भूतकोलः
कर्णाटके भारतदेशस्य दक्षिणपश्चिमे कोणे स्थितं, विविधाः संस्कृतयः च विशिष्टाः परम्पराश्च विद्यन्ते। तासु एका परम्परा यात्रायाः एकत्वं च गुह्यमयं च अभिप्रेता यद्यपि, भूतकोलनामा, तत्र अपने महत्वस्य परिचयं करोति। एषा प्राचीनाः क्रियाः, रहस्यवादानि, धार्मिकानि क्रियाक्रमाणि यथार्थं आयोज्याणि भवन्ति, भारतीयानां पौराणिककथासहितानां एकीकृतसन्निधिः एव एकत्वमपि प्रदर्शयति। भूतकोलनामा, 'आत्मपूजा' इत्यस्मिन् विद्यते, विविधानि देवतानां पूजानि चरितानि च कर्तुं प्रवृत्तानि येन क्रियाक्रमेणैतत् कृतं भवति। यद्यपि सामान्यतः तुलुनाडुप्रदेशे प्रचलितं, दक्षिणकन्नडजिलाद्यवस्थितं, भूतकोलनामा आयोजनं, वनस्पतिप्राणिसंघातिकानां सहचराणां आत्माश्रयत्वप्रतीतेः च अद्वितीयत्वप्रतिष्ठायाः च सहजसम्बन्ध उपदिशति। भूतकोलनामायाः महत्वपूर्णं विशेषं तस्या धार्मिकसामर्थ्यस्य च और हिन्दूपौराणिककथासंयोगस्य च नामान्तरमेव अद्भुतं फलं दत्तं यत्र स्थानीयाः आत्माः सामान्यतोऽपि प्राकृतिकतत्वानि स्वीकृतवन्तः, वृक्षाः, जलधाराः, पर्वताः इत्यादयोऽपि आत्मधारयन्ति, जीवशक्तयो वृक्षेषु अवस्थिताः। यथा पैथागोरसंहितायां विकल्पिता तात्त्विकदृष्टिः, वे यहाँ निर्मिताः भवन्ति, परस्परसंबन्धं उत्पादयन्ति यत् जीवितप्राणिभिः जलप्रयोगशक्तयः तथा। इस योजनायाः अद्वितीयत्वं विशिष्टचिह्नं सम्मिलितं भवति, जिससे विविध आध्यात्मिकपरंपरासमन्वयः प्रदर्शितः। भूतकोलनामायाः आयोजनं एक प्राचीनमानवदृश्यं सूचितं यत्र जटिलाः धार्मिकआयोजनः, प्राणिसजीवकप्राणायमनं च मोहकं प्रदर्शनीयं च समग्रं भवति। यत्र विशिष्टधार्मिकताः स्थलाः निर्धारिताः भवन्ति, 'पेरजे' या 'गुरिकर' इत्यस्मिन् विद्यमानः पात्रः आयोजनमार्गं प्रदर्शयति। ते धार्मिकपाठानि तथा आयोजनक्रियासु विशेषतः निपुणा भवन्ति, प्राणिसजीवकप्राणायमनं योजनमार्गे प्रयत्नः कुर्वन्ति। भूतकोलनामायाः मूलभागमेव आवाहनं भवति, देवताः और पौराणिकपात्राः उत्तेजयितुं प्रारंभयन्ति। इस द्वारा विशिष्टानि यात्रास्थलानि आवश्यकता यात्रायाः अनुभवायाः च सम्बन्धः प्रतिस्थाप्य भवन्ति। 'पेरजे' या 'गुरिकर' इत्यन्विता आधिकारिकपात्राः आयोजनप्रमुखा भवन्ति, प्राणान्तरधारणकर्तारः भवन्ति। नेमानां परिवर्तनेन यद्यपि यथायोग्यं निष्कर्षणं स्यात्, तथापि निम्नलिखितवर्णनं केवलं किञ्चित्कालिकः आदर्शिक-प्रकारः अस्ति। यज्ञसमारंभः भूतस्य सामग्र्याः शृङ्गे निवेद्य आयोज्यं क्रियालयं भवति, यस्य द्वारा उत्सवस्य आयोजनस्य स्थलमाभूत्। ताः अल्पार्जनाः वा एके या राजन्दैवस्य चिह्नं अस्ति, अल्पार्जनाः वा अध्यक्षदैवस्य। नलिकेति, परवेति अथवा पम्बदयः मध्यमः भूतस्य अभिमानः स्पष्ट्वाद्यति, भूतस्य वा पाड्डनस्य पाठेन। ततश्च, मध्यमः रूपम् आदितः आच्छादयन् अपि वा वस्त्रम् परिधाय, यत्नेन विविधानि आभूषणानि ग्रामस्थलसंचितानि परिदातवान्, तान् आलयभण्डसंचयात् प्राप्य। तस्याग्रणीषु आगमने अभिमानिनः परिचायकः (पात्री) अयं आत्मनं चाक्षुष्कम्, घण्टाम् अपि च यान्ति, अन्येषु आवश्यकेषु सामग्र्येषु सहितः, एको वा अथवा एकः ब्रह्माणो दत्त्वा। मध्यमस्य नृत्यस्य प्रारम्भे भूतः तस्य शरीरं प्रविष्टः। द्वयोरपि पात्री सदा मध्यमस्य सह घण्टावितिः कृता। तथा, आत्मनो अत्र प्रवेशः नियतम् अस्ति। मध्यमस्य नृत्यस्य आग्रे शक्तिः अधिका भवति, यः अभिमानः सञ्चार्यते। तान् वहत्यन्योन्या पात्री द्वन्द्वे सदा सहितः। अतः एषः भूतः एतस्मिन् लोके प्रविष्टः न अनुमोद्यते। अधिकं शक्तिं गत्वा मध्यमः नृत्यति। तद्यत्नम् आच्छादनाय व्यवह्रियते। जज्मानः (प्राणदाता) अबलिः यः भूतस्य आवगमने तस्य प्रातिष्ठायां विशिष्टया सहाय्यः उपहतः, ददाति अयम् आत्मनम्, अयं घण्टाम् अपि च अन्यः उपकरोति, एतेन एव या अन्या सामग्र्या आत्मनं दत्तवन्तो भवन्ति, अन्या वा समागताः सामग्र्याः जज्मानाय। असौ मध्यमः नृत्यति, तत्र भूतः तस्य शरीरं प्रविष्टः। विजयाय प्रविष्टः भूतः स्थलम् आपन्नः, सहायकः सहितः। ततः आग्रे आसन्नः दूतः, पाडयोः पक्षौ परितिष्ठति, परयोः चोदकं बहु संख्यया ददाति। मध्यमस्य नृत्यस्य आरम्भे ताः शक्तयः सञ्चार्यते।