cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
अलङ्कारशास्त्रस्य इतिहासः
अलङ्कारशास्त्रम्
अत्र ध्वन्यमानस्यैवाऽर्थस्य गुणालङ्कारोपस्कर्तव्यत्वेन प्राधान्ये संस्थापिते, अलङ्काराणां प्राधान्याभावेऽपि तत्प्रबन्धस्य प्राचीनव्यपदेश-प्रणाल्यनुसारेण अलङ्कारनाम्नैव व्यपदेश इति प्रचरति स्म । झलकीकरादीनामाचार्याणामपीदमेव मतमस्त्यस्मिन् व्यपदेशे इति ।
काव्यशास्त्रम्
अलङ्कारशास्त्रस्य पूर्वोक्तार्थे एव काव्यशास्त्रशब्दस्यापि प्रयोगो भवति । काव्यस्य जीवनाधायकरसगुणाऽलङ्कारादीनां सर्वेषां तत्त्वानां निरूपणमस्मिन्नेव भवति । रसगुणादीनां काव्यव्यवहारप्रयोजकत्वं च ‘काव्यवृत्तेस्तदाश्रयात्' इति ग्रन्थेन ध्वनिकारोक्तं पञ्चमोल्लासे मम्मटभट्टैरेव प्रतिपादितम् । व्याख्यातं च तत्रैवोद्योतकारैः "काव्यवृत्तेरिति । काव्यपदवृत्तेरित्यर्थः । रसगुणादिकृतचारुत्वेनैव शब्दार्थयोः काव्यत्वनिर्वाहादिति भावः । एवमेव चक्रवत्तभट्टाचार्यप्रभृतिभिरपि व्याख्यातमिति तत्रैव द्रष्टव्यम् । काव्यस्य सर्वेषामुपकराणां शासनमर्थात् शास्त्रीय-विवेचनमस्मिन् शास्त्रे प्राधान्येन भवति, तेन काव्यशास्त्रमिति व्यपदिश्यते । अनेन लोकव्यवहारज्ञाने सौकर्यं भवति, परवर्त्तिकालेऽपि च लोकयात्रा प्रवर्त्तते । तदित्यै भोजराजैन स्पष्टीकृतम् - यद् विधौ च निषेधे च व्युत्पत्तेरेव कारणम् ।
तद्धेयं विदुस्तेन लोकयात्रा प्रवर्तते ।।
सत्यपि भेदे प्रतीयमाने व्यापाररूपा भणितिरेव कविसंरभगोचरः विधिप्रतिषेधयोरपि ज्ञानस्य त्रीणि साधनानि सन्ति - काव्यम्, शास्त्रम्, इतिहासः चेति । भोजदेवेन तु -
काव्यं शास्त्रेतिहासौ च काव्यशास्त्रं तथैव च ।
काव्येतिहासः शास्त्रेतिहासस्तदपि षड्विधम् ।।
अत्रेदं ध्यातव्यमस्ति काव्यमात्रेण काव्यशास्त्रेण च न केवलं विधिनिषेधयोः शासनं भवति, प्रत्युत् अस्मिन् सद्यः परमानन्दस्यानुभूतेः शंसनमर्थात् प्रशस्तप्रतिपादनमपि भवति । अतः वेदान्तशास्त्रे यथा शास्त्रशब्दस्य शासनं मुख्यतः शंसनमेवार्थः क्रियते, तथैव काव्यशास्त्रेऽपि शास्त्रशब्दस्य शासनं प्रधानतः शंसनार्थमेवाभीष्टमस्ति। काव्यशास्त्रस्य प्रतिपाद्यविषयं न केवलं दोषगुणानाञ्च हानमादानकथनं भवति, अपि तु गूढतत्त्वध्वनिरसादिकस्य शंसनं प्रतिपादनमेव मुख्यविषयमस्ति । यतो हि काव्यस्य मुख्यप्रयोजनं सद्यःपरमानन्दस्य प्राप्तिरस्ति । कान्तासम्मतस्वरूपे हितोपदेशस्तु–अस्यानुषङ्गिकलाभः एवाऽस्ति।
साहित्यशास्त्रम्
यद्यपि सम्प्रति साहित्यशब्दो वाङ्मयमित्यर्थे प्रयुज्यते, परन्तु संस्कृतभाषायां साहित्यशब्दस्येयं व्युत्पत्तिः । तथाहि – सहितं रसेन युक्तं विशिष्टं साहित्यम् तस्य भावः साहित्यम् । अथवा हितेन निरतिशयप्रेमास्पदेन इतरेच्छानधीनेच्छा विषयेण रसेन सहितमुभयत्र व्यञ्जकत्वप्रतिपादकत्व-अन्यतरसम्बन्धेन विशिष्टं तस्य भावः । किं वा – हितं पिहितमावृतं तत्सहितम् । अपि वा – हितं सन्निहितं नेदिष्ठम् -
‘हिरण्मयेन पात्रेण सत्यस्य पिहितं मुखम्', 'तद्रे चान्तिके च यत्'  इति च श्रुतेः । सद्भिः महाकविभिस्सम्यङ् निहितं रक्षितं वा तत्सन्निवेशेनैव महाकाव्यत्वलाभात्' प्रहितं प्रेषितं साक्षात् परमानन्दरूपेण, परमेश्वरेण वा। अवहितं निगृहीतेन मनसा ध्यातं प्राचेतसद्वैपायनप्रभृतिभिः महर्षिभिर्वा, हितं सुहितम् -  'यं लब्ध्वा चापरं लाभं मन्यते नाधिकं ततः'  इति स्मरणात् अक्षय्य-तृप्तिसम्पादनं वा तत्सहितं तस्य भावः । सर्वथा चेदृश्यो व्युत्पत्तयो रसरूपमर्थं न व्यभिचरन्ति । यद्यपि साहित्यपदं वाङ्मये प्रयुज्यते तथाऽपि  'साहित्ये सुकुमारवस्तुनि’ ‘नमोस्तु साहित्यरसाय तस्मै'  इत्येवं प्रभृतीनि लक्ष्ये व्यवहृतमनेकार्थमपि व्यञ्जकत्वप्रतिपादकत्व-अन्यतरसम्बन्धेन लोकोत्तरचमत्कारकारिरसनीयवस्तुविशिष्टं काव्यालङ्काररूपं सन्मग्न-सौन्दर्यसारं सुधामहादसब्रह्मचारिशास्त्रमत्र प्रतिपाद्यम् । तेन साहित्यशब्दस्य 'शब्दर्थौ' इत्यर्थः सहितयोर्भावः यदि साहित्यम् र्ताह सहितयोः कयोः ? शब्दार्थयोः तच्च साहित्यं क्वचिदन्यत्रशास्त्रे न भवति किन्तु काव्यशास्त्र एव । तत्र हि शब्दः अर्थश्च इत्युभयं मिलितं सदेव कमपि आह्लादं जनयति, न केवलः शब्दो नाऽपि वा केवलोऽर्थः, तथा चोक्तमपि -  'न च काव्ये शास्त्रादिवत् अर्थप्रतीत्यर्थं शब्दमात्रं प्रयुज्यते, सहितयोः शब्दार्थयोस्तत्र प्रयोगात् । साहित्यं तुल्यकक्षत्वेन अन्यूनानतिरिक्तवृत्तित्वम्' इति व्यक्तिविवेकटीकायाम् । एतेन साहित्यशब्दस्य काव्यस्वरूपमर्थम् इति सङ्कोचः कृतो वेद्यः । वक्रोक्तिजीवितकारेणाऽपि -
शब्दार्थौ सहितौ वक्रकविव्यापारशालिनी।
बन्धे व्यवस्थितौ काव्यं तद्विदाह्लादकारिणी ॥
साहित्यमनयोः शोभाशालितां प्रति काव्यसौ ।
अन्यूनानतिरिक्तत्वमनोहारिव्यवस्थितिः ॥
अपि च राजशेखरेण ‘पञ्चमी साहित्य विद्येति यायावरीयः'  अन्यदपि -  'शब्दार्थयोर्यथावत्सहभावेन विद्या साहित्यविद्या' इति काव्यमीमांसायामुक्तम्, आधुनिकप्रथानुसारेण तु सर्वासामपि विधानां साहित्यपदाभिलष्यत्वे काव्यमात्रपरकत्वेनात्र साहित्यशब्दप्रयोगोऽयुक्तः स्यात् । किञ्च विह्नणेन -
साहित्यपाथोनिधिमन्थनोत्थं काव्याऽमृतं रक्षत हे कवीन्द्राः ।
यदस्य दैत्या इव लुण्ठनाय काव्यार्थचौराः प्रगुणीभवन्ति ।।
इति स्वीये विक्रमाङ्कदेवचरित नामके महाकाव्ये प्रोक्तं, तदपि साहित्यशब्दस्य काव्यार्थतां व्यञ्जयति । साहित्यदर्पणादिककाव्यलक्षणस्वरूपादिबोधकलक्षणग्रन्थानां नामकरणमपि विद्यान्तरव्यावृत्तकाव्यमारवाचकस्य साहित्यशब्दस्य प्रयोगं प्रमापयति । तदित्थं साहित्यशब्दोऽत्र काव्यमात्रपरक इति प्रतिपत्तव्यम् ।
साहित्यस्य शास्त्रत्वम्
शास्त्रं हि नाम शासनकरणम् । शासनञ्चानधिगतार्थज्ञापनम् - ज्ञानविषयत्वाभाववदर्थबोधनम् । ज्ञानविषयतायाः केवलान्वयित्वेन तत्सामान्यभावस्या सम्भवेऽपि स्वानुपजीविप्रमाणाप्रयोज्यज्ञानविषयत्वसामान्याभाववत् सकलपुमर्थसाधनार्थविषयकज्ञानसाधनत्वं तदिति ध्येयम् । स्वानुपजीवीनि प्रमाणानि न्यायवेदान्तप्रभृतीनि, तत्प्रयोज्यज्ञानविषयता द्रव्यगुणादिषु ब्रह्ममायादिषु च, तत्सामान्याभाववन्तः सकलपूमर्थसाधनानि च रसादयः । तद्विषयकज्ञानसाधनत्वं साहित्यस्येति तस्य शास्त्रत्वे कः सन्दिहीत ? विशेषतश्च ध्वन्यालोकस्य प्रमाणान्तरेण अनधिगतध्वनिस्वरूपप्रतिपादकत्वात् शास्त्रत्वम् असन्दिग्धमेव । कविकुलशेखरः श्रीराजशेखरोऽपि काव्यमीमांसायाम् - ‘पञ्चमी साहित्यविद्या इति यायावरीयः । सा हि चतुष्टयीनामपि विद्यानां निष्यन्दः'
इति उपवर्णयन्नस्य शास्त्रत्वं विचिकित्समभिप्रेति । साहित्यस्य परमं रहस्यं रसञ्च साक्षाद्भगवती श्रुतिः प्रतिपादयति -  'रसो वै सः' 'रसं ह्येवायं लब्ध्वानन्दी भवति' इति । उपमादयश्च अलङ्काराः अग्निपुराणे परमर्षिणा निरूपणकर्मतां नीताः । एवञ्च कमनधिगतमर्थं प्रतिपादयत्साहित्यं दवीयसीं शास्त्रपदवीमासादयेदिति ‘साहित्यशास्त्रम्' प्रमाणितमेव ।
सौन्दर्यशास्त्रम्
सौन्दर्यशास्त्रशब्देन तत् सौन्दर्याङ्गं विवक्षितं यत्र काव्यभेदतत्स्वरूपतगतदोषगुणालङ्कारादिनिरूपणं क्रियते । सौन्दर्यशास्त्रस्वरूपनिरूपणप्रसङ्ग एव तद्विभावादि रूपतया नायिकानां नायकानां च भेदा अपि प्राप्तनिरूपणा भवन्ति, तेन तदप्यस्य सौन्दर्यशास्त्रस्याङ्गभावं भजते । इदमेव शास्त्रं प्राक् अलङ्कारकाव्यादिशास्त्रनाम्ना व्यवह्रियते स्म, यतः पुरा काव्यजीवनतया अलङ्कारा एव मन्यन्ते स्म । तेन च काव्यालङ्कारसूत्रकारेणोक्तम् ‘सौन्दर्यमलङ्कारः'  इति । काव्यादर्शोऽपि -  'काव्यशोभाकरान् धर्मानलङ्कारान् प्रचक्षते ।' अनेन काव्येषु सौन्दर्यस्य अनिवार्यता स्पष्टतयैव प्रतिभाति । ध्वन्यालोकस्य लोचनटीकायामभिनवगुप्तेन प्रतिपादितम् - ‘तथा जातीयानामिति । चारुत्वातिशयवतामित्यर्थः । सुलक्षिता इति यत् किलैषां तद् विनिर्मुक्तं रूपं न तत् काव्येऽभ्यर्थनीयम् । उपमा हि ‘यथा गौस्तथा गवय' इति एवमन्यत् । न चैवमादिकाव्योपयोगीति ।'
अभिनवगुप्तस्तु अलङ्कारान् एव सौन्दर्यस्य वास्तविकोपकरणं न स्वीकरोति, अपि तु ध्वनावेव सौन्दर्यस्यापेक्षां करोति । मम्मटेन तु वाच्यार्थापेक्षया व्यङ्ग्यार्थसौन्दर्यस्य एव महत्त्वं प्रतिपादितम् । तद्यथा -
‘इदमुत्तममतिशायिनि व्यङ्ग्ये वाच्याद् ध्वनिर्बुधैः कथितः' ।
अत्र काव्यं वाच्याद् अभिधावृत्तिप्रतिपाद्यादर्थात् व्यङ्ङ्गे व्यञ्जनावृत्तिप्रतिपाद्येऽर्थे, अतिशायिनि अधिकचमत्कारजनके सति, उत्तमम्; तदेव बुधैः ध्वनिरित्युच्यते । ध्वन्यालोकोलोचननटीकायां तु -
'गुणालङ्कारौचित्य सुन्दरशब्दार्थशरीरस्य सति ध्वन्यात्मनि आत्मनि काव्यरूपताव्यवहारः'।
तत्रैव -
‘अर्थो वा शब्दो वा, व्यापारो वा । अर्थोऽपि वाच्यो वा ध्वनतीति, शब्दोप्येवम् । व्यङ्ग्यो वा ध्वन्यत इति व्यापारो वा शब्दार्थयोर्ध्वननमिति । प्राधान्येन समुदाय एव काव्यरूपो मुख्यतया ध्वनिः' इति प्रतिपादितम् ।
अथ च योजनः सौन्दर्यशास्त्रे न निष्णातोऽस्ति स व्यञ्जना प्रतिपाद्यमानान् अर्थान् अपि नावबोधुं शक्नोति । सौन्दर्यशास्त्रस्य ज्ञानाभावे तस्य गतिस्तेषु स्थलेषु केन प्रकारेण स्यात्, यानि व्यङ्ग्यार्थविलसितानि व्यञ्जकपदावलिपेशलानि च स्थलानि विद्यन्ते। तस्मात् सौन्दर्यशास्त्रस्य महत्ता स्पष्टतयैव प्रतिभाति । सौन्दर्यशास्त्रस्य विशिष्टता विलोक्यैवाभिनवगुप्तः शास्त्रमिदं महत्त्वपूर्णमिव मन्यते -
'यच्चोक्तम् - चारुत्वप्रतीतिः तर्हि काव्यस्यात्मा' इति तदङ्गीकुर्म एव । नास्ति खल्वयं विवाद इति ।'
यत्र सौन्दर्यस्य प्रतीतिर्भवति, तदेव सः काव्यस्यात्मा मन्यते –  'तेन सर्वत्र न ध्वनन सद्भावेऽपि तथा व्यवहारः' ।
सौन्दर्यशास्त्रमिति काव्यलक्षणस्वरूपादिबोधकस्यास्य ग्रन्थस्य नामकरणमपि विद्यान्तरव्यावृत्तकाव्यमात्रवाचकस्य सौन्दर्यशास्त्रस्य औचित्यं प्रमापयति । तदत्र सौन्दर्यशब्दोऽत्र काव्यमात्रपरक इति प्रतिपत्तव्यम् । वामन स्तु सौन्दर्यमलङ्कार इत्युक्त्वा काव्यगतान् सर्वानेव ध्वनिरसगुण-तदलङ्कारादीन् सौन्दर्यशब्देन सञ्जग्राह । तदत्र सौन्दर्यशब्दः साहित्यमात्रपरक इति बोधव्यम् । अधुना सौन्दर्यशास्त्रं नृत्यगीतम् उत चित्रादिकसम्पूर्णललितकलाक्षेत्रमभिव्याप्य विस्तृतेऽर्थे प्रयुज्यते, यत्रार्थ aesthetics 'ईस्थैटिक्स' शब्दो वैदेशिकैः प्रयुज्यते । तेन हि तन्नाम न समुचितं प्रतिभाति । यतस्तत्र रसगुणालङ्कारातिरिक्तानां नृत्यगीतानामपि ललितकलानां सौन्दर्याङ्गानां विवेचनं क्रियत एव । इमामनुपपत्तिमधिकृत्यैवोपयुक्तमपीदं नाम न प्रचारमभजत ।
क्रियाविधिः, क्रियाकल्पश्च
अतिप्राचीनकाले शास्त्रमिदं क्रियाकल्पनाम्ना व्यवह्रियते स्म । वात्स्यायनेन कामसूत्रे चतुष्षष्ठिकलासु क्रियाकल्पस्य गणना कृता । ललितविस्तर-नामक-बौद्धग्रन्थे कलानां गणनाप्रसङ्गे क्रियाकल्पस्याऽपि गणना विद्यते । अस्यैव जयमङ्गलाटीकायाम् -
‘क्रियाकल्प इति काव्यकरणविधिः काव्यालङ्कार इत्यर्थः ।
अत्र क्रियया काव्यग्रन्थाः, कल्पेन च विधानमभिप्रेतं, तदिदं क्रियाकल्पपदं साहित्यविद्यापरं पर्यवस्यति । आचार्यदण्डिनाप्यत्र स्वकाव्यादर्शे प्रोक्तम् –
‘वाचां विचित्रमार्गाणां निबबन्धुः क्रियाविधिम् ।
अत्र क्रियाविधिशब्दात् काव्यक्रियायाः विधिः अर्थात् काव्यक्रियायाः प्रतिपादकं काव्यशास्त्रमेवाभिप्रेतमस्ति । वाल्मीकिरामायण स्य उत्तरकाण्डे अपि क्रियाकल्पविदशब्दस्य प्रयोगो मिलति । तद्यथा -
कलामात्रविशेषज्ञान् ज्यौतिषे च परं गतान् ।
क्रियाकल्पविदश्चैव तथा कार्यविशारदान् ।।
वात्स्यायनस्य कामशास्त्रे परिगणितचतुःषष्ठिकलाष्वपि क्रियाकल्पनामिकैकाकलाऽस्मिन्नेवार्थेप्रयुक्तमासीत्। तद्यथा-
तदा वेश्याऽपि कलायां प्रवीणासीत्। सम्पाठ्यं मानसी काव्यक्रिया, अभिधानकोषः, छन्दोज्ञानम्, क्रियाकल्पः, ललितकयोगश्चेति । अनेन ज्ञायते यत्, क्रियाकल्पस्य तात्पर्यं काव्यरचनायाः प्रक्रियातः एवाऽसीत् । क्रियाविधिशब्दे क्रियाशब्दस्य काव्यक्रियाऽर्थे प्रयोगः महाकविना कालिदासेनाऽपि समर्थितोऽस्ति । तद्यथा-
‘प्रथितयशसां भास-सौमिल्ल-कविपुत्रादीनां प्रबन्धानतिक्रम्य वर्तमानकवेः कालिदासस्य क्रियायां बहुमानः । मालविकाग्निमित्रस्य प्रस्तावनायामप्यनेनैव प्रकारेण शास्त्रमिदं काव्यालङ्कार-काव्यशास्त्र-साहित्यविद्यासौन्दर्यशास्त्र-अलङ्कारशास्त्र-क्रियाविधिभिः कतिपयनामभिः समाहूतमभूत् । किञ्चेदमपि । नाम न प्रचरितम् ।
अलङ्कारशास्त्रस्य सम्प्रदायाः
अलङ्कारशास्त्रग्रन्थानाम् अनुशीलनेन अयम् अवगतो भवति यत्, यत्र अनेके सम्प्रदायाः आसन् । काव्यस्यात्मा कः ? इत्यस्मिन् विषये एवालङ्कारिकाणां समक्षे प्रधानतया विवेचनीयं कर्त्तव्यमासीत् । किमिदं तादृशं वस्तु विद्यते यद्विद्यमाने काव्ये काव्यत्वं तिष्ठति तद्रहिते च तदपसरतीति जिज्ञासाम् अवलम्ब्य स्वस्वबुद्ध्यनुसारेणोत्तरदानम् एव नानाविधसम्प्रदायानाम् उत्पत्तिरभूदिति पर्यालोचयन्त्येतिहासिककुशलाः।
अलङ्कारशास्त्रस्य कालविभाजनम्
काव्यसौन्दर्यस्याधायकानि यानि गुणरीतिध्वन्यलैङ्कारीदितत्वानि शास्त्रेदं विविनक्ति तानि सर्वाण्यपि तत्वानि मूलतः वैदेषु प्राप्तानि भवन्ति,, तस्मादलङ्कारशास्त्रमपि स्वोत्पत्यर्थमुपादानानि सामुग्री वा वेदेभ्य एव लेभे / वेदः स्वयमेव ‘अमरकाव्यम्' इत्येतेन नाम्ना भुवनविदितः ‘देवस्य पश्य काव्य न ममार न जीर्यति ।" एवं स्थिते अलङ्कारशास्त्रस्यापि जन्मभूमिः वेद एव प्रमाणयति । इदन्त्ववश्यं वेदवेदाङ्गादिषु केवलमलङ्कारशास्त्रस्य तत्त्वानि समुपलभ्यन्ते, न च तानि शास्त्राणि प्रत्यक्षतयाऽप्रत्यक्षतया वा तस्य शास्त्रीय निरूपणं कुर्वाणानि दृष्टानि जायन्ते । तदीयं शास्त्रीय निरूपणन्तु भरतमुनिसमयात् प्रारब्धं भवति ।
भरतमुनेः समयमधिकृत्य विदुषां सन्ति विभिन्नमतानि । भरतस्य काल: ख्रीष्टाब्दात् प्राग्वत्तशतकद्वयमारभ्य तदर्वाग्वत्त शतकद्वयं यावत् यो विद्यते तस्यान्तरांले सुधीभिः प्रायेण विचिन्त्यते । अतः अलङ्कारशास्त्रस्य निर्माण प्रारब्धन्त्वभूत् भरतसंमयात् परं तन्निर्माणस्यावसानं हि ईशवीयाष्टदशशतकेऽभवतु तस्येतिहासः वर्षाण सहस्रद्वयमभिव्याप्य विततः संलक्ष्यते । तस्मात्तद्विरचनानेहातावान् महान् स्वीक्रियते सुधीभिः । विद्वांसस्तं चतुषु भागेषु विभजन्ते
१. आदिमः कालः ( अज्ञातकालात भामहं यावत् )
२. रचनात्मकः कालः ( भामहात् आनन्दवर्धनं यावत् ६०० तम ख्रीष्टा| ब्दात् ८०० तम ख्रीष्टाब्दपर्यन्तम् )।
३. निर्णयात्मकः कालः । ( आनन्दवर्धनात् मम्मटपर्यन्तम् ८०० तमाब्दात् १००० तमाब्दपर्यन्तम् )।
४. व्याख्यात्मकः कालः–( मम्मटात् विश्वेश्वरपण्डितं यावत्-१००० . * तमाब्दातु, १७०० ख्रीष्ट्राब्दपर्यन्तम् ) । |
आदिमः कालः
प्रारम्भकाले भरतभामहावेव मुख्यावाचायौं प्राप्येते । भरतः स्वकीये नाट्यशास्त्रे रसे नाट्यस्येतत्त्वनि सुन्दरतयावर्णयन् दृग्गोचरो भवति । स तत्र चतुरोऽलङ्कारान् दश गुणान् दश दोषांश्चोल्लिखनु प्राप्यते । तदीयं नाट्यशास्त्रं वस्तुतो बीजभूतमेव गच्छतो कालेन विद्वांसः आचार्यास्तद्गतान् वयान वितेनुः । भरतानन्तरं मेधाविरुद्र-प्रभृतयः कतिपये विद्वांसोऽजायन्त, द न तेषां ग्रन्था उपलभ्यन्ते । भामह एवालङ्कारशास्त्रस्यातः प्रथम आचार्यो काव्याऽलङ्काराभिधस्तदीयो ग्रन्थः अलङ्कारशास्त्रस्य मुख्यः प्रथमो वा ग्रन्थः स्मृतः।
रचनात्मकः कालः
रचनात्मकः कालोऽलङ्कारशास्त्रस्य महत्त्वमयः कालो गण्यते । अस्मिन् कालै सज़ाता रचनाः वस्तुतौऽलङ्कारशास्त्रस्य गौरवशालिन्य रचनाः सन्ति । एतस्मिन्कालेऽलङ्कारजगति ‘अलङ्काररीतिरसध्वनिनामकाश्चत्वारः सम्प्रदायाः वीक्षिता अभूवन् । अलङ्कारसम्प्रदाये भामहोद्भटरुद्रटाः, रीतिसम्प्रदाये दण्डि| वामन, रससम्प्रदाये लोल्लटशङ्कुकादयः, ध्वनिसम्प्रदाये चानन्दवर्धनः समजायन्त ।
निर्णयात्मकः कालः
निर्णयात्मकः कीलोऽपि महीयान् कालः अलङ्कारशास्त्रसंसारे मतो भवति । एतस्मिन्काले बहवः अलङ्कारशास्त्रपारावारीणा उदपद्यन्त । ध्वन्यालोकलोचनटीकाकारः अभिनवभारतीनिर्माता आचार्योऽभिनवगुप्तः, वक्रोक्तिजीवितकारः कुन्तकः, व्यक्तिविवेककारो महिमभट्टः कालस्यास्य प्रधानाः आचार्याः सन्ति । रुद्रभट्ट-भोजराज-धनिक-धनञ्जयाऽपि कालमिमधितस्थुः । आचार्य कुन्तकोऽपि वक्रोक्ति प्रतिपाद्य प्रामुख्येन्, वक्रोक्तिसम्प्रदायं प्रतिष्ठापयामास, महिमभट्ट स्वरचनया ध्वनिसिद्धान्तं निराचका
व्याख्यात्मकः कालः
व्याख्यात्मकः कालोऽपि नैर्ज महिमानं निदधाति । कालोऽयं दीर्घतमः। प्रायेण ७५० वर्षाणि अभिव्याप्य सन्तिष्ठते-अस्मिन्काले हेमचन्द्रविश्वनाथजयदेवादिकाः साहित्यस्य सर्वाङ्गानि समीचीनतया वर्णयामासुः प्रतिपादयामासुश्च । रुय्यकः अप्पयदीक्षितः अन्ये च कतिपये अलङ्कारेष्वेव रुचि दर्शयामासुः शारदातनय-शिङ्गभूपाल-भानुदत्त-प्रभृतयश्वालङ्कारसिद्धान्त-विवेचने प्रशंसनीयमुद्योगं चक्रुः रूपगोस्वामी दिशायमस्यां यं प्रयत्नं कृतवान् सोऽपि श्लाघनीयः । राजशेखर-क्षेमेन्द्रादिका विद्वद्वरेण्याः कविशिक्षाविषये ग्रन्थान् अजग्रन्थन् ।
विशेषम्
आचार्यमम्मटस्त्वलङ्कारशास्त्रसंसारेऽवतारत्वेन कल्प्यते । १००० तमे शतके प्रादुर्भूता प्रतिभेयमलौकिकी अलङ्कारशास्त्रसम्बन्धिनः सिद्धान्त विषय यांश्च समन्वयात्मिकायां शैल्या “निरूपितैवती। आचार्य-निन्दवैर्द्धनौं यदि ध्वनिविरोधिनः सिद्धान्तान् प्रत्याख्याय ध्वनिसिद्धान्तस्थापनद्वारण अलङ्कारशास्त्रस्य सत्तां शास्त्रजगति द्रढयामास, तदाऽचार्यमम्मटः काव्यप्रकाशं प्रणीयालारिकानां समक्षे स्वस्मात् प्राग्वत्तियां सहस्राब्द्यां सजाताना कृतीः सम्यगंवगाह्य तासां सारभाग निहितवानालङ्कारिकानु विषयांश्च सर्वान्। दोषेविरहितायां सर्वाङ्गसुन्दरायां भाषायां प्रस्तुतीकृतवान्, किञ्च रसध्वनि-गुणाऽलङ्कारादीनां सर्वेषां महत्त्वमुपादेयत्वं वैशिष्ट्यं च यद् यदस्ति तत् तत्सकलं साधुतया दर्शितवान् इत्थं तत्सम्प्रदायगताः आचार्याः, सर्वेऽप्यलङ्कारशौस्त्रं प्रतिष्ठापयितुं तस्य शास्त्रत्वं साधयितुं तस्य सर्वाणि चाङ्गानि निष्पादयितुं निरूपयितुञ्च पूर्ण मनोयोगपूर्वक प्रयासं विदधुः । तेषां प्रयासादविरामात् यस्याऽलङ्कारशास्त्रस्य बीजानि तत्त्वानि वा वेदादिषु विकीर्णान्यासंस्तानि शास्त्रीय रूपमधिजग्मुः ।
अलङ्कारशास्त्रस्य विकासक्रमे ध्वनेरुद्भावनैकाऽभिनवी घटनाऽस्ति । आनन्दवर्धनस्तु ललितोचितसुन्निवेशचारुणः काव्यस्य शरीरस्येवात्मनं सहृदयश्लाघ्यं सारभूतं गुणालङ्कास्व्यतिरिक्तः ध्वनि प्रतिपादितवान् अनया दृष्ट्या ऽलङ्कारशास्त्रस्येतिहासं त्रिषु वर्गेषु-विभजन्ते ।
२. ध्वनियुगम् अष्टमशताब्दितः दशमशताब्दिपर्यन्तम् ।
३. ध्वनेः व्याख्यायुगम् दशमशताब्दितः अष्टादशशताब्दिपर्यन्तम् ।
उद्धरणानि
वर्गः:अलङ्कारशास्त्रम्
पाटण
गुजरातराज्ये किञ्चन मण्डलम् अस्ति पाटणमण्डलम् । अस्य मण्डलस्य केन्द्रम् अस्ति पाटण (પાટણ, Patan) इति नगरम् ।
वर्गः:गुजरातराज्यस्य प्रमुखनगराणि वर्गः:चित्रं योजनीयम् वर्गः:सारमञ्जूषा योजनीया
पोरबन्दर
गुजरातराज्ये किञ्चन मण्डलम् अस्ति पोरबन्दरमण्डलम् । अस्य मण्डलस्य केन्द्रम् अस्ति पोरबन्दर (પોરબંદર, Porbandar) इतीदं नगरम् । समग्रे भारतदेशे पोरबन्दर् प्रसिद्धम् अस्ति । एतत् राष्ट्रपिता इति ख्यातस्य महात्मगान्धिनः जन्मस्थलम् अस्ति | पूर्वकाले एतत् नगरं सुदामपुरी इति ख्यातम् आसीत् । अत्रैव श्रीकृष्णः स्वबाल्यमित्रेण सुदाम्ना मिलितवान् इति पुराणेषु उल्लेखः अस्ति । कीर्तिमन्दिरम् इति ७९ पादोन्नतं महात्मागान्धीमहोदयस्य स्मरणार्थं भव्यमन्दिरं निर्मितम् अस्ति । भारतस्य प्रथमप्रधानमन्त्रिणः नेहरुमहोदयस्य स्मरणार्थम् अत्र ग्रहावलोकनस्थानं ‘नेहरुतारालयः’ ‘स्थापितः अस्ति । सर्वाणि भवनानि श्वेतरुपाणि इति कारणात् नगरं श्वेतनगरम् इति वदन्ति ।
वाहनमार्गः
द्वारका-वेरावलयोः मध्ये एतदस्ति ।
धूमशकटमार्गः
अहमदाबाद्-पोरबन्दरमार्गे अन्तिमनिस्थानम् । ‘कीर्ति एक्स्प्रेस्’ धूमशकटयानस्य नाम अस्ति ।
वर्गः:गुजरातराज्यस्य प्रमुखनगराणि वर्गः:गुजरातराज्यसम्बद्धाः स्टब्स् वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः
प्राथमिककालः
१८२६ वैक्रमाब्दात् अारभ्य १९४३ वैक्रमाब्दपर्यन्तं नेपाली साहितस्य प्राथमिककालः ।
वर्गः:नेपालदेशसम्बद्धाः स्टब्स्-लेखाः वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः वर्गः:न प्राप्तः भाषानुबन्धः वर्गः:सर्वे न प्राप्ताः भाषानुबन्धाः वर्गः:चित्रं योजनीयम् वर्गः:भाषानुबन्धरिहतपृष्ठेषु सामञ्जूषायोजनीया
नेपालीसाहित्यस्य कालविभाजनम्
नेपाली साहित्यस्य कालविभाजने त्रयः घटकाः सन्ति । ते यथा प्राथमिककालः माध्यमिककालः अाधुनिककाल ।
इदमपि पश्यताम्
वर्गः:नेपालदेशः वर्गः:नेपालीसाहित्यम् वर्गः:न प्राप्तः भाषानुबन्धः वर्गः:सर्वे न प्राप्ताः भाषानुबन्धाः वर्गः:चित्रं योजनीयम् वर्गः:भाषानुबन्धरिहतपृष्ठेषु सामञ्जूषायोजनीया
भारतस्य राज्यानि
भारतम् एकं स्वाधीन-संयुक्तगणराज्यम् । देशेऽस्मिन् २८ राज्यानि तथा ८ केन्द्रशासिताः प्रदेशाः सन्ति ।
मुर्रा महिषः
मुर्रा महिषः मुख्यतया दुग्धनिर्माणार्थं पोषितस्य जलमहिषस्य ( Bubalus bubalis ) जातिः अस्ति । भारतस्य हरियाणा - पञ्जाब- देशयोः अस्य उत्पत्तिः भवति, यत्र भिवानी, आगरा, हिसार, रोहतक, जिन्द, झाझार, फतेहाबाद, गुड़गांव, दिल्ली-राजधानीक्षेत्रे च अस्य मण्डलेषु स्थापिता अस्ति इटली, बुल्गारिया, मिस्र इत्यादिषु अन्येषु देशेषु दुग्धमहिषस्य दुग्धस्य उत्पादनं सुधारयितुम् अस्य उपयोगः कृतः अस्ति । पञ्जाबस्य लक्ष्मी-दुग्धशालायां मुर्रा-महिषः 26.335 इति अभिलेखं स्थापितवान् दुग्धस्य 2016 राष्ट्रियपशुपालनप्रतियोगितायां एक्स्पो च। ब्राजील्देशे एषा महिषजातिः मांसस्य, क्षीरस्य च उत्पादनार्थं उपयुज्यते । मुर्राः उच्चमूल्येन विक्रीयन्ते ।
भारतीयमहिषजातीनां मध्ये मुर्रा-नगरस्य दुग्धस्य उत्पादनं सर्वाधिकं भवति इति ज्ञायते ।
स्वरूपम्‌
लघुचित्रम्| ब्राजीलस्य एकस्मिन् कृषिक्षेत्रे मुर्रा महिषः ।
इयं महिष्याणां महत्त्वपूर्णा जातिः अस्ति यस्य गृहं हरियाणा-मण्डलस्य रोहतक-हिसार-जिन्द्-मण्डलयोः पञ्जाबस्य नाभा-पटियाला-मण्डलयोः अस्ति ।
वर्णः प्रायः जेट् कृष्णः भवति यस्य पुच्छे मुखस्य च श्वेतचिह्नानि सन्ति तथा च कदाचित् अन्तस्थानानि दृश्यन्ते ।तेषां नेत्राणि कृष्णानि, सक्रियाणि, स्त्रीषु प्रमुखाणि च भवन्ति, किन्तु पुरुषेषु किञ्चित् संकुचितानि, भित्तियुक्तानि न भवेयुः अर्थात् कर्णिकायां श्वेतत्वं न भवेत् तेषां कण्ठाः दीर्घाः कृशाः च पुरुषेषु स्थूलाः विशालाः च भवन्ति । तेषां कर्णाः ह्रस्वाः, कृशाः, सजगाः च भवन्ति
कठिनवक्रशृङ्गम् अस्याः जातिस्य महत्त्वपूर्णं चरित्रम् अस्ति ।
शरीरस्य आकारः विशालः, कण्ठः, शिरः च तुल्यकालिकरूपेण दीर्घः भवति ।
स्त्रीणां शिरः ह्रस्वः, सूक्ष्मः, स्पष्टः च कटितः भवति ।
अस्याः जात्याः महिषगवः भारते क्षीर-घृत-मेदः-उत्पादकेषु कार्यकुशलेषु अन्यतमाः सन्ति ।
मक्खनस्य मेदः मात्रा ७% भवति औसतं दुग्धपानस्य उपजः १५००-२५०० किलोग्रामपर्यन्तं भवति औसतं दुग्धस्य उपजः ६.८ किलोग्राम/दिनम् अस्ति ।
यदा तु कतिपये व्यक्तिगतपशवः १९.१ किलोग्राम/दिनपर्यन्तं अधिकं उत्पादनं ददति ।
प्रथमे वत्सप्रसवसमये आयुः ४५-५० मासाः, अन्तर्वत्सकालः ४५०-५०० दिवसाः च भवति ।
शोध संस्थान
एतेषु संस्थानेषु मुर्राजातेः वर्धनार्थं प्रसारार्थं च शोधकार्यक्रमाः प्रचलन्ति : १.
अवलम्बाः
<references group="https://web.archive.org/web/20180207042140/http://www.axonvet.com/murrah-buffalo.html" />
वर्गः:महिषजातयः
ब्रह्मार्पणं ब्रह्म हविः...
श्लोकः
अयं भगवद्गीतायाः चतुर्थोध्यायस्य ज्ञानकर्मसंन्यासयोगस्य चतुर्विंशतितमः (२४) श्लोकः ।
पदच्छेदः
ब्रह्मार्पणं ब्रह्म हविः ब्रह्माग्नौ ब्रह्मणा हुतम् ब्रह्म एव तेन गन्तव्यं ब्रह्मकर्मसमाधिना ॥ २४ ॥
अन्वयः
अर्पणं ब्रह्म । ब्रह्माग्नौ ब्रह्मणा हुतम् हविः ब्रह्म । ब्रह्मकर्मसमाधिना तेन गन्तव्यं ब्रह्मैव ।
अर्थः
अत्र यत् समर्पणसाधनं वर्तते तत् ब्रह्म, यः अग्निः तत् ब्रह्म, यो यजमानः तद् ब्रह्म, यत्तेन हुतम् आज्यादि तदपि ब्रह्म, यत् समर्पणं तदपि ब्रह्म, तत्र अवहितेन पुरुषेण प्राप्तव्यमपि ब्रह्मैव । एवं सर्वं खलु इदं ब्रह्म । न तदतिरिक्तं किञ्चिदपि वस्तु इह वर्तते ।
शाङ्करभाष्यम्
ब्रह्मेति। कस्मात्पुनः कारणात्क्रियमाणं कर्म स्वकार्यारम्भमकुर्वत्समग्रं प्रविलीयत इत्युच्यते, यतो ब्रह्मार्पणं येन करणेन प्रकारेण ब्रह्मविद्धविरग्नावर्पयतितह्रह्मैवेति पश्यति तस्यात्मव्यतिरेकेणाभावं पश्यति यथा शुक्तिकायां रजताभावं पश्यति तद्वदुच्यते ब्रह्मैवार्पणमिति। यथा यद्रजतं तच्छुक्तिकैवेति। ब्रह्म अप्पणमित्यसमस्तेपदे, यदर्पणबुद्धया गृह्यतेलोके तदस्य ब्रह्मविदे ब्रह्मैवेत्यर्थः। बॅह्म हविस्तथा यद्धविर्बुद्धया गृह्यमाणं तह्रह्मैवास्य। तथा ब्रह्माग्नाविति समस्तं पदम्। अग्निरपि ब्रह्मैव यत्रहूयते ब्रह्मणा कर्ता। ब्रह्मैव कर्तेत्यर्थः। यत्तेन हुतं हवनक्रियापि तद्ब्रह्मैव, यत्तेन गन्तव्यं फलं तदपि ब्रह्मैव, ब्रह्मकर्मसमाधिना ब्रह्मैव कर्मब्रह्मकर्मतस्मिन्समाधिर्यस्य स ब्रह्मकर्मसमाधिस्तेन ब्रह्मकर्मसमाधिना ब्रह्मैव गन्तव्यम्। एवं लोकसंग्रहं चिकीर्षुणापि क्रियमाणं कर्म परमार्थतोऽकर्म ब्रह्मबुध्द्युपमृदित्वात्।तदेवं सति निवृत्तकर्मणोऽपि सर्वकर्मसंन्यासिनः सम्यग्दर्शनस्तुत्यर्थं यज्ञत्वसंपादनं ज्ञानस्य सुतरामुपपद्यते यदर्पणाद्यधियज्ञे प्रसिद्धं तदस्याध्यात्मंहब्रह्मैव परमार्थदर्शिन इति। अन्यथा सर्वस्य ब्रह्मत्वेऽर्पणादीनामेव विशेषतो ब्रह्मत्वाभिधानमनर्थकं, तस्माद्ब्रह्मैवेदं सर्वमित्यभिजानतो विदुषः सर्वकर्माभावः्कारकबुद्धिरहितं यज्ञाख्य कर्म दृष्टं, सर्वमेवाग्निहोत्रादिकं कर्म शब्दसमर्पितदेवताविशेषसंप्रदानादिकारकबुद्धिमत्कर्त्रभिमानफलाभिसंभिमच्च दृष्टं नोपमृदितक्रियाकारककर्मफलभेदबुद्धिमत्कर्तत्वाभिमानफलाभिसंधिरहितं च, इदं तु ब्रह्मबुध्द्युपमृदितार्पणादिकारकक्रियाफलभेदवुद्धिमत् कर्मातोऽकर्मैव तत्। तथाच दर्शितं 'कर्मण्यभिप्रवृत्तोऽपि नैवकिंचित्करोति सः। गुणा गुणेषु वर्तन्ते', 'नैव किंचित्करोमीति युक्तो मन्यते तत्त्ववित्' इत्यादिभिः, तथा च दर्शयंस्तत्र तत्र क्रियाकारकफलभेदबुध्द्युपमर्दंवकरोति, दृष्टा च काम्याग्निहोत्रादौ कामोपमर्देन काम्याग्निहोत्रादिहानिस्तथा मतिपूर्वकामतिपूर्वकत्वादीनां कर्मणां कार्यविशेषस्यारब्धत्वं दृष्टं तथेहापि ब्रह्मबुध्द्युपमृदितार्पणादिकारकक्रियाफलभेदबुद्धेप्बाह्यचेष्टामात्रेणकर्मापि विदुषोऽकर्म संपद्यतेऽत उक्तं समग्रं प्रविलीयत इति। अत्र केचिदाहुर्यद्ब्रह्म तदर्पणादीति ब्रह्मैव किलार्पणादिना पञ्चविधेन कारकात्मना व्यवस्थितंभसत्तदेव कर्म करोति। तत्र नार्पणादिबुद्धिर्निवर्तते किंत्वर्फणादिषु ब्रह्मबुद्धिराधीयते, यथा प्रतिमादौ विष्ण्वादिबुद्धिर्यथा च नामादौ ब्रह्मबुद्धिरेवं,सत्यमेवमपि स्याद् यदि ज्ञानयज्ञस्तुत्यर्थं प्रकरणं न स्यात्, अत्र तु सम्यग्दर्शनं ज्ञानयज्ञशब्दितमनेकान्यज्ञशब्दितान्क्रियाविशेषानुपन्यस्य 'श्रेयान्द्रव्यमयाद्यज्ञाज्ज्ञानयज्ञः'इति ज्ञानं स्तौति। अत्र च समर्थमिदं वचनं ब्रह्मार्पणमित्यादि ज्ञानस्य यज्ञत्वसंपादनेऽन्यथा सर्वस्य ब्रह्मत्वेऽर्पणादीनामेव विशेषतो ब्रह्मत्वाभिधानमनर्थकंस्यात्। ये त्वर्पणादिषु प्रतिमायां विष्णुदृष्टिवद्ब्रह्मदृष्टिः क्षिप्यते नामादिष्विव चेति ब्रवते न तेषां ब्रह्मविद्योक्तेह विवक्षिता स्यादर्पणादिविषयत्वाज्ज्ञानस्य।नच दृष्टिसंपादनज्ञानेन मोक्षफलं प्राप्यते 'ब्रह्मैव तेन गन्तव्यम्' इति चोच्यते। विरुद्धं च सम्यग्दर्शनमन्तरेण |मोक्षफलं प्राप्यत इति। प्रकृतविरोधश्च। सम्यग्दर्शनं .. .।
अधिकवाचनाय
वर्गः:ज्ञानकर्मसंन्यासयोगः वर्गः:श्रीमद्भगवद्गीतायाः श्लोकाः वर्गः:श्टब्स् संस्कृतसम्बद्धाः वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः वर्गः:न प्राप्तः गीतासम्बद्धभाषानुबन्धः वर्गः:सर्वे न प्राप्ताः भाषानुबन्धाः
मत्स्यावतारः
नित्यकार्यत्वेन यदा सत्यव्रतः प्रत्यूषैव सूर्यार्घ्यं ददन् आसीत् तदा एकः लघुमत्स्यः हस्ते उत्थाय अवदत् – राजन्! मां कमण्डलौ स्थापय इति । दयाधर्मानुसारेण राजा तं मत्स्यं कमण्डलौ संस्थाप्य गृहं प्रत्यागतः । गृहप्रापणपर्यन्तं सः मत्स्यः कमण्डल्वाकारं प्राप्नोत् । राजा तं वृहदाकारपात्रे अस्थापयत्, किन्तु किञ्चित् समयानन्तरं सः मत्स्यः तत्पात्राकारं प्राप्नोत् । अन्ते राजा तं मत्स्यं यदा समुद्रे अस्थापयत् तदा सः समग्रं समुद्रमेव आच्छादयत् । तदा सः सुवर्णः मत्स्यः दिव्याकारं प्रदर्श्य तं भक्तम् असूचयत् यत् तद्दिनात् सप्तमे दिवसे ब्रह्माण्डे प्रलयः आगमिष्यति तथा ततः परं विश्वस्य नूतनसृष्टिः भविष्यति इति । अतः सत्यव्रतमनुम् औषधि-बीज-पशु-सप्तर्षि-आदीनां सङ्ग्रहं कृत्वा भगवता प्रेषितायां नौकायां संचयितुम् अकथयत् ।
पश्चात् सः विशालमत्स्यः हयग्रीवासुरं मारयित्वा वेदान् संरक्ष्य ब्रह्मणे समार्पयत् । यदा ब्रह्मा शयनात् उत्थितः तदा प्रलयः अन्तिमचरणे आसीत् । एतत् ब्रह्मणः रात्रिः इत्युच्यते, यत् गणनानुसारेण 4,320,000,000 वर्षाणि यावत् चलति। यदा समुद्रतरङ्गाः ब्रह्माण्डं भष्मीभूतं कर्तुं प्रारब्धं तदा एका विशालनौका समागता यत्र सर्वेऽपि उत्थिताः । मत्स्यावताररूपीभगवान् सर्पराजवासुकिं रज्जुरूपेण बध्नाय सुमेरुपर्वतदिशं प्रस्थितः । पथि भगवान् मत्स्यनारायणः सत्यव्रतमनुं मत्स्यपुराणमश्रावयत् । इत्येवं भगवान् विष्णुः सर्वान् प्रलयात् अत्रायत्, तथा औषधि-पश्वादीन् संरक्ष्य मत्स्यपुराणविद्यां नवयुगे प्रासारयत् ।
मनुमत्स्यकथा उत मत्स्यावतारकथा शतपथब्राह्मणे, महाभारतस्य वनपर्वणि, मत्स्यपुराणे, भगवत्पुराणे तथा अग्निपुराणेऽपि प्राप्यते । शतपथब्राह्मणे वैवश्वतमनुः इति उल्लिखितमस्ति । सामान्यतया कथा सर्वत्रापि समानैव विद्यते । महाभारतस्य वनपर्वणि वैवश्वतमनुः इत्यनेन अभिहितं वर्तते ।
शतपथब्रह्मणे उत्तरदिशि स्थिते पर्वते मत्स्यः नौकामनयत् इति प्राप्यते यत् महाभारतस्य वनपर्वण्यपि समानतया दृश्यते । मत्स्यपुराणे मलयपर्वतः इत्युल्लेखः प्राप्यते । 	मत्स्यभगवतः पूजार्थं कानिचन मन्दिराणि प्राप्यन्ते येषु शङ्खोदरमन्दिरं द्वाराकायाम्, वेदनारायणमन्दिरं नागलापुरे, कोनेश्वरं मत्स्यकेश्वरमन्दिरं त्रिणकोमाल्याम् चेति वर्तते ।	राजस्थाने बहूनि मीनेशमन्दिराणि विद्यन्ते। किन्तु प्रथममीनेश्वरमन्दिरं राजस्थानस्य पुष्करे, अन्यत् मलाराणाचौरग्रामे यत् स्वामीमाधोपुरे वर्तते ।
वर्गः:दशावतारः वर्गः:श्टब्स् संस्कृतसम्बद्धाः वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः वर्गः:संचित्रसारमञ्जूषे योजनीये
संस्कृतसाहित्यशास्त्रम्
इह खलु जगति अर्थानां प्रमित्यै प्रत्यक्षम्, अनुमानम्, उपमानम्, शब्द इत्यादीनि बहूनि प्रमाणानि अङ्गीकृतानि सन्ति शास्त्रकारै: । तत्र शब्द इति प्रमाणं यदि न स्यात् तर्हि सर्वं जगदिदम् अन्धे तमसि निमज्जेत्, तदाह दण्डी - एतादृश: शब्द: यदा श्रूयते तदा नियमेन कश्चिदर्थ: प्रतीयते । यदा च कश्चिदर्थ: प्रतीयते तदा नियमेन तद्वाचक: शब्द: प्रतिभाति । अत एव अर्थे शक्यतावच्छेदकस्येव शब्दस्यापि विशेषणतया भानमिति शब्दविद:, तदुक्तं भर्तृहरिणा – एवं शब्दार्थयो: अविनाभावस्य सत्त्वादेव महाकविना कालिदासेन। पार्वतीपरमेश्वरयो: उपमानत्वेन वागर्थयो: निर्देश: कृत: नान्ययो: कयोश्चित् । यद्यपि शब्दार्थया साहित्यं सर्वेषु वाक्येषु साधारणम् तथापि काव्यगतेषु वाक्येषु तद्विलक्षणमेव । तत्र यादृशं साहित्यं प्रतीयते तादृशं साहित्यमन्यत्र सुतरां नोपलभ्यते । अत्र हि वाक्येषु विलक्षणं सादृश्यं वर्तते । वैलक्षण्यं च शब्दानाम् अलङ्कृतत्वेन व्यञ्जकत्वेन च अर्थानां तु कल्पितत्वेन व्यञ्जकत्वेन च । इदं वैलक्षण्यं मनसिकृत्यैव भामहादय आलङ्कारिका: ‘काव्यं नाम सहितौ शब्दार्थौ’ इत्याचचक्षिरे ।
काव्यगतयो: शब्दार्थयो: विलक्षणस्य साहित्यस्य दर्शनादेव काव्यविचारपरस्यास्य शास्त्रस्य साहित्यशास्त्रम् इति नामधेयं सम्पन्नम् । युक्तं चेदम्, वाक्यान्तरे अविद्यमानस्य साहित्यस्य प्रतिपादनात् । अलङ्कारशास्त्रमिति तु नामान्तरम् । अलङ्काराणां बाहुल्येन प्रतिपादनस्य सद्भावात् नामेदं प्रवृत्तम् । यद्वा, प्राचीनै: भामहादिभि: सत्स्वपि बहुषु पदाथेर्षु काव्ये सारभूततया अलङ्कारमेव अङ्गीचक्रु: नान्यम् औचित्यादिकम् । अनेन तस्मिन् काले तस्यैव प्राधान्यं सिद्धम् । ‘प्राधान्येन व्यपदेशा भवन्ति’ इति नियमेन प्रधानभूतानामलङ्काराणां प्रतिपादकस्यास्य शास्त्रस्य तदेव नाम सम्पन्नम् । यद्यपि उत्तरे काले अन्यस्यैव रसादे: सारभूतत्वात् प्राधान्यत पाश्चात्त्यै: विमर्शकै: निर्धारितम् तथापि कृतपूर्वस्य नामधेयस्य अनपायात् अद्यापि तदेव नाम प्रवर्तते ।
अस्मिन् शास्त्रे प्राधान्येन विचारणीयं भवति काव्यम् । ततश्च काव्यं लक्ष्यं भवति, शास्त्रं चेदं लक्षणम् इत्येतदुक्तं भवति । काव्यविचारपरेऽस्मिन् शास्त्रे काव्यस्य लक्षणम्, तस्य प्रयोजनम्, तस्य कारणम्, वाच्य-लक्ष्य-व्यङ्ग्यरूपम् अर्थत्रैविध्यम्, व्यञ्जनेति व्यतिरिक्तवृत्ते: सयुक्तिकं समर्थनम्, रसादि:, काव्यगता दोषा:, तद्गता: गुणा:, शब्दविन्यासरूपा रीति:, यमकोपमादयोऽलङ्कारा:, कविसमयश्चेति विषया मुख्यतया विमृष्टव्या भवन्ति ।
काव्ये आत्मस्थानीय: पदार्थ: क इत्यस्मिन् विषये मतभेदात् नानासिद्धान्ता: आविर्भूता: सन्ति । तत्र भामहादय: प्राचीना: काव्ये आत्मस्थानीयम् अलङ्कारं वदन्ति । वामनो रीतिम् । आनन्दवर्धनो ध्वनिम् । कुन्तको वक्रोक्तिम् । क्षेमेन्द्र औचित्यम् । अभिनवगुप्तादयस्तु रसम् । इमे षट् सिद्धान्ता: प्रस्थानशब्देन व्यवह्रियन्ते । सम्प्रदाय इत्यनेनापि शब्देन एषां व्यवहार: । । क्रमेण तानि प्रस्थानानि यथा – तत्र अलङ्कारो नाम शब्दनिष्ठ: अर्थनिष्ठो वा कश्चित् शोभाकारी धर्म: । रीतिर्नाम पदविन्यास: । ध्वनिर्नाम प्रधानो व्यङ्ग्य: । वक्रोक्तिर्नाम प्रतिभावशात् भङ्ग्यन्तरेण प्रतिपादनम् । औचित्यं गुणालङ्कारादीनाम् आनुरूप्यम् । रसो नाम विभावानुभावव्यभिचारिभि: अभिव्यक्तो रत्यादि: । यद्यपि एषां स्वरूपे क्वचित् विप्रतिपत्ति: वर्तते तथापि सामान्येन इदमभिधानमिति मन्तव्यम् । साहित्यशास्त्रे यद्यपि बहवो विमर्शका: प्रसिद्धा: सन्ति । न तेषां सवेर्षां विवरणमत्र कर्तुं शक्यम् । तथापि विख्यातानां कतिपयानाम् आलङ्कारिकाणां नामानि काश्चित् तेषां कृतयो जीवितकालश्च प्रायेण निरूप्यते, यथा {| width="100%"
भूगर्भशास्त्रम्
भूमेः गोलाकृतिंम् ऐदम्प्राथम्येन मागल्लनामकः प्रतिपादितवान् इति वयं पाठ्यपुस्तकेषु पठामः । संस्कृतभाषायां  तु  आप्राचीनकालतः व्यवहारः भूगोलम् इत्येव । एषः व्यवहारः एव खलु समर्थयति भूमेः गोलाकारताम् ? अपि च गोलपरिभाषायाम् उच्च्यते । भूमिः पञ्चभूतात्मिका, कपित्थफलाकारिका च इति अत्र स्पष्टतया निरूपितम् अस्ति । कपित्थफलकारकत्वं नाम दैर्घ्याधिक्ययुक्तगोलत्वम् । भूकेन्द्रं प्रति सर्वम् आकृस्ष्टं भवति अन्यत् किमपि अनाश्रित्य आकर्षणशक्त्त्या (परेशशक्त्या) निरालम्बा भूमिः व्योम्नि तिष्ठति इति एतस्मात् श्लोकात् ज्ञायते ।
आर्यभट्ट भूव्यासम् अधिकृत्य वदति – ञिला भूः इति । तन्नाम भूव्यासः १०५० योजनमितः भवति (१०५०=१२=१२६००किलोमीटर्) आधुनिकाः अपि एतत् एव परिमाणं प्रतिपादयन्ति ।
भूभृत् इति पर्वतस्य पर्यायपदम् । पर्वताः भूतोलनं साधयन्ति इति आधुनिकाः अपि अङगीकुर्वन्ति। श्रीकृष्णविलासकाव्ये भूमिब्रह्मसंवादे  भूस्थितिः, भूकम्पनं  सूर्यरश्मिमहिमा इत्यादयाः विषयाः काव्यशैल्या प्रतिपादिताः सन्ति । दिनचलनं, वार्षिकचलनम्, अयनं, ग्रहणं, समरात्रम् इत्यादयः बहवः विषयाः अतिप्राचीनकाले एव  भारते चर्चिताः आसन् ।भूगुरुत्वाकर्षणविषये भास्कराचार्येण विशदतया प्रतिपादितम् ।
गणितम्
आधुनिकगणकयन्त्रम् अपि अतिशेते भारतीया वेदगणितपद्धतिः । शून्यं, दशांशपद्धतिः, सङख्याः, मूल्यम् इत्यादयः बहवः अंशाः भारतीयानां कारणतः एव गणितक्षेत्रं प्रविष्टवन्तः । पैथगोरियन् सिद्धान्तः इति यत् इदानीं पाठ्यते (कर्णवर्गः उ पादवर्गः अ लम्बवर्गः ) स च सिद्धान्तः पैथगोरसस्य जननात् त्रिशतवर्षपूर्वम् एव भारते शुल्बसूत्रे निरूपितः आसीत्  । पिङगलाचार्यः छन्दःशास्त्रे मेरुप्रस्तारम् अधिकृत्य यत् प्रतिपादयति तदेव पास्कल्नामकेन अन्विष्टम् इति वयं पाठ्यपुस्तकेषु पठामः ।  । अहो विचित्रा अस्माकं विद्याभ्यासरीतिः !
भौतशास्त्रम्
ऊर्जसंरक्षणनियमः, अणुसिद्धान्तः, द्र्व्यनिर्माणम् इत्यादयः विषयाः वैदिककालादारभ्य भारते प्रसृताः दृश्यन्ते । शब्दस्य प्रकाशस्य च गतिः स्वभावादयश्च न्यायवैशेषिकमीमांसादिषु चर्चाविषयाः जाताः दृश्यन्ते । शब्दाः वायौ प्रचयम् अपचयं च निर्माय सञ्चरति । तरङ्गरूपस्य अस्य शब्दस्य प्रतिफलनम् अपि चर्चितः अस्ति । प्रकाशस्य प्रतिफलनम्, अपभ्रंशः इत्यादयः विषयाः तर्कशास्त्रे दृश्यन्ते । एते विषयाः वात्स्यायनभाष्ये रश्मिपरावर्तनशब्देन निर्दिष्टाः । प्रकाशवेगः, द्वैतस्वभावः इत्यादयः क्रिस्तीयनवमशतके जातेन आचार्यवाचस्पतिमिश्रेण विरचितायां तात्पर्यटीकायां प्रतिपादिताः । एते च विषयाः पाश्चात्यपण्डितैः सप्तदशे शतके ज्ञाताः । क्वाण्टम् सिद्धान्तम् अधिकृत्य अपि उपनिषत्सु  चर्चा  कृता दृश्यते ।
सायणाचार्यः प्रकाशस्य वेगम् एवं प्रतिपादयति – अस्य व्याख्याने प्रकाशवेगः ६४०००क्रोशमितः (१८५००मैल्परिमितः) इति उक्तम् अस्ति । आधुनिकाः च प्रकाशवेगं १८६२०२.३९६० मैल् मितं वदन्ति । ऊर्जं पिण्डस्य आनुपातिकं अस्ति (E=mc2) इति ऐन्स्टिन्महोदयस्य दर्शनम् इति वादः श्रूयते । “त्वाष्टृयन्त्रभ्रमिभ्रान्तमार्ताण्डज्योतिरुतज्ज्वलः” इति भवभूतेः प्रयोगं पश्यन्तु भवन्तः । विश्वकर्मणः पुत्री संज्ञा  सूर्यवधूः जाता किन्तु सूर्यस्य अधिकतेजसा  पीड्यमानया संज्ञया पिता बोधितः । सः पिता सूर्यं त्वाष्टृयन्त्र्म् आरोप्य ऊर्जन्यूनतां चकार इति पुराणकथा । ऊर्जपिण्डबन्धनं निरूपयति  खलु एषा कथा ।
एकदा सैन्स् टुडे नामिकायां पत्रिकायां प्राकाशितम् ऐन्स्टिन्महाशयस्य वाक्यम् स्मरणीयम् । तत् एवं अस्ति  । `You hail  from India in the name of Hindu Philosophy. Yet you not cared  to learn   Sanskrit. Come along, see my liabrary which treasures classics from Sanskrit, the Gita and other treatises on Hindu Philosophy. They are the main source of my inspirations and guidelines for the purpose of scientific investigations  and formulation of theories’.
विमानशास्त्रम्
वायुप्रवाहतः उत्पन्नम् ऊर्जं, सौरोर्जम्, एतरेन्धनोर्जं च उपयुज्य सञ्चार्यमाणानि विमानानि अत्र आसन्  ।  भरद्वाजमहर्षेः यन्त्रसर्वस्वम्, अगस्त्यस्य शक्तिसूत्रम्, ईश्वरस्य  सौदामिनिकला, भरद्वाजस्यैव अंशुमात्तन्त्रं, शाकटायनस्य वायुतत्त्त्वप्रकरणं वैश्व मारुततन्त्रं च, नारदस्य धूमप्रकराणम् इत्यादीनां विमानशास्त्रसम्बद्धानां ग्रन्थानाम् उल्लेखाः दृश्यन्ते । भोजस्य समराङगणसूत्रधारं, शौनकमहर्षेः व्योमयानतन्त्रं, गर्गस्य यन्त्त्त्रकल्पः, नारायणस्य विमानचन्द्रिका, वाचस्पतेः यानबिन्दुः दुण्डिनाथस्य व्योमयानार्कप्रकाशिका, चक्रायणिमुनेः केतुयानप्रदीपिका इत्यादयः अनेके ग्रन्थाः अपि विमानशास्त्रसम्बद्धाः एव ।
विमानस्य अवरोहणकाले, भूस्पर्षसमये चैव अपघातस्य सम्भावना अधिक इति भरद्वाजमहर्षिः कथयति । अद्यापि समस्ति खलु सा एव स्थितिः ? विस्तारभयात् विषयोऽयं न विस्तार्यते । ।
रसतन्त्रम्
चिकित्सायाम् अपि अस्य रसतन्त्रस्य उपयोगः आसीत् । पातञ्जलमहर्षेः लोहशास्त्रं लोहसंस्करणेन लवणनिर्माणरीतिं वर्णयति । क्रि.पू. द्वितीये शतके जातस्य नागर्जुनस्य रसरत्नाकरग्रन्थः लोह्यायनिर्माणार्थं साङकेतिकव्यवस्थां निरूपयति । परीक्षणशालायाः रचनाम्, तत्रत्यानि उपकरणानि, एकैकस्यापि प्रक्रियायाः कृते आवश्यकाः तापविशेषाः, रसतः औषधनिर्माणरीतिः इत्यादयः अपि अस्मिन् ग्रन्थे सन्ति । रसस्तम्भनादयः नवदशप्रक्रियाः अपि अत्रैव वर्ण्यन्ते । एकादशशतकीयः (क्रि.श.११) रसार्णवग्रन्थः लोहस्य विविच्य ज्ञानाय ज्वालापरीक्षणव्यवस्थां (flame test) वर्णयति । देहलीस्थः विष्णुस्थम्भः अजन्ताचित्राणि च भारतीयरसतन्त्रस्य प्रत्यक्षोदाहरणानि सन्ति  ।
जीवशास्त्रम्
चरकसंहिता, सुश्रुतसंहिता, अष्टाङगहृदयं, भावप्रकाशः इत्यादयः प्रसिद्धाः आयुर्वेदग्रन्थाः केचन । शस्त्रक्रिया, प्रतिरोधचिकित्सा च प्राचीनकालात्  एव अत्र आसीत् । ९२७ तमे क्रिस्ताब्दे  भोजराजस्य मस्तिष्कशस्त्रक्रियां  जीवकः नाम वैद्यः कृतवान् इति श्रूयते । सुश्रुतसंहितायां शस्त्रक्रियोपकारकाणि शस्त्रयन्त्रादीनि बहूनि उल्लिखितनि । भावमिश्रस्य भावप्रकाशे  रक्तसञ्चारविषये अपि उच्यते । चिकित्सार्थं मोहनिद्रायाः (हिप्नाटिसम्) उपयोगः भारते एव ऐदम्प्राथम्येन  कृतः ।
वृक्षायुर्वेदः, गजायुर्वेदः, अश्वायुर्वदः इत्यादयः निरवधिशाखाः तिर्यग्जीवशास्त्रम् अधिकृत्य प्रवृत्ताः । तेषां रोगाः, तच्चिकित्सा, तेषाम् आहारः इत्यादयाः अपि तत्र वर्णिताः । मृगवैद्यकस्य पिता इति विख्यातेन शालिहोत्रेण अश्वलक्षणम्, अश्वप्रश्नः इत्यादयः ग्रन्थाः रचिताः । गौतमस्य गावायुर्वेदः, पालकाप्यस्य हस्तायुर्वेदः च लोके प्रसिद्धौ । वराहमिहिरस्य बृहत्संहिता वृक्षशुश्रूषाम् अधिकृत्य वदति ।
ज्योतिश्शास्त्रम्
असंख्याः ग्रहाः सन्ति, अन्यसौरमण्डलानि अपि भवितुम् अर्हन्ति इत्यादयः विचाराः भारतीये ज्योतिश्शास्त्रे रूढमूलाः सन्ति । ग्रहाणां स्थितिः, परस्पराकर्षणं, ग्रहणस्वरूपम् इत्यादयः अत्र विस्तरेण उक्ताः । कुजग्रहस्य स्वरूपं चपलः सरक्तगौरः मज्जासारश्च माहेयः इत्येवम् उक्तवान् अस्ति । उग्रतुषारावरणम् अस्ति इत्यतः रक्तवर्णयुक्तधवलवर्णः तत्र दृश्यते इति । कुजः (भूमिपुत्रः) इति शब्दः एव तद्ग्रहे जीवसम्भाव्यतां प्रकाशयति । आधुनिकाः अपि एतत् एव वदन्ति खलु ? सूर्यादीनां सञ्चारः भ्रममूलः, ग्रहाणां स्वप्रकाशता नास्ति इत्यादयः बहवः वैज्ञानिकाः अंशाः आर्यभटेन प्रतिपादिताः । एते विषयाः इतःपूर्वं परिचायिताः इत्यतः विरम्यते विस्तरात् ।
वास्तुविद्या
सिन्धुसभ्यताचित्राणि प्रायः सर्वानपि आश्चर्यचकितान् कुर्वन्ति एव । तत्रत्या वास्तुविद्या अतिप्राचीना अत्युत्कृष्टा च । कर्णाटके बेलूरे विद्यमानः भूमिस्पर्शरहितः स्तम्भः, कोणार्कक्षेत्रे सूर्यदेवालयः, शृङगेरिस्तम्भाः, अनन्तपुरीस्थाः सप्तस्वरप्रभावाः मण्डपाधारः स्तम्भाः, अजन्ता–एल्लोरगुहाः देहलीस्थः विष्णुस्तम्भः इत्यादयः अनेके अंशाः भारतीयवास्तुविद्यायाः गरिमाणं प्रामाणीकुर्वन्ति  । मयमतं, मयसारः, मनुष्यालयचन्द्रिका, सुप्रभेदागमः, वास्तुरत्नावली, कामिकागमः, बृहद्वास्तुमाला इत्यादिषु अनेकेषु  ग्रन्थेषु वास्तुशास्त्रं निरूपितम् अस्ति  ।
सङ्गीतम्
संङ्गीतम् अधिकृत्य न बहु वक्तव्यम् अस्ति । यतः एतस्मिन् विषये सर्वे जानन्ति एव । चिकित्सार्थम् अपि सङ्गीतम् उपयुज्यते स्म अस्मदाचार्यैः  । संङ्गीतचिकित्सारत्नाकरनामकः ग्रन्थः ३४८०० रोगाणां विषये विस्तरेण वदति । तेषां चिकित्सोपयोगिताम् अपि प्रतिपादयति  सः ग्रन्थः  । एकैकः अपि संस्कृतज्ञाः एकैकशास्त्रस्य पारङगतः सन् तत्तच्छास्त्रस्य परिरक्षणं  प्रसारं च करोतु इति अपेक्षा ।
बाह्यसम्पर्कतन्तुः
124-132,
वर्गः:संस्कृतसाहित्यम्‌ वर्गः:अलङ्कारशास्त्रम् वर्गः:सारमञ्जूषा योजनीया‎
अनुमानवादः (अलङ्कारशास्त्रम्)
अभिनवगुप्तस्यानन्तरं स्थितेषु लाक्षणिकेषु, ध्वनिवादखण्डनपूर्वकं स्वीयवादोपस्थापने महिमभट्टः प्रधानो भवति । सः, सर्वेषां ध्वनिभेदानामनुमानेऽन्तर्भावं प्रदर्शयितुमेव व्यक्तिविवेकग्रन्थं निर्ममे । आनन्दवर्धनः अभिधा – लक्षणा- व्यञ्जना –व्यापारानङ्गीचकार । महिमभट्टः, व्यञ्जनाव्यापारोऽनावश्यकः इति, लक्षणाव्यापारोऽप्युनुमानेऽन्तर्भावयितुं योग्य इति, च मेने । सर्वे ध्वनिभेदाः अनुमानेऽन्तर्भावयितुं युक्ता इति महिमभट्टस्य सिध्दान्तः । सः स्वीयमनुमानं काव्यानुमितिरुपमुक्त्वा नीरसधूमाग्न्यनुमानादियमत्यन्तं विलक्षणासौन्दर्यसंशोभिता चेति समुदघोषयत् ।
महिमभट्टस्य मतम्
महिमभट्टस्य मते, अर्थो वाच्योऽनुमेयश्चेति द्विप्रकारो भवति । तत्र वाच्यार्थः, शब्दव्यापार विषयः । अस्यैव मुख्यार्थ इति नामान्तरम् । वाच्यात् तदनुमिताद्वा अर्थात् अनुमीयमानोऽर्थोऽनुमेयः । पर्वतो वह्निमान् धूमात् इति वाक्ये धूमो हेतुः, वह्निरनुमेयः । अत्र लिङ्गात् लिङ्गनो ज्ञानं भवति । अनुमेयोऽर्थो वस्त्वलङ्काररसात्मना त्रिविधो भवति । तत्र वस्त्वलङ्कारौ वाच्यावपि भवतः । रसादयस्तु केवलमनुमेया भवन्ति । महिमभट्टः व्यञ्जनावृत्तिं प्रत्याख्यातवान्, तथापि तेन ध्वनिवाद एव परिपोषं प्रापितः इति प्रतीयते । यास्तेनापि ध्वन्युदाहरणानि सर्वाणि स्वीकृतानि । परं ते न ध्वनिभेदाः किन्त्वनुमेयभेदाः इति कथने एव तस्य तात्पर्यम् । काव्यस्यात्मा रसादिरुपः एवार्थः इत्यत्र तस्यापि नास्ति विप्रतिपत्तिः । तदनन्तराः जगन्नाथपण्डितः राजादयः, अनुमानवादं खण्डयित्वा व्यञ्जनाव्यापारस्याङ्गीकरणमत्यावश्यकमिति सिध्दान्तयामासुः ।
वर्गः:अलङ्कारशास्त्रम् वर्गः:श्टब्स् संस्कृतसम्बद्धाः वर्गः:न प्राप्तः संस्कृतसम्बद्धभाषानुबन्धः वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः वर्गः:सर्वे न प्राप्ताः भाषानुबन्धाः वर्गः:संचित्रसारमञ्जूषे योजनीये
अरण्यकाण्डम्
अरण्यकाण्डस्य कथा
रामः सीता लक्ष्मणश्च दक्षिणदिशि गोदावरीतीरं प्रति अगच्छन् । तत्र ते कुटीरं निर्मीय जीवनम् आरब्धवन्तः । पञ्चवट्यां ते रावणस्य सहोदर्या राक्षस्या शूर्पणखया अमिलन् । सा रामलक्ष्मणयोः पीडनम् अकरोत् । ततः सा सीतां मारयितुं प्रयत्नम् अकरोत् । तावता लक्ष्मणः तस्याः नासिकां कर्णे च अकर्तयत् । इदं ज्ञातवान् तस्याः सहोदरः खरः राजकुमारयोः उपरि आक्रमणम् अकरोत् । रामः तान् समूलं पराजितवान् ।
पक्षी जटायुः सीतां रक्षितुम् इच्छन् रावणम् अवरुद्धवान् । रावणेन नितरां क्षतः जातः । सीता राक्षसीनाम् आश्रये अस्थापयत् । रावणः सीतां परिणयाय अनुरोधम् अकरोत् । रामे दत्तहृदया सीता रावणस्य अपेक्षां सम्पूर्णतया निराकृतवती । रामलक्ष्मणौ सीतायाः विषयं जटायुतः ज्ञातवन्तौ । तस्याः रक्षणाय प्रयासम् आरब्धवन्तः । अन्वेषणावसरे ताभ्यां राक्षसं कबन्धम् अमिलताम् । शबर्या अपि तौ अमिलताम् । सा तौ सुग्रीव-हनुमतयोः समीपं प्रैषयत् ।
अरण्यकाण्डस्य केचन नीतिश्लोकाः
१ उद्वेजनीयो भूतानां नृशंसः पापकर्मकृत् । त्रयाणामपि लोकानामीश्वरो्ऽपि न तिष्ठति ॥
३ सुलभाः पुरुषा राजन्सततं प्रियवादिनः । अप्रियस्य तु पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः ॥ (३७-२)
४ पापानुबन्धो वै यस्य कर्मणः कर्म को नु तत् । कुर्वीत लोकाधिपतिः स्वयम्भूर्भगवानपि ॥ (५१-३२)
५ सर्वत्र खलु दृश्यन्ते साधवो धर्मचारिणः । शूराः शरण्याः सौमित्रे तिर्यग्योनिगतेष्वपि ॥ (६८-२४)
Pls. see details here - http://sa.wikisource.org/wiki/रामायणम्/अरण्यकाण्डम्
शशः
thumb|250px शशः सस्तनिजन्तुः भवति। लेपोरिड कुटुम्बस्य ल्यागोमोर्फा वर्गीयः भवति। शशस्य ८ प्रभेदाः सन्ति। युरोपियन् शशः, कार्पासपुच्छशशः इत्यादयाः भवन्ति।
वासः
शशाः शाद्वले, अरण्ये एवमेव नैकेषु प्रदेशेषु वसन्ति। अधिकतया समूहे एव वासः शशाणाम्। विशेषतः युरोपियन् शशाः भूबिलेषु वसन्ति। प्रपञ्चे विद्यमानशशाणाम् अर्धस्यापेक्षया अधिकाः शशाः उत्तरामेरिकायां वसन्ति। युरोप्, आग्नेय एशीया, सुमात्रा,आप्रिका, दक्षिणामेरिका, जपान् देशस्य केचन द्वीपेषुच शशाः वसन्ति।
स्वभावस्वरूपौ
साधारणतया १० से.मी. अपेक्षया दीर्घे श्रवणे भवतः। अनयोः कर्णयोः सहायेन शत्रूणां शब्दादि ज्ञानं तीक्षणतया ज्ञातुं शक्ताः भवन्ति। पृष्टे विद्यमानयोः पादयोः ४ अङ्गुल्यः भवन्ति। पुरतः विद्यमानयोः पादयोः ५ अङ्गुल्यः भवन्ति। मन्दगमनं यदा भवति तदा सम्पूर्णपादौ भूमिं स्पृशतः। धावनसमये अङ्गुलीणां सहायेन धावति शशः। शशाणां भारः ०.४ तः २ कि.ग्रां. भवति। देहस्य ग्रत्रं २० तः ५० से.मी.भवति। लाङ्गूलसहितश्च भवति। मांसाहारस्य पट्टिकायां अयमपि अन्तर्भवति। अतः शशाः भयेन सर्वदा जीवन्ति।
निद्रा
शशाः प्रायशः अधिकाधिकाः ८ घण्टाः निद्रां कुर्वन्ति।
सन्तानोऽत्पत्तिः
शशाणां सन्तानाभिवृद्धिः वेगेन भवति। तेषां सन्तानाभिवृद्धेः कालः प्रायशः ९ मासाः भवन्ति। फेबरवरीतः अक्टोबर पर्यन्तं भवति। आश्ट्रेलिया, न्यूजिल्याण्ड देशयोः जुलैतः जनेवरि पर्यन्तं भवति। गर्भधारणावधिः ३० दिनानि भवन्ति। एकस्मिन् काले ४ तः १२ शिशुभ्यः जन्म ददाति। शिशवः ४ उत ५ दिनेषु प्रबुद्धाः भवन्ति। स्त्रीशशः स्वजीवितावधौ ८०० शिशुभ्यः जन्मदातुं समर्थः भवति।
आहारः
शशाः तृणान् आहारत्वेन स्वीकुर्वन्ति। एवं अन्यान् सस्यान् अपि खादन्ति।
बाह्यसम्पर्कतन्तुः
वर्गः:प्राणिनः वर्गः:सारमञ्जूषा योजनीया वर्गः:प्राणिविज्ञानसम्बद्धाः स्टब्स् वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः
डयोस्कोरिडीस्
अयं डयोस्कोरिडीस् (Pedanius Dioscorides) कश्चन सुप्रसिद्धः वैद्यः । सः ग्रीक्-देशस्थः । अयं सस्येषु विद्यमानान् औषधीयान् गुणान् विवृत्य क्रि श ६० वर्षे ५ पुस्तकानि अरचयत् ।
बाह्यसम्पर्कतन्तुः
वर्गः:अन्यदेशीयवैद्याः वर्गः:विदेशीयव्यक्तिसम्बद्धाः स्टब्स् वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः
अष्टाङ्गहृदयम्
इदम् अष्टाङ्गहृदयं नामकम् एका कृतिः । अस्याः कृतेः रचयिता अस्ति वाग्भटः । इयं कृतिः आयुर्वेदसम्बद्धा अस्ति । अस्मिन् पुस्तके शस्त्रचिकित्सा तथा औषधोपचारसम्बद्धाः विषयाः निरूपिताः सन्ति ।
वर्गः:आयुर्वेदः वर्गः:संचित्रसारमञ्जूषे योजनीये वर्गः:श्टब्स् संस्कृतसम्बद्धाः वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः
कुटीरोद्योगः
कुटीरोद्योगस्य प्रारम्भः
उन्नतये अभ्युदयाय वा कर्मसु कौशलं यः सम्पादयति सः उद्योगी इति कथ्यते। भारते प्राचीनकालादेव कुटीरोद्योगानाम् उल्लेखः उपलभ्यते। प्राचीनकाले तेषां व्यवस्थितरूपेण नियन्त्रणं संचालनं प्रवर्तनं च आसीत् न वा इति वक्तुं दुष्करम्। ऋग्वेदे तक्षा, हिरण्यकारः, चर्मकारः, वासोवायः इत्यादीनाम् उल्लेखो लभ्यते। । यजुर्वेदे (अ.30.5-22) बहवः कुटीरोद्योगाः सनामोल्लेखं प्राप्यन्ते। तत्र केचन कुटीरोद्योगाः प्राधान्येन निर्दिश्यन्ते। यथा-रथकारः, तक्षा, मणिकारः, इषुकारः, धनुष्कारः, ज्याकारः, रज्जुसर्जः, हिरण्यकारः, कुलालः, अयस्तापः, कर्मार, सुराकारः इत्यादयः। कुटीरोद्योगेषु संलग्नानां नारीणामपि वर्णनम् आप्यते। यथा-विदलकारी, रजयित्री, पेशस्कारी, कोशकारी, अञ्जनीकारी, वासः पपूली, स्मरकारी-प्रभृतयः आसन्।
नवदशशताब्दीं यावद् भारतवर्षं स्वोद्योगार्थं संसारे ख्यातिं लेभे। भारतीयनिर्मितं वस्तु शोभनं सुदृढम् इति दूरदेशं यावत् प्रसिद्धिमवाप । रोमदेशं यावत् भारतीयवस्त्राणां ख्यातिः आसीत्। ऊर्णावस्त्राणि, क्षौमवस्त्राणि, कश्मीरदेशीयानि वस्तूनि शाल-दुशाला-कम्बल-प्रभृतीनि अद्यावधि लोके ख्यातिमुपयान्ति। ढाका-नगरस्य मलमल-वस्त्रं विदेशेषु अपि प्रसिद्धिं लेभे। हस्ति-दन्त-कर्माणि, काष्ठकृतयः, लौहवस्तूनि च भारतस्य गौरवम् अद्यावधि प्रथयन्ति। भारतीयवस्तूनि अरब-फारस-सीरिया-प्रभृतिदेशेषु ख्यातिं ययुः। एतच्च १९१९ ईसवीये प्रकाशितेन औद्योगिकायोग-विवरणेन प्रमाणीक्रियते ।
कुटीरोद्योगस्य महत्त्वम्
उद्योगेन एव निर्धना धनिनो भवन्ति। स्वतन्त्रभारते क्रान्तदर्शिना महात्मागान्धिना कुटीरोद्योगस्य महत्त्वं बहुधा प्रतिपादितम्। यान्त्रिकसभ्यता विनाशावह इति विचारं विचारं सः तद्विरोधरूपेण कुटीतोद्योगं प्रावर्तयत् । तस्य अभिमतं यत् कुटीरोद्योगानां लघु-उद्योगानां च माध्यमेन भारते आर्थिकी समानता सम्भाव्यते। नगरस्थेषु विद्युत्संचालितेषु फेक्टरी-मिल-प्रभृतिषु अशिक्षितानां सामान्यानां ग्राम्यजनानां प्रवेशो न सम्भाव्यते। अतस्तेषां हितसम्पादनार्थम्, तेषाम् आर्थिकीं दु:साध्यां समस्यां समाधातुं च कुटीरोद्योगं वरदानरूपेण प्रतिष्ठापयत्। एतेन तस्याभिमतं यद् अवकाशकाले ग्रामीणा नागरिका वा लोकाः स्वल्पव्ययसाध्येन उद्योगेन अतिरिक्तधनोपार्जने क्षमाः स्यु:। एवं विधया रीत्या समयस्य सदुपयोगेन सहैव अतिरिक्तवित्तलाभोऽपि स्यात्। पारिवारिका जनाः बाला वृद्धाः स्त्रियश्च औद्योगिककर्मणि साहाय्यप्रदानेन स्वसमयं सफलयन्तः, अतिरिक्तं धनम् अर्जयेयुः, स्वीयाम् आर्थिकीं समस्यां च निराकुर्युः। लोकमान्यतिलक-गोखले- महात्मागान्धिप्रभृतिभिः देशभक्तैः कुटीरोद्योगेन एव वैदेशिक-पारतन्त्र्याद् इयं मातृभूमिः विमुक्ता कृता । क्रियमाणानि कार्याणि कुटीरोद्योगेन एव सिद्ध्यन्ति । लक्ष्मी उद्योगे संलग्नं जनं प्रति याति। उक्तञ्च- अत्र एतद् अवधेयं यत् अयं भारतदेशः कृषिप्रधानः वर्तते। अस्य देशस्य नवतिप्रतिशतं जनाः कृषिकर्मनिरताः। सम्पूर्णवर्षे प्रायशः षण्मासं यावत् कृषिकर्माभावात् समयस्य दुरुपयोगः एव दरीदृश्यते। यदि समयं बहुमूल्यम् अवगच्छन्तो ग्राम्या जना: लघु-उद्योगेषु कुटीरोद्योगेषु च अतिरिक्तसमयं विनियोजयेरन्, तहिं आर्थिकस्थितिसमुद्धारसमकालमेव तेषां पारिवारिकी सामाजिकी राष्ट्रिया च स्थितिः समुद्धरेत्।
कुटीरोद्योगस्य जीवनोपयोगित्वम्
कुटीरोद्योगाः लघु-उद्योगाश्च स्वीयावश्यकतापूर्त्यैव समं समाजस्य राष्ट्रस्य च आर्थिकस्थितिसमुन्नयने क्षमाः। तत्र केचन तथाविधा अपि लघूद्योगाः सन्ति, ये स्वल्पव्ययसाध्याः, विद्युद् अभावेऽपि च प्रक्रमन्ते। लघु-उद्योगेषु विशेषत: उल्लेख्या उद्योगाः सन्ति यथा-वस्त्र-दरी-गलीचा-रज्जु-खद्दर-कम्बल-मोजास्वेटर-शाल-इत्यादीनां निर्माणम्, सुवर्ण-रजत-ताम्र-पित्तल-प्रभृतिधातूनां पात्राणां कलात्मककृतीनां च निर्माणम्। एवमेव तैलोद्योगः, चर्मोद्योगः, फेनकोद्योगो (soap) दुग्धशालोद्योगश्च आर्थिकदृष्ट्या अतीव लाभप्रदाः। देशस्य विभिन्नराज्येषु यथा-मैसूर-मद्रास-बंगाल-असमकश्मीरादिषु अपरिष्कृत-रेशम-उद्योगः अतीव प्रथते । बंगादिषु च जूट-वस्तु-निर्माणं प्रतिवर्षं प्रवर्धत एव। उद्योगिनः एव संसारे धनविद्याज्ञानादिकं लभन्ते। उद्योगं विना तिलेभ्यः तैलमपि प्राप्तुं न शक्यते। यथोक्तम्- अत एव भगवद्गीतायां श्रीकृष्ण: एतद् एव उपादिशत्—
कुटीरोद्योगेन लघु-उद्योगेन च निर्धनानां हीनानां दीनानां च वृत्तिसमस्या निराक्रियते। तेषाम् आर्थिकी स्थितिः उन्नीयते। तेषां भौतिकसौविध्याभावः सुतरां पूर्यते। अपह्रियते च । तेषाम् अर्थाभावजन्यं दैन्यम्, संह्रियते च तेषां स्व-उदर-पूर्तिचिन्ता, निरस्यते च अन्नवस्त्राद्यभावजा हीनत्वभावनारूपिणी पिशाचिनी। समष्टेव्र्यष्टेर्राष्ट्रस्य च उत्थाने उद्योगानाम् एषां गौरवपूर्णं स्थानम्। सुविदितमेव एतत् समेषामपि सुधियां यद् जापानदेशो लघूद्योगबलेनैव जगति स्वीयं गरिमाणम् अभ्युन्नतत्वं च प्रथयति। अत एव उन्नतये अभ्युदयाय वा कर्मसु कौशलं यः सम्पादयति स उद्योगी इति कथ्यते। उद्यमः जनस्य मित्रम् अस्ति येन सः दु:खसागरं तरति। यथोक्तम्- अयं कुटीरोद्योगः दैन्यनाशकः, पतितोद्धारकः, दुर्गतिदमकः, समुन्नतिसाधकः, । वृत्तिसमस्यानिवारकः, आर्थिकस्तरोन्नायकः, श्रममहत्त्वप्रतिपादकः, सर्वलोकहितसाधकः, क्षुत्-पिपासा-वस्त्राभाव-धनाभावादि-दोषरोधकश्च। एवं कुटीर-उद्योगो जनस्य राष्ट्रस्य च श्रेयसेऽभिवृद्धये च प्रथते।
वर्गः:सामाजिकवृत्तयः वर्गः:चित्रं योजनीयम् वर्गः:सारमञ्जूषा योजनीया
चायसस्यम्
thumb|200px|right|चायसस्यम् thumb|left|200px|चायवाटिका thumb|right|200px|चायसस्येभ्यः चायपत्राणां चयनम् thumb|left|200px|चायसस्यस्य फलम् thumb|left|150px|चायसस्यस्य शाखा, पत्रं, पुष्पं चापि thumb|right|200px