cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Razavi Horasan
Promet
Željeznički koridori u pokrajini se također pružaju u smjeru istok-zapad; prvotno je postojala veza između Mašhada i Teherana, a 1996. godine pruga je produžena na istok do Sarahsa odnosno turkmenistanske granice čime je nekad prometno izolirana središnja Azija spojena s južnom. Trenutačno je u izgradnji i željeznička pruga Mašhad-Jazd koja će Razavi Horasan povezati sa središtem zemlje tj. Jazdskom pokrajinom, te daljnjim grananjem s Bandar Abasom i Perzijskim zaljevom na jugu odnosno Pakistanom i Indijom na istoku. Internacionalni aerodrom nalazi se u Mašhadu, dok postoji i niz regionalnih zračnih luka smještenih uz veće gradove, npr. Sabzevar i Sarahs.
Stanovništvo
Turbuletna politička historija šire regije Horasana i strateški smještaj na trgovačkoj karti svijeta uvjetovali su stvaranje široke lepeze etničkih skupina u Razavi Horasanu. Golemu većinu stanovništva pokrajine čine Perzijanci i ostali iranski narodi poput Kurda, Beludža i Lura, no postoji i znatan broj Turaka, Arapa, Židova, Roma i Mongola. Iranski narodi prva su očuvana etnojezična porodica koja je naselila regiju još u drugoj polovici 2. milenijuma pne. i činili su apsolutnu većinu stanovništva sve do početka 2. milenijuma odnosno provala turkijskih i mongolskih plemena, no unatoč smanjenju ukupnog postotka i dan danas čine etničku većinu. Arapska manjina vuče podrijetlo od vojnika iz vremena kalifata koji su bili stacionirani u Nišapuru, priljev turkijskih naroda počinje širenjem Seldžuka u 11. vijeku, a manja mongolska plemena naseljavaju se prilikom osvajanja Džingis-kana i Timura. Početak druge polovice 2. milenijuma obilježavaju i provale turkijskih Uzbeka i Turkmena, a kao odgovor na iste iranski safavidski vladari naseljavaju tisuće Kurda kako bi pridonijeli obrani zemlje. Manje zajednice Židova i Roma rezultat su trgovačkih karavana koje su prolazile Putom svile. Šijitski muslimani čine najveću vjersku skupinu u pokrajini, dok u manjine spadaju beludžijske zajednice sunita, te nekoliko stotina zoroastrijanaca i kršćana.
Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u pokrajini Razavi Horasan živjelo je 5,593.079 stanovnika raspoređenih na 1,445.116 domaćinstava, postotak urbanog stanovništva iznosio je približno 70%, a dokumentiran je i mali broj od oko 1200 turkijskih nomada. Među ukupno 66 gradova u Razavi Horasanu pet najvećih bili su: sjedište Mašhad (2,427.316), Sabzevar (214.582), Nišapur (208.860), Torbat-e Hejdarije (121.300) i Kučan (101.313).
Obrazovanje
U Razavi Horasanu djeluje dvadesetak ustanova za više ili visoko obrazovanje:
Kiotorfin
Kiotorfin je organsko jedinjenje, koje sadrži 15 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 337,374 Da.
Nagrada Bostonskog društva filmskih kritičara za najboljeg sporednog glumca
Nagrada Bostonskog društva filmskih kritičara za najboljeg sporednog glumca (Boston Society of Film Critics Award for Best Supporting Actor) je godišnja nagrada koju Bostonsko društvo filmskih kritičara od 1981. dodjeljuje za najbolju sporednu mušku ulogu na filmu.
1315
Godina 1315 (MCCCXV) redovna godina koja počinje u srijedu po julijanskom kalendaru.
Kroz godinu
mini|200px|[[Crkva Bogorodice Odigitrije u Mušutištu (pre 1999)]]
Bove, Frosinone
Bove je naselje u Italiji u provinciji Frosinone, u regiji Lazio.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 122 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 233 m.
Laurie, Missouri
Lori je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 945, što je 282 (42,5 %) stanovnika više nego 2000. godine.
HNK Hajduk Split - sezona 1983./84.
U sezoni 1983./84. Hajduk je osvojio svoj sedmi kup, dok je u europskoj konkurenciji ostvario jedan od najvećih uspjeha - poluzavršnicu Kupa UEFA. U Prvoj saveznoj ligi Jugoslavije je osvojio peto mjesto. Trener momčadi je bio Petar Nadoveza.
Fumach, Belluno
Fumach je naselje u Italiji u provinciji Belluno, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 431 m.
Oak Hill, Kansas
Ouk Hil je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 24, što je 11 (-31,4 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Formil peptidni receptor
Formil peptidni receptori (FPR) su članovi klase G protein-spregnutih receptora koji učestvuju u hemotaksi. Ovi receptori su originalno identifikovai po njihovoj sposobnosti da vežu N-formil peptide kao što je N-formilmetionin proizveden degradacijom bilo ćelija bakterija ili domaćina. Formil peptidni receptori učestvuju posredovanju responsa imunskih čelija na infekciju. Ti receptori mogu takođe da suzbijaju imunski sistem pod određenim uslovima.
Struktura - funkcija
Formil peptidni receptor (FPR) pripada klasi receptora sa sedam hidrofobnih transmembranskih domena. FPR konformacija je stabilizovana sa nekoliko interakcija. One obuhvataju formiranje potencijalnog sonog mosta između Arg84-Arg205, Lys85-Arg205, i Lys85-Asp284 koji pomažu u određivanju tri-dimenzione strukture transmembranskih domena, kao i pozitivno naelektrisanih ostataka (Arg, Lys) koji interaguju sa negativno naelektrisanim fosfatima. Osim toga ostatak Arg163 može da interaguje sa ligand vezujućim džepom druge ekstracelularne petlje.
U pogledu vezivanja formil Met-Leu-Phe peptida, postoji nekoliko dodatnih potencijalnih interakcija kao što su vodonične veze između Arg84 i Lys85 prve ekstracelularne petlje i N-formil grupe liganda, kao i peptidne snove formil Met-Leu-Phe koja može da formira slične interakcije. Za formil-Met disulfidne mostove sa Cys ostacima, i interaguje sa Arg163. (Važno je napomenuti da neke od interakcija koje stabilizuju konformaciju receptora mogu takođe da utiču na vezivanje liganda.)
A Midsummer Night's Dream (film, 1935)
A Midsummer Night's Dream je američki crno-bijela fantastična filmska komedija snimljena 1935. u režiji Williama Dieterlea. Predstavlja adaptaciju istoimenog kazališnog komada Williama Shakespearea. Radnja je smještena u antičku Atenu i prikazuje ljubavne peripetije nekoliko mladih atenskih plemića istovremeno s pripremama grupe glumaca da postave režiju, kao i to kako se s obje grupe poigravaju vile i vilenjaci u lokalnoj šumi.
Film je producirao studio Warner Bros., potaknut velikim uspjehom koji je ugledni njemački režiser Max Reinhardt postigao postavivši svoju verziju na pozornicu teatra Hollywood Bowl u Los Angelesu. Reinhardt, međutim, nije znao dobro engleski, te je za režisera angažiran njegov zemljak William Dieterle. Među glumačkom postavom su se isticale mlade zvijezde Mickey Rooney i Olivia de Havilland, ali i James Cagney, koji se komičnim likom htio "odlijepiti" od imidža "tvrdog momka" nastalog nastupima u gangsterskim filmovima. A Midsummer's Night Dream nije postigao veliki komercijalni uspjeh, a i kritike su bile mlake. Međutim, uspio je osvojiti dva Oscara, a jedan od njih - Oscar za najbolju fotografiju koji je osvojio Hal Mohr je jedini osvojen bez službene nominacije, odnosno nadopisanim glasovima članova losanđelske Akademije.
Uloge
Atenski dvor
Glumci
Vile
Mnogi do glumaca nikada nisu glumili u Shakespeareovim dramama, niti će to učiniti kasnije, posebno Cagney i Brown, koji su svejedno bili hvaljeni zbog svog nastupa. Većina kritičara se slaže kako Dick Powell nije trebao biti angažiran za ulogu Lizandra, a i sam Powell se kasnije složio sa njima.
Olivia de Havilland je igrala ulogu Hermije u originalnoj produkciji Maxa Reinhardta u HollywoodBowlu. Iako su većinu kazališne ekipe uglavnom zamijenili ugovorni glumci studija Warner Brothers, de Havilland i Mickey Rooney su zadržali svoje originalne uloge.
Avangardni sineast Kenneth Anger je kasnije u svojoj kontroverznoj knjizi Hollywood Babylon II tvrdio da je kao dijete tumačio ulogu princa u ovom filmu, ali je ulogu zapravo tumačila dječja zvijezda Sheila Brown.
Diktatura proletarijata
Diktatura proletarijata je revolucionarna vlast proletarijata, radničke klase. U marksizmu je to politički sustav koji revolucionarnim prevratom uspostavlja radnička klasa u prijelaznom razdoblju od kapitalizma k socijalizmu. Radi se o općoj vlasti koju ostvaruje radnička klasa, često u savezu sa seljaštvom i ostalim radnicima, nakon zbacivanja s vlasti buržoazije i ostalih eksploatatorskih klasa, a koju karakterizira razbijanje starih institucija vlasti klasnog društva i oblikovanje novih. Ovaj marksistički pojam je označavao prijelaznu socijalističku državu između kapitalističkog društva i besklasnog komunističkog društva. Kroz prijelazno razdoblje, država je trebala biti revolucionarna diktatura proletarijata.
Pozadina
Diktaturom proletarijata radnička klasa ostvaruje svoju dominantnu ulogu u društvu. Ako se usporedi s različitim oblicima diktature, diktatura proletarijata kao povijesni tip najbliža je pojmu »narodne demokracije«, te je treba lučiti od različitih drugih oblika diktatura koje isključuju svaki demokratski element. Karakteristična preobrazba koju donosi diktatura proletarijata odvija se prvenstveno u promjeni društveno-ekonomskih odnosa društva, čiji je vanjski oblik političkog sustava koji može biti različit bilo po svojoj organizaciji, ili po metodama. Različiti politički oblici diktature proletarijata u pojedinim zemljama imaju svoj korijen u različitosti socijalne i ekonomskog strukture tih zemalja, različitosti dostignutog nivoa ekonomskog, političkog i kulturnog razvoja, različitosti političkih tradicija, shvaćanja, običaja, različitosti načina i putova kojim su izvršeni prijašnji društveni preobražaji i, posebno, različitosti načina i putova kojim je otpočet njihov konkretan socijalistički preobražaj.
Posljedica razvoja socijalističkih snaga i jačanje njihova utjecaja na društvena kretanja je i veća različitost političkih oblika diktature proletarijata; pored oblika revolucionarne diktature, diktatura proletarijata ne isključuje mogućnost iskorištavanja oblika parlamentarne vlasti u kojoj presudan utjecaj ostvaruje radnička klasa sa svojim osnovnim ekonomsko-političkim zahtjevima a isto tako uključuje i razne prijelazne oblike ondje gdje proletarijat osvaja odlučujuće političke pozicije relativno mirnim putem. U tom smislu, diktatura proletarijata jest svaki politički sustav prijelaznog doba (od kapitalizma k socijalizmu) u kome neposredni i dugoročni ekonomski i ostali interesi radničke klase — to jest proizvođača koji rade na društvenim sredstvima za proizvodnju — predstavljaju rukovodeći princip cjelokupne njegove političke, ekonomske i društvene aktivnosti. Teorija diktature proletarijata proizlazi iz marksističke teorije klasa i klasne borbe. Na temelju uopćavanja iskustva revolucionarne borbe proletarijata, osobito revolucionarnog kretanja u vrijeme Pariške komune, Marx i Engels su razrađivali i projekt ostvarivanja proleterske države. Oni su pritom govorili o »osvajanju demokracije« te općenito o nužnosti proleterske revolucije. Marx je isticao da se ne može uspostaviti proleterska država a da se pri tom ne eliminiraju institucije vlasti buržujske države.
Sam izraz "diktatura proletarijata" Marx prvi puta upotrebljava u pismu Weidemayeru 1852. godine, gdje navodi da klasna borba vodi neizbježno diktaturi proletarijata, a ta diktatura predstavlja samo prijelaz prema ukidanju svih klasa — besklasnom društvu. Dalju razradu ovoga pojma Marx iznosi u Kritici Gotskog programa (1875), gdje diktaturu proletarijata shvaća kao državu prijelaznog razdoblja iz kapitalizma u komunizam »koja ne može biti ništa drugo do revolucionarna diktatura proletarijata«.
Anthony Adverse
Anthony Adverse je američki crno-bijeli film snimljen 1936. godine u režiji Mervina LeRoya. Predstavlja adaptaciju popularnog istoimenog romana Herveya Allena. Naslovni protagonist, koga glumi Fredric March je nezakoniti sin dvoje Engleza koji je odrastao kod okrutnog očuha, španskog plemića (koga glumi Claude Rains). Radnja, koja se odvija na prijelazu iz 18. u 19. vijek i na nekoliko kontinenata, prati njegove pokušaje da stekne bogatstvo i osvoji srce lijepe Angele Giuseppe (koju glumi Olivia de Havilland). Anthony Adverse je, usprkos relativne kratkoće, uspio sažeti sve glavne elemente romana, te je postigao uspjeh, osvojivši čak četiri Oscara, uključujući prvi Oscar za sporednu glumicu, koji je osvojila Gale Sondegaard. Današnji kritičari mu, međutim, nisu skloni, te je pao u relativni zaborav u usporedbi s drugim sličnim epskim melodramama klasičnog Hollywooda.
Diktatura proletarijata
Pozadina
U polemici s revizionističkim teorijama (Kautsky, Cunow,, Renner), Lenjin razvija dalje teoriju diktature proletarijata. Kako u klasnom društvu ne može biti istinske demokracije diktatura proletarijata ima zadatak da, ostvarujući »proletersku demokraciju«, izopći iz demokracije klasu ugnjetača (»ugnjetavanje ugnjetača«). U Državi i revoluciji (1917) Lenjin zastupa stav da diktatura proletarijata nestaje s odumiranjem proleterske države kao države, što je omogućeno tek u punom komunizmu. Tada, naime, odumire i demokracija kao politički oblik da bi se stvarno zbivala kao praksa.
Anthony Adverse
Poznati glumac Tony Curtis je ime dobio po naslovnom liku filmu, te je godine 2010. sahranjen zajedno s kopijom originalnog romana.
Diktatura proletarijata
Pozadina
Ovom Lenjinovom konceptu suprotstavlja se Rosa Luxemburg, koja želi isključiti posredovanje partije između vlasti i masa, smatrajući da takva praksa nužno dovodi do devijacija. Ona se zauzima za takav oblik proleterske demokracije u kojem će biti osigurana puna kontrola javnosti nad diktaturom klase. Povijesni je zadatak diktature proletarijata da ukloni dvoličnost buržoaske demokracije, to jest da se ova formalna demokracija učini sadržajnom. U tom pogledu ona zauzima srednji stav u polemici Lenjina s Kautskim smatrajući da Lenjin naglašava samo riječ diktatura, a Kautsky riječ demokracija, oba nedijalektički. Specifičnu devijantnu formu doživjela je koncepcija diktature proletarijata u Staljinovoj interpretaciji i praksi. Njegovo shvaćanje da jačanjem socijalizma jača i klasna borba, u praksi je opravdavalo primjenu niza represivnih mjera ne samo prema klasi ugnjetača, već i prema onim pripadnicima same radničke klase koji se nisu u svemu slagali sa službenom Staljinovom linijom.
Dai Zhou
Dai Zhou (戴冑) (? - 633), kurtoazno ime Xuanyin (玄胤), formalno Vojvoda Zhong od Daoa (道忠公), bio je kineski službenik i velikodostojnik u službi dinastija Sui i Tang, koji je postao kancelar cara Taizonga od Tanga.
Brie-sous-Mortagne
Bri su Mortanj je naselje i opština u zapadnoj Francuskoj u regionu Poatu-Šarant, u departmanu Primorski Šarant koja pripada prefekturi Sent.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 245 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 33 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,22 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 40 metara (maksimalnoj 61 m, a minimalnoj 5 m).
Faxon, Pennsylvania
Fakson je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Lista anime serija
{| width="100%"
Faxon, Pennsylvania
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.395.
Kiseonik difluorid
Kiseonik difluorid je hemijsko jedinjenje, koje ima molekulsku masu od 53,996 Da.
Ljevica
Ljevica ili politička ljevica, u političkoj teoriji, je naziv za poziciju na političkom spektru.
Označava političke ideje, političke stranke i političke pokrete koji po svojim temeljnim određenjima pripadaju političkoj ljevici.
desno|mini|180p|Sastanak Skupštine [[5. maja 1879. godine u Versaju, Francuska]]
Politički pojmovi „ljevice“ i „desnice“ su skovani tokom Francuske revolucije (1789.—1799.), odnoseći se na raspored sjedenja u Skupštini. Oni koji su sjedeli sa lijeve strane uopšteno su se protivili feudalizmu, monarhiji, aposlutizmu, klerikalizmu i podržavali su antifeudalnu revoluciju, uključujući stvaranje republike i sekularizaciju, odnosno podržavali su progres i modernizaciju. A oni koji su sjedeli sa desne strane podržavali su održavanje postojećeg stanja, odnosno tradicionalne institucije starog poretka.
U 19. i 20. vijeku kada se u svetu prevazilazio feudalizam i apsolutistička monarhija, a utvrđivao kapitalizam i republika, ljevica je počela da označava one koji su kritički nastrojeni prema kapitalizmu, i koji se zalažu za progres i modernizaciju u odnosima, što bi trebalo voditi prevazilaženju svjetskog kapitalizma i uspostavljanju svjetske zajednice sa većim stepenom demokratije i socijalne odgovornosti. Prema profesoru ekonomije, Beriju Klarku, ljevica tvrdi da ljudski razvoj može da procvijeta samo onda kada pojedinci i pojedinke stupe u saradnju, odnose međusobnog poštovanja, a koji se mogu razvijati samo kada se eliminišu prekomjerne razlike u statusu, moći i bogatstvu.
Мnogi istraživači i teoretičari ocjenjuju eksperimentalne pokušaje gradnje antikapitalizma na autoritaran način u nerazvijenim, zaostalim, agrarnim i polufeudalnim zemljama u 20. vijeku, koji su se zasnivali na politici jednopartizma, boljševizma i lenjinizma različitih struja (tj. politici koja je u manjoj ili većoj mjeri uglavnom završila u staljinizmu) kao iskrivljenje i izopačenje pojmova antikapitalizma. Eksperimenti su u realnosti predstavljali jednopartijski državni kapitalizam u zasebnim zemljama u okviru svjetskog kapitalističkog sistema i tržišta. Nakon toga, nastaje ljevica novih zamisli i promišljanja.
Ljevica novih zamisli i promišljanja je pojam za modernu, progresivnu, radikalno-demokratsku i široku političku filozofiju nastalu na osnovu ideja koje su promovisali različiti aktivistički pokreti na Zapadu u drugoj polovini dvadesetog vijeka, ali i teorija savremenih teoretičara ljevice.
Uticaj socijalnih pokreta u drugoj polovini 20. vijeka
levo|mini|200p|Demonstracije protiv [[rata u Vijetnamu 21. oktobra 1967. godine u Vašingtonu]]
desno|mini|190p|Demonstrantkinja nudi [[cvijet vojnoj policiji na protestu protiv rata u Vijetnamu u Arlingtonu, Virdžinija, 21. oktobra 1967. godine]]
Nova ljevica je izraz kojim se opisuju nove zamisli, ideje i pokreti koji su se 1960-ih i 1970-ih pojavili ili razvili na lijevom dijelu političkog spektra, prije svega u zapadnom svijetu, a kojima je bilo zajedničko to da su, bilo po svojim krajnjim ciljevima ili taktici, predstavljali otklon od dotada dominantnog jednopartizma, boljševizma i lenjinizma različitih struja (tj. politike koja je u manjoj ili većoj meri uglavnom završila u staljinizmu). Zagovornicima nove ljevice je bilo zajedničko to da se kapitalističkom poretku suprotstavljaju ne samo kroz kontekst klasne borbe, nego i kroz borbu za prava i slobode pojedinca, odnosno kroz insistiranje na emancipatorskim ljudskim pravima i slobodama, slobodi izražavanja, slobodi okupljanja i protesta, rasnoj i rodnoj ravnopravnosti, seksualnim slobodama (pravo na korišćenje kontracepcije, pravo na abortus ili legalizacija prava LGBT+ osoba). Kao izvorište nove ljevice se najčešće spominju Sjedinjene Američke Države sredinom 1960-ih gdje je upravo sazrijevala tzv. generacija bejbi-bumera, prva koja je odrasla u društveno-ekonomskim okolnostima poratnog ekonomskog buma, dramatično drugačijim okolnostima od svojih roditelja, a što se odrazilo kroz generacijski jaz i odbacivanje njihovih vrijednosti, te prihvatanje potkulture, kontrakulture i pokreta hipika, dece cvijeća i šezdesetosmaša, koji će često biti blisko povezivani sa novom ljevicom. Pokreti toga vremena su se protivili tradicionalnom autoritetu i neprikosnovenim vođama, podržavali slobodnu ljubav i legalizaciju pojedinih psihoaktivnih supstanci, protivili su se ratovima i militarizmu, promovisali mir, poštovanje različitosti, rodnu ravnopravnost, slobodu izražavanja, slobodu okupljanja i protesta, te zahtjevali zaštitu i održivost prirode i životne sredine.
Koncepti i ideje nove ljevice su se munjevito proširili po svijetu, pa su tako u Francuskoj 1968. godine doveli do spektakularnih uličnih protesta, a koji su se, u većoj ili manjoj mjeri, ponovili širom svijeta u gotovo svim zemljama, te ozbiljno narušili ili ugrozili tadašnje vlasti.
levo|mini|250p|Marš ženskog oslobođenja u [[Vašingtonu 1970. godine]]
desno|mini|100p|[[Zastava duginih boja|Dugina zastava, simbol različitosti i LGBT+ zajednice, čija ljudska prava podržava i savremena ljevica]]
Na osnovu jakih i uticajnih iskustava širokog socijalnog pokreta javile su se lijeve ideje o postojanju međupovezanosti klasnog antagonizma sa diskriminacijom lica ili grupe lica po nekom stvarnom ili percipiranom osnovu različitosti, kao što su rasne, polne, rodne, seksualne, vjerske, etničke, nacionalne, dobne i druge različitosti, te je na taj način nastala nova ljevica koja pored svog primarnog promišljanja o klasnoj borbi i pored zalaganja za interese radničke klase (politika socijalne pravde) razvija i proširuje svoju sferu interesovanja zalaganjem i za ostvarenje, poštovanje, zaštitu i unapređenje emancipatorskih ljudskih i manjinskih prava i sloboda (politika identiteta i ljudskih prava i sloboda), zatim, insistiranjem na većoj demokratskoj participaciji stanovnica i stanovnika od najnižeg nivoa odlučivanja do najvišeg nivoa odlučivanja (participativna demokratija), te insistiranjem na većoj zaštiti životne sredine i održivom razvoju (zelena politika).
Studentski pokreti, pokreti za ženska prava i žensko oslobođenje, mirovni i antiratni pokreti, radnički i sindikalni pokreti, ekološki pokreti i pokreti za emancipatorska ljudska prava i slobode, te prava svih neravnopravnih i potlačenih grupa društva (antirasistički, LGBT+ i ostali pokreti) čine široki socijalni pokret koji u svojim redovima okuplja onih 99 posto izrabljivanih u kapitalizmu, odnosno pokret koji se može izboriti za suštinsku promjenu društvenog uređenja i prenošenje cjelokupne političke moći u ruke naroda - iz ruku političke elite, krupnog kapitala i banaka.
Ljevica u 21. vijeku
desno|mini|150p|[[Zastava|Crvena zastava, simbol pokreta socijalne pravde i ljevice]] Savremena ljevica teži umanjenju ili prevazilaženju svih društvenih stratifikacija. Savremena ljevica se zalaže za umanjenje neslobode, nejednakosti i nesolidarnosti u društvu, koje uzrokuje kapitalizam, a kao krajnji cilj svojih ideala zagovara prevazilaženje, korjeniti raskid sa sistemom svjetskog kapitalizma i uspostavljanje društveno-ekonomskog uređenja globalnog karaktera utemeljenog na demokratiji u političko-ekonomskoj sferi, te na demokratski planiranoj svjetskoj proizvodnji i raspodjeli. U pitanju je, dakle, sistem proizvodnje i raspodjele globalnog karaktera koji bi bio u skladu sa potrebama svake pojedinke i svakog pojedinca, te globalne zajednice kao cjeline, i koji bi uzimao u obzir nosive kapacitete i uslove regeneracije životne sredine. Korjeniti raskid sa svjetskim kapitalizmom bi uspostavio nekapitalističko besklasno uređenje zajednice, čija bi glavna obilježja trebala biti: globalni karakter, zajedničko vlasništvo, demokratsko upravljanje, proizvodnja samo za potrebe i besplatan pristup.
Zagovara dostizanje globalnog nekapitalističkog društva koje bi bilo bazirano na individualnoj i kolektivnoj slobodi, jednakosti, solidarnosti i međusobnoj pomoći, zbog čega teži umanjenju, prevazilaženju i konačnom raskidu sa svim oblicima represije, hijerarhije i vlasti pojedinca nad pojedincem. Pristalice ove politike smatraju da je za ostvarenje ovih ideja neophodno umanjiti, prevazići i ostvariti raskid sa svim oblicima autoritarnog načina organizovanja. Zbog toga se organizuju u nove ljevičarske političke stranke, organizacije i pokrete.
Pristalice savremene ljevice svoje vrijednosti i ideale nadovezuju na viševjekovnu tradiciju emancipatorskih borbi progresivnih pokreta i osoba, radnica i radnika, te svih obespravljenih, drugih i drugačijih.
Prevazilaženje institucija kapitalizma sa krajnjim ciljem radikalnog raskida i korjenite transformacije postojećeg sistema obilježavaju sljedeće karakteristike ljevice:
levo|mini|170p|„Radni [[ljudi svijeta, ujedinite se!“, jedan od slogana ljevice]]
Kapitalizam je internacionalni i globalni sistem i sve više će to biti svojim daljim razvojem, tako da će i antikapitalizam moći da bude jedino internacionalni i globalni sistem. Pristalice ove političke filozofije smatraju da ova politika ne može opstati u jednoj zemlji ili u par zemalja, nego da mora dobiti globalni karakter i zbog toga se zalažu za prevazilaženje svjetskog kapitalizma i progresivni internacionalizam (antikapitalistički internacionalizam, antikapitalistički globalizam, progresivni globalizam ili alterglobalizam).
Svjetski kapitalizam se može prevladati jedino globalnim antikapitalističkim pokretom koji će u prvom zamahu prvenstveno uzdrmati najrazvijenije zemlje svjetskog kapitalističkog centra, zato što su nerazvijene zemlje svjetske kapitalističke periferije i zemlje u razvoju svjetske kapitalističke poluperiferije u zavisnom i podređenom položaju u odnosu na najrazvijenije zemlje svjetskog kapitalističkog centra.
Razumijevajući ovo stanje, to ne znači da progresivne snage u nerazvijenim zemljama svjetske kapitalističke periferije i zemljama u razvoju svjetske kapitalističke poluperiferije do tada se ne mogu zalagati za realne, neavanturističke i neizolacionističke konkretne i neposredne, progresivne i socijalne politike i mjere, za modernizaciju, novu industrijalizaciju i brži razvoj svojih domaćih ekonomija putem aktivne ekonomske uloge javnog sektora, javnih propisa, programa i servisa.
Na osnovu zalaganja za prevazilaženje svjetskog kapitalizma pristalice ove politike se povezuju sa emancipatorskim i progresivnim pokretima i strankama iz cijelog svijeta. Borba se smešta u svjetski antikapitalistički pokret, kojeg čine različiti radnički i sindikalni pokreti, pokreti za emancipatorska ljudska prava i slobode, te nove ljevičarske stranke, organizacije i pojedinci.
desno|mini|170p|Svjetski socijalni forum i moto „Drugačiji svijet je moguć“
Emancipatorski i progresivni pokreti za promjenu sistema se, naime, organizuju na dva načina. Sa jedne strane se organizuju kao stranke koje žele dobiti demokratsku političku moć i djelovati kao antisistemska vlast, a sa druge strane se organizuju kao pokreti koji se kroz demonstracije, direktne akcije i pritiske bore za mijenjanje sistema, bez želje za formalnim preuzimanjem političke vlasti. Idealna pozicija je jednakovredno udruživanje obe strategije mijenjanja sistema za dostizanje istog cilja: onih koji djeluju vaninstitucionalno, i vrše pritiske za mijenjanje dosadašnjih društvenih odnosa, i onih koji u formalnom institucionalnom političkom prostoru mijenjaju politike i same institucije koje vode korjenitom raskidu sa postojećim sistemom.
Postoje tendencije na ljevici da bi se savremene ljevičarske stranke trebale graditi i razvijati kao masovne, demokratske stranke bez neprikosnovenih vođa, sa unutrašnjom organizacijom zasnovanom na principima participativne demokratije od najnižeg do najvišeg nivoa, pokazujući tako svojom unutrašnjom organizacijom za kakvo društvo se zalažu.
Termini kao što su „nova ljevica“ ili „savremena ljevica“ se koriste i kao sinonimi za različite socijalističke, ekologističke i savremene marksističke stranke, organizacije i pokrete, ali se najčešći pridevi „nova“ i „savremena“ koriste za razlikovanje nove i savremene ljevice od koncepata jednopartijskog modela vlasti, koje su zastupale takozvane boljševičko-komunističke partije 20. vijeka, zasnovane na boljševizmu i lenjinizmu različitih struja (tj. politici koja je u manjoj ili većoj mjeri uglavnom završila u staljinizmu). Njihovi eksperimentalni modeli pokušaja gradnje „socijalizma u zasebnim zemljama“, koji se u realnosti svode na jednopartijski državni kapitalizam u zasebnim zemljama u okviru svjetskog kapitalističkog sistema i tržišta, smatraju se nedemokratskim i autoritarnim, te iskrivljenjem plemenite ideje socijalne pravde. Nema antikapitalizma bez demokratije i zato antikapitalizam može da bude samo demokratski i globalni.
Načelna obilježja savremene ljevice su: aktivna demokratija i antiautoritarizam; antikapitalizam; društveni progresivizam i antikonzervativizam; antimilitarizam (antiratna orijentacija); feminizam i antipatrijarhalizam; sekularizam i antiklerikalizam; antirasizam i antiksenofobija; progresivni patriotizam i progresivni internacionalizam (antikapitalistički internacionalizam, antikapitalistički globalizam, progresivni globalizam ili alterglobalizam); antinacionalizam, antišovinizam, antinacizam i antifašizam.
Kratki predudar
thumb|desno|kratki predudar|50px Kratki predudar je vrlo kratak, obično nenaglašen ton koji prethodi glavnoj noti. Piše se sitnim notnim znakom za osminu, sa notnom crticom naviše i koso precrtanim barjačićem.
thumb|centar|kratki predudar|675px|Kratki predudari u [[kompozicija (muzika)|kompoziciji za klarinet i klavir autora R. Lazića - V. Peričića: Lakrdijaš (Melodične etide s klavirom II).]]
5. venecijanski filmski festival
5. venecijanski filmski festival održan je od 10. augusta do 3. septembra 1937. Za njegove potrebe je u Veneciji sagrađena dvorana Palazzo del cinema ("Palača filma"), koja je, izuzev perioda od 1940. do 1948. godine, ostala u upotrebi do današnjih dana. Najvažniju nagradu - Mussolinijev kup - osvojili su Scipione l'africano u kategoriji italijanskog filma, te francuski film Un carnet de bal u kategoriji najboljeg stranog filma.
Globus
thumb|right|200px|Centralna projekcija thumb|right|200px|Animacija okretanja globusa Globus ( - lopta) je umanjeni loptasti prikaz Zemlje, planeta ili nebeske sfere sa ucrtanim kartografskim prikazom date površine. Odnos i geometrijska podudarnost sa stvarnim prikazima je najsličnija od svih mogućih interpretacija (mapa i dr). Prema tipu globusi se mogu podeliti na geografske i astronomske. U nastavi geografije, sferni prikaz Zemlje je jedan od osnovnih učila.
Istorija
Prvi globusi pojavili su se još u starom veku, odmah po saznanju da je Zemlja okrugla. Prvim tvorcem smatra se Karates sa ostrva Malos, koji je u II veku pre nove ere izradio sferni model planete. Ptolomej je u svom delu „Geografija“, dao uputstva za izradu globusa. Tokom XIII veka u arapskom svetu je napravljenom nekoliko modela Zemlje, samo dva u sačuvana do danas. Martin Behajm je 1492. godine konstruisao prvi globus u srednjem veku, i to pre otkrića Novog sveta. Na međunarodnoj izložbi u Parizu 1889. godine izložen je model prečnika 13 metara i težak oko deset tona u razmeri 1:1.000.000. U današnje vreme standardni globus izrađuju se u razmeri 1:38.000.000
Osobine
Preslikavanje Zemljine površine na globus vrši se po pravilima centralne projekcije. Naime, zamisle se dve identične lopte sa zajedničih centrom, od kojih je Zemlja veća, a uzeta sfera manja. Zatim, se tačke projektuju zamišljenim zracima koji se sastaju u zajedničkom središtu. Time se projekcije površina sa Zemlje nalaze na globusu u tačkama presecanja. Razmer globusa je jednak u svakoj tački. Uglovi sa modela su jednaki istovetnim na Zemljinoj lopti, pa se to naziva konformnost. Takođe i odnos površina je u razmeri.
Glavna svojstva svakog globusa su: očuvanje sličnosti figure, konformnost uglova i ekvivalentnost površina i linija. Na osnovu ovih pokazatelja globus je naverniji i najpribližniji prikaz Zemljine lopte.
Podela
Globusi se prema tipu mogu podeliti na:
Apsorpcija (logika)
Apsorpcija je jedna vrsta forme iskazne logike. Pravilo kaže da ako P implicira Q, onda P implicira P i Q. Pravilo omogućava predstavljanje konjunkcije dokazima. Zove se zakon apsorpcije zato što izraz P "apsorbuje" izraz Q. Pravilo kaže:
gde je pravilo da se "P \to Q", može izraziti kao ""
Pravilo
Zakon apsorpcije može se iskazati kao sledeće:
gde je \vdash metalogični simbol koji označava da je sintaksna posledica  u nekom logičkom sistemu;
i izražena kao tautologija ili teorema iskazne logike. Princip je objašnjen kao teorema iskazne logike po Raselu i Vajthedu u knjizi Principia Mathematica:
gde su P, i Q pretpostavke prikazane u nekom formalnom sistemu.
Orden Lenjina
Orden je dodjeljivan:
Historija odlikovanja
Inicijator tog ordena bio je načelnik Glavne uprave Crvene armije Vasilij Levičev, koji je 8. jula 1926 godine zatražio da se utemelji novo odličje - Orden Lenjina koji bi se dodjeljivao osobama koje su već dobile četiri Ordena Crvene zastave, to novo odličje trebalo je postati najviše odlikovanje SSSR-a. U isto vrijeme i u Sovjetu narodnih komesara, razmišljalo se o utemeljenju najvišeg odlikovanja Sovjetskog Saveza za vojne i društvene zasluge. Kreatori iz tvornice Goznak u Moskvi dobili su zadatak da osmisle orden u čijem je središnjem dijelu trebao biti portret Vladimira Iliča Lenjina. Od ponuđenih skica izabran je rad kreatora Ivana Dubasova, koji je kao podlogu za svoju kreaciju iskoristio fotografiju Lenjina, sa Drugog kongresa Kominterne u Moskvi, iz augusta 1920 godine, fotografa Viktora Bula. Po toj skici su kipari Ivan Šadro i Petar Čeušin napravili bareljefe u proljeće 1930 godine. Iste godine otkovani su i prvi ordeni u Goznaku.
Izgled ordena
Izvorno je Orden Lenjina  bio otkovan od srebra sa vrlo malo detalja u zlatu (samo natpis СССР na dnu, i krug oko portreta Lenjina u sredini). Tih ordena (tip 1) je otkovano samo 800. Izgled ordena se mijenjao čak četiri puta. Posljednji oblik (4 tip) trajao je od 1943-1991 na njemu je sredina sa portretom Lenjina u platini, ali je vanjski dio ordena bio zlatni (klasje), sa velikom površinom od crvenog emajla u lijevom gornjem kutu i natpisom ЛЕНИН u zlatu. Na dnu je bio srp i čekić u crvenom emajlu, kao i crvena zvijezda u lijevom uglu.
Statut ordena
1. Orden Lenjina je najviše odlikovanje u SSSR-u za zasluge u službi revolucionarnog pokreta, rada, zaštite socijalističke domovine, razvoj prijateljstva i saradnje među narodima, mira i uspješno zalaganje u razvoju sovjetske države i društva.
2. Orden Lenjina se dodjeljuje:
Orden Lenjina mogu dobiti i strani državljani, kao i poduzeća, ustanove, organizacije i naselja stranih država.
3. Orden Lenjina dodjeljuje se za:
5. Orden Lenjina se dodjeljuje osobama koje su dobile orden Heroja Sovjetskog Saveza i Heroja socijalističkog rada, kao i gradovima i naseljima koji su dobili orden grada-heroja.
6. Orden Lenjina se nosi na lijevoj strani, iznad drugih ordena.
Dobitnici Ordena Lenjina
Prvi dobitnik tog visokog odlikovanja bila je redakcija novina Komsomolskaja Pravda 23. maja 1930. Među dobitnicima prvih deset ordena bila su; tri pilota, pet industrijskih poduzeća i sekretar Centralnog izvršnog komiteta SSSR-a Avel Enukidze. Prva osoba koja je dobila dvaput to odlikovanje bio je pilot Valerij Čkalov 1936., njegov kolega Vladimir Kokkinaki, bio je prvi koji je to odlikovanje dobio 3 puta 1939
Prvi strani državljani koji su dobili to najviše odlikovanje, bili su jedan Nijemac i četiri Amerikanca (jedan od njih bio je Frank Bruno Honey), oni su dobili to odlikovanje 17. maja 1932 zbog organizacije pomoći u obnovi sovjetske industrije i poljoprivrede 1931-1934
Ostali višestruki dobitnici tog odlikovanja bili su:
Organizacije i političke zajednice koje su po ti puta dobile Orden bile su:
Ostali dobitnici tog odlikovanja bili su:
Castel di Sangro
Geografija
Susjedne općine su Roccaraso, Pescocostanzo, Rivisondoli i Montenero Val Cocchiara.
Historija
Podigli su ga Samniti, a u antičko doba je bio poznat pod nazivom Aufidena.
NGC 636
NGC 636 je eliptična galaktika u zviježđu Kitu.
Napad NOVJ na Vlasenicu juna 1943.
Napad NOVJ na Vlasenicu juna 1943. godine izvršen je neposredno nakon proboja partizana iz obruča na Sutjesci.
Prva proleterska i Prva i Druga vojvođanska NOU brigada napadom u noći između 25. i 26. juna 1943. godine razbile i većim delom uništile posadu Vlasenice koju su sačinjavale dve bojne (bataljona) domobranskog 15. pešadijske pukovnije (puka) i dva bataljona ustaškog 1. zdruga (brigade) i zauzele Vlasenicu. Ostaci posade, ukupno 679 vojnika prema izveštaju zapovednika pukovnije, spasili su se bekstvom u Drinjaču, većinom bez oružja.
U borbi je poginuo politički komesar 6. bataljona 1. proleterske NOV brigade Ante Bilobrk, narodni heroj.
Priprema napada
mini|175px|[[Koča Popović, komandant Prve proleterske brigade.]]
U okolini Vlasenice u junu 1943. nalazile su se Prva i Druga vojvođanska NOU brigada, a nakon proboja iz nemačkog obruča u bici na Sutjesci prema tom delu istočne Bosne nastupale su jedinice Prve proleterske divizije. Vojvođanske brigade izvršile su pokret radi prihvata i povezivanja sa Prvom proleterskom divizijom. Štabovi su doneli odluku da samostalno napadnu ustaški garnizon u Vlasenici. Do napada je došlo noću 24./25. juna, ali je napad bio nepovezan i nedovoljno pripremljen, pa je završen neuspehom.
Prema podacima nadležnih organa NDH:
Tokom 25. juna štabovi Prve proleterske divizije i vojvođanskih brigada uspostavile su vezu i sačinjen je zajednički plan napada na Vlasenicu. Plan je izgledao ovako: Prva proleterska napadala je na odseku Kik — k 662 — Orlovača, i to: Prvi i treći bataljon na odseku između r. Sušice i druma Vlasenica — Han Pijesak, četvrti i šesti bataljon i jedan vojvođanski bataljon imeđu druma Han Pijesak — Vlasenica i druma Milići — Vlasenica. 1. i 2. vojvođanska brigada napadale su sa severa, sa težištem na pravcu selo Nezirovići — selo Drum — crkva u Vlasenici. Obezbeđenje od Zvornika, u visini Han Johovca, vršili su delovi vojvođanskih jedinica, dok je Treća krajiška brigada upućena u napad na Srebrenicu.
Tok napada
Napad na Vlasenicu trebalo je da počne 26. juna u 20 časova, međutim, uvođenje pojedinih jedinica je kasnilo zbog zadržavanja na maršu.
Glavne borbe vodile su Prva proleterska brigada za Kik i za Orlovaču. Ustaše su se uporno branile, nadajući se da će odbiti napad kao i prethodne noći kada su napadale samo voivođanske jedinice. Oko pola noći, pošto su jedinice uspele da se povežu, izvršen je opšti juriš na liniju spoljne odbrane Vlasenice. Bombaši Prve proleterske brigade su na juriš zauzimali bunker za bunkerom na Kiku, tako da je Brigada u toku noći ovladala Kikom i probila se u grad. Do zore su bili zauzeti svi položaji, a odbrana garnizona saterana u grad i prisiljen na predaju. Manji ustaški i domobranski delovi su uspeli da se probiju između vojvođanskih jedinica ka Milićima, a zatim u Zvornik. Potpuno je razbijen 15 domobranski pešadijski puk poznat po svojim akcijama u Janji i okolini Janje, gde je palio sela i ubijao mirno stanovništvo, i 3 bataljon 1. ustaške brigade.
U izveštaju Štaba Trećeg domobranskog zbora od 26. juna 1943.
1316
Godina 1316 (MCCCXVI), prijestupna godina koja počinje u četvrtak po julijanskom kalendaru.
Januar/Siječanj – Jun/Lipanj
mini|120px|[[Vladislav II Nemanjić|Vladislav Nemanjić]]
Jul/Srpanj – Decembar/Prosinac
120px|mini|[[Ivan XXII.]]
Nagrada Bostonskog društva filmskih kritičara za najbolju sporednu glumicu
Nagrada Bostonskog društva filmskih kritičara za najbolju sporednu glumicu (Boston Society of Film Critics Award for Best Supporting Actress) je godišnja nagrada koju Bostonsko društvo filmskih kritičara od 1981. dodjeljuje za najbolju sporednu žensku ulogu na filmu.
FSH-receptor
Folikulostimulišući hormonski receptor ili FSH-receptor (FSHR) je transmembranski receptor koji interaguje sa Folikulostimulišućim hormonom (FSH). On je G protein-spregnuti receptor (GPCR). Njegova aktivacija je neophodna za FSH hormonsko funkcionisanje. FSHR receptori su nađeni u jajnicima, testisima, i uterusu.
Paso doble
mini|desno|200px|Paso doble Paso doble je porijeklom španjolski ples, a pleše se uz glazbu španjolske koračnice. U Španjolskoj se ples sam po sebi ne prikazuje na plesnom podiju, a ako da, izvodi se u samostalnoj verziji na pozornici. Paso doble je poznat već od dvadesetih godina XX. stoljeća, kada su ga zvali pantomimom koride (bikoborbe). Današnja forma je razvijena u Francuskoj, gdje su ga u početku plesali baletni umjetnici, a tek kasnije se razvila show i natjecateljska varijanta.
Paso doble prikazuje koridu u kojoj plesač preuzima ulogu toreadora, a plesačica crvenog plašta. Plesač i plesačica se zajedno gibaju oko zamišljenog bika, tijekom čega izvode elemente flamenka i stilizirane figure, koje podsjećaju na borbu u areni.
FSH-receptor
Struktura receptora
FSHR se sastoji od 695 aminokiselina, i ima molekulsku masu od oko 76 kDa. Poput drugih GPCR receptora, FSH-receptor poseduje sedam domena (transmembranskih heliksa), svaki od kojih premoštava membranu.
Paso doble
Osnova plesa je "Paso Doble" (dvokorak), naglašeno postavljanje pete i jastučića stopala te ritmički putujući koraci. Jedan od karakterističnih elementa je Appel, korak, koji se pleše energično, na jednom mjestu na jastučiću stopala, blagim spuštanjem koljena. Appel je često uvodni korak mnogih figura.
Karakter "Paso" plesača uveliko određuje motiv koride. Od plesača, kao matadora-toreadora očekuje se gotovo pretjeran ponos, hrabra odlučnost i elegancija, a od plesačice svjesna udaljenost, velika fleksibilnost i brzina - sve kao posljedica plesaču prepuštene uloge vođenja. Za ovaj ples je potrebna velika koncentracija, "vatra" i prigušena samokontrola. Koraci se izvode zatezanjem cijele mišićne strukture. Samo se tako može postići za ovaj ples karakteristično kratko, brzo gibanje te izvođenje kontroliranih poza. Potporna noga je uvijek blago savijena.
Od 1959. godine Paso Doble je uvršten u krug latinskoameričkih natjecateljskih plesova, kao četvrti natjecateljski ples.
Glazba: dostojanstvena, poletna, energična, oštra koračnica, jasno strukturirana - uvod, dva glavna dijela s točno određenim vrhuncima (frazirana).
Formil peptidni receptor 3
N-formil peptidni receptor 3 je protein koji je kod ljudi kodiran genom.
Strandburg, South Dakota
Strandburg je grad u američkoj saveznoj državi Južna Dakota.
Bun (Gornji Pirineji)
Ben je naseljeno mesto u Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornji Pirineji.
Po podacima iz 1990. godine broj stanovnika u mestu je bio 101, a gustina naseljenosti je iznosila 36 stanovnika/km².
Scupi
Scupi je ime arheološkog nalazišta u podnožju Zajčevog Rida (Zečjeg brda) kod sela Zlokućani, lijevo od ušća rijeke Lepenac u rijeku Vardar, 5 kilometara od centra Skoplja, u Republici Makedoniji.
To je bila rimska kolonija osnovana za vrijeme cara Domicijana (81.-96.). Napuštena je 518. godine nakon što je potres potpuno uništio grad.
Lokalitet je svjetsku slavu stekao krajem 19. vijeka, kad je engleski arheolog Arthur Evans za svog kratkog boravka u Skoplju 1883. vidio rimske zidine na Zajčevom ridu, koje je potpuno ispravno - atribuirao kao ostatke akropole u koloniji Scupi.
Historija kolonije
Po nekim pretpostavkama naselje se razvilo iz vojničkog logora dviju legija; IV Scitica i V Macedonice koji su se tu smjestili još za vrijeme cara Tiberija negdje oko 13 - 11. pne. Scupi im je služio kao polazišna baza za osvajanje Dardanije i Mezije. Rimski car Domicijan uzdigao je naselje Scupi u rang kolonije Colonia Flavia Scupiorum i tu naselio svoje legionare veterane iz VII Legije Claudia.
U 2. vijeku, Skupi već izgleda reprezentativno tad je izgrađen monumentalni teatar. Krajem 4. i početkom 5. vijeka izgrađena je Ranokršćanske bazilike i još jedna crkva u gradu.
Car Teodosije I posjetio je Scupi dva puta 379. i 388. i izdao dva carska ukaza. U prvom je Scupi proglasio sjedištem episkopije, a u drugom arhiepiskopije.
Arheološka iskapanja
thumb|left|280px|Sarkofag iz Scupija Prva iskapanja u Scupiju otpočela su 1925., njih je vodio pofesor Radoslav Gruić iz Skoplja, on je iskopao ranokršćansku baziliku. Nakon njega pravu senzaciju je napravio srpski arheolog Nikola Vulić 1933. iskopavši rimski teatar, on je objavio i najviše radova o Scupiju do Dugog svjetskog rata. Nakon rata iskapanja su obnovljenja 1959-1961 pod vodstvom splitskog arheologa Duje Rendić-Miočevića, većinu tih radova objavio je Ivan Mikulčić između 1971-1973. Nakon tog istraživanja su nastavljena od 1966, ovaj put u organizaciji Gradskog muzeja iz Skopja pod vodstvom beogradskog arheologa Milutina Garašanina. Od 1980 iskapanja je vodila profesorica Dušanka Koračević.
U julu 2008. iskopana je dobro očuvana statua rimske božice ljubavi Venere visoka 1,7 m. Dosad su na lokalitetu iskopani i istraženi; gradski bedemi, teatar, civilna bazilika, gradska vila, terme, ulica, ranokršćanska bazilika i dijelovi dviju nekropola.
Dosad otkriveni objekti na nalazištu Scupi
right|thumb|340px|Ostatci zidina antičkog Scupija
Bedemi
Gradski bedemi imaju formu nepravilnog poligona, građeni su od tucanika i vapna.
Zidine debljine 3,20 m protezale su se samo sa jugo-istočne i jugo-zapadne strane.
Teatar
Podignut je za vrijeme cara Hadrijana u 2. vijeku.
Po svojim dimenzijama, to je najveći od četiri antička teatra na teritoriji Republike Makedonije, mogao je primiti 9.000 gledaoca.
Dosad su iskopane glavne konture objekta. Zgrada teatra iza proscenija duga je 98 m i široka 15 m, iz nje vode tri hodnika do orkestra (ορχηστρα) koji ima radijus od 15 m. Njena fasada bila je bogato dekorirana mramornom plastikom.
Civilna bazilika
To je bio reprezentativan, monumentalni javni objekt, sa kvalitetnom arhitektonskom dekoracijom i mozaikom po podovima.
Dosad je otkopan i istražen samo sjeverni dio, jedna velika ovalna dvorana dužine 28 m. U njoj su se odvijali svi važniji sudski, administrativni i trgovački poslovi.
Taj objekt je datiran u 4. vijek.
Ranokršćanska bazilika
To je trobrodna građevina sa narteksom na zapadnoj strani, apsidom na istočnoj i baptisterijem na južnoj strani, veličine 39 х 18 m.
Bazilika je vjerojatno bila još u izgradnji kad je Scupi pogodio katastrofalni potres 518. godine.
Gradska vila
Djelomično se nalazi ispod jugo-istočnog dijela rano-kršćanske bazilike.
To je po svemu sudeći bio privatni stambeni objekt.
Borgone, Verbano-Cusio-Ossola
Borgone je naselje u Italiji u provinciji Verbano-Cusio-Ossola, u regiji Piemonte.
Scupi
Gradska vila
Dosad je temeljito istražen istočni dio vile - dvije prostorije, od kojih je jedna imala bogato ukrašene zidove fresko dekoracijama. Iskopan je i hipokaust (dio za zagrijavanje) koji se sastojao od tri prostorije.
Borgone, Verbano-Cusio-Ossola
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 40 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 730 m.
Scupi
Gradske terme
Nalazile su se u središtu grada, istočno od ulice Cardo.