جان_رسڪن
زندگي
پوءِ، ان زماني جي تسليم شده سياسي اقتصاديات خلاف، جو هن جهنڊو بلند ڪيو، ان جا چٽا نشان هُن جي هن مشهور معروف ڪتاب ”انٽ دس لاسٽ“ ۾ واضع آهن. ساڳئي نظريي جي وڌيڪ اپٽار سندس لکيل ڪتابن ”مُنرا پَلويرس“ (Munera Pulveris) ”ٽائيم ائنڊ ٽائيڊ“ (وقت ۽ وير _ (Time and Tide ۽ سسيم ائنڊ لليز“ (Sesame and Lilies) مان نمايان آهي. منجهائن پويون ڪتاب اهو آهي، جنهن ۾ ٻين ڳالهين سان گڏ، ڪتابن متعلق پنهنجا خيال ظاهر ڪيا اٿس، ۽ پڻ عورت ذات کي پنهنجي مخصوص پاڪيزه انداز ۾ خطاب ڪيو اٿس- هي ڪتاب سندس مقبول ترين ڪتابن مان هڪ آهي. سال 1870ع ۾، آڪسفورڊ يونيورسٽيءَ ۾، سندس ڪيل تقريرن مان پهرينءَ تقرير جي مضمون مان ظاهر آهي ته هن جا نظريا جيئن پوءِ تيئن زياده پختگي حاصل ڪري رهيا هئا. هي تقريرون ۽ ليڪچر هن ”فن لطيف“ جي موضوع تي، پروفيسر جي حيثيت سان، آڪسفورڊ يونيورسٽيءَ ۾، قريب قريب پندرهن سال ڏنا، پر اهي سڀ ليڪچر فن جي موضوع تي گهٽ ۽ سماجي مسئلن تي زياده هئا. انهيءَ دور ۾ پنهنجي سماجي نظريي جو اعلان ”فارس ڪليويجيرا“ (Forsclavigera) جي شايع شده خطن ذريعي پڌرو ڪندو رهيو ۽ ساڳيو وقت  سماجي سڌارن متعلق تجربا به ڪيائين- جيتوڻيڪ اهي زياده تر ڪامياب نه ٿيس. هن علمي دائري ۾، سينٽ جارج ڪمپنيءَ (St. George Company) وارو تجربو سندس ٻين سڀني تجربن کان مشهور چيو وڃي ٿو. هن ڪمپنيءَ جي کولڻ جي اهائي مراد هئي ته هٿ جي پورهيي کي همتائجي ۽ مشينن جي پورهيي کي هٽائجي ۽ گهٽ ڪجي. انهيءَ مقصد کي پوري ڪرن لاءِ، مالي امداد جي ضرورت هئي. انهيءَ ڪري رسڪن، ڪمپئنيءَ جي حمايتن کان، سندن ملڪيت جي ڏهين حصي جي طلب ڪئي. منجهانئن هرڪو دم دلاسي ڏيڻ وارو هو، ۽ ڪنهن به هڙان مدد ڪانه ڪيس. ان جو نتيجو اهو نڪتو، جو پنهنجي پيءُ کان حاصل ٿيل پونجي، اٽڪل هڪ لک ستونجاهه هزار پائونڊ، انهيءَ ڪم ۾ استعمال ڪري ڇڏيائين، ۽ پنهنجو گذران ڪتابن جي نفعي مان ڪندو رهيو- ڇاڪاڻ ته خالص پئسي جي سيڙپ واري نفعي کي استعمال ڪرڻ گناهه سمجهندو هو. 1871ع ۾، رسڪن جي ماءُ گذاري ويئي، ۽ مادرانه شفقت جو سايو هميشه لاءِ سندس سر مٿان کڄي ويو. ان جو نتيجو اهو نڪتو، جو تنهائيءَ ۽ ملال جي زندگي گذارڻ لڳو. اهڙيءَ زندگيءَ هن کي ٻي شادي لاءِ ويچار ڪرڻ تي مجبور ڪيو. روزلا ٽچ (Rosela Touche) نالي هڪ ڇوڪريءَ سان ننڍي هوندي کان وٺي، سندس  واقفيت هئي. نيٺ 1872ع ۾، انٽيويهن سالن جي ڇوڪريءَ سان شادي ڪرڻ جي خواهش ڏيکاريائين. ڇوڪري مذهبي ڳالهين ۾ ڏاڍي انتها پسند هئي، پر رسڪن مذهبي ڳالهين ۾ آزاد خيال هو، تنهنڪري اهڙي آزاد مذهب واري ماڻهوءَ سان شادي ڪرڻ هن لاءِ ممڪن نه هو، سو نيٺ مجبوراً انڪار ڪيائين. رسڪن کيس شاديءَ لاءِ چوندو رهيو، پر هيءَ ڇوڪري پنهنجي خيال کان ذرو به نه هٽي. ويچاريءَ جي ڪا عمر ٿوري هئي سو هن واقعي کان ٽن سالن جي عرصي بعد، هن دنيا مان لاڏاڻو ڪري ويئي. جيتوڻيڪ انڪار ڪندي رهي، ته به رسڪن کي دل سان پيار ڪندي هئي. ۽ رسڪن جي به ساڻس ڏاڍي محبت هئي- هن جي انڪار سندس پهرينءَ زال جي بيوفا ٿي وڃڻ واريءَ ضرب کان کيس وڌيڪ چوٽ هنئي. ويچاري دلشڪسته رسڪن جي بدني طاقت جواب ڏيئي بيٺي، ۽ ذهني قوتون صفا بيڪار ٿي پيس. 1878ع ۾ سندس دماغي پريشاني ويتر وڌي ويئي، ۽ ان جو اثر سندس ڪتابن ”جافر ڪليويجيرا“ ۽ آڪسفورڊ ليڪچرس“ تي به ڪافي پيو؛ ايتريقدر، جو انهن ڪتابن ۾ڪيتريون پيچيدگيون رهجي ويون. جي پوءِ ڪڏهن به صفا ٿي نه سگهيون. thumb|John Ruskin in 1882 انهيءَ صدمي کان پوءِ، هو وري موٽي سالم حالت ۾ نه آيو. مذڪور حالتن جو نتيجو اهو نڪتو، جو 1884ع ۾، هن آڪسفورڊ ۾ ليڪچر ڏيڻ بند ڪري ڇڏيا، ۽ ڪونسٽن (Coniston) شهر واري گهر ۾ وڃي سڪونت پذير ٿيو. right|thumbnail|150px|Upper: Steel-plate engraving of Ruskin as a young man, c. 1845, print made c. 1895. Middle: Ruskin in middle-age, as Slade Professor of Art at Oxford (1869–1879). From 1879 book. Bottom: John Ruskin in old age by [[Frederick Hollyer. 1894 print.]] انهيءَ گهر ۾ تيستائين پنهنجو وقت گذارڻ لڳو، جيستائين دماغي پريشانيءَ سبب 1899ع ۾، هن دنيا مان رحلت ڪري ويو. مذڪور حالت ۾ به سندس قلم مان اهو ڪتاب نڪتو آهي، جو سندس سڀني ڪتابن جو سرمور آهي، انهيءَ ڪتاب۾ سندس شروعاتي زندگيءَ جواحوال ڏنل آهي، جوهن پنهنجي ڊائريءَ جي آڌار تي، ان وقت جيڪا سندس دل جي حالت هئي، ان مقابلو ڪري، پيش ڪيو آهي.