अध्ययने_अनुसन्धेया_विमर्शपद्धतिः
ग्रन्थप्रभावः अन्यान्यग्रन्थेषु विद्यमानः
इतः परं विमर्शः कथं कर्तव्य इत्यत्र निदर्शनरुपेण एकः विषयः प्रस्तूयते । रामायणे क्रमेण रामादयश्चत्वारः पुत्राः दशरथस्य जज्ञिरे इति निरुपितम् । आदौ श्रीमान् रामः प्रादुर्भूतः । ततो भरतः । ततो लक्ष्मणः । ततः शत्रुघ्न इति । अत्र पुष्ये जातो भरतः ज्येष्ठः प्रतीयते । ततः आश्लेषानक्षत्रे जातौ लक्ष्मणशत्रुघ्नो अवरजौ प्रतीयेते । न केवलं सौमित्री सार्पे जातावपि तु यमळावपीत्याहुः रामायणव्याख्यातारः माधवयोगिरामप्रभृतयः । पुष्ये जनेरुक्तत्वात् अवश्यमभ्युपेयं भरतज्यैष्ठयम् । इत्यत्र लक्ष्मणसमीपगमनस्य वैदेहीमात्रनतेरुक्तत्वात् । एवमेव, इति वचनमपि न भरतज्यैष्ठयनिराकरणपरम् । रामानुगामित्वेन तत्कैङ्कर्यनिरतत्वेन च लक्ष्मणे आर्यशब्दप्रयोगः । वयसा कनिष्ठे कर्मणा ज्येष्ठे चैतादृशा अभियुक्तप्रयोगा उपपन्नतराः । अपि च यदि लक्ष्मण एव ज्येष्ठः स्यात् तर्हि मन्थरोपदिष्टया कैकय्या रामनिर्वासनवरो न याचेत् । ‘भक्षितेऽपि लशुने न शान्तो व्याधिः’ इतिवत् रामवनगमनेऽपि तदनुजातस्य लक्ष्मणस्य राज्यावाप्तेः । कैकेय्यभिलषितानवाप्तेः । अतः भरतज्यैष्ठयमभ्युपेयम् । तथात्वे रामवनगमने तदनुजातस्य भरतस्य राज्यावाप्तिः न्यायप्राप्ता भवति । प्रतिपादितोऽयमर्थः भगवता वल्मीकिना कैकेयीवचनव्याजेन – शक्यं भुजाभ्यामुध्दर्तुं न सङ्खे भरतानुजः (युध्द. ५९-१०७) इति वचनमप्येतमेवार्थं दृढयति । एवमारोहणक्रमेण भरतज्यैष्ठयमुपपादयितुं शक्यते । अथाप्यत्रैवं विमर्शः शक्यते कर्तुम् । अन्तरङ्गप्रमाणैरेव रामायणगतैः लक्ष्मणज्यैष्ठयमुपपादयितुं शक्यते । तथाहि अनेन निरवकाशवचनेन लक्ष्मणज्यैष्ठयस्य सिध्दत्वेन वाक्यान्तराणि अन्यथैव योज्यानि । अत्र सुस्पष्टं भग्तकर्तृकलक्ष्मणाभिवादनश्रुतेः भरतज्यैष्ठयं नाभ्युपगमार्हम् । इत्यत्रापि वैदेहीलक्ष्मणयोरुभयोरुपसत्तिः नतिश्च व्युत्पन्नानां श्रूयत इत्यविप्रतिपन्नम् । अन्यथाऽर्धजरतीयापत्तेः । केवलं वैदेह्याः नमनाङ्गीकारे चकारवैयर्थ्यम् । एतेनैव, इति वचनस्यापि गतिः प्रदर्शिता । अत्राप्यार्यशब्द अग्रजत्वादेव लक्ष्मणे प्रयुक्तः । अथ च रावणवधानन्तरं श्रीरामपट्टाभिषेके सम्पन्ने लक्ष्मणं यौवराज्यपदे नियोक्तुमैच्छत रामः । यदि ज्येष्ठः श्रेष्ठश्च भरतो भवति तर्हि रामेण तथादेशः क्रियमाण अयुक्त एव भवति । सति ज्येष्ठे भरते तं परित्यज्य कनिष्ठलक्ष्मणनियोगस्यान्याय्यत्वात् । न च धार्मिकः सुगुणपूर्णो रामः लक्ष्मणसेवया दाक्षिण्यानुक्रोशादिवशमापन्नः अज्येष्ठमपि लक्ष्मणमाह्वयामासेति युज्यते । प्रतिफलनिरपेक्ष एव ज्येषः श्रेष्ठश्च लक्ष्णः रामसेवां विधाय तत्रैवासक्तमनाः, प्रागेव राजकर्मणि सक्तस्यानुजभरतस्योदयमपेक्षमाणः निष्काम एव भरं नोरतीचकारेति उपपन्नतरम् । अन्यथा श्रीरामस्य मर्यादापुरुषोत्तमत्वानुपपत्तिः अपि च पाञ्चरात्रागमग्रन्थेषु भगवतो नारायणस्य व्यूहरुपाणि श्रूयन्ते । वासुदेवः सङ्कर्षणः प्रद्युम्नः अनिरुध्दश्चेति । तत्र वासुदेवः रामो जातः । सङ्कर्षणाविष्टो शेषः लक्ष्मणः समभवत् । प्रद्युम्नश्च कामाविष्टः भरत अभवत् । अनिरुध्दश्च अनिरुध्दाविष्टः शत्रुध्नोऽभवत् । उक्तोऽयमर्थः मध्वाचार्यैः – नात्र लक्ष्मणानन्तरं शत्रुध्नोक्तिदोषः । एकमातृकपुत्रसङ्कीर्तनसौकर्यार्थमेव तदुक्तेः । नापि, इति वचनमस्मत्परिपन्थि । अत्र ‘भरताग्रज’ इति वक्तव्ये ‘भरतानुज’ इति लेखकप्रमादायत्तम् । उक्तानुपपत्तीनाम् अपरिहार्यत्वात् । न च, मन्थरावाक्यमपि भरतज्यैष्ठयोपपादकम् । उपक्रमविरुध्दत्वात् । रामवनगमने लक्ष्मणोऽपि सर्वात्मना तमनुनीयमानः तमनु वनमेवानुधावति नात्र तिष्ठतीति रामानुरक्तेरेव लक्ष्मणवनगमननिदानत्वेन मन्थरया कथितत्वात्, तस्मात् लक्ष्मण एव भरतापेक्षया ज्येष्ठ इत्यङ्गीकरार्हम् । न च ‘सार्पे जातौ तु सौमित्रि’ इत्यादिनक्षत्रजनिः पूर्वोक्तप्रमेयविरोधिनी ।क्वापि वाल्मीकिना लक्ष्मणभरत योर्यमळत्वानुक्तेः । न चोक्तवचनमेव मानमिति शङ्क्यम् । उत्तरत्र तादृशभ्रान्तिनिवारणार्थमेव ‘राज्ञः पुत्राः महात्मानः चत्वारो जज्ञिरे पृथक् (बाल. १८.१६ । इत्युक्तेः । यमळयोरपि पृथग्जनिः प्रसिध्दैव । न सा वक्तव्या । पृथगिति वचनेन पूर्वश्लोकापातप्रतितयमळत्वं प्रतिषिध्दम् । ननु यमळत्वाभावे नक्षत्रव्यवस्था पृथग्जन्मव्यवस्था च कथमुपपाद्यत इति चेत् इत्यम् । उच्चस्थे ग्रहपञ्चके मेषं गते पूषणि (मेषमासे) रामजनिरासीत् । ततः मासत्रयानन्तरं कर्काटकमासे आश्लेषानक्षेत्रे लक्ष्मणो जातः । ततः पञ्चषण्मासावसाने  पुष्यमासे मीनलग्ने भरत उत्पन्नः । पुनः षण्मासानन्तरं कर्काटकमासे आश्लेषानक्षत्रे शत्रुघ्नजनिः । लक्ष्मणशत्रुघ्नयोरुमयोर्भिन्नकालज्त्वेऽपि नक्षत्रैक्यात् अपृथगुक्तिः (सहोक्तिः) । उपपन्नं च लक्ष्मणात् शत्रुघ्नस्य वत्सरपर्यन्तः कालव्यत्ययः । न च यज्ञप्रसादस्य एकदैव कालाव्यवधानेन कार्यकारित्वमिति नियमः । प्रसादस्य यथाऽदृष्टं फलजनकत्वोपपत्तेः । तस्मात् सर्वमुक्तमुपपन्नम् । इयं विचारप्रणाली अर्वाक्तना आचार्यगोविन्दोपदर्शिता । एवं तत्र तत्र नूत्नः विचारः सर्वत्र कर्तुं शक्यते ।