cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Don Juan
Don Žuan
Poema je napisana u jambskom pentametru. Strofa ima četiri stiha (ab ab ab cc): prva tri stiha imaju ukrštenu rimu, a četvrti ima parnu, takozvanu otava rimu koja obično služi za komične dosetke. Preovladavaju stihovi od deset slogova. Jezik je kolokvijalan i jednostavan, sa dosta reči iz slenga, a ton je lagan.
Lik Don Žuana
Likovi Don Žuana i samog Bajrona usko se prepliću. Don Žuan se može svrstati među bajronovske junake a može biti i odraz samog pesnika. Don Žuan poseduje mnoge osobine bajronovskog junaka: plemićkog je porekla, učestvovao je u mnogim istorijskim događajima, proputovao je Evropu, izopšten je zbog svojih ljubavnih afera i sukoba sa vlastima. Takođe je hrabar, pametan, energičan, gnuša se hipokrizije i moralnih čistunaca, bori se za slobodu (i fizičku i duševnu) neprilagođen društvu koje je zagušeno mnogim zakonima. Još jedna paralela se može uočiti između lika Donje Ines (Don Žuanove majke) i Bajronove supruge Ane Izabele Milbenk.
Čak i da je bio dobro upućen u lik Don Huana, nema dokaza da je Bajron uopšte pročitao delo Tirsa de Moline ili da je bio upoznat sa ostalim verzijama ove legende. On ignoriše originalne karakteristike lika, surovog, bezdušnog ženskaroša lišenog morala. Stoga je njegov Don Žuan drugačiji, blaži i smerniji. Prepun fizičke strasti, nesvesno privlači žene, ali ne zavodi on njih, već one njega. Don Huan je personifikacija greha; Don Žuan, s druge strane, predstavlja i kritiku i ogledalo svakog čoveka, polu-anđela, polu-demona, i samog Života, komedije i tragedije. Parodija na razne ličnosti osamnaestog i početka devetnaestog veka, lik Don Žuana je stvoren da bi se ismevalo uštogljeno zapadno društvo a zasmevalo ono inteligentno i slobodoumno.
Sinopsis
Kada je Don Žuan bio dete, njegov otac Don Hose umire i ostavlja ga u rukama majke, Donje Ines, pravične i stroge žene. Ona je preuzela brigu o Žuanovom obrazovanju i vaspitanju (neuspešno). Mladi Don Žuan uživa u pažnji koju mu posvećuju majčine prijateljice, posebno Donja Hulija, mlada supruga Don Alfonsa. Žuan i Hulija započinju aferu koja će trajati sve dok ih Don Alfonso ne otkrije. Donja Ines, da bi uobličila sinovljev moral, šalje ga u Kadis, odakle započinje dugo putovanje kroz Evropu. Ali Žuan doživljava brodolom i nakon nekoliko dana bez vode i hrane, iscrpljen, dospeva na kopno. Tu ga pronalazi Hajdi, prelepa devojka, kćer vladara jednog od Kikladskih ostrva, gusara Lambroa, trgovca robljem i draguljima. Da bi spasila Žuana od ropstva, Hajdi ga skriva u pećinu i tamo ga često posećuje. Kada Lambro ode u pohod, Hajdi izvodi Žuana iz pećine i obasipa ga draguljima, hranom i vinom. Njih dvoje započinju strastvenu vezu. Idila prestaje kada se Lambro iznenada vrati i zarobi Don Žuana. Kao roba, šalje ga na brod za Tursku. Don Žuan nikada više nije video Hajdi i nije saznao da je umrla pre nego što je rodila njegovo dete. U Istanbulu, Žuana otkupljuje evnuh i vodi ga u sultanovu palatu kao zabavu za omiljenu vladarevu suprugu. Da bi ga prikrila od sultana, jer je želela da joj bude ljubavnik, sultanija maskira Don Žuana u igračicu. Ali on čak ni pod pretnjom smrću ne pristaje da spava sa mladom i krasnom sultanijom, jer i dalje žudi za Hajdi.
Ugrabivši priliku, Žuan beži iz palate i priključuje se vojsci ruske carice Katarine II, koja je bila u ratu sa turskim sultanom. Pokazavši veliku hrabrost i plemenitost (između ostalog, spasava desetogodišnju muslimanku Lejlu i usvaja je), Don Žuana šalju u Petrograd carici Katarini da joj prenese vesti o pobedi. Ni ona nije ostala imuna na mladog, zgodnog stranca, i njena milost mu je u Petrogradu obezbedila raskošan život. Ali Don Žuan se razboljeva. Carica, nadajući se da će mu pomoći promena klime, šalje ga na misiju u Englesku. Tamo je dobro primljen, jer je bio elegantan i uglađen. Jutra je provodio u poslu a večeri na luksuznim zabavama. Mlade (a i starije) londonske dame su se tukle oko njegove pažnje. Postao je štićenik Lejdi Adeline Amandevil i Grofice od Fic-Falka, koje su mu rado davale savete na ljubavnom planu. Ove dve suparnice su počele da mu traže supruge, ali njega je privukla devojka koja nije bila na listi poželjnih dama – Aurora Rebi, prosta, priglupa lepuškasta devojka koja nije obraćala nimalo pažnje na njega, što se Žuanu činilo kao izazov. Pažnju mu je odvuklo pojavljivanje duha – Crnog fratra, koji je nekada davno živeo u kući Lejdi Adeline, gde je Don Žuan odseo. Duh je bio legendarna figura koja se pojavljivala pred nečije rođenje, smrt ili venčanje. Ža Don Žuana je predstavljao loš znak i počelo je da ga tišti osećanje teskobe. Niko od Žuanovih prijatelja nije to smatrao ozbiljnim. Kada mu se drugi put ukazao duh, Žuan je krenuo za njim, bezuspešno pokušavajući da ga uhvati. Konačno, uspeo je da zgrabi duhovu kapuljaču i da je strgne, otkrivajući umesto fratra slatke usne grofice od Fic-Falka. Sledećeg jutra, oboje su sišli na doručak – Don Žuan umoran i bledunjav, grofica izgledajući pokuđeno.
Don Huan u muzici
Neka od najpoznatijih muzičkih dela nastala na osnovu mita o Don Huanu (Don Žuanu) su opere, od kojih su najpoznatije Don Đovani (Don Giovanni) Đuzepea Gacanige (Giuseppe Gazzaniga) i Don Đovani Volfganga Amadeusa Mocarta (Wolfgang Amadeus Mozart). Pored njih dvojice, o Don Huanu su komponovali još i Franc List (Franz Liszt), Rihard Štraus (Richard Strauss), a mit o Don Huanu su za nastanak svojih pesama iskoristili i moderni izvođači: Joni Mitchell, Pet Shop Boys, Rancid, Buddy Holly, itd.
Don Huan u operi Don Đovani (Don Giovanni)
Operu Don Đovani (pun naziv Il Dissoluto Punito ossia il Don Giovanni Dramma giocoso in due atti) komponovao je Volfgang Amadeus Mocart, dok je libreto pisao Lorenco da Ponte (Lorenzo da Ponte). Premijera ove opere se odigrala 29. oktobra 1787. godine u Pragu i naišla je na nepodeljeno oduševljenje publike. Likovi dama povereni su sopranima, likovi muškaraca (Don Pedro, Don Huanov sluga i seljanin) basu, dok je lik Don Otavia poveren tenoru, a Don Huan baritonu.
Osnova za operu Don Đovani bilo je delo Tirsa de Moline Seviljski zavodnik i kameni gost, ipak imena likova su izmenjena u skladu sa italijanskim jezikom, a delimično je izmenjena i fabula. Interesantno je da se u Mocartovoj operi pominje broj Don Huanovih ljubavnica: 640 u Italiji, 231 u Nemačkoj, 100 u Francuskoj, 91 u Turskoj i 1,003 u Španiji, dok su glavne crte karaktera Don Huana (nepostojanje griže savesti, sklonost ka prevari i laži) prikazane ne samo kroz ljubavničke, već i kroz druge vrste društvenih odnosa. Tako vidimo Don Huana koji se Ani, nakon što ju je seksualno iskoristio i ubio joj oca, obraća brižnim tonom i licemerno pita kakav li je to okrutan čovek mogao da joj nanese takvu nesreću. Pored toga, usuđuje se da Elviru, ženu koja ga pred svima optuži da je preljubnik, nazove ludom. Kao i u Tirsovom Seviljskom zavodniku, Don Huan u Don Đovaniju takođe biva kažnjen za svoje grehe.
Don Huan na filmu
Lik Don Huana je bio jednako inspirativan kako za muziku, tako i za film, a gotovo u svakom od dela nastalih u jednoj od ove dve oblasti uočljiva je široka autorska i umetnička sloboda. Takva sloboda se uglavnom ogleda u postavljanju lika Don Huana u najrazličitije vremenske i prostorne granice, kao i u raznolike okvirne priče.
Prvi film koji je nastao inspirisan mitom o Don Huanu je istoimeni Don Huan (Don Juan) režisera Alana Kroslanda (Alan Crosland) iz 1926. godine. Glavna zvezda ovog filma je bio Džon Berimor (John Barrymore) u ulozi ženskaroša Don Huana. Ovaj film je ujedno i postavio rekord po broju poljubaca u ruku koje je Džon Berimor, odnosno Don Huan, poklonio pripadnicama lepšeg pola. Radnja ovog filma je smeštena u Rim za vreme vladavine porodice Bordžija. Film portretiše Don Huana, naravno, kao ljubavnika i zavodnika, ali za razliku od Seviljskog zavodnika, i kao muškarca koga opseda jedina žena koju ne može da ima i zbog koje odbija čak i Lukreciju Bordžiju zbog čega biva osuđen na smrt. Ovime se prikazuje na jedan način i spasenje Don Huana: on zbog jedne žene napušta sve svoje dotadašnje navike zavođenja i preljube; ali i kazna, odnosno smrt.
Nakon Don Huana iz 1926. godine, snimljen je film pod nazivom Avanture Don Huana (Adventures of Don Juan) 1949. godine, u režiji Vinsenta Šermana (Vincent Sherman).
Deceniju kasnije, 1960. godine, Ingmar Bergman, proslavljeni švedski režiser, stvorio je remek-delo Đavolje oko (Djävulens öga), film koji takođe pripoveda o Don Huanu, o čoveku, kako ga Bergman opisuje, „velikom, fanatičnom, večno mladom, produhovljenom sanjaocu“. Oslanjajući se delimično na Fausta, Bergman čitav film stavlja u okvir pakla i greha. Naime, Don Huan, poznati zavodnik, odslužuje svoju kaznu u paklu već trista godina, kada jednog dana Sotona odluči da ga izazove. Sotona mu nudi da ga pošalje na Zemlju da zavede jednu devicu koja predstavlja pretnju paklu, odnosno moguću pobedu raja, upravo zato što je verna svom budućem mužu. Đavo, tj. Sotona mu sve ono nudi u zamenu za skraćenje kazne koju Don Huan odslužuje u paklu. Ta užasna kazna na koju je osuđen Don Huan zbog počinjenih greha za života, sastoji se u tome da konstantno sanja lepe mlade devojke, ali da one nestaju svaki put kada ih se on domogne. Ovakvim uvodom u film predstavljena je kako požuda Don Huana i najstrašnija moguća kazna za njega, tako i njegov veliki greh zbog kojeg je završio u paklu. Gordi i samouvereni Don Huan bez razmišljanja pristaje i kreće na put sa slugom i demonom iz pakla, koji ujedno predstavlja i njegovog unutrašnjeg demona: demona preljube i požude. Ipak, dešava se neočekivano: Don Huan ne uspeva da osvoji mladu devicu, što direktno vodi ka njegovoj zaljubljenosti. thumb| Plakat za film Don Huan de Marko Ipak, ovaj poraz vodi i ka njegovom duhovnom spasenju, koje, kontradiktorno, ne dovodi do fizičkog spasenja, jer izgubivši opkladu, ovaj ostaje u đavoljevim rukama. O životnoj priči Don Huana, odnosno onome što je bilo pre pakla, saznajemo retrospektivno, iz njegovog pripovedanja: sjajnom fotografijom i scenografijom prikazan je ulazak Kamenog Gosta, kao i vatra koja guta Don Huana i odvodi ga direktno u pakao.
Don Huan DeMarko (Don Juan DeMarco) je film iz 1995. godine, u kojem su glavne uloge poverene Džoni Depu (Johnny Depp) i Marlonu Brandou (Marlon Brando). U ovom filmu je možda na najinovativniji način ispričana dobro poznata priča o Don Huanu: mladić (Džoni Dep) završava u psihijatrijskoj bolnici, jer pati od ozbiljnih poremećaja, odnosno umišlja da je Don Huan. Iako u savremenom ambijentu, ceo film je propraćen tradicionalnim elementima Seviljskog zavodnika: početni kadar nam prikazuje korice knjige Seviljski zavodnik i kameni gost, prisutna je zavodnička muzika, odgovarajući kostimi, izraženi španski naglasak. Priču o životu Don Huana, koji je u filmu predstavljen ne kao čovek koji iskorišćava i ponižava žene, već kao humani ljubavnik, kao neko ko iskreno voli žene i želi da im priušti zadovoljstvo, ali takođe i kao neko ko pati zbog one jedine žene koju ne može da ima, saznajemo iz retrospektivnog pripovedanja mladića koji sebe naziva Don Huanom.
Slomljeno cveće (Broken Flowers) je film Džima Džarmuša (Jim Jarmusch) iz 2005. godine koji čitav mit o Don Huanu stavlja u moderno vreme. Naime, ovaj film pripoveda o Don Džonstonu (Don Johnston), čoveku koji je prinuđen da se vrati u svoju prošlost ne bi li pronašao majku svog sina. Kroz njegovu potragu u kojoj se on susreće sa svojim bivšim ljubavima i ljubavnicama, saznajemo o njegovoj prirodi sve ono što nam je već rečeno u mnogobrojnim verzijama ovog mita: on je ravnodušan, hladnokrvan, licemeran zavodnik koji plaća za svoje grehe, ali mu se ponekad pruži prilika za spasenje. U filmu Slomljeno cveće, kazna je usamljenost, a prilika za spasenje upravo mogućnost da pronađe svog sina jedinca.
Polidor (Kadmov sin)
Polidor (Πολύδωρος, doslovno "mnogim obdaren") bio je, u grčkoj mitologiji, najstariji sin Kadma i Harmonije, te kralj drevne Tebe u Grčkoj. Njegove su sestre bile Semela, Ino, Agava i Autonoja.
Nakon Kadmove smrti Pentej, sin Ehiona i Agave, kćeri Kadmove, vladao je Tebom jedno kratko vreme dok Dionis nije podstakao Agavu da u, bakhantskom zanosu, ubije svog sina Penteja. Penteja je na tebanskom prestolu tada nasledio Polidor. On se oženio Nikteidom, ćerkom Niktejevom. Polidor je umro dok je njegov sin Labdak još bio dete, pa je Tebom kao namesnik zavladao Niktej. Pausanija kaže da je Polidorova vladavina započela kad se njegov otac odrekao prestola, no takav se podatak ne nalazi ni u jednom drugom antičkom izvoru.
Hahira, Georgia
Demografija
Prema popisu stanovništva iz 2010. u gradu je živelo 2.737 stanovnika, što je 1.111 (68,3%) stanovnika više nego 2000. godine.
Homo rhodesiensis
Homo rhodesiensis ("rodezijski čovjek") je izumrla vrsta hominina koja pripada rodu Homo, opisan na temelju fosilnog nalaza tzv. lubanje Kabwe. Još morfološki sličnih ili istovjetnih ostataka pronađeno je u slojevima istog ili ranijeg razdoblja u južnoj Africi (Hopefield ili Saldanha), istočnoj Africi (Bodo, Ndutu, Eyasi, Ileret) i sjevernoj Africi (Salé, Rabat, Dar-es-Soltane, Djbel Irhoud, Sidi Aberrahaman, Tighenif). Starost ovih ostataka se kreće od 300 000 do 125 000 godina.
Neki znanstvenici smatraju da je Homo rhodesiensis istovjetna vrsta s Homo heidelbergensisom.
Otkriće
Engleski paleontologArthur Smith Woodward je 1921. odredio fosilni uzorak Kabwe 1, poznat i kao lubanja iz Broken Hilla, ka referentni uzorak za Homo rhodesiensisa, dok ga danas većina znanstvenika klasificira kao Homo heidelbergensisa. The Ovu je ljudsku lubanju pronašao švicarski rudar Tom Zwiglaar 1921. godine u rudniku olova i cinka Broken Hill, u sjevernoj Rodeziji (danas Kabwe, Zambija). Osim lubanje pronađena je i jedna gornja čeljust druge jedinke, križna kost, goljenična kost, i dva fragmenta bedrene kosti. U doba pronalaska ova je lubanja nazvana "rodezijski čovjek", ali danas ju se obično naziva lubanjom iz Broken Hilla ili lubanjom Kabwe.
Odnos između pronađenih kostiju nije u potpunosti jasan, ali smatra se da fosilna goljenična i bedrena kost pripada istoj jedinki kojoj pripada lubanja. Rodezijski čovjek datiran je između 125 000 i 300 000 godina starosti. Kapacitet lubanje iz Broken Hill skulla procijenjen je na 1 230 cm³. Bada, & al., (1974.) objavili su rezultate izravnog datiranja ovog primjerka metodom racemizacije asparaginske kiseline na 110 000 godina. Uništenje ovog paleoantropološkog nalazišta onemogučilo je datiranje putem geoloških slojeva.
Lubanja pripada izrazito robustnoj jedinki, s proporcionalno najširim očnim arkadama od bilo kojeg drugog fosila hominina. Opisano je da je imao široko lice, slično neandertalcu (širok nos i široke i izbočene očne arkade), te je često interpretiran kao "afrički neandertalac". Međutim, uzevši u obzir izrazito robustnu građu lubanje, moderna istraživanja otkrila nekoliko posrednih karakteristika između Homo sapiensa i neandertalca.
Klasifikacija
U Africi postoji jasna razlika između ašelejenskog alata izrađenog prije i nakon 600 000 godina od današnjice. stariji alat bio je deblji i manje simetričan, dok je mlađi bio finije obrađen. Ova promjena mogla bi biti povezana s pojavom (300 000 godina kasnije) Homo rhodesiensisom u arheološkim zapisima, koji su možda pridonijeli ovom sofisticiranijem pristupu.
Rupert Murrill je proučavao odnos između lubanje Archanthropusa iz špilje Petralona u Grčkoj) i rodezijskog čovjeka. Većina stručnjaka danas smatra da se rodezijski čovjek može klasificirati pod vrstu Homo heidelbergensis iako su predložene alternativne klasifikacije kao Homo sapiens arcaicus i Homo sapiens rhodesiensis.
Po mišljenju Tima Whitea, vjerojatno je da je rodezijski čovjek predak Homo sapiensa idaltu, koji je pak predak Homo sapiens sapiensa. Lubanja rodezijskog čovjeka je jedna od najstarijih lubanja čiji su zubi pokazali tragove karijesa. Čak deset zuba bilo je teško oštećeno karijesom, što bi moglo ukazivati na jaku infekciju prisutnu neposredno prije smrti. Jedan od uzroka smrti ove jedinke mogla bi biti jaka zubna infekcija ili moguća kronična upala uha.
Gaj Klaudije Cento
Gaj Klaudije Cento (Gaius Claudius Centho ili Gaius Claudius Cento, 3. vijek pne.) bio je rimski političar i pripadnik znamenite patricijske porodice Klaudijevaca. Bio je treći sin znamenitog konzul Apija Klaudija Slijepog. Godine 240. pne. je služio kao konzul. . Godine 225. pne. je služio kao cenzor, godine 217. pne. kao interrex te kao diktator godine 213. pne.
Tiberije Sempronije Grakho (konzul 238. pne.)
Tiberije Sempronije Grakho (Tiberius Sempronius Tib.f. Gracchus, 3. vijek pne.) bio je rimski političar iz plebejskog roda Sempronija. Godine 238. pne. je izabran za konzula, kao prvi iz svoje grane roda. Njegov mandat se ni po čemu naročitom nije isticao - vodio je neodlučan vojni pohod na Sardinija|Sardiniju, a pri povratku započeo graditi hram koji će dovršiti njegov istoimeni sin, budući konzul u mandatima 215. i 213. pne.. Daleko je poznatiji kao svojevrsni praotac političke dinastije među kojom se ističu unuk Tiberije Grakho Stariji, a koji je bio pradjed znamenite Braće Grakho (Tiberije i Gaj Grakho).
Casalnuovo Monterotaro, Foggia
Casalnuovo Monterotaro je naselje u Italiji u provinciji Foggia, u regiji Apulija.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 1407 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 416 m.
Mineral City, Ohio
Mineral Siti je grad u američkoj saveznoj državi Ohajo.
Yurumanguí
Yurumanguí (Yurumangui, Yurimangui, Yurimangi ), porodica indijanskih jezika i istoimeno pleme sa južnog primorja Kolumbije čiji je član jedini i istoimeni jezik yurumangui. Porodica yurumangui prema Rivetu (1942.) pripada Velikoj porodici Hokan, kasnije ju povezuju sa Velikom porodicom Chibchan, ali se klasificira i samostalno. Yurumangui ili Yurimangui kako se još speluje njihovo ime, nestali su. -Od nekih 180 plemena i jezika kolumbijskih Indijanaca dosta njih ušlo je u sastav mestičkog stanovništva, a sa njima vjerojatno, jer njihova dalnja sudbina nije poznata, i Yurumangui.
Mineral City, Ohio
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 727, što je 114 (-13,6 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Yurumanguí
Teritorij Yurumaguija nalazio se na gornjim tokovima rijeka Cayambre, Yurumangui i Nava što teku sa planinskog područja Los farallones de Cali i utjeću u Pacifik. Ovaj kraj prostirao se jugozapadno od današnjeg grada Cali. Prve posjete bijelaca u njihov kraj zbile su se između 1765 i 1768. a organizirao ih Sebastián Lanchas de Estrada. Poduzeo je dvije ekspedicije što je urodilo popisom nekih riječi iz njihovog jezika, nešto etnografske građe i dnevnikom. Ovaj materijal 1940. izdao je Arcila Robledo.
Crimmitschau
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Cvikau Krimičau se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Cvikau. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 240-361 metra. Površina opštine iznosi 61,0 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 21.392 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 350 stanovnika/km².
Yanan
thumb|Govorno područje Yanan Indijanaca, Kalifornija. Yanan je malena indijanska jezična porodica, član Velike porodice Hokan. Jezici ove porodice govorila su se u sjevernoj Kaliforniji od plemena Yana (zvani i Noje ili Nozi) i Yahi. Posljedni punokrvi Yana (iz plemena Yahi) umro je u ranom 20. stoljeću. Miješanih potomaka imaju u Reddingu i Round Mountainu u Kaliforniji. Jezik je izumro. Pravi Yana Indijanci (bez Yahija) dijelili su se na 3 skupine: Northern sa Montgomery Creeku; Central na Cow Creek i Bear Creek; i Southern na Battle, Payne i Antelope Creeku.
Adenozilkobinamid-fosfatna sintaza
Adenozilkobinamid-fosfatna sintaza (, CbiB) je enzim sa sistematskim imenom adenozilkobirinska kiselina:(R)-1-aminopropan-2-il fosfat ligaza (formira ADP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Jedan od supstrata ove reakcije, (R]-)-1-aminopropan-2-il fosfat, se formira posredstvom enzima CobD (EC 4.1.1.81, treonin-fosfat dekarboksilaze).
Agoura Hills, California
Agoura Hills je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija, smešten na severozapadu Okruga Los Anđeles, oko 48 km severozapadno od središta Los Anđelesa. Službeno je gradom proglašen 1982. godine. Poznat je po relativnom bogatstvu stanovnika i živoj muzičkoj sceni koju karakteriziraju koncerti na otvorenom. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 20.330 stanovnika.
Washoan
thumb|Govorno područje jezika plemena Washo Washoan, malena porodica američkih indijanskih jezika čiji je jedini član jezik washo po kojem je dobila ime. Porodica washoan prostire se na malenom području između Renoa i Carson Valleya, odnosno na granici Nevade i Kalifornije. Ovim jezikom služi se pleme Washo ili Washoe, 111 govornika (1990 popis), od 1,000 etničkih (1977 SIL) i dio je Velike porodice Hokan.
Beauteville
Botvil je naselje i opština u južnoj Francuskoj u regionu Središnji-Pirineji, u departmanu Gornja Garona koja pripada prefekturi Tuluz.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 104 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 23 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 4,49 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 250 metara (maksimalnoj 293 m, a minimalnoj 181 m).
Vjesnik (novine)
Vjesnik je bio hrvatski politički dnevni list, koji je izlazio Zagrebu. Uz njega je postojala i izdavačka kuća, sa nizom drugih izdanja, koja je u vrijeme socijalističke Jugoslavije imala je osobito velik značaj.
Prvi broj izašao je 24. lipnja 1940. godine, a list se zvao Politički vjesnik. Prilikom tiska je načinjena pravopisna greška, pa je pogrešno stajalo "vijesnik" umjesto "vjesnik". List je, u ilegali, pokrenuo Centralni komitet Komunističke partije Hrvatske. Početkom 1941. godine list dobiva naziv Vjesnik radnog naroda.
Početkom II. svjetskog rata izlazi kao mjesečnik, sada nazvan Vjesnik Hrvatske jedinstvene nacionalno-oslobodilačke fronte, preselivši u jesen 1941. na Kordun, pa 1942. u zaselak Tomići kraj Drežnice. Zanimljivo je da u zaglavlju lista od kolovoza 1941. stoji parola "Smrt fašizmu - sloboda narodu!" koju prihvaća cijeli oslobodilački pokret. Od 1943. tiska se na Kapeli, ponovno kao tjednik. Redakcija se, shodno tijeku rata, nastavlja seliti, a u siječnju 1945. stiže u Split.
Od 11. svibnja 1945., pod današnjim imenom, Vjesnik izlazi kao dnevnik. Tek se tada i službeno u impresumu navodi ime glavnog urednika; bio je to Šerif Šehović. Prve poratne godine Vjesnika protječu u službi novoj vlasti. Šezdesetih godina širi se dopisnička mreža, list se sadržajno osvježava, a naklada raste. Vjesnikova kuća tada izdaje časopise i revije, od kojih su najpoznatiji bili Vjesnik u srijedu (VUS) i Start. Pokreće se akcija "Plava vrpca Vjesnika", nagrada za pothvate spašavanja na moru.
Uoči "Hrvatskog proljeća", list dostiže nakladu od preko 100.000 primjeraka. Godine 1990. dolazi u interesnu sferu nove, HDZ-ove vlasti. Kraće vrijeme, 1992. godine, list nosi naziv Novi vjesnik.
Za Vjesnik je karakteristično da, za razliku od drugih vodećih dnevnih listova u post-komunističkom razdoblju, nije bio privatiziran, te da je sve vrijeme bio u državnom vlasništvu.
Guaycuran
thumb|María Ignacia Melina snimljena 1892. u u Loretu, u 85.-toj godini života. Jedna od 4 posljednjih Guaycura Indijanaca. Njezin otac bio je polukrvni, a majka punokrva Guaycura (Waicuri). Ne postoji nijedna fotografija njima srodnih Pericu Indijanaca. Foto: León Diguet. Guaycuran (često nazivana i Waicuri-Pericu).- jedna od problematičnih porodica indijanskih jezika, danas izumrlih, koji su se govorili do uništenja domorodaca na poluotoku California u Meksiku. -Porodica je po staroj klasifikaciji uključivana u Veliku porodicu Hokan-Siouan. jezici plemena koji nose njihovo ime gotovo su potpuno nepoznati zbog neistraženosti, etnički su također slabo poznati. Nekada, do naseljavanja bijelog čovjeka, bijahu brojno stanovništvo današnje meksičke države Baja California Sur. Prema oskudnim podacima predstavnici bi mogli biti: Aripa (Aripe), Cora, Didu, Edu, Ika (Ica), Monqui, Pericu, Uchita, Waicuri i vjerojatno još poneka skupina.
Vjesnik (novine)
Posljednji tiskani broj izašao je 20. travnja 2012. Nakon toga do 26. travnja 2012 izlazi u elektronskom obliku (e-novine), a zatim samo kao internetski portal Vjesnik.hr. Portal je u lipnju 2012. prestao s radom.
Ankilosauridi
Ankilosauridi (lat. Ankylosauridae) bili su oklopljeni dinosauri koji su nastali prije 125 miliona godina (zajedno sa još jednom porodicom ankilosaura, nodosauridima) i izumrli prije 65 miliona godina. Ankilosauridi su nastanjivali Sjevernu Ameriku, Evropu, istočnu Aziju, ali dobri primjerci su rijetki; većina ih se sastoji od djelića kostiju.
Osobine
thumb|left|Rekonstrukcija repa roda [[Dyoplosaurus]] thumb|left|Rep roda [[Euoplocephalus]] Ankilosauridi su imali sličnu građu tijela kao i svi ostali pripadnici Ankylosauria. Široko, masivno tijelo nosila su četiri kratka i snažna uda, od kojih su zadnji bili duži od prednjih. Vrat, tijelo i gornja strana repa bili su pokriveni oklopom koji se sastojao od koštanih ploča, a uz njih su se nalazile razne bodlje i kvrge.
Teški oklop na leđima ankilosaurida i njihov rep sa toljagom na kraju činili su ih sličnim sisarima gliptodontima (i u manjoj mjeri ogromnim meiolanidnim kornjačama iz Australije). Ta toljaga se tradicionalno koristi kako bi se ankilosauridi odvojili od svojih bliskih srodnika, nodosaurida, koji ih nisu imali, mada je nisu imali ni mnogi primitivni ankilosauridi. Također, za razliku od nodosaurida, ankilosauridi nisu imali upadljive bodlje na području ramena. Razlikuju se od njih i prema građi lopatice, koja kod ankilosaurida nema izraslinu.
Lubanja ankilosaurida je u odnosu na lubanju nodosaurida bila šira i imala je trougaon oblik. Dvije koštane izrasline iza očnih duplji i na obrazima bile su velike i piramidalnog oblika, dok su kod nodosaurida bile okruglije i tuplje. Neke napredne vrste su imale oklop čak i na očnim kapcima. Kao i kod svih pripadnika Ankylosauria zubi su bili maleni i u obliku lista, prilagođeni ishrani biljkama. Nalazili su se sa strane usta i u donjoj čeljusti, duboko postavljeni u nju. Gornja strana lubanje bila je zaštićena koštanim oklopom. Na prednjem dijelu njihove glave nalazio se bezub kljun (usporediv sa kljunom današnjih ptica).
Paleobiologija
Široka čeljust ankilosaurida ukazuje na to da se oni nisu specijalizirali za ishranu samo određenim biljkama, već su bili oportunistični po tom pitanju. Toljaga na repu je vjerojatno služila za obranu od grabežljivaca, ali prema mišljenju nekih naučnika možda je služila i za borbu sa rivalima. Thulborn je smatrao da je toljaga grabežljivcima odvlačila pažnju od glave, ali to je teško testirati. Način života ankilosaurida je na mnogo načina bio sličan onome kod ostalih pripadnika Ankylosauria.
U jednom istraživanju objavljenom 2009. godine naučnici su CT skeniranjem toljaga i mjerenjem slobodnih repnih kralježaka otkrili silu koju su ankilosauridi mogli vršiti udarcem toljagom. Zaključeno je da su oni sa velikim toljagama (iznad 500 mm dužine) mogli lomiti kosti, dok oni sa manjim nisu. Također je zaključeno da slobodni kralješci nisu bili vrlo pokretljivi vertikalno, ali su se horizontalno mogli pomaći za oko 100°.
Taksonomija
Sljedeća taksonomija koristi rangove prema Benton (2004.). Slijedi taksonomiju prema Thompson et al., 2011. osim ako nije drugačije naznačeno.
thumb|right|Skelet vrste [[Euoplocephalus tutus, Senckenberg Museum]] thumb|right|Ankylosaurus
Filogenija
Brown je 1908. prvi put dao naziv porodici Ankylosauridae i definirao ih je kao "sve ankilosaure koji su u bližem srodstvu sa rodom Ankylosaurus nego Panoplosaurus". Sereno (2005.) ju je redefinirao kao: najinkluzivniji kladus koji sadrži Ankylosaurus magniventris, ali ne Panoplosaurus mirus. Nopcsa je 1918. prvi put dao naziv potporodici Ankylosaurinae, a 1998. godine ih je Sereno definirao kao "sve ankilosauride koji su u bližem srodstvu sa rodom Ankylosaurus nego Shamosaurus". Sereno (2005.) ju je redefinirao kao: najinkluzivniji kladus koji sadrži Ankylosaurus magniventris, ali ne Gargoyleosaurus parkpinorum, Minmi paravertebra ili Shamosaurus scutatus. Kladogram ispod slijedi najbolje riješenu topologiju iz jedne analize koju su 2011. proveli paleontolozi Richard S. Thompson, Jolyon C. Parish, Susannah C. R. Maidment i Paul M. Barrett.
Umur Beg
minijatura|Savremena bista Umur Bega Umur Beg, poznat kao Umur Lav (1309? - 1348), je bio drugi emir Ajdina, na egejskoj obali Anadolije, od 1334 do 1348. godine. Poznat je po svojim pomorskim ekspedicijama. Na vrhuncu moći, njegova država sa prestonicom u Smirni je bila među najznačajnijim sredozemnim silama, sa flotom od 300-350 brodova.
Protiv njega je poveden smirnski krstaški pohod, tokom kojeg je njegova država srušena a on ubijen.
Savez sa Vizantijom
Oko 1335. godine Umur beg napada grčki Peleponez. Tada u Karaburun kod njegove prestonice Smirne dolaze izaslanici vizantijskog cara Andronika III Paleologa, sa kojim zaključuje vojni savez protiv italijanskih republika i osmanlijskih Turaka. Sporazum garantuje Vizantiji mir i narednih nekoliko godina neprekidnu dostavu svežih vojnih kontigenata.
Građanski rat u Vizantiji
Umur Beg ostaje veran saveznik i prijatelj vizantijskog cara Jovana Kantakuzina, kojeg je pomagao tokom građanskog rata u Vizantiji 1341–1347.
1342. godine ajdinski beg je poslao ekspedicione snage od 6000 vojnika na Solun da pomogne svog saveznika Jovana Kantakuzina. Umur je krajem 1342 ili početkom 1343 isplovio uz reku Maricu sa flotom od 300 brodova i 29.000 vojnika (prema Kantakuzenu) ili 15.000 (prema u turskim izvorima) i oslobodio Demotiku dugotrajne (bugarske ) opsade i spasao Kantakuzenovu ženu. Nakon pljačkanja Trakije, Umurove snage se povlače u Malu Aziju.
Smirnski krstaški pohod
U međuvremenu, papa Kliment VI je započeo krstaški pohod na Umurovu prestonicu Smirnu, poslavši u proleće 1344. združenu flotu koju su činili vitezi Jovanovci sa Rodosa, Kiprani i Mlečani. Zbog toga, Umur Beg je bio primoran da digne opsadu i požuri nazad da brani svoju prestonicu. Međutim u maju 1344. godine kod Palene, zapadnog poluostrva Halkidike, krstaši su presreli turske brodove i zapalili ih. Jedan deo turske vojske koji se spasao se bekstvom na obalu, planirao je da se kopnenim putem probije preko Trakije do Hersona i da se odatle prebaci u Malu Aziju. Njih je presrela srpska vojska koju su porazili u bici kod Stefanije.
Krajem 1344. godine krstaši su napali njegovu prestonicu Smirnu, zauzevši 28. novembra 1344. godine luku i citadelu, ali ne i akropolj. U zanosu pobede, 17. januara 1345. godine katolički patrijarh Henrik je pokušao da održi pobedničku misu u napuštenoj katedrali, ali je u sred službe upao Umur Beg sa svojom vojskom i pobio sve prisutne, uključujući patrijarha, lokalnog despota Martina Zakariju i mletačkog komandanta Pjetra Zena.
Aulo Postumije Albin (konzul 242. pne.)
Aulo Postumije Albin (Aulus Postumius Albinus, 3. vijek pne.) bio je rimski političar patricijskog roda. Godine 242. pne. je izabran za Rimski konzul|rimskog konzula. Htio je voditi pohod na Siciliju, ali mu pontifex maximus nije dozvolio da napusti Rim, jer je uz konzulski položaj bio i flamen martialis. Umjesto njega je išao kolega Gaj Lutacije Katul čija je pobjeda nad Kartaginjanima u kod Egatskih otoka Rimu donijela konačnu pobjedu u dugotrajnom prvom punskom ratu.
Godine 234. pne. Albin je služio kao cenzor. Dio historičara vjeruje kako je bio sin Lucija Postumija Albina, koji je kao konzul služio 234. pne. i 229. pne.
Gaj Flaminije
Gaj Flaminije Nepot (Gaius Flaminius Nepos, ? - april 217. pne.) bio je rimski vojskovođa i političar iz doba punskih ratova, poznat po borbi za prava siromašnog plebsa i suprostavljanju aristokratskom Senatu.
Coswig (Sachsen)
Kosvig je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 34 opštinska središta okruga Majsen. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 21.853 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14627010.
Gaj Flaminije
Flaminije, koji je bio novus homo, svoju je karijeru otpočeo nedugo nakon dugotrajnog prvog punskog rata u kome je Rim odnio pobjedu, ali koji je iscrpio mnoge njegove građane, pogotovo male seljake koji se zbog dugotrajne službe nisu brinuti o svojim imanjima te su zapali u dugove. Godine 232. pne. Flaminije je izabran za plebejskog tribuna te je, suprotno željama Senata, uspio ishoditi plebiscit kojim je taj problem riješen preko Ager Gallicusa ("Galsko polje"), odnosno javnog zemljišta u Picenumu, koje su Rimljani prije nekoliko decenija bili osvojili od Gala.
Coswig (Sachsen)
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Majsen Kosvig se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Majsen. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 118 metara. Površina opštine iznosi 25,8 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 21.853 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 845 stanovnika/km².
Gaj Flaminije
Godine 227. pne. Flaminije je izabran za prvog guvernera rimske provincije Sicilije. U međuvremenu su njegove agrarne reforme izazvale nezadovoljstvo ne samo kod rimskih senatora, nego i kod galskih plemena u Cisalpinskoj Galiji, koja se nikada nisu pomirila s gubitkom svojih teritorija. Ona su godine 225. pne. pokrenula veliki pohod protiv Rima, koji je zaustavljen u velikoj bitci kod Telamona. Godine 223. pne. Flaminije je prvi put izabran za konzula. Tada mu je povjeren zadatak pokoravanja plemena Cisalpinske Galije. Dok je bio na pohodu, Senat je, koristeći kao izgovor navodne pogreške pri izvođenju rituala inauguracije, zatražio od oba konzula da podnesu ostavke. Njegov kolega Publije Furije Fil je to učinio, ali je Flaminije pismo s nalogom jednostavno ostavio neotvorenim, uspješno dovršio pohod te se vratio u Rim gdje mu je priređen trijumf.
Godine 221. pne. Flaminije je izabran za cenzora gdje je započeo intenzivnu graditeljsku aktivnost. U samom Rimu je sagradio Circus Flaminius, dok je na ruti od Rima do Ariminuma sagradio put po imenu Via Flaminia, koja će postati jednom od ključnih saobraćajnica Italije. Također je konsolidirao rimsku vlast u Cisalpinskoj Galiji osnovavši kolonije Cremona i Placentia.
Fitoen desaturaza (formira zeta-karoten)
Fitoen desaturaza (formira zeta-karoten) (, CrtIa, dvostepna fitoenska desaturaza (nespecifična)) je enzim sa sistematskim imenom 15-cis-fitoen:akceptor oksidoreduktaza (formira zeta-karoten). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim učestvuje u biosintezi karotenoida i katalizuje do dva koraka desaturacije, cf. EC 1.3.99.28, fitoenska desaturaza (formira neurosporen), EC 1.3.99.30, fitoenska desaturaza (formira 3,4-didehidrolikopen) i EC 1.3.99.31, fitoenska desaturaza (formira likopen).
Sastean
thumb| Teritorij Sastean. Sastean, ime porodici indijanskih jezika i naroda nastanjenih na sjeveru Kalifornije i južnog Oregona. Porodica obuhvaća skupine plemena poznate pod kolektivnim imenom Shasta, a to su: Shasta, Konomihu, Okwanuchu i New River Shasta. Danas se često vodi pod širim imenom Shastan kojoj su uz njih pridodani jezici Indijanaca Pit River, Achomawi i Atsugewi. Dio je Velike porodice Hokan.
Bettencourt-Rivière
Betankur Rivjer je naselje i opština u severoistočnoj Francuskoj u regionu Pikardija, u departmanu Soma koja pripada prefekturi Amjen.
Po podacima iz 1999. godine u opštini je živelo 212 stanovnika, a gustina naseljenosti je iznosila 28 stanovnika/km². Opština se prostire na površini od 7,38 km². Nalazi se na srednjoj nadmorskoj visini od 20 metara (maksimalnoj 94 m, a minimalnoj 11 m).
Rodotorulinska kiselina
Rodotorulinska kiselina je organsko jedinjenje, koje sadrži 14 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 344,364 Da.
Aguanga, California
Aguanga je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1,128 stanovnika.
Tequistlatecan
Tequistlatecan je porodica indijanskih jezika iz Meksika, član Velike porodice Hokan (Hokan Phylum), koja obuhvaća jezike Indijanaca Tequistlatec ili Chontal nastanjenih u Oaxaci. Jezično i teritorijalno Chontali se dijele na nizinske Huamelulteca, danas bilingualni u španjolskom, i gorštačke Tequistlatec ili Chontal.
Labdak
Labdak (Λάβδακος) bio je, u grčkoj mitologiji, jedini sin Polidora i kralj Tebe u Beotiji. Labdak je bio unuk Kadma, osnivača grada Tebe. Majka mu je bila Nikteida, kći Niktejeva. Polidor je umro još dok je Labdak bio dete, pa je Tebom kao namesnik vladao Niktej, njegov deda po majci. Posle Niktejeve smrti vlast je prešla na Lika, Niktejevog brata, tako da je Labdak tek kasnije zavladao gradom.
Labdakova je vladavina bila kratkotrajna. Umro je dok je još bio mladić, nakon što je izgubio rat protiv atinskog kralja Pandiona, koji je izbio oko granice između dve države i u kojem je Labdaku pomagao trački kralj Terej. Pseudo-Apolodor u svojoj Biblioteci kaže da su i Labdaka, kao i njegovog rođaka Penteja, rastrgle žene u bakhičkom zanosu zato što nije ukazao poštovanje bogu Dionisu. Nakon Labdakove smrti Tebom je ponovo kao namesnik zavladao Lik, ovaj put umesto Labdakova sina, Laja. Labdakovi potomci zvali su se Labdakidi, a među njima su bili njegov sin Laj, Lajev sin Edip, te Edipova deca (Polinik, Eteokle, Antigona i Ismena).
Druge ličnosti
Prema Staciju, Labdak je bilo i ime jednog tebanskog vojskovođe u vreme dok je gradom vladao Eteokle, Edipov sin.
Fludoreks
Fludoreks je organsko jedinjenje, koje sadrži 11 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 233,230 Da.
Ehrenfriedersdorf
Erenfridersdorf je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Ercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 5.108 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14521160.
Case Croce, Pordenone
Case Croce je naselje u Italiji u provinciji Pordenone, u regiji Furlanija-Julijska krajina.
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 37 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 13 m.
Chumash
thumb|desno|200px|Govorno područje jezika plemena Chumash thumb|Rafael, Chumash. Chumash (Santa Barbara Indijanci).- Ime za plemena Indijanaca koja se služe ili su se služila jezicima porodice Chumashan sa kalifornijske obale, u krajevima između Estero Canyona i Malibu Baya, na tri sjeverna otoka u otočju Santa Barbara, te u bližem obalnom zaleđu.
I Colli, L'Aquila
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 15 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 713 m.
Chumash
Ime
Ime Chumash "makers of shell bead money", dano je isprva, kaže Swanton, stanovnicima otoka Santa Rosa, kojega oni nazivaju Mascui. Ime danas označava sve grupe porodice Chumashan.
Plemena
Chumash Indijanci podijeljeni su na sljedeće glavne skupine koje govore vlastitim jezicima i dijalektima:
Etnografija
Pre-kontaktni Čumaši, njih kojih 10,000, živjeli su u skladu sa prirodom i od prirode, u velikim kupolastim kućama izgrađenim od kitovih kostiju i vrbovog šiblja. Kuće Čumaša mogle su primiti oko 50 osoba. Rogožina od trske služila je poput zidova, za zaštitu privatnosti. Kreveti su bili podignuti na platformama, a prostor ispod njih imao je funkciju skladištenja. Među kalifornijskim plemenima Čumaši su glasili kao brodograditelji i oceanski navigatori. Svoje drvene kanue gradili su od drveta sjevernokalifornijskog redwooda i katrana. Artefakte kulture Čumaša danas možemo vidjeti u Smithsonian Institute i Musee de l’Homme u Parizu.
Povijest
Čumaši se sa bijelcima susreću još ranih pedesetih 16. stoljeća (Cabrillo i Ferrelo 1542) a nakon njih 1602. i Viscaino. Misionizacija počinje sredinom druge polovice 18. stoljeća, prvo je 1772. utemeljena misija San Luis Obispo de Tolusa, po kojoj Obispeño Indijanci dobivaju svoje ime. Deset godina kasnije (1782) podignuta je i misija San Buenaventura za Ventureño Indijance, četiri godine kasnije (1786) Santa Barbara po kojoj su prozvani Barbareño i već iduće (1787) La Purisma Concepción za pleme Purismeño. U ranom 19 stoljeću (1801) Indijanci se tajno počinju vraćati starim domorodačkim vjerovanjima ali ih i pogađaju epidemije pneumonije i difterije. Posljednja misija Santa Inez među Čumašima je izgrađena 1804, i po njoj su prozvani Indijanci Ynezeño. Ostale grupe Čumaša živjele su u zaleđu, to su Cuyama i Emigdiano, a bilo ih je i po otocima, prozvanih u španjolskom jeziku Isleño. U prvoj polovici 19. stoljeća još će ih pogađati uvezene bolesti. Godine 1844. boleštine su zbrisale Purismeño Indijance sa misije La Purisma Concepción. Ostaci Čumaša, njih 105 1855. smješteno je konačno na rezervat Zanja de Cota Reservation.
Populacija
Čumaš Populacija (1770.) iznosila je 10,000 (Kroeber) ,a po popisima ima ih 38 ( 1910) i 14 (1938). Popis iz 1930.. pokazuje njihovu najnižu razinu populacije, i zacijelo mnogi članovi plemena nisu njime obuhvaćeni, nego su se izjašnjavali pod drugim etničkim imenima, prvenstveno Amerikancima. Godine 1974. pod imenom Čumaš nalazimo 40 Indijanaca sa rezervata Santa Ynez, godine 1989. broj se penje na 223, da bi 2000. (NAHDB) procijenio njihov broj na 1,500 koji zasigurno obuhvaća većinu njihovih potomaka, mješanaca.
Rowley, Massachusetts
Rouli je naseljeno mesto bez administrativnog statusa u američkoj saveznoj državi Masačusets.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 1.416, što je 18 (-1,3 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
Anahuac, Texas
Anahuac je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.243 stanovnika.
Harahan, Louisiana
je grad u američkoj saveznoj državi Luizijana.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 9.277, što je 608 (-6,2 %) stanovnika manje nego 2000. godine.
J. Gordon Edwards
J. Gordon Edwards (Montreal, 24. jun 1867 - New York, 31. decembar 1925) bio je američki filmski režiser, scenarist i producent rodom iz Kanade koji je djelovao u doba nijemog filma.
Karijeru je započeo u teatru kao glumac i režiser. Nakon što je vodio Garden Theatre u St. Louisu preselio se u New York, gdje ga je 1914. angažirao William Fox, za koga će snimiti veliki broj filmova, uključujući niz raskošnih produkcija sa Thedom Barom u glavnoj ulozi. Njegov najpoznatiji i najuspješniji film je bio historijski spektakl The Queen of Sheba iz 1921. koji sadrži scenu utrke dvokolica za koju se vjeruje da je inspirirala mnogo poznatiji Ben-Hur. Godine 1925. je umro od tuberkuloze, a sahranjen je u raskošnom privatnom mauzoleju izgrađenom po uzoru na Taj Mahal.
Njegov posvojeni unuk je bio poznati režiser Blake Edwards.
Huamelultec
Huamelultec (Chontales de la Costa).- Ogranak Tequistlatec Indijanaca nastanjen na obalnom području Oaxace u Meksika, u distriktu Tehuantepec (San Pedro Huamelula i Santiago Astata). Godine (1990.) bilo je oko 950 samo-deklariranih Huamelulteca sa svega 200 govornika, od kojih nijedan nije bio monolingualan. Egzistiraju na agrikulturi.
Dermatan 4-sulfotransferaza
Dermatan 4-sulfotransferaza (, dermatan-specifična N-acetilgalaktozamin 4-O-sulfotransferaza, dermatan-4-sulfotransferaza-1, dermatan-4-sulfotransferaza 1, D4ST-1, dermatan N-acetilgalaktozamin 4-O-sulfotransferaza, CHST14 protein, CHST14) je enzim sa sistematskim imenom 3'-fosfo-5'-adenilil sulfat:(dermatan)-N-acetil-D-galaktozamin 4-sulfotransferaza. Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Jumanski jezici
Yuman je jezična porodica američkih Indijanaca koja obuhvaća jezike plemena u dolini rijeke Colorado u Arizoni i Kaliforniji i susjednom Meksiku, napose na poluotoku Baja California. Članovi su: Akwa’ala (Paipai)*, Alakwisa†, Cochimi*, Cocopa, Diegueño, Halchidhoma, Halyikwamai (Kikima), Havasupai, Hualapai, Kamia, Kaveltchadom, Kiliwi*, Kohuana, Laymon*, Maricopa, Mohave, Yavapai, Yuma.(*Meksiko;ostali SAD)
Dermatan 4-sulfotransferaza
Sulfacija se odvija u 4-pozicija N-acetil-D-galaktozaminskih ostataka dermatana.
Elterlein
Elterlajn je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija. Jedno je od 69 opštinskih središta okruga Ercgebirge. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 3.116 stanovnika. Posjeduje regionalnu šifru (AGS) 14521180.
Geografski i demografski podaci
mini|levo|250px|Položaj grada u okrugu Ercgebirge Elterlajn se nalazi u saveznoj državi Saksonija u okrugu Ercgebirge. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 620 metara. Površina opštine iznosi 45,9 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 3.116 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 68 stanovnika/km².
Seven Chances
Seven Chances je američka crno-bijela nijema filmska komedija snimljena 1925. u režiji Bustera Keatona. Radnja se temelji na kazališnom komadu Roiaa Coopera Megruea, a protagonist, čiji lik tumači Keaton, je burzovni mešetar pred financijskim slomom koji dozna kako mu je djed ostavio sedam miliona dolara, ali samo pod uvjetom da se oženi do 27. godine, što je rok koji ističe za 24 sata. Nakon premijere film nije stekao naročitu naklonost kritičara, ali su nadrealisti bili oduševljeni serijom impresivnih gegova. Kasniji kritičari su hvalili Seven Chances kao jedan od najboljih naslova Keatonove filmografije.
Seven Chances je adaptiran u nekoliko remakeova, od kojih je najpoznatiji The Bachelor iz 1999. godine.
Rodoksantin
Rodoksantin je organsko jedinjenje, koje sadrži 40 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 562,824 Da.
Ahwahnee, California
Ahwahnee je naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2,246 stanovnika.
Glutamat-putrescinska ligaza
Glutamat-putrescinska ligaza (, gama-glutamilputrescinska sintetaza, YcjK) je enzim sa sistematskim imenom L-glutamat:putrescin ligaza (formira ADP). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Ovaj enzim je deo bakterijskog puta putrescinske upotrebe kod Escherichia coli.
Garnett, Kansas
Garnet je grad u američkoj saveznoj državi Kanzas.
Demografija
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 3.415, što je 47 (1,4 %) stanovnika više nego 2000. godine.
Flumedrokson
Flumedrokson je organsko jedinjenje, koje sadrži 22 atoma ugljenika i ima molekulsku masu od 398,459 Da.
Fitoen desaturaza (formira 3,4-didehidrolikopen)
Fitoen desaturaza (formira 3,4-didehidrolikopen) (, petostepna fitoenska desaturaza, fitoenska desaturaza (nespecifična), Al-1) je enzim sa sistematskim imenom 15-cis-fitoen:akceptor oksidoreduktaza (formira 3,4-didehidrolikopen). Ovaj enzim katalizuje sledeću hemijsku reakciju
Lanzetta, Padova
Lanzetta je naselje u Italiji u provinciji Padova, u regiji Veneto.
Serian
Serian, malena indijanska porodica jezika izolirana unutar Velike porodice Hokan. Ime je dobila po plemenu Seri, nastanjenima uz obalu Sonore, a prije i na otoku Tiburón i Angel de la Guarda. Seri su se u prošlosti sastojali od više skupina koje su govorile srodnim jezicima i dijalektima. Ostala plemenska imena su: Guaymas (Xica Xnai Iic Coii ‘los que viven hacia el viento del sur’), Salineros, Tiburones (Tahéjöc comcáac ‘la gente de la isla del Tiburón’), Upanguaymas (Xica Xnai Iic Coii), Tepocas (Xica Hai Iic Coii ‘los que viven hacia el verdadero viento’), i sa otoka San Esteban Xica Hast Ano Coii.
Lanzetta, Padova
Prema proceni iz 2011. u naselju je živelo 366 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 9 m.
Serian
Literatura
Olivera, J.L.D. and A. López. 1988. Isla Tiburón para los "Tiburones" Etnias 1(2):9-10. Felger, R.S. and M.B. Moser. 1985. People of the Desert and Sea. Ethnobotany of the Seri Indians. University of Arizona Press, Tucson.
Anderson, Texas
Anderson je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 222 stanovnika.
Cheylade
Šelad je naselje i opština u centralnoj Francuskoj u regionu Overnja, u departmanu Kantal koja pripada prefekturi Sen Flur.