cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Velika Mađarska (iredentizam)
Vojvodina i Velika Mađarska
Iz turskih ruku teritorija današnje Vojvodine prelazi u habzburške, počev od Karlovačkog mira 1699. do mira u Požarevcu 1718. godine. Srbima je 1691. godine habzburški car obećao osnivanje jednog posebnog autonomnog vojvodstva u okviru Monarhije. Tokom habzburške vlasti etnički sastav teritorije današnje Vojvodine se znatno izmenio. Prema habzburškim popisima iz 1715. i 1720. godine, na celoj teritoriji današnje Vojvodine etnički su preovlađivali Srbi, Bunjevci i Šokci, dok je po zadnjem austrougarskom popisu iz 1910. procenat Srba pao na 33,8%, ali je još uvek bio najveći u regionu, jer je Mađara tada bilo 28,1%, a Nemaca 21,4%. Tokom 18. i 19. veka, Vojvodina je bila kulturno središte srpskog naroda. Novi Sad, grad koji je osnovan 1694. godine, tokom XIX veka je bio najveći srpski grad, a, kao centar srpske kulture i književnosti dobio je i naziv "Srpska Atina". Novi Sad kasnije postaje drugi po veličini srpski grad, odmah nakon Beograda. Mađari su 1848. godine podigli bunu protiv habzburške vlasti zahtevajući nezavisnost Ugarske i nacionalna prava za mađarski narod. Mađari su smatrali da celokupna teritorija srednjovekovne ugarske države treba da bude deo nove nacionalne države Mađara, sa mađarskim kao službenim jezikom. Zanemarena je pri tom činjenica da srednjovekovna Ugarska država nije bila nacionalna država Mađara, jer je u to vreme pojam nacije shvatan drugačije, i da službeni jezik nekadašnje Ugarske nije bio mađarski već latinski. Takođe je zanemarena činjenica da su u vreme revolucije iz 1848. godine Mađari činili svega 38% stanovništva Ugarske (po podacima iz 1842), dok su ostali deo stanovništva činili Sloveni, Rumuni i Nemci. Želeći da stvore nacionalnu državu Mađara, mađarski političari su negirali prava ovih naroda, smatrajući ih delom takozvanog "mađarskog političkog naroda", odnosno stalo se na stanovište da su svi stanovnici Ugarske Mađari.
Prirodno je da je ovakav nacionalni pokret Mađara došao u sukob sa nacionalnim pokretima nemađarskih naroda tadašnje Ugarske, pre svega Srba, Hrvata i Rumuna, koji su težili da očuvaju sopstvenu narodnost, a ne da se pretope u mađarski narod. Kao odgovor na mađarsku politiku, Srbi su na Majskoj skupštini, održanoj od 13. do 15. maja 1848. godine u Sremskim Karlovcima, proglasili autonomnu Srpsku Vojvodinu. Za prvog vojvodu izabran je Stevan Šupljikac, dok je karlovački mitropolit Josif Rajačić postao patrijarh. Srpsku Vojvodinu su tada činili Banat, Bačka, Baranja i Srem.
mini|250px|Mađari u Kraljevini Ugarskoj (1890). Etnički Mađari činili su većinu stanovništva samo u centralnim delovima kraljevine, dok su ostala područja većinski naseljavali drugi narodi. Nakon poraza Mađara u revoluciji iz 1848/1849. godine, austrijski car je, novembra 1849. godine, stvorio Vojvodstvo Srbiju i Tamiški Banat kao posebnu administrativnu jedinicu, koja je postojala do 1860. Međutim, zbog promene politike bečkog dvora prema Mađarima, Vojvodstvo Srbija i Tamiški Banat je ukinuto, a njegova teritorija je priključena Ugarskoj. Monarhija je 1867. godine transformisana u Austrougarsku, u kojoj je mađarska politika za stvaranjem velike mađarske nacionalne države ponovo došla do izražaja. Pristupilo se mađarizaciji, odnosno nasilnom nametanju mađarskog jezika nemađarskom stanovništvu da bi se time povećao broj Mađara i da bi njihov udeo u stanovništvu Ugarske postao veći od 50%. Bez obzira na velike uspehe ovakve politike mađarizacije, ona nije dovela do toga da Mađari pređu granicu od 50% stanovništva Ugarske, jer je po zadnjem popisu (iz 1910) pre raspada Austrougarske, procenat Mađara u Ugarskoj dostigao svega 48%.
Srpski političari su u parlamentu Ugarske vodili političku borbu za priznavanje nacionalnih prava Srba i autonomiju Vojvodine, ali bez većih uspeha. Svetozar Miletić tada ističe razliku između pojmova "Ugarska" i "Mađarska", navodeći da istorijski posmatrano, Kraljevina Ugarska (regnum Hungariae) nije nacionalna država Mađara, već država svih njenih stanovnika, i da se od nje ne može praviti Mađarska (Magyarország).
Trijanonskim ugovorom od 4. juna 1920. godine nova nezavisna mađarska država je zvanično priznala da nema prava na teritorije koje su bile pod vlašću bivše Ugarske Kraljevine, uključujući teritoriju Vojvodine, koja je, voljom tamošnjih Srba i ostalog slovenskog stanovništva, ušla u sastav Kraljevine Srbije 1918. godine, a potom i Kraljevine SHS.
Trijanonski ugovor su sa Mađarskom potpisale sile Antante, Engleska, Sjedinjene Američke Države, Francuska, Italija i Japan. Kraljevina SHS je imala status pridruženog člana Antante. Mađarska je imala tretman zemlje-naslednice Austrougarske i poražene neprijateljske sile. U suštini, Britanija, Francuska i SAD su bile zemlje koje su arbitrarno odredile izgled međudržavnih granica u Evropi posle Prvog svetskog rata. Napad na takva teritorijalna rešenja bio bi zapravo napad na celokupan evropski poredak u međuratnom periodu. Drugim rečima, međudržavne granice između Mađarske i Jugoslavije nisu bile ni na koji način sporne i problematične; štaviše, bile su međunarodno priznate i mogle su biti izmenjene jedino ratom. Upravo to je bio put na koji se odlučila Hortijeva Mađarska.
Admiral Mikloš Horti je bio mornarički oficir u Austrougarskoj tokom Prvog svetskog rata, a premijer Mađarske postao je 1. marta 1920. i vladao je zemljom do 1944. kao regent. Na tu poziciju je došao nakon zbacivanja boljševičko-komunističkog režima Bele Kuna iz 1919. Fašistička Partija strelastih krstova (-{Nyilas Keresztes Part}-) osnovana je 1937. pod vođstvom Ferenca Salašija (-{Szalasy Ferenc}-).
Nemačka je ustupila jednu trećinu okupirane Čehoslovačke (južni delovi Slovačke) Mađarskoj, 1938. To je samo pojačalo apetite mađarskih ultra-nacionalista za stvaranjem "Velike Mađarske" i zaposedanjem drugih delova susednih država. Mađarska je 1939. godine okupirala područje Zakarpatske Ukrajine (koje je pre toga pripadalo Čehoslovačkoj i proglasilo svoju nezavisnost neposredno pre mađarske okupacije), a 1940. je Hitler Mađarskoj ustupio severne delove Transilvanije, koji su pre toga pripadali Rumuniji.
20. novembra 1940. Mađarska je i formalno postala članica Sila Osovine, uz Nemačku, Italiju i Japan. Posle napada Sila Osovine na Jugoslaviju 1941. godine, Mađarska je okupirala Bačku, Baranju, Međumurje i Prekumurje, koji su pripadali jugoslovenskoj državi.
Za vreme mađarske okupacije od 1941. do 1944. godine pobijeno je na hiljade Srba i Jevreja u Bačkoj Šajkaška, oblast u Južnoj Bačkoj većinski naseljena Srbima, bila je poprište mnogih zločina. Dolaskom sovjetske crvene armije i jugoslovenskih partizana 1944. godine, okupacija je završena, a mađarska vojska se povukla nazad na međunarodno priznate granice Mađarske.
Hortijeva politika
Celokupna spoljna politika Hortijevog režima, bila je usmerena na stvaranje države koja bi, prema važećim standardima međunarodnog prava, morala biti tretirana kao "Velika Mađarska", dakle, u potpunom neskladu sa odredbama Versajskog mira. Sa stanovišta mađarskih revizionista, stvaranje Velike Mađarske značilo je "vraćanje" Mađarskoj teritorija koje su pripadale bivšoj Kraljevini Ugarskoj pre Prvog svetskog rata. Zaboravljalo se pri tom da bivša Ugarska Kraljevina nije bila suverena država, već deo višenacionalne Habzburške Monarhije, i da je suverenitet novoj nezavisnoj Mađarskoj državi priznat samo na onim teritorijama određenim Trijanonskim ugovorom.
Nezavisna Mađarska imala je za oko dve trećine manje teritorije nego bivša Kraljevina Ugarska. Ove teritorije su, međutim, bile naseljene većinskim nemađarskim stanovnišvom, iako su neke od njih imale i znatnu mađarsku manjinu. Prema procenama, oko jedne trećine Mađara (3,5 miliona) našlo se izvan granica nove mađarske države. Zbog toga su mađarski revizionisti isticali nepravednost Trijanonskog ugovora prema Mađarima, iako je u odnosu na ranije stanje kada je preko 10 miliona nemađara živelo u okviru Ugarske, stanje nastalo Trijanonskim ugovorom bilo znatno bliže pravdi.
Nema nikakve sumnje da je Versajski mir predstavljao akt pobednika, i nametanje pobedničke pravde poraženoj strani. Kaznena i ne potpuno pravedna priroda Versajskog mira u mnogome je uticala i na izbijanje Drugog svetskog rata u kojem su poražene i nezadovoljne zemlje pokušale da situaciju isprave u svoju korist. Region Transilvanije, bio je većinski naseljen Rumunima, područje Slovačke Slovacima, a područje Vojvodine Srbima. Sve tri teritorije su, međutim, imale i znatnu mađarsku manjinu, što je uticalo da mađarski revizionisti ispolje pretenzije prema njima.
Međutim, iako je Trijanonski ugovor bio primer diktata pobedničkih sila, njegova namera je ipak bila da teritorijalno razgraniči Mađarsku i Kraljevinu SHS u dobroj veri i na pravednim osnovama. Stanovništvo Vojvodine sastojalo se od većeg broja etničkih grupa, među kojima su dominirale tri najbrojnije - Srbi (34,7%), Mađari (24,4%) i Nemci (22%), prema popisu iz 1921. Prema istom popisu, najveći gradovi Vojvodine (Novi Sad, Sombor, Sremska Mitrovica, Kikinda, Zrenjanin, Pančevo) bili su pretežno naseljeni Srbima, Subotica je bila pretežno naseljena Bunjevcima, dok je Vršac bio pretežno naseljen Nemcima.
Tokom istorije svaka od tri najbrojnije etničke grupe Vojvodine imala je određene teritorijalne pretenzije prema ovom području, a demografske statistike iz različitih istorijskih perioda su svima predstavljale opravdanje za ove težnje. Problem je bio u tome što su početkom 20. veka pripadnici gotovo svih etničkih grupa zastupljenih u Vojvodini uglavnom bili potomci naseljenika, a demografski odnosi među njima menjali su se tokom vremena, u zavisnosti od političke situacije. Naravno, postojala su područja sa srpskom većinom, sa mađarskom većinom (sever Bačke) i sa nemačkom većinom. Nijedno teritorijalno rešenje nije moglo u potpunosti zadovoljiti težnje svih etničkih grupa, pogotovo u etnički mešovitim oblastima. Pošto je Versajska mirovna konferencija određivala granice između jugoslovenske i mađarske države, težnje vojvođanskih Nemaca nisu uzete u obzir. Za konferenciju nije bilo sporno da Srem, zapadni Banat, kao i južna i zapadna Bačka treba da pripadnu jugoslovenskoj državi. Sporno je bilo jedino područje severne Bačke, ali je konferencija tu presudila u korist jugoslovenske države jer je najveći grad ovog regiona (Subotica) bio u to vreme pretežno naseljen Južnim Slovenima (Bunjevcima).
Hortijev režim težio je "reviziji Trijanonskog ugovora" tokom čitavog međuratnog perioda. Jedan od načina za ostvarivanje tog cilja bio je i sponzorisanje i podrška separatističkim i secesionističkim pokretima u Jugoslaviji, koji su za cilj imali uništenje te zemlje. Shodno tome, Hortijeva Mađarska je tehnički i finansijski pomagala ustaški pokret Ante Pavelića, čiji su se kampovi za obuku i terorističke baze nalazili na teritoriji Mađarske tokom 1930-ih; poznat je primer baze Janko-Pusta, odakle su ustaše izvodile terorističke napade na Jugoslaviju. Zajedno sa Musolinijem i Hitlerom, Horti je bio jedan od najglasnijih protivnika Evrope stvorene u Versaju 1918. godine, uz zahteve za teritorijalne ustupke i takozvani "povratak" Mađarskoj onih teritorija koje su bile deo bivše Ugarske Kraljevine pre Prvog svetskog rata. U Mađarskoj je usvojen i prvi "Jevrejski zakon" 1938. kojim su ograničena i uskraćena prava tamošnjim Jevrejima.
mini|250px|Mađarska okupacija Bačke i Baranje, 1941-1944. Područje okupacije je upoređeno sa područjem srezova u kojima su govornici mađarskog bili u većini prema popisu iz 1931. Stanovništvo kojem maternji jezik nije bio mađarski činilo je većinu u najvećem delu ove teritorije koju je okupirala Mađarska. Sa ciljem da anektira takozvani "Delvidek", Mađarska je zauzela jasan antisrpski spoljnopolitički kurs. Srbi su obeležavani kao glavni krivci za sve nevolje Mađarske, i prozivani zbog navodnog "otimanja starih mađarskih zemalja". Takođe, Hortijev režim je ohrabrivao i širio propagandu zapaljivog antisrpskog rasizma tokom međuratnog perioda. Pred sam rat, u želji da opravda planiranu agresiju, režim je optuživao Srbe za "zverstva koja se čine nad Mađarima u Južnim krajevima". Pal Teleki (Teleky Pal), predsednik mađarske vlade, diskreditovao je kampanju antisrpske propagande kao lažnog povoda za invaziju na Jugoslaviju, rečima:
"... Stali smo na stranu nitkova - jer u tobožnjim vestima o grozotama nema ni jedne reči istine! Ni protiv Mađara, čak ni protiv Nemaca! Postaćemo lešinari! Najbednija nacija. Nisam to sprečio. Osećam se krivim."
Teleki je ovo napisao u svom oproštajnom pismu Hortiju, u kojem je izrazio svoje neslaganje sa napadom na Jugoslaviju. U noći između drugog i trećeg aprila 1941. premijer Pal Teleki je izvršio samoubistvo. Tri dana kasnije, Mađarska je učestvovala u invaziji i okupaciji Jugoslavije u sklopu nemačke operacije "Kazna", čiji je cilj bio uništenje Jugoslavije kao države i Srba kao naroda.
Gesati
Gesati (Gaesatae, Γαισάται) su bili drevni galski ratnici u 3. vijeku pne. Antički izvori navode kako su živjeli, odnosno prvi put se pojavili u dolini rijeke Rhone u današnjoj južnoj Francuskoj. Historičari smatraju da nisu bili zasebno pleme nego grupa najamnika, a za što se kao sličnost njihovog imena sa staroirskom riječi gaiscedach što znači "prvak" ili "naoružana osoba", i dolazi od riječi gáe za "koplje".
Godine 225. pne. su Gesate, koje su vodili poglavice po imenu [Concolitanus|Konkolitan]] i Aneroest, unajmili keltska plemena Insubri i Boji kako bi im pomogli u velikom pohodu na Italiju i Rim, odnosno otjerali Rimljane iz Picenuma i drugih bivših keltskih područja u Italiji. Polibije navodi kako su Gesati, za razliku od drugih Gala, imali običaj u borbu ići goli, dijelom kako bi pokazivanjem svojih mišićavih tijela i vlastitom ludom hrabrošću zastrašili i demoralizirali protivnike, a dijelom zato što nisu htjeli da s odjećom zapinju o grane i grmlje. S druge strane, ta je taktika u pravilu bila nedjelotvorna protiv discipliniranih rimskih legija. Iako su ispočetka imali uspjeha, godine 225. pne. je Gesate, kao i ostatak galske vojske, konzul Lucije Emilije Pap razbio u bitci kod Telamona, pri čemu je Konkolitan zarobljen, a Anroest nakon bijega izvršio samoubistvo. Godine 222. pne. Gali su ponovno unajmili Gesate protiv Rimljana, što je dovelo do bitke kod Klastidijuma gdje ih je porazila rimska konjica. Nakon toga Gesati nestaju iz historijskih zapisa.
Acetilestaraza
Acetilestaraza (, C-esteraza (u životinjskim tkivima), acetatni estar hidrolaza, hloroesteraza, p-nitrofenil acetatna esteraza, Citrus acetilesteraza) je enzim sa sistematskim imenom acetic-estar acetilhidrolaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Veer-Zaara
Veer-Zaara (Hindi: वीर-ज़ारा, Urdu: ویر زارا) je bolivudski film iz 2004. godine, koji je režirao Yash Chopra. Po žanru je melodrama, čija radnja u pozadini ima indijsko-pakistanski sukob. Glavne uloge tumače Shahrukh Khan, Preity Zinta i Rani Mukerji. Dijaloge je pisao Aditya Chopra.
Za Yash Chopru je ovaj film predstavljao povratak režiji nakon osam godina pauze, odnosno filma Dil To Pagal Hai (1997). Film se originalno zvati Yeh Kahaan Aa Gaye Hum, odnosno po naslovu pjesme iz film Silsila (1981). Yash Chopra se na kraju odlučio za ime Veer-Zaara. Ipak, jedna od pjesama u filmu je dobila naziv "Yeh Hum Aa Gaye Hain Kahan". Film je postao najveći bolivudski film godine - kako Indiji i tako i na međunarodnom tržištu.
Sadržaj
Većina priče se dešava u Verovoj zatvorskoj ćeliji.
Zaara Haayat Khan (Preity Zinta), je nezavisna, mlada Pakistanka, koja putuje za Indiju, kako bi uslišila posljednju želju njene babe, da njen prah ostane u Indiji u njenoj rodnoj zemlji, đe nogom nije kročila godinama. Njen zadatak je da taj prah baci u rijeku u blizini svetog mjesta u Kiritpuru, đe počivaju njeni preci.
Tokom putovanja, Zaarin autobus doživljava nesreću i nju spašava Veer Pratap, indijski pilot. Zaara ispunjava babinu molbu uz pomoć Vera. Njih dvoje onda odlaze zajedno kod Veerove porodice, tačnije njegovog ujaka i ujne, koji nemaju đece i Veer im je kao rođeni sin. Oni se tu super provode, i Veer se zaljubljuje u nju. On to i želi da joj kaže, ali idući sa njom ka voznoj stanici za Pakistan, on saznaje da je Zaara vjerena Razom, prijateljem njenih roditelja. Inače je njen otac političar i on smatra da je to vjenčanje prava stvar, jer će tako učvrstiti svoju poziciju. Veer joj ipak priznaje da je zaljubljen u nju, a ni ona nije ravnodušna. Ali ipak ona odlazi sa svojim vjerenikom, i oboje vjeruju da je to zadnji put kada će se njih dvoje viđeti. Međutim, to je samo početak.
Dolazeći kući Zaara shvata da ona voli Veera, i da ne može da se uda za svog vjerenika. Zaarina prijateljica Shabbo, razgovara telefonom sa Veerom i govori mu da je Zaara nesrećna jer ga voli i ne može da se uda za Raza. Veer napušta svoj posao i odlazi u Pakistan, kako bi poveo Zaru sa sobom. Kada se u Pakistanu otkrije ko je on, Zaarina majka ga moli da napušti Zaaru, i objašnjava mu situaciju šta će biti sa njenom porodicom i njenim mužem, koji će biti uništen, ako se sazna da Zaara voli Indijca. Veer poštuje to i odlučuje se da ode nazad u Indiju, ali Raza mu priprema zamku i njega hapse kao indijskog špijuna, a Raza mu govori da slučajno ne pokuša da otkrije istinu, jer će se on osvetiti Zaari.
Tako Veer ostaje u zatvoru, i dugo godina uopšte ne govori ni sa kim, kako bi mogao da sačuva Zaaru, jer je on mislio da jedino na taj način, ona može biti srećna sa Razom. Međutim on ne zna, da je Raza takođe iscenirao njegovu smrt, tako što je autobus sletio sa puta i u njemu su poginuli putnici koji su išli za Indiju. Zaara i drugi su uvjereni da je u tom autobusu takođe bio i Veer.
22 godine kasnije, Veer se upoznaje sa Saamiyom, koja je postala pakistanski advokat te godine i Veer treba joj bude prvi klijent, koga će ona odbraniti. Njoj su upravo dodijelili Veera, jer su smatrali da ona neće ništa postići i tako je izbaciti iz kruga advokata. Međutim, zahvaljujući tome što ga je nazvala njegovim pravim imenom, on razgovara sa njom, prvi put da priča sa nekim poslije 22 godine, i govori joj da će uraditi sve, samo da se ne spominje Zaara i njena porodica.
Kada je čula čitavu priču, Saamiya biva jako potištena i želi na sve načine da mu povrati svoj identitet i povratak u rođenu zemlju, kako bi mogla u ime Pakistana, koliko toliko da mu vrati godine koje je nepravedno proveo kao zatvorenik u Pakistanu.
Poslije mnogo pokušaja, ona shvata da neće uspjeti u tome i odlazi u Indiju, kako bi u selu pokušala da nađe činjenice koje će potkrijepiti istinu i tako dokazati da je on stvarno Veer a ne Rajesh Rahtore. Ona biva zatečena jer u selu upravo nalazi Zaaru i njenu prijateljicu. Kada je čula od Zaare da se ona uopšte nije udala za Razu, već kada je čula da je Veer poginuo, ona je došla u selo da vodi vrtić, koji su do tada vodili Veerovi rođaci koji su umrli. Saamiya, ne može da vjeruje da postoji takva ljubav i ona smatra Veera i Zaaru kao bogove, koji više ne postoje. Zaara odlazi sa Saamiyom na sud, i tada istina dolazi na viđelo. Veera oslobađaju i izvinjavaju mu se u ime Pakistana, i on odlazi sa Zaarom u svoje rodno mjesto, da provede poslednje godine života sa njom.
Muzika
Muziku je komponovao Madan Mohan, a tekstove je napisao Javed Akhtar.
Lata Mangeshkar, poznata pjevačica, je pjevala za mnoge pjesme u filmu. Pjevala je zajedno sa Madan Mohanom. Ostali pjevači su Udit Narayan, Sonu Nigam, Gurdas Mann, Roop Kumar Rathod, Ahmed, i Mohhamed Hussain.
Popularnost
Veer-Zaara je jako promovisana prije premijere. Filmska muzika je objavljena prije filma i visoko je kotirala na top-listama isto kao i film. Film je počeo da se prikazuje u bioskopima 12. novembra 2004. Zaradio je oko 450,000.000 rupija. Prve nedelje zaradio je 170,000.000 rupa, što je rekord za prvu nedelju prikazivanja u sezoni 2004/2005.
Film nije bio jedino uspješan u Indiji i Pakistanu, već i u zemljama kao što su Ujedinjeno Kraljevstvo, Njemačka, Francuska, Južna Afrika i SAD. 6. aprila 2005. je održana premijera Grand Rex, najvećoj kino-dvorani u Parizu. National Geographic ga je u broju za februar 2005. opisao u članku posvećenom Bolivudu.
Filmfare Awards
Veer-Zaara je nominovan za 15 Filmfare nagrada. Dobio je nagradu za najbolji dijalog, najbolju priču, film i tekstopisca. A nominovan je za sledeće nagrade:
Veer-Zaara na DVD
6. juna 2005 Yash Raj Films je Veer Zaaru objavio na DVD-u, u obliku dvostrukog izdanja - jedan disk sadržavao originalan film, a drugi sadrži speijalne dodatke, kao što su pravljenje pjesama (sa originalnim melodijama), intervju sa Yash Choprom, premijeru, izbrisane scene, promo i izbrisane pjesme Yeh Hum Aa Gaye Hain Kahan.
Disk 1 ( film) ima jednu audio u hindi/Urdu/Punjab, i jedanaest titlova na engleskom, španskom, njemačkom, hebrejskom, arapskom, gujarati, tamilskom i malayalam jeziku.
Dmitrij Torbinski
Dmitri Evgenijevič Torbinski (ruski Дмитрий Евгеньевич Торбинский; Norilsk, 28. travnja 1984.), ruski nogometaš i reprezentativac koji trenutno igra kao vezni igrač za klub Lokomotiv Moskva.
Karijeru je započeo kao igrač futsala, no kao mladić je ušao u omladinsku akademiju Spartak Moskve te se odlučio baviti velikim nogometom. Nekoliko godina bio je na klupi, no 2002. je imao debi u prvoj postavi. Tijekom 2003. bio je na sustavu rotacije (neke utakmice je igrao neke nije), no 2004. je odigrao samo jednu utakmicu zbog ozbiljne ozljede.
Godine 2005. poslan je na posudbu u Spartak Čeljabinsk kako bi ušao u formu, a već sljedeće sezone se vraća u Moskvu u punoj formi. Godine 2007. prelazi u Lokomitiv Moskvu kao dio slobodnog transfera.
Debi za reprezentaciju imao je 2007. protiv Estonije i izbornik Guus Hiddink pozvao ga je da igra na EURO-u 2008.
Najbolji nastup na EURO-u imao je u četvrtfinalu protiv Nizozemske gdje je u produžecima postigao pogodak za vodstvo Rusije 2 - 1, no dobio je i žuti karton tako da nije mogao igrati u sljedećem kolu, protiv Španjolske. Četvrtfinalnu utakmicu Rusija je pobijedila s 3 - 1.
Reynoldsville, Pennsylvania
Rejnoldsvil je grad u američkoj saveznoj državi Pensilvanija.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 2.759, što je 49 (1,8 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Vukovarski kongres
thumb|Delegati drugog kongresa KPJ juna 1920. godine u radničkom domu u Vukovaru. Drugi kongres Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunista) održan je od 20. do 25. juna 1920. godine u Vukovaru. Ovaj kongres se često naziva i Vukovarski kongres.
Kongresu je prisustvovalo 374 delegata, koji su predstavljali preko 65.000 članova Partije i preko 208.000 članova Ujedinjenih sindikata. Na ovom Kongresu je došlo do sukoba između dve frakcije unutar Partije - revolucionarne i reformističke. Pošto je revolucionarna frakcija odnela pobedu, usvojen je novi Program partije i promenjen naziv u Komunistička partija Jugoslavije.
U novom Programu je istaknuto da je, kao članica Treće internacionale, Partija za proletersku revoluciju, rušenje buržoaskog društva i ustanovljenje diktature proletarijata. KPJ se izjasnila za stvaranje sovjetske republike Jugoslavije koja će ući u sovjetsku federaciju balkansko-podunavskih zemalja.
Pozadina: sukob dve frakcije
Tokom 1919. i 1920. godine došlo je do podele u vrhu Partije i sindikata na dve osnovne struje - revolucionarnu i reformističku (nazivane još i radikalna i oportunistička). Idejna pozicija reformista izražavala se u stavovima da je Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca zaostala zemlja, sa nerazvijenom radničkom klasom i da u njoj ne postoje uslovi za revoluciju i da predstoji dug period društveno-ekonomskog razvitka na osnovama kapitalističkih društvenih odnosa, u kojem se radnička klasa mora boriti za poboljšanje svog položaja putem reformi. Polazeći od takvog stava reformisti su istupili protiv revolucionarnih koncepcija u politici Partije, protiv svih akcija koje vode zaoštravanju klasne borbe i revolucionarnim sukobima, protiv pristupanja Partije Komunističkoj internacionali i protiv podrške Sovjetskoj Rusiji. Za reformistička shvaćanja zalagali su se najvećim delom predratni sindikalni i partijski kadrovi formirani na vladajućim socijaldemokratskim shvatanjima Druge internacionale. Komunisti su branili revolucionarnu orijentaciju Partije sa pozicija Marksizma, koristeći se iskustvom Oktobarske revolucije i Lenjinovim učenjem o imperijalizmu kao umirućem stadijumu kapitalizma.
U proleće 1920. godine idejni sukobi izbili su svom oštrinom i diskusije između komunista i reformista počele su puniti stupce partijske i sindikalne štampe.
Izabrani rukovodioci
Na Drugom kongresu izabrano je novo Centralno partijsko veće, koje je imalo 16 članova. Za predsednike Centralnog partijskog veća su izabrani Pavle Pavlović i Jakov Lastrić, a za sekretare Sima Marković i Filip Filipović.
Članovi Centralnog partijskog veća, izabrani na Drugom kongresu KPJ:
Ivo Baljkas, Lazar Vukičević, Gojko Vuković, Đuro Đaković, Jovo Jakšić, Lovro Klemenčič, Vlada Marković, Sima Marković, Pavle Pavlović, Laza Stefanović, Živko Topalović, Mitar Trifunović Učo, Dušan Cekić, Filip Filipović, Đuro Cvijić, i Vladimir Čopić.
Posledice
minijatura|Predizborna kampanja KPJ 1920. godine. thumb|Partijska štampa o velikoj pobedi Komunističke partije Jugoslavije na opštinskim izborima 1920. godine. Pošto je pobedu na Kongresu odnela revolucionarna frakcija, deo članova reformističke stuje, posebno iz Hrvatske, je odmah napustio Partiju, dok je drugi deo, naročito iz Srbije i Bosne, nastavio da deluju unutar Partije.
Posle objavljivanja Manifesta opoizicije KPJ, septembra 1920. godine, preostali deo reformističke frakcije je isključen iz Partije.
Pobeda revolucionarne frakcije je imala velikog uticaja, ne samo na članstvo Partije, već i na radnički pokret u celini, što su pokazali rezultati opštinskih izbora, avgusta i parlamentarni izbori, decembra 1920. godine, kada su komunisti osvojili 59 poslaničkih mandata. Pobeda revolucionarne frakcije je takođe uticala na vlasti Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca da donesu Obznanu, kojom je zabranjen dalji rad Komunističkoj partiji.
De Soto, Kansas
De Soto je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 5.720, što je 1.159 (25,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Werdohl
Verdol je grad u njemačkoj saveznoj državi Severna Rajna-Vestfalija. Jedno je od 15 opštinskih središta okruga Merkiš. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 19.303 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 5962060, NUTS (DEA58) i LOCODE (DE WER) kod.
Civitatomassa, L'Aquila
Civitatomassa je naselje u Italiji u provinciji L'Aquila, u regiji Abruzzo.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 398 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 732 m.
Senecionin
Senecionin je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 335,395 Da.
Acetolaktatna dekarboksilaza
Acetolaktatna dekarboksilaza (, alfa-acetolaktatna dekarboksilaza, (S)-2-hidroksi-2-metil-3-oksobutanoat karboksi-lijaza, (S)-2-hidroksi-2-metil-3-oksobutanoat karboksi-lijaza (formira (R)-2-acetoin), (S)-2-hidroksi-2-metil-3-oksobutanoat karboksi-lijaza (formira (3R)-3-hidroksibutan-2-on)) je enzim sa sistematskim imenom (2S)-2-hidroksi-2-metil-3-oksobutanoat karboksi-lijaza (formira (3R)-3-hidroksibutan-2-on). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Konstantin Zirjanov
Konstantin Georgijevič Zirjanov (rus. Константин Георгиевич Зырянов; Perm, 5. listopada 1977.) je umirovljeni ruski nogometaš i reprezentativac, aktualni trener omladinskog pogona kluba Zenit Sankt Peterburg.
Karijeru je započeo u rodnom Permu, u klubu Amkar Perm, a nakon 6 godina prelazi u Torpedo Moskvu gdje provodi 7 godina. Godine 2007. prelazi Zenit Sankt Petersburg. Iste te godine proglašen je za ruskog igrača godine.
U polufinalu Kupa UEFA-e, Zirjanov je postigao pogodak protiv Bayern Münchena, kojeg je Zenit prošao i otišao u finale. U finalu protiv Glasgow Rangersa, Zirjanov je opet postigao pogodak, a Zenit Sankt petersburg je osvojio Kup UEFA. Aktivno je igrao do 2017. godine, nakon čega se posvetio trenerskom poslu u Zenitu.
Za reprezentaciju igra od 2006. godine i do sada je sakupio 14 nastupa i postigao je 3 gola. Izbornik Guus Hiddink pozvao ga je da nastupa za Rusiju na EURO-u 2008. U drugoj utakmici protiv Grčke, Zirjanov je postigao pobjedonosni pogodak za Ruse koji ih je ostavio u igri za četvrtfinale.
Godine 2002., Zirjanov je pretrpio osobnu tragediju kada mu se supruga Olga, narkomanka, bacila osmog kata zgrade, držeći njihovu četverogodišnju kćerku u naručju. Kći je preminula tijekom dana, a majka mjesec dana kasnije. Njegov otac i brat preminuli su dvije godine ranije. Ubrzo je pronašao novu partnericu, Natašu, koja mu je u rujnu 2008. rodila sina, Lava. Vjenčali su se 9. lipnja 2010. godine. Kći Polina rođena im je 2012. godine.
Mestrino, Padova
Mestrino je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 7593 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 19 m.
Banšćica
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 216 stanovnika te 58 obiteljskih kućanstava.
Chastel-sur-Murat
Šatel sir Mira je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Kantal koja pripada prefekturi Sen Flur.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 96 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 6 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 13,79 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 1100 metara (maksimalnoj 1.360 m, a minimalnoj 1.000 m).
Calwa, California
Calwa je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2,052 stanovnika.
Pseudočvor
thumb|300px|Primer prirodnog pseudočvora prisutnog u RNK komponenti ljudske [[telomeraza|telomeraze ]] thumb|300px|Trodimenzionalna struktura pseudočvora ljudske telomerazne RNK. (A) štapići (B) osnova. Pdb fajl je baziran na.
Pseudočvor je sekundarna struktura nukleinskih kiselina koja se sastoji od bar dve strukture matičnih petlji pri čemu je polovina jedne petlje interkalirana između polovina druge. Pseudočvor je inicijalno prepoznat u žutom mozaičnom virusu repe 1982. Pseudočvorovi se savijaju u trodimenzionalne konformacije s oblikom čvora, mada oni nisu pravi topološki čvorovi.
Predviđanje i identifikacija
Strukturna konfiguracija pseudočvorova nije podesna za bioračunarsku detekciju zbog svoje kontekstne senzitivnosti ili “preklapajuće” prirode. Uparivanje baza u pseudočvorovima je nepotpuno; drugim rečima, postoje bazni parovi koji se međusobno preklapaju u sekventnoj poziciji. To otežava predviđanje prisustva pseudočvorova u RNK sekvencama putem standardnih metoda dinamičkim programiranjem, koji koriste rekurzivnu sistem vrednovanja pri identifikaciji uparenih lanaca i konsekventno, većina njih ne može da detektuje bazne parove koji nisu ugneždeni. Noviji metod stohastičke bezkontekstne gramatike ima isti problem. Stoga, popularni metodi za predviđanje sekundarne strujture kao što su Mfold i Pfold ne nalaze strukture pseudočvora prisutne u upitnoj sekvenci; oni jedino identifikuju stabilniju od dve pseudočvorne petlje.
Moguće je identifikovati ograničenu klasu pseudočvorova koristeći dinamičko programiranje, mada ti metodi nisu iscrpni i manje su primenljivi na duže sekvence od nepseudočvorovnih algoritama. Opšti problem predviđanja pseudočvorne strukture sa najnižom slobodnom energijom je NP-kompletno.
HDMP-28
HDMP-28 je organsko jedinjenje, koje sadrži 18 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 283,365 Da.
Banska Gorica
Banska Gorica je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Tuhelj, Krapinsko-zagorska županija.
Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 46 stanovnika te 18 obiteljskih kućanstava.
Seksualni fetišizam
Seksualni ili erotski fetišizam je seksualna privlačnost prema materijalima i predmetima koji se uobičajeno ne smatraju seksualnim; izraz je prvi upotrijebio poznati psiholog Alfred Binet,. Iako se fetišizam dijagnosticira kao parafilija, mnogi ljudi ih prihvaćaju kao dio svog identiteta. Osim stvari predmetom fetišizma mogu biti i dijelovi tijela (što se ponekad naziva parcijalizam). Seksualni fetišizam se nekad smatra poremećajem, nekad seksualnom preferencom, a ponekad i svojevrsnim dodatkom "normalnim" seksualnim vezama.
Literatura
<div class="references-small" >
Tarantski zaljev
Tarantski zaljev (talijanski: Golfo di Taranto, latinski: Sinus Tarentinus) je veliki duboki zaljev na jugu Apeninskog poluotoka u Italiji, dio Jonskog mora.
Geografija
Tarantski zaljev ima oblik kvadrata, dužinu od nekih 140 km, od Rta Santa Maria di Leuca na istoku do Rta Alice na zapadu, maksimalna dubina mu iznosi 1500 m. Pored Taranta i Gallipolija, ostali veća naselja u zaljevu su gradovi Magne Graecie: Crotone, Herakleja, Turij i Sibaris.
U samoj sredini zaljeva, nalazi se depresija Valle di Taranto, dubine od 1000 do 1500 m.
3-(Cis-5,6-dihidroksicikloheksa-1,3-dien-1-il)propanoat dehidrogenaza
Ovaj enzim katalizuje jedan korak u putu degradacije fenilpropanoidnih jedinjenja.
Pierrepont Manor, New York
Pirport Mejnor je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Njujork.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 228.
Cashion Community, Texas
Cashion Community je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 348 stanovnika.
Tarantski zaljev
Geografija
U zaljev utječu brojne rijeke, a najveće su Basento, Sinni i Agri.
Kabhi Alvida Naa Kehna
Kabhi Alvida Naa Kehna (Devanagari: कभी अलविदा न कहना, Nastaliq: کبھی الوداع نہ کہنا, prijevod: Nikad ne reci zbogom) je bolivudski film iz 2006. godine koji režirao Karan Johar. Po žanru je melodrama, a radnja je smještena u New York i bavi se problemima preljuba u suvremenom društvu. Glavne uloge tumače Amitabh Bachchan, Shahrukh Khan, Rani Mukerji, Preity Zinta, Abhishek Bachchan i Kirron Kher.
Film je postigao ogroman uspjeh na međunarodnom tržištu, oborivši pet godina star rekord filma Kabhi Khushi Kabhie Gham kao najuspješnijeg bolivudskog filma na ne-indijskom tržištu.
Veneti
Veneti je naziv za nekoliko različitih antičkih naroda:
Kabhi Alvida Naa Kehna
Sadržaj
Dev Saran (Shahrukh Khan), uspješni fudbalski igrač, je nesrećno oženjen Rheom, ženom sa kojom ima dijete i kojoj je karijera na prvom mjestu u modnom magazinu. Maya učiteljica, treba da se uda za njenog prijatelja iz djetinjstva Rishija.
Rhea, zamjenjuje njegovu ulogu u domaćinstvu, i samo misli o tome kako da postane što uspješnija na poslu što joj i uspijeva. Poslije četiri godine Dev se sreće sa Mayom, ali ne kao čovjek kakav je bio ranije. Postao je očajan i težak. Ni kod Maye nije bolja situacija, ona još uvijek ne voli svoga muža, a još je nesrećnija saznanjem da ne može da ima đece.
Dev i Maya shvataju da su u sličnim situacijama i dogovaraju se da pomognu jedno drugom da spasu svoje brakove. Stvari ne idu kako oni očekuju i oni se sve više približuju jedno drugom. Oni se zaljubljuju jedno u drugo. Dev i Maya počinju da izlaze tajnovito. Kada je Dev krenuo da ponese cvijeće Mayi, on sreta Rheu na ulici, i daje njoj cvijeće, a ona ipak nije viđela Mayu. Oni se takođe sreću u pozorištu i Maya zbog incidenta sa Rheom i Devom, glumi srećno zaljubljenu ženu, zbog čega Rhea i Rishi misle da ih njihovi partneri vole, i oni su srećni zbog toga.
Ipak otac Rishijev i majka Devova sreću Deva i Mayu na stanici, i oni shvataju da su njih dvoje u vezi. On joj govori da je najbolje da ostavi njegovog sina, jer ga ne voli, i da živi svoj život. Da će to biti bolje i za nju i za njega. Kasnije, on umire zbog bolesti.
Ipak, oni odlučuju da se više ne viđaju, kada se saznalo za njihovu vezu. Čuli su se telefonom, i oboje su lagali kako im je super u braku. Tri godine kasnije, Rishi odlazi da posjeti Mayu koja se odselila da bi je pozvao na svoje vjenčanje. Tu Rhea sreće Mayu, prvi put nakon tri godine, i ona shvata da Dev i Maya nisu zajedno, kako je ona mislila. Kada je čula da je Dev sam, a zahvaljujući i podršci Rishi i Rhee, ona odlazi da se sretne sa Devom, koji treba da napusti grad. On taman odlazi na voz za Kanadu kada se sreće sa Mayom. Shvatajući, kako su njih dvoje bili usamljeni, on prosi Mayu i ona pristaje da se uda za njega.
Produkcija
Kajol je bila ponuđena uloga Maya Talwar. Kada je ona odbila, uloga je pripala Rani Mukerji, koja je trebala da igra ulogu Preity Zinte. Ritesh Deshmuk, je trebao specijalno da se pojavi u filmu, ali scene sa njim su izbačene tokom montaže.
Album je komponovao muzički trio Shankar-Ehsaan-Loy, a tekstopisac pjesama je Javed Akhtar.
Muzika
Muzika za Kabhi Alvida Naa Kehna je izdana u Velikoj Britaniji 12. juna 2006 godine, a u Indiji službeno 16. juna 2006, zajedno sa izdanjem koja je predstavljeno na dodjeli nagrada IIFA nagradama u Dubaiju.
Nagrade
Lista ispod prikazuje nagrade i nominacije Kabhi Alvida Naa Kehna koje je primio. Nagrade koje su dobijene, su "potamnjene".
Wales
Wales (Cymru; Wales) jest država u sastavu Ujedinjenog Kraljevstva i otoka Velika Britanija. Graniči se s Engleskom na istoku, na sjeveru i zapadu je Irsko more, a na jugu Bristolski kanal. U Walesu je živjelo 3.063.456 stanovnika po popisu iz 2011. godine i zauzima ukupnu površinu od 20.779 km2. Obala Walesa je duga više od 2.700 km, a reljef mu je uglavnom planinski, čiji se viši vrhovi nalaze u sjevernim i središnjim područjima, među kojima je i najviša planina Walesa, Yr Wyddfa (eng. Snowdon). U cjelosti se nalazi unutar sjevernog umjerenog pojasa i ima promjenljivu, oceansku klimu.
Velški nacionalni identitet se javio među Britima nakon povlačenja Rimljana iz Britanije u V. stoljeću i Wales se smatra jednom od suvremenih keltskih nacija. Smrt Llywelyna ap Gruffudda 1282. godine označila je završetak edwardijanskog osvajanja Walesa, mada je Owain Glyndŵr nakratko povratio velšku neovisnost početkom XV. stoljeća. Wales je u cjelosti pripojen Engleskoj i podveden pod engleski pravni sustav Aktima o zakonima u Walesu iz 1535. i 1542. godine. Posebna velška politika se razvila u XIX. stoljeću. Velški liberalizam, čiji je predstavnik početkom XX. stoljeća bio Lloyd George, potisnut je rastom popularnosti socijalizma i Laburističke stranke. Velški nacionalni pokret je rastao tijekom stoljeća: stranka Plaid Cymru je osnovana 1925. godine, a Velško jezičko društvo 1962. godine. Utemeljena na osnovu Akta o upravi u Walesu iz 1998. godine, Narodna skupština Walesa je zadužena za niz devoluiranih političkih pitanja.
Za vrijeme industrijske revolucije, razvoj rudarstva i metalurške industrije pretvorili su Wales iz zemljoradničke u industrijsku naciju. Rudarstvo u južnovelškim poljima uglja je izazvalo munjevit rast stanovništva Walesa. Dvije trećine stanovništva živi u južnom Walesu, gdje se nalaze gradovi Caerdydd (eng. Cardiff), Abertawe (eng. Swansea), Casnewydd (eng. Newport) i obližnje doline. Kako je za Wales tradicionalna ekstraktivna i teška industrija ili izgubila na značaju ili potpuno nestala, velško gospodarstvo danas počiva na javnom sektoru, lakoj i uslužnoj industriji te turizmu.
Iako je tijekom povijesti politički i društveno bio tijesno povezan s ostatkom Velike Britanije i većini stanovništva je engleski jezik maternji, Wales je zadržao poseban kulturni identitet i zvanično je dvojezičan. Više od 560.000 govornika velškog jezika živi u Walesu, a u sjevernim i zapadnim područjima ga govori većina stanovništva. Od kraja XIX. stoljeća nadalje, Wales je postao čuven kao "zemlje pjesme", djelomično zahvaljujući tradiciji eisteddfoda. Na mnogim međunarodnim sportskim događajima, kao što su Svjetsko prvenstvo u nogometu, Svjetsko prvenstvo u rugbyju i Igre Commonwealtha, Wales ima svoje nacionalne momčadi, mada na Olimpijskim igrama velški sportaši nastupaju za Britaniju. Rugby union se smatra simbolom velškog identiteta i izrazom nacionalne svijesti.
Davenescourt
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 469 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 39 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 11,73 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 58 metara (maksimalnoj 114 m, a minimalnoj 44 m).
Wales
Porijeklo imena
Engleske riječi "Wales" i "Welsh" imaju isti germanski korijen (jed. Walh, množ. Walha), koji je nastao iz imena galskog naroda poznatog Rimljanima kao Volcae i počeo da označava sve negermanske narode. Anglosaksonci su koristili izraz Wælisc za Brite kao narod, a Wēalas za njihove zemlje. Suvremena imena nekih kontinentalnoevropskih zemalja (npr. Valonija, Vlaška i Valais) i naroda (npr. Vlasi preko posuđenice u staroslavenski jezik) imaju slično porijeklo.
Povijesno u Britaniji, ti nazivi nisu bile ograničeni na suvremeni Wales ili Velšane, nego su ih Anglosaksonci upotrebljavali za sve vezano za Brite, uključujući i druga negermanska područja u Britaniji (npr. Cornwall - Cornwēalas) i mjesta u anglosaksonskom posjedu vezana za Brite (npr. Walworth u Durhamu i Walton u Zapadnom Yorkshireu), kao i za druge stvari povezivane s negermanskim Evropljanima kao što je orah (eng. walnut).
Suvremeni Velšani sebe nazivaju Cymry, a Cymru je velško ime za Wales. Ovi izrazi (oba se izgovaraju kao ) potječu od britonske riječi combrogi (sh. sunarodnici). Uporaba riječi Cymry kao endonima proističe iz poslijerimskog (nakon dolaska Anglosaksonaca) mjesta obitavanja Velšana (govornika britonskog jezika) u suvremenom Walesu kao i u sjevernoj Engleskoj i južnoj Škotskoj (Yr Hen Ogledd, sh. Stari Sjever). On naglašava da su Velšani u suvremenom Walesu i na Starom Sjeveru bili jedan narod, drugačiji od ostalih. Međutim, izraz se nije odnosio na Kornijce i Bretonce, iako su po porijeklu, kulturi i jeziku slični Velšanima. Ovaj naziv se počeo koristiti kao endonim najvjerojatnije prije VII. stoljeća. Zabilježen je u pjesmi pohvalnici Cadwallonu ap Cadfanu (Moliant Cadwallon, djelo Afana Ferddiga) oko 633. godine. U velškoj književnosti, naziv Cymry je rabljen tijekom cijelog Srednjeg vijeka kao ime za Velšane, mada je stariji, širi pojam Brythoniaid i dalje označavao bilo koji britonski narod (uključujući Velšane) i bio češći u književnosti sve do otprilike 1200. godine. Nakon toga izraz Cymry je prevladao kao naziv za Velšane. Sve do otprilike 1560. godine riječ se pisala kao Kymry ili Cymry, neovisno od toga da li se odnosila na ljude ili njihovu domovinu.
Latinizirani oblik ovog imena (Cambria) i njegove izvedenice i dalje se javljaju kao rjeđi alternativni nazivi za Wales i Velšane. Neki od primjera su Cambrijsko gorje (koje pokriva veći dio Walesa i po kome su nazvani geološki period kambrij ), novine Cambrian News i tvrtke i udruženja Cambrian Airways, Cambrian Railways, Cambrian Archaeological Association i Royal Cambrian Academy of Art. Izvan Walesa, sličan izraz je opstao kao naziv Cumbria u sjeverozapadnoj Engleskoj, koja je bila dio Hen Ogledda. Cumbrijski jezik, za koji se smatra da je bio blizak velškom, govorio se u ovom području sve dok nije izumro oko XII. stoljeća. Ovaj oblik se povremeno pojavljuje i u književnosti, kao npr. u pseudopovijesnoj "Historia Regum Britanniae" Geoffreya od Monmoutha, gdje se lik Cambera opisuje kao eponimski kralj Cymruja.
Pretpovijest
Wales je naseljen suvremenim ljudima najmanje 29.000 godina. Stalno ljudsko naseljavanje počinje krajem zadnjeg ledenog doba, između 12.000 i 10.000 godina prije sadašnjosti (PS), kada su se mezolitski lovci-sakupljači iz Srednje Evrope počeli doseljavati u Veliku Britaniju. U to vrijeme razina mora je bila mnogo niža nego danas i plitki dijelovi današnjeg Sjevernog mora su bili kopno. Istočna obala današnje Engleske i obale današnjih Danske, Njemačke i Nizozemske su bile spojene kopnenom masom poznatom pod nazivom Doggerland, obrazujući pritom Britanski poluotok na evropskom kopnu. Wales je ostao bez glečera do otprilike 10.250 godina PS, a toplija klima je uslovila stvaranje gustog šumskog pokrivača. Porast razine mora na kraju ledenog doba razdvojio je Wales i Irsku, između kojih se danas nalazi Irsko more. Doggerland je potopilo Sjeverno more i do 8.000 godina PS Britanski poluotok je postao otok. Do početka neolita (otprilike 6.000 godina PS) razina mora u Bristolskom kanalu je bila i dalje oko 10 m niža nego danas. John Davies je tvrdio da su priča o potapanju Cantre'r Gwaeloda i priče u Mabinogionu kako je more između Walesa i Irske bilo uže i pliće možda daleko narodno sjećanje na ova vremena.
Neolitski naseljenici su se stopili s prethodnim stanovništvom, postupno mijenjajući njihov način života iz nomadskog lovaca-sakupljača u zemljradnički do 6.000 godina PS – Neolitska revolucija. Oni su raskrčili šume da bi stvorili pašnjake i obrađivali zemlju, razvili nove tehnologije kao što su proizvodnja keramike i tkanine i sagradili cromleche kao što su Pentre Ifan, Bryn Celli Ddu i Parc le Breos Cwm između oko 5.800 i 5.500 godina PS. Kao i ljudi koji su živjeli diljem Britanije, tijekom narednih stoljeća ljudi koji su naseljavali današnji Wales asimilirali su doseljenike i razmjenjivali ideje brončanodobnih i željeznodobnih keltskih kultura. Prema Johnu T. Kochu i drugima, Wales je u kasnom brončanom dobu bio dio primorske trgovačke kulture koja je također uključivala i druge keltske nacije. Ova tvrdnja, ponekad nazivana "atlantsko-keltskom", u suprotnosti je s tvrdnjom da keltski jezici potječu s istoka, s prostora Hallstattske kulture. Do Rimskog osvajanja Britanije prostor suvremenog Walesa stoljećima su naseljavala plemena Deceangli, Ordovici, Cornovii, Demeti i Siluri.