پروگريسو_يوٿ_الائنس
تاريخ جي ھر دور جو پنھنجو مخصوص ڪردار ھوندو آھي۔ تاريخ جي ڪنھن به دور جي ڪردار ۽ ان جي مستقبل جي تناظر کي سمجھڻ کان سواءِ ان کي بدلائي نٿو سگھجي۔ اھڙيءَ طرح ھر دور جا پنھنجا نظريا ھوندا آھن جيڪي ھن دور کي سمجھندي ۽ ان جي وضاحت ڪرڻ جي اھليت رکندا آھن۔ انقلابين جو سڀ کان پھريون فرض ھي ھوندو آھي ته ھُو جنھن دور ۾ زندہ ھوندا آھن سڀ کان پھريون ان دور جي مخصوص ڪيفيتن ۽ ڪردارن کي ان جي تاريخي تسلسل جي پس منظر ۾ سمجھندي ان جي مستقبل جو تناظر تخليق ڪن ۽ پوءِ ان تناظر جي مطابق پنھنجي انقلابي ڪردار جو تعين ڪن۔ اڄ جي جديد سائنسي دور ۾ ڪنھن به شيءِ جي صحيح وضاحت صرف سائنسي بنيادن تي ئي ممڪن آھي۔ جيڪا سائنس اسان کي انساني سماجن جي ارتقا، عروج ۽ زوال ۽ تبديلين جي عمل جي درست سمجھ ۽ وضاحت ڪرڻ ۾ مدد ڏيندي آھي، اُھا مارڪسزم آھي۔ مارڪسي فلسفي جو بنيادي اصول آھي ته ھن ڪائنات جي ھر شيءِ بشمول انساني سماج ھر حرڪت ۽ تبديلي جي مسلسل عمل سان گذري رھي آھي ۽ ڪائي به شيءِ حتمي يا مقدس ناھي۔ اگر موجودہ دنيا کي ڏٺو وڃي ته اڪويھين  صديءَ جي آغاز تي اسان پوري دنيا ۾ جيڪو معاشي بحران، جنگن، خونريزي، دھشت گردي، بک، بيروزگاري، افلاس ۽ عدم استحڪام نظر اچي ٿو ھو ان ڳالھ جي عڪاسي ڪندو آھي ته عالمي سطح تي سرمائيداراڻو نظام پنھنجي زوال جي انتھائن کي ڇُھي رھيو آھي ۽ ھاڻي ان ۾ انسانيت کي ترقي ڏيڻ ۽ ان جي مسئلن کي حل ڪرڻ جي معمولي گنجائش به باقي ناھي پر سرمائيداري نظام جو وجود ئي ھر روز نون مسئلن کي جنم ڏئي رھيو آھيو۔ ٻئي طرف سرمائيداراڻي گلوبلائزيشن پوري دنيا کي معاشي، سماجي، سياسي ۽ ثقافتي حوالي سان ھڪ اھڙي اڪائي بڻائي ڇڏيو آھي جٿي دنيا جي ڪنھن به خطي ۾ ظاھر ٿيڻ وارو ڪوئي واقعو، حادثو يا تبديلي پوري دنيا تي پنھنجا اثر ڇڏي ٿي۔ عالمي سامراج آمريڪا ۽ ننڍيون  سامراجي ۽ علاقائي قوتون ڏکڻ ايشيا، افغانستان، مشرقِ وسطٰي ۽ آفريڪا ۾ منڊين تي تسلط، معدني ذخيرن جي لُٽ مار ۽ اسلحه ساز صنعت جي منافعن لا معصوم انسانن ۽  تھذيبن کي برباد ڪري سرمائيداري جي لاش جي اُکڙيل ساھن کي بحال ڪرڻ جي ڪوشش ڪري رھيا آھن۔ اڄ ھڪ طرف ٽيڪنالوجي ترقيءَ جي ان معيار کي ڇُھي رھي آھي ته انسان چنڊ، مريخ ۽ ان کان به پري پري وارن سيارن تي زندگيءَ جا آثار ڳولھي رھيو آھي ته ٻئي طرف ان ڌرتيءَ تي انساني نسل جي اڌ کان وڌيڪ آبادي بک ۽ بيماريءَ سان سسڪي سسڪي ڪري مرڻ لاءِ جي رھي آھي ۽ جيئڻ لاءِ مري رھي آھي۔ دولت جو چند ھٿن ۾ اچڻ وڌي رھيو آھي۔ 2016ء ۾ امير ترين 1 فيصد ماڻھن جي دولت دنيا جي 99 فيصد آباديءَ جي سڄي دولت کان مٿي ٿي ويندي۔ پوري دنيا کان غربت جي مڪمل خاتمي لاءِ صرف 150 ارب ڊالر گھربل آھن جڏھن ته 2 ھزار ارب ڊالر کان وڌيڪ رقم ھر سال جنگين ۽ ھٿيارن تي خرچ ڪئي پئي وڃي۔ اھريءَ ئي طرح ملٽي نيشنل اجارہ داريون ۽ وڏا سرمائيدار 32 ھزار ارب ڊالرڪنھن پيداواري عمل ۾ خرچ ڪرڻ بجائي آف شور بئنڪن ۽ ٽيڪس ھيوِنز ۾ لڪائيندا آھن۔ ھن ڌرتيءَ تي ايترو اناج پيدا ٿيندو آھي جو 10 ارب انسانن جون غذائي ضرورتون پوريون ڪري سگھجن ٿيون پر نجي ملڪيت ۽ منافعي جي حوس تي بيٺل ھن نظام تحت بک وڌي رھي آھي۔ خود حڪومت جي انگن اکرن مطابق پاڪستان ۾ 60 فيصد آبادي غذائي عدم تحفظ ۽  قحط جو شڪار آھي ۽ 44 فيصد ٻارڙن جي جسماني ۽ ذھني واڌ ويجھ نا مڪمل آھي۔ ٽئين دنيا جي سڀني ملڪن جي لڳ ڀڳ اھا ئي صورتحال آھي۔ اگر اڄ جي جديد ٽيڪنالوجي ۽ پيداواري صلاحيت کي سرمائيداري جي منافعي جي حوس پوري ڪرڻ بجائي سوشلزم جي ذريعي انسانن جي مسئلن کي حل ڪرڻ ۽ انسانن جي زندگي جي معيار کي بھتر بنائڻ لا استعمال ڪيو وڃي ته صرف ڏھن سالن ۾ ھن ڌرتي کان سرمائيداري جي پيدا ڪيل غربت، جھالت، بيماري، دھشتگردي ۽ جرم سميت سڀني مسئلن جو نشان تائين مٽائي ڪري ھن دنيا کي انسانن لا حقيقي جنت بڻائي سگھجي ٿو۔ عالمي سطح تي اسان ھڪ اھڙي حالت ۾ داخل ٿي چڪا آھيون جٿي ھڪ طرف مرندڙ سرمائيداري نظام پاڻ سان گڏ انساني نسل کي به بربريت طرف ڌڪي رھيو آھي ته ٻي طرف سڄي دنيا ۾ پورھيت ۽ نوجوان ھن نظام جي خلاف بغاوت جي طرف مائل ٿي رھيا آھن۔ خاص ڪري 2008ء جي عالمي مالياتي ڪريش کان پو سڄي دنيا ۾ عوام جي زندگي جو معيار  مسلسل گراوٽ جو شڪار آھي ۽ ان بحران جي قيمت پورھيتن ۽ نوجوانن کان وصول ڪئي پئي وڃي۔ سڄي جا سڄا عالمي، مالياتي ۽ سامراجي ادارا (IMF، ورلڊ بئنڪ، WTO ) پنھنجي قاتلاڻي معاشي پاليسين (ڊاؤن سائزنگ، نجڪاري وغيرہ) کان پو پورھيت طبقي، نوجوانن ۽ شاگردن کي برباد ڪندا وڃن ٿا۔ اقوام متحدہ ھڪ بيڪار ۽ سامراج جي دلال ۽ مفلوج اداري طورتي بي نقاب ٿي چڪو آھي ۽ ان ۾ ڪشمير ۽ فلسطين سميت ڪنھن به مسئلي کي حل ڪرڻ جي اھليت ڪانه آھي۔ ڇوته سرمائيداري نظام ۽ عالمي سامراج ئي پاڪستان سميت سڄي دنيا جي مظلوم، محڪوم ۽ استحصال جي شڪار عوام جي غلامي ۽  مصيبتن جو اصل سبب آھي انڪري سرمائيداري کي عالمي سطح تي شڪست ڏيڻ کان سوا سوشلزم جي تعمير ۽ انساني نسل جي حقيقي آزادي ممڪن نه آھي۔ موجودہ دور جي سڀ کان بنيادي خاصيت اھائي آھي ته عالمگيريت جي دور ۾ جٿي استحصال ۽ جبر ۽ غلامي بين الاقوامي آھي ته ان استحصال ۽ غلامي جي خلاف اڀرڻ واري پورھيتن ۽ نوجوانن جي تحريڪ جو ڪردار به بين الاقوامي آھي۔ ان بنياد تي PYA ھي سمجھي ٿو ته پاڪستان جي شاگردن جي تحريڪ کي فتح مند ڪرڻ لا ننڍي کنڊ ۽ پوري دنيا  جي شاگردن ۽ پورھيتن جي تحريڪن سان طبقاتي جڙت بڻائيندي سرمائيداري جي خاتمي ۽ عالمي سوشلسٽ انقلاب جي جدوجھد ڪرڻي پوندي۔ سرمائيدار رياستون انسانن کي ورھائي ڪري انھن کي ٻين جا دشمن بڻائينديون آھن جڏھن ته سوشلزم جو مقصد انسانن جي وچ ۾ تفريقن ۽ تقسيمن کي مٽائيندي عظيم عالمي انساني يڪجھتيءَ کي فروغ ڏيڻ آھي۔ اِھو ئي اُھو فرض آھي جنھن جي تڪميل جو آغاز شاگردن ۽ نوجوانن ڪري ڇڏيو آھي ۽ جنھن جي تڪميل پوري دنيا جا پورھيت، شاگرد ۽ نوجوان ڪندا۔