cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Čunasta kost (stopalo)
Čunastu kost u stopalu, treba ralikovati od čunaste kosti u šaci (lat. os scaphoideum).
Миријево (Жабари)
Миријево је насеље у Србији у општини Жабари у Браничевском округу. Према попису из 2002. било је 474 становника (према попису из 1991. било је 874 становника).
Демографија
У насељу Миријево живи 406 пунолетних становника, а просечна старост становништва износи 51,1 година (47,8 код мушкараца и 54,0 код жена). У насељу има 178 домаћинстава, а просечан број чланова по домаћинству је 2,66.
Ово насеље је у углавном насељено Србима (према попису из 2002. године), а у последња три пописа, примећен је пад у броју становника.
Fontanella, Lecco
Fontanella je naselje u Italiji u provinciji Lecco, u regiji Lombardija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 28 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 268 m.
Jobos, Puerto Rico
Hobos je grad u američkoj ostrvskoj teritoriji Portoriko, ostrvskoj državi Kariba.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.479, što je 996 (-28,7 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Casette del Reno, Ferrara
Casette del Reno je naselje u Italiji u provinciji Ferrara, u regiji Emilia-Romagna.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 11 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 12 m.
Kosmos-1473
Kosmos-1473 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. jula 1983. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1473 je bio komunikacioni satelit.
Vukovići (Hadžići)
Vukovići su naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Hadžići koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 235 stanovnika.
Lupo Servat
Lupo Servat (, oko 805–oko 862) bio je latinski pisac i benediktinski monah te opat Ferijera za vreme karolinške dinastije u Franačkoj, a nalazio se i na dvoru Karla Ćelavog i istakao se kao autor teoloških spisa. Ponekad se smatra prvim humanistom ranog srednjeg veka u smislu humanista 15. i 16. veka, jer je pisao visokim književnim stilom, voleo učenost i velik deo vremena posvetio radu na rukopisima antičkih autora i kritici teksta.
Mladost
Lupo nije bio oduševljen školskom nastavom, ali je razvio veliku strast za proučavanje antičke književnosti. Aldrik je Lupa poslao u opatiju u Fuldi da tamo produbi svoje poznavanje teologije pod pokroviteljstvom Hrabana Maura. Nakon godina proučavanja i pisanja stekao je znatan ugled kao učeni čovek. Hraban je svom učeniku davao da prevodi tuđa i piše svoja dela. Tokom boravka u Fuldi (oko 830–836) postao je učenik i blizak prijatelj učenog Einharda, čiji je Život Karla Velikog među prvima pročitao i pohvalio ga zbog stila kojim je pisan (Pismo, 1, 5). Lupo je Einhardu napisao pismu u kojem je izrazio svoje divljenje i zatražio od Einharda da mu posudi neka svoja sekularna dela (to će postati Lupov običaj). Prema njegovom mišljenju, obrazovanje treba ceniti, ali ne kao nešto što ima neku svoju namenjenu svrhu, nego kao dobro po sebi (Pismo, 1, 5). Stoga se zanimao ne samo za hrišćanske, nego i za paganske antičke autore, pa čak i one koji nisu pripadali školskom kanonu u karolinškom razdoblju, kao što su Svetonije, koga je čitao kao tek jedan od retkih u srednjem veku, i Ciceron, čija je sva dela, izgleda, poznavao, dakle ne samo njegove poznatije spise s područja retorike, i koga vrlo često spominje i citira. Rukopise je posuđivao od Einharda (Pismo, 1, 6) i iz manastirske biblioteke u Fuldi i u vezi s tim održavao korespondenciju s opatom Markvardom (Pisma, 10, 4; 91, 4).
Još pre no što se vratio u Francusku Lupo je postao poznat na dvoru, a naročito ga je cenila carica Judita, druga žena Ludovika Pobožnog. Lupo se 836. vratio u Ferrières i potom živeo uobičajenim monaškim životom, premda je bio priznat kao najučeniji čovek u Ferrièresu, sve dok 22. novembra 840. nije izabran za opata manstira. Za taj je izbor imao zahvaliti carici Juditi i njenom sinu, Karlu Ćelavom, čije je političke interese uvek branio.
Dužnost opata
Kad je 840. umro Ludovik Pobožni, u državi su izbili različiti ustanci i sukobi. Jedan od njegovih sinova, Lotar, koji je nedavnio bio imenovan za cara, napao je zapadne teritorije Karla, koji je bio određen za Ludovikovog naslednika. Tadašnji opat u Ferrièresu, Odon, nije znao kojem od dvojice vladara treba da iskaže svoju odanost. Naposletku je podržao Lotara, bilo zato što mu se činilo da će on pre dati podršku Ferrièresu ili zato što ga je smatrao legitimnim naslednikom i predstavnikom jedinstvenog carstva. Kad je postignut Verdenski sporazum, Lotar je Karlu prepustio oblasti u kojima se nalazio i Ferrières.
Vojna služba
U to je doba bilo uobičajeno da neki opati služe kao vojni zapovednici odreda koje bi sami prikupili, u slučaju da vladar odluči krenuti u rat. Ferrières se nalazio među manastirima koju su imali obavezu da prikupe vojnike i osiguraju im smeštaj. Međutim, Lupo nije bio naročito voljan da se prihvati uloge vojnog zapovednika. Napisao je pismo biskupu moleći ga da upotrebi svoj uticaj na kralja tako da Lupo može ostati u manastiru kao opat.
Tokom rata između Karla Ćelavog i Pipina I Akvitanskog Lupo je bio zarobljen u bici kod Toulosea 721. godine, no ubrzo je otkupljen s još nekoliko visoko pozicioniranih zarobljenika.
Javni poslovi
Godine 844. Lupo je poslat u Burgundiju da izvrši manastirske reforme o kojima je odlučio sinod održan u Germignyju (843), i prisustvovao je sinodu u Verneuilu na reci Oazi, čije je temeljne kanone i napisao. Učestvovao je i na nekoliko drugih crkvenih sabora, od kojih je posebno značajan sabor u Soissonsu 853. godine, a igrao je i važnu ulogu u tada aktuelnom sporu oko predestinacije. Verovao je u dvostruku predestinaciju, ne u smislu da je bog unapred osudio neke ljude na proklestvo, nego da bog unapred poznaje grehe ljudi i da je unapred odredio kaznu za njih. "Lupo ne samo da je učestvovao u najživljoj crkvenoj raspravi tog doba, nego se načinom raspravljanja pokazao kao vešt dijalektičar u vreme kad je dijalektika bila dosta slabo razvijena".
El Disco, Ciudad Valles
El Disco je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Lupo Servat
Javni poslovi
Lupo je 847. pratio Karla Ćelavog na jedan sastanak u Meerssenu, gde su se tri brata ponovo zaklela na međusobni mir. Poslat je u jednu misiiju papi Lavu IV 849. godine. Kad je Nominoj, vojvoda Bretanje, zaratio na Karla Ćelavog, Lupo mu je poslao pismo puno oštrih prekora. Poslednji put sena području politike pojavljuje 862. godine na sinodu u Pistesu, gde je sastavio osudu Roberta, nadbiskupa Mansa. U poslednjim godinama Lupovog života Normani su napali i razorili njegov manastir.
El Disco, Ciudad Valles
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 90 m.
Lupo Servat
Dela
Lupo zauzima značajno mesto u istoriji srednjovekovne književnosti, u okviru koje je delovao kao jedan od najučenijih i najprofinjenijih pisaca 9. veka. Tokom vladavine Karla Ćelavog postojala je živa književna delatnost. Lupova pisma, od kojih je sačuvano njih 132, pokazuju književnu eleganciju i predstavljaju važan istorijski izvor. Većina pisama upućena je crkvenim dužnosnicima, monasima u obližnjim manastirima, klericima, papama Benediktu IIII i Nikoli I, zatim Karlu Ćelavom i Lotaru. Lupova dela pokazuju da ih je pisao istinski klasičar i veliki poštovalac Ciceronovog stila.
Godine 839. Waldo, opat u manastiru sv. Maksimina u Trevesu, zatražio je od Lupa da napiše Život Maksimina (Vita Maximini), biskupa trijerskog (umro 349) i Život Wigberta (Vita Wigberti), opata Fritzlara u Hesseu (umro 747). U njegovim se Pismima (Epistolae) gotovo na svakoj strani nalaze direktni navodi ili parafraze iz Vulgate, koji ukazuju na njegovo dubinsko poznavanje tog izdanja Biblije.
U sporu o predestinaciji napisao je traktat O tri pitanja (De tribus quaestionibus), koje se bavilo slobodnom voljom, predodređenjem i univerzalnošću iskupljenja. Da bi ilustrovao učenje crkve o ovim pitanjima, navodi relevatne odlomke iz dela crkvenih otaca u delu Zbornik o tri pitanja (Collectaneum de tribus quaestionibus).
Književni značaj
Lupo je neumorno tražio i prikupljao rukopise s delima antičkih rimskih pisaca. Zbog svoje strasti za prepisivanjem i čuvanjem rukopisa smatra se uticajnom ličnošću srednjovekovne književnosti i prvim humanistom u smislu humanista 15. i 16. veka. Iako se u svojim delima i pismima pre svega bavi teološkim pitanjima, teologija nija bila njegov primarni interes. Njega je pre svega zanimala filologija i današnji naučnici sve više spoznaju s koliko je detaljnim analitičkim pristupom Lupo proučavao tekstove starih autora do kojih bi uspeo doći. E. K. Rand s Harvardskog univerziteta spominje "čak pet rukopisa koji sadrže Lupove ispravke ili zabeleške i jedan koji je u celini sastavio taj učenjak". To su rukopisi Ciceronovih dela O govorniku (De oratore) i O iznalaženju tema za besedu (De inventione), kao i njegovih Pisama, te komentar uz Vergilija i revizija kodeksa Bernensis 366.
Estorf (Landkreis Stade)
Estorf je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Štade. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 1.445 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3359016.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Štade Estorf se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Štade. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 12 metara. Površina opštine iznosi 29,4 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 1.445 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 49 stanovnika/km².
La Catarina, San Cristóbal de la Barranca
La Catarina je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini San Cristóbal de la Barranca.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 876 m.
Valsartan
Valsartan (Angiotan, Diovan) je antagonist angiotenzin II receptora sa posebno jakim afinitetom za tip I (AT1) angiotenzinskog receptora. Blokiranjem dejstva angiotenzina, valsartan proširuje krvne sudove i redukuje krvni pritisak. U SAD, valsartan je indiciran za tretman visokog krvnog pritiska, zatajenja srca (CHF), ili post-miokardijalne infarkcije (MI). Valsartan je više od 12 miliona puta propisan 2005. godine u Sjedinjenim Državama, a globalna prodaja je bila oko $6,1 milijarde 2010. Patenti za valsartan i valsartan/hidrohlorotiazid su istekli septembra 2012.
Lujj al Ḩamar, Hajjah
Lujj al Ḩamar je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2012. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 620 m.
Crnica (reka)
Crnica je reka u centralnoj Srbiji, koja se uliva u Veliku Moravu blizu Paraćina.Izvire u poznatom izletištu Sisevac.Dužina reke je oko 30 km.U nju se uliva reka Grza kod sela Davidovac.Ova reka protiče kroz sela: Zabrega, Popovac, Bošnjane, Davidovac i Glavicu.Takođe protiče kroz centar Paraćina.
Tsintul, La Trinitaria
Tsintul je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Chiapas, u opštini La Trinitaria.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 83 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 928 m.
Husein Dej (općina)
Husein Dej (arapski: حسين داي) je općina od 40,698 stanovnika na sjeveru Alžira u Pokrajini Alžir.
Geografske karakteristike
Husein Dej leži u Alžirskom zaljevu, udaljen 6 kilometara jugoistočno od centra grada Alžira, pa je danas samo jedan od kvartova alžirske metropole.
Historija
Husein Dej je službeno osnovan za Francuske kolonijalne uprave dekretom od 23. maja 1835., - punopravna općina postao je 1870., a nakon 1959. uključen je u grad Alžira kao njegov 9 arondisman. Svoje ime Husein Dej duguje posljednjem osmanskom begu (alžirski dej) Huseinu, koji je u sultanovo ime vladao Alžirom. On je u tadašnjoj dalekoj periferiji imao seosku kuću sa vrtom.
thumb|left|260px| [[Univerzitet Caroubier]] Isprva je bio naselje povrtlara i skromnih vila, sa 433 stanovnika, od tog 94 Evropljana.
U njemu se danas nalazi pivovara (od 1938.), rafinerija, cementara, tvornica papira i puno malih tvornica prehrambene industrije.
De Furia, Avellino
De Furia je naselje u Italiji u provinciji Avellino, u regiji Kampanija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 24 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 621 m.
El Bajío (razvrstavanje)
El Bajío ima više značenja:
Seine (departman)
Departman Seine je nekadašnji Francuski departman koji je obuhvaćao Pariz i njegova predgrađa. Administrativni centar bio je Pariz, a službeni broj 75.
Historija i karakteristike
Departman Seine ukinut je 1968., a njegov teritorij podijeljen je na četiri nova departmana. Kad je ukinut imao je 2.150 000 stanovnika, više od 20.000 stan. / km².
Od 1929. do ukidanja 1968. Departman Seine se sastojao od grada Pariza i 80 periferijskih općina. Površina mu je bila 480 km², od čega je 22% otpadalo na Pariz, a 78% na predgrađa. Bio je podijeljen u tri arondismana: Pariz, Sceaux i Saint-Denis.
Najveći dio vremena postojanja Departmana Seine, njime je direktno upravljao njegov prefekt (pa tako i Parizom). Rezultat toga bio je da je Pariz bio jedina francuska općina bez gradonačelnika, sa manje autonomije od najmanjeg sela.
Aurora, Missouri
Orora je grad u američkoj saveznoj državi Misuri.
Ivanjska (Bosanska Krupa)
Ivanjska je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bosanska Krupa koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 633 stanovnika.
Aurora, Missouri
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 7.508, što je 494 (7,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-1474
Kosmos-1474 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Putnam County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Kosmos-1474
Kosmos-1474 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. jula 1983. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1474 je bio komunikacioni satelit.
Putnam County, Tennessee
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 72.321, što je 10.006 (16,1 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Las Gardenias (razvrstavanje)
Las Gardenias ima više značenja:
Zrmanja (Gračac)
Zrmanja je naselje u sastavu Općine Gračac, u Zadarskoj županiji. Nalazi se 34 kilometra jugoistočno od Gračaca i 25 kilometara sjeverozapadno od Knina.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 21 stanovnika.
El Balastre (razvrstavanje)
El Balastre ima više značenja:
La Esperanza, San Miguel Tlacamama
La Esperanza je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Oaxaca, u opštini San Miguel Tlacamama.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 286 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 96 m.
Medaljon sa tri srca
Medaljon sa tri srca je jugoslovenski crno-beli omnibus film snimljen 1962. godine u režiji Vladana Slijepčevića. Sastoji se od tri priče za koje su scenario napisali Slijepčević i Puriša Đorđević.
Radnja
Prva priča: Dva prijatelja sećaju se mladosti i zaboravljajući na svoje goste i obaveze pogrešno shvataju ponašanje mlade devojke i ostaju razočarani.
Treća priča: Mlada devojka iz staklene bašte susreće mladića svojih snova.
Belfiore, Firenze
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 204 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 146 m.
Topla, Cornereva
Topla je naselje u Rumuniji u okrugu Karaš-Severin u opštini Cornereva.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 724 m.
Bottidda, Sassari
Bottidda je naselje u Italiji u provinciji Sassari, u regiji Sardinija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 717 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 399 m.
Everode
Everode je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 40 opštinskih središta okruga Hildeshajm. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 524 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3254015.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Hildeshajm Everode se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Hildeshajm. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 188 metara. Površina opštine iznosi 6,1 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 524 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 86 stanovnika/km².
Falciraga, Pesaro e Urbino
Falciraga je naselje u Italiji u provinciji Pesaro e Urbino, u regiji Marche.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 53 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 45 m.
Damir Avdić
Damir Avdić (Tuzla, 1964.), bosanskohercegovački muzičar. Nastupavši pod pseudonimima Graha, Diplomatz ili Bosanski psiho, muzičku karijeru započeo u okviru underground scene s hardcore punk bendom Rupa u zidu, a zatim izvodio samostalno vokalno i instrumentalno kao svirač električne gitare.
Godine 2004. izdao je album …od trnja i žaoka sa 12 pjesama (Brate, Diplomac, Lucifer, Abdulah i dr.) u izdanju Slušaj najglasnije! iz Zagreba. Prema mišljenju kritičara, pjesme su mu opora i teška zvuka, premda ih autor označava ljubavnima. Na omotu CD-a je prekrižena slika Che Guevare, što Avdić dodatno pojašnjava: »Ovo je album za odrasle. Ne mislim na godine, naravno. Već na one koji su svjesni da je Che Guevara danas samo brand kao Diesel, Puma, Hilfiger. Barikade danas kroji Armani. Zato su svi na njima. Nema tu ni kurca od revolucije.«
Autor je romana Na krvi đuprija, tematski povezana s istoimenim muzičkim izdanjem, a govori o »urbanim frustracijama« prosječnoga bosanskohercegovačkog mladića.
Bradgate, Iowa
Bradgejt je grad u američkoj saveznoj državi Ajova. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 86 stanovnika.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 86 stanovnika, što je 15 (14,9%) stanovnika manje nego 2000. godine.
Nuevo León, Gómez Farías
Nuevo León je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Tamaulipas, u opštini Gómez Farías.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 4 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 84 m.
Zverinac (Sali)
Zverinac je naselje u sastavu Općine Sali, u Zadarskoj županiji. Nalazi se na sjeveroistočnoj strani istoimenog otočića.
Stanovništvo
Prema popisu iz 2011. naselje je imalo 43 stanovnika.
Agua Colorada, Ixtlahuacán del Río
Agua Colorada je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Jalisco, u opštini Ixtlahuacán del Río.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 171 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 1800 m.
Al Kiya‘dah, Hajjah
Al Kiya‘dah je naselje u Jemenu u pokrajini Hadžah.
Prema proceni iz 2014. u naselju je živelo 1 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 599 m.
Kosmos-1475
Kosmos-1475 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1475 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. jula 1983. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1475 je bio komunikacioni satelit.
El Nogal, Cojumatlán de Régules
El Nogal je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Michoacán, u opštini Cojumatlán de Régules.
Prema proceni iz 2014. godine u naselju je živelo 227 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 2143 m.
Teodosije II
Flavije Teodosije (lat: Flavius Theodosius), poznatiji kao Teodosije II ili Teodosije Mlađi, bio je istočnorimski (vizantijski) car od 408. do 450. godine. Njegovu dugotrajnu vladavinu obeležilo je nekoliko teških udaraca (npr navale Atilinih Huna), ali i dostignuća kao što su bili osnivanje Carigradskog univerziteta (425. god.) i kodifikacija rimskog prava u Teodosijev zakonik (Codex Theodosianus) 438. godine. Sam Teodosije je pre svega bio obrazovan i bojažljiv vladar koji je čitavu vladavinu proveo u Carigradu prepuštajući državničke poslove svojim velikodostojnicima, a pre svih ambicioznoj sestri Pulheriji.
thumb|Portret Teodosija II, verovatno deo nekadašnje biste. Danas se nalazi u muzeju [[Luvr u Parizu.]]
Mladost
Teodosije se rodio u aprilu 401. godine kao četvrto a prvo muško dete u braku cara Arkadija i njegove supruge Elije Eudoksije. Već u januaru 402. mali Teodosije je proglašen za avgusta i očevog savladara. što je imalo za cilj da obezbedi mirnu predaju vlasti kada za to dođe vreme. Međutim, Teodosije i njegove sestre su brzo ostali bez roditelja pošto je carica Eudoksija umrla usred komplikacija nakon pobačaja 404., a Arkadije je prerano preminuo 408. godine. Sedmogodišnji Teodosije je bez potresa nasledio oca. Po Prokopiju iz Cezareje, Arkadije je poverio starateljstvo nad svojim malim sinom persijskom kralju Jezergerdu I koji je zapretio Carstvu ratom ako se ne ispoštuje Teodosijevo pravo na presto. Prvih godina Teodosijeve vladavine upravljanje Carstvom je efikasno sprovodio pretorijanski prefekt Antemije. Obrazovanju malog Teodosija posvećena je velika pažnja, a za vaspitača mu je određen evnuh Antioh. Antemije je sigurnom rukom vodio poslove Istočnog Rimskog carstva. Sa Jezergerdom je sklopljen unosan trgovački sporazum, a hunski podanici Skiri su 409. potučeni na Balkanu. Veliki broj ovih varvara naseljeni su u Maloj Aziji kao koloni. Teodosijev regent je isto tako dodatno utvrdio balkanske gradove, ali i sam Carigrad. Posle šokantne vesti da su Vizigoti 410. opljačkali Rim, Antemije je 413. godine završio izgradnju novog sistema gradskih bedema oko Konstantinopolja. Ove Teodosijeve zidine, koje su i danas delimično očuvane, su za trećinu povećale površinu Konstantinovog grada i predstavljale su najveće srednjevekovno utvrđenje koje će sve do 1204. godine uspešno odolevati opsadama.
thumb|350px|[[Teodosijeve zidine-današnji izgled restaurisanog dela nekadašnjih bedema Carigrada.]]
Pulherija i Atenaida-Eudokija
Teodosije je imao tri sestre: Pulheriju (rođ. 399.), Arkadiju i Marinu. Najstarija među njima, Pulherija, važila je i za najotresitiju i najpobožniju. Zajedno sa sestrama, a na podsticaj carigradskog patrijarha Atika (406.-425.), zavetovala se na čednost, a nakon Antemijeve smrti (ili uklanjanja?) u julu 414. godine proglašena je za avgustu. Po prvi put je od vremena cara Trajana careva sestra je dobila titulu avguste. Iako samo dve godine starija od brata, u svojoj 15. godini, Pulherija je postala de facto regent, a na sebe je preuzela i obrazovanje svog brata. Teodosije je od tada podučavan striktno u hrišćanskom duhu. Međutim, mladi car je pohađao i časove besedništva, kaligrafije, jahanja i rukovanja oružjem, a Pulherija ga je upućivala u dvorske manire. I car i njegova sestra su odlično poznavali i grčki i latinski, što već početkom 5. veka nije bilo uobičajeno u Carigradu. Na dvoru je zavladala manastirska atmosfera, car je sakupljao teološka dela i neretko diskutovao o spornim pitanjima, dok su njegove sestre posvetile dobrotvornom radu. Carstvo je ipak još dobrim delom bilo pagansko, a Pulherijina politika je prikriveno podržavala agresivne istupe hrišćana. Na dvoru je svakako postojala struja koja se zalagala za umereniju politiku prema paganima i Jevrejima. Svoju zaštitnicu oni su našli u Teodosijevoj supruzi Eliji Eudokiji. Po tradiciji sačuvanoj u 6. veku, Eudokija je rođena u Atini (oko 400. god.) kao Atenaida, kći paganskog učitelja retorike Leontija. Bila je vrlo obrazovana i upućena u neoplatonsku filozofiju i prirodne nauke. Radi ostavinskog spora sa braćom uputila se iz Atine u Carigrad i izložila svoj problem avgusti Pulheriji. Careva sestra bila je očarana Atenaidinom rečitošću i obrazovanjem, a Teodosije i lepotom. Atenaida je krštena od strane patrijarha Atika i dobila je ime Elija Eudokija. Ubrzo, 7. juna 421. god. udala se za Teodosija i krajem 422. mu je rodila ćerku Eudoksiju, buduću nevestu Valentinijana III. Rođenjem deteta, Eudokijin položaj je ojačao i, kao poklon za novu 423. godinu, suprug joj je darovao titulu avguste što ju je učinilo ravnopravnom sa Pulherijom. Rivalstvo između stroge zaove Pulherije i paganski obrazovane Eudokije obeležiće ne samo porodične prilike, već i vladavinu Teodosija II.
Rat i mir sa Persijom
Iako je u početku bio prijateljski nastrojen prema hrišćanima, persijski kralj Jezergerd I je pred kraj života pokrenuo progon hrišćana. Nekoliko persijskih podanika hrišćanske vere su pobegli na teritoriju Carstva i Teodosije je odbio da ih izruči. Zauzvrat, car je naredio utvrđivanje isturenih tvrđava na granici sa Persijom. Nakon što je Jezergerd ubijen 421. godine, njegov sin Vararan V je nastavio da progoni hrišćane. Teodosije je ovoga puta poslao na istok već pomenutog vojskovođu Ardaburija, docnijeg pobednika nad uzurpatorom Jovanom. Alan je porazio Persijance u blizini grada Nizibisa, a pokušaj kralja Vararana da pokrene ofanzivu neuspešno se završio. Najzad, 422. sklopljen je Stogodišnji mir i persijski kralj se obavezao na tolerantnu politiku prema hrišćanima. U čast ovog uspeha carica Eudokija je sastavila epsku pesmu, a na carigradskim zidinama je podignuta Zlatna kapija kroz koju će u budućnosti u prestonicu trijumfalno ulaziti carevi. Odnosi sa Persijom ostali dobri sve do 441. godine kada je vrhovni vojni zapovednik Istoka (magister militum per Orientem) Anatolije dodatno utvrdio granicu rimske Jermenije. Jezergerd II je takav potez smatrao izazivačkim i opljačkao je rimske pogranične krajeve. Rimsko carstvo je upravo u to vreme bilo pod teškim pritiskom Atilinih Huna i nije moglo vojno da parira Persijancima. Srećom, Huni iz Zakavkazja (Beli Huni ili Heftaliti) su zapretili Persiji i mir je obnovljen nakon što je Jezergerdu isplaćena otkupnina. Mir između Rima i Sasanidske Persije, dve supersile antičkog sveta, održao se neprekidno do 502. godine.
Hunska opasnost
Ovi uspesi su samo podstakli gramzivost hunskog kralja. Njegova vojska je ponovo upala na Balkan 447. i stigla na jug sve do Termopila, dok je na istoku spalila manastire izvan carigradskih zidina. Sem obnove plaćanja danka, Atila je zahtevao i da mu Teodosije II prepusti levu obalu Dunava od Singidunuma (Beograda) do Nove (Svištova) pet dana hoda u dubinu. Najseverniji rimski grad na Balkanu postao je Niš. I na ovaj hunski zahtev je odgovoreno potvrdno i brojna poslanstva su razmenjena, a u jednom od njih bio je i istoričar Prisk koji je zapisao svoja sećanja na posetu Atilinom dvoru. Najzad, Teodosijev glavni savetnik, prepredeni evnuh Hrisafije pokušao je bezuspešno da organizuje atentat na Atilu 449. godine. Rimljani su za ovaj posao angažovali Atilinog dvoranina Edekona, skirskog poglavara, koji je u poslednjem trenutku odao plan hunskom kralju. Atila se razbesneo, prezirivo se obratio Teodosiju kao robu koji je pokušao da ubije svog gospodara, ali se na kraju primirio. Dolazak na presto cara Marcijana 450. godine prekinuo je snishodljivu politiku prema Atili koji se uostalom ubrzo okrenuo Zapadnom Rimskom carstvu.
Hristološke rasprave i carski dvor
Kada je carigradski patrijarh Nestorije (428.431.), učenik antiohijske teološke škole, počeo da poriče Isusovoj majci Mariji titulu Bogorodice, to je otvorilo široku raspravu o odnosu božanskog i ljudskog u Hristovoj ličnosti. Nestorijevo učenje je napao energični Kirilo Aleksandrijski i rimski papa Celestin I, a sukobi su se proširili po provincijama carstva. Teodosije je stoga u Efesu u Maloj Aziji 431. godine sazvao Treći vaseljenski sabor, na kome su pristalice Kirila uživale podršku avguste Pulherije. Iako su istočni episkopi predvođeni Jovanom Antiohijskim najavili kašnjenje, Kirilo je sproveo osudu Nestorija. Sa druge strane Nestorije je odbijao da se pojavi u Efesu i, kada je Jovan sa pristalicama antiohijske škole najzad stigao, zavladao je otvoren rascep. Samo je carska vojska sprečila dalje sukobe i razračunavanja. Nestorije je svrgnut i poslat u izgnanstvo, dok je Kirilova stranka doživela trijumf. Ishod Trećeg vaseljenskog sabora ipak nije doneo mir ni duhovnim ni svetovnim krugovima. Carigradski monah Eutihije je 448. pokrenuo drugo veliko teološko pitanje proisteklo upravo iz kritike nestorijanstva. Tvrdio je da je u Hristu diminantna Božanska priroda, a ovo učenje je prihvatio Kirilov naslednik, Dioskur Aleksandrijski. Teodosije je, uz protivljenje papa Lava I sazvao novi vaseljenski sabor, ponovo u Efesu. Na njemu je potvrđeno učenje Eutihija kao ispravno, a papskim legatima nije bilo dozvonjeno da pročitaju Lavov Tomus. Zbog toga je sabor u Efesu 449. godine i nazvan "Razbojnički" sabor. Pobeda eutihijanaca, obezbeđena dominacijom evnuha Hrisafija na dvoru, bila je samo privremena. Posle Teodosijeve smrti, Pulherija i njen suprug Marcijan su organizovali Četvrti vaseljenski sabor u Halkedonu koji je osudio monofizitizam.
Carigradski univerzitet
Po tradiciji, Atenaida je sa sobom dovela u Carigrad i sedmoricu paganskih filozofa iz Atine. Intelektualni uticaj učene carice svakako je bio snažan na dvoru i u prestonici. Moguće da je jedno od njegovih posledica bilo i osnivanje univerziteta na carigradskom Kapitolu 425. godine. Konstantinopolj je već bio prestonica carstva i važno središte hrišćanske vere, ali su u intelektualnom pogledu kao centri, pre svega paganske učenosti, važili Atina i Aleksandrija. Prestonica je i na ovom polju morala da se izdigne iznad provincijskih gradova slavne prošlosti i demonstrira vrednosti nove pohrišćanjene učenosti. Univerzitet u Konstantinopolju je zvanično osnovan 27. februara 425. godine, a nastava se izvodila i na grčkom i na latinskom. Grčki predavači su ipak bili nešto brojniji što nam ukazuje da je u Carigradu helenski jezik već preuzeo primat kao jezik učenosti i nauke. Nastavu je izvodio 31 predavač: po deset grčkih i latinskih gramatičara, tri latinska i pet grčkih retora, dva pravnika i jedan filozof. Prednost je dakle data praktičnim disciplinama, potrebnim budućim vlastodršcima Carstva. Usled nedostatka izvora, teško je pratiti dalji razvoj i ulogu Teodosijevog univerziteta, naročito u "mračnim vremenima" 7. i 8. veka. Poznato nam je ipak da je neku vrstu visokoškolske ustanove obnovio na Magnavarskom dvoru sredinom 9. stoleća cezar Varda, ujak cara Mihaila III.
Teodosijev zakonik
Najtrajniji rezultat vlade Teodosija II bilo je izdavanje Teodosijevog zakonika. Radovi na kodifikaciji započeti su po nalogu oba cara 429. godine sa ciljem pribiranja svih vrsta carskih pravnih uredbi od vremena Konstantina I, njihovog sortiranja po tematskim celinama i ispravke i dopune u skladu sa realnošću 5. veka. Komisija od 16 pravnika završila je posao 438., a Zakonik je svečano obnarodovan 1. januara 439. u ime careva-savladara Teodosija II i Valentinijana III na teritoriji čitavog, ideološki gledano jedinstvenog, Rimskog carstva. Podeljen na 16 knjiga, Zakonik je sadržao preko 2 500 pravnih propisa pisanih isključivo na latinskom iz perioda između 311. i 437. godine. Teodosijev zakonik nije samo važan izvor za pravnu, već i za privrednu i društvenu istoriju kasnoantičkog Rimskog carstva. Pored toga, u Zapadnoj Evropi poslužiće varvarskim vladarima kao uzor za njihove prve pravne zbirke u duhu rimskog prava npr zbirka pravnih propisa vizigotskog kralja Alariha II Lex Romana Visigotorum, sa početka 6. veka. U Vizantiji Teodosijevo delo će zameniti Corpus Juris Civilis u vreme cara Justinijana I.
Poslednje godine
thumb|200px|Zlatnik sa likom Valentinijana III iskovan u Solunu. Na reversu je predstava Valentinijana i Eudoksije, dok mladin otac Teodosije grli mladence.
Venčanje Valentinijana III i Eudoksije 437. u Carigradu označilo je na određen način vrhunac Teodosijeve porodične sloge. Pomalo rastužena odlaskom ćerke, Eudokija je u društvu svetiteljke Melanije Mlađe, oponašajući Jelenu, majku Konstantina Velikog, otišla na hodočašće u Svetu zemlju. Na Istoku je posetila Antiohiju i Jerusalim, gde je bogato obdarila lokalne crkve, a zauzvrat je u Carigrad prenela nekoliko vrednih hrišćanskih relikvija. Najzad, caričin povratak sa hodočašća 439. predstavljao je i njenu pobedu nad strogom hrišćankom Pulherijom. Eudokijin štićenik, učeni paganin i pesnik Kir iz Panopolja postavljen je na mesto prefekta Carigrada. Na toj poziciji Kir je stekao veliku popularnost i prestonicom je kružila izreka: "Konstantin je osnovao Grad, ali ga je Kir obnovio !" Izgleda da je sa godinama Teodosije postao sve ljubomorniji, tako da je Kir svrgnut u jesen 441. godine. Morao je da se odrekne paganstva i prihvati mesto episkopa Kotjea u Frigiji. Svrgavanje Kira mogli su izvesti i Pulherijini sledbenici. Eudokija je zatim uz pomoć carevog komornika, evnuha Hrisafija pokušala da natera Pulheriju da se povuče u manastir. Pulherija nije pristala, ali se sklonila sa dvora na jedno od svojih imanja u prestonici. Iz sukoba dve avguste najviše koristi je u stvari izvukao Hrisafije. Optužena za preljubu sa carevim prijateljem iz detinjstva Paulinom, sada poglavarom carske kancelarije (magister officiorum), osramoćena Eudokija je izmolila da joj bude dozvoljeno da se naseli u Jerusalimu. Eudokija je tako zauvek napustila Carigrad i supruga 443. godine, a Paulin je prognan u Kapadokiju gde je i pogubljen 444. godine. Svojom ktitorskom delatnošću Eudokija je stekla naklonost građana Jerusalima, tako da ju je car ubrzo stavio pod diskretan nadzor. Umrla je 460. godine, nadživevši tako i supruga i Pulheriju. Pulherija se vratila na dvor nakon pada njene snaje, ali je sada najveći uticaj na cara vršio evnuh Hrisafije. Njegova politika bila je stalno podmićivanje Huna i podrška monofizitima potvrđena na saboru u Efesu 449. godine. Danak koji je isplaćivan Atili ispraznio je carsku riznicu, a nije okončao razaranje Balkana. Na Istoku su obnovljeni napadi saracenskih i isavrijskih pljačkaša, a Pulherija i pravoslavni su se obratili za pomoć papi Lavu I. Komornik Hrisafije je najposle svrgnut sa vlasti i Pulherija je ponovo najuticajnija figura na dvoru. Njen brat Teodosije je međutim u lovu pao sa konja, teško povredio kičmu i umro nekoliko dana kasnije 28. jula 450. godine.
Teodosije II bio je prosvećen, pobožan i blag vladar koji je čitavu vladavinu proveo u Carigradu. Državnički poslovi ga nisu interesovali koliko teologija, lov i astrologija. Poslednjih godina života navodno je mehanički potpisivao dokumenta koja su mu podnošena na uvid ne obraćajući pažnju na njihov sadržaj. Pokazao se i kao pokrovitelj istoričara kome su i paganin Olimpijodor iz Tebe i istoričar crkve Sokrat Sholastik posvetili svoja dela. Njegovu dugačku vladavinu obeležili su sposobni regenti i tri važna poduhvata: proširivanje carigradskoh zidina, otvaranje univerziteta u Konstantinopolju i velika kodifikacija rimskog prava oličena u Teodosijevom zakoniku.
BK televizija
BK televizija (takođe poznata kao Televizija Braća Karić ili BK Telekom) osnovana je 5. decembra 1994. godine. Srž programa BK televizije bio je informativni program. Na pet minuta do punog sata bile su emitovane emisije "Naslovi" i "Telefakt". Osim njih, popularne političke emisije bile su "Suočavanje", "Klopka" i "Nije srpski ćutati".
Zabavni program je takođe bio važna komponenta BK televizije. Emitovani su razni kvizovi, od kojih su neki popularni širom sveta ("Želite li da postanete milioner?", "Najslabija karika"), pored kojih značajno mesto zauzima i autorski kviz "Zlatna žica". Još neke autorske emisije bile su "Eustahijeva truba", "Mala srpska čitanka", "Ekonomalija" i druge. Na ovoj televiziji emitovao se i jutarnji program "Budilnik"
Gašenje BK televizije
Dana 5. mајa 2006. godine, BK televizija je izgubila privremeno licencu za emitovanje TV programa na 30 dana, zbog navodne političke pristrasnosti. Sutradan, nešto posle ponoći, u prostorije BK televizije upala je policija i po nalogu prekinula emitovanje programa. Oko 11 časova istog dana, većina kablovskih operatera prekida distribuciju signala BK televizije. Uprkos zabrani, BK televizija nastavlja emitovanje programa putem satelita i organizuje proteste u Knez Mihailovoj ulici.
Na konkursu dodele nacionalnih frekvencija, RRA (Republička radiodifuzna agencija) nije dodelila frekvenciju preduzeću BK telekom. Računi ovog preduzeća su blokirani i BK više ne emituje zemaljskim putem.
BK televizija trenutno i dalje emituje svoj program putem satelita, međutim taj program nije ni približnog kvaliteta kao onaj ranije. Takođe, veliki broj novinara u toku 2006. napustio je televiziju, prešavši na televizije sa nacionalnom frekvencijom (npr. Dejan Pantelić danas vodi kviz "Visoki napon" na RTS-u).
Poznati tv voditelji
TV voditelji koji su nekada radili na BK Televiziji: Aleksandar Stojanović, Miloš Milovanović, Slavko Beleslin, Vanja Bulić, Vladimir Mijaljević, Dragan Bujošević, Dejan Mileković, Milomir Marić i Ivan Zeljković, voditelj kviza "Želite li da postanete milioner?".
Las Garzas (razvrstavanje)
Las Garzas ima više značenja:
Motnău, Dumitrești
Motnău je naselje u Rumuniji u okrugu Vranča u opštini Dumitrești.
Prema proceni iz 2013. u naselju je živelo 232 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 334 m.
Rhea County, Tennessee
je okrug u američkoj saveznoj državi Tenesi.
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u okrugu je živelo 31.809, što je 3.409 (12,0 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Kosmos-1476
Kosmos-1476 je jedan od preko 2400 sovjetskih vještačkih satelita lansiranih u okviru programa Kosmos.
Kosmos-1476 je lansiran sa kosmodroma Pleseck, SSSR, 6. jula 1983. Raketa-nosač R-14 Čusovaja (8K65, NATO oznaka SS-5 Skean) sa dodatim stepenom je postavila satelit u orbitu oko planete Zemlje. Masa satelita pri lansiranju je iznosila 40 kilograma. Kosmos-1476 je bio komunikacioni satelit.
Jasenica (Bosanska Krupa)
Jasenica je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Bosanska Krupa koja pripada entitetu Federacija Bosne i Hercegovine. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 584 stanovnika.
El Sacrificio, Granja, Tepezalá
El Sacrificio, Granja je naselje u Meksiku, u saveznoj državi Aguascalientes, u opštini Tepezalá.
Verapamil
Verapamil (Isoptin, Verelan, Verelan PM, Calan, Bosoptin, Covera-HS) L-tip je blokatora kalcijumskog kanala iz fenilalkilaminske klase. On je korišten za tretiranje hipertenzije, angine pektoris, srčane aritmije, i od nedavno klasterne glavobolje. On je takođe efektivan kao preventivni lek za migrenu. Verapamil je korišten kao vazodilatator tokom krioprezervacije krvnih sudova. On propada klasi IV antiaritmika. Verapamil je efektivniji od digoksina u kontrolisanu ventrikularne brzine i odobren je od strane FDA marta 1982.
Álvaro Obregón, Ciudad Valles
Álvaro Obregón je naselje u Meksiku, u saveznoj državi San Luis Potosí, u opštini Ciudad Valles.
Prema proceni iz 2013. godine u naselju je živelo 10 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 68 m.
Trapezuntsko Carstvo
Trapezuntsko carstvo je posljednje legitimno carstvo koje je direktni nasljednik Rimskog carstva. Ova država nastala je 1204. godine od teritorija Bizantskog carstva i trajalo do 1461. godine, kada je palo pod vlast turskoga Osmanskog carstva.
Nastanak
Dolazak vojnika iz Četvrtog križarskog pohoda pred glavni grad Bizanta je 1203. godine ovo prastaro carstvo bacio u rasulo. S željom da to iskoriste Aleksej i David Komnen koji su nakon ubojstva svoga djeda bizantskog cara Andronika gotovo dva desetljeća živjela u gruzijska izbjeglištvu su se odlučili pokrenuti. Njihova teta Tamara kraljica Gruzije im je 1204. godine odlučila posuditi vojnike da osvoje grad Trapezunt i područja uz tadašnju bizantsko-gruzijsku granicu. Zahvaljujući podršci tih vojnika u ožujku 1204. godine dva brata su ostvarili svoj početni cilj i proglasili se carevima Bizanta. Kada je vijest da su križari osvojili Carigrad i srušili Bizantsko carstvo tijekom travnja 1204. godine stigla u Trapezunt ona je braći darovala samo kratkotrajnu nadu da će sve još uvijek slobodne provincije carstva njih proglasiti za svoje vladare. Kada je ta zamisao propala odlučili su da objave rat sada konkurentskom novosnovanom Nicejskom Carstvu. Tijekom početnog razdoblja rasula 1204. godine Trapezuntsko carstvo se bilo proširilo obalom Crnog mora između približno današnje Gruzijsko-Turske granica i zapadno od grada Sinope (najzapadniji grad je bio Herakleja Pontijska). Osim ovoga teritorija dobar dio Krima je prihvatio vlast vladara Trapezunta.
Ratovi
Prodiranje trapezuntske vojske na zapad je neminovno dovelo do sukoba s Teodorom Laskarisom koje pod svojim zapovjedništvom ima glavninu preostalih bizantskih vojnika u Aziji. Ambiciozna ideja Alekseja i Davida o gradnji svoga velikog carstva se raspala već 1205. godine. Njihova savezništva s Gruzijom i Latinskim carstvom su bila preslaba protiv Laskarisa koji vlada iz Nikeje i Ikonijskog Sultanata koji vlada većim djelom unutrašnjosti Male Azije. Već te godine sam Trapezunt se našao pod ikonijskom opsadom koju nekako preživljava. S druge strane vojska koja je trebala napasti Nikomediju je bila potučena od protivnika i vjerojatno samo zauzetost Teodora njegovim drugim problemima je dala kakav takav mir između dva protivnika. Ovaj mir će postati konačan kada 1214. godine grad Sinope pada u ruke Ikonijskog sultanata čime više nema granice između dva konkurentska carstva. Smrću prvog cara Alekseja Komnena 1222 godine krimski posjedi države će postati vazalna država poznata pod imenom Teodorsko kneževstvo.
Trgovačka postaja
Završetkom ratova Trapezuntsko carstvo se pomirilo s svojom tužnom sudbinom nevažne državice koja mora prihvaćati vrhovnu vlast svojih susjeda. Prvobitni vazalni gospodar je bio Ikonijski sultanat, a potom Mongoli. Nakon uništenja Bagdada 1258. godine od strane ovih drugih počinje zlatno doba ove državice. Pošto je Trapezunt slušao vrhovnu vlast nove svjetske sile, a istovremeno imao samostalnost on se pretvara u glavno okupljalište trgovaca na putu svile koji je skrenut s područja današnjeg Izraela i Libanona na obale Crnog mora. Ništa novu vazalnu situaciju ne pokazuje bolje od Gregora koji nakon odbijanja pružanja vojne pomoći Mongolima protiv Mameluka biva svrgnut i zamjenjen puno vjernijim mlađim bratom Ivanom. Bez obzira na ovo razdoblje blagostanja carstvo se polagano konstantno smanjuje jer Turski susjedi ili Gruzija iznenadnim kratkotrajnim napadima uzimaju komadić po komadić države.
Državni poredak i bogatstvo
thumb|right|400px|Trapezuntsko carstvo (na jugoistočnoj obali Crnog mora) i susjedne države 1256.(William R. Shepherd, Historical Atlas, 1911)
U trenutku osnivanja države Aleksije Komnen je sebe proglasio carem Rimskog carstva (službena titula Bazilej i Autokrat Rimljana) da bi pod pritiskom obnovljenog Bizanta koji je svojatao ovu titulu ona degradirana političkim dogovorom na Bazilej i Autokrat od cijelog Istoka, od Gruzije i prekomorskih teritorija (Krim). Bez obzira na taj dogovor carevi do svojeg kraja održavaju politički privid upravljanja Bizantskom vladom u izbjeglištvu. Careva vlast koja je na početku bila apsolutna se ograničava tijekom građanskih ratova polovice XIV stoljeća kada lokalni feudalci preuzimaju dobar dio državni ovlasti ograničavajući daljnji utjecaj okrunjenih glava na državne poslove. Od tada pa sve do uništenja države ona je živjela u političkoj ravnoteži između ove dvije suprotne političke snage.
S izuzetkom prva četvrt stoljeća Trapezunt su strani posjetitelji smatrali gotovo kopijom malenog talijanskog grada države koji je čudom nastao na području okruženom muslimanskim državama. Taj privid je bio veoma pojačan stalnim prisustvima talijanskih trgovaca i s nekoliko careva koji su krajem života izvršavali preobraćenje na "jedinu ispravnu vjeru" odrićući se pravoslavlja. Genova je čak u neposrednoj blizini prestolnice izgradila i svoju malenu koloniju koja ostavlja svoj kulturni trag. Zbog svoga življenja od trgovine među posjetiteljima ovog grada se nalazio i veliki broj prvih istražitelji svijeta među kojima su najpoznatiji bili Marco Polo i Ruy Gonzalez de Clavijo.
U vrijeme dok su Carigrad i Bizant propadali teritorijalno i financijski Trapezunt je za Grke bio raj na zemlji. Njegovi trgovački prihodi su značili da da su se crkve i palače stalno sjajile što je ostavljalo nezaboravan utisak na sve posjetitelje. Konačni dokaz te razlike ova dva srodna carstva se dogodio kada je bizantski car zamolio Trapezunt da mu pomogne obnoviti carsku palača pošto on nema novca za popravak krova koji prokišnjava. Odgovor na ovaj zahtjev je bila besplatna obnova tamošnje carske palače i crkava koje su se nalazile u još gorem stanju. Zahvaljujući tom bogatstvu ( ako usporedimo s drugim tadašnjim grčkim područjima ) nakon Moreje ovo carstvo je postalo najveći centar učenja klasičnog razdoblja iako je Carigrad ostao neupitna duhovna prestolnica. Najpoznatiji učenjak kojega će dati Trapezunt je bio Besarion (1395 - 1472) kardinal ( školovan u Carigradu i Moreji ) katoličke crkve i de jure latinski patrijarh Carigrada koji je u Italiji jedan od tvoraca renesanse.
Prestanak blagostanja
Vrhunac blagostanja koje država dostiže traje tijekom vladavine Alekseja II čijom smrću 1330. godine nastupa razdoblje građanskih ratova. Tijekom sljedećih 20 godina na vlasti se mijenja 8 careva, a cijela ekonomija države propada. Stabilizacija koja nastupa vladavinom Aleksej III. je razdoblje laganog, ali neupitnog smanjivanja trgovine od koje država ovisi. Da bi se ovako oslabljeno carstvo održalo njegov car sve svoje kćeri udaje za susjedne emire ili kralja Gruzije kako bi ovim načinom kupio mir. Njegov nasljednik će zaštiti državu ispravnim klađenjem na Timura tijekom njegovog rata s Osmanlijama ali to je sve skupa bilo preživljavanje i ništa više.
Kraj
Najavu neminovnog kraja države je bio dao još 1437. godine P. Tafur kada piše u čuđenju da Trapezunt ima samo 4 tisuće vojnika. Nasljednici Alekseja III. su kako bi sačuvali svoju državicu nastavili voditi njegovu politiku udajama svojih kćerki za susjedne vladare. To su učinili Aleksej IV., Ivan IV. i David koji će biti posljednji car. Ta lokalna politika careva nije imala na kraju krajeva nikakve šanse protiv osmanskog sultana Mehmeda II. koji tada zapovjeda velesilom, a u sebi ima neskrivenu želju da potpuno uništi sve ostatke Bizanta. Iako je car David uspio nagovoriti nekoliko lokalnih državica da ga podrže u ratu protiv Osmanlija oni nisu imali nikakve šanse. Nakon mjesec dana opsade i primanja garancija za svoj život i onaj svoje djece u ljeto 1461. godine David se predao čime završava povijest Trapezuntskog carstva i legitimnih careva Rimskog carstva.
Eversmeer
Eversmer je opština u njemačkoj saveznoj državi Donja Saksonija. Jedno je od 19 opštinskih središta okruga Vitmund. Prema procjeni iz 2010. u opštini je živjelo 889 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 3462004.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj opštine u okrugu Vitmund Eversmer se nalazi u saveznoj državi Donja Saksonija u okrugu Vitmund. Opština se nalazi na nadmorskoj visini od 8 metara. Površina opštine iznosi 11,6 km². U samom mjestu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 889 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 77 stanovnika/km².
Mačka ribič
Mačka ribič (lat. Prionailurus viverrinus) je životinja iz porodice mačaka, čije se stanište proteže kroz: Indokinu, Indiju, Pakistan, Šri Lanku, Sumatru i Javu.