cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Словенія
Перша світова война
Сен-Жерменськый мирный договор (1919) постановив провести референдум в етнічно змішануй южнуй Карінтії, де ся вже бороли австрійські войська з югославськыми. На области проведеня референдума, де приблизно 70% людности были словенці, 59% проголосовали за Австрію (межи тым на южнум березі рікы Дравы булшина голосув была за Югославію). Ціла область ся так стала частёв Австрії.
Рапаллськый договор (1920) лишив приблизно 327 тыс. словенцюв (из 1,3 млн) в Італії. По тому, як власть в Італії взяли фашисты, они пудпали пуд насилну таліянізацію. Майпознатов в удпорі против фашизма была орґанізація ТІҐР, заоснована в 1927 годі.
Свон Гилл
Днешность
Свон Гилл достав статус города в року 1965. Мае свою мѣстну новинку The Swan Hill Guardian, котра выходить уже 120 рокы. Транспорт автобусовый, желѣзничный и воздушный, летиско находить ся о 4 км на юг од мѣстечка. Подля штатистик на каждое домовство в Свон Гилл припадать 1,6 особных авт.
Словенія
Меживойнова доба
Нестойка ситуація в новуй Югославії из єї многыми політичными крізами в цілому ся характеризовала противеньом межи сербськым центром и націоналнов периферійов. У цілу меживойнову добу словенці май пуддержовали Словенську людову партію, котра ся борола за автономію.
Словенія як економічно майрозвита часть корольства была його промысловым центром. Єї економіка тай промысел ся щи булше розвили в 1920-ті годы, а май пак доста успішно удреаґовали на економічну крізу 1929 года. Силно ся розвив ай туризм: словенські курорты (напр. Блед вадь Роґашка Слатина) добили собі світової славы. Два майбулші вароші, Любляна и Марібор, были ґрунтовно модернізовані. Важными представителями модерністичної архітектуры были Йоже Плечник, Иван Вурник и Владимир Шубіц.
20. апріль
20. апріл — 110. день рока (111. в переступнім роцї) в ґреґоріаньскім календарю. До кінце рока оставать.
Свон Гилл
Днешность
Околиця Свон Гилл славна своима винами, винницѣ суть в низинѣ около рѣкы и заводнюють ся ей водами, продукция вина е главный конарь тутешной економикы.
Молдавия
Референции
Катеґорія:Країны Европы Катеґорія:Країны Катеґорія:Молдавия Катеґорія:Штаты і теріторії, котры основаны 1991
Рокитов
Рокитов (по ) є село в окресї Бардеёв в Пряшівскім краю на северовыходї Словеньска.
Свон Гилл
Референции
Катеґорія:Населены пункты Австралии
Иван Парканий
Иван Парканий, Ivan Párkányi, (*1. януар 1896, Тересова, Мадярске кралевство — †23. децембер 1996, Прага, Чешска република) — политичный, сполоченскый и державный дѣятель Чехословакии, четвертый и послѣдный губернатор Подкарпатской Руси.
Молоды рокы и штудии
Пришов на свѣт яко третий дѣтвак з восьмерох в родинѣ Федора Паркания, учителя русинской грекокатолицкой школы в Тересовѣ Тячовского округа. Учив ся раз на Береговской, пак Мукачовской гимназии, де матуровав; дале на правничой факултѣ Будапештской универзиты, де в року 1918 зыскав диплому доктора права. В часѣ штудий мусѣв собѣ заробляти на живобытя педагогичнов, канцеларсков и правничов роботов.
Урядницка робота
В добѣ Руськой Крайны быв урядником штатной управы в Хустѣ, де зажив драматичну окупацию Хуста румынскым войском. По прилучѣню Подкарпатской Руси ку Чехословакии быв началником Мукачовского округу, пак на куртый час (1. юн – 6. новембер) 1921 — Довжанского округу, за чим быв покликаный до Прагы на роботу в канцеларни предсѣдництва влады.
Од року 1924 — началник реферату про Подкарпатску Русь в Канцеларни президента републикы. Тот пост занимав при трьох президентах (Т. Г. Масарик, Е. Бенеш, Е. Гаха). 4. октобра 1938 заняв пост министра чехословацкой влады в дѣлах Подкарпатской Руси и представляв позицию влады в догварянях з политичныма партиями о автономии Подкарпатской Руси. Лѣтав меджи Прагов и Ужгородом военскым летадлом: 8. октобра до Ужгороду, де ся формовала нова автономна влада, а 9. октобра назад до Прагы, де информовав кабинет о тяжкой ситуации в Подкарпатской Руси. Такой тот день через несуглас з позициев Прагы быв одстраненый од влады губернатор Подкарпатской Руси Константин Грабарь, а на его мѣсто менованый Иван Парканий. Яко губернатор выдав на веце языках манифест, в котром вызвав обывательох Подкарпатской Руси ку спокою, праци, злагодѣ и вѣрности Чехословакии. Але видячи, же не годен змѣнити ход подѣй, подав демисию и вернув ся до Прагы ку функции референта. За нацистичной окупации быв зо своих функций пропущеный на «неплачены празднины». По войнѣ вернув ся до штатной службы в Канцеларни президента, де в розличных функциях служив до пензии (1952). За цѣлу добу свого урядництва не быв членом жадной партии и выступовав лем в интересах закона и штату.
Приватный живот
В року 1931 ся оженив з Олгов Петриковов, дѣвков ужгородского публичного нотаря, и мали трое дѣти: Цирила, Марию и Вѣру. В року 1987 овдовѣв. До самой смерти 23. децембра 1996 перебывав в кругу родины под дозором своих двох дѣвок.
Референции
Катеґорія:Русиньскы політіци Катеґорія:Державны урядници
Коньска сила
Коньска сила — застарѣла несистемна мѣра выкону, котра в державах з метричнов системов мѣр ровна ≈736 Вт, а в англоязычных ≈746 Вт. Перву называють метрична коньска сила, а другу — империална, британска або механична: Метрична = 0,9863 империалной. Коньска сила продовжать ся поуживати в тракторовом и автопромыслѣ и позначать ся PS (Pferdestärke, по нѣмецкы), CV (cheval-vapeur, по французскы), HP або hp (horsepower, по англицкы).
Словенія
Друга світова война
Гітлерувська коаліція напали на Югославію в апрілю 1941, розбивши ю за дакулько тыжднюв. Словенію поділили межи собов Німеччина на сівері тай Італія на югови. Восточный реґіон Прекмуря (сперед Тріанонськым миром часть жуп Ваш и Зала) заяла Мадярщина, а дакулько сел на хорватському гатарови припали Независимуй державі Хорватії.
Коньска сила
Авторство
Термин «коньска сила» придумав Джеймс Ватт. В той добѣ тяжку роботу пумпованя воды, двиганя терьху и подобны в промыслѣ, баництвѣ робили з коньми. Ватт, котрый зробив значны вылѣпшѣня в своем парном моторѣ, потребовав доступно пересвѣдчити газдох, кельо коней им може замѣнити его дорогый мотор.
Кельо «кони» мать конь?
Джеймс Ватт не манипуловав з правдов. Означив коньску силу, выходячи з роботы коня, запряженого до конного млина, за цѣлу шихту, подѣливши на ей довжку в минутах и достав 32 572 фонто-стоп за минуту и закруглив на 33 000 фонто-стоп за минуту. Означѣня метричной коньской силы як 75 кг-м за секунду при перерахунку давать 32 549 фонто-стоп за минуту.
Е правдов, же максималный выкон коня 15 hp, але середний за цѣлу шихту якраз около 1 hp.
Референции
Катеґорія:Физикалны единкы
Словенія
Друга світова война
В таліянськуй окупаційнуй зоні ся орґанізовав Освободителный фронт, часть югославського комуністичного партизанства пуд проводом Йосипа Броза Тіта. Таліяне против тому спонзоровали містні анти-партизанські отряды. По перемирю межи Італійов и Союзными державами в септембру 1943 Німеччина забрала юго-запад Словенії собі тай зъєдинила анти-партизанські отряды в Словенськоє домобранство.
У кунцьови войны на яри 1945 партизаны освободили цілу територію днешньої Словенії (в Прекмурю їм помогла ай Червена армада). В 1947 годі Італія передала Словенії теперішньоє Приморя по мирному договору. Партизаны взяли ай Терст и часть австрійської Карінтії, айбо сесі реґіоны май пак мусіли лишити позад тиску западных союзникув.
У войні загыбли дас 8% словенського населеня. Мала жидувська община в Прекмурю была унищена в голокості мадярськых жидув в 1944 годі. Нацисты депортовали булш ги 50 тыс. словенцюв, включно з дітьми, насилно переселеными в німецькі родины. Приблизно 30-40 тыс. чоловікув рекрутовали и заслали на восточный фронт. Таліянські власти депортовали 25 тыс. у концентрачні лаґры. По войні комуністична власть зводила рахункы з своими противниками. Велика часть німцюв тай таліянув утікла из Словенії.
Соціалізм
По войні ся Словенія стала републиков федеративної Югославії, котра в перші повойнові годы провела націоналізацію и зачаткы колективізації. В 1948 годі независима політика Югославії стала причинов конфлікта межи Тітом и Сталіном. Противникы режима, межи ними ай словенці, засилали ся в трудові лаґры (майпознатый є Голый Оток).
Уд 1950-х годув Югославія експериментовала из реформами. Личні и економічні свободы в Югославії были май высокі ги в державах совітського блока. Як федеративна република Словенія мала доста широку автономію. По Тітовуй смерти в 1980 годі ся зачала економічна и політична кріза. Повторив ся політичный конфлікт межи Сербійов з єдного бока, и Словенійов тай Хорватійов из другого.
В апрілю 1990 года Словенія провела перші демократичні выборы, на котрых выграла Демократична опозиція з дисидентом Йоже Пучником у чолі. 23. децембра 1990 пройшов референдум за независимусть, де ю пуддержали 88% цілого населеня. Офіційно ся независимусть уголосила 25. юнія 1991 года. 27. юнія из приходом югославської армады в Словенію зачала ся Десятиденна война. На конець юлія югославська армада докус лишила Словенію.
Независима Словенія
В децембрі 1991 года была прията нова конституція Словенії, пак у 1992 законы за приватизацію. У Словенії переход ид торжнуй економіці проходив поступно (напротив «шокової терапії» в другых покомуністичных державах). Словенія ся причленила до ОЗН в 1992, до ЕУ и НАТО в 2004, тай до Еврозоны в 2007 годі.
Ґеоґрафія
Словенія лежит у середнюй авадь юго-восточнуй части Европы пуд Алпійскыми горами, на березі Середоземного моря. На єї території ся стрічат алпійскый, середоземный и континенталный клімат. Булш ги половина території є заліснена (булшу частку хащ в Европі мают лиш Фінландія тай Швеція).
В сіверо-западнуй части країны домінуют Алпы з майвысшым верьхом Словенії Триглавом (2864 м). Из боку моря на юго-западі лежит плато Карст (Крас) из пудземными ріками тай печерами, як напримір Постойнська печера ци Шкоцъянські печеры. Словенськый берег Ядранського моря тягне ся дас на 47 км уд Італії до Хорватії. Територія Словенії лежит головно в базені Чорного моря (81%), менша часть у базені Ядранського моря. Майдовжі рікы сут Сава, Драва, Мура, Колпа и Соча. Кваліта воды ся рахує єднов з майвысшых в Европі, айбо на промысловых и земледілськых територіях знают быти еколоґічні проблемы.
Флора и фавна
Межи драпіжниками важні сут рысь, дика мачка, лисиця тай шакал. Словенія має дас 40-60 вовкув и дас 450 бурых медвідюв.
Дуже богата є печерна фавна, в котруй мож найти дакулько десяткув ендемічных видув. Из печерных хребетных познатый є лиш самый протей Proteus anguinus, авадь «чоловіцька рыба».
Містных господарськых звірят є 13, из восьми видув (курка, свиня, пес, кунь, увця, коза, пчола, марга). Межи ними сут крашськый овчарськый пес, крайнська пчола и ліпіцанськый кунь. Иде робота над убновленьом популації містного пструга мраморного, котрого утиснули чужі виды пструга.
У днукашных районах, так ги в цілому в Середнюй Европі, мож найти дуб и бук. У горах май ростут смерека, ялиця и сосна. Липа ся рахує за націоналный символ. Границя ліса проходит на высоті 1700-1800 м. В Алпах мож найти всякоє квітя, напр. вовчелычку Блаґайову, свічурникы (Gentiana clusii, Gentiana froelichi), стрінчашку ушкову, шовкову косицю, Cypripedium calceolus, Fritillaria meleagris вадь Pulsatilla grandis.
Політика
Словенія вто многопартійна парламентська демократія. Голова державы є президент, убераный всенародно на пять годув, майбулш на два терміны за собов. Екзекутивну власть має правительство Словенії (Vlada Republike Slovenije), веденоє премєр-міністром. Премєр-міністра и другых мініструв уберат Державноє зобраня, основна палата парламента.
Парламент Словенії ся складує з Державного зобраня тай Державної рады, т.є. в теорії є двокоморовый, айбо направду парламентські функції має лиш Державноє зобраня. Державноє зобраня має 90 депутатув (по єдному из таліянської и мадярської меншин) тай уберат ся на чотыри годы. Державна рада має 40 депутатув, котрі ся непрямо уберают на пять годув и представляют ґрупы інтересув (соціалні, економічні, професійні и реґіоналні).
Адміністративноє діленя
Словенія ся ділит на 212 общин (из котрых 11 сут варошські), котрі сут єдинов формов містної самоуправы. Общины мают доста широку компетенцію, до котрої входят напр. орґанізація спередшколного ученя и основної здоровничої службы, орґанізація ключовых соціалных служб, теріторіалноє планованя.
Сістема статистичных єдинок NUTS ділит Словенію на два макрореґіоны (NUTS-2), котрі ся хоснуют у реґіоналнуй політиці Евроунії. Тоты ся пак ділят на 12 далшых реґіонув (NUTS-3).
Неформалні традиційні реґіоны мают коріня в бывшых провінціях імперії Габсбурґув, а то сут Приморя, Карінтія, Штаєрмарк и Крайна, котра ся дале ділит на Горішню, Долушню и Внуторну Крайну (Прекмуря было частьов двох мадярськых жуп).
Економіка
Словенія має высокый уровень розвитости и стабілный рост економікы. Змежи посткомуністичных держав Словенія має май высокый ГДП (ВВП) на єдного жителя. Майрозвита часть країны вто середня Словенія из столицьов Люблянов. У 2007. годі Словенія перша змежи новых членув ЕС прияла валуту евро (місто словенського толара). В 2010. годі ся причленила до Орґанізації економічного сотрудництва и розвою.
Словенія має добре ошколовану робочу силу и розвиту інфраструктуру. Країна ся находит на важных транспортных путях. Уровень прямых заграничных інвестицій доста низкый, айбо в послідні годы поступно рус. Словенська економіка силно пострадала позад Европейської довгової крізы кунця 2000-х. ГДП зачав назад рости в 2013. годі.
Важными секторами промысла сут електроніка, електричный обладунок, хемікалії, лікарські препараты, текстіл, папірь и папірьова продукція, деревляні выробкы и автомобілі. Почти дві третины жителюв роблят у сфері служб.
Нововолиньск
Нововолиньск (Нововолинськ) є місто в западнїй Україні, на западі Волиньской области. Жиє тамкы 53 052 жытелї. Перше ся споминать у 1951 році.
Словенія
Туризм
Туризм у Словенії вто динамічный сектор економікы, котрый у 2019. годі прямо и непрямо приносив 12,3% цілого ГДП (ВВП). Вєдно в тому годі было 6,23 млн навщив країны и 15,8 млн ночовань. Туризм достачав 58 тысяч робочых міст. Булшина туристув приходит из великых европейськых рынкув, напримір Італії, Німеччины, вадь Австрії.
Нововолиньск
Катеґорія:Міста Україны Катеґорія:Волиньска область Катеґорія:Міста Волиньской области
Словенія
Туризм
Словенія має много розмаїтых природных и културных обєктув для туристув. В столиці Любляні є много вызначных прикладув барокової и сецесійної архітектуры, межи послідньыми сут важні роботы словенського архітектора Йоже Плечника. На сіверо-западі ся находят Юлійські Алпы из Бледськым озером, долинов рікы Соча, тай горов Триглав, майвысшов у Словенії. Змежи другых верьховинськых ареалув, популарных на лыжованя и вандрованя, мож уділити Камницькі Алпы, Караванкы тай Похоръє.
Приморськоє плато Карст дало назву карсту — природнуй зоні, де вода розтоплює горнину, творячи печеры. Майпознаті печеры в сьому реґіоні сут Постойнська печера и Шкоцъянські печеры (на спискови ЮНЕСКО). Словенська часть Істрії лежит на березі Ядранського моря — туй майважным туристичным пунктом є варош Піран из архітектуров у стилі венеціанської ґотикы.
Береговата країна довкола Марібора є позната своим винарьством. Сіверо-восток Словенії богатый на купелі, якыми сут Роґашка Слатина, Раденці, Чатеж об Саві, Добрна и Моравске Топліце. Змежи иншых туристичных дестинацій сут історичні вароші Птуй тай Шкофя Лока, и дакулько замкув, напримір Предъямськый замок.
Транспорт
Словенія має доста великоє число автострад в порувнаню из середньыми числами в ЕС. Из розвитям системы скорых дорог Словенія ся фактично стала єднов великов аґломераційов. Кваліта иншых дорог ся позад неувагы погуршує. Личні автомобілі сут намного май популарні ги масовый общественный транспорт, котрый тоже значно помалів. Желізниця натеперь перестаріла и позад сього не годна повноцінно конкуровати з дорожным транспортом.
Основным портом у Словенії є Копер. У сіверному Ядрані исе є майбулшый порт подля контейнерного транспорта (принимат такой 590 тыс. TEU на гуд). Вєдно з тым Копер є щи центром морського пасажирського транспорта, майчасто скапчаного из Італійов и Хорватійов. Май малі порты сут у Ізолі тай Пірані.
Змежи аеропортув основный є Аеропорт Йоже Пучника в Любляні. Менші межинародні аеропорты сут у Маріборі и Порторожу. Майбулшов аеролінійов была державна Adria Airways, айбо в 2019. годі збанкротовала и сперла свою роботу. Попри того Словенія має щи 12 уднушньых аеропортув и єден воєнськый.
Демоґрафія
Густота населеня Словенії — 101 житель на км². Варошськоє населеня числит 65%-79% зависимо уд дефініції. Середня довгота житя в 2018 была 81,1 годув (для чоловікув 78,2 а для жун 84 годы).
Майвеликі етнічні ґрупы на переписі з 2002 года были: словенці (83,1%), сербы (2%), хорваты (1,8%), боснякы (1,6%), ромы (0,4%), мадяры (0,3%), албанці (0,3%), македонці (0,2%), таліяне (0,1%).
Словенськый язык, котрый є частьов южнословянської ґрупы, має офіціалный статус на цілуй території Словенії. Мадярськый и таліянськый языкы мают офіціалный статус у змішаных реґіонах попиля мадярського тай таліянського гатарув. Ґотшейськый діалект нїмецького языка, котрым ся говорило в юго-восточнуй области Кочевя, рахує ся критично загроженым. Ведля даных из 2007 года, 92% словенцюв віком уд 25 до 64 годув знали даякый чужый язык, а 71,8% знали два вадь булше (што была майвысша величина помежи країн ЕС). Из чужых языкув поширені сут хорватськый (знают го 61%), англійськый (56%), німецькый (42%) тай таліянськый (15%).
Вытварництво
За майважный період словенського малярьства ся держат XVIII. и XIX. столітя, коли ся оно розвивало в стілях неокласіцізма (Матевж Ланґус), бідермаєра (Джузеппе Томінц) и романтізма (Міхаел Строй). Першу образову выставу орґанізовала малярька-реалістка Івана Кобилца на кунцьови XIX. столітя. Змежи малярюв-імпресіоністув ся удзначили Матей Стернен, Матія Яма, Ріхард Якопич тай Иван Ґрохар; змежи експресіоністув — Вено Пілон и Тоне Краль.
Убнова словенської скулптуры ся зачала уд Алойза Ґанґла (1859–1935), автора люблянськых памнятникув крайнського научника Янеза Вайкарда Валвазора и поета и журналіста Валентина Водника, тай статуй Словенського народного театра оперы и балета. По войні скулптуру дале розвивали братя Борис и Зденко Калины тай Якоб Савіншек. Молода версть скулпторув, напр. Янез Болька, Драґо Тршар и Славко Тихец, творили в абстрактнум стілю. Днешні скулпторы, напр. Яков Брдар и Мірсад Беґич, вернули ся ид людськым фіґурам.
Змежи обєктув дізайна майбулшу світову славу має деревляный столець Rex (1952) у скандінавському стілю. Сесь столиць авторства дізайнера інтеръєрув Ніка Краля є частьов сталої выставы данського Designsmuseum, майбулшого скандінавського музея дізайна, тай щи є в колекції Музея модерного уміня (MOMA). Як приклад промыслового дізайна мож назвати перші успішні карвінґові лыжі Elan SCX (1993), котрі ся стали єдным из майвызначных пунктув в історії лыжного спорта.
Архітектура
Архітектуру Словенії заступляют у булшині европейські стілі, котрі годні мати окремішні націоналні признакы. Из романського періода (XI-XIII. ст.) сут всокочені дас 180 примірув церькувної и феодалної архітектуры розличных тіпув. Романську архітектуру пак умінила ґотична (XIII-XVI. ст.), котра ся дале ділит на венеціанську ґотику в Приморю и тзв. сіверну ґотику в иншых реґіонах Словенії. У тот само середньовічный період ся появила булша часть словенськых варошув. Земльотрясеня 1511. года понищило великоє число старшых архітектурных памняток; наслідна реконструкція (напр. у Любляні) ся держит за переход ид ренесанснуй архітектурі. Словенськый ренесанс обычно має подобу публичных будов, напр. каштелюв ци варошськых хыж.
Барокова архітектура прийшла в Словенію в XVII. столітю вєдно з контрреформаційов. Спершу ся характерізовала венеціанськым вплывом, пак ся уд другої половкы XVIII. столітя май зачинают ширити віднянські архітектурні ідеї. Словенські барокові будовы были булшым ділом не чисто нові, ай реконструовані из старшої середньовічної архітектуры. За центер словенського барока ся тримле Любляна, де ся удбыла масштабна реновація церьквув и горожанськых хыж.
XIX. столітя ся стало в многум зачатком модерної архітектуры. Важноє значеня прияли архітектурна теорія, реґулація будованя. Умножили ся функціоналні тіпы (оздоровні, промыслові итд.), для публичных будов ся появили тіпові проєкты. Для першої половкы столітя характерні класіцізм и бідермаєр. У Словенії ся по них не зостало много примірув, головно позад незгодливої політічної сітуації в добу наполеоновськых воєн. У другуй половці столітя домінує історізм — спершу як комбінованя елементув розличных стілюв, пузніше ся появляют чисті історічні стілі, з котрых майважніші сут неороманіка, неоґотика, неоресенанс и необароко. Перші два ся май часто хосновали для церькувных будов, а неоренесансный стіль быв признаком публичных будов по цілуй Австро-мадярськуй імперії. У контексті урбанізації и націоналізма архітектура дустала щи народні формы, як то позыченый словенцями чеськый ренесанс (напр. Народный дом у Маріборі) ци німецькый ренесанс (Німецька хыжа в Целью). Дакулько важных примірув неоренесанса были збудовані щи по люблянському земльотрясеню 1895. года, айбо булшоє артістічноє значеня має стіль сецесії, котрый ся появив иппен у добу обновы города.
Земльотрясеня 1895. года в Любляні принесло шкоду, айбо нараз из нев возмогу провести масштабну реновацію. Мусай было розобрати булш ги 10% варощанськых будов, а на їх місті ся появили нові; булшину остатньых будов треба было рекоструовати. У слідуючому 1896. годі быв приятый новый варошськый план. Хоть у публичных новобудовах дале доміновав історізм, пріватный горожанськый капітал удреаґовав на товдышню віднянську мовду, сецесійный стіль. Булшина люблянськых сецесійных обєктув (котрых є над 80) ся появила в період 1901-1909 гг. и сповняла функцію пріватного бываня и пудузятництва. Першый значный обєкт у стілю сецесії быв Змайськый муст, поставленый в 1901 г. Основна часть будов ся помістила в околици улиці Miklošičeva cesta межи старым центром и желізницьов. Попри ар нуво в иншых країнах віднянська, а позад того и словенська сецесія має май раціоналні и ґеометричні формы. В Любляні ся сецесія головно проявлят на фасадах, майбулш украшенями из ростинным ци ґеометричным орнаментом. Орнамент ся майчасто концентрує у горішнюй части будовы. В иншых аспектах обычно видко комбінацію з неоренесансом и необароком. Майважні словенські архітекты сього періода сут Макс Фабіані, котрый ся ошколовав у Відню и там участвовав у формованю сецесії, тай Ціріл Метод Кох, котрому належит майбулшоє число тогочасных люблянськых обєктув. За пузню сецесію ся даколи тримле наслідный народный стіль архітекта Ивана Вурника.
Другым варошом Словенії по числу сецесійных памняток є Мурська Собота на Прекмурю (товды мадярська часть монархії), котра в 1910. годі не мала ани три тысячі жителюв. Булшину сих памняток сотворив єден архітект, Ласлов Токач. У великых містах того періода, Маріборі тай Целью, сецесія представлена слабше. На примір Ґраца, столиці провінції, туй ищи дале доміновала архітектура історізма, зато обычно видиме лиш окремі елементы сецесії. Подаєдні сецесійні фасады мож найти всяде по Словенії. Май мало сесь стіль представленый на Приморю — там сут лиш єдиничні приміры.
Наука и школованя
Катеґорія:Країны Европы Катеґорія:Европска унія Катеґорія:Країны Катеґорія:Державы НАТО Катеґорія:Штаты і теріторії, котры основаны 1991
1282
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Край Штокголм
Штокголм - Повна назва — Край Штокголм (Stockholms län) / Регіон Штокголм (Region Stockholm). офiциална лiтера регiона "AB". офiцiaлнi код крайу "01". Теріторія 6 524 км². Популація 2 315 612 обывателїв. Густота залюднѣня — 354,9/км². Головне місто - Штокголм (Stockholm).
Штокголм
Таллінн
Таллінн, Таллинн або Таллін (Tallinn) — є головне місто Естонії. У Таллінні жыє 408 тіс. обывателів. Старша назва про місто была Ревал.
Катеґорія:Головны міста Катеґорія:Міста Европы Катеґорія:Міста Катеґорія:Міста Естонії *
Симптом
Симптом, од συμπτώμα — што ся дакому притрафило — признак, клиничный прояв даякой хвороты. Розличують симптомы субъективны (основаны на словах хворого, коли описуе, напримѣр, свои болести) и объективны (зысканы при сконтролованю хворого, напримѣр, рентгеновыма знимками або лабораторныма анализами). Фигурално — знак даякого яву, феномена, што е одхылков од нормалного хода процеса.
В англоязычной терминологии субъективный симптом называть ся symptom, а объективный — medical sign.
Симптомы дають можность диагнозовати хвороту, але самы не суть ей причинов. Лѣчѣня, напрямлене на одстранѣня симптомох, напримѣр предписаня лѣку, однимаючого боль, называють симптоматичным лѣчѣньом.
Симптомы роздѣляють з погляду важности про диагностику на: Нешпецифичны можуть ся указовати при вецеро хворотах и невельо што повѣдять про роспознаня конкретной проблемы хворого. Шпецифичны ся проявують при узшой групѣ хворот и так указують на тоту групу, што в комплексѣ з далшым выгледаньом дасть можность роспознати хвороту. Патогномоничны суть такы симптомы, што ся проявують лем при едной хворотѣ и так мають абсолутный диагностичный вызнам.
Референции
Катеґорія:Медицинска терминология
Мурництво
Мурництво є фах, де мурници працують з деревом, малтов, цеглов ітд.
В минулости самостойны фахы (як про обкладаня або вакованя) днесь сплынули з мурництвом а тоты роботы выконовують мурници. Та навспак в повязаности з росшырїнём дакотрых ново хоснованых матеріялів в будованю взникають шпеціалізованы мурницкы фахы (садрокартонарство).
Мурници роблять або самы, або у векшых ґрупах з роздїлїнём роботы під веджінём ведучого будовы.
Референції
Катеґорія:Ставбы
Міджінародна банка реконштрукції і розвоя
Огляд місії
Міджінародна банка реконштрукції і розвоя — основна кредітна установа Світовой банкы.'' На роздїл од ММФ Міджінародна банка реконштрукції і розвоя кредітує проєкты економічного розвоя. МБРР — найвекшый кредітор проектів розвоя в країнах, котры ся розвивають із середнїм рівнём доходку на душу обывательства. Країны, котры подають жадость на вступ до МБРР, мусять спочатку стати членами МВФ. Вшыткы пожычкы ся давають під ґаранціов влад країн-членів.
Вонкашнї лінкы
Катеґорія:Міджінародна економіка Катеґорія:Міджінародны фінанчны орґанізації
1732
Референции
Катеґорія:Рокы
1281
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Глупа ржанка
Глупа ржанка (Charadrius morinellus) є середнё великый прибережный птах з родины ржанковых. В свадьбянім шатї мать арджаву грудь і чорну задню часть бріха, тмаве тимя, біле лице і смужку над оком. Саміцї суть выразнїшо зафарблены як самцї. Молоды птахы суть буркасты, з выразнїшов кресбов на хырбетї. Гнїздить у высокогорьскых пологах і в одкрытій тундрї.
Референції
Катеґорія:Ржанковы Катеґорія:Птаство Підкарпатьской Руси
Кагіра
Кагіра є головне місто Еґіпта, найлюднатїше місто африцького контіненту. Кагіра сама о собі має 8 250 000 жытелїв (2006)
Катеґорія:Еґіпет Катеґорія:Міста Еґіпта Катеґорія:Головны міста
1280
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Лемківскый язык
Сполуавторы ґраматікы — Генрик Фонтаньскый, Мирослава Хомяк.
Жерела и одказы
Катеґорія:Выходославяньскы языкы
Ржанка берегівка
Ржанка берегівка (Charadrius hiaticula) є малый, шыроко росшыреный представитель родины ржанковых.
Опис
Великый дас як перепеліця, росте до 18 - 20 цм, важыть 50 - 70 ґ і роспятя крыл мірять 35 - 41 цм. Тїло мать приземисте, довшы ногы, куртый шпіцятый дзёбак і релатівно выразне зафарблїня. Мать сивобурый хырбет, крыла і тимя, білый бріх, помаранчовы ногы, тмаву смугу через око і грудь, выразнїшу тонку смужку коло ока. Обі поглавя ся фарбов не різнять, молоды птахы мають простїше зафарблїня і од дорослых їх можеме розознати легко подля світло бурой, часто недокінченой смугы на груди і сивожовто зафарбленых ніг.
Росшырїня
Ржанка берегівка є росшыреный і чіселный вид, котрого популація рахує на 410 - 540 000 екземпларів. Гнїздить передовшыткым коло северного побережа европского і азійского контінента, в Ґроньску і на северовыходї Канады. Часточно є перелїтный, европскы птахы свої гнїзда опущають в меджах міджі авґустом аж септембром і міґрують южным напрямом аж по южны побережа далекого африцького контінента.
Еколоґія
Стримує ся єднотливо, часто є зазначеный в притомности іншых видів прибережных птахів. Страву глядать звычайно на болотистых і пісковых берегах вод, жере переважно малы гробакы, слимакы і червы. Озывать ся характерістічным „туіп“.
Ржанка берегівка гнїздить на земли на пісковім або багнистім підкладї. Кладе 3-5 легко жовткавых яєць з тмавыма фляками, на котрых сидять черяво обоми родічі приближно 23-26 днїв. В часї гнїздїня суть обоми родічі і нехранены яйця дуже зранительны, зато ржанка берегівка выужывать про одлаканя предаторів од гнїзда внимаву методу. В припадї, же ся к гнїзду ближыть предатор, єден з родічів швыдко одбігне гнїзда, голосно ґрявчіть, сімулує неспособность лїтаня і увагу предатора на ся оберне. В достаточній оддалености од гнїзда взлїтне і о дашто шізнїше ся знову верне до свого гнїзда.
Референції
Катеґорія:Ржанковы Катеґорія:Птаство Підкарпатьской Руси
Замбія
Замбія (Zambia), офіціално Замбійска Рэспу́бліка (Republic of Zambia) — внутроземний штат в Выходній Африцї. Головне місто — Лусака. Гранічіть з Демократічнов Републіков Конґо на северї, Танзанійов на северо-выходї, Малаві на выходї, Мозамбіком, Зімбабвем, Ботсванов и Намібіёв на югу, Анґолов на западї.
Замбія Катеґорія:Африка
Синдром
Синдром, од σύνδρομον субѣжность — устояне споеня субъективных и объективных симптомох, котры мають сполочну патогенезу и можуть ся поважовати за самостойну хвороту або за стадию (форму) даякой хвороты.
Вельо синдромох названы подля мена дохтора, котрый их заобсервовав и описав, напримѣр, синдром Корсакова, синдром Такаясу. Даколи термин синдром е хоснованый як синоним хвороты.
Референции
Катеґорія:Медицинска терминология
Схизма
Схизма, од σχίσμα роздѣлѣня — означать роздѣлѣня, росход меджи людьми, належныма ку едной организации, руху або религийному напряму. В ранном христианствѣ тот термин говорив о групѣ, одорвавшой ся од основной Церкви и створившой конкуренчну.
Схизматик — особа, котра запричинюе схизму, або член одторгнувшой ся групы.
Схизмы в христианствѣ
Найвызнамнѣйша середновѣка схизма привела христианство до розкола на западну (римокатолицку) и восточну (православну) Церквы. Она ся зачала в року 1054 через розличны диспуты и акции и дотеперь не загоена, хоть в року 1965 Папа Павел VI. и екуменичный патриарх Атинагор I. ануловали взаемны екскомуникации з року 1954.
Традично католикы называли схизмов оддѣлѣня православных Церков. Але в роках 1376-1417 стала ся великая схизма вдну самой Католицкой Церкви: в тых роках выбирали едночасно двох, а в дакоторы рокы и трьох Папох. Католицка Церковь была роздѣлена на двѣ, и конфронтация перестала аж по Констанцском соборѣ (1414-1417), признавшом незаконныма антипап Иоанна XXIII. и Бенедикта XIII.
1737
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Схизма
Схизмы в христианствѣ
Таксамо схизмы были и вдну Православных Церков, напримѣр, меджи найпознатѣйшыма было оддѣлѣня в 17. сторочу старовѣрцьох. В сучасности примѣром такой схизмы е конфликт Болгарской православной Церкви з Конштантинопольом в 19. сторочу, роздѣлѣня вдну самого Болгарского патриархата (1992-1998).
Референции
Катеґорія:Церковны схизмы
Стрый (ріка)
Стрый — рѣка во Львовской области Украины, правый приток рѣкы Днѣстер. Довжка току 232 км, плоха басейну 3060 км2.
Выток
Выток мать во Восточных Карпатах, о 4 км на сѣверовосток од села Верхнячка, во вышцѣ 920 м. Од вытока тече на запад до Туркы, пак повертать на сѣвер.
Устя
Вливать ся до Днѣстра о 10 км пониже Жидачова.
Опис
Тече векшинов в тѣсной долинѣ. Живлѣня мѣшане. Найвысшу ровину воды мать в яри. Але повѣни стають ся и в иншых пораз року. Середний проток воды на одстояню 17 км од устя — 45,2 м3/сек, найвекшый — 890 м3/сек. Лед ся творить од новембра до апрѣля, Замерзнутя рѣкы держить за 2-2,5 мѣсяцѣ. Векшы населены пункты на рѣцѣ Стрый суть: Турка, Стрый, Жидачов. На рѣцѣ находить ся Завадовска електрарня.
Референции
Катеґорія:Рікы Україны Катеґорія:Рікы Европы Катеґорія:Рікы подля алфавиту
Рогожник
Рогожник може означовати:
Відрнїк
Відрнїк є село в окресї Попрад в Пряшівскім краю на северовыходї Словеньска.
Вары
Вары (Вари) — село в Українї, Закарпатьскій области, Берегівскім районї. Жытелїв — 3 147 (2001).
Історія
Заложене у 1320 роцї.
Жрідла інформацій
Катеґорія:Берегівскый район Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту Катеґорія:Села Україны Катеґорія:Населены пункты Украины
Вєтнамска война
У Вєтнамі є тот конфлікт знаёмый як „америцька война“. Інтервенція США у Вєтнамі значіка остатню ескалацію тридцятьрочного озброєного кофлікта, якый започав в роках 1945 і 1946 одпором вєтнамскых комуністів тай другых ґруп проти перебываню, респ. навернутю французького колоніалного панованя. Зато ся часто описує рік 1957 як початок вєтнамской войны.
Екстерны одказы
Катеґорія:Войны США Катеґорія:Войны 20. стороча
Владимир Бильня
Владимир Бильня, *25. фебруар 1927, Вербас, Мадярске кральовство (теперь Сербия) – †5. юн 2006, Новый Сад, Сербия — писатель, историк меджи войводинскыма Руснаками.
Биография
Походив з худобной родины ремеселника. В рокы Другой свѣтовой войны быв участником народно-ослободителного боя против нацистичной Германии.
Быв офицером Югославского Народного Войска, закончив Высшу интендантску академию в Ленинградѣ (1948). В роках 1950 – 1955 быв репресованый.
В роках 1967 – 1988 працовав яко складатель и график в печатни выдавательства «Дневник» в Новом Садѣ.
Литературна творба
До литературы вступив в року 1968, коли в додатку Литературне слово новинка Руске слово напечатала его перве повѣданя Бачи Михал з брега. Далшы его повѣданя, переважно на военны темы, появляли ся в часописѣ Шветлосц, в рочнику Народни календар ай иншых периодиках.
Перва зберька его повѣдань Днї и ноци (1972) достала награду в конкурзѣ ку 30-рочу повстаня народох Югославии. Повѣданя зберькы споены еднов сюжетнов линиов о войновой дорозѣ военской единкы, што бойовала против Нѣмцьох. Многое в Бильньовой прозѣ звязано з недавньов историов его отчины, котру зажив; ту-там росповѣдь переходить до мемоарной публицистикы. В таком духу написаный и его первый роман Аз єсм (1990). Бильня тыж автор историко-публицистичной книгы о Руснаках Войводины, написаной по сербско-хорватскы Rusini u Vojvodini: prilog izučavanju istorije Rusina Vojvodine (1918 – 1945) (1987). Его русинскы книгы выданы тыж в сербско-хорватском, украинском, словацком ай иншых языках.
Референции
Катеґорія:Русиньскы писателї Катеґорія:Русиньскы історіци
Кваме Нкрума
Кваме Нкрума (21. септембра 1909 – 27. апріля 1972) быв африцькый протиколоніалный ведучій, закладатель і першый презідент модерного ґганьского штату і єден з найвпливнїшых Пан-Африканистів 20. стороча. Тыж быв єднов з ведучіх персон тогды ся родячого Руху неучастных країн.
Катеґорія:Політічны лідеры
Грѣх
Грѣх, άμαρτία хыба, прогрѣшѣня, вина,  peccatum прогрѣшѣня, злочин — понятя религийной етикы, обсягуюче розличны одхылѣня од еталона праведного живота. Понеже всяке право бере свою силу прямо, або непрямо з волѣ Божой, грѣх мож окреслити як доброволне переступлѣня наказу Божого.
На понятя грѣху складують ся три чинникы: Кедь едного з тых чинникох нее, та нее ани грѣха. Иншак кажучи, кедь чоловѣк не усвѣдомлюе, же робить злый чин, або усвѣдомлюе, але робить то против властной волѣ, то не буде грѣх.
Понятя грѣха в розличных конфесиях мають свою шпецифичность, а тыж мѣнали ся в розличных историчных добах.
Христианови тайнов крещѣня ся одпущать первородный грѣх, што перейшов од предкох. Але каждый христиан ся допущать грѣхох и по крещѣню (грѣхы учинковы), а тоты ся му одпущають тайнов покаяня.
Сѣм головных грѣхох
За головны грѣхы ся поважують:
De jure
De jure, de jure подля права, подля закона — правницкый термин, хоснованый на означѣня реалных ситуаций, обстоянь, фактох, официално засвѣдченых компетентныма державныма органами в предписаной законом юридичной формѣ.
В меджинародном правѣ
В меджинародном правѣ de jure означать повне, на роздѣл од часточного (de facto), официалне вызнаня еднов державов иншой державы (або влады), што предпокладать дипломатичны односины и обмѣн дипломатичныма представителями высшого рангу меджи сима державами, а тыж вызнаня вшиткых прав и повинностей, якы подля меджинародного права належать объекту вызнаня.
Примѣр
De facto имя 42. президента США Билл Клинтон. Але насправдѣ тото назывка, широко и официално поуживана. Його de jure имя (подля матрикы) Виллиам Джефферсон Клинтон.
Мак дикый
Мак дикый (латиньскы Papaver rhoeas) є знама єднорочна рослина з родины маковитых роснуча у векшым множестві коло поль як бурян.
Катеґорія:Ростлины
Перекладатель
Перекладатель є чоловік, котрый переводить тексты з єдного языка до другого. Професіоналны перекладателї справила выконують переклады з чуджого языка до свого материньского, бо так бывають досягованы найякостнїшы резултаты. Про перекладательство суть тыж добрї хосенны білінґвалны люде.
Близка професія тлумач.
Референції
Катеґорія:Професії Катеґорія:Транслатолоґія
Екзарх
Экза́рх, од ἔξαρχος за­чи­на­тель, на­чал­ник; гла­ва, в сучасности — титула церковной особы, началника великой церковной единицѣ, грецкый аналог латинской титулы викарь.
В истории екзистовало тыж велике число иншых вызнамох екзарха.
Основны историчны вызнамы были:
В сучасности екзарх в христианской православной (або грекокатолицкой)  и монофизитской церковной иерархии — глава екзархата, архиерей, подрядженый вылучно лем патриарху (ци католикосу) и поставленый в челѣ даколькых односно самостойных епархий або церковных округох, географично положеных за границями каноничной територии той мѣстной церкви, ку котрой припадать екзархат.
Геликоптер
Геликоптер — вид летадла з едным або даколькыма пропелерами, котры му дають можность и штартовати до лету, и приземляти ся вертикално, летѣти хоть в яком напрямѣ, або зоставати без руху во воздусѣ.
Основны принципы
Кедь у крылатых летадел здвижна сила ся творить воздухом, набѣгаючым на шпециалный профил крыла, а росте, чим векша скорость лету, то геликоптеровы «крыла» суть пера пропелера, каждое з котрых мать профил крыла, а здвижна сила ся творить набѣганьом воздуха и росте при векшой скорости обертаня пропелера. Зато геликоптер годен зависнути на едном мѣстѣ, кедь здвижна сила великого пропелера стачить, жебы не клесав, ани не поднимав ся. Великый пропелер повнить функцию носного крыла, так же геликоптер в припадѣ порухы в роботѣ мотора годен ся знижати з невеликов скоростьов и приземлити ся без гаварии в режимѣ автоматичной ротации пропелера од енергии встрѣчного потока воздуха. Геликоптер годен сѣдати на неприготовлены невеликы плохы (плоска стрѣха дома, палуба шифы).
Проблема корманьованя
Геликоптер мать компликовану систему корманьованя, котра ещи зависить ай од конкретной конштрукции машины. Во векшинѣ припадох про добру маневрователность конштрукция обсягуе ещи другый корманьовый пропелер, умѣшеный на довгом «хвостѣ». Пилот мать можность нахыляти плоху обертаня пропелерох, а тыж угол набѣгу пер пропелера. В первом припадѣ мѣнять ся напрям лету, в другом — величина здвижной силы, што вызначать клесаня або здвиганя. Покля не была створена система корманьованя, вшиткы пробы вывинути машину, способну до беспечного лету были безуспѣшны.
История вывину
В 1930-х ся вывинув иншый тип конштрукции геликоптера, котрый мать оба пропеллеры на едной оси, умѣщены на векшом одстояню еден од другого, жебы ся не спутали. В року 1935 найуспѣшнѣйшым быв талианскый геликоптер D'Ascanio, котрый «за 8 минут 45 секунд лету зробив едно километровое коло и вернув ся на мѣсто штарту, а найвекша вышка лету была 18 метры».
Масова продукция геликоптерох ся зачала в 1940-х, а в року 2001 во свѣтѣ были в хоснованю около 48 тысяч машин.
Референции
Катеґорія:Воздушный транспорт
Николоз Бараташвили
Биография
Родив ся в аристократичной, але схудобнѣлой, фамилии князя Мелитона Бараташвили (1795—1860), державного урядника, и князьовны Ефимии Орбелиани (1801—1849). Мав родинне имя Тато. В роках 1827-1835 достав середну освѣту в Тифлисском благородном училищу, в тых роках переменованом на Тифлисску гимназию. Хотѣв быв стати на военску службу, але забранила невылѣчима хромота, котру достав, упавши з лазива. Ити учити ся на универзиту не дозволила худобность родины, и не мав инше, як стати на державну службу на скромный пост в судном резортѣ, жебы финанчно подпорити родину. Великый вплыв на него в гимназии мав професор Соломон Додашвили, грузинскый патриот, писатель, просвѣтитель и либералный филозоф. В року 1832 быв роскрытый комплот, участникы котрого хотѣли выслободити Грузию з Российской империи. Вшыткы были депортованы з Грузии, а быв меджи нима и его учитель Соломон Додашвили. Далшов психичнов травмов была одвергнута любость з боку князьовны Катерины Чавчавадзе, котрой вѣновав многы свои вершы.
В року 1844, коли му отець остаточно скраховав финансово, Николоз мусѣв одыйти на державный пост до Нахичевану, а пак до Ганджи в Азербайджанѣ. Ту похворѣв ся на маларию и умер 27-рочный. 25. апрѣля 1893 остаткы поета перевезли до Тифлиса и святочно погребли при великой зглотѣ народа. В року 1938 перемѣщеный на гору Мтацминда в пантеон найвекшых сполоченскых дѣятели Грузии.
Творба
Яко поет добыв знамости уже в 1840-х роках, авшак за живота ани еден рядок з его верши не быв напечатаный. Первы даколько верши Николоза Бараташвили были опубликованы лем о сѣм рокы по его смерти (1852). Але по выданю в року 1876 зберкы его поезий в грузинском языку став ся он едным из найпопуларнѣйшых поетох Грузии.
Поетична дѣдовизна Николоза Бараташвили обсягуе 37 лиричных верши и историчну поему Доля Грузии. Окрем того зостали еще 20 приватны писма. Але и при такой скромной дѣдовизнѣ занимать Бараташвили челне мѣсто в цѣлой грузинской поезии, е поважованый по найвекшом середновѣком епикови Шотови Руставели за найвекшого грузинского поета. Его вершинный твор Мерани (1842) проникнутый настроем протеста, поет-ѣздець несе ся простором звѣздяной далекой ночи на окрыленом мифичном коньови Мерани и высиленый не годен перемочи тяжкости дорогы, але умерать в глубокой вѣрѣ, же настане лѣпша будучность, до котрой он проклав путь. В поемѣ Доля Грузии (1830) и вершу Гроб царя Ираклия (1842) поет задумуе ся о историчной дорозѣ своей отчизнины и вертать ся ку рѣшѣню царя Ираклия ІІ. звязати ей долю з Россиев.
Николоз Бараташвили достойно представлять грузинску културу в свѣтовой литературной дѣдовизнѣ.
Смілно
Смілно (по ) є село в окресї Бардеёв в Пряшівскім краю на северовыходї Словеньска.
Дербник
Попис
Росте до 24 - 33 цм і роспятя крыл мать 53 - 69 цм. Вага у дорослых самцїв звычайно колыше коло 165 ґ і у дорослых саміць приближно коло 230 ґ. Подобно як і другы малы соколы є і дребник міцно будованый. Самець мать синёсивый хырбет і помаранчовкасту сподину тїла. Саміця і молоды птахы суть зверьху тмаво буры і зо спіднёй стороны світлы з бурыма фляками. Обидві поглавя мають тыж тмавый конець хвоста, котры годен відїти головно кідь дербник лїтать. Піля слабых "баюсків" мать в порівнаню з другыма видами сокола менше контрастный взгляд головы.
Росшырїня
Дербник гнїздить у Европі, Азії і Северній Америцї. Є переважно перелїтный, североевропскы птахы зимують в южній Европі і северній Африцї, америцькы зясь на югу США і на северї Южной Америкы. Гнїздить у одкрытых країнах.
Еколоґія
Дербник ловить малы птахы о вазї до 40 ґ. Тоты несподївано атакує у низкім лїту, при котрым ся тримать менше як метер над землёв.
Жрідла
Катеґорія:Соколовы Катеґорія:Птаство Підкарпатьской Руси
1278
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Tеатр Александра Духновіча
Tеатр Александра Духновіча ся находить в Пряшові і є єдиным словеньскым театром што учінкує в русиньскім языку. Основаный быв у році 1945 (24-го новембра). Свою першу премєру одограв в марці 1946 рока і была то пєса Ой, не ходи Грицю. На зачатку свойого існованя театер грав по російскы. В 50-тых роках 20-го стороча театер переорьєнтовав ся на україньскый язык. У 80-тых роках в театрі перешла ґенерачна зміна і поступно театер зачав переходити на русиньскый язык.
Од основаня до 15. октобра 1990 назва была Украинскый народный театер.
Світова торгова орґанізація
Катеґорія:Економика Катеґорія:Міджінародны орґанізації
22. апріль
22. апріль — 112. день рока (113. в переступнім роцї) в ґреґоріаньскім календарю. До кінце рока оставать.
1746
Умерли
Катеґорія:Рокы
Ярослав Качмарчык
Вчасне жытя
Ярослав Качмарчык ся вродил в Білцареві в родині священника Теофіля Качмарчыка і Мариі Жеґєстовской, дівкы креницкого пароха, мушыньского декана Віктора Жеґєстовского (1809—1888).
Подібні як братя Любомір і Владимір, розпочал студиі правничы на Львівскым Університеті, але на шкільний рік 1904/1905 перенюс ся до Університету в Інсбруку. По двох семестрах вернул до Львова, де 1908 рока оборонил докторат.
В 1908‑1909 працувал конціпієнтом (помічником) в Выжшым Краєвым Суді в Ґрацу. В тым самым часі пішол на єднорічну службу до арміі. Далі працувал в державных судах і приватных канцеляриях в Новым Санчы, Перемышли і Відни. Качмарчык іщы перед войном был єдным з найактывнійшых русофільскых діячів молодшого поколіня, остал директором Лемківской Касы в Горлицях.
Початком Першой Світовой Войны, так як чысленны інчы Лемкы, был арештуваний і вязнений в Санчы. Просто з вязниці післано го до войска. Здає ся, же брал уділ в боях в Карпатах в часі зимовой кампаніі 1914/15 року, де хыбаль был ранений і одосланий до Ужгорода.
Політична діяльніст
По войні поміг зорґанізувати віче 5 грудня/децембра 1918 во Фльоринці, де проклямувана была Руска Народна Республика. Был предсідательом Руской Рады в Білцареві. Качмарчык был тыж членом лемківской делеґациі до Пряшова, де 21 грудня/децембра 1918 створено спільну Карпаторуску Раду. Дакус пізнійше выбраний был до триособовой лемківской делеґациі на Парыску Мирну Конференцию, котра одначе николи там не поіхала.
В січны/януарі 1919 рока іздил до Кракова, жебы інформувати польску адміністрацию о лемківскій політычній діяльности. Разом з братом Владиміром брал активний уділ в лемківскых стрічах в марци, де было далі деклярувано жаданя прилучыня Лемковины до Чехословациі і дискутувано неплачыня податків польскій державі і не браня през ню лемківского рекрута. Здає ся што під конец мая 1919 повюл Качмарчык лемківску делеґацию до Прагы, а початком червця/юния стрітил ся в Креници з капітаном американьской арміі, Мерияном С. Купером (1893—1973), жебы інформувати го о ситуациі в реґіоні.
З огляду на то, што польска сторона брала рекрута на Лемковині, Качмарчык два раз іхал до Варшавы (на початку січня/януара, пак 20 лютого 1920). Конферувал з Міністерством Войсковых Справ, котре го упевняло в тым, што Лемкы не будут вербуваны. Єднак з огляду на передолжуючы ся проблемы з льокальном польском адміністрацийом Качмарчык і Захарий Копыстяньскій ініциювали остатню пробу запевніня лемківской незалежности.