cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vitamin A
Vitamin A se u organizmu pojavljuje u različitim oblicima, pa možemo govoriti o skupini vitamina A. Svi zajedno pripadaju retinoidima tj. derivatima retinoične kiseline (esteri, eteri ili alkoholni derivati). Vitamin A u užem smislu nazva se retinol ili vitamin A1. To je cikloheksanski prsten na kojem su tri –CH3 skupine i pobočni lanac s četiri dvostruke veze te primarnom –OH skupinom. Retinol je narančasto viskozno ulje. Ovaj se vitamin otapa u alkoholu i biljnim uljima dok u vodi i glicerolu ne. Toplina mu može smanjiti aktivnost, a relativno se brzo razgrađuje djelovanjem dnevne i ultraljubičaste svjetlosti. Tako danas postoje mnoge tvari koje to onemogućuju.
Biološka važnost
Glavni izvori vitamina A su inače jetra, mlijeko i mliječni proizvodi, maslac, žutanjak i riba. Stari Egipćani kuhali su jetru kao lijek za noćno sljepilo, 1915.g. otkrivena je funkcija vitamina A. U tkivu životinja i morskih riba je prisutan u esterificiranom stanju. Dok u biljkama se nalazi kao provitamin A ili β-karoten. Iz mrkve je bio izoliran već u 19. stoljeću i nazvan je karotenom. Prepručene dnevne količine (RDA) ovog vitamina danas za odrasle muškarce i žene iznose 800 – 1000 μg, dok se kod terapijske primjene ona znatno razlikuje.
Nedostaci najčešće nastaju zbog neadekvatne prehrane ili pri kroničnim bolestima kod kojih je smanjena apsorpcija masti. Jedna od hipovitaminoza je i noćno sljepilo (niktalopatija). Tako pomanjkanje ovog vitamina smanjuje sposobnost adaptacije na tamu. Ta je adaptacija kemijski proces u kojem se stvara rodopsin, a bez vitamina A to je nemoguće. Znakovi nedostatka mogu se opaziti i na koži.
Ukoliko se retinoidi unose u organizam u količinama izrazito većim od propisanih, dolazi do hipervitaminoze A. Kod djece je to često posljedica samoinicijativne terapije roditelja. A u odraslih nastaje nakon dugotrajnog liječenja kožnih bolesti (npr. akne, psorijaza) ili dugotrajnom automedikacijom. Simptomi kao što su crvenilo kože, svrbež, glavobolja i mučnina prvi su znakovi koji ukazuju da doze treba smanjiti. Unosom još većih količina dolazi do akutnog trovanja čiji su simptomi ljuštenje kože zbog suhoće, umor, nesanica, edemi u velikim dozama vitamin A oštećuje jetru, živce, doprinosi boli u kostima i zglobovima, a u nekim slučajevima utječe i na fetus. Pri tome se višak β-karotena akumulira u epidermi (kako se više ne može prevesti u vitamin A) te ona dobiva žućkastu boju. Upravo zbog toga što je A vitamin jedan od onih koji može biti i toksičan, najbolje bi bilo kada biste ga uzimali pod nadzorom liječnika.
Vitamin A i tjelesne tegobe
Premda je noćno sljepilo poznati nedostatak vitamina A, mnogo je bolesti povezano s njegovim nedostatkom. Vitamin A ima antioksidativna svojstva i kao takav nezamjenjiv je u borbi protiv srčanih i drugih degenerativnih stanja. Potreban nam je za zdravu reprodukciju, hormonsku ravnotežu žena, pravilan rast te za ravnotežu šećera u krvi, a služi i u obrani protiv infekcija.
Infekcije
Zajedno s vitaminom C Vitamin A se bori protiv infekcija. Naslov infekcijskog vitamina zaradio je mnogo prije nego što mu je taj naslov oduzeo vitamin C. Uloga vitamina A je pojačavanje imunološkog sustava. Čitav proces se zbiva u sluznici želuca i Crijeva. Najbolja kombinacija za suzbijanje prvih znakova infekcije je sinergija vitamina A sa vitaminom C i cinkom. Ista kombinacija je djelotvorna jer pogoduje ozdravljenju od dišnih i sinusnih infekcija. Uzimanje tableta vitamina A zajedno sa izravnim nanošenjem na kožu usporava pojavu herpesa.
Dječje infekcije
Pravilna opskrba vitaminom A u cijelom svijetu spasila bi svake godine 2,5 milijuna dječijih života. Broj umrlih od dišnih bolesti pao bi za 70%, a broj umrlih od bolesti povezanih sa proljevom za 39%. Djeca su neobično osjetljiva na nedostatak vitamina A, što se može i opravdati činjenicom brze potrošnje malih tjelesnih zaliha retinola za vrijeme infekcije.
Međutim čak i jedna doza 20 000 IJ ubrzat će oporavak od vodenih kozica i ukloniti opasnost od mogućih komplikacija. Sa redovitim davanjem vitamina A smanjilo bi više slučajeva potencijalnih plućnih infekcija kod djece.
AIDS
Retinol pojačava otpornost imunološkog sustava u borbi protiv svake zarazne bolesti. U borbi protiv AIDS-a je učinjeno mnogo istraživanja. Neki znanstvenici tvrde da količine između 13 000 i 20 000 IJ usporavaju napredovanje bolesti. Vjerojatnost da osoba s AIDS-om ima smanjenu količinu vitamina A je dvjesto puta veća od iste vjerojatnosti kod zdravih osoba. Očekivano trajanje života osobe s AIDS-om liječnik može predvidjeti mjerenjem količine retinola u krvi.
Bolesti kože
Vitamin A je idealan za hranjenje i njegu kože stoga ga možemo pronaći u kozmetičkim preparatima. Djelatni sastojci takvih proizvoda su retinoidi (sintetičke inačice vitamina A). Proteže se mišljenje kako je prirodni vitamin A ipak sigurniji od svojih umjetnih tj. sintetiziranih inačica.
Liječenje akni. Ako je osoba sklona aknama moguć je nedostatak vitamina A. Koža se uzimanjem veće količine vitamina A čisti, lojne žljezde se smanjuju na veličinu dječijih uz dozu 200 000 do 500 000 IJ vitamina A dnevno u trajanju od 3-6 mjeseci. Ovakvo liječenje mora kontrolirati dermatolog i koristi se samo u ekstremnim slučajevima. Kako bi lječenje bilo što djelotvornije iz prehrane valja ukloniti šećere i rafinirane ugljikohidrate. Ako u terapiju uključimo vitamin E, cink, pantotensku kiselinu i GLA dozu vitamina A možemo smanjiti na 100 000 IJ, što je sigurnije s obzirom da vitamin A može djelovati i toksično u većim dozama.
Stanje psorijaze se može popraviti uzimanjem dodatne količine vitamina A od 100 000IJ (ekvivalent od 3000 mcg što je ujedno i gornja RDA granica za odraslog muškarca ili ženu) uz dodatak vitamina D.
Probavne bolesti
Radi bliske veze vitamina A sa sluznicama i epitelskim stanicama, isti se pokazuje kao odličan dodatak u liječenju nekih crijevnih bolesti. Može pomoći u slučajevima kolitisa i Crohnove bolesti, a njegovu vrijednost u liječenju i sprječavanju čira na dvanaesniku otkrila je i studija provedena na sveučilištu Harvard, koja pokazuje kako muškarci koji uzimaju veće količine vitamina A imaju 54% manje šanse za dobivanje čira za razliku od onih koji su u blagom deficitu s tim hranjivom.
Rak
Čini se da vitamin A usporava ponovnu pojavu raka nakon operacije. U jednom se istraživanju proučavalo djelovanje vitamina na 307 pacijenata operiranih od raka pluća. Neki od njih su tijekom godine dana dnevno uzimali po 300 000 IJ vitamina A, drugi nisu. Nakon dvanaest mijeseci pacijenti koji su uzimali vitamin A bili su slobodni od tumora dulje vrijeme, a i broj onih kod kojih se tumor pojavio bio je mnogo manji negoli kod onih koji nisu uzimali vitamin A.
Bez kontinuiranog djelovanja vitamina A mnogo je veća opasnost i od nastanka drugih vrsta tumora, uključujući rak prostate i neke oblike leukemije. Stanice na površini kože, tzv. epitelne stanice, također ovise o njemu za zaštitu od malignih pojava. Osobe koje dobiju rak kože, uključujući karcinom bazalnih stanica i karcinom rožnatih stanica, imaju nižu razinu retinola u krvi od prosječne.
Ženske tegobe
Retinol može spriječiti predmenstrualnu napetost. U jednom istraživanju, doza od 50 000IJ smanjila je teško mjesečno krvarenje, a u drugom istraživanju vitamin A je pomogao u liječenju dobroćudnog tumora dojke sa dnevnom dozom od 150 000IJ. Ako se vitamin A kombinira s folnom kiselinom i Borom doprinosi ublažavanju vrućih valova i drugih simptoma menopauze.
Pravilo da veće doze daju bolje rezultate kod vitamina A ne vrijede; npr. količina od 8000 IJ može uzrokovati malformacije ploda, stoga trudnice ne bi smjele preći dnevnu dozu od 8000IJ.
Međutim potpuno izbjegavanje ovog vitamina nije dobar potez, jer je trudnim ženama vitamin A potreban za stvaranje hormona progesterona, a i za hranjenje ploda. Osim toga vitamin A smanjuje mogućnost male porođajne težine pa na taj način izbjegavamo dodatne komplikacije kod i nakon poroda.
Zbog blagotvornog djelovanja vitamina A, ali i dokazane opasnosti od većih količina tog hranjiva buduće majke ne bi smjele nagađati koliko im je retinola potrebno, već bi trebale zatražiti test za vitamin A i folnu kiselinu od svog liječnika, a i za mnoga druga hranjiva.
Zarastanje rana
Vitamin A potiče izlučivanje tvari koja pomaže obnavljanju. Stoga logika nalaže da bez obzira o prirodi oštećenja kože(sunčanje, kirurški zahvat), oštećenje će brže nestati uzimanjem dodatne količine retinola. Retinol potiče sintezu i obnavljanje kolagena u rani pa tako poboljšava kakvoću novog tkiva i smanjuje opasnost od infekcije. Vitamin A zajedno sa cinkom valja rutinski uzimati neposredno prije i nakon bilo kakvog operativnog zahvata.
Catherine Willows
Direktorica Catherine Willows je izmišljeni lik forenzičke istražiteljice koja je bila jedna od glavnih protagonista američke TV-serije CSI: Crime Scene Investigation. Predstavljala je stalni lik serije od početka (2000.) do sredine 12. sezone. Njen lik je bio zamjenik Gila Grissoma, šefa tima forenzičkih istražitelja Las Vegasa, te je od njegovog odlaska preuzela njegovu dužnost i obavljala sve dok nije dobila ponudu za rad u FBI. Willows se u završnici serije - TV-filmu Immortality - vraća u Las Vegas i preuzima mjesto direktora Kriminalističke laboratorije Las Vegasa.
Catherine Willows se rodila 1958. ili 1959. godine kao dijete samohrane majke, lasvegaske šougerle Lily Flynn. U mladosti je radila kao striptizeta ("egzotična plesačica") kako bi financirala studij medicine, nakon čega se zaposlila u Lasvegaskoj kriminalističkoj laboratoriji. Willows je i sama postala samohranom majkom, nakon što se razvela od muža Eddieja (koga tumači Timothy Carhart), kasnije ubijenog tokom serije, te živjela sa kćeri Lindsay (koju tumače Madison McReynolds, Kay Panabaker i Katie Stevens). Tokom serije se ispostavilo kako je njen pravi otac Sam Braun (čiji lik tumači Scott Wilson), vlasnik kockarnica i lokalni tajkun, a nakon čijeg ubistva naslijeđuje dio njegovog bogatstva.
Willows je od svih članova tima bila najsklonija suprotstavljati se Grissomu (iako će sa njim imati blizak prijateljski odnos), ali i, pogotovo u prvim sezonama, inzistirati da dobije unaprijeđenje u službi.
Opština Santiago Texcalcingo, Oaxaca
Santiago Texcalcingo je opština u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca.
Prema proceni iz 2013. godine u opština je živelo 2124 stanovnika. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 2047 m.
Rocca Pitigliana, Bologna
Rocca Pitigliana je naselje u Italiji u provinciji Bologna, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 44 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 492 m.
Dănești, Șișești
Dănești je naselje u Rumuniji u okrugu Maramureš u opštini Șișești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 646 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 341 m.
Campo Pai-Pai, Mexicali
Campo Pai-Pai je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Baja California, u opštini Mexicali.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Врлане
Врлане је насеље у Србији у општини Свилајнац у Поморавском округу. Према попису из 2011. било је 173 становника.
Географија
Постоји неколико верзија о томе како је Врлане добило име, по предању име је добило јер је ту Марко Краљевић врљио (бацио) велики камен, за који Врланци наводно знају и где се налази.
Реалнија прича о томе како је село добило име је та што је оснивач тог села за кога се говори да се звао Мијат тражио врлетни (шумовит) и неприступачан крај у коме ће се населити како би био мање изложен ризику и пљачкању од стране разних војски.
Нема тачних података када је село тачно настало али се сматра да се то догодило у 14. веку. Прича се да је у непосредној близини Врлана постојало село које се звало Јанково за које се не зна ко га је разрушио, у прилог овим тврдњама иду и темељи кућа и грнчарија коју су локални мештани налазили на месту где је наводно постојало село.
Такође постоје и приче како се испод Врлана налазе подруми са благом кнеза Лазара.
Сеоски живот је углавном миран без неких значајних догађања, једино је лети живахније због сезоне одмора када долазе мештани који се налазе на раду у иностранству, углавном по земљама западне Европе.
Село има продавницу, дом и основну школу.
Врланци немају цркву него користе цркву која се налази на оближњем брду Хум, у чијем се подножју и село налази. Велики број Врланаца живи у иностранству или у Свилајнацу.
У Врлану постоји фудбалски клуб „Хум“.
Демографија
У насељу Врлане живи 155 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 45,0 година (40,4 код мушкараца и 49,4 код жена). У насељу има 57 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 3,16.
Ово насеље је у потпуности насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Cascina, Savona
Cascina je naselje u Italiji u provinciji Savona, u regiji Ligurija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 54 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 144 m.
Sant'Eurosia, Biella
Sant'Eurosia je naselje u Italiji u provinciji Biella, u regiji Piemonte.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 328 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 706 m.
Tres Brazos, Técpan de Galeana
Tres Brazos je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guerrero, u opštini Técpan de Galeana.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 6 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 117 m.
Statesville, North Carolina
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 24.532, što je 1.212 (5,2 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Crugnole, Siena
Crugnole je naselje u Italiji u provinciji Siena, u regiji Toscana.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 29 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 471 m.
La Granjena, San Miguel de Allende
La Granjena je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Guanajuato, u opštini San Miguel de Allende.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2038 m.
Dermatologija
desno|bezokvira|231x231piksel Dermatologijaje nauka o koži. Ona je jedinstvena specijalnost koja obuhvata medicinske i hirurške aspecte. Dermatolog se stara o bolestima u najširem smislu reči, kao i o nekim kozmetičkim problemima kože, kose, i noktiju.
Dermatologija
Dermatologija proučava:
Venerologija
Venerologija je nauka o polnim bolestima. Venerologija proučava:
Dermatovenerologija
Dermatovenerologija je povezana sa mnogim drugim granama medicine, i to:
Kozmetologija
Uz dermatovenerologiju, kao posebna granu medicine, izučava se medicinska kozmetologija, nauka koja se bavi negom i ulepšavanjem zdrave kože.
U skoro svim sredinama postoji rezervisanost prema obolelima kože, naročito -{STD}- bolestima. Međutim, prema obolelima od kožnih ili polnih bolesti treba se odnositi kao i prema svim drugim bolesnicma. Zbog toga je potrebno aktivno organizovati zdravstveno – prosvetni rad u svim sredinama, i tako ukazivati na ovaj problem.
Ovo se naročito odnosi na -{STD}-, gde se često ne može prekinuti lanac zaraze, zbog toga što oboleli svesno prikrivaju postojanje zaraze i / ili identitet partnera. Pravovremeno lečenje je važno u suzbijanju same bolesti, kao i zbog mogućih kasnijih komplikacija.
Kozmetički tehničar
Za kozmetičkog tehničara je neophodno da poznaje osnovne kožne bolesti, njihovu kliničku sliku i način lečenja. Naročita pažnju treba se posvećuje izučavanju oboljenja kože lica. Osim kožnih oboljenja lokalizovanih na licu, važno je poznavanje i kožnih bolesti koje se mogu direktnim ili indirektnim kontaktom prenositi (gljivična oboljenja, šuga, vašljivost, STD). Posledica nepoznavanja ovih bolesti jeste njihovo širenje direktnim kontaktom ili preko materijala sa kojim se u kozmetičkom, pedikirskom ili frizerskom poslu radi.
Postoje kožna oboljenja kod kojih se nijedan kozmetički tretman ne sme vršiti, i koja leči isključivo lekar specijalista.
Medicinska kozmetologija
U medicinskoj kozmetologiji, novoj naučnoj disciplini, proučavaju se problemi nege i ulepšavanja zdrave kože i estetskog popravljanja nekih kožnih mana.
Razvoj medicinske kozmetologije je uslovljen razvojem:
Fenilpropanolamin
Fenilpropanolamin (PPA, Accutrim) je stereoizomer norefedrina i norpseudoefedrina. On je psihoaktivni lek iz fenetilaminske i amfetaminske hemijske klase koji se koristi kao stimulans, dekongestiv, i anoreksik. On se koristi kao lek na recepat, i kao preparat za kašalj i prehladu koji je dostupan na slobodno. U veterini, on se koristi za kontrolu urinarne inkontinencije kod pasa (Propalin i Proin).
U Sjedinjenim Državama, PPA više nije u prodaji jer je utvrđeno da povećava rizik od srčanog udara kod mladih žena. U nekoliko evropskih zemalja on je još uvek dostupan. U Kanadi je ovaj lek povučen sa tržišta 2001. U Indiji je zabranjena ljudska upotreba PPA-a 2011.
Sara Sidle
Sara Sidle (fonetski: Sara Sajdl) je izmišljeni lik forenzičke istražiteljice koji je bio jedan od glavnih likova američke TV-serije CSI: Crime Scene Investigation, a koji tumači glumica Jorja Fox., Sidle, čija je specijalnost kemija i identificiranje različitih materijala, je dio tima kriminalista Las Vegas. Tamo je došla iz San Francisca na poziv Gila Grissoma kako bi, kao vanjski stručnjak, pomogla pri istrazi vezanoj uz policijsku korupciju; nakon smrti mlade kriminalistice Holly Gribbs (u pilot epizodi) prihvaća Grissomovu ponudu da se njegovom timu stalno priključi.
Sidle je rođena 16. septembra 1971. u San Franciscu, a djetinjstvo su joj obilježili fizičko zlostavljanje od strane oca, a koje je ubistvom prikinula šizofrenična majka. Iako je bila prisiljena odrasti u skrbničkim domovima, istakla se u školi, dobila stipendiju za Harvard, a potom posao u Mrtvozorničkom uredu San Francisca. Tamo je na stručnom predavanju i upoznala Grissoma.
Sidle se među članovima tima isticala time da je, zbog svoje prošlosti, iskazivala najviše empatije za žrtve zločina, te iskazivala sklonost za emocionalno reagiranje u neprimjerenim situacijama. Sa vremenom se počela zbližavati sa Grissomom, i sa njim započela ljubavnu vezu (koja je gledateljima objavljena u finalu šeste sezone. Godinu dana kasnije je Sidle postala žrtvom otmice te je zbog emocionalne iscrpljenosti napustila i Grissoma i Las Vegas. Nakon dvije godine se vratila, te ostala u Las Vegasu sve do same završnice. Iako su se Grissom bili u rastali, u samom finalu serije su ponovno zajedno.
Sara Sidle je uživala veliku popularnost među poklonicima serije, te je vijest da će je napustiti u osmoj sezoni (na temelju odluke same glumice) potakla kampanju sa ciljem da se izmijeni ta odluka. CBS i Jorja Fox su na kraju odlučili ostaviti otvorenog mogućnost povratka, što je ostvareno sve do samog kraja.
Krimski rat
Krimski rat, u ruskoj historiografiji znan i kao istočni rat 1853.–1856. (Крымская война, Krymskaya Vojna, Guerre de Crimée), bio je sukob između Ruskog Carstva i savezništva u kojem su sudjelovali Osmansko Carstvo, Francusko Carstvo, Ujedinjeno Kraljevstvo i Kraljevina Sardinija. Iako je bilo kratkoročnih uzroka rata - prava kršćana u Svetoj zemlji, koju je tada kontroliralo Osmansko Carstvo, pošto je Francuska promovirala prava katolika a Rusija pravoslavaca - glavni uzroci su propadanje Osmanskog Carstva i odbijanje Britanije i Francuske da se Rusija proširi po Europi na račun Osmanlija u povlačenju. Rusija je izgubila rat a Osmanlije su stekli dvadesetogodišnji predah od ruskog pritiska na Balkanu. Kršćani su dobili stupanj službene jednakosti u Osmanskom Carstvu dok su pravoslavci stekli kontrolu nad spornim kršćanskim crkvama.
Osmansko i Rusko Carstvo ušli su u rat u oktobru 1853., a Osmanlije su počele gubiti teritorij zbog čega je ruska vojska stekla kontrolu nad velikom dijelom Crnoga mora. Rusko Carstvo je htjelo kontrolu nad Crnim morem, za što je bila ključna vojna luka u Sevastopolju, na Krimu. Shvativši da bi zauzimanjem Sevastopolja Rusija kontrolirala Crno more i pobjedila rat, Francuska i Britanija su se uključile u rat u martu 1854. Tijekom bitaka na Crnom moru, velika francuska i manja britanska armija su se borile sa ruskom vojskom da zauzmu Sevastopolj. Karakteristično za ovaj rat bilo je to što su smrti od bolesti daleko nadmašile smrtnost od samog ratovanja. Nakon pada Sevastopolja, Rusija se našla izolirana i u teškoj perspektivi, te je stoga potpisan mir u martu 1856. Izvorna površna religiozna pitanja su u međuvremenu riješena. Rezultat rata je da je Crno more neutralizirano: Rusija nije smjela više imati ratnih brodova na tom području, dok su Vlaška i Moldavija postale neovisne.
Rat se uglavnom borio oko i na Krimu, ali su vojne kampanje zahvatile i istočnu Anatoliju, Kavkaz, Baltičko more, Tihi ocean i Bijelo more. Britanska vojska je, naime, htjela raspršiti rusku koja je bila brojčano nadmoćna saveznicima tako što bi ju uključila u bitke sa mora na što više teritorija. Rat je imao trajni odjek. Poticanjem nacionalističkih pokreta u ratu, sadašnje države Ukrajina, Moldova, Rumunjska, Grčka, Bugarska, Turska, Azerbajdžan, Armenija, Gruzija te regije Krima i Kavkaza su se promijenile.
Istočno pitanje
Kako je Osmansko Carstvo slabilo iz desetljeća u desetljeće, Rusija je htjelo iskoristiti tu priliku kako bi se preuzela njen teritorij prema jugu, na Balkan. U 1850-ima, Britanci i Francuzi to nisu htjeli dozvoliti. Britanski historičar A. J. P. Taylor navodi da rat nije bio rezultat agresije već sukoba strahova glavnih igrača:
Ruski ekspanzionizam
Britanija je strahovala od ruskog ekspanzionizma na račun Osmanskog Carstva kojeg je htjela očuvati. Rusija je naime planirala doći sve do tjesnaca Bospor i Dardaneli. Britanci su također bili zabrinuti da bi Rusija tako mogla nastaviti i dalje unedogled, sve do Indije, ili prema Skandinaviji, ili zapadnoj Europi. Britanska mornarica je također htjela potkopati prijetnju od moćne ruske mornarice.
Taylor navodi da se iz britanske perspektive:
Često se tvrdilo da je Rusija bila vojno slaba, tehnološki zaostala i administrativno nesposobna. Usprkos velikim ambicijama prema jugu, nije sagradila željezničku trasu u tom smjeru, a komunikacija s tim područjem je bila slaba. Birkoraciju je teretila korupcija i neučinkovitost, te je bila nespremna za rat. Mornarica je bila slaba i tehnološki zaostala; armija, iako velika po ljudstvu, je bila jedino dobra za parade, trpila od slabog morala te je bila izvan dodira najmodernije tehnologije koju su razvile Britanija i Francuska. Do kraja rata, svatko je shvatio slabost ruske vojske, te se rusko vodstvo odlučilo na reforme.
Glavni uzroci rata
Glavni okidač koji je doveo do toga da su Francuska i Britanija objavile rat Rusiji 27. i 28.3. 1854. bila je čežnja francuskog vladara Napoleona III da se obnovi veličina Francuske. Htio je katoličku potporu koja bi došla ako bi napao istočno pravoslavlje, koje je sponzorirala Rusija. Markiz Charles de La Valette bio je vatreni katolik i vodeći član "klerikalne stranke" koja je tražila francusku zaštitu katoličkih prava u svetim mjestima u Palestini. Napoleon je imenovao La Valettea veleposlanikom u Osmanskom Carstvu u maju 1851. Imenovanje je imalo cilj da Osmanlije priznaju Francusku kao "suveren autoritet" nad krćenskim stanovništvom. Rusija je odbijala taj pokušaj promjene autoriteta. Ukazujući na dvije ranije povelje, 1757. i 1774., znane kao kučukkainardžijski mir, Osmanlije su preokrenule tu odluku, odbacile fracnuski sporazum i inzistirali da je Rusija zaštitnik kršćana u Osmanskom Carstvu.
Napoleon III odgovorio je demonstracijom moći, slanjem linijskog broda Charlemagne u Crno more. To je pak bilo kršenje londonskog ugovora o tjesnacima. Ipak, Osmanlije su znale da Charlemagne plovi brzinom od 8½ čvora te da može pobijediti tehnološki inferiorne ruske i osmanlijske mornarice zajedno. Takva francuska sila predstavljala je prijetnju, te je zajedno sa agresivnom diplomacijom i novcem dovelo do toga da sultan Abdul Medžid I prihvati novi sporazum, čime su Francuska i katolička crkva postali novi vrhovni kršćanski autoritet nad svetim mjestima, te su dobili i ključ i posjede Bazilike Rođenja Isusova u Betlehemu, koje je prije držala grčka pravoslavna crkva.
Car Nikola I. potom je poslao 4. i 5. armijski korpus uz Dunav u Vlaškoj kao izravnu prijetnju osmanskom teritoriju južno od te rijeke, te pozvao ministra vanjskih poslova, Karla Nesselroda, da počne pregovore sa Osmanlijama. Nesselrode se povjerio Sir Georgeu Hamiltonu Seymouru, britanskom veleposlaniku u St. Petersburgu:
"[prijepor oko svetih mjesta] je dosegnuo novu razinu—da su počinjena djela nepravde prema grčkoj crkvi, koje su htjeli spriječiti, te da se sada mora naći lijek za te pogreške. Uspjeh francuskih pregovora u Carigradu može se pripisati jedino intrigama i nasilju-nasilju koja je trebala biti ultima ratio kraljeva, je u francuskom slučaju postala navika prvog djelovanja."
Pošto se stvarao prijepor oko svetih mjesta, Nikola I. i Nesselrode su započeli diplomatsku ofenzivu, za koju su se nadali da će spriječiti miješanje Francuske i Britanije u sporove između Rusije i Osmanlija. Nikola je započeo udvarati se britanskim veleposlanicima u januaru i februaru 1853. Nikola je uvjeravao da ne želi više širiti ruski teritorij, ali da je imao obvezu zaštititi kršćansku manjinu u Osmanskom Carstvu. Car je potom poslao veleposlanika Aleksandra Menšikova na poseban zadatak osmansku Visoku Portu u februaru 1853. Prema priješnjim sporazumima, sultan je imao obvezu "štititi (pravoslavne) kršćane i njihove crkve". Menšikov je zahtijevao ruski protektorat nad svih 12 milijuna pravoslavaca u Osmanskom Carstvu, kao i kontrolu nad pravoslavnom hijerarhijom. Postignut je kompromis oko pravoslavnog pristupa Svetoj zemlji, ali je sultan - koje je snažno podupirao britanski veleposlanik - odbio druge zahtjeve.
Britanci i Francuzi su poslali mornaricu da daju potporu Osmanlijama, pošto se Rusija spremala zauzeti njene kneževine.
Prvi sukobi
right|thumb|225px|Karta [[Dunavske kneževine|dunavskih kneževina: Moldavije i Vlaške]] Februara 1853., britanska vlada Lorda Aberdeena ponovno je vratila Stratforda Canninga kao britanskog veleposlanika u Osmanskom Carstvu. Zamijenio ga je Lord Stratford, koji je stigao u Carigrad 5.4. 1853., gdje je ubedio sultana da odbaci ruski prijedlog o povelji, jer time ugrožava neovisnost Turaka. Vođa oporbe u britnaskom domu komuna, Benjamin Disraeli, je okrivio Aberdeena i Stratforda da su svojim potezima učinili rat neizbježnim. Ovaj proces je doveo do toga da je Aberdeenova vlada na kraju morala odstupiti u januaru 1855. zbog rata.
Nakon što je saznao o propasti Menšikove diplomacije, Nikola je u junu 1853. poslao vojsku kojima su zapovijedali Ivan Paskevič i general Mihail Gorčakov da prijeđu rijeku Prut i uđu u osmanski teritorij dunavskih kneževina Moldavije i Vlaške. Manje od polovice od 80.000 ruskih vojnika koji su prešli Prut je preživjelo. Većina smrti uzrokovana je bolestima a ne bitkama, jer je ruska vojska imala medicinske usluge koje su bile jako slabe ili ih niti nije bilo.
Rusija je prethodno dobila potvrdu od Osmanskog Carstva o ulozi cara kao "posebnog čuvara pravoslavaca" u Moldaviji i Vlaškoj. Sada je Rusije iskoristila sultanovo odbijanje da razriješi to pitanje kao izgovor za rusku okupaciju tih dunavskih kneževina. Nikola je bio ubeđen da se evropske sile, naročito Austrijsko Carstvo, neće protiviti aneksiji nekoliko osmanskih provincija.
Sultan Abdul Medžid I formalno je objavio rat Rusiji te napao rusku vosjku uz Dunav. Rusija i Osmansko Carstvo gomilali su vojnike uz ovo bojište na Dunavu, ali i na Kavkazu, gdje su također dijelili granicu. Osmanski vojskovođa Omer-paša Latas je uspio postići par pobjeda na dunavskom bojištu, dok su na Kavkazu uspjeli održati pozicije uz pomoć Čečena koje je vodio Imam Šamil.
Bitka kod Sinopa
Četiri glavne evropske sile - Britanija, Francuska, Austrija i Pruska - su se sastale u Beču i sastavili prijedlog za kojeg su se nadale da će biti prihvatljiv i Rusima i Osmanlijama. Mirovni uslovi bili su prihvatljivi za Nikolu, ali je sultan odbio prijedlog, jer se bojao da je slabo sastavljen dokument ostavljao razne otvorene interpretacije. Britanija, Francuska i Austrija su se ujedinile i predložile amandmane kako bi zadovoljile sultana, ali je ovog puta carski dvor u St. Petersburgu ignorisao njihove sugestije. Britanija i Francuska su odustale od pregovora, ali su Austrija i Pruska vjerovali da odbijanje amandmana ne bi trebalo dovesti do odustajanja od diplomatskog procesa.
Rusi su poslali flotu u sjevernu Anatoliju. Tamo se odigrala bitka kod Sinopa 30.11. 1853. gdje su uništili osmansku stražarsku diviziju koje su još bile usidrene u luci. Javno mišljenje u Britaniji i Francuskoj je bilo ogorčeno i zahtijevalo rat. Sinop je Britancima i Francuzima postao casus belli za objavu rata Rusiji. 28.3. 1854., nakon što je Rusija ignorisala anglo-francuski ultimatum o povlačenju iz dunavskih kneževina, britanski i francuski političari su joj i službeno objavili rat.
Nikola je smatrao da će Austrija stati na njegovu stranu zbog pomoći u revoluciji 1848., ili barem ostati neutralna. Austrija se pak smatrala ugroženom od gomilanja ruskih vojnika na Balkanu. 27.2. 1854. Britanija i Francuska su zahtijevali povlačenje ruskih snaga iz kneževina; Austrija nije objavila rat, ali nije garantirala neutralnost. Ruski vojnici su se potom povukli iz kneževina, što je uklonilo razloge za rat, ali su Francuska i Britanija nastavile sa napetostima. Odlučni da riješe "istočno pitanje" i stave kraj ruskoj prijetnji Osmanskom Carstvu, saveznici su u augustu 1854. predložili 'četiri točke' za kraj rata. Uz rusko povlačenje, zahtjevi su također bili sljedeći:
Ove točke, osobito treća, su zahtijevale pojašnjenja tijekom pregovora, ali je Rusija odbila pregovarati. Saveznici su se stoga složili da Britanci i Francuzi trebaju poduzeti vojna djelovanja kako bi spriječili daljnju rusku agresiju protiv Osmanskog Carstva. Britanija i Francuska su se složile da je invazija Krima dobar prvi korak.
Dunavsko bojište
right|thumb|225px|Bitka kod Oltenica Dunavsko bojište započelo je već spomenutim ruskim upadom u Moldaviju i Vlašku. Kao odgovor, osmanski vojnici su krenuli u sukob s njima. Uspostavili su uporište u Vidinu na zapadu i Silistri na istoku, kraj ušća Dunava.
Gomilanje osmanskih vojnika uzduž Dunav zabrinulo je Austrijance koji su kao odgovor pomaknuli vojnike u Transilvaniju. Ipak, Austrijanci su se također protivili ruskoj ekspaniziji prema Balkanu te su stoga počeli isto gledati Osmansko Carstvo kao bedem prema Rusima. Austrija je ostala neutralna tijekom ovog rata.
Nakon osmanskog ultimatuma u septembru 1853., osmanski vojnici su prešli Dunav kod Vidina i zauzeli Kalafat u oktobru 1853. Istodobno, na istoku su prešli Dunav kod Silistra i napali ruske vojnike kod Oltenica. Bitka kod Oltenica je bio prvi sukob nakon deklaracije rata. Ruski su vojnici uzvratili, ali su ipak otjerani. 31.12. 1853., osmanske snage kod Kalafata su napale ruske snage kod Ketate, malenog sela devet milja sjeverno od Kalafata, 6.1. 1854. Ruski vojnici su potom krenuli da ponovno zauzmu Kalafat. Iako su se morali povući, 28.1. 1854. ruske snage su započelu opsadu Kalafata. Opsada je trajala sve do maja, kada su se Rusi povukli. Osmanske snage su pobijedile i tijekom bitka kod Karakala.
U proljeće 1854. ruska vojska je napredovala, prešla Dunav i ušla u tursku provinciju Dobrudža. Do aprila 1854., ruska vojska je stigla do Trajanovog zida gdje je napokon zaustavljena. Tada je započeta opsada Silistre koja je trajala od 14.4. do 23.6. 1854.
Sa zapada, ruska vojska je odvraćena od napada na Vidin zbog prisutnost austrijskih vojnika, koji su dosegli brojku od 280.000. Bečka konferencija potpisana je 28.5. 1854. između Austrije i Rusije, a jedan od ciljeva ruskog napredovanja bilo je ohrabriti pravoslavne Srbe i Bugare da se pobune protiv osmanske vlasti. Međutim, kada su ruski vojnici prešli Prut u Moldaviji, pravoslavni mještani nisu pokazali zanimanje za masovnom pobunom. Nikola se brinuo i da bi Austrija mogla uključiti se u rat i napasti sa zapada. I doista, nakon pokušaja da se postigne mirovni sporazum između Rusa i Osmanlija, Austrijanci su prijetili odsjeći ruske linije zaliha u tim kneževinama, zbog čega je opsada Silistre prekinuta te su ruski vojnici napustili te dvije kneževine.
U junu 1854. savezničke snage su se iskrcale kod Varne, grada na crnomorskoj obali (današnja Bugarska). Idućeg mjeseca, Osmanlije su prešle ponovno Dunav i ušle u Vlašku 7.7. 1854, te nakon bitke kod Giurgije otjerali ruske vojnike. Time je otvoren put za ponovno zauzimanje Bukurešta i Vlaške. 26.7. Nikola je naredio povlačenje ruske vojske iz dvaju kneževina. U julu 1854., francuska amrija je pokrenula napad na ruske snage koje su još bile u Dobrudži, ali je ta akcija bila neuspjeh. Do tada, rusko povlačenje sa tih područja bilo je potpuno, izuzev utvrda sjeverno od Dobrudže, dok je njihovo mjesto u kneževinama zauzela austrijska armija kao neutralna sila. Malo se događalo nakon ovoga na dunavskom bojištu, pa su u septembru 1854. savezničke snage ušle u brodove u Varni i krenule na inveziju Krima.
Crnomorsko bojište
Pomorske operacija rata krenule su u ljeto 1853. slanjem anglo-francuskih flota u crnomorsku regiju kako bi dale potporu osmanskim vojnicima i razuvjerile ruske snage od prodiranja. Do juna 1853. obje flote su bile smještene kod Troje, u blizini Dardanela. Ruskom okupacijom dunavskih kneževina u oktobru, flote su došle u Bospor a u novemberu ušle u Crno more.
Tijekom tog razdoblja, ruska crnomorska flota je djelovala protiv osmanske obalne straže između Carigrada i kavkaskih luka, dok je osmanska flota nastojala zaštititi liniju zaliha. Okršaj se odigrao 30.11. 1853. kada je ruska flota napala osmansku usidrenu u luci Sinop, te ih uništila. Nakon toga, bilo je malo pomorskih djelovanja sve do marta 1854. kada je nakon objave rata otovrena paljba na britansku fregatu Furious iz Odese. Kao odgovor, bitanska flota je bombardirala luku te prouzročila štete u gradu. Kako bi pokazali potporu osmanskoj vojsci, anglo-francuski ratni brodovi su došli do luke Sevastopolj, te dali ultimatum zapovjedniku iste da ne dozvoljava nijednom brodu da uplovi u Crno more.
U junu, flote su prevozile savezničke snage do Varne. U septembru su ih dovezle do Krima. Ruska flota je tijekom tog razdoblja odbijala sukobiti se sa saveznicima, te provodile politiku "flote u prisutnosti"; ova je strategija propala kada se Sevastopolj našao pod opsadom. Ruske snage su bile priisljene probušiti vlastite brodove kako bi ih koristile kao brodove za blokadu od ulaza u luku. Tijekom opsade, ruske snage su izgubile značajan dio svojih fregata u Crnom moru, kao i dio manjih brodova. Do kraja kampanje, savezničke flote su imale kontrolu nad Crnim morem, te osiguravale linije zalihe za razna bojišta.
U aprilu 1855. su podupirali invaziju Kerča i operirali protiv Taganroga u azovskom moru. U septembru su krenuli protiv ruskih instalacija u ušću Dnjepara te napali Kinburn čime su prvi puta koristili oklopnjače u pomorskim bitkama, što će pokaknuti masovno natjecanje u proizvodnji istih.
Krimska kampanja
Krimska kampanja je otpočela u septembru 1854. iskrcavanjem savezničkih sila na jugozapadu krimske obale. Njihov cilj bio je zauzeti Sevastopolj. Ipak, kako bi zaštitili saveznički lijevi bok od ruskog napada, pokrenuli su se sjeverno i zapadno uzduž obale poluotoka kako bi zauzeli Jevpatoriju. Nakon prelaska Alme 30.9. 1854., saveznici su krenuli na Sevasopolj. Ruska vojska povukla se prema unutrašnjosti.
Bitka kod Balaklave
left|thumb|225px|Umjetnički prikaz britanskog [[Juriš lake konjice|juriša lake konjice na daleko nadmoćnije ruske položaje]] Ruski napad na saveznički centar za opskrbu kod Balaklave je odbijen 25.10. 1854. Bitka za Balaklavu se pamti u Ujedinjenom Kraljevstvu po djelovanju dvaju britanskih jedinica. 93. pukovnija je izdržala opetovane napade od znatno brojnije ruske jedinice. Pukovnija je zapamćena kao "Tanka crvena linija". Druga britanska jedinica bila je lagana brigada konjice Jamesa Brudenella. Nejasna zapovijed poslala je brigadu u gotovo samoubilački juriš lake konjice u sjevernu dolinu balaklavskog bojišta. Brijegovi oko doline su vrvili ruskim topništvom koja ih je gađala. Od 700 vojnika te brigade, 278 je ubijeno ili ranjeno. Laka konjica je zapamćena u slavnom spjevu Alfreda Lorda Tennysona, The Charge of the Light Brigade. Ovaj juriš je tako iznervirao rusku vojsku, koja je već prije oslabljena jurišom teške brigade, da je ruska kalvarija bila spremna na bijeg u slučaju i trećeg juriša.
Neuspjeh anglo-francuske strane da nastavi s prodorom nakon bitke kod Balaklave doveo je do još krvavije bitke, one kod Inkermana. 5.11. 1854. ruske snage su pokušale zaustaviti opsadu Sevastopolja napadom protiv saveznika, no nisu uspjeli jer je to rezultiralo još jednom savezničkom pobjedom, iako uz teške ljudske gubitke.
U februaru 1855. ruski vojnici su napali saveznički centar sa zalihama kod Jevpatorije. Ipak, u bitci su ruske snage izgubile od anglo-francusko-osmanskih snaga što je rezultiralo smjenom zapovjednog lanca. Stres zbog vođenja rata je uzeo danak na zdravlje cara Nikole, koji je, pun kajanja zbog katastrofa koje je prouzročio, obolio od uplae pluća te umro 2.3. 1855.
Opsada Sevastopolja
right|thumb|225px|Karta opsade Sevastopolja: francuske pozicije su plave a britanske crvene boje Saveznička strana je počela stavljati težište opsade Sevastopolja na desni bok, protiv utvrde kod Malakova. U martu, francuske snage su se borile kod utvrde Mamelon, na brijegu ispred Malakova. Nekoliko tjedana borbe doveo je do malo promjena na bojištu, tako da je Mamelon ostao u ruskom vlasništvu.
U aprilu 1855., saveznici su otpočeli drugo bombardiranje, zbog čega je nastao dvoboj sa ruskim topovima, ali nije bilo kopnene bitke. 24.5. 1855., šezdeset brodova sa 7.000 francuskih, 5.000 turskih i 3.000 britanskih vojnika pokrenulo je napad na Kerč, istočno od Sevastopolja kako bi otvorili drugo bojište na Krimu i presjekli ruske linije zaliha. Iako su se saveznici uspješno iskrcali na kopno, napravili su jako malo napretka nakon toga. U junu je uslijedilo treće bombardiranje i uspješni napad na Mamelon, ali je juriš na Malakov podbacio uz teške gubitke. Tijekom tog razdoblja, komandir garnizona, admiral Pavel Nakimov, je ubijen 30.6. 1855.
U augustu, ruske snage su opet napale bazu kod Balaklave. Bitka kod rijeke Čorne bila je poraz za Ruse, koji su pretrpjeli teške gubitke. Septembar je označio posljednji juriš. 5.9. još jedno francusko bombardiranje, šesto po redu, pratio je francuski juriš 8.9. te rezultirao zauzimanjem Malakova od Francuza i raspadom ruske odbrane. Britanci su osvojili Veliki Redan, južno od Sevastopolja. Grad je pao 9.9. 1855. nakon opsade duge godinu dana
Nakon toga, obje strane su bile iscrpljene, te više nije bilo vojnih operacija na Krimu sve do zime.
Azovsko bojište
U proljeće 1855., savezničke anglo-francuske snage su odlučile poslati pomorsku diviziju u Azovsko more kako bi potkopali ruske komunikacijske i opskrbne linije prema Sevastopolju. 12.5. 1855., anglo-francuski ratni brodovi su ušli kroz kerčki prolaz i uništili bitnicu na obali. 21.5. 1855. topovnjače su napale luku Taganrog, najvažniju luku kraj Rostova na Donu. Velika količina hrane koja se nagomilala u gradu nakon izbijanja rata je tako uništena i spriječena od izvoza.
Guverner Taganroga, Jegor Tolstoj, i pukovnik-general Ivan Krasnov, odbili su utlimatum uz opasku da "Rusi nikada ne predaju svoje gradove". Anglo-francuska divizija je potom bombardovala Taganrog 6 i pol sati te iskrcala 300 vojnika, ali su ih odbili Kozaci i dobrovoljci.
U julu 1855. saveznička divizija je pokušala proći kraj Taganroga i stići do Rostova na Donu i ući u rijeku Don, ali nisu uspjeli jer je voda bila zapriječena. Treća opsada pokrenuta je 19.-31.8. 1855., ali je grad već bio dobro opremljen te mu se ratni brodovi nisu mogli dovoljno približiti. Saveznička flota je napustila zaljev Taganrog 2.9., iako su manje vojne operacije uzduž obale nastavljene sve do kasne jeseni 1855.
Kavkasko bojište
Kavkaz je već bio spreman za sukob između ruskih i osmanskih snaga, pošto su obje težile proširiti svoj utjecaj na tu regiju. Ruskoj ekspanziji protivili su se mjesni muslimanski narodi u Čečeniji, Dagestanu i Čerkeziji, dok su je s druge strane pozdravljali pravoslavni narodi Gruzije i Kahetijes, koji su htjeli neovisnost. 1853., Imam Šamil je pokrenuo pobunu protiv ruske okupacije. Njegove snage su se borile sa ruskim vojnicima kod Zakatale i Meselderga, ali su doživjeli poraz. 1854. su ponovno pokušali, te napredovali sve do Tbilisija prije nego su zaustavljeni kod Šulde. 1853. osmanske snage su imale utvrde u gradovima Kars, Batum i Erzurum, te manje utvrde u gradovima Ardahan i Bajazid. Septembar 1853. je vidio nekoliko okršaja između ruskih i osmanskih snaga. Bilo je i bitaka kod utvrde Sv. Nikola i dva puta u Gjumriju u oktobru 1853. te ponovno u decembru iste godine. 26.11. 1853., ruske snage su pobjedile osmanske prilikom bitke kod Ahalcihe. 1.12. general Vasilij Bebutov je vodio 10.000 vojnika i 32 topa u pobjedu nad 36.000 osmanskih vojnika kod Baškadiklar.
U proljeće 1854., ruske snage su planirale invaziju osmanskog teritorija. 16.6. Andronikov je pobjedio osmansku vojsku kod rijeke Čolok a 31.7. su zauzeli Bajazid; 5.8. odigrala se bitka za Kurekdere. Nakon ovoga, više nije bilo značajnijih vojnih kampanja te godine.
1855. obje strane su se vratile ofenzivi: ruske snage su pokrenule dva napada na Kars od 16.6. do 29.9., gdje su doživjeli poraz uz teške gubitke. Tada su pokrenuli opsadu Karsa 18.6., koja je na kraju uspjela i dovela do predaje grada 28.11. 1855. Ruske snage tako su zazuzele gradove Ardahan, Kagyzman i Oltu. S druge strane, osmanska vojske je kod Batuma pokrenula invaziju Gruzije, ali su se morali povući nakon bitke. Ruske snage su htjele ići sve do Erzurumu, ali je potpisivanje pariškog sporazuma 1856. doveo do kraja njihih operacija.
Baltičko bojište
Baltičko more je bilo zaboravljeno bojište krimskog rata. Švedska je objavila neutralnost u tom ratu, koju su formalno priznali Britanci i Francuzi, ali ne i Rusi. Baltik je bio blizu St. Petersburga, glavnoga ruskog grada. Aprila 1854., anglo-francuska flota je poslana u Baltik da napadne rusku luku Kronstadt u kojoj je bila ruska ratna mornarica. Augusta 1854. anglo-francuska flota se vratila radi još jednog pokušaja. Nadbrojana ruska baltička flota ograničila je kretanje uz položaje utvrda. Britanski zapovjednik Sir Charles Napier i francuski zapovjednik Alexandre Ferdinand Parseval-Deschenes su smatrali da je utvrda Suomenlinna prejako utvrđena da bi mogla pasti, iako su vodili najveću flotu od Napoleonovih ratova. Stoga su bombardiranje ruskih bitnica ograničili na dva pokušaja u ljeto 1854. i 1855., te su isprva ograničili akcije samo na blokadu ruskog izvoza u finskom zaljevu. Napadi na druge luka, poput one na Goglandu, su bile uspješnije. Također su provodili prepade uzduž finske obale
Rusija je ovisila o uvozu i zbog mjesne ekonomije i zbog opskrbe vojnih snaga, te ju je ta blokada prisilila na veći uvoz preko kopna, putem Pruske. Blokada je potkopala rusku izvoznu ekonomiju, te pomogla da se skrati rat.
Gorenje skladišta katrana i brodova dovelo je do međunarodnih kritika a londonski političar Thomas Gibson je zahtijevao od britanskog doma komuna da pojasni "sistem rata u kojem se pljačka i uništava imovina bespomoćnih seljaka".
Augusta 1855. odigrala se bitka kod ruske utvrde Bomarsund na ostrvima Åland, koja je zauzeta i uništena od anglo-francuskih snaga. Saveznici su pokušali i uništiti tešku utvrdu Soumenlinna u blizini obale Helsinkija. Preko 1.000 topova je testiralo snagu utvrde dva dana. Usprkos bomardiranju, mornari koje je vodio Viktor Poplonski su odbranili luku. Saveznici su ispalili preko 20.000 čahura, ali nisu uspjeli pobjediti ruske bitnice. Nova masovna flota sa više od 350 brodova je pripremljena, ali prije nego su mogli napasti, rat je završio.
Dio ruskog otpora pripisuje se novim minama za blokadu. Izumitelj Immanuel Nobel, otac Alfreda Nobela, pomogao je ratnim naporima Rusije primjenjivanjem svojeg znanja o industrijskim eksplozivima. Moderne morske mine potječu od krimskog rata.
Bojište u Bijelom moru
Tijekom jeseni 1854. divizija britanskih ratnih brodova koje je vodio HMS Miranda napustilo je Baltik i krenulo u Bijelo more, gdje su bombardirale Kolu a 1856. i Solovecke otoke. Britanska vojska je htjela raspršiti rusku koja je bila brojčano nadmoćna saveznicima tako što bi ju uključila u bitke sa mora na što više teritorija. Jedan je od pokušaja bio i britanski napad na sjeverni grad Arhangelsk kako bi se uništile ruske vojne baze sjeverno od polarnog kruga.
Pacifičko bojište
right|thumb|225px|Karta plana napada na Petropavlovsk Manji pomorski okršaji su se odigrali i na dalekom istoku, pogotovo kod Petropavlovska na poluostrvu Kamčatka gdje se pojavila anglo-francuska pomorska flota kojom su zapovijedali David Price i Auguste Febvrier Despointes. Započeli su opsadu grada. Ruskom mornaricom zapovijedao je Jevfimi Putjatin. Pošto je admiral Price preminuo netom prije napada, saveznički planovi su poremećeni. Bombardiranje pomorske baze 31.8. uvelio je oštetila odbranu, a nastavak napada bi doveo do uspjeha, ali su saveznici čekali tri dana što je dalo ruskim vojnicima vremena da se pripreme. Ruske snage su uspjele otjerati savezničku flotu koja se raspršila po Tihom oceanu. Rat je nakratko dosegnuo i rubna područja Sjeverne Amerike: elementi britanske ratne mornarice uhodili su čak i ruske nastambe na Aljasci 1855.
Pijemontski doprinos
Camillo Benso di Cavour je prema naredbi Viktora Emanuela II. poslao oko 15.000 vojnika iz Pijemonta-Sardinije koje je vodio general Alfonso La Marmora, a koji su trebali dati potporu anglo-francuskim snagama tijekom rata. To je bio pokušaj dobivanja simpatija Francuza kada se jednom pojavi pitanje ujedinjenje Italije. Slanje talijanskih vojnika na Krim, kao i galantnost iskazana tijekom bitke kod rijeke Čorne i opsade Sevastopolja osigurala je Sardiniji da bude među sudionicima mirovne konferencije na kraju rata, gdje su mogli iskazati Risorgimento europskim silama.