cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
वल्लभाचार्यः
बाल्यम्
वल्लभाचार्यस्य जन्मकाले उत्तरभारतं मध्यभारतं च मुस्लिम् आक्रमणैः त्रस्तम् आसीत्। धर्मरक्षणार्थं इतस्ततः प्रवासः अनिवार्यः आसीत्। कदाचित् विषमस्थितौ गर्भवत्या भार्यया सह लक्ष्मणभट्टः वाराणसीतः चम्पारण्यम् आगतः। एवं गर्भवत्याः क्लेशकारणतः सप्तमे एव मासे शिशुः जातः। शिशोः मरणम् आशङ्क्य पितरौ कस्यचित् वृक्षस्य अधः वस्त्रेण आच्छाद्य शिशुं त्यक्तवन्तः। भगवान् कृष्णः पित्रोः स्वप्ने आगत्य अहमेव शिशुत्वेन जन्म प्राप्तवान् इति अवोचत्। तदानीं तौ वृक्षस्य अधः धावितवन्तौ। शिशुः जीवन् आसीत्। दैविकाग्निः परितः व्याप्य शिशोः रक्षणं कुर्वन् आसीत्। माता अग्नेः शिशुं स्वीकृतवती इति कथा श्रूयते। ततः वल्लभः इति नामकरणमपि कृतम्।
शिक्षणम्
सप्तमे वयसि वेदाध्ययनतः वल्लभाचार्यस्य अध्ययनम् आरब्धम्। षट्सु वेदाङ्गेषु सः पारङ्गतः अभवत्। वल्लभः शङ्कराचार्यस्य, मध्वाचार्यस्य, रामानुजस्य, निम्बार्कस्य, बुद्धस्य, जैनधर्मस्य च सिद्धान्तान् अधीतवान्। सः शताधिकमन्त्रान् क्रमेण व्युत्क्रमेण च वक्तुं शक्नोति स्म। जनाः तं बालसरस्वती इति श्लाघन्ते स्म। एकादशे वर्षे सः वृन्दावनम् अगच्छत्।
विजयनगरे विजयः
विजयनगरसाम्राज्ये कृष्णदेवरायस्य आस्थाने काचित् शास्त्रगोष्ठी आयोजिता आसीत्। द्वैतमतं अद्वैतमतं च प्रतिपादयितुं विद्वांसः समागताः आसन्। तत्र वल्लभाचार्यः अपि भागम् अवहत्। एकादशे वर्षे एव बालसरस्वती इति बिरुदेन युक्तः वल्लभः सभायां विचारम् उपपादयितुं समर्थः आसीत्।. शास्त्रचर्चा २७ दिनानि यावत् प्रवृत्ता। कृष्णदेवरायस्य कनकाभिषेकावसरे वल्लभाचार्यः सम्मानितः। आचार्यः जगद्गुरुः इति बिरुदद्वयम् तस्मै दत्तम्। तस्मै पुरस्काररूपेण स्वर्णभाजनानि दत्तानि। वल्लभाचार्यः विनयेनैव तत् निराकृत्य तानि पात्राणि दरिद्रेभ्यः दातुम् असूचयत् । केवलं सप्त नाणकानि स्वीकृत्य तेन गोवर्धनाथस्य आभरणानि कारितवान्।
देशयात्रा
वल्लभाचार्यः आ भारते पादरक्षामप्यधृत्वा अटनम् अकरोत्। श्वेतवेष्टीं श्वेतोत्तरीयं च धरति स्म। सः ८४ स्थलेषु भागवतविषये व्याख्यानानि कृतवान्। एतानि ८४ स्थलानि पुष्टिमार्गत्वेन ख्यातानि अद्यत्वे धार्मिकक्षेत्राणि विद्यन्ते। चातुर्मास्ये सः बृनावने वसति स्म।
पुष्टिमार्गस्य प्रतिष्ठापनम्
जनाः भक्तिमार्गे कथं योजनीयाः इति वल्लभाचार्यः चिन्तयति स्म। यदा वल्लभाचार्यः गोकुलम् आगतः तदा ध्यानस्य इच्छा अभवत्। सः कृष्णं ध्यातवान्। कृष्णः श्रीनाथरूपेण वल्लभाचार्येण साक्षात्कृतः इति कथा श्रूयते। वल्लभाचार्यस्य पुरतः प्रत्यक्षः श्रीनाथः एव पूर्वं महात्मना माधवेन्द्रपुरिणा साक्षात्कृतः आसीत्। , माधवेन्द्रपुरिना साक्षात्कृतः कश्चन देवः ब्रह्मसम्बन्धं बोधितवान्। कृष्णाय स्वसमर्पणम् एव ब्रह्मप्राप्तिः इति तस्य मतम्। कदाचित् भगवान् श्रीकृष्णः स्वप्ने आगत्य वल्लभाचार्यं मन्त्रम् उक्तवान्। तदानीं तस्य आप्तः शिष्यः दामोदरदासः वल्लभाचार्यस्य समीपे शयानः आसीत्। वल्लभाचार्यः प्रातः शिष्यं पृष्टवान् यत् ह्यः रात्रौ कोऽपि शब्दः श्रुतः वा इति। शिष्यः अवोचत् शब्दस्तु श्रुतः किञ्च तस्यार्थः न अवगतः इति। तदानीं वल्लभाचार्यः शिष्यं बोधितवान्। वल्लभाचार्यः तस्य बोधनानि प्रसार्य तस्य पुष्टिमार्गः इति नामाङ्कनं कृतवान्। सः त्रिवारं तीर्थाटनं कृतवान्। नामनिवेदनमन्त्रम् अथवा ब्रह्मसम्बन्धमन्त्रम् उपदिश्य सः जनानां बोधनस्य आरम्भम् अकरोत्। सहस्रशः जनाः तस्य अनुयायिनः अभवन्। परन्तु ८४ शिष्या प्रसिद्धाः वर्तन्ते। ८४ वैष्णवानां कथा इति पुष्टिमार्गे प्रसिद्धिः वर्तते। हिमालयस्य गुहासु सः व्यासं मिलितवान्। कृष्णस्य तस्य वेणोः च दर्शनं प्राप्तवान् इति ऐतिह्यं श्रूयते।
वैयक्तिकं जीवनम्
वल्लभाचार्यः सन्यासी भवितुम् इष्टवान्। परन्तु पण्ढरापुरस्य पाण्डुरङ्गः श्रीनाथश्च तं गृहस्थः भवितुं सूचितवन्तौ। श्रीनाथः तव द्वितीयपुत्ररूपेण अहं जन्म प्राप्स्यामि इत्यपि अवोचत्। वल्लभाचार्यः महालक्ष्मीं परिणीय गोपीनाथं विट्ठलनाथं  च पुत्रत्वेन प्राप्तवान्।.
मरणम्
५२ तमे वयसि वाराणस्यां हनुमानस्नानघट्टे वल्लभाचार्यस्य समाधिः अभवत्। पुष्टिमार्गस्य ग्रन्थेषु वल्लभाचार्यस्य अन्तिमः कालः वर्णितः अस्ति। श्रीनाथः त्रिवारं वल्लभार्यं मम समीपे आगच्छतु इति आहूतवान्। तृतीयवारं यदा आहूतः तदानीं वल्लभाचार्यः काशीं गतः। तत्र सन्न्यासिरूपेण कुटीरे वसति स्म। अन्तिमकाले कुटुम्बजनाः यदा तस्य समीपे आगताः तदा अन्तिमसन्देशरूपेण सार्धैकश्लोकं सः सिकतासु अलिखत्। अर्धं साक्षात् भगवान् श्रीकृष्णः पूरितवान्। अयं सन्देशः पुष्टिमार्गानुयायिभिः शिक्षाश्लोकी इत्युच्यते। वल्लभाचार्यस्य जलसमाधिः यदा कृता तदानीं तस्य शरीरतः विशिष्टा प्रभा उपरि गता।
पुष्टिमार्गः
वल्लभाचार्यस्य पुष्टिमार्गः भक्तिसम्प्रदाये महन्महत्त्वं भजते। अयं कश्चन विशिष्टः मार्गः वल्लभाचार्येण प्रतिपादितः। सम्प्रदायेन, सङ्गीतेन, ध्यानेन च भगवतः कृष्णस्य प्राप्तिः अस्य मुख्यं लक्ष्यम्। अद्यत्वेपि उत्तरभारते पूर्वभारते च तस्य अनुयायिनः दृश्यन्ते।
कृतयः
वल्लभाचार्यः अनेकान् ग्रन्थान् अरचयत्। यथा- एतदतिरिच्य पत्रावलम्बन्, मधुरषट्कम्, गायत्रीभाष्यम्, पुरुषोत्तमसहस्रनाम, गिरिराजधराष्टकम्, नन्दकुमारशतकम्, सुदर्शनकवचः इत्यादयः ग्रन्थाः अपि विद्यन्ते। ), and Shreemad Bhagwatam (Shree Subodhini ji, Tattvarth Dip Nibandh).
षोडश ग्रन्थाः
पुष्टिमार्गस्य भक्तानां प्रश्नानाम् उत्तरत्वेन वल्लभाचार्यः षोडश श्लोकान् रचितवान्। यत्र पुष्टिमार्गस्य प्रायोगिकः सिद्धान्तः वर्णितः वर्तते। ते ग्रन्थाः यथा
बाह्यसम्पर्काः
वर्गः:प्राचीनगुरवः वर्गः:मध्ययुगीयधार्मिकव्यक्तयः वर्गः:श्टब्स् संस्कृतसम्बद्धाः वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः
पल्लीकमलम्
पल्लीकमलं नवदृश्यात्मकं नाटकं विद्यते। अस्मिन् नायकस्य रूपकुमारस्य नायिकाया कमलकलिकायाश्च प्रेम्णः परिणतिः परिणये भवति।
कथावस्तु
मधुमालतीपल्ल्याः कन्या कमलकलिका प्रकृतिसुषुमायामात्मविस्मृतेव सुप्रसन्ना विद्यते । सोषसं आनन्दमालिकेति अमृतकलिकेति वर्णयति । नदी तस्याः कृते मायाविनी विद्यते । तस्या मात्रे तरङ्गिण्यै तस्या इदं काव्यमयं जीवनं न रोचते । सा तां भर्त्सयति | गृहपतिर्ब्रह्मबलः कन्याया रोदनं श्रुत्वा पृच्छति – कस्मान्मम दुहिता रोदिति ? तरङ्गिणी तमब्रवीत्कुतस्ते दुहिता ? केयमासादिता ? मातापित्रोरीदृशं वाक्यं श्रुत्वा कमलकलिका आत्मनो विषये शङ्काकुला संवृत्ता। अथ सा नदीतीरमासाद्येमानेव प्रश्नान् पुनः पुनश्चिन्तयामास | तदानीमेव तस्याः सखी काञ्चनकलिका तामुपालभत यत्, त्वया कस्मादद्यावधि स्वविवाहवृत्तान्तो न निवेदितः । कमलकलिकयोक्तम् -अहमेतस्मिन् विषये किमपि न जानामि । ततः काञ्चनकलिका स्नानाय शाटीमानेतुं गृहं गता । कमलकलिकायाः शाटी वायुवेगान्नद्यां निपतिता। तदापि सा तां नदीं तुष्टाव -
कलकलकलना हिमगिरिलला ललति ललिता लोभना।
किञ्चित्कालानन्तरं नायको रूपकुमारो नौका-सङ्गीतं गायन् तस्याश्शाटीं गृहीत्वा तत्रागतः। प्रथमदर्शन एवं कमलकालका तस्यैव समजनि । पुनर्मिलनमाकांक्षन्तीं कमलकालिकां सोऽब्रवीत् - परश्वः पूर्णिमायामर्धरात्रे मम मयूखमालिकानौकायां जन्मोत्सवो विद्यते, तदा भवत्यागम्यताम् इति।
तृतीयदृश्ये कमककलिकावोचत् पितरौ – मम विवाहो न केनापि करणीय इति । अहं भवतोश्चरणसेवां कुर्वाणा जीवनं यापयिष्यामि । तरङ्गिण्या कथितं - तव वरस्तु भूम्यधिकारी राजा वर्तते। कोलकातायां तस्य प्रासादाः विलसन्ति । तथापि स त्वादृशया पल्लीबालया सह परिणयायसमुत्सुको वर्तते । कनककलिकया तन्निषिद्धम्।
एकस्मिन् दिवसे भूम्यधिकारी मार्तण्डमहोदयः कन्यां द्रष्टुमागतः । तस्य पितुः प्रभञ्जनस्य कृते वेत्रासनाभावात् स प्रभञ्जनायते स्म । अन्ते मार्तण्डेच्छया सर्वे शान्ता अभूवन् । कनककलिका समक्षमागता। प्रभञ्जनवचनात् सा गानमारभत -
विभुपदवहनां दुष्कृतदहनां नमामि जननीं पल्लीम्।
अथ कन्यां सुयोग्यां विलोक्य ते विवाहदिवसस्य निश्चयं कर्तुमारेभिरे । कन्यायाः मनोभावं जानानः पिताब्रवीत् - कन्यायाः सम्मत्यर्थं कञ्चित् कालमहमपेक्षे।
चतुर्थदृश्ये कृष्णा य प्रमत्ता राधे व कनककलिका रूपकुमारस्य सङ्गीतकं श्रुत्वा मध्यरात्रे नदीमाससाद। सा रूपकुमारस्य पुरतः प्रस्तावयति यत्त्वया सह नौकाविहारोऽस्य निशीथस्य सर्वोपरि वरेण्यं सुखमास्ते। तौ नौकाविहाराय प्रतिष्ठेताम् । कनककलिका स्वकीयं जीवनं तदा सार्थकममन्यत।
रूपकुमारेण स्वपरिचयो दत्तः – यदाहं वयसा सप्तवर्षीय आसम् । तदैकस्यां शारद्यां पूर्णिमायामस्या एव नौकाया उपरि आत्मानमेकाकिनमपश्यम् । ततः प्रभृतीयमेव मम सर्वस्वम् । अस्मिन्नेव दिनेऽहं नौकाया जन्मतिथिं मानयामि | अहं प्रातरारभ्यार्धरात्रं यावन् मनोमानुषं प्राणबन्धुं प्राप्तुं भ्रमामि । स प्राणबन्धुरेव ममात्मा, अन्तर्देवता, प्राणाः, देहः, जीवनञ्च विद्यते । कनककलिकोवाच - अहमपि तमेव त्वया सहान्विष्यामि | रूपकुमारः तस्याः प्रार्थनां न स्वीचकार। तां पल्लीघट्टेऽवतारयत् । तत्रैव निशीथे मार्तण्डः कनककलिकामवलोकयत्।
अथ चाभर्सयत् - अहं जानामि यत् किन्निमित्तं विवाहं नेच्छसि । मम वाग्दत्ता भूत्वापि त्वं स्वैरिणी वर्तसे । कनककलिका तं निराशं परित्यज्य गता। षष्ठे दृश्ये कर्कट-मर्कटौ हास्यं प्रस्तुतः। सप्तमे दृश्ये मार्तण्डः कनककलिकां हस्तगतं कर्तुं कुचक्रं चालयति।
स एकदा त्वया करो न दत्त इति ब्रह्मपदं वन्दिनमकरोत् । ब्रह्मपदेन मनसि चिन्तितम्।
मां मेषशावं भृशमेष दष्टुं फणां समुन्नाम्यति कालसर्पः।
तस्य प्रकोपोपशमे समर्थं प्रेक्षे न कञ्चिद् विषवैद्यमद्य।।
कनककलिका स्वकीयां रत्नमालां प्रदाय पितरं मोचयितुं प्रायतत। अष्टमाङ्के कनककलिकायाः जन्मरहस्यस्योद्घाटनं भवति । बन्दी ब्रह्मपदो मार्तण्डस्य सविधे नीतः । तत्र ब्रह्मपदेनोक्तं - करस्तु मया प्रागेव प्रदत्तः । परंतु यदि भवतां मतेन न प्रदत्तो मया, तर्हि मम कन्याया इमां रत्नमालां बन्धकरूपेण ध्रियतां भवद्भिः । तां मालां दृष्ट्वा प्रभञ्जनः किमपि स्मृतवान् । अथ चापृच्छत् - कुत इयं रत्नमाला समासादिता त्वया । ब्रह्मपदोऽब्रवीत् - इदं रहस्यं न प्रकटयितुं गृहीतशपथोऽस्म्यहम् । परन्तु स बाध्यः सन्नब्रवीत् - कनककलिका मया रत्नमालया समं सद्योजाता कन्यारूपेण नदीतटे समासादिता । ततो मम पत्नी तां पुपोष | सम्प्रतीयं मम जीवनधारा विद्यते।
प्रभञ्जनेन स्मृतम् - इयं ममैव कन्या । कनकचम्पादेवी तां प्रासूत । मम सन्देहादस्याः जननी इमां नदीसविधे व्यसृजत्।
नवमदृश्ये सन्ध्यासमये मायाविनीतटे कनककलिका रूपकुमारागमनमालोकते । स गीतं गायन्नागच्छत् । आगत्य तेन कथितम् राजकन्ये ! अद्य पल्लीं व्यक्त्वाहं गमिष्यामि। कनककलिकया कथितम् - अहमपि त्वया सह चलिष्यामि । रूपकुमारेणोक्तम् - मया दरिद्रेण सार्धम् ? कनककलिकावोचत् - भवतो गृहे नित्यं प्राणबन्धुः, मनोमानुषो वसति । तव कस्याभावः ? तत उभावेकरूपताङ्गतौ।
नाटकेऽस्मिन् कतिपयबंग-लोकोक्तीनां संस्कृतानुवादः समुपलभ्यते । यथा -
(१) आकाशचन्द्रः पतितः करे मे। (२) कुक्षौ क्षुधा मुखे लज्जा। (३) पथि ठक्कुर आद्रियमाणो मस्तकमारोहति ।
यद्यप्यस्य रूपकस्य सर्वाणि दृश्यान्येकोक्तिमण्डितानि सन्ति, किं तु पञ्चमाङ्कस्य कनककलिकाया एकोक्तौ महती प्रभविष्णुता जागर्ति। लेखिकायाः मतेन प्रहसनमपि नाटके तथावश्यकं यथा सङ्गीतनिबन्धनम्। पूर्वकथा चलचित्रानुवर्तनपूर्वकं पटपरिवर्तनद्वारा पूर्वदृश्ये प्रदर्शिता । कनककलिकाया जन्मरहस्यमपि पटपरिवर्तनपूर्वकं दर्शितम्।
उद्धरणानि
वर्गः:विंशतिशताब्द्याः नाटकानि वर्गः:न प्राप्तः संस्कृतसम्बद्धभाषानुबन्धः वर्गः:सर्वे न प्राप्ताः भाषानुबन्धाः
४२०
४२० तमः वर्षः ग्रेगोरी-कालगणनायाम् एकः अधिवर्षः आसीत्।
बाह्य-सूत्राणि
Calendopedia
४२० ४२० वर्गः:वर्षसम्बद्धाः स्टब्स् वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः वर्गः:चित्रसारमञ्जूषे नावश्यके
टोंगा
thumb|right|200px thumb|right|200px
टोंगा प्रशान्‍त महासागरे मध्‍ये देश: अस्‍ति.
सम्‍बद्घ विषय:
External links
स्थलम् वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः वर्गः:देशाः
वर्गः:सारमञ्जूषा योजनीया‎
खगोलशास्त्रीयशब्दावलिः
वर्गः:खगोलविज्ञानम् वर्गः:खगोलविज्ञानसम्बद्धाः स्टब्स् वर्गः:न प्राप्तः भाषानुबन्धः वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः वर्गः:सर्वे न प्राप्ताः भाषानुबन्धाः वर्गः:चित्रं योजनीयम् वर्गः:भाषानुबन्धरिहतपृष्ठेषु सामञ्जूषायोजनीया
श्रीरामतीर्थः
एषः मध्वाचार्यस्य शिष्यः । काणियूरुमठस्य आदिमः । उडुपीक्षेत्रे श्रीकृष्णस्य पूजार्थं मध्वाचार्येण नियुक्तः । मध्वाचार्येण स्वीकृतस्य योगनरसिंहस्य आराधकः ।
काणियूरुमठस्य परम्परा
वर्गः:संचित्रसारमञ्जूषे योजनीये वर्गः:बाह्यानुबन्धः योजनीयः वर्गः:श्टब्स् संस्कृतसम्बद्धाः
वर्गः:न प्राप्तः संस्कृतसम्बद्धभाषानुबन्धः वर्गः:तीर्थाभिधाः वर्गः:आधुनिकधार्मिकव्यक्तयः वर्गः:सर्वे अपूर्णलेखाः वर्गः:सर्वे न प्राप्ताः भाषानुबन्धाः
वैदिकवाङ्गमये पाश्चात्यानां योगदानम्
लघुचित्रम्|वैदिकवाङ्गमये पाश्चात्यानां योगदानम् वैदिकवाङ्गमये पाश्चात्यानां योगदानम् अभ्यासक्रमेषु अपि अन्तर्भवति। वैदिकसाहित्यस्य अर्थात् वेदः, वेदभाष्याणि, उपनिषदः, ब्राह्मणग्रन्थाः इत्यादीनां कृते ग्रन्थनिर्माणं, अनुवादकार्यं, प्रकाशनकार्यं, सङ्कलनकाञ्च अनेके पाश्चात्यविद्वांसः कृतवन्तः।
वेदसम्बद्धं योगदानम्
अष्टादशशतकस्यान्तिमे चरणे पाश्चात्यवेदज्ञानां कार्याणि अपि वेदानाम् अनुशीलनत्वात् सर्वेषां ध्यानाकृष्टम् अकुर्वन् । १७८४ ख्रीष्टाब्दे सर-विलियम-जोन्स -नाम्ना (William Jones (philologist)) अाङ्ग्लविदुषा स्वप्रयासेन कोलकाता नगर्याम् 'बंगाल-एशियाटिक-सोसाइटी'-नामक The Asiatic Society (http://asiaticsocietycal.com/) शोधसंस्थायाः स्थापनाऽभवत् । अयं हि 'कोलकाता'-उच्चन्यायालय स्य प्रधान न्यायाधीशः आसीत् । अस्मादेव कालात् आांग्लविदुषां संस्कृभाषां प्रति ध्यानाकृष्टः अभवत् ।
यूरोपे वैदिकानुशीलनस्येतिहासे १८४६ ख्रीष्टाब्दः चिरस्मरणीयी भविष्यति । यतो ह्यस्मिन्नेव वर्षे ‘रूडाल्फ राथ -नामकः' (Rudolf von Roth) कश्चन जर्मन विद्वान् ‘वेदस्य साहित्यञ्चेतिहासश्च' इत्यभिधानकमेकं लघ्वाकारं किञ्चातीव महत्त्वपूर्णं पुस्तकं प्रकाशितवान् । येन पुस्तकेन युरोपदेशे वेदानुशीलनं प्रति अतीव गम्भीरा प्रवृत्तिः समुत्पन्नाऽभवत् । वेदस्यैतिहासिकपद्धत्याः समुद्भावकरूपेण राथ-महोदयः प्रसिद्धः । यतो हि अनेन वेदस्य अर्थावबोधने सायणप्रभूतीनां भारतीयभाष्यकाराणां व्याख्यानानि सर्वथा अग्राह्यानि इति कृत्वा पाश्चात्यभाषाविज्ञानं तथा तस्य तुलनात्मकधर्मम् एवाधारं कृत्वा वेदार्थबोधनस्य प्रयत्नो विहितः । दोषपूर्णा अपीयं पद्धतिः वेदानाम् अर्थज्ञानाय महत्त्वपूर्णाऽभवत् । अस्य दृष्टया वेदानां विभिन्नस्थलेषु समागतानां शब्दानां सूक्ष्मपर्यालोचनेन एव वैदिकसन्दिग्धशब्दानाम् अर्थाः स्वयमेव आभासिताः भवन्ति । अस्याः पद्धत्याः अनुसरणं कृत्वैव राथ-महोदयः 'सेन्टपीटर्सवर्गसंस्कृत-जर्मन'-महाकोशस्याऽपि निर्माणं कृतवान्। शब्दकोशोऽयमस्य विद्वत्ता-प्रतिभा-अध्यवसायप्रभृतीनां पर्याससूचकोऽस्ति । अस्मिन् ग्रन्थे प्रत्येकशब्दस्यार्थः विकासक्रमेण निर्वर्णितोऽस्ति। शब्दानाम् अर्थः निर्णतुमस्मिन् ग्रन्थे आवेदात् लौकिकग्रन्थानाम् अपि सन्दर्भः समुद्धृतोऽस्ति । अस्मिन् ग्रन्थे राथ-महोदयेन स्वयमेव वैदिकशब्दानाम् अर्थसङ्कलनं कृतम् । लौकिकसंस्कृतशब्दानाम् अर्थनिर्णयः बोठलिंग-नामकः (Otto von Böhtlingk) कोऽप्यन्यः जर्मनविद्वान् कृतवान् । शब्दकोशोऽयमद्यापि अतुलनीयोऽस्ति । संस्कृतशब्दानामैतिहासिकार्थावबोधने उपयोगी ग्रन्थोऽयम् ।
राथ-महोदयस्य सहपाठिनां शिष्याणाञ्चैक अतिविस्तीर्णा परम्परा वर्त्तते । विद्वद्भिरेभिः वेदस्यार्थानुशीलने विशेषरूपेण कार्य कृतम् । प्रथमतः एभिः विद्वद्भिः वैदिकग्रन्थानां शुद्धसंस्करणं प्रकाशितं, तदनु वैदिकग्रन्थानाम् अनुवादमपि कृतम् । तत्पश्चात् वेदार्थानुशीलनविषये तु एषां कार्याणि सन्ति एव।
पाश्चात्यैः कृताः ग्रन्थाः
प्रो. एम.हाग महोदयकृत-ऐत्तरेयब्राह्मणस्य विशुद्धसंस्करणं तथा तस्यैवांग्लानुवादः अद्यापि स्वभूमिकार्ये अतीवोपादेयमस्ति । डा. आउफेक्ट-महोदयस्य रोमनाक्षरेषु प्रकाशितस्यास्य ब्राह्मणग्रन्थस्य संस्कंरणं विशुद्धं कथ्यते । अनेनैव प्रकारेण प्रो. बी.लिण्डनर-महोदयस्य कौषीतकिब्राह्मणस्य संस्करणं सुष्ठु अस्ति । १८५५ ख्रीष्टाब्दे माध्यन्दिनशतपथब्राह्मणस्य प्रथमं संस्करणं डा. वेवर-महोदयस्य सम्पादकत्वे प्रकाशितमभवत् । डा. वेवर-महोदयस्तु बर्लिन -नगरे १८५८ ईशवीये अद्भुतब्राह्मणस्य शुद्धसंस्करणं प्रकाशितवान्, तथा तेनैव महोदयेन वंशब्राह्मणस्यापि सम्पादनं कृतम्। डा. ए.सी.बर्नेल-महोदयस्तु लन्दन -नगरे १८७३ ख्रीष्टाब्दे विविधसामवेदीयब्राह्मणग्रन्थानां सम्पादनं कृतवान्। वंशब्राह्मणस्य तथा देवताध्यायब्राह्मणस्य प्रकाशनं १८७३ ईशवीयेऽभवत् । आर्षेयब्राह्मणस्य प्रकाशनं १८७६ ईशवीयेऽभवत् तथा १८७७ ख्रीष्टाब्दे संहितोपनिषद्ब्राह्मणस्य प्रकाशनं मङ्गलोर-नगरे अभवत्। डा. एच.ओर्टल-महोदयस्तु जैमिनीब्राह्मणस्य विशेषांशस्यांग्लभाषायामनुवादं कृतवान् तथा जर्मनभाषायामस्यैव ग्रन्थस्यानुवादः डा. कैलेण्डमहोदयेन प्रकाशितः । अस्य प्रथमः ग्रन्थः ‘अमेरिकन ओरियण्टल, जर्नल' नाम्नि पत्रे प्रकाशितः अभवत्। १९१९ ख्रीष्टाब्दे लण्डननगरस्य हालैण्ड -नगरे प्रो. गास्ट्रा-महोदयः गोपथब्राह्मणस्यातीव सुष्ठु संस्करणं प्रकाशितवान् । संस्करणमिदं नागर-अक्षरेषु प्रकाशितमस्ति ।
अस्मिन् विषये आश्वलायनगृह्यसूत्र स्य तथा पारस्करगृह्यसूत्र स्य सम्पादकः स्टैन्जलर-महोदयस्य, शाखायनश्रोतसूत्रस्य सम्पादकः हिलेब्राण्ट-महोदयस्य, बौधायनश्रौतसूत्रस्य सम्पादकः डब्ल्यू.केलेण्ड-महोदयस्य, अापस्तम्बश्रौतसूत्रस्य सम्पादकः आर.गार्वे-महोदयस्य, मानवश्रोतसूत्र स्य सम्पादकः कनाउएर-महोदयस्य, कात्यायनश्रौतसूत्र स्य सम्पादकः वेवर-महोदयस्य तथा कौशिकश्रौतसूत्र स्य सम्पादकः ब्लूमफील्ड-महोदयस्य च नाम प्रसिद्धम् अभवत्। राथ-महाशयस्य शिष्याणाञ्चास्ति विशाला संख्या । सा वेदानुशीलनकर्मणि उल्लेखनीयं कार्यं जग्राह। एतेषु केचन वैदिकग्रन्थानां वैज्ञानिकानि संस्करणानि, इतरे वैदिकग्रन्थानामनुवादम्, अपरे वेदार्थावगाहनपरकग्रन्थान्, अन्ये च वैदिक संस्कृतिस्वरूपोद्भवनकारीणि व्याख्यात्मकानि पुस्तकानि प्राणैषुः ।
वैदिकपुराणविज्ञानस्य ग्रन्थाः
वैदेशिकाः वैदिकधर्मस्य धर्मान्तरेण सह तुलनां कृत्वा अनेकान् ग्रन्थान् (Comparative Mythology) अरचयन्। हिलेब्राण्ट इत्यस्य 'वैदिक-मीथोलोजी', मैक्डोलन इत्यस्य च 'वैदिकमीथोलोजी' व्यापकत्वात् प्रामाणिकत्वाच्चोपादेये स्तः । फेखविदुषां च श्रौतसम्बन्धिनोऽनेके ग्रन्थाः दृष्टा भवन्ति । एतदतिरिक्तः जर्मनभाषायां हिलेब्राण्टस्य यज्ञ विषयान् अधिकृत्य अतीव उपादेयः प्रामाणिकश्च ग्रन्थः (वैदिक रिचुअाल लितरातुर, जर्मनी १९२५ ई० ) उपलब्धो भवति । फ्रेंचविद्वांसोऽपि श्रौतविषयकानेकग्रन्थानां रचनां फ्रेंचभाषायां कृतवन्तः । डा० कीथ-महोदयस्य अस्मिन् विषये ग्रन्थोऽस्ति । अस्य ग्रन्थस्य द्वौ खण्डौ स्तः । ग्रन्थेऽस्मिन् वैदिकधर्मस्य तथा अौपनिषदिकतत्त्वज्ञानस्य प्रामाणिकमीमांसा वर्त्तते । अस्य प्रसिद्धग्रन्थस्य नाम "Religion and Philosophy of Vedas and Upnisadas" ग्रन्थस्य प्रकाशनं हार्वर्ड-नगरादभवत् । ग्रन्थस्यास्य प्रथमभागस्य संख्या ३१-३२ एवं द्वितीयखण्डस्य संख्या ९३४-३५ वर्तते ।
वैदिकसाहित्यस्येतिहासाय ग्रन्थाः
वैदिकसाहित्यस्येतिहासेऽपि सुविदितास्त्रिचतुराः ग्रन्थाः प्राप्यन्ते । डा० बेवर एतस्मिन्विषयेऽपि स्वां लेखनीं प्रयुयोज । एतद्विषयकं यं ग्रन्थं स अजग्रन्थद् विद्वज्जगति स मान्योऽभवत् । ग्रन्थोऽयं स्वविषयस्य प्रथमप्रतिपादकस्य गौरवं लभते । मूलतः ग्रन्थोऽयं जर्मनभाषा यां लिखितः अस्ति । अस्यांग्लानुवादः द्रुवनर-संस्कृत-सीरीज-लण्डननगर्याम् अपलब्धोऽस्ति । लण्डननगरीत एव १८५९ ख्रीष्टाब्दे मैक्स मूलर इत्यस्य ʻHistory of Ancient Sanskrit Literature' ग्रन्थः श्रौतग्रन्थानां गम्भीरमनुशीलनं प्रकटीकरोति।। लण्डननगरीत एव विन्टरनित्स(Winternitz)महोदयस्य ग्रन्थः 'History of Indian Literature' भाषायाः प्रकाशनं १९०४ ख्रीष्टाब्दे समभावत्। अयं हि व्यापकदृष्टया सर्वविदितः अस्त्येव ।
वैदिकसाहित्यस्यानुक्रमणीग्रन्थाः
प्राचीनकाले भारते तु 'अनुक्रमणी' इत्येतत्संज्ञकाः ग्रन्थाः प्रणीताः अजायन्त एव। परमस्मिन् वर्त्तमानानेहस्यापि प्रतीच्याः विचक्षणाः एतस्मिन् क्षेत्रेऽपि कार्यं कृतवन्तः । तत्र डा० ब्लूम फिल्ड इत्यस्य ‘वैदिककान्कार्डेन्सः' प्रसिद्धः ग्रन्थो विराजते। वेदे वैदिके च विषये लिखितानां ग्रन्थानां लेखानाञ्च पूर्णतया परिचयकारी ग्रन्थो फ्रेञ्चभाषायां ‘बिब्लियोग्राफी वैदिक' नामधेयो हि विदुषा लईरेनो-महाभागेन अलेखि । ग्रन्थश्चायमुपादेयः । इत्थं पाश्चात्यानां पण्डितानां वेदे, वेदाङ्गे अनेकेषु च वैदिकेषु विषयेषु प्रशंसनीयानि कार्याणि वीक्ष्यन्ते ।
पाश्चात्यानाम् अनुवादकार्यम्
प्रो. हॉग-महोदयस्य ऐतरेयब्राह्मणस्य संस्करणमथ च तदीय आंग्लानुवादोऽद्यापि स्वभूमिकाहेतोः उपादेयो वर्तते । पञ्चाशदधिकाष्टादशशततमेऽब्दे ईशवीये डा. एच.एच.विल्सनो बुधेन्द्रः सायणभाष्यानुसारेण ऋग्वेदं पूर्णमेवांग्लभाषायामनूदितवान् । ऋग्वेदस्यानुवादो जर्मनभाषा यां श्रीमद्ग्रासमानलुङ्गाविगाभ्याश्च, एच.ग्रासमान इत्यस्य पद्यानुवादः (१८७६-७७ ई. पर्यन्तं तथा ए.लुड्विगमहोदयस्य गद्यानुवादः विस्तृतव्याख्यया सह १८७६-१८८६ ईशवीये) अक्रियत । बर्लिननगरात् १९०९-१९१२ ईशवीये जर्मनविदुषः डा. एच.ओल्डनबर्गस्य ऋग्वेदेकार्य नितान्तमेव स्पृहणीयं दृश्यते । स द्वाभ्यां बन्धाभ्यां हि ऋग्वेदस्य मार्मिकव्याख्यां विहितवान् । ग्रन्थोऽयं ऋग्वेदस्यानुशीलनाय महत्त्वशाली, प्रामाणिकः तथा उपादेयश्चास्ति ।
काशीतः १८८९ ईशवीये ग्रिफिथो यजुर्वेदस्य माध्यन्दिनसंहितायाः अांग्लभाषायां प्राञ्जल पद्यानुवादं कृतवान्। डा. ए.बी.कीथ-महोदयः तैतिरीयसंहितायाः प्राञ्जलमनुवादमकरोत्। अस्य ग्रन्थस्य आरम्भे विविधोपयोगिन्या-वार्त्तायाः मीमांसाऽनुवादकस्य विलक्षणप्रतिभायाः परिचायिका वर्तते । ग्रिफिथमहोदयेनैव सामवेदस्याऽपि आंग्लभाषायां पद्यानुवादः कृतः । अथर्ववेदस्य अप्यांग्लभाषायां द्वावनुवादौ स्तः । १८९१-९८ ईशवीये काशी तः ग्रिफिथमहोदयस्यानुवादः मूलार्थावबोधने सहायको वर्त्तते । सी.अार° लेनमेन इत्यनेन पूर्णतां नीतो डब्लू. एच. हिटनी-कृतोऽथर्ववेदानुवादो विद्वत्तापूर्ण-भूमिकावत्वात् उपादेयो वर्त्तते । प्रतीच्यपण्डितस्य साध्यवसायं सश्रमश्च कृतः शतपथब्राह्मणस्य अनुवादो नितान्तमेव श्लाघनीयः । ऋग्वेदीययोः उभयोरपि ब्राह्मणयोः अनुवादं डा. कीथ-महोदयः कृतवान् । एषः चानुवादो भूमिकावत्वान्महत्त्वपूर्णोऽस्ति । सामवेदीयसंहिताविषयभूमिकाभूषितत्वात् ताण्ड्यब्राह्मणस्य च डा. कैलेण्डकृतोऽनुवादः (बिब्लि., कलकत्ता १९३२ ईशवीये ) ग्काःरको विद्यते ( उपनिषत्सु प्रातिशाख्येषु निरुक्तादिवेदाङ्गेषु कृतम् अनुवादकार्यं प्रतीच्यकोविदानां निःसंशयमुपादेयं महनीयश्च वर्त्तते ।)
पाश्चात्यानां व्याख्याग्रन्थाः
प्रतीच्यानां मनीषिणां वैदिकसाहित्ये व्याख्याविषयकं स्वतन्त्रमपि कार्यं स्तुत्यमास्ते। डा. मैकडोनल(Arthur Anthony Macdonell)-कीथयोः 'वैदिक-इण्डेक्स' इत्येतन्नामधेयो विश्वकोषः प्रसिद्धः। ये विद्वांसो वेदमधिकृत्य ग्रन्थान् अकार्षुः तेषु मैक्समूलर इत्येषः प्रतीच्यपण्डितः । सः वेदविषयकान् बहून् ग्रन्थान् विरचय्य वैदिकं सिद्धान्तं धर्मञ्च लोकप्रियतां निनाय । तदीयम् अतिमहत्त्वपूर्णकार्यमस्ति सायणकृतस्य ऋग्वेदभाष्यस्य विवेचनपूर्णं सम्पादनम् । ततश्च सः 'प्राचीनवैदिकसंस्कृतसाहित्ये' वैदिकसाहित्यस्य वैदूष्यपूर्णां मीमांसाञ्चकार, 'पवित्रप्राच्यग्रन्थमालायां’ स्वयं वैदिकग्रन्थान् अनूदितवान्, किञ्चान्येषां विदुषामपि स्वतन्त्रानुबन्धांस्तत्र प्रकाशयामास ।
डा. वेवर इत्येषोऽपि प्रख्यातः प्रतीच्येषु प्रधीषु । स निजपाण्डित्येन आलोचकान् विस्मापयामास । 'संस्कृतजर्मनमहाकोशस्य चर्चा तु प्रसिद्ध एव। ऋग्वेदीयग्रासमानस्य ‘वैदिककोशः' ( १८७३-७५ ) इत्याख्ये ग्रन्थेऽस्मिन् ऋग्वेदीयप्रत्येक-स्थलस्य उल्लेखं कृत्वा शब्दानाम् अर्थनिर्णयोऽपि ग्रन्थकारेण कृतः । येन पूर्वकृतऋग्वेदस्य अनुवादस्य त्रुटेः परिमार्जनञ्च अभवत् । डा. मैकडोनल-कीथ इत्येतयोः 'वैदिक-इण्डेक्स' वैदिकसंस्कृत्या सम्बद्धविषयाणां कश्चन लघ्वाकारो विश्वकोष एवाऽस्ति । ग्रन्थेऽस्मिन् भौगोलिकैतिहासिकविषयाणाम् अतिरिक्तः सामाजिक-आर्थिकप्रभृतिविषयाणां पूर्णमीमांसा वर्तते ।
१. वैदिकव्याकरणे ऽपि सुविदिताः त्रिचतुराः ग्रन्थाः प्राप्यन्ते ।     ह्विटनी-महोदयस्य व्याकरण ग्रन्थः मुख्यतया लौकिकसंस्कृतस्यैव ग्रन्थोऽस्ति, तथापि वैदिकभाषया सह तुलनां विधाय वैदिकभाषायाः व्याकरणस्यापि इयं रचनाऽस्ति।
२. डा. मैकडोनल इत्यनेन (Arthur Anthony Macdonell) कृतस्य वैदिकव्याकरणस्य ग्रन्थः (वैदिकग्रामर १९१० जर्मनभाषायाम्) सर्वतो मान्यः प्रामाणिकश्चाऽस्ति । अस्य ग्रन्थस्य सङ्क्षिप्तरूपोऽपि छात्राणां कृते महत्त्वपूर्णोऽस्ति (वैदिक ग्रामर फार स्टुडेण्ट्स, ऑक्सफोर्ड १९२० ई. )। अत्र वैशिष्ट्यमेकं दर्शनीयमस्ति यत्, वैदिकप्रयोगाणां पाणिनीयव्याकरणे यत्र ‘बहुलं छन्दसि' मध्ये निवेशोऽस्ति तत्राप्ययं नियमेन साधितुं प्रयत्नं कृतवान् ।
३. डा. जे. वाकरनागल इत्यस्य व्याकरणग्रन्थः जर्मनभाषायां निबद्धोऽस्ति। कतिपयेषु खण्डेषु प्रकाशितोऽयं ग्रन्थः भाषाशास्त्रीयानुसन्धानस्य मार्गं प्रशस्तं करोति । विदुषां सम्मतौ ग्रन्थोऽयं स्वविषये सर्वोत्कृष्टः प्रौढश्चास्ति ।
वैदिकव्याकरणविषयेऽपि पश्चिमीयाः संख्यावन्तः कार्यं कृतवन्तः । ह्विटनी-मैक्डोनल-वाकरनागल-महाशयानां वैदिकानि व्याकरणानि शिक्षासंसारे प्रियतां गतानि सन्ति ।
वैदिकच्छन्दःस्वपि कार्यं कुर्वाणाः प्रतीच्याः सुधयो दरीदृश्यन्ते । प्रो. वेबर इत्यनेन निज-‘इब्देशेस्तूदियन'-नामकस्य शोधपत्रस्याष्टमे खण्डेऽस्मिन् विषये विस्तृतचर्चा कृताऽस्ति । प्रो. ई. वी. अर्नाल्ड इत्येषः ऋग्वेदीयानि छन्दांसि अधीत्य ‘वैदिकमीटरम्' नाम ग्रन्थं गुम्फतवान् । स मन्त्राणां कालनिर्णयस्य च प्रशंसनीये कार्ये आत्मानं नियोजयामास । अस्य महोदयस्य सिद्धान्तः परिश्रमसाध्ये सत्यपि विदुषां मध्ये मान्यो नाभवत् ।
सन्दर्भः
वर्गः:वैदिकसाहित्यम्
एस् एम् कृष्ण
राजकीयजीवनम्
क्रि.श. १९६२तमे वर्षे जन्मग्रामादेव राजकीयजीवनम् आरब्धवान् । प्रजासोशियलिस्ट् पक्षस्य अभ्यर्थी भूत्वा मद्दूरुविधानसभनिर्वाचने स्पर्धितवान् । चितः प्रथमवारं प्रशासकः भूत्वा राजकीयस्य प्रथमसोपानम् आरूढवान् । सुसंस्कृतकुटुम्बात् अगतस्य एस्.एम्.कृष्णः समाजसेवानुभवेन प्रगतिपरविचारैः राजकीयक्षेत्रे क्षुल्लकत्वं विना उदारगुणं प्रदर्शितवान् । एस्.एम्.कृष्णमहोदयः क्रि.श.१९६८तमे वर्षे प्रथमवारं लोकसभासदस्यः अभवत् । क्रि.श१९७१तमे वर्षे पुनरेकवारं सांसदः सञ्जातः ।
क्रि.श.१९७२तमे वर्षे सांसदस्थानस्य त्यागपत्रं दत्त्वा राज्यविधानपरिषदः सदस्यः अभवत् । अस्मिन् एव अवसरे यन्त्रोद्यमस्य वाणिज्यस्य सांसदीयव्यवहारस्य च मन्त्री अभवत् । क्रि.श.१९८०तमे वर्षे पुनः लोकसभानिर्वाचने प्रतिस्पर्ध्य जितवान् । क्रि.श.१९८३तः क्रि.श.१९८५ पर्यन्तं केन्द्रे यन्त्रोद्यमस्य अर्थविभागस्य च मन्त्री अभावत् । क्रि.श.१९८९तमे वर्षे मद्दूरुमध्ये विधनसभाभ्यर्थी भूत्वा निर्वाचने चितः अभवत् । विधानसभाध्यक्षरूपेण वर्षत्रयं सेवां कृतवान् । क्रि.श.१९९२तः १९९४पर्यन्तं विरप्प मोयिलिमहोदयस्य मन्त्रिमण्डले उपमुख्यमन्त्री अभवत् । क्रि.श.१९९४तमे वर्षे विधासभानिर्वचाने मद्दूरुक्षेत्रे पराजयम् अनुभूतवान् । अनन्तरं राज्यसभायां चितः पुनः राजकीयक्षेत्रे सुशोभितः ।
धर्मसिंहमहोदयस्य सेवानन्तरम् अनुभावबलात् एस्.एम्.कृष्णः के.पि.सि.सि. अध्यक्षः अभवत् । क्रि.श.१९९९तमे वर्षे कर्णाटकविधानसभानिर्वाचने काङ्ग्रेस्पक्षः प्रचण्डबहुमतेन विजयम् अवाप्नोत् । एस्.एम्.कृष्णस्य नायकत्वे एव जयः प्राप्तः अतः सः एव मुख्यमन्त्री अभवत् । तदा सः पाञ्चजन्य कर्णाटकराज्यस्य प्रतिकोणं गत्वा काङ्ग्रेस्पक्षस्य विषये जनजागरणं कृतवान् । नेह्रू कुटुम्बस्य विषये निष्ठावान् देशस्य हिते आसक्तः च एस्.एम्.कृष्णः वेषभूषणविषये वैभवयुतः अस्ति । दीनदुःखितानां विषये विशेषः आदरः अस्य । कृष्णमहाभागस्य पिता एस्.सि.मल्लय्यः अपि राजकीयक्षेत्रे असीत् । सामान्यतः २७वर्षाणि मौसूरुप्रजाप्रतिनिधिसभायाः सदस्यः आसीत् । क्रि.श. १९३४तमे वर्षे महात्मना गान्धिमहोदयेन साक्षात् आशीर्वादं प्राप्तवान् । तादृशस्य कुटुम्बादागतः एस्.एम्.कृष्णः राजकीयक्षेत्रे सहजतया सुशोभितवान् । पूर्वं मण्ड्यप्रदेशः मैसूरुमण्डले एव अन्तर्गतः आसीत् । सर्वकारीयकार्यर्थं मण्ड्यजनैः मैरूरुनगरं गन्तव्यम् आसीत् । अतः मल्लय्यमहोदयः सङ्घर्षं कृत्वा मण्ड्यमण्डलं सर्जितं कारणिकः अभवत् । एतातृशस्य पितुः गुणस्वभावान् आत्मसात् कृत्वान् एस्.एम्.कृष्णमहोदयः । यदा एषः यत्रोद्यममन्ती आसीत् तदा सोमनहळ्ळिमध्ये यन्त्रागारां संस्थाप्य ग्रामीणजानेभ्यः उद्योगावाकाशं दत्तवान् । मद्दूरुपत्तने लघुविधानसौधं निर्मितवान् । पत्तने पानजलं सञ्चारमार्गः इत्यादीनि मूलसौकर्यानि प्रकल्पितवान् । प्रतिमासचतुष्ठयं ग्रामदर्शनं करोति स्म । एस्.एम्.कृष्णमहोदयः स्नेहजीवी । राजकीयात् प्राप्तस्यापेक्षया नष्टमेव अधिकम् । पित्रार्जितं ३०एकरे क्षेत्रं समाजासेवाव्वाजेन नष्टम् ।
बाह्यसम्पर्कतन्तुः
वर्गः:कर्णाटकराज्यस्य मुख्यमन्त्रिणः
पशुपतिनाथमन्दिरम् (मन्दसौर)
thumb|right|200px|पशुपतिनाथः पशुपतिनाथ-मन्दिरं (पशुपतिनाथ मन्दिर, Pashupatinath Temple) मध्यप्रदेशराज्यस्य मन्दसौरमण्डलस्य मन्दसौर-नगरे स्थितम् अस्ति । इदं मन्दिरं मन्दसौर-नगरस्य आकर्षणकेन्द्रम् अस्ति । मन्दिरेऽस्मिन् अष्टमुखीप्रतिमारूपेण भगवतः शङ्करस्य एकं लिङ्गम् अस्ति । अस्याः मूर्तेः प्रतिष्ठा मार्गशीर्ष-मासस्य कृष्णपक्षस्य पञ्चम्यां तिथौ अभवत् । अतः प्रतिवर्षं तस्यां तिथौ जनाः पाटोत्सवम् आचरन्ति । अस्य मन्दिरस्य समीपे शिवनानदी प्रवहति ।
मन्दिरस्य स्थापना वास्तुकला च
पशुपतिनाथ-मन्दिरस्य स्थापना १९६१ तमस्य वर्षस्य नवम्बर-मासस्य २७ तमे दिनाङ्के (२७/११/१९६१) अभवत् । मन्दसौर-नगरस्य दक्षिणदिशि शिवनानदी प्रवहति । शिवनानद्याः तटे इदं मन्दिरं स्थितम् अस्ति ।
मन्दसौर-नगरस्य प्राचीनं नाम दशपुर इति आसीत् । कुमार गुप्त प्रथम, बन्धु वर्मा इत्येतयोः अभिलेखेषु पश्चिमपुरम् इति नाम प्राप्तम् । महाराज गौरी इत्यस्य आधित्यवर्धनकालीनेषु खण्डिताभिलेखेषु दसादिकपुरम् इति नाम प्राप्यते । दशपुर-नगरस्य नामोल्लेखः स्कन्दपुराणे, मार्कण्डेयपुराणे, मेघदूते, अमरकोषे, जैनधर्मस्य साहित्ये, बौद्धसाहित्ये इत्यादिषु दृश्यते । स्कन्दपुराणे अस्य नगरस्य नाम दशारण्यम् इति उल्लिखितम् अस्ति । वत्सभट्टिना अपि उक्तं यत् दशपुर-नगरं मालवा-प्रान्तस्य शिरोभूषणम् अस्ति इति ।
पशुपतिनाथमूर्तिः
मन्दिरेऽस्मिन् भगवतः शिवस्य लिङ्गं वर्तते । तत् शिवलिङ्गम् अष्टमुखी अस्ति । अस्य शिवलिङ्गस्य निर्माणम् आग्नेयशिलायाः खण्डस्य उपरि कारितम् । अस्याः मूर्तेः आकारः २.५ x ३.२० मीटर् अस्ति । अस्याः मूर्तेः भारः ४६ क्विंटल् ६५ किलो ५२५ ग्राम् अस्ति । अस्याः प्रतिमायाः तुलना नेपाल-देशे स्थितया पशुपतिनाथस्य प्रतिमया सह कृता अस्ति । नेपाल-देशे स्थितायाः प्रतिमायाः चत्वारि मुखानि एव सन्ति । किन्तु अस्याः मूर्तेः अष्ट मुखानि सन्ति । प्रत्येकं मुखं भिन्नं भावं प्रकटयति । अस्यां प्रतिमायां मानवजीवनस्य चतस्रः अवस्थाः (बाल्यावस्था, युवावस्था, प्रौढावस्था, वृद्धावस्था) दृश्यन्ते । सौन्दर्यशास्त्रानुसारेण अपि इयं प्रतिमा निर्माणकलायां, भावाभिव्यक्तौ च उत्कृष्टा वर्तते । इयं प्रतिमा सोमवासरे शिवनानद्याः प्राप्ता इति मान्यता अस्ति । शवना-नामकः लघुग्रामः अस्याः नद्याः उद्गमस्थानं वर्तते । अतः अस्याः नाम शिवना इति । शवना-ग्रामः मन्दसौरमण्डलस्य सालगढ-ग्रामात् ४ कि. मी. दूरे रायपुरिया-पर्वतक्षेत्रस्य समीपे अस्ति । अयं ग्रामः ताम्राष्मयुगी वर्तते । तत्र महाकाल चौबीस खम्भा नामकं प्राचीनं मन्दिरम् अस्ति । शिवनानदी ६५ कि. मी. पर्यन्तं प्रवहति । अन्ते चम्बलनद्यां लीना भवति । मूर्तेः प्राप्तेः २१ वर्षाणां ५ मासानां ४ दिवसानां पश्चात् सोमवासरे अस्याः प्रतिष्ठा कृता ।
मूर्तेः स्वरूपम्
भवः शर्वो रुद्रः पशुपतिरथोग्रः सहमहांस्तथा भीमेशानाविति यदभिधानाष्टकमिदम् । अमुष्मिन् प्रत्येकं प्रविचरति देव श्रुतिरपि प्रियायास्मै धाम्ने प्रविहितनमस्योस्मि भवते ॥
१ भवः, २ शर्वः, ३ रुद्रः, ४ पशुपतिः, ५ महादेवः, ६ भीमः, ७ ईशानः, ८ देवः इत्येतानि अष्ट नामानि सन्ति ।
पूर्वमुखम् – इदं मुखं शान्त्याः, समाधिरसस्य च सूचकम् अस्ति । ललाटे मालायाः सूत्रद्वयं सज्जितम् अस्ति । मूर्तौ सर्पाः शिवस्य कर्णाभ्यां बहिः आगच्छन्ति इति दृश्यते । ग्रीवायां सर्पमाला, मन्दारमाला च अस्ति । अधरोष्ठौ अत्यन्तसरलौ सौम्यौ च स्तः । मूर्तेः मुखं समाधिः इव दृश्यते । तृतीयनेत्रम् अत्यन्तं प्रचण्डं दृश्यते ।
दक्षिणमुखम् – इदं मुखं सौम्यम् अस्ति । केशानां सज्जता कलात्मकरूपेण कृता अस्ति । शृङ्गारे चन्द्ररेखा अपि दृश्यते । ग्रीवायां सर्पद्वयस्य माला, कर्णयोः सर्पकुण्डले च स्तः । इदं मुखम् अतीव काम्यं दृश्यते ।
उत्तरमुखम् - इदं मुखं जटायुतम् अस्ति । तस्यां जटायां सर्पाः संवीताः सन्ति । कर्णयोः कुण्डले स्तः । कण्ठे रुद्राक्षमाला, भुजङ्गमाला च धृता अस्ति ।
पश्चिममुखम् – शीर्षे जटा लघ्वी वर्तते । केशाः नागैः ग्रन्थिताः सन्ति । मुखे रौद्ररूपम् दृश्यते । नेत्रम्, अधरोष्ठं च क्रोधात् उद्घाटितमस्ति । मुखं वक्रम् अस्ति । कुमारसम्भवं-महाकाव्ये यथा योगीश्वरस्य समाधिः भग्ना जाता तथैव तत् मुखं दृश्यते ।
मन्दिरस्य परिसरे अन्यानि मन्दिराणि
पशुपतिनाथमन्दिरस्य परिसरे बहूनि अन्यानि मन्दिराणि अपि सन्ति । श्री रणवीर मारुती मन्दिर, श्री जानकीनाथ मन्दिर, सिंहवाहिनी दुर्गा मन्दिर, श्री गायत्री मन्दिर, श्री गणपति मन्दिर, श्री राम मन्दिर, श्री बगलामुखी माता मन्दिर, श्री तापेश्वर महादेव मन्दिर, सहस्रलिङ्ग मन्दिर इत्यादीनि मन्दिराणि स्थितानि सन्ति । पश्चिमदिशि प्रत्यक्षानन्द जी महाराज इत्यस्य प्रतिमा अस्ति । मस्तराम महाराज इत्यस्य समाधिः अपि मन्दिरपरिसरे स्थिता अस्ति ।
पशुपतिनाथ-मन्दिरस्य उत्सवः
पशुपतिनाथ-मन्दिरस्य स्थापना मार्गशीर्ष-मासस्य कृष्णपक्षस्य पञ्चम्यां तिथौ अभवत् । अतः प्रतिवर्षं तस्यां तिथौ जनाः अस्य मन्दिरस्य पाटोत्सवम् आचरन्ति । श्री प्रत्यक्षानन्द महाराज इत्यनेन अस्य उत्सवस्य प्रथायाः आरम्भः कृतः । उत्सवस्य आनन्दप्राप्तये बहवः जनाः तत्र गच्छन्ति । अस्मिन् उत्सवे प्रतिदिनं वेदपाठिनः रुद्राभिषेकं, सन्त-महात्मनः प्रवचनानि च कुर्वन्ति । प्रतिदिनं भगवतः शिवस्य नूतनः शृङ्गारः भवति । मन्दिरस्य सम्पूर्णे परिसरे विद्युद्दीपाः प्रज्वाल्यन्ते । तेन अस्य मन्दिरस्य आकर्षणे वृद्धिः भवति । १९६३ तमात् वर्षात् मन्दसौर-नगरस्य नगरपालिकया अस्मिन् उत्सवे पशुपतिनाथ मेला इत्यस्य अपि आरम्भः कृतः । पाटोत्सवे मेला अपि प्रतिवर्षं भवति । अयम् उत्सवः मनोरञ्जकः भवति । उत्सवेऽस्मिन् सांस्कृतिककार्यक्रमस्य, साहित्यिककार्यक्रमस्य च आयोजनं भवति । मन्दसौर-नगरस्य वासिनः तु आगच्छन्ति एव, अन्येभ्यः नगरेभ्यः अपि पशुपतिनाथस्य दर्शनार्थं श्रद्धालवः गच्छन्ति । बहवः जनाः स्वव्यावसायिकानां प्रतिष्ठानानां प्रचारार्थम् अपि उत्सवं गच्छन्ति । उत्सवेऽस्मिन् मध्यप्रदेशराज्यस्य सर्वकारस्य ’सूचना एवं प्रकाशन’-मन्त्रालयः शासकीयगतिविधीनां, जनानां विकासकार्याणां प्रदर्शनीनाम् आयोजनं करोति । श्रावणमासस्य प्रत्येकस्मिन् सोमवासरे बहवः भक्ताः दर्शनार्थं तत्र गच्छन्ति । महाशिवरात्रिपर्वणि तत्र महान् जनसागरः एव भवति । प्रतिमासं पञ्चम्यां तिथौ भगवतः विशेषाभिषेकः भवति ।
वायुमार्गः
इन्दौर-नगरे (२२० कि. मी.), उदयपुर-नगरे (२१० कि. मी.) च मन्दसौर-नगरस्य समीपस्थं विमानस्थानकम् अस्ति ।
धूमशकटमार्गः
मन्दसौर-नगरस्य धूमशकटमार्गः भारतदेशस्य अधिकतमैः भागैः सह सम्बद्धः अस्ति । इदं नगरम् अजमेर-रतलाम रेल-मार्गस्य प्रमुखं रेलस्थानकं वर्तते ।
भूमार्गः
क्रं. ३१ राष्ट्रियमार्गेण इदं नगरं देशस्य प्रमुखनगरैः सह संलग्नम् अस्ति । दिल्ली, जयपुर, चित्तौडगढ, नीमच, उदयपुर, कोटा, गान्धीसागर, भानपुरा, मुम्बई, वडोदरा, रतलाम, जावरा, अहमदाबाद, बांसवाडा, प्रतापगढ, शामगढ इत्यादिभ्यः नगरेभ्यः मन्दसौर-नगरं प्रति बस्-यानानि प्राप्यन्ते ।
बाह्यसम्पर्कतन्तुः
वर्गः:मध्यप्रदेशराज्यस्य प्रेक्षणीयस्थानानि
वर्गः:सारमञ्जूषा योजनीया‎
वाशिममण्डलम्
thumb|right|200px|नृसिंहसरस्वती-स्वामी
thumb|right|200px|पोहरादेवी-मन्दिरम्
वाशिममण्डलं (वाशिम जिल्हा, Washim District) महाराष्ट्रराज्ये स्थितं मण्डलम् । अस्य मण्डलस्य केन्द्रं वाशिम इत्येतन्नगरम् ।
भौगोलिकम्
वाशिममण्डलस्य विस्तारः ५,१५० च.कि.मी मितः अस्ति । अस्य मण्डलस्य पूर्वदिशि यवतमाळमण्डलं, पश्चिमदिशि बुलढाणामण्डलम्, उत्तरदिशि अकोलामण्डलं, दक्षिणदिशि हिङ्गोलीमण्डलम् अस्ति । अस्मिन् मण्डले ७५० मि.मी.मितः वार्षिकवृष्टिपातः भवति । अत्र मुख्यनदी अस्ति अरुणावती ।
इतिहासः
महाभारते, वात्स्यायन-कामसूत्रे, पद्मपुराणे, काव्यमीमांसायां, वत्सगुल्ममाहात्म्ये च 'वाशिम' इत्येतन्नगरं 'वत्सगुल्म'नाम्ना उपलभ्यते । वत्सऋषेः वास्तव्यात् 'वत्सगुल्म', तदपभ्रंशः 'वाशिम' इति । वाकाटक-राष्ट्रकूट-यादवराजानां आधिपत्यम् अत्रासीत् । अष्टादशे शतके वस्त्रोद्योगे वाशिम बहुविख्यातमासीत् । पुरा वाशिमपरिसरः बेरार-प्रान्ते आसीत्, यदा बेरार-प्रान्तात् अकोलामण्डलस्य स्थापना कृता तदा वाशिमपरिसरः अकोलामण्डले समाविष्टः । अनन्तरम् अकोलामण्डलात् वाशिममण्डलं पृथक्कृतम् ।
जनसङ्ख्या
वाशिममण्डलस्य जनसङ्ख्या(२०११) ११,९७,१६० अस्ति । अस्मिन् ६,२०,३०२ पुरुषाः, ५,७६,८५८ महिलाः च सन्ति । अस्मिन् मण्डले प्रति च.कि.मी.मिते क्षेत्रे २४४ जनाः वसन्ति अर्थात् अस्य मण्डलस्य जनसङ्ख्यासान्द्रता प्रति च.कि.मी. २४४ जनाः । २००१-२०११ दशके अस्मिन् मण्डले जनसङ्ख्यावृद्धिः १७.२३% आसीत् । अत्र पुं-स्त्री अनुपातः १०००-९२६ अस्ति । अत्र साक्षरता ८३.२५ % अस्ति । ८२.३४% जना ग्रामेषु निवसन्ति, १७.६६% जनाः नगरेषु निवसन्ति ।
कृषिः उद्यमाश्च
मण्डलेऽस्मिन् ग्रामेषु कृषिः प्रमुखोपजीविकासाधनम् । 'सोयाबीन', गोधूमः, यवनालः (ज्वारी), 'बाजरी', 'तूर', कार्पासः च प्रमुखकृष्युत्पादनानि सन्ति । प्रमुखनगरेषु तैलनिर्माणोद्यमाः, वस्त्रनिर्माणार्थं हस्तोद्यमाः च सन्ति ।
उपमण्डलानि
अस्मिन् मण्डले षड् उपमण्डलानि सन्ति । तानि-
लोकजीवनम्
मण्डलेऽस्मिन् बहूनि तीर्थस्थलानि सन्ति इत्यतः जनाः धार्मिकाचरणे निमग्नाः । स्थानिकोत्सवेषु, यात्रासु च जनाः सहभागिनः भवन्ति । जनानां मध्यमस्तरीयजीवनशैली वर्तते ।
वीक्षणीयस्थलानि
मण्डलेऽस्मिन् बहूनि प्रसिद्धानि वीक्षणीयस्थलानि सन्ति । तानि -
बाह्यानुबन्धाः
वर्गः:महाराष्ट्रराज्यस्य मण्डलानि
जे आर् डि टाटा
जहाङ्गीर् रतन्जि दादाभायी टाटा (जीवितकालः क्रि.श. १९०४तमवर्षस्य जुलै मासस्य २९दिनाङ्कतः क्रि.श. १९९३तमवर्षस्य नवेम्बर् २९दिनाङ्कपर्यन्तम्) दीर्घं नामाङ्कितः दीर्घकीर्तिमान् जे.आर्.डि.टाटा इत्येव प्रथितः भारतस्य प्रसिद्धः यन्त्रोद्यमपतिः, भारतीयविमानयानस्य श्रीकारकर्ता, बृहत्तमं टाटासमवायं ५३वर्षाणि सञ्चाल्य भारतस्य यन्त्रोद्यमक्षेत्रे त्रिविक्रमपदन्यासयिता भारतमतुः सुपुत्रः । टाटा उद्यमस्य उत्पादनानि इत्युक्ते सारलोहः,विद्युच्छक्तिः, कार्यनम्, संवृतयानम्, अश्मचूर्णम्, रासायनिकवस्तूनि,वस्त्राणि, कागदानि, व्यपदेशविज्ञानम्, नित्योपयोगिवस्तूनि, महिलानां रूपसज्जनवस्तूनि, इत्यादीनि । अस्य समवायस्य उद्यमः इतोपि वर्धमानः इतोप्यतिशयेन शतशः वस्तूनि उत्पानपथे सन्ति । जे.आर्.डि.टाटा वर्यः आर्.डि.टाटा वर्यस्य पुत्रः । अस्य पिता जम् सेट् जि नुझर्वान् जि टाटा इत्याख्यः सर् दोराब् टाटा, सर् रतन् टाटा, इत्यादिभ्यः पुत्रेभ्यः यत् महत्त्वं ददाति स्म तथैव आर्.डि.टाटा महोदयाय अपि दत्तवान् । किन्तु आर्.डि.टाट तु व्यवहारकुशलः नेतृत्वयुतः उद्यममं प्रगतौ नेतुं कार्यदक्षः आसीत् । पितुः साक्षात् उत्ताराधीकारी इति लक्षणं प्रदर्शयति स्म । जे.आर्.डि. टाटा पितुः सर्वगुणान् आत्मसात्कृतवान् ।
जन्म बाल्य शिक्षा च
जेहाङ्गीर् रतन्जी दादाभायी टाटा पार्सी झोरास्ट्रियन् मतस्य आनुयायी । पिता अतीव सम्प्रदायबद्धः । आर्.डि.टाटा तथा सूनि (मूलं फेञ्च् नाम सुझान् ब्रैर्) दम्पत्योः ५ अपत्येषु द्वितीयः जेहाङ्गीर् क्रि.श. १९०४तमवर्षस्य जुलै मासस्य २९तमे दिने प्यारिस् देशे अजायत । अस्य अग्रजा क्रि.श. १९०३तमे वर्षे सञ्जाता । रोडाबे (क्रि.श. १९०९) दराब् (क्रि.श. १९१२) तथा जिम्मि (१९१६) अस्य सहोदराः । जेहाङ्गीर् (सर्वे जे इति सम्बोधयन्ति स्म ) इति पदस्य पर्शियन् भाषायां विश्वविजेता इति अर्थः । आर्.डि.टाटा तु जेम् सेट् जि.टाटा इत्यस्य मातुलः दादा बायी इत्यस्य पुत्रः । जेम् सेट् जी भारतस्य सर्वप्रथमम् औद्योगिगक्षेत्रम् आरभ्य तस्य सुदृढां प्रतिष्ठाम् अकरोत् । अतः एव जेम् सेट् जी वर्यं भारतस्य यन्त्रोद्यमजनकः]] इति सम्बोधयन्ति । क्रि.श. १८९५तः अपि आर्.डि.महोदयः जम् सेट् जि तथा दोरभ् टाटा इत्यनेन सह व्यावहारिकभागी आसीत् । दोरब् टाटा तु विश्वासयोग्यः कर्यदक्षः च । जेम् सेट् वर्येण प्रतिष्ठापितं मूलभूततन्त्रज्ञानयुक्तं उत्पादनामूलघटकं च दैनन्दिनजीवनावश्यकानि वस्तूनि उत्पादयति । जम् सेट्जी मूलपूरुषः चेत् जे.आर्.डि. तस्य संरक्षकः प्रवर्तकः च । बहुशः स्वस्य जीवनस्य ५३वर्षाणां सुदीर्घे याजमान्ये न केनापि अन्येन चिन्त्यानि नूतनानि उद्यमक्षेत्राणि चित्वा तदध्ययनं कृत्वा कार्यरतः अभूतपूर्वं यशः प्राप्तवान् । टाटा इति नाम अमरं कृतवान् टाटा उद्यमस्य अनेकेषु उद्यमशीलेषु जनेषु एषः अग्रगण्यः एव ।
विद्याभ्यासः
जे.आर्.डि.टाटा वर्यस्य विद्यार्जनम् अरम्भे फ्रान्स् देशे पश्चात् जपान् देशे ततः परं भारते अभवत् । जहङ्गीरस्य फ्रेञ्च् भाषां विना अन्यभाषाः न जानाति स्म । अस्य आङ्ग्लभाषासामर्थ्यं वर्धयितुं वर्षमेकम् इङ्ग्लेण्ड् मध्ये सपोक् उत्तरसमुद्रस्य तीरे क्रामर् शालां प्रवेशितवन्तः । सः अत्यन्तं शीतप्रदेशः । सौत् वोल्ड् शालाध्ययनस्य पश्चात् फ्रेञ्च् सैन्ये एकवर्षं रेजिमेण्ट् डि स्पाहिस् प्रविष्टवान् । षण्मासान् यावत् तत्रैव कार्यमकरोत् । सैन्ये अधिकारिणः स्थानप्राप्तिः तु निश्चिता आसीत् । केम्ब्रिज़् महाविद्यालये इञ्जिनियरिङ्ग् अध्ययनार्थं प्रविष्टवान् । आर्.डि.टाटा मुम्बयीनगरे सून्याः आशानुगुणं सुनीता इति विशालगृहं मलबार् पर्वते क्रीतवान् । क्रि.श. १९२०तमे वर्षे मुम्बयीनगरस्य नेरल् रेल्वेनिस्थानकस्य समीपे विद्यमाने गिरिधाम्नि माथेरान् इति स्थाने दिन् श पिटिट् इत्यस्य महागृहे किञ्चित्कालं स्थातुं व्यवस्था अभवत् । किन्तु कार्यक्रमे अकस्मात् परिवर्तनम् अभवत् । तस्य पिता मनः परिवर्त्य जहङ्गीरं मुम्बैनगरं गन्तुम् आग्रहम् अकरोत् । क्रि.श. १९२३तमे वर्षे सून्याः आरोग्ये व्यत्यासः भूत्वा भारतम् आगमन्स्य स्थितौ नासीत् । क्रि.श. १९२३तमे वर्षे सूनि स्वस्य ४३तमे वयसि इहलोकं त्यक्तवती । एनं विष्ययं तन्त्रीसन्देशेन श्रुतवान् आर्.डि.वर्यः प्यारिस् प्राप्तेः पूर्वम् एव तस्याः चरमसंस्कारः समाप्तः । भारते सर् दोराब् टाटा वर्स्यस्य आरोग्यं दिने दिने क्षीयमाणः आसीत् । आर्.डि.टाटा अपि वयसा स्वास्थ्येन च अधिकम् उत्तरदायित्वं स्वीकर्तुम् अर्हः नासीत् । सून्याः मरणस्य पश्चात् पितामही पौत्राणां योगक्षेमं पश्यति स्म।
टाटा समवाये प्रशिक्षुः
पितुः आदेशानुसारं नवयुवा जहाङ्गीरः टाटा सन्स् कम्पनी इत्यस्य प्रशिक्षुः सन् मुम्बैनगरे पादार्पणम् अकरोत् । जहाङ्गीरः क्रि.श. १९२५तमे वर्षे मुम्बैनगरे टाटासमवायं प्रविश्य प्रशिक्षुः अभवत् । तस्य तत्र देशभाषाः सर्वमपि नवं नवं भाति । गुजरातीभाषां वा हिन्दीभाषां वा सम्यक् न जानाति स्म । विमानोद्यमसम्बद्धकार्याणि अधिकासक्त्या पश्यति निर्वहति स्म । अन्यकार्याणि कर्तुम् अर्हतासम्पादनार्थं प्रशिक्षणस्य अवश्यकता आसीत् । जे.एन्.इत्यस्य मृत्युपत्रानुगुणं वार्षिकवेतनम्, दोराब् इत्यस्य त्रिलक्षरूप्यकाणि आर्.डि.इत्यस्य द्विलक्षरूप्यकाणि, जहङ्गीरस्य त्रिसहस्रम्, दुराबस्य द्विसहस्रम्, जिम्मि इत्यस्य एकसहस्रम् इति निश्चितम् । किन्तु जहङ्गीरः सर्वेभ्यः समभागं दातुम् इष्टवान् । टाटासमवायेन अस्य ७५०रूप्यकाणि मासिकवेतनं निश्चितम् । क्रि.श. १९२६तः १९३१पर्यन्तं बर्दोर्जि पद् शा इत्येकः अस्य समवायस्य निदेशकः अभवत् । तदा टाटागृहे कश्चित् भारतीयप्रशासनसेवानिवृत्तः कार्यभारं निर्वहति स्म । तस्य नाम स्काट् मन् जान् पीटर् सन् । जहङ्गीरः आत्मकथग्रन्थे एतं बहुवारं स्मरति । आरम्भिके स्तरे टाटोद्यमसदृशं महोद्यमं प्रविश्य गहनं गत्वा अन्तरङ्गं ज्ञातुं विविधक्षेत्राणां कर्मनिर्वाहं दृष्टुं च अवकाशं प्राप्तवान् । आर्.डि.टाटा वर्यः पुत्रस्य जहङ्गीरस्य पीटर् सन् इत्यस्य परिचयं कारितवान् । पीटर्सन् तस्य प्रकोष्टस्य कोणे लेखनपीठं संस्थाप्य जहङ्गीस्य कार्यस्थानं निर्दिष्टवान् । पीटर्सन् इत्यस्य हस्ताक्षरात् पूर्वं जहङ्गीरः तानि सर्वाणि पत्राणि पठित्वा पिटर्सन् पुरतः प्रस्तौति स्म । एवं जहङ्गीर टाटा वर्यस्य समवाये प्रचाल्यमानस्य पत्रव्यवहारस्य स्पन्दनक्रमस्य च परिचयः अभवत् । एतत्पश्चात् रतन् टाटा स्वपुत्रं टाटा स्टील् प्लाण्ट् समवाये कर्तव्यं निर्वोढुं जम्शेट् पुरं प्रशिक्षुरूपेण प्रेषितवान् । क्रि.श. १९२५तमे एव वर्षे पिता आर्.डि.टाटा प्यारिस् नगरे परासुः अभावत् । सर् दोराब् मधुमेहरोगेण पीडितः दुर्बलः अभवत् । टाटा समवास्य संवृद्ध्या उत्तरदायित्वम् अधिकं भवति स्म ।
ऋणभारं सदा मनसि
पित्रा आर्.डि.टाटावर्येण कृतम् ऋणभारं समापनं जे.आर्.डि.टाटा वर्यस्य आद्यं कर्तव्यम् अभवत् । २२वर्षीयः जहङ्गीरः गृहस्य समवायस्य च दायित्वं स्कन्धे स्थापितवान् । परम्परया पित्रा परिपालितः टाटा सन्स् समवायस्य निदेशकपदं जहङ्गीरः स्वीकृतवान् । पित्रा कृतं समवायेन कृतं च ऋणम् अधिकम् एव आसीत् । सर् दोराब् धनस्य विषये अतीव नियतः । किन्त् आर्.डि.किञ्चित् व्यर्थव्ययकारी आसीत् । अपि च पत्न्याः आरोग्यरक्षणार्थं विदेशेभाटगृहार्थं च अधिकधनव्ययः भवति स्म । एतत्सर्वं ऋणभारहरणम् अतिकष्टकरम् अभवत् । सर् दोरब् बहुभागं धनम् अवगणितवान् तथापि ऋणभारम् अधिकम् एव आसीत् । जहङ्गीरः सम्यक् आलोच्य ऋणविमुक्तः भवितुम् इच्छन् प्यारिस् नगरे विद्यमानं महागृहं, तत्र विद्यमानव्यवहारान् सर्वान् च विक्रीतवान् । अपि च मुम्बै नगरे विद्यमनं सुनिता गृहस्यापि विक्रयणं कृतवन् । अनेन सम्पूर्णं ऋणभाराद्मुक्तः कञ्चित्कालं ताजमहल् वृसतिगृहे वासम् अकरोत् ।
वैमानिकस्य स्वप्नम्
क्रि.श. १९३० नेविल् विन्सेण्ट् इति आङ्ग्लेयः विमानचालकः भारतस्य जनान् स्वस्य लघुविमाने आरोप्य नगरप्रदक्षिणं कर्तुम् आसक्तिं प्रदर्शितवान् । सहसी महदाकाङ्क्षी सः विमानासक्तं जहङ्गीरम् अस्मिन् कार्ये प्रेरितवान् । तदा जहङ्गीरः टाटासाम्राज्ये लघुपदन्यस्तकालः । टाटासमवायस्य निदेशकः सर् दोराब् टाटा इत्यस्य विमानस्य आवश्यकतायाः विषये अग्रिमदिनेषु सम्भाव्यमानस्य अभ्यर्थनविषये पीटर्सन् द्वारा विषयं निवेदितवान् । विमाननिर्माणस्य समवायमेकम् अरम्भयितुं सूचितवान् । जहङ्गीरस्य बाल्यादेव प्ररूढा विमानचालकत्वस्य आशा सार्वजनिकविमानयानसेवारम्भस्य चिन्तनस्य स्वप्नं च साकारम् अभवत् । एषा कथा टाटा एर्लैन्स् उदयस्य । आरम्भे एषः समवायः टाटा सन्स् इति संस्थायाः कश्चन अङ्गः एव आसीत् । क्रि.श. १९३२तमवर्षस्य अक्टोबर् पञ्चदशे दिनं वैमानिकलोकस्य अविस्मरणीयं दिनम् । तद्दिने जहङ्गीरः पाकिस्तानस्य कराचितः अहम्मदाबाद् द्वारा मुम्बैनगरं विमानयानसञ्चारस्य व्यवस्थामकरोत् । सूक्ष्ममतिः, समयप्राज्ञः, दूरदर्शी च जहङ्गीरः विमानयानसञ्चारस्य बहुमखप्रयोजनं ज्ञातवान् आसीत् । दोरब् टाटा तथा तस्य पिता च मिलित्वा यम् उद्यमं प्रतिष्टापयताम् । तस्मिन् जहङ्गीरस्य पूर्णक्षमता नासीत् । अतः स्वस्य आसक्तिक्षेत्रे वैमानिकोद्यमे परिश्रमं कर्तुम् उद्युक्तवान् ।
ब्युगाट् कार् तथा थेल्मि सन्दर्शनम्
युवकस्य जहङ्गीरस्य क्रीडाकार्यानानि वेगेन चालनस्य उन्मादः आसीत् । क्रि.श. १९२०तमे वर्षे अस्य पिता अस्य जन्मोत्सवदिने उपहाररूपेण ब्यूगाट् कार्यान् दत्तवान् । जहङ्गीरः मुम्बैवीथिषु बुर्र्... इति वेगेन गमनं ब्रिटिश् अधिकारिणः न सहन्ते स्म । अतः अतिवेगचालनम् इति मिथ्यापवादं तस्मिन् आरोप्य अभियोगम् अकुर्वन् । तदा जहङ्गीरः तत्कालीनप्रसिद्धं न्यायवादिनं ज्याक् वैकेजि इत्येनं दृष्ट्वा तस्य साहाय्येन आरोपमुक्तः अपवादमुक्तः अभवत् । अभियोगवशाद् यद एषः ज्याकस्य गृहं गतवान् तदा तत्र काञ्चित् सुन्दरतरुणीम् अपश्यत् । सा ज्याकस्य अग्रजपुत्री । पुनः पुनः तस्याः सन्दर्शने जाते प्रेमाङ्कुरः अभवत् । अन्ते क्रि.श. १९३०तमे वर्षे थेल्मा इत्याख्यां तामेव परिणितावान् । थेल्ली इत्यस्याः अस्य पत्न्याः मातृगृहम् अमेरिकादेशः । जलतरणम्, चित्ररचनम्, नृत्यं च अस्याः प्रियव्यसनानि । अधुनिकवस्त्रेण सह शाटी अपि अस्याः प्रियवेषभूषा आसीत् ।
टाटासंस्थायां पादार्पणम्
टाटा सन्स् समवायस्य अनुभवि निदेशकः सर् नवरोस् जि सक्लाट् वाल इत्येषः क्रि.श. १९३८तमे वर्षे लण्डन् नगरे दिवङ्गतः । सर् दोरब्जि इयेषः पश्चात् टाटा सन्स् समवायस्य निदेशकः अभवत् । तस्य मरणस्य पश्चात् बृहत्प्रमाणेन संवर्धितस्य टाटासमवायस्य चालयितुं कस्यचित् समर्थस्य आवश्यकता आसीत् । टाटा सन्स् संस्थायाः निदेशकाः सर्वे सम्यक् मन्त्रालोचनं कृत्वा जहङ्गीरटाटावर्यम् अस्याः संस्थायाः प्रधननिदेशकम् अकुर्वन् । एवं क्रि.श. १९२८तमवर्षस्य जुलैमासस्य २६तमे दिने टाटासंस्थया सह अनुबन्धः आरब्धः । अयं सम्बन्धः क्रि.श.१९९१तमवर्षस्य मार्चमासस्य २५ पर्यन्तम् अनवरतं सेवाम् अकरोत् ।
टाटा एर्लैन्स् प्रथमविश्वसनीयः विमानसमवायः
क्रि.श. १९४६तमवर्षे जे.आर्.डि.टाटावर्स्यस्य अतिप्रियः समवायः टाटा एर्लैन्स् स्वतन्त्रः उद्यमसमवायः अभवत् । वर्षद्वयस्य पश्चात् टाटा एर्लैन्स् इण्टर्न्याषनल् इति संस्थां प्रतिष्ठापितवान् । क्रि.श. १९५३तमे वर्षे भारतस्य उद्यमाः राष्ट्रिकृताः । तदा अन्यसमवायद्वयस्य नेदेशकस्थानं त्यक्तवान् । जहङ्गीरः कश्चित् साहसी वाणिज्योद्यमी । तान्त्रिकविषयान् सम्यक् परिज्ञातवान्, प्रशासनपरिणतः चासीत् । वैमानिकविज्ञानस्य कार्यानवेगप्रतियोगितायाः बहूनि पुस्तकानि पठित्वा विषयसङ्ग्रहं कृतवान् । क्रि.श. १९८२तमवर्षे स्वस्य ७८तमवर्षस्य जन्मोत्सवावसरे जहङ्गीरटाटावर्यः विमानोड्डयनस्य ऐतिहासिककर्यक्रमम् आयोजितवान् । अयं तदानीन्तनकालस्य यूनः प्रेरयितुम् तेषु विमानयानविषये आसक्तिं वर्धयितुं च कृतः कार्यक्रमः आसीत् । तदा टाटासंस्थायाः आश्रये १४समवायाः आसन् । वाणिज्यवाहनोद्यमः, इञ्जिनियरिङ्गसंस्थाः, उपाहारमन्दिराणि, वातनियन्त्रणस्य वातानुकूलस्य यन्त्रोद्यमः,समन्त्रणसेवा, व्यपदेशतन्त्रज्ञानम्, उपभोगसेवाः,टि.सि.एस्. इत्यादयः समवायाः प्रमुखाः आसन् । जहङ्गीरः एतान् सर्वान् स्वसामर्थ्येन सञ्चालितवान् । अनेकानि आधुनिकतन्त्रज्ञानानि अनुस्थाप्य प्रगतिं लक्षितवान् । भारतस्य अनेकाः समस्याः परिहर्तुं बद्धकङ्कणः स्वयं कार्यं कृतवान् । भारतीयस्त्रीणां विद्याभ्यास्य तासां सेवानां स्वसेवासङ्घटनानां च विषये योजनाः निरूपितवान् ।
आर्.जे.डि.अधिकारावधिः
जहङ्गीर् टाटावर्यः भारतस्य अतिबृहत्समवायस्य चतुर्थः निदेशकः सन् निर्वाचितः अभवत् । क्रि.श. १९२९तमवर्षे ६२कोटिरूप्यकाणां सम्पत्तिः आसीत् । क्रि.श. १९६०तमवर्षे १०सहस्रकोटिरूप्यकाणाम् अभवत् । क्रि.श. १९९३तमवर्षे अस्य सम्पत्तिः १५सहस्रकोटिपर्यन्तं संवर्धिता । ५०अधिकाः संस्थाः अगणिताः लघूद्यमाः टाटा समूहसमवायाश्रये सन्ति । वैमानिकाः, उपाहारमन्दिराणाम्, लोकोमोटिव्, सोडा आश्, औषधानां, वातानुकूलस्य, प्रसादनसाधनानाम्, वज्रचूर्णानानाम्,भारवाहकानाम्, च उद्यमसमवायाः सन्ति । वर्तमानसमवायन् दृढीकृत्य लवणोत्पादनम् इत्यादीनां नूतनोद्यमान् आरब्धवान् । क्रि.श. १९६४-१९९१तमे काले भारतसर्वकारस्य नियन्त्रणनीत्यनुगुणं टाटासंस्थायाः संवर्धनं कुण्ठितम् अभवत् । अस्मिन् विषये जहङ्गीरटाटावर्यस्य ससमाधानः असीत् । सर्वकारस्य प्रोत्साहनं यद्यस्ति इतोप्यतिशयेन उपलब्धिं प्राप्तुं शक्यते इति सः सर्वदा वदति स्म ।
स्वाधीनाधिकारिणां प्रशंसा प्रोत्साहनं च
जे.आ.डि.टाटा स्वोद्यमक्षेत्रे निदेशकानां कार्यकौशलं पुरुधा परिशील्य प्रशंसां कृत्वा प्रोत्साहयति स्म । स्वस्य कार्यावधौ अनेकाः तादृशप्रतिभायुतान् अभिज्ञाय पारितोषिकान् दत्तवान् । केचन अस्यां संस्थायां दशकवर्षाणि सेवां कृतवन्तः गण्याः केचन एवं सन्ति । सर् होमि मोदि, सर् अर्देशिल् जलाल्, सर् जेहाङ्गीर् गान्धि, रूस्सि मोदि, होमी जे.भाभा, जे.डि.चोक्सि, नानि वल्किवाल, जे.एन्.मथाय्, ए.डि.श्राफ्, डि.आर्. पेण्ड्से, फ्रेड्डि मेहता, इत्यादयः प्रमुखाः । एतेषु केचन आदर्शपुरुषा अपि आसन् । यथा.. दर्बारी शेर्, मुल्गांव्कर्, अत्यन्तं प्रभाविनः कर्मकुशलाः । टाटासमवायसमूहम् एतावति औन्नत्ये आन्यने एतेषां योगदानं महत् अस्ति । टाटा अड्मिनिस्ट्रेटिव् सर्वीसस्, टाटा म्यनेज़्मेण्ट् सेण्टर्, प्रोफेशनल्स् इत्यादीनां संस्थानां प्रगतौ एतादृशानां निस्वार्थिजनानां परिश्रमः अस्ति एव । हौरा इति सेतोः निर्माणार्थम् आवश्यकस्य टिस्क्रोम् इति सारलोहस्य उत्पादनं कृतम् । तिस्कोर् इति अतिकठोरः प्रबलः सम्मिश्रसारलोहः रेल्यनसञ्चालनस्य लोहमार्गनिर्माणार्थं योग्यः भवति । अस्य निर्माणं टाटा उद्यमसमवायेन बृहत्प्रमाणेन कृतम् । अनया संस्थया कर्मकरेभ्यः विविधानि सौकर्याणि प्रदत्तानि । भारतीयरेल्यनस्य निशकटानिर्माणार्थं टाटासारलोहम् उपयोजयन्ति । टाटासमूहसमवाये कर्मकरेभ्यः अनेकानि सौकर्याणि प्रकल्पितवन्तः । क्रि.श. १९१२तमे वर्षे एव स्वकर्मकराणां ८होराकार्यकालं निश्चितवन्तः । तस्मिन् एव काले कर्मकराः यूरोप् देशे अपि १२होराकालं कार्यं कुर्वन्ति स्म । क्रि.श. १९२०तमवर्षे कर्मकराणां सवेतनविरामः कार्मिकभविष्यनिधिः इत्यादीनि सौकर्याणि तदानीन्तनकले एव योजितवन्तः इति विशेषः । एतादृशविषयान् अपि सम्यक् विचिन्त्य दूरदृष्ट्या च योजनाः कृताः इति कारणेन अद्यापि टाटासमूहसमवायः अग्रगण्योद्यमेषु अन्यतमः अस्ति ।
संस्थापिताः संवर्धिताः च संस्थाः
१९८० भारतस्य भव्यभविष्यति विमानयानस्य शुभारम्भः आशादायकः आवश्यकः चासीत् । इण्डियन् एर् लैन्स् तथा एर् इण्डिया इति उभयोः विमानसंस्थायोः अध्यक्षः भवितुं जहङ्गीर टाटावर्स्यस्य आमन्त्रणम् आगतम् । क्रि.श. १९७८तमवर्षपर्यन्तं कथञ्चित् एर् इण्डिया संस्थायाम् आसीत् । क्रि.श. १९८०तमे वर्षे पुनः जहङ्गीरः प्रार्थितः । तस्मिन् काले भारते विमानसशकः आरब्धः आसीत् तथापि कूटराजनितेः कारणेण जहङ्गीरस्य आसक्तिः कुण्ठिता अभवत् । क्रि.श. १९८२तमवर्षे वायुयानस्य सुवर्णवर्षमहोत्सवम् आचरितम् । तन्निमित्तं क्रि.श. कराचितः अहमदाबाद् द्वारा मुम्बैपर्यन्तं वायुयानस्य पूर्वकृतकार्यस्य पुनरुज्जीवनं कृतम् ।