cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Евгений Евтушенко
Критика
Едным з найвекшых критикох быв В.В.Кожинов, котрый указуе на то, же вельо творох Евтушенка суть конъюнктурны и написаны на завданку, их умѣлецка якость низка. Тото, же автора «опаснѣйшого од десятьох дисидентох» совѣтска влада не преслѣдовала пояснюе так, же вшитко, што чинив, было наперед тов владов схвалене.
Нобелув литературный лавреат поет-емигрант дисидент Йосиф Бродскый, што быв острым критиком Евтушенка, повѣв за него: «Он мече камѣня лем в тоты напрямы, котры суть официално санкционованы и схвалены». Бродский зохабив Америцку академии умѣня, коли Евтушенко став ся ей честным членом.
Родина
Евтушенко быв четыри раз официално женатый, послѣдне найдовгше сопружество з Евтушенковов Мариов (родж. Новикова, 1961) тырвало 30 послѣдны рокы его живота. Мав пятеро сынох: Петр (1967), малярь; Александр (1979), новинарь, жие в Англии; Антон (1981), жие в Англии; Евгений (1989), учить ся в США; Дмитрий (1990 ), учить ся в США.
Вызнаменаня
Честный член Америцкой академии умѣня, Академии красного умѣня в Малазѣ, рядный член Европской академии умѣня и наук, професор Honoris Causa Универзиты новой школы в Ню Йорку и Кральовского коледжа в Квинсѣ. За поему «Мама и нейтронная бомба» лавреат Державной премии СССР (1984). Лавреат премий имени Т. Табидзе (Грузия), Я. Райниса (Латвия), Фреджене-81, Золотый лев Венеции, Энтурия, премии города Триада (Италия), меджинародной премии «Академии Симба» и другых. Лавреат премии Академии российской телевизии «Тэфи» за лѣпшу просвѣтну програму «Поэт в России - больше, чем поэт» (1998), премии имени Уолта Уитмена (США). Ордены и медали СССР, америцка медаль Слободы за правооборонну чинность, шпециалный знак за заслугы Йельской универзиты (1999) и др. Честный варощанин города Зима (1992), а в США — Ню Орлеана, Атланты, Оклахомы, Талсы, штата Висконсин. В року1994 его имя достала планетка, объявлена 6. мая 1978 года в Крымской астрофизичной обсерватории (4234 Evtushenko).
Референции
Катеґорія:Російскы писателї Катеґорія:Русскоязычны писателе Катеґорія:Русскоязычны поеты
Уніо
Уніо, Unió — русинске выдавательство в Ужгородѣ. Было створене по розвязаню «Общества св. Василия Великого (1902) з цѣльов продовжѣня его выдавательской чинности.
Во своих споминах Августин Волошин подробно описуе закладаюче засѣданя 30. юна 1902 и суперѣня меджи будапештскыма и унгварскыма акционерами за контролу над чинностьов новозаложеного акцийного дружства. Наступна юридична регистрация общества тягла ся два рокы.
На челѣ управной рады стояли грекокатолицкы священникы о. Виктор Каминскый (1902–1918) и о. Августин Волошин (1919–1929). Выдавали тыжденник Görög katholikus szemle по мадярскы и тыжденник Наука по русинскы, катехизмы ай иншы церковны книгы, школны учебникы. Меджи найцѣннѣйшыма выданями быв букварь Михаила Врабеля, вецеро выдань учебникох од Августина Волошина, зберька Церковное простопѣніе од Йоанна Бокшая, словарь Емилия Кубека и каждорочны алманахы «Мѣсяцословъ-Календарь» под редакторством А. Волошина, што выходили од року 1907 накладом 10 тыс. екземплары. До конця Первой свѣтовой войны выдательство «Уніо» было единков русинсков организациов Мадярского кральовства. Формално ествовало до року 1938, але в чехословацкой добѣ помалы упадало. Од року 1921 перестала выходити новинка Наука, а од року 1932 — каждорочный алманах. В року 1929 были роспроданы вшиткы акции.
Референции
Катеґорія:Русиньскы орґанізації
Нижное Болотное
Нижное Болотное, Нижнє Болотне — село  Закарпатской области Украины. До року 2020 административно належало ку Иршавскому району, од року 2020 — ку Хустскому, одтогды тыж припадать ку Зарѣчанской сельской громадѣ з центром в Зарѣчу, до котрой належать тыж села Гребля и Ольховка.
Полога
Лежить на сѣверных обочах Севлюшского пасма, котре входить до Вигорлат-Гутина. Тутешны грунты суть вгодны про винницѣ. Село лежить на вливѣ потока Шард(ик) до потока Берберка, што припадать ку лѣвобережному базену Боржавы.
История
Первый раз упомянуте в року 1351. В словнику Елека Финьеша (1851) упомянуте в парѣ з Вышным Шардом (дн. Широке), же оба села суть русинскы, належать до Великосевлюшского панства, але Нижний Шард мать май уроднѣйшы землѣ и красны лѣсы. Подля урбарскых документох властниками тых земель в жупѣ Угоча быв род Перенѣ и, часточно, Телеки.
В року 1910 Нижний Шард, Alsósárad, мав 629 обывательох, меджи котрыма были: 536 Русины, 83 Нѣмцѣ, 5 Мадяре; подля вѣры 540 грекокатилици и 89 израелиты.
В року 1930 Нижний Шард, Nižní Šard, мав заевидованы 728 обывателе: 670 Русины, 50 Евреи, 2 Чехы и Словаци, 6 чужоземцѣ. Грекокатолицка громада числила 673 вѣрникы а мала муровану церкву Св. Михайла од року 1864 и церковну русинску школу (една класа).
Од добы УССР Нижний Шард, перейменованый на Нижное Болотное, административно быв в Иршавском районѣ, котрый од року 2020 инкорпорованый Хустскым районом.
Референции
Катеґорія:Населены пункты Украины Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Йонске море
Йонске море,  Ἰόνιον Πέλαγος,  mare Ionium,  Ιόνιο Πέλαγος,  mar Ionio,  Deti Jon — часть Середоземного моря, положена меджи югозападным берегом Балканского и юговосточным берегом Апенинского полуострова ай восточным берегом Сицилии. Сѣвернов границьов е пролив Отранто. Южна границя моря лежить од юговосточной оконечной точкы Сицилии (мыс Пассеро) до оконечной южной точкы Пелопонеза.
География
Йонске море омывать берегы Греции и Италии. Злучене на сѣверѣ з Ядранскым морьом через пролив Отранто, на западѣ з Тиренскым морьом — через Мессинску узину. Плоха 169 тыс. км2. Максимална глубокость 5121 м (в юговосточной части Йонского моря, а заедно найвекша про вшитко Середоземне море).
Клима
Клима середоморска субтропична. Переважають сѣверозападны вѣтры, характерны приморскы вѣтрикы. Середня теплота фебруара од 7°С на сѣверѣ до 13°С на югу, августа респективно од 24 до 26°С. Взимѣ хмарно и дождливо (выпаде 60-70% рочных падавин). Влѣтѣ переважно ясна хвѣля зоз выразными приморскыма вѣтриками. Поверховы пруды творять циклоналны кружѣня; их скорость тока около 1 км/год. Теплота воды од 14°С в фебруарѣ до 25,5°С в августѣ. Соленость над 38‰. При днѣ моря теплота около 13°С, соленость 38‰.
Газдовство
Рыбарство (макрела, тунь, плоскач, мугил). Найвекшы приставы: Патра, Керкира (Греция), Таранто, Катания (Италия).
Референции
Катеґорія:Середоземне море Катеґорія:Моря
Волосате
Волосате є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Волтушева
Волтушева є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Кашубска Вікіпедія
Кашубска Вікіпедія (Kaszëbskô Wikipedijo) — кашубскоязычна часть Вікіпедії. Була створїня 31. марца 2004 року.
Днём 1 2023 року Кашубскый оддїл Вікіпедії обсягує  NaN статьиs. Зарегистрированы NaN участникs, з них  учинили даяку операцію за послїдны 30 днї. Обще число оправ выносить.
Одказы
Катеґорія:Языковы верзії Вікіпедії Катеґорія:Славяньскы Вікіпедії
Воля
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Малый Березный
Сельска рада
Село Малый Березный е центром Малоберезнянской сельской рады, до котрой входять тыж села Мирча и Завосина.
Референции
Катеґорія:Населены пункты Украины Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
Вороблик
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Microsoft Word
История
Перву верзию вытворив року 1983 Ричард Броди (Richard Brodie) про фирму IBM и операчну систему DOS). Пак была верзия про Macintosh (1984), а первый редактор Word про операчну систему Microsoft Windows появив ся року 1989.
Характеристика
Word мать можность нарабляти з графичными объектами, таблицями, графиконами. Придатна про роботу з великыма документами. Мать внуторный язык програмованя Visual Basic for Applications (VBA), што отварять простор про еффективну громадну обробку великых текстох макрокомандами, створеныма про конкретны потребы хоснователя.
Референції
Катеґорія:Компютеры і інтернет Катеґорія:Microsoft Word
Легія Варшава
Легія (футбольний клуб) (пол. Legia Warszawa) — професіональний польскы фотбаловый клуб из мїста Варшава. Єден из майизвесных и майсильных клубўв Польскї и світа.
Успіхы
Катеґорія:Фотбаловы клубы Катеґорія:Польско
Галбів
Галбів є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Королево
Королево — мѣстечко (од року 1947) бывшого Виноградовского района Закарпатской области Украины.
Полога
Лежить на лѣвом березѣ Тисы, о 10 км на выход од районного центра.
История
Перва документована исторична упоминка походить з року 1262, (яко Domus Regalis, од року 1355 — Királyháza, циже Корольова хыжа).
В року 1872 через село прокладена желѣзниця Чоп–Сигет.
В року 1910 зоз 3167 обывательох были 2224 Мадяре и 932 Русины. До Трианона Королево належало ку Затисянскому округу (Tiszántúli járás) жупы Угоча.
По Трианонѣ, в року 1930, Королево, Královo nad Tisou, мало 4608 обывательох, з того: 2570 Русины, 967 Мадяре, 485 Чехы и Словаци, 429 Евреи, 13 Нѣмцѣ, 143 чужоземцѣ, еден неозначеный. Школы: горожанка мѣшана (2 класы русинскы, 1 кл. чешска); народна мѣшана (4 кл. русинскы, 3 кл. мадярскы); народна чешска (5 кл.); римокатолицка мадярска (1 кл.). Державны уряды: нотарскый, жандарскый, даньовый, цолный («финанцы»), пошта-телеграф-телефон. Транспорт: желѣзнична штация, найдовжый в Чехословакии деревляный мост (через Тису, 485 м), бензинпумпа.
В часѣ Другой свѣтовой войны Евреи и Цигане были депортованы, по войнѣ часть вернула ся. Теперь ромска громада числить 1600 особ (20% обывательства). В добѣ УССР в Королевѣ добывали буре угля (1949–1969), были отворены виноробне дружство, шутровый камѣнолом (од 1956), Затисянскый хемзавод (од 1962), филия Луганской дизеллокомотивной фабрикы (од 1968), выбудовали и реконштруовали 220 домы, нову середню школу (1978), двѣ дѣточы захоронкы, 20 торговых точок и 5 заряджѣнь масового стравованя.
Референции
Катеґорія:Населены пункты Украины
Милош Крно
Милош Крно, Miloš Krno, *25. юн 1922, Братислава – †21. юн 2007 — словацкый писатель, перекладатель, новинарь, сценариста.
Биография
Дѣточы рокы пережив в Нѣмецкой Люпчи, одкы пак взяв собѣ дакотры псевдонимы. Абсолвовав гимназию в Кежмарку (1933–1944) и правницку факулту универзиты Коменского в Братиславѣ (1941–1946). В року 1945 — новинарь в Кошицях и Братиславѣ, 1946 — працовник министерства загранича в Празѣ, 1946–1953 первый секретарь чехословацкой амбасады в Москвѣ, 1954–1959 новинарь, 1959–1963 секретарь Союзу словацкых писательох, едночасно в роках 1954–1964 посланець Словацкой Народной Рады, 1963–1968 писатель на вольной нозѣ, 1969–1971 шефредактор часопису Obzor socializmu, 1971–1978 драматург и сценариста Словацкого филму, од року 1978 жив на пензии в Братиславѣ.
Творба
Автор понад 30 книг. Еден з главных представительох словацкого социалистичного реализма.
Референции
Катеґорія:Словацкы писателе
Гамры
Гамры є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Ухо
Ухо є орґан слуху. Ёго основныма частями суть вонкашнє, середнє і внутрїшнє ухо.
Функція
Слух чоловіка годен внимати звук в россягу фреквенцій 20 Гз – 20 000 гертзів. Найчутливіше є в области 1000 – 3000 Гз, што є область фреквенції людьского голосу. Наприклад мачка годна внимати звукы од 30 – 45 000 Гз, пес 15 – 50 000 Hz і моля аж до 150 000 Гз. Делфіны, пергачі і много далшых жывых творів ся помочов звуку орьєнтують - тзв. ехолокація.
Ганчова
Ганьчова є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Ренесанція
Терміном ренесанція — од renascent = зновуродженый — є означованый умелецькый слог і історічна епоха тырваюча од 14. до 17. стороча. Вызначовав ся міджііншым і зосвітщінём, індівідуалізмом і навернутём ку антіцї.
Термін зновузроджіня (rinascenza) быв першыраз ужытый в часї росквіту уменя і наукы, котре започало на кінцї 13. стороча в Італії, таліяньскым історіком Джорджо Васарім в роцї 1550. Термін ренесанція є французькый переклада хоснованый французькым історіком Жіл Мішелетом і дале росшырёваный швайчарьскым кунсісторіком Жакобом Буркгардтом в 19. сторочу.
Бігом послїднёй четвертины 20. стороча ся дакотры історіци зачали выражати у тїм змыслї, же ренесанцій могло быти і веце. Уважує ся о ренесанції 12. стороча і уж заведженым і обще приїманым терміном є кароліньска ренесанція. Дале є выраз хоснованый ужываный у споїню з народныма процесами у тїм часї, напр. анґліцька ренесанція, таліяньска ренесанція ітд.
Выник
Початкы ренесанції суть звычайно кладжены до северной Італії на переломі 13. стороча і 14. стороча. Єй колысков было єднозначно місто Флоренція. Од 12. стороча росла в многых містах у середнїй і северній Італії просперіта жытелїв, запрічінена передовшыткы розвоём мореплавецького обходу (Піса, Янов), пізнїше тыж банковницьтво (пожычаваня пінязь – Флоренція) і ремеселной выробы (Флоренція, Лукка). Міста ся поступно выманили з під панованя шляхты і єпіскопів і формовали ся як самосправны єдиніцї – комуны. В містах мала резіденції велика часть шляхты. Часточно гев пришла уж в добі варварськых атаків у пізно-антічній епосї. Нынї змушовали містьскы комуны, котры поступно опановали польногосподарьскый тыл міста, ку переселїню далшой части шляхты, жыючой іщі на селї. Шляхтічны роды суперили в містї з ввызначныма міщаньскыма родинами і сами міджі собов. Поступно ся але тыж запоїли до містьского ґаздованя. Пінязї здобыты з ґрунтовой ренты вложыли до фінанчных операцій або до выробы і пропоїли ся женитбов з найбогатшым міщаньством. Так ся сформовала у векшынї міст владнуча верства, котра хосновала повных прав містьской самосправы. Головныма прічінами вынику того умелецького напряму, респ. той добы, є господарьскый розвой і богатство таліяньскых міст, котре здобывала дякувші мореплавецькому обходу. Дале мали вплив новы обявы (теріторії, наукы,…).
Середня і северна Італія з вынятком Бенатьска была правда частёв Святой рішы рімской, але малохто з цісарїв там доказав просадити свою міц, і кідь гей, так лем дочасно. Цісарї наперед суперили з папами рімскыма о перевагу в хрістіаньскім світї (салска дінастія), пізнїше, за влады Штауфів, пробовали ся опановати Італію, але выкликали міджі тутешнїма містами силный одпор. На сторону противників цісарьской надвлады ґуелфів ся поставили проти папови рімскому. Приверженцї цісарїв ся писали ґгібеліні. Почас тых боїв таліяньскы міста, котры стале боёвали о росшырїня свого впливу тыж міджі собов, знавовала. Вызначнїшы з них ся зміцнили нелем своёй околіцї але тыж меншых міст і зачали ся міняти в містьскы штаты.
Референції
Катеґорія:Култура Катеґорія:Нововік
Драма
Драма (грец. δρᾶμα — дѣя, чин) — род диалоговой литературы, основаный на имитации, модельованю дѣи, назначеный про представлѣня актерами на сценѣ.
Драма тыж твор, основаный на остром конфликтѣ, створюючом напятость дѣи, якый одображать компликованы переживаня персонажи.
Комедия
Комедия (грец. κῶμος — весела процесия и ᾠδή — спѣванка) — драматичный твор, в яком сатиричныма и гумористичныма способами зображене смѣшне в животѣ, высмѣяны перверзны сполоченскы и бытовы явы, негативны черты характеру люди.
Трагедия
Трагедия (грец. τραγῳδία — цаповый спѣв од τράγος — цап i ᾠδή — пѣсень, якбач иде о жертвенного цапа) — драматичный твор, в основу якого покладеный барз острый конфликт, якый приведе ку трагичному розузлѣню — герой, вступаючи в борьбу, гыне тѣлесно або духовно.
Референции
Катеґорія:Драма Катеґорія:Литературны термины
Егейске море
Еге́йске мо́ре, Αιγαίο πέλαγος,  Ege Denizi — полузакрыте море з множеством островох (около 2000) в восточной части Середоземного моря, меджи Балканскым полуостровом, полуостровом Мала Азия и островом Крета.
История
Множество островох в старовѣку улегшило плавбу, коли еще шифы и навигация были лем в зародку. Тото была причина, же регион звязав три континенты и став ся колысков людской цивилизации. Самы островы были в геологичной минулости вершинами обширного горского пасма, котре пак занурило ся под воду.
Газдовство
Рыбарство: сардина, макрела и др. Главны приставы: Пиреус, Салоникы (Греция), Измир (Турция). Розвиты купелництво и туристика, але екология огрожена.
Интересны факты
В середновѣку Егейске море тыж называли Архипелагом од Ἀρχιπέλαγος 'главне море'  (ἄρχι- — главный, πέλαγος — море).
Референции
Катеґорія:Середоземне море Катеґорія:Моря
Монґольска ріша
Монґольска ріша была другов найвекшых ріш в історіях людства. Екзістовала в 13. і 14. сторочу і в добі свого найвекшого розмаху овладала теріторії о плосї 33 000 000 км2 (22 % сушы). Під монґольсков владов жыло коло 100 міліонів жытелїв.
Гвоздянка
Гвоздянка є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Монґольска ріша
Монґольска ріша выникла в роцї 1206, коли Темуджін зъєднотив роскыршены монґольскы кменї і став ся Чінґізханом ("найвысшым пановником"). Чінґізхан започав могутнов експанзіёв, при котрій была добита Китай, Середня Азія, Перзія, Кавказ і Выходна Европа. В роцї 1241 ся монґольскы войска находили і на Мораві і в Угорьску. Монґолы ся тыж пробовали добити Індію, Японію, Яву і Еґіпет, але безуспішно. При монґольскых атаках вмерло веце як 40 міліонів людей.
Гвоздянка
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Монґольска ріша
Катеґорія:Середновік Катеґорія:Бывшы штаты
Нойбуков
Нойбуков Neubukow — варош Германии, в земли Мекленбург – Передня Померания, в округу Росток.
История
Назва вароша походить од славянского слова бук во формѣ адъектива буковый, а то одображено ай на гербѣ. Уже в року 1260 задокументована его латинска назва novum oppidum Bukow (новый город Буков).
Божена Сланчикова-Тимрава
Божена Сланчикова-Тимрава, слов. Božena Slančíková-Timrava, властне имя Божена Сланчикова, псевда Тимрава, Тета з Полихна (*2. октобер 1867, Полихно, Мадярске кралевство — †27. новембер 1951, Лученець, Чехословакия) — словацка прозаичка и драматичка.
Биография
Пришла на свѣт в родинѣ евангелицкого священика Павла Сланчика (Pavel Slančík) и Марии Гонеци (Mária Honétzy) на фарѣ в Полихнѣ яко двойча въедно з братом Богуславом. Были 3-4. дѣти, а цѣлком родина мала 11 дѣтей, з котрых лем шестеро дожили ся уверстного вѣку. З причины худобности родины лем два рокы ходила до народной школы в родном селѣ, дале пак ю учив дома отець. В року 1881/82 в Банской Быстрици навщивовала четверту класу горожанкы и склала екзамены за вшыткы 4 класы. Изгодя склала екзамены в педучилищу в Лученци.
Не оддала ся а про то мала цѣложивотны проблемы. Пробовала ся осамостойнити и найти собѣ роботу в приватной службѣ, в музею, яко поштарька, але то ей вышло лем накурто. В роках 1882-1909 жила в Полихнѣ и вручила ся литературѣ. По смерти отця (1909) жила в Абеловой у брата Богуслава и была выховательков в захоронцѣ. По року 1945 одышла ку своякам до Лученця, де жила до смерти.
Творба
Тимрава написала даколько книг сельскых повѣдань. Выступала тыж против емиграции до Америкы. О доли села за свѣтовой войны написала повѣданя Герои (Hrdinovia) и В часѣ войны (V čase vojny).
Живот и творба Тимравы тѣсно звязана з селами Полихно и Абелова. Описала горскы села, людей и природу. Люде ей творбу розумѣли, была им близка, зато стала ся их облюбенов писательков. Критична позиция ку людьом (напр. в Тяпаковцях) ся вшак одбила даяков здержаностьов сопротив "теты" Тимравы в Полихнѣ.
Дебутовала повѣданьом За кого ся оддати? (Za koho ísť?, 1893). Мѣстска кишасонка гледать, а наконець найде жениха межи сельсков интелигенциев. З даяков ирониев ся концентруе на психичны реакции своей героинѣ, ей внуторный свѣт и менталиту.
Еще скорше написала около 70 верши, котры записовала до тейкы, але нигда не опубликовала; волѣла писати прозу, бо вершы, подля ней ограничовали слободу творчости. Характерный про ню быв новый выклад тексту, при котром выужила вецезначность слова; зо сарказмом зобразила словацку народностно ориентовану сполочность и критично описала ей ковтунскы недугы. З ирониев концентровала ся на психологию геройох, конфронтовала их поступованя и их думаня, котры были повны протиречѣнь. Ей творба ся поважуе за вершину словацкого реализму, але своим акцентом на психологию постав е уж ближе ку творбѣ словацкой модерны. Творы Тимравы доднесь суть популарны. В року 2010 професионалный русинскый Театер Александра Духновича включив до свого репертоару драматизацию новелы Тяпаковцѣ, а е на сценѣ ТАД доднесь.
Референции
Катеґорія:Словацкы писателе Катеґорія:Словацкы драматици
Гирова
Гирова є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Ґладышів
Ґладышів є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Евреи
Евре́и — сполочна етнична назва ряда народностей, исторично походячых од стародавных Гебрейох. Днешны Евреи жиють в розличных державах свѣта, цѣлковов популациев около 14 млн особ (шацованя, 1983).
Етимология
Назва Еврей, переважно книжна, пришла через старославянскый зоз давногрецкого гебрайос; византского евреос, котры, зо свого боку, походять од ивритской самоназвы עִבְרִי иври. Буквално иври — приходник с другого боку.
Иншы, переважно бесѣдны назвы, Жид, Юдей, в латинѣ judaeus, англицке Jew, нѣмецке Jude, польске, словацке и чешске Żyd походить од ивритского йегуди, што зачаточно означало потомка Йегуды, праотця едного з еврейскых племен, а пак ся однесло фигурално на вшиткых Еврейох.
Референции
Катеґорія:Народы і етніка
Бадмінтон
Бадмінтон є індівідуалный олімпійскый ракетовый шпорт. Ёго прямым опередником є індіцька поона. При грї противници (респектіве дві двоїцї) одпалюють през сітьку помочов ракеты кошык - лобдочку з пірками і намагають ся дістати противника ку хыбі. Хыбов є заграня кошыка мімо вымеджену теріторію або неодограня противником правилно заграного кошыка. На роздїл од тенісу ся гев кошык не одражать од земли а є граный все з волея.
Бадмінтон є єдным з найшвыдкішых ракетовых шпортів. Грач мусить мати чутя і выняткову кондіцію. Бігом єдиного запасу часто набігать аж пару кілометрів.
Катеґорія:Шпортовы гры
Око
Око є змысловый орґан реаґуючій на світло (фоторецептор), т.є. забеспечуючій зрак. В часї вывиваня жывых творів дішло к вызначному розвою од світлочутливых орґанів реаґуючіх лем на екзістенцію світла аж по око „просте“ у хырбетных (у тім чіслї чоловіка) і головоножцїв і око зложене напр. у членовцїв.
Глиницї
Глиницї є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Умберто Еко
Умбе́рто Е́ко, Umberto Eco, * 5. януар 1932,  Алессандрия, Италия – †16. фебруар 2016, Милано, Италия — талианскый семиолог, писатель, литературознатель, медиевиста и филозоф.
Найвекшу свѣтову славу достав не як ученый, но як писатель. Его первый роман Ймено ружѣ (1980) нараз став ся бестселером.
Биография
Походив з родины Джулио Еко, книговода, и Джованны Еко (родж. Бизио). На желаня отця зачав ся учити на правника на Туринской универзитѣ, але скоро лишив и перейшов на середновѣку филозофию. По закончѣню (1954) з дизертачнов роботов о естетицѣ Томаша Аквинского достав ступень PhD и роботу на RAI (Талианска радио-телевизия), де быв редактором програм о културѣ. В роках 1956–1964 преподавав на своей alma mater, выимши рокы военчины (1958–1959), пак выучовав во Флоренции и Миланѣ, а наконець, в року 1971 прияв пост професора семиологии Болоньской универзиты. В 1970-х роках зачинать сполупрацовати з выдавательствами и новинками, де публиковав циклы статей, часто под псевдонимом Dedalus, котры пак выдавав окремыма книжками.
Зыскав репутацию медиевисты и семиолога м выступовав на семинарах и з циклами лекций на розличных универзитах и в културных центрах по цѣлому свѣту. В септембрѣ 1962 оженив ся з Нѣмкыньов Ренатов Рамге, умѣлствознательков. Мали двое дѣти — сына и дѣвку.
Творба
Его скоршы згледованя были в области естетикы, основна робота в той области была Отворене дѣло (Opera aperta, 1962; перевыданя 1972, 1976), в котрой твердить, же векшой части сучасной музикы, поезии символистох и литературѣ (як Франц Кафка, Джеймс Джойс), принципиално призначна нееднозначность и читатель мав бы май активно брати участь в интерпретации творчого дѣла. Еко выступив з критиков штруктурализма, твердячи, же в реалности штруктуры не ествують, а суть лем помочным методом научных теорий: Штруктура, котра хыбить (La struttura assente, 1968).
Тоты закладны постулаты назорно указав во своей литературной творбѣ. Романы Ймено ружѣ (Il nome della rosa, 1980), Фукоово кывадло  (Il pendolo di Foucault, 1988), Остров попредного дня (L'isola del giorno prima, 1994) суть навонок зовсѣм иншакы историчнов добов, темов, поставами, але суть подобны своев нееднозначностьов, богатством натякох, спрятаных цитатох, филозофскым подтекстом.
Референции
Катеґорія:Писателї Катеґорія:Філозофы Катеґорія:Литературознателе
Еукариоты
Еукарио́ты, Eukaryota од  εὖ еу ‘добрый’ + κάρυον карион ‘ядро’, або ядро́вы, — домена живых организмох,которых обсягують ядро.
Ку еукариотам належать царства: В сучасности научно описаный понад милион еукариотох, а число вшиткых еукариотичных видох ся одгадуе на понад 9 милионы.
Референции
Катеґорія:Еукариоты Катеґорія:Біолоґічна сістематіка
Мраморне море
География
Лежить меджи Чорным морьом, з котрым споене через Боспор, и Егейскым морьом — через Дарданелы. Наперек своей малости, мать середню глубину 494, а максималну 1355 м (в серединѣ). Взникло перед 2,5 млн. рокы наслѣдком рухох земской коры, доднесь належить ку зонѣ частых трясѣнь. Выдѣляють ся двѣ групы островох: на сѣверовостоку около Истанбула Принцовы островы, рекреачна область; друга група суть Мраморовы островы на югозападѣ, де од античности добывають гранит, лупок, мрамор, од чого походить и назва моря.
Газдовство
Рыбарство: макрела и др. Через Мраморне море ведуть важны комуникации з Чорного моря до Середоземного.
Референции
Катеґорія:Середоземне море Катеґорія:Моря
Угорска Русь
Угорска Русь, исторична землеписно-народностна назва края в бывшом Мадярском кральовствѣ, населеного переважно Русинами. Ишло о територию, од рокох 1918-1920 познату як Подкарпатска Русь, в рр. 1944-1946 яко Закарпатска Украина, а од року 1946 донынѣ яко Закарпатска область.
1830 — 1918
Понятя Угорска Русь было заведено и переважно стрѣчало ся в роботах ученых з России в 1830-х роках. Од них го перебрали польскы, украинскы и другы учены. Еднак термин Угорска Русь стрѣчав ся и в русинскых текстах, котры часто писали ся з ориентациов на то, же будуть ся публиковати в Галичинѣ або России.
1939 — 1944
Назва Угорска Русь не любила ся тыж комунистам и украинскым националистам, котры уже в юну-юлу 1924 на V. конгресѣ Коминтерна в Москвѣ выголосили же восточнославянскы обывателе Польщи, Румынии и Чехословакии суть Украинцѣ и «мать быти револучно вырѣшеный их народностный вопрос».
Коли на куртый час Угорска Русь вернула ся в Мадярщину (1939-1944) и была обновлена ей стара неофициална назва, они тото прияли за атаку на их народность.
Референции
Катеґорія:История Подкарпатской Руси Катеґорія:Историчны области Мадярщины
Гломча
Гломча є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Беркасово
Беркасово, Беркасово — село в Сербии, в общинѣ Шид, в Срѣмском окрузѣ автономного края Войводина, в историко-географичной области Срѣм.
История
Село спомянуте найскорше в папскых документах з XIII. стороча, од XV. стороча ту стояла твердыня под назвов Деспотовац, што была властностьов деспота Вука Бранковича, познатого як Вук, Огняный Драк, котрый бойовав на сторонѣ краля Матяша Корвина против Османох.
Сучасне село спомянуте в року 1733, коли ту была высвячена сербска православна церква Св. Петра и Павла.
До року 1828 село было чисто сербске, а одтогды ся ту зачали приселяти Русины, а уже в року 1852 ту было 78 русинскых родин. Грекокатолицка церква была лем у Шиду, до котрого была една година ходу (около 4 км), але в сучасности Шид и Беркасово ся зовсѣм приблизили.
Зазначкы (типография)
Зазначкы або референции суть такы части текста, котры придають ся ку ньому, не перерываючи главный выклад, як додаточна, але важна информация, и умѣщають ся в конци цѣлого текста, в конци капитолы, або на сподѣ стороны. В тых зазначках автор текста годен дати коментарии, цитаты, библиографию робот, котры потвержують або суть жерелом информации, подаваной в тѣлѣ текста. Хоснованя зазначок визуално одлегчуе читаный текст, помагать концентрации на выкладеной темѣ. В тѣлѣ текста мѣста, ку котрым суть поданы зазначкы, позначены одсылачами, котры обычайно суть порядковыма числами во формѣ верхного индекса дробнов величинов писма. На сподѣ стороны, в конци капитолы, або в конци цѣлого текста под одповѣдным индексом подавать ся повный обсяг зазначкы. Читатель текста сам може выбрати, ци буде читати кажду таку зазначку, або буде читати лем главный текст, а пак верне ся при потребѣ до обсягу вшиткых або выбраных зазначок. При невеликом числѣ зазначок одсылачом може быти не число, але даякый символ, напримѣр «*».
История, практика и сферы хоснованя
Поважуе ся, же первый раз поужив того рода зазначкы в книзѣ лондонскый печатник Ричард Джагг (Richard Jugge), коли печатав Библию в року 1568.
В розличных традициях книгопечатаня склали ся своя практика, а наступно и нормы хоснованя референций, звязаны з правописом. Русинска норма еднака з мадярсков, словацков и чешсков. Одмѣнна од них российска норма, котра е своим рядом еднака з украинсков и польсков.
Найвеце хоснують ся референции в научных текстах. Причинов того е, же научна робота глубоко вникать до темы и мать вельо додаточных информаций, котры можуть быти интересны. Инша причина даколи е тота, же научны публикации мають обычайно лимитованый обсяг (число знакох), але тот лимит ся дотыкать лем тѣла текста, а не зазначок.
Референции во Википедии
Во Википедии текст стороны описують з помочов HTML, «языка гипертекстового значкованя»). Референция представлять ся тегом в тѣлѣ котрого замѣстиме обсяг зазначкы в припадѣ, кедь на тот обсяг одсыламе ся лем еден раз в текстѣ, або тегом  в припадѣ, кедь на обсяг зазначкы одсыламе ся веце раз. В другом припадѣ, жебы на тот самый обсяг зазначкы одослати читателя еще раз, поуживаем тег  уже без обсягу, лем з назвов (name) референции.
Правила умѣщѣня одсылача
Пунктуачны знакы членують речѣня на логичны части. Норма выжадуе, же конци каждой части мать быти пунктуачный знак без пролишка (павзы), а за ним таксамо без пролишка еден або даколько одсылачи. В том припадѣ одсылач реферуе ку цѣлой логичной части речѣня, вычлененой пунктуачныма знаками. Кедь треба реферовати лем ку едному слову, за котрым не е пунктуачного знака, тогды одсылач умѣстиме тѣсно за словом без пролишка (павзы). Циже одсылач не мав бы стояти перед пунктуачным знаком, было бы то недодержаньом типографскых норм и знаком непрофесионалности.
Референции
Катеґорія:Типография
(13069) Умбертоеко
(13069) Умбертоеко — планетка главного паса астероидох. Объявив планетку 6. септембра 1991 Ерик Валтер Елст в обсерватории Верхнього Прованса и дав ей назву на честь талианского писателя, семиолога Умберто Еко (1932–2016).
Планетка (13069) Умбертоеко ся обертать довкола Сонця з периодом 3,66 рокы на середньом одстояню 2,078 AU. Розмѣр планеткы 5,17 км, период властной ротации 5,736 годины.
Референции
Катеґорія:Астрономія Умбертоеко
Геровскый
Ґеровскый
Глудно
Глудно є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Абаддон
Аббадон (давньо-гебр ‏אבדון‏‎, Ǎḇaddōn), — анґел безодні у хрістіанствови, а у иудаїзмови як єдно из міст ада (Пс. 87:12, Йов. 26:6), ай як створа (Йов. 28:22).
Голучків
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Форд
Форд
Микуловцѣ
Микуловцѣ, Микулівці — село в Ивановецкой сельской громадѣ Мукачовского района Закарпатской области Украины (од року 2020, перед тым административно належало ку Копиновской сельской радѣ).
История
Перва споминка о селѣ датована роком 1447, в року 1692 ту ся споминать деревна церква, яка в року 1892 згорѣла.
В року 1930 в селѣ Mikulovce были 446 обывателе, з них 437 Русины, 6 Евреи, 3 чужоземцѣ. Религийна громада числила 439 грекокатоликох и мала муровану церкву св. Илия, высвячену в року 1895. В селѣ была русинска школа (2 класы).
Референции
Катеґорія:Населены пункты Украины Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
XX. стороча
XX століття є останнім століттям в другому тисячолітті за григоріанським календарем. На відміну від більшості століть кінцевий рік цього століття, 2000 рік - є переступный за григоріанським календарем.
Гольцова
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Горлицї
Горлицї є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Кариолема
Кариолема, κάρυον 'ядро' +  λέμμα 'лупинка' caryolemma — блана, што оддѣлять ядро бункы од околитой цитоплазмы и складать ся зоз вонкашной и внуторной обвивок, меджи котрыма е перинуклеарный простор. Кариолема мать поры, што суть дость великого диаметра, на то, жебы нима перешли молекулы бѣлковин и рибосомох. Тым путьом ся реализуе ядрово-цитоплазматична сполучинность, застачуюча контролу переходу материй з ядра до цитоплазмы и наспак.
Референции
Катеґорія:Еукариоты
Туристика
Туристика, од фр. tour — прогулька, заѣзд, путованя, трамп во своем вольном часѣ, форма активного спочивку, забава, выгледованя малопознатых мѣст, душевного и тѣлесного освѣжѣня.
Референции
Катеґорія:Туристика
Гочев
Гочев є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Новины (папірёвы)
Новины суть періодічно выходячі публікації (періодікум), котры штодень (денник, часто окрем недїлї) або найменше штотыждень (тыжденник) приносять найновшы подїї зо вшыткых можных областей а што найшвыдше о них інформують што найшыршу публіку. Новины ся друкують у великім форматї на новиновім папірю і намісто вязаня ся складають. Звычайны новины мають свою характерістічну ґрафічну управу, їх обсяг ся дїлить на рубрікы і часто доповнює вкладаным тыжденным додатком. Важнов частёв новин є тыж реклама.
X. стороча
Завершаючый 1000 рок сього стороча — не переступный подля пролептичного грегорианского календаря.
В том сторочу стали ся такы характерны процесы:
Полошково
Ґеоґрафія
Полошково ся находить во выходній части Білорусії на ріцї Сосновка, 136 км по автомобіловій дорозї од міста Могилів.
Історія
Перше ся споминать в 1712 році як село в Польско-Літовскій унії, в році 1772 припоєне до Россії. В XIX сторочу ту жыло дас 500 людей, занимаючіх ся польногосподарством і ремеслом. В часї Другій світовій войнї село окуповали Нїмцї (1941–1943). Од року 1991 є частёв независлой Білорусії. Днесь жытелi роблять в польногосподарстві і службах.
Жрідла
Палошкава // Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 6, кн. 2. Магілёўская вобласць / рэдкал.: Т.У.Бялова і інш. — Мінск : БелЭн, 2009. — 592 с.: іл. ISBN 978-985-11-0440-2. С. 122-123.
Катеґорія:Населены пункты Білорусии
(2931) Маяковскый
(2931) Маяковскый, 2931 Mayakovsky (1969 UC) — планетка главного паса астероидох. Объявила планетку 16. октобра 1969 Людмила Черных в Крымской астрофизичной обсерватории и по часѣ была она названа на честь совѣтского поета Владимира Маяковского (1893–1930). .
Граб
Граб є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
(2931) Маяковскый
Планетка (2931) Маяковскый обѣгать довкола Сонця з периодом 4,87 року на середньом одстояню 2,73 AU. Розмѣр планеткы 11,72 км, период властной ротации 37,38 годины.
Граб
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
(2931) Маяковскый
Референции
Катеґорія:Астрономія Маяковскый
Полихно
Полихно (слов. Polichno, в минулости Polichna, мад. Polichnó, Parlagos) — село в Словакии в окресѣ Лученець, оддалене 15 км од окресного мѣста Лученець. В селѣ ся родила писателька Божена Сланчикова-Тимрава.
История
↓
Референции
Катеґорія:Населены пункты Словакии Катеґорія:Населены пункты окресу Лученець
Журналістіка
Журналістіка (або журналізм, обидві походять з французького слова журнал – денник) пописує новинарьску роботу і продукты того дїяня, котры приношають інформації о актуалнім сполоченьскім дїяню і додавають коментарї, погляды і повязаности. Тоты, што журналістіку професіонално выконують, тыж кличеме журналістами.
Історія журналістікы
Журналістіка ся зачала розвивати на початку нововіку, в добі новых заморьскых обявів і розвою торговлї, коли значіня інформації різко ся підняло і новина ся стала продайным продуктом. Оперед ходило о ручно писаны листы, котры плачены дописователї посылали своїм передплатителям. Далше росшырїня журналістікы бы было неодмыслїтельне без вынайджіня друкованя книжок.
Бігом ренесанції і реформації ся надале розвивала ідея „права на інформації“, тота думка пак досягла найвекшого уплатнїна в 19. і 20. сторочу. Повідаме о „золотім віку журналістікы“.
Сорты журналістікы
Тогды тыж дішло ку діференціації журналістікы подля области, котров ся занимала: економія, політіка, громада, забава, култура, шпорт… З наступом новых технолоґій (фотоґрафія, радіо, телевізія, електронічны медія) ся вывиваюуть стале новы професії, звышує ся россяг одберателїв такым способом спрацованой інформації і знижує ся час, котрый убігне міджі самов подїов і інформованю о нїй.
Катеґорія:Новинарство
Маяк
Маяк, маяк,  lighthouse,  Leuchtthurm ставба, на котрой змонтоване свѣтлове заряджѣня про сигнализацию и навигацию в морской плавбѣ в мѣстах, якы суть про лодѣ небеспечны (скалы, пѣсчины и под.) або выжадують звышену точность слѣдованя лодѣ справным курзом.
История
Найвеце росширеныма суть береговы маякы при входѣ до приставох. Обычайнов конштрукциев маяка е высока турня, котра мать на вершку выконный свѣтлометач. Найстаршый маяк такого типу быв поставленый в старовѣку на островѣ Фарос при входѣ до Александрийского приставу, а Римляне поставили веце такых маякох. Словом фарос, або его модификациев еще и днесь называють маяк во вельо языках. В самом зачатку свѣтили дровами, пак угльом, котре горѣло в желѣзных кошах.
В року 1822 французскый физик О.-Ж. Френел придумав свѣтити нафтов, а свѣтловый поток зберати сочков на паралелный свѣтловый луч. Позднѣйше свѣтили газом, а пак електриков.
Сучасность
В сучасности свѣтло маяка е не стале, але заблискове, котре видко з векшой далекости, а ся обертать, жебы го могли видѣти лодѣ, приходячы з хотьякого боку. Выконность жерела свѣтла дозвалять видѣти маяк за десяткы морскых миль.
Референции
Катеґорія: Транспортны ставбы Катеґорія: Водны ставбы
Грабивниця
Грабивниця є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Масмедія
Масмедіюм є: Масмедія суть така ґрупа медій, котры суть шпеціфічно дізайнованы так, жебы засягли барз велику публіку (тіпічно холем так велику як є цїле жытельство державы).
Грабивниця
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Масмедія
Є то шыроко росшырене средство інформацій вшыткых сорт як преса, радіо, телевізія і под. Хоць масмедія представляють высокоцїнне културне здобытя, кладуть філозофії културы вопросы своїма счасти неґатівныма културнополітічныма ефектами. Потреба ословити вшыткых і обертати ся зато на обычайного реціпієнта, мать окрем іншого тоты наслїдкы:
Шопурка
Шопурка — рѣка в Раховском районѣ Закарпатской области Украины, правый приток рѣкы Тиса.
На рѣцѣ Шопурка лежать два мѣстечка — Кобылецка Поляна и Великый Бычков. На полѣпшѣня их застачаня електроенергиев суть планы выставбы каскаду семи малых гидроелектрарень на куртых 13 километрах горской рѣкы.
Мѣстны обывателѣ, вшак, не вѣрують обѣцянкам проектантох и бизнисменох. В сучасности рѣка Шопурка — една з найчистѣйшых в Закарпатской области и Украинѣ. Функционованя миниелектрарень, подля мѣстных обывательох, в жадном припадѣ позитивно не вплыне на екологию рѣкы.
Референции
Катеґорія:Тиса Катеґорія:Раховскый район Катеґорія:Рікы Україны Катеґорія:Рікы подля алфавиту
Санок
Санок (повнов назвов Кралевскый вольный город Санок ) – повѣтовый город в Подкарпатском воеводствѣ. В городѣ находить ся тыж уряд сельской гмины Санок, але сам город до ней не належить.
Полога
Город лежить в долинѣ Сану, 52 км на юговосток од Перемышля, около 30 км оддаленый од словацкой граници на югу и украинской на востоку. Входить до еврорегиону Карпаты.
История
Найстарша, лѣтописна, споминка походить з року 1150 (Ипатьевскый лѣтопис).
20. януара 1339 город и его обывателе: Мадяре, Нѣмцѣ, Поляци, Русины — достали од руського краля Юрия II. Болеслава Тройденовича привилегии города на основѣ магдебургского права.
Року 1340, по отровлѣню Юрия II. Болеслава боярами, Санок достав краль Казимир III. Великый подля права наслѣдства, включив го под корону Кралевства Польского и потвердив его права, а 25. апрѣля 1366 даровав му статус Кралевского вольного города.
Од 5. юла 1772, по первом роздѣлѣню Польщи Санок достав ся до Габсбургской монархии.
Року 1915, од мая до юла, город быв оккупованый российскым войском и потерпѣв значны шкоды.
В добѣ Другой Польской републикы (1919–1939) Санок быв културным центром Лемкох и Украинцьох, але в року 1947 в операции Висла они были депортованы на запад Польщи на новоодзысканы землѣ. В року 1939 около 30% обывательства чинили Жиды, котры занимали ся торговльов и промыслом, в часѣ Другой свѣтовой войны были они вынищены. В роках 1939-1941, подля пакту Молотова-Риббенторопа по рѣцѣ Сан через Санок проходила державна границя: правобережна часть города была совѣтска, а лѣвобережна — нѣмецка.
Економика
Околицѣ Саноку были едным з найдавнѣйшых мѣст во свѣтѣ, де добывали нафту. Материалы о том мож видѣти в Музею народной архитектуры, в сканзенѣ.
Днесь основу економикы Санока чинять двѣ великы товарнѣ: гумаренска фабрика Stomil и автобусова фабрика Autosan.
Референции
Катеґорія:Населены пункты в Польску
Грибів
Грибів є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Мирослав Зикмунд
Мирослав Зикмунд — чешскый писатель вандровник, филмарь, фотограф, новинарь.
Биография
В роках 1947–1950 перешли з автом Tatra 87 Африку, а пак Южну Америку. Путованя было успѣшне, чехословацке радио одвысылало з него над 700 репортажи, нафотографовали и накрутили филмы, написали даколько книг.
Уже з репутациев славной двойкы вандровникох достали два авта Tatra 805, а тыж поповнѣня екипы инженером-конштруктером (О. Халупа) и медиком (Р. Вит) и по круглых 12 роках, 22. апрѣля 1959 побрали ся в путованя по Азии, через Близкый Восток, Индию, Цейлон, Японию, а вернули ся 11. новембра 1964, перейшовши СССР од Находкы до Чопа через векшину совѣтскых републик. Найсѣвернѣйша точка их пути быв порт Тикси на Сѣверном ледовом океанѣ.
Их репортаж з Японии указав, же много што з техникы и организации там фунгуе лѣпше неж в Чехословакии, а то было барз тяжко, але мусай вызнати комунистичной владѣ. При путованю через СССР их славностно стрѣтили в Находцѣ и зробили им пышну гостину, а чекали од них, же тота «показуха» буде основов их репортажи, де опишуть высокый благобыт в СССР. Але они зафиксовали правду, в том и факт, же в яри и в осени их авта мусѣли путовати желѣзницьов, бо дорогы были непроѣздны. Зикмунд и Ганзелка трафили в немилость од самого Леонида Брежнева, а одтеперь не могли объявляти свои репортажи и книгы. Перемѣна настала аж по року 1989 и пак годны были в 1990-х роках путовати по Австралии и Новому Зеланду.
Честованя 100-роча
Мирослав Зикмунд жив в Злинѣ, а е там и музей Ганзелкы и Зикмунда. В штатистицѣ того музея зазначено, же перевандровали 107 держав, написали о том 18 книг, котры мали 143 выданя в 11 языках, а тыж вытворили 147 репортажных и 4 повнометражны филмы.
Грозёва
Грозёва є село на юговыходї Польска, котре было до акції Вісла лемківске.
Мирослав Зикмунд
Честованя 100-роча
Ку 100-рочу уродин Мирослава Зикмунда Чехословацка пошта выпустила памятну поштову знамку на честь двойкы вандровникох Ганзелка и Зикмунд.
Грозёва
Референції
Катеґорія:Лемківскы села в Польску
Мирослав Зикмунд
Честованя 100-роча
Мирослав Зикмунд умер в пражской болници 1. децембра 2021 на 103. року свого живота.
Референции
Катеґорія:Вандровници Катеґорія:Чешскы писателе Катеґорія:Вандрописателе
Юг
Юг — напрям або сторона свѣта, противна сѣверу. Кедь в полудне обернеме ся тварьов ку сонцю, буде то напрям на юг. Подля географичного означѣня точка юга — една з четырьох главных точок горизонта, де математичный горизонт перетинать ся з небесным меридианом, найблизша ку южному небесному полу.
В латинцѣ означать ся буквов S од South, або   Süd.
Референции
Катеґорія:Стороны свѣта Катеґорія:Географична терминология
Друкарство
Друкарство є способ механічного розмножованя тексту або образу створюючі ідентічны копії друком з вышкы. Початкы ёго масового хоснованя на друкованя книжок ідуть на перелом лїт 1447/1448 і суть споєны з особов Йоганна Ґутенберґа. Вынайджіня основане на здоконалїню процесу друку зложеного зо серіово одлїваных друкарьскых літер. По половинї 15. стороча ся друкованя книжок скоро росшырїло по Европі і наслїдно до цїлого світа.
Катеґорія:Выдавательство
Латинска Америка
Латинска Америка,  América Latina), сполочна назва держав, положеных в южной части Сѣверной Америкы, на юг од рѣкы Рио Гранде (загорнюючи Середню Америку и Вест-Индию), и в Южной Америцѣ.
Обща плоха 22,8 млн км2. Обывательство 479 млн особ. (2000).
Державы
На територии Латинской Америкы лежать 33 державы: в зосталых 18 романоязычных державах доминантный официалный язык — испанскый.
Етимология
Назва Латинска Америка пошла од латинской основы романскых языкох, котрыма говорить векшина обывательства той части континента.
Референции
Катеґорія:Америка
Македоньскый язык
Македонськый язык (маке́донски ја́зик, makedonski jazik) — словянськый язык, офіційный язык С. Македонії, граничит из болгарськыми і торлацькыми (восточносербськыми) говорами через языковый контінуум. Общі тіполоґічні черты має ай из грецькыми, албанськыми и румунскыми говорами (поз. балканськый языковый союз).
Сперед кодіфікаціёв македонськый язык причислёвали межи сербські вадь болгарські діалекты. Межи сербські діалекты ся пораз причислёвав и болгарськый язык. Ищи й днесь дакотрі лінґвісты, головно болгарські, тримлют македонськый язык за часть болгарського, айбо се спорна и політічна позіція.
Катеґорія:Южнославяньскы языкы Катеґорія:Языкы
Горонда
Горонда́, Gorond,  Goronda — село в Мукачовском районѣ Закарпатской области Украины.
История
Перва упоминка в историчных жерелах датована роком 1550.
В року 1910 в Горондѣ зоз 1626 обывательох были: 1336 Русины, 279 Мадяры. Подля вѣровызнаня были 1435 грекокатолици, 50 реформаты, 99 израелиты. До Трианона село административно належало ку Мукачовскому округу (Munkácsi járás) жупы Берег.
В року 1930 (чехословацка доба) обывательство села было 2102 особы: 1869 Русины, 109 Евреи, 46 Мадяры, 39 Чехы и Словаци, 39 чужоземцѣ. Православна громада числила 1597 вѣрникох и мала муровану церкву Рождества Пресвятой Богородицѣ з року 1894. Школы были: русинска (7 клас) и чешска (2 класы). В селѣ быв нотарскый уряд и паленчарня.