvodnje i to: PTAB-2.5 i AO-2.5 RT.
Aromunski jezik
Karakteristike
Pretpostavlja se da aromunski jezik govori oko 112.960 govornika, a možda čak i oko 300.000 govornika, i to najviše u Grčkoj, po Makedoniji, Epiru, Trakiji.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1992-1995: U Bosni i Hercegovini Vojska Jugoslavije i nevladine trupe su iskoristile raspoložive zalihe kasetne municije. U ranoj fazi sukoba avioni Jugoslavije gađali su kasetnim bombama i to BL-755, a u kasnijoj fazi bilo je i raketnih kasetnih iz M-87 Orkana. Avioni NATO-a su bacili 2 kasetne bombe CBU-87. Istraživanje je pokazalo da je zagađeno 669 oblasti, koje pokrivaju površinu od 12 km².
Aromunski jezik
Karakteristike
Smatra se da u Albaniji ima oko 3850 govornika i to oko Gjirokastëra i Korçë, u Bugarskoj oko 9800 i to oko Blagoevgrada i Ćustendila, u Makedoniji oko 8310 i to u Bitoli, Ohridu, Prilepu, Resenu, Strugi, Skopju i Kruševu.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1992-1997: U Tadžikistanu su nepoznate trupe u građanskom ratu koristile kasetne bombe i one su pronađene u gradovima Gharm i Rash Valej. Vrste kasetnih koje su pronađene su: ShOAB-0.5 i AO-2.5 RT sovjetskog porekla.
Aromunski jezik
Karakteristike
Pretpostavlja se da u Rumunjskoj ima oko 28.000 govornika i to kod Constanțe, Tulceje, Dobrudže i u Bukureštu, a u Srbiji oko 13.000 govornika i to u Beogradu, Nišu, uz nešto razbacanih enklava po Kosovu i Vojvodini.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1994-1996: U Čečeniji su Ruske snage koristile kasetne bombe protiv nevladinih trupa.
1996-1999: U Sudanu su vladine trupe gađale južni deo Sudana avio kasetnim bombama čileanske proizvodnje PM-1. U južnom Sudanu je kontaminirano 519 lokacija. Ostaci od kasetne municije pronađeni su u naseljima, na poljoprivrednom zemljištu, pašnjacima, rekama i potocima, na padinama brda, u pustinjskim oblastima, kao i oko bivše vojne kasarne.
Aromunski jezik
Karakteristike
Dijalekti aromunskog jezika su; Cipan, Vargarean, Sarbean, Farsilotu, Gramustean i Pindean.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1997: U Sijera Leone su nigerijski mirovnjaci upotrebili BLG-66 Beluga bombe (Francuske proizvodnje ) na istoku grada Kenema, kao i na mesto Lokosama, blizu Port Loko.
1998: U Sudanu su u avgustu američke snage sa brodova i podmornica na fabriku u Kartumu ispalile 66 TLAM-D Block 3 krstareće rakete, od kojih svaka sadrži 166 BLU-97 bombica.
Aromunski jezik
Ime
Aromunski jezik je poznat pod vrlo različitim imenima, u Makedoniji i Srbiji zovu ga Vlaškim. U Grčkoj Vlahi, u Turskoj Ulahlar, u Albaniji Vllehe ili Çobani (Čobani). Englezi ga zovu Vlachs, Nijemci Wlachen ili Walachen a Francuzi Valaques. Svi ti termini potječu od grčkog Βλάχοι (vlahoi) = pastiri. Kako Srbi nazivaju Aromune Cincarima, tako često nazivaju i njihov jezik cincarskim, u Rumunjskoj je poznat pod imenom Macedo-Romãni.
Sami Aromuni odnosno Armãnji (kako sami sebe zovu), svoj jezik zovu armãneashti ili limbã armãneascã.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1998-2000: U sukobu između Etiopije i Eritreje zbog graničnog spora došlo je do korišćenja avio kasetnih bombi. Eritreja ih je bacala po aerodrumu Mekele i školi, dok je Etiopija gađala aerodrom Asmara i mesto Gas-Barka u zapadnoj pokrajini Eritreje. Ostaci od kasetne municije nam ukazuju da su korišćeni tipovi: BL-755 britanske proizvodnje, M20G grčkog porekla, kao i PTAB-2.5 ruskog porekla.
Aromunski jezik
Historija
Najraniji poznati primjeri napisani na aromunskom su manuskripti patrijarha Fotija datirani između 860. i 870., gotovo istovremeno sa manuskriptima koje je u to vrijeme napisao sv. Naum Ohridski. Krajem 18. vijeka objavljene su brojne knjige na aromunskom, sve pisane grčkim alfabetom. Nažalost, velik dio tih djela uništen je tokom rat]]ova koji su vođeni između 1750. i 1788.
El Jacal, Tancítaro
El Jacal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Tancítaro.
Aromunski jezik
Historija
Prvi čovjek koji je objavio aromunski tekst na latinici početkom 19. vijeka bio dr. Loryi Constantin Roja. Tokom 1980-ih počeo se razvijati novi aromunski pravopisni sistem koji je usvojen u većini zemalja u kojima se govori aromunski, s izuzetkom Grčke i Rumunjske, gdje se još uvijek koristi grčki alfabet i stari pravopisni sistem. U novom sistemu, koji su predložila četiri aromunska pisca, i objavila 1985., više nema većina slova sa naglaskom, osim slova ã.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
1998-2003: U  DR Kongu u takozvanom Drugom kongoanskom ratu je učestvovalo 8 afričkih zemalja i oko 25 naoružanih grupa, tako da je to bio najveći afrički rat posle II svetskog rata. U tom sukobu su upotrebljene kasetne bombe BL-755 britanske proizvodnje, BLU-63 američke proizvodnje, i PM-1. Ostaci kasetne municije pronađeni su u provincijama Ekuateur, Katangu, Maniema i pokrajini Orientale, a postoji sumnja da ih ima i u provinciji severni Kiv. Zbog složenosti samog sukoba i učestvovanja dosta zemalja kao i naoružanih grupa, ne zna se tačno ko je upotrebio tu municiju. Prema nepotpunim izveštajima, broj žrtava od ostataka kasetne municije je najmanje 207 i to od 1964. do kraja 2010. godine.
El Jacal, Tancítaro
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 217 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1563 m.
Aromunski jezik
Status
Aromunski jezik ima gotovo službeni status u Makedoniji, pa se u nekim osnovnim školama može učiti kao izborni predmet. Aromuni u Makedoniji imaju pravo govoriti svoj aromunski na sudu, a od 2006. aromunski je drugi službeni jezik (nakon makedonskog) u gradu Kruševu.
Sporazum o zabrani kasetnih bombi
Prodaja i transfer kasetnih bombi
2001-2002: U Avganistanu u periodu od oktobra 2001. i početka 2002. godine avioni SAD su tokom 232 napada na lokacijama širom zemlje bacili 1.228 kasetnih bombi, koje su sadržale 248.056 bombica. Takođe veliku opasnost čine ostaci kasetne municije bačene su još od strane sovjetskih snaga tokom prethodnog rata, tako da su demineri prilikom čišćenja nailazili na kasetne bombe SAD kao i na Sovjetske. Procenjeno je da je 24 oblasti kontaminirano od kasetnih bombi. U Avganistanu je zabeležena najmanje 771 žrtva od kasetne municije.
2003-2006: U Iraku su SAD i Velika Britanija tokom 3 nedelje ratnih dejstava bacile oko 13.000 kasetnih bombi, koje sadrže oko 1,8 do 2 milona bombica. U jednom incidentu 7. aprila 2003. godine NATO snage su gađale Bagdad i mnogo bombica je ostalo neeksplodirano pri udaru usled koga je došlo do velikog broja žrtava od kasetnih bombi. Kasetne bombe su pronađene na mnogim lokacijama a jedan izveštaj iz 2004. godine nam govori da je glavni auto-put između Kuvajta i Basre bio meta teškog napada kasetnim bombama, a ova municija intenzivno je korišćena i oko Basre, Nasiriiah kao i na prilaznim putevima Bagdadu. Kontaminirano je 2.200 lokacija duž reka Eufrat i Tigar. Procenjuje se da je od 1991. godine bilo između 5.500 i 8.000 žrtava kasetne municije, uključujući i gubitke koji su se desili tokom napada, a četvrtinu žrtava čine deca. Kasetne bombe koje su korišćene u ovim sukobima su: BLU-97, BLU-63.
2006: U Libanu su izraelske trupe u julu i avgustu gađale kasetnim bombama Hezbolah. Prema procenama UN Izrael je bacio oko 4 miliona bombica i to samo tokom zadnja 3 dana sukoba, a oko 1 milion je ostalo neeksplodirano i to je izazvalo nesagledivu humanitarnu opasnost za mnoge žitelje tog područja, kao i dugotrajnu ekonomsku krizu u pretežno agrarnom sektoru pogođenog područja. Izraelska ofanziva je naišla na oštru međunarodnu kritiku jer su ovakve bombe bacane na oblasti naseljene pretežno civilima. U prvih mesec dana posle tog rata poginulo je ili ranjeno u proseku 3-4 osobe dnevno, a u prvoj godini mira je bilo više od 200 civilnih žrtava. Prema izveštaju iz maja 2011. godine, u preko 758 područja zemljište je kontaminirano od kasetne municije, na ukupnoj površini od oko 18,1 km².
2006: Na severni deo Izraela Hezbolah je ispalio više od 100 kasetnih bombi kineske proizvodnje Tip-81 od 122mm, a svaki projektil je sadržao po 39 bombica. Tačan broj ispaljenih bombi nije poznat.
2011: U Kambodži je između 4. i 7. februara 2011. godine u spornom delu pojasa sa Tajlandom izbio sukob između te dve zemlje, koji je kratko potrajao. Sukob se dogodio na teritoriji Kambodže pod zaštitom UNESKO, u blizini hrama Preah Vihear, gde su tajlandski vojnici bacili nekoliko vrsta kasetne municije i to su: M35, M42, M46 i M-85. Kontaminirana teritorija zahvaćena ovim sukobom je na površini od oko 1.5 km² i dovodi u opasnost četiri sela a broj ugroženih osoba je između 5.000 i 10.000. Tajlandski ambasador je 5. aprila u UN u Ženevi potvrdio da su korišćene kasetne bombe. Ovo je bila prva upotreba kasetnih bombi od 2008. godine, od stupanja na snagu konvencije o zabrani kasetnih bombi. Konvencija je zvanično stupila na snagu 1. avgusta 2010. godine.
2011: U Libiji je izbio sukob između vladinih i nevladinih snaga koje su bile potpomognute NATO alijansom iz vazduha, u cilju svrgavanja sa vlasti Moamera el Gadafija. Sukobi su trajali nekoliko meseci i došlo je do upotrebe kasetnih bombi u noći 14. aprila 2011. godine, a pronađeni ostaci su na 3 lokacije u gradskoj četvrti u zapadnom delu grada Misrate. Kasetne bombe upotrebljene od libijskih snaga su minobacački projektili MAT-120 španske proizvodnje od kojih svaki sadrži 21 bombicu. Oznake na ostacima projektila kasetnih bombi nam pokazuju da su proizvedene 2007. godine, a poznato je da je Libija kupovala kasetne bombe od Španije u periodu od 2006. do 2008. godine.
2011-2014: U Sudanu je korišćena kasetna municija najverovatnije od strane oružanih snaga Sudana od 2011. godine u gradovima Troji i Ongolo, koji su blizu granice Južnog Sudana. U tom građanskom ratu od sredine 2011. godine između Sudanske Narodno oslobodilačke armije Severa (SPLM-N) i oružanih snaga Sudana korišćene su kasetne bombe RBK-500 AO-2.5RT sovjetske proizvodnje, kao i Type-81 kineske proizvodnje. Dokazano je iz više nezavisnih izvora da su korišćene kasetne bombe u blizini ovih gradova, nema zvanične potvrde ko ih je koristio ali osnovano se sumnja da su ih koristile vladine snage Sudana, jer ih inače i imaju u svojim skladištima.
2012-2014: U Siriji u građanskom ratu od sredine 2012 do jula 2014 su korišćene kasetne bombe na više od 10 lokacija. Korišćeno je više vrsta kasetne municije u julu 2012 korišćeno je RBK-250-275 - 150 AO-1SCh, onda u avgustu 2012 korišćeno je RBK-250 - 30 PTAB-2.5M, zatim u decembru 2012 je korišćeno 122mm SAKR, onda u martu 2013 je korišćeno RBK-500 - 565 ShOAB-0.5, onda u maju 2013 je korišćeno BKF - 96 PTAB-2.5KO, onda u junu 2013 je korišćeno AO-2.5RT, u februaru 2014 je korišćeno 9M55K 300mm - 72 9N235 kao i 9M27K-series 220mm, i u aprilu 2014 je korišćeno “ZP-39” DPICM.
2014: U istočnom delu Ukrajine u građanskom ratu korišćene su kasetne bombe na dve lokacije i to: 3 jula 2014 pronađene su neeksplodirane kasetne bombe kod Kramatorska i to ostaci od 300mm 9M55K i 9N235 ispaljeni iz 9K58 Smerch, koji ima domet oko 90km. U blizini Slavjanska 11 jula pronađeni su ostaci od 220mm 9M27K - 9N210 i 9N235 ispaljeni iz 9K57 Uragan koji ima domet oko 35 km. Nema zvaničnih potvrde ko je koristio kasetne bombe ali osnovano se sumnja da su ga koristile Ukrajinske vladine snage jer se nisu ni potrudili da demantuju te optužbe.
Pokušaj da se donese konvencija ranih 1970-ih godina
Počeci borbe protiv ovog oružja i isticanja koliko je ono nehumano potiču još iz davne 1973. godine, kada je završen rat u Indokini i kada su obelodanjene nesagledive posledice nastale od velikog broja neeksplodiranih kasetnih bombi i izneti podaci o velikom broju stradalih civila u tim sukobima. Vlada Švajcarske i Međunarodni crveni krst organizuju u februaru 1974. godine međunarodnu konferenciju sa ciljem da se ustanove pravne restrikcije za korišćenje vrsta oružja sa nesagledivim i neproporcionalnim humanitarnim posledicama. Na toj konferenciji, Egipat, Meksiko, Norveška, Sudan, Švedska, Švajcarska kao i SFR Jugoslavija predstavljaju radni dokumenat, na osnovu kojeg bi se zabranila upotreba kasetnih bombi. { Ovde treba pomenuti M. Krepona koji je 1974. godine opisivao nesagledive posledice korišćenja kasetnih bombi povodom analize spoljne i bezbednosne politike SAD po tom pitanju, kao i procesa odobravanja razvoja i zakupa te vrste naoružanja od strane državnih institucija i najviših državnih organa i vojnog vrha. (Krepon, M. (1974) Weapons Potentially Inhumane: The Case of Cluster Bombs. Foreign Affairs, 52(3), pp. 595-611)}. Pošto sadržaj radnog dokumenta nije uvršten u protokole Ženevskih Konvencija u 1977. godini. njegovi argumenti korišćeni su u dalje svrhe utvrđivanja Konvencije o konvencionalnom naoružanju iz 1980. godine. Ipak, ni u tom dokumentu kasetne bombe kao specifična vrsta naoružanja nisu se pojavile.
Humanitarno pravo ostavlja veliku pravnu prazninu, prvenstveno u vezi sa upotrebom kasetnih bombi, po kojoj države nisu obavezane konkretnim pravnim instrumentima da preispitaju legalnost i način korišćena tog oružja. Principi međunarodnog humanitarnog prava koji proizlaze iz Ženevskih konvencija su uz to previše apstraktni da bi mogli da vrše ozbiljan političko/pravni pritisak i time spreče upotrebu kasetnih bombi u budućnosti.
Izgleda da je moralo da se čeka više od 20 godina da bi se opet neka kampanja pokrenula protiv kasetnih bombi a povod je bio kada je 2006. godine izbio sukob između Libana i Izraela. Tada su izraelske trupe gađale kasetnim bombama Hezbolah. Prema procenama UN, Izrael je bacio oko 4 miliona bombica i to samo u zadnja 3 dana sukoba a oko 1 milion je ostalo neeksplodirano i time je izazivana nesaglediva humanitarna opasnost za mnoge žitelje tog područja kao i dugotrajna ekonomska kriza u pretežno agrarnom sektoru pogođenog područja. U prvih mesec dana posle tog rata poginulo je ili ranjeno u proseku 3-4 osobe dnevno. Izrael je tada oštro kritikovan jer je ovakve bombe bacao na oblasti naseljene pretežno civilima. Izraelska ofanziva je naišla na oštru međunarodnu kritiku i prema gledištu mnogih diplomata, bila je glavni podsticaj na međunarodnom planu da se ponovo intenzivira rasprava o kasetnim bombama.
Novi pokušaj Norveške i donošenje Oslo sporazuma
Na osnovu slabog međunarodnog pravnog konteksta po pitanju kasetnih bombi i ponovnog neuspeha CCW pod okriljem UN u svojoj trećoj revizionoj konferenciji u novembru 2006. godine da pregovorima postignu sporazum o zabrani kasetne municije i nakon nesagledivih posledica korišćenja kasetnih bombi od strane Izraela tokom bombardovanja Libana u avgustu 2006. godine, vlada Norveške je novembra 2006. godine predstavila svoj plan i sazvala konferenciju u februaru 2007. godine u Oslu, na kojoj je pokrenula inicijativu da se međunarodni pregovarački forum u svrhu pronalaženja rešenja po pitanju pre svega produkcije i korišćenja kasetnih bombi prenese na drugi neformalni pregovarački kolosek (paralelno i komplementarno sa zvaničnim naporima pod okriljem UN) koji bi obuhvatao države zainteresovane za pronalaženje rešenja sa ciljem ustanovljenja efektivnog pravnog režima po tom pitanju.
Diplomatski proces za zabranu ove vrste naoružanja počeo je konferencijom u Oslu, u februaru 2007. godine. Na ovom sastanku je 46 od 49 država učesnica usvojilo deklaraciju kojom su se obavezale da će do kraja 2008. godine stvoriti novi dokument međunarodnog humanitarnog prava, kojim bi se zabranila upotreba, prenos, proizvodnja i skladištenje kasetne municije, kao i da će stvoriti okvir za saradnju i podršku na polju pomoći preživelim žrtvama i njihovim zajednicama, u čišćenju ugroženih područja i uništavanju zaliha, kako na nacionalnom nivou, tako i u okviru međunarodnog humanitarnog prava i svih relevantnih foruma.
Pored Norveške i vlada Austrije, Irske, Novog Zelanda, Meksika i Perua, izuzetan doprinos ovom procesu su dale Ujedinjene nacije, Međunarodni komitet crvenog krsta, Norveška narodna pomoć i koalicija protiv kasetne municije CMC – koja okuplja preko 350 nevladinih organizacija i udruženja iz celog sveta, koje rade u oko 100 zemalja.
Proces se odvijao tokom narednih osamnaest meseci serijom globalnih konferencija u Limi (maj 2007.), Beču (decembar 2007.), Velingtonu (februar 2008.) i kulminirao je usvajanjem i potpisivanjem konvencije o kasetnim bombama od strane 107 država u Dablinu (maj 2008.). Veoma značajne su bile i regionalne konferencije koje su takođe mnogo doprinele usvajanju konvencije a održane su u: Belgiji, Ugandi, Bosni i Hercegovini, Kambodži, Ekvadoru, Meksiku, Srbiji, Albaniji, Bugarskoj,. Tajlandu, i u Zambiji.
I na kraju, jedan od najistaknutijih događaja odigrao se početkom decembra 2008. u Oslu, kada je konvenciju potpisalo 94 zemlje, a do sada je potpisalo 115 zemalja. Ovu konvenciju je do sada ratifikovalo 88 države, sa tendencijom daljeg rasta broja zemalja koje se priključuju. Najveće i najprijatnije iznenađenje priredio je Avganistan svojim potpisom u Oslu, gde je njihov predsednik Hamid Karzaj to objavio samo 2 sata pre početka svečane ceremonije potpisivanja.
Da bi ova konvencija zaživela i postala pravno važeći dokument bilo je potrebno da najmanje 30 zemalja u svojim parlamentima ratifikuje taj dokumenat. To se i dogodilo, tako da je konvencija zvanično usvojena i stupila na snagu 1. avgusta 2010. godine i od tada je postala obavezujuće međunarodno pravo. Pošto je konvencija stupila na snagu, više nije otvorena za potpisivanje i države koje do 1. avgusta 2010. nisu potpisale, više ne mogu da potpišu konvenciju nego moraju odmah da je ratifikuju, prvo u svojim parlamentima, pa onda tu ratifikaciju predaju u UN u Njujorku da bi i zvanično bile uvedene kao zemlje članice ove konvencije. Svaka zemlja koja je potpisala konvenciju i dalje može da je ratifikuje, kako bi postala država članica konvencije. Za sve države koje naknadno pristupe ili ratifikuju konvenciju, ona stupa na snagu prvog dana šestog meseca nakon ratifikacije ili pristupanja.
'''115 zemalja koje su potpisale konvenciju i 88 države su članice:
Članice NATO-a su: Albanija, Belgija, Bugarska, Češka, Danska, Estonija, Francuska, Grčka, Holandija, Hrvatska, Island, Italija, Kanada, Letonija, Litvanija, Luksemburg, Mađarska, Nemačka, Norveška, Poljska, Portugalija, Rumunija, SAD, Slovačka, Slovenija, Španija, Turska, Ujedinjeno Kraljevstvo.
Napomena: Ovde treba dodati i jednu vrlo važnu činjenicu da od 28 članica NATO samo 7 država nije još pristupilo ovom sporazumu i to su: Estonija, Grčka, Letonija, Poljska, SAD, Slovačka, i Turska.
Sve vlade i ministri su iskazali veliku zabrinutost zbog stradanja velikog broja civila i svi su se povodom toga zauzeli da se jednom zauvek stane na put kasetnim bombama i obavezali na to da će dati maksimalnu podršku i pružiti svu neophodnu pomoć žrtvama i njihovim porodicama.
Paso Limón, San Pedro Tapanatepec
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 62 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 20 m.
Tierra Blanca (razvrstavanje)
Tierra Blanca ima više značenja:
Nabatejsko Kraljevstvo
Nabatejsko Kraljevstvo, poznato takođe i kao Nabateja, bila je arapska država Nabatejaca koja je postojala u antici i koju je anektiralo Rimsko Carstvo 106. pne.
Geografija
Nalazi se između Sinaja i Arabije, na sjeveru se graničila sa Judejom, a na jugozapadu Ptolemejsko kraljevstvo. Prijestolnica je bio grad Petra.
Petra je bio bogat trgovački grad, nalazi se na mjestu spajanja nekoliko trgovačkih puteva. Jedan od njih je Put tamjana koji se zasnivao proizvodnji smirne i tamjana u jugu Arabije. Odatle su aromatici kretali na put ka Sredozemlju.
Historija
Nabatejci vode porijeklo od nomada iz Negeva i Sinaja iz vremena Ahemenidskog Carstva, oko 4. vijeka pne.
Nabatejci i Hasmonejci
Nabatejci su bili prvi saveznici Hasmonejaca u borbi protiv seleukiskih vladara. Oni su postali protivnici judejske dinastije i glavni remetilački faktor u Pompejovoj intervenciji u Judeji. Mnogi Nabatejci su prisilno konvertovani u judaizam za vrijeme hasmonejskog kralja Aleksandra Janeja. Bio je to kralj, koji je nakon gušenja pobune, osvojio i okupirao nabatejske gradove Moav i Galad i nametnuo im danak neodređenog iznosa. Odaba I je znao da će Aleksandar napasti, pa je zasjeo Aleksandrove snage kod Golana uništivši judejsku armiju 90. pne. Za vrijeme vladavine Areta III kraljevstvo je dostiglo teritorijlni vrhunac, ali poraženo od strane rimske vojske kojom je komandovao Marko Emilije Skavr. Markova vojska je opsjedala Petru, ali je sukob riješen pregovorima. Areta III pristavši da plaća danak, je formalno priznao rimsku vlast.