cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Старовікый Рим
Конець "золотого віку" Римской імперії
Місто-держава Рим у статусї Републіки, а пізнїше Імперії, наслїдком актівной збройной експанзії в III. ст. до н. е. — початку II. ст. н. е., запановав над вшыткым Середоморьом. Риму належали величезны теріторії од Піренейского півострова до Закавказя, од Брітанії до Северной Африкы і Мезопотамії. Рим — столиця Імперії, быв найбівшым містом того часу, з обывательством майже єден міліон людей.
Добробыт римских обывателїв забеспечовав ся державными ґаранціями охраны приватной властности, ослободжіньом од даней, трудом близко 11 міліонів рабів, стабілными цінами. Про завоеваня популарности цїлого обывательства влада зряджовала кровавы і газардны цирковы позиранкы и роздаваня гроши і потравин в главнім містї. Нормы римского права, якы ся одличають од "варварскых" законів і звычаїв, забеспечовали охрану римскых обывателїв. Суд быв публічным, пожадовав доказаня вины і давав можность обгаебы.
Референції
Катеґорія:Старовікый Рим Катеґорія:Бывшы штаты
Иван Мондок
Иван Мондок, Ivan Mondok; *25. май 1893, Руськый Грабовець, Мадярске кральовство – †8. децембер 1937, Ленинградска область, лагпункт ГУЛАГ, СССР —  учитель, новинарь, политичный дѣятель Подкарпатской Руси.
В мадярской добѣ
Походив з родины сельского учителя. По зачаточной школѣ в родном селѣ выштудовав горожанку и учительску семинарию в Ужгородѣ. В роках 1913–1915 учительовав в Убли и служив там тыж урядником на нотарском урядѣ. В децембрѣ 1915 быв мобилизованый до мадярского войска, в року 1916 трафив до российского заятя, де як военный заятець працовав на астраханьской лодярни. Октоброва револуция в конци року 1917 означала выслободжѣня зо заятя, и одтогды став ся револучным бойовником, вступивши до болшевицкой партии и Червеной армады. Быв посланый до Москвы учити ся на комунистичного пропагандисту (1918), пак до Будапешту, де став ся членом комунистичной партии, котру створив Бейла Кун. Од апрѣля 1919 — политичный комисарь Русинской дивизии на Подкарпатю, пак выдавав в Будапештѣ украинску новинку «Руська Правда» — орган народного комисариату Руськой Крайны. По падѣ Мадярской Совѣтской Републикы скрыв ся до Вѣдня, де пошов и Бейла Кун въедно зоз републиковыма комисарями.
В чехословацкой добѣ
Во Вѣдню Иван Мондок барз бѣдовав, и начим Чехословакия выголосила амнестию пролетарскым револуционарям, в марцу 1920, вернув ся до Ужгороду.
Ту став ся едным зоз лидерох новоствореной Меджинародной социалистичной партии Подкарпатской Руси, основав и редаговав ей орган, новинку Правда, пак Календар “Карпатської Правди”. По створѣню крайовой организации Комунистичной партии Чехословакии (КПЧ) быв на ей ведучых постах, а в роках 1923 – 1929 быв членом ЦК КПЧ. В роках 1924 – 1929 быв посланцьом чехословацкого парламенту од КПЧ. Быв делегатом IХ. зъѣзду КП(б)У (децембер 1925), 6. Конгресу Коминтерны ай членом Меджинародной контролной комисии екзекутивы Коминтерны.
Часты путованя до СССР были барз немило позорованы од чехословацкой безпекы, и Мондок быв веце разы арештованый з подозрѣньом о политичну агитацию на хосен комунистичного загранича. В року 1930, як ся минула его посланецка имунита перед грозячым му довгорочным арештом, на розказ ЦК КПЧ емигровав до СССР.
На емиграции в СССР
Од року 1930 — ашпирант Инштитуту червеной професуры в Харьковѣ. 3. новембра 1933 заарештованый за вину належности ку контрареволучной организации (УВО — українська військова організація) ай шпионажи на хосен чехословацкой розвѣдкы. Засудженый на пять рокы лагрох. По четырьох роках, 25. новембра 1937 «судова тройця» НКВД в Ленинградской области засудила го на смерть. И неодовго быв розстрѣляный.
В року 1957 регабилитованый.
Улога в украинизации Подкарпатской Руси
Мондок быв украинофил и симпатизант СССР. Якраз такых людей комунистичным вожаям СССР требало найти про украинизацию Подкарпатской Руси, одколи было рѣшено, же прилеглы територии Польщи, Чехословакии и Румынии суть заселены Украинцями и мають быти «возъеднаны» зоз совѣтсков Украинов.
Ещи в мадярской добѣ Мондок быв выученый в Москвѣ и по вернутю дому выдавав комунистичну новинку «Руська Правда» (перве число 12. апрѣля 1919, Будапешт). Але тота новинка была писана русчинов зоз читавов примѣшков подкарпатской бесѣды. Уже в конци року 1920 дакотры з коминтерновскых емисарьох жадали од него, обы перейшов на чисту литературну украинчину. Мондок быв на то в принципѣ готовый, але тот язык он не знав. Такых людей, што го знали, не было вельо ани в самом Харьковѣ, тогдышном головном мѣстѣ Украины.
Мондок покликав на редакторску роботу галичанку Феодосию («Додю») Керечинску, котра через свою нелегалну чинность в комунистичной партии мусѣла была ся скрыти од полиции раз до Варшавы, пак до Прагы, а наконець до Ужгороду. Додя знала украинчину, але неодовго ся нев, яко чужоземков, заинтересовала ай тутешна полиция. Но и тото ся вырѣшило, коли ся Мондок з нев оженив, а так зыскала легалный статус. В року 1928 ходив до Москвы на 6. Конгрес Коминтерны, а путьом в Харьковѣ ся дознав неприемну новину, же украинизация на Украинѣ ся мать закончити. Далша грызота пришла в року 1929, коли зостав невыбраный не лем за секретаря, але ани за члена крайкома партии, а ку тому знятый з поста редактора Карпатской Правды. Полиция го в марцу засадила на три мѣсяцѣ до арешту, а як выйшов, дознав ся, же як ся му мине посланецка имунита, грозить му арешт на 5–10 рокы. Мусѣв утѣкнути до Харькова, куды неодовго за ним пришла и Додя. Од року 1933, коли трафив до ГУЛАГу, до осени 1937 писав ей писма. Пак перестав, а она достала официалный ознам, же засудженый на далшы 10 рокы без права перепискы, а наступно, же умер 8. децембра 1941. Насправдѣ ниякы новы «грѣхы» у Мондока не выявили. Напротив, агентурна записка з дня 17. марца 1936 писала, же его историчнов заслугов было пробуджѣня народностной свѣдомости обывательства Закарпатской Украины, бой за украинску културу, за перетворѣня Русинох на Украинцьох.
Референции
Катеґорія:УССР Катеґорія:Комунизм Катеґорія:Політічны лідеры Катеґорія:Новинаре Катеґорія:Посланцьове парламента
Жудро
Жудро є тіп выдутого вступу до домів на Моравскым Словацку і части западнього Словеньска. Обычайні є жудро выздобене фаребныма рослинныма орнаментами, як часть локалного фолклорного выражіня.
Катеґорія:Морава Катеґорія:Словацко Катеґорія:Людова архитектура Катеґорія:Архитектурны елементы
Мартин Райл
Мартин Райл, Sir Martin Ryle; *27. септембер 1918 — †14. октобер 1984; — британскый астроном, член Лондонского кральовского общества од року 1952. Абсолвовав Оксфордску универзиту. В року 1948 объявив могутне жерело космичного радиозарѣня в конштелации Кассиопея. Лавреат Нобеловой награды з физикы, 1974. Нобелову награду роздѣлив зо своим колегом, Антони Гевишом. Тото была перва в истории Нобелова награда за астрономичны объявлѣня.
Новаторство
Нобелова награда была признана за «новаторскы выгледованя в радиоастрофизицѣ и вынайджѣня, найпаче за метод апертурной синтезы». Астрономичны тѣлеса емитують не лем свѣтло, котре видиме, але и радиоволны. Райл в зачатку 1940-х сконштруовав радиотелескоп, пак звязав до едного комплекса даколько такых телескопох, оддаленых од себе на километры. Такый комплекс мав роздѣлчу силу таку, як бы мав имагинарный телескоп з объективом даколькокилометрового диаметра. Пак в 1960-х еще поклав такы радиотелескопы на штреку 1.6 км довгу, а вшитку громаду мѣрянь котра пришла з розличных точок, обробляв з помочов компютерох. Тото дало можность выявити такы астрономичны тѣлеса, котры дотогды наука ани не познавала, и «видѣти» так далеко и остро, як нигда перед тым.
Карьера
В року 1959 радиоастрономия была признана як наука и отворили катедру радиоастрономии, котрой став на чолѣ. В року 1966 быв врученый в рыцарство, а в року 1972 достав пост Кральовского Астронома, котрый занимав 10 рокы.
Референции
Катеґорія:Нобеловы лавреаты з физикы Катеґорія:Астрономы
1230
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Федор Івановіч Тютчєв
Федор Івановіч Тютчєв (Фёдор Иванович Тютчев; * 5. децемберґреґор. / 23. новемберюліяньс. 1803, Овстуг, Російска імперія — † 27. юнґреґор. / 15. юнюліяньс. 1873, Царьскоє Село, Російска імперія) — росийскый поет, публіціста, дипломат.
Катеґорія:Російскы писателї Катеґорія:Русскоязычны писателе Катеґорія:Русскоязычны поеты Катеґорія:Поеты России Катеґорія:Російска імперія
Матяшка
Матяшка (по ) є село на Словеньску в окресї Воронов над Топлёв.
Янко Матушка
Я́нко Мáтушка, Janko Matúška; *10. януар 1821, Долный Кубин Габсбургска монархия – †11. януар 1877, там же — словацкый поет романтизма, писатель, новинарь, автор текста словацкой гимны Над Татров ся блискать.
Биография
В лицею екзистовала Cathedra Slavica (Славянска катедра або иншак Катедра словенска прешпуркска, позднѣйше называна историками литературы Катедра чехословацкого языка и литературы, на чолѣ котрой стояв в том часѣ Людовит Штур, наступник Юрая Палковича. Штур, на роздѣл од Палковича, хотѣв розвивати литературный язык на основѣ людовой бесѣды середньословацкой, а пропаговав то ай своим штудентам, за што в децембрѣ 1843 быв суспендованый. На знак протеста в марцу 1844 з лицея одышли 22 штуденты, а быв меджи нима и Янко Матушка. Катедра надале пропаговала лем чешску старобиблийчину.
Матушка склав екстерно испыт у евангелицкого суперинтенданта, жебы мав право учительовати, вернув ся на Ораву и в роках 1844–1848 працовав яко воспитатель в родинах в Оравском Подзамку. В револучных роках 1848–1849 зучастнив ся Словацкого повстаня, а по його поражцѣ ся мусѣв скрывати по лѣсах и горах, што тяжко засягло його здоровля.
14. януара 1851 ся оженив з Жофиев Веселовсков, варощанков з Наместова. Од того року а до року 1875, коли быв передчасно пензионованый служив на урядницкой службѣ. Але не быв щастливый: скламаный з неуспѣху револуции, утратившый стары приятельскы вязбы, часто не мав дяку, быв затерпнутый ку людьом, зачав ходити грати до касина. Урядницку роботу докончовав рядно, але не быв любленый меджи урядниками. Умер 56-рочный на наслѣдкы погоршуючого ся здоровля.
Творба
Свои первы вершы и вершованы легенды зачав писати уже в часѣ штудий на Братиславском лицею. Писав, главнѣ, патриотичны вершы, даколи вершованы легенды, в котрых ся вдохновляв фолклором. Не так го интересовала сама история, скорѣй ся усиловав указати емоционалный живот героя и змальовати атмосферу, в котрой ся история одогравала. В драмѣ и прозѣ не досяг уровень своей поезии. Завершив свою литературную карьеру в револучны рокы 1848–1849, але, хоть його творба была невелика россягом, зарядив ся з нев меджи чоловых представительох Штуровской генерации.
Габриел Гарсия Маркес
Характеристика творбы
Еден з найвекшых писателей 20-го стороча, Нобеловый лавреат з литературы од року 1982 переважно за роман Сто рокы самоты (Cien años de soledad, 1967). Гарсия Маркес досяг зрѣдкавого умѣня зостати якнайвеце доступным обычайному читательови, а при том задоволити пожаданя каммай рафинованой критикы.
Мѣшаньом реалного и фантастичного, доданьом фантастичной латинскоамерицкой реалиты, котра перевысшать всяку поетичну имагинацию, роман Сто рокы самоты належить ку найвекшым творам «магичного реализма», чии зачинателе Мигуел Ангел Астуриас и Алехо Карпентьер отворили нову етапу во вывою латиноамерицкой прозы.
Читательскы суджѣня о Гарсия Маркесови, магичном реализмѣ и нобеловонаградном романѣ далеко не так едноголосны, але интересны и гойны.
Референции
Катеґорія:Писателе Колумбии Катеґорія:Испаноязычны писателе Катеґорія:Нобеловы лавреаты з литературы
Озон
Катеґорія:Ґазы
Андрій Шлепецькый (церьковный дїятель)
Андрій Шлепецькый (6. децембра 1894, Буковець — 31. октобра 1976, Сент Клер, США) — церьковный дїятель, писатель і публіціста.
Катеґорія:Русиньскы церьковны дїятелї
Даниловка (Береговскый район)
Даниловка, Данилівка,  Danilovka  — село в Береговском районѣ Закарпатской области Украины, подряджене Свободской сельской радѣ.
История
Село основали переселенцѣ з Воловского ай Хустского округох в 1930-х рокох, и ту ся ещи дакый час заховала маюрска система. Памятка: православна церква Святой Тройцѣ, 1935.
Волоґда
Волоґда — місто в Росії, адміністратівный центер Волоґодской области. Лежыть у северній части Росії на ріці Волоґда. Перше ся споминать у 1147 році.
Даниловка (Береговскый район)
Обывательство
Подля списованя (2001) село мало 489 обывательох. З них 95,13% Украинцѣ; 3,45% Мадяре; 1,22 % Русы; 0,20% — иншы.
Волоґда
Катеґорія:Міста Росії
Даниловка (Береговскый район)
Референции
Катеґорія:Населены пункты Украины Катеґорія:Населены пункты Закарпатской области
1229
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Зяблик
Зяблик, березівка (Fringilla coelebs) є малый співак з родины вюрковых. Є шыроко росшыреный, жыє на вшыткых контінентах выходной півкулї а вдяка свому частому перебываню в тїсній близкости людьского обыстя є і добрї знамый. Самець є дякуючі свому зафарблїню напросто незамінительный. А наспак саміця є переважно невыразно бура із світло ружовым бріхом.
Зяблик є переважно насїняпожераючій, у молодять але грають вызначну ролю стравы і хробакы. Гнїздить в богатых кряках або на стромах, де собі будує углядне гнїздо масковане мохом а лишайником.
Опис
Самець є дякуючо свому характерістічному зафарблїню напросто незамінительный. В свадьбянім шатї мать ясно бурочервеный хырбет, ружовый спід тїла, синёсиве тимя, шыю і дзёбак а оливово зелену гудзіцю. При лїтаню і покою суть у обох поглавях тыж видительны дві выразны смужкы на крылах і хвостї. В простім шатї є самець дакус менше выразный і мать о дашто блядше піря, стале є але дуже характерістічно зафарбленый.
Саміцї суть цїлый рік небарз выразны, зверьха зеленосивы і спід тїла мають сивый з ружовым надыхом. Молоды птахы суть саміцям барже подобны, на розлуку од них але нe мають зеленавый хвіст.
Зяблик лїтать вовками, на земли підскакує або побігує.
Голос
Озывать ся дуже часто і характерістічно, звычайно ясным пінк (в часї ваблїня) або тріф (знамым як "кликаня доджу"), як лїтать тыж знамым їп-їп а при вырушіню ці страху невыразным се-се-се-се.
Спів зяблика є шыроко знамый і твореный рядов звучный ясных тонів (в основі ррр-чафчафчафрайчак).Тырвать максімално пять секунд, за минуту го так самець може повторяти аж 10 ×. Навеце мать і 2 або 3 різны верзії а в різных частях світа є ёго подоба мінлива. Самцї звычайно наперед повторяють спів по іншых представителях свого виду, але обчас можуть одпослухати і голосы другый видів співаків.
Росшырїня
Зяблик є дуже росшыреный співак, котрого отцюзнинов є Европа, Азія і Африка. Гнїздить практічно в цїлій Европі з выїмков Ісланду а найсевернїшой части Шкандінавії, в Asii засягує на западї аж по Афґаністан. Ізоловано гнїздить тыж в северній Африцї. Часточно є перелїтный, птахы із середнёй Европы на граніцї септембра і октобра міґрують напрямом до западной і юговыходной Европы, одкы ся назад зачінають вертати уж бігом марца.
Чоловіком быв зяблик заволоченый тыж до Австралії і на Новый Зеланд.
Жыє в цїлій рядї країн. Найчастїше жыє в лїсах, парках і загородах, де ся му нукають вгодны гнїздовы місця і легко доступна страва, по выгнїздїню ся тыж часто переміюує на господарьскы ґрунты, на берегы рік ці іншы одкрыты пространства.
Чісленость
В сучасній добі є зяблик з майже 220 000 000 екземпларами з найчісленїшых птахів Европы. Дуже россяглый мать і ареал росшырїня, котрый займять плоху велику дас 10 міліонів км². Дякуючі своїй чіслености є од року 2008 в Червенім списку IUCN офіціално рядженый міджі мало засягнуты виды і закля у нёго не были спущены жадны офіціалны охранарьскы актівіты.
Еколоґія
Зяблик мімо часу гнїздїня, коли ся здружує до парів, жыє сам, през зиму і в громадї з другыма зернопожераючіма птахами. Стримує ся притім на стромах, але по страву векшынов лїтать долов на землю.
Страва
Належыть міджі зернопожераючі птахы, то значіть, же значну часть стравы у нёго суть насїня, у того виду конкретно аж три четвертины.
Предаторы
Зяблик є про свою малу великость і богате росшырїня часто жертвов найрізнїшых предаторів. Дорослы птахы ся ставають часто жертвов ястрябовых хищів, сов і мачок, на яйцях і молодятах ся часто прижывлюють зясь птахы з родины вороновых.
Розмножованя
Самець є в часї розмножованя силно теріторіалный і із свого теріторія выганять вшыткых можных самчіх конкурентів. Як нагварять саміцю, пелехать своє піря і увагу саміцї пробує путати ваблїнём і выставованём своёй ясно зафарбленой груди.
На будованю гнїзда, як зачінать уж в марцу, бере участь лем саміця. Звычайно є уміщене у вышцї 2 - 10 метрів на бочных конарях стромів або кряків і базовым матеріалом про ставляня суть рослины і корінкы, котры лїпить павучінами, з внутрїшнёй стороны го часто стеле пірками а з вонкашнёй гнїздо маскує лишайниками, мохом а часто і далшым мягкым матеріалом.
Шторік гнїздить раз або двараз, раз в меджах од апріля до мая, припадно в меджах од юна до юла. В каждій зношцї бывать 4 - 6 світлых, 19 × 14,5 мм великых яєць з рідкыма тмавыма фляками, на котрых сидить саміця сидить. Молодята ся лягнуть по 12 - 13 днях і наперед суть обомі родічами кормлены малыма безхырбетныма. Гнїздо опущають згруба по 13 - 14 днях.
Затля найстаршый зазначеный екземпларь ся у вольній природї дожыв цїлых 14 років.
Зяблик є єдным з трёх представителїв роду Fringilla.
Росшыреный є в дакілько підвидах, їх чісло не є але усталене. Найчастїше їх бывать спомянутых 7 - 8.
Референції
Катеґорія:Вюрковы Катеґорія:Птаство Підкарпатьской Руси
Старина (водозбор)
Старина то найвекша засобарня на питну воду не лем на Словакии, але в цѣлой Середньой Европѣ. Находить ся на крайном востоку Словакии, на сѣверо-востоку окреса Снина.
Полога и околиця
Водозбор выбудованый на горном току рѣкы Цироха в горском пасмѣ Буковскы Верхы. Территория доокола водозбора е храненов зонов и сучастьов природного парка Полонины. В охранной зонѣ водного дѣла находить ся природна резервация Газдорань з плохов 17,3 га, выголошена року 1993 про охрану тепломилной лучной флоры.
Параметры водозбора
Водозбор мать объем 59,80 миллионы куб. м. и плоху 125,81 км2, затоплены зостали катастралны 311,4 гектары. Глубка воды коло перегороды е 50 м. Выбудовав ся в роках 1983–1988 про застачаня питнов водов восточной части штату, главнѣ векшых мѣст Пряшово и Кошицѣ, довжка водовода до Кошиць — 130 км. Напущати ся водозбор зачав в року 1987.
Гуманитарны аспекты
Перед выставбов водозбора требало одселити седем валалы, котры находили ся в зонѣ затоплѣня и в охранной зонѣ водозбора. Были то Дара, Острожниця, Руське, Смолник, Старина, Велька Поляна, Звала. При том свои домовства мусѣли зохабити 3500 людей. Обывателѣ достали у просѣку по 80–150 тыс. корун одшкодного за збуряны домовства и квартель в окресном мѣстѣ Снина, высше як 100 людей не были согласны з вышков одшкодного. Высельованя перебѣгало поступно в роках 1980–1986, послѣдне выселили село Руське. Веце людей не хотѣли ся выселити, але наконець быв лем еден припад примусового выселѣня, а то в селѣ Старина. В року 2004 достали выселенцѣ за символичну едну коруну будову в центрѣ Снины як одшкодне за збуряны културны домовы в заниклых селах.
Референции
Катеґорія:Водны засобарнї на Словеньску Катеґорія:Окрес Снина
Капелник
Капелник, Kapellmeister,  maestro di capella — диригент вокалной капелы, або инштрументалной капелы, оперы або военского оркестра. В сучасности капелник переважно означать ведучого военской капелы або дыхового оркестра.
История
Пост капелника быв уже од XI. стороча при французском кральови (Magister capellanorum regio) пак при папском дворѣ в Авиньонѣ (Magister capellae) и тота практика екзистовала в Европѣ аж до другой половкы XIX. стороча при пановницкых дворах и в церковной сферѣ.
В новшой добѣ капелници заховали ся во войску. В Австро-Мадярщинѣ военскы капелы од року 1868 зостали лем в полках пѣшых и цѣсарскых тиролскых ловцьох, хоть давнѣйше были во вшиткых родах войска. Военскый капелник не мусить быти военска особа, але може быти наятый цивилиста, хоть мусить на службѣ носити предписану униформу.
Референции
Катеґорія:Диригенты
Банка (село)
Банка - словацке село в Трнавском краи, в окресѣ Пьештяны.
Полога
Село лежить 1 км на восток од окресного центра, на лѣвом березѣ рѣкы Ваг.
Обывательство
Подля давнѣйшых списовань в селѣ жило: Теперь в селѣ бывать 2147 людей.
История
Село первый раз ся споминать в документах з року 1292, тогды мало назву Баня. Року 1599 было спустошене Османами.
Жерела и одказы
Катеґорія:Населены пункты Словакии Катеґорія:Населены пункты окресу Пьештяны
Старина
Старина може быти:
Катеґорія:Чеперушкы
Темеркень, Иштван
Биография
Штайнгасснеры были швабска фамилия приселенцьох з Австрии. При уроджѣню сына его отець арендовав в Цеглидѣ гостинець при штации. Иштван зачав ся учити в сегедской школѣ чина пиаристох, пак три рокы (1877-1880) учив ся в маковской реформатской гимназии. Мав 16 рокы, коли мусѣв быв лишити гимназиалну науку, бо отцево подузятя збанкротовало. Став до роботы патикарьчиком, обы мав з чого жити. В роках 1882-1886 быв патикарьом, але тота робота его не удовольняла, любив быв быти независимым, сам собѣ паном. З помочов сородников достав мѣсто новинаря в Сегедском Вѣстнику (мад. Szegedi Híradó). Змѣнив при тому свое призвиско на Темеркень, понеже в дуалистичной Мадярщинѣ найти мѣсто в сполоченском животѣ з чужородным призвиском не было реалне. Хоть новинарство не означало забеспеченое прожитя, але на розвитя писательского таланта было цѣлком придатное. Темеркень не мав ани свѣдоцтво матуриты, ани универзитну диплому, (в тых часах патикаре тото не мусѣли мати), зато року 1888 мусѣв наруковати до войска, як каждый непривилегованый член сполоченства, селянин або роботник. Два рокы служив на босенско-турецкой граници (1888-1889), ту научив ся сербскый язык. Еще еден рок служив у Вѣдню (1890-1891), де легко научив ся, знаючи домашный швабскый диалект, нѣмецкый литературный язык. Наруковав яко шоровый вояк, демобилизованый быв яко сержант. Въедно з ним служили молоды селяне з околиць Сегеда, и тото были его первы сполоченскы скушености.
По войску робив новинарьом в Сегедском Деннику (мад. Szegedi Napló), котрый быв много высшый по духу од Сегедского Вѣстника. Року 1894 побрав ся зо своев женов Еммов, дѣвков познатого сегедского готельера. Року 1897 Калман Миксат запросив го за екстерного дописователя столичной новинкы Державный вѣстник (мад. Országos Hírlap). Року 1899  быв выбраный за главного секретаря Общества Дугонича, вплывового литературно-сполоченского общества и зыскав рекомендации на службу в Библиотецѣ Шомодьи, зъединеной зоз Сегедскым музеом, створеным того року. Тут служив при боку директора, Яноша Рейзнера, яко побѣгайло на вшиткы задачѣ. Так освоив вшиткы роботы в библиотецѣ и в музею, межи тым учив ся на курсах, зорганизованых Державным Иншпекторатом про Музеи и Библиотекы. Року 1900 абсолвовав библиотечный курс, року 1901 — природописный, року 1903 — народописный и археологичный. По смерти Яноша Рейзнера (1904) став ся директором библиотекы и музея и быв на том посту до конця живота. В роках 1899–1907 брав участь в археологичных и етнографичных експедициях и выступав в фаховых выданях зо статьями на темы языкознаня, археологии, етнографии.
Умер 24. апрѣля 1917 на запал плюц.
Регент (вызнамы)
Регент може мати веце вызнамох
Темеркень, Иштван
Литературна творба
Але тото литературное зберательство, так як и музейно-етнографичное, не была самоцѣль — она захопила дух тогочасного Сегеда, указала тых людей, з чиих труда и пота выростали палаты Сегеда. Темеркеня много цитовали, наново выдавали и перевыдавали, но немногы из его сочасникох порозумѣли го. Тогочасна литературна критика выказовала незадоволеность, авторитетна пресса од него чекала в первом рядѣ гуморны творы, академична критика замѣтовала му заглублѣня до подробностей и надмѣрну етнографичность.
З Темеркеньом въедно працуючый Ференц Мора добрѣ розумѣв Темеркеньову квалиту и во вшитком поддержовав го. В своей творчости Темеркень слѣдовав за Калманом Миксатом, але язык его и выклад быв значно простѣйшый, близшый до народной бесѣды, без литературной артистичности. На подкарпатску литературу творчость обох сих писателей мала величезный вплыв. В повѣданях Александра Маркуша легко видѣти штил выкладу од Темеркеня. Темеркень писав о простых людях, волочугах, збойниках, и при том писав их языком. В том быв подобный до Горького, але его творы не были идеологичны. Темеркень писав з легкым гумором, в том быв подобный до Чехова, але гумор его другоплановый и все офарбеный смутком над негораздностями того живота перед котрыма люде безсилны. Ендре Ади писав за него в некрологу: «Не мадярскый Чехов, Горькый, або иншый быв, но быв сам по собѣ, всѣх сегедян и всѣх Мадярох — Темеркень…».
Референции
Катеґорія:Мадярскы писателе Катеґорія:Мадярскы новинаре Катеґорія:Мадярскы археологы Катеґорія:Мадярскы етнографы Катеґорія:Мадярскы музеологы Катеґорія:Пиаристичны штуденты
Вашингтон
Вашингтон найчастѣйше може быти:
1228
Глави штатів
Катеґорія:Рокы
Теметов
Теметов або цинтерь, од dormitorium, через  temető або  coemeterium од   κοιμητήριον койметерион через  cintorín “мѣсто сна” — мѣсто де ся покоять тѣла умерлых.
Теметов и вѣра
Католицка Церковь по костелах и каплицях поважуе тыж теметов за святе мѣсто, з той причины теметов мать быти освяченый. З тым звязане и роздѣлене погребѣня умерлых розличной вѣры. В минулости теметовы были при церквах (з того Kirchhof), але в сучасности то недозволене зоз санитарных доводох.
Практика незряджѣня теметова при церкви и окреме погребѣня подля вѣры взникла уже од IX. стороча, а обсяговала и пожаданя, обы членове едной парохии были погребены около себе. Окреме погребѣня подля вѣры основане окрем иншого на роздѣлных поглядах религий односно заряджѣня теметова, правил и обряда погребѣня, аж и роздѣлах меджи конфесиями едной религии. Напримѣр, христианство од зачатку поважуе кремацию за вгодный способ погребу, авшак православие тото не схвалюе, лем може толеровати в окремых припадах, але при повинном запрятаню попѣля во гробѣ.
Санитарны нормы
На организацию теметовох суть строгы санитарны нормы, котры ся розличують по державах. До такых належить, напримѣр, одстояня теметова од найблизшых обывань, котре може быти 100 м аж и 400 м. Ествують тыж нормы, коли стары опущены теметовы можуть быти хоснованы на иншы цѣли, або коли можне повторне погребѣня, што звязане з роспадом мертвого тѣла на просты хемичны злученины, найчастѣйше тот час — 30 рокы.
Референции
Катеґорія:Теметовы
Просачів
Просачів (по ) є село на Словеньску в окресї Воронов над Топлёв.
Big Bang (группа з Англии)
Big Bang — британское музичное дуо, котрое достало знамости и популарности концем 1980-х рокох. Складать го Лоренс Мелис (Laurence Malice, на знимцѣ злѣва) и Иен Виллиамс (Iain Williams).
Основаня и жанер
Дуо закладено в Лондонѣ, зарегистровано под коммерчнов значков Swanyard Records и стало ся пионером музичного жанра, познатого яко бигбит. Назва ансамбла означать «Великый выбух», што мало звыразнити пионерскый характер музикы.
Творчый перерыв
Хоть «Великый выбух» нигда официално не быв розвязаный, концем рока 1991 Лоренс тай Иен рѣшили сконцентровати ся на персоналной карьерѣ окремо од группы. Склали и записали новы материалы, котры плановали про новый албум под назвов «Theory», але тот наконець так и не быв выпущеный.
Новый выбух
Интерес ку группѣ зачав зась указовати ся в року 2010, коли дигитално перезаписаны цедечка Voulez-Vous и Cold Nights in Cairo той группы появили ся в Америцѣ и продавали ся по 45 либер. В далшых роках записовали ся под значков WM Records.
Референции
Катеґорія:Ансамблы
Тернопіль
Тернопіль (Тернопіль) є місто в Україні, 225 286 жытелїв, адміністратівне центрум Тернопільской области. Перше ся споминать у 1540 році.
История
Місто засноване 1540 року Яном Амором Тарновським.
Катеґорія:Міста Україны Катеґорія:Тернопільска область
Гажін над Цірохов
Гажін над Цірохов (по ) є село в окресї Гуменне в Пряшівскім краю на северовыходї Словеньска.
Нужель
Нужель (Нужель) — село в Українї, Волиньскій области, Ковельскім районї. Жытелїв — 272 (2001).
Катеґорія:Села Волиньской области
Ріо де Жанейро
Катеґорія:Міста Бразілії
1227
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Вашингтон (штат)
Полога
Штат на сѣверѣ граничить з канадсков провинциев Британска Колумбия, на югу — зоз штатом Орегон, на выходѣ — зоз штатом Айдахо, а на западѣ омывать го Тихый океан. Найвысша точка штата — активный стратовулкан Рейнир (4392 м н. м.).
Економика
Зачаточно осѣдлы ту колонисты занимали ся земледѣлством, лѣсным газдованьом и рыбарством Од року 1940 зачала ся урбанизация, активный рост обывательства и промысловой выробы. Од конця 1970-х и поднесь мож видѣти рост высокотехнологичного промысла (The Boeing Company, U.S. Navy, Microsoft Corporation, Amazon.com).
Ґалаксія
Ґалаксія є сукупность звізд зложена із звізд, звіздокоп, міджізвіздного матеріалу і тмавого матеріалу.
Рін
Рін (по нїм. Rhein, по фр. Rhin, по гол. Rijn, по лат. Rhenus, назва походить з келтьского Rēnos) є ріка в Западній Европі, котра належыть міджі найдовшы европскы рікы. Протїкать поступно шістёма країнами. Суть то Швайцарія, Лихтенштайн, Австрія, Нїмецько, Франція і Голандьско. Великость поводя є 224 400 км², нерахуючі поводя рікы Маза, котра має з Ріном сполочне поводя.
Катеґорія:Рікы подля алфавиту Катеґорія:Рікы Швайцу Катеґорія:Рікы Лихтенштайну Катеґорія:Рікы Австрии Катеґорія:Рікы Германии Катеґорія:Рікы Франции Катеґорія:Рікы Нидерландох Катеґорія:Рікы Европы
Ґалаксія
Катеґорія:Астрономія Катеґорія:Ґалаксії
Ференц Пушкаш
Ференц Пушкаш (мад. Ferenc Puskás) - быв мадярскый професіоналный фотбаліста, нападник.
Вадуц
Ваду́ц (Vaduz) — головне місто князївства Ліхтенштайн.
Катеґорія:Головны міста Катеґорія:Населены пункты подля алфавиту Катеґорія:Міста Европы
Костогрыз
Костогрыз або тыж дубоноска (Coccothraustes coccothraustes) є середнї великый птах з родины вюрковых. Часточно є перелїтный, северьскы популації зимують в южнїшых областях Европы.
Опис
Костогрыз є довгый дас 18 цм, роспятя крыл мать 29 - 33 цм. Важыть коло 48 - 62 ґрамів і дожывать ся двох аж пятёх років. Мать выразно силный белавый дзёбак - в зимі бурый, велику голову і куртый хвіст. Під дзёбаком є чорный фляк. Як летить суть выразны білы смужкы - дві на каждім крылї і єдна на хвостї.
Хованя через рік
Голос є слабшый, немелодічный, ваблїня є дзвониве „цікс“ або „цітт“, спів є "жватланя" з істыма вабівыма мотівами.
Костогрыз гнїздить в часї од мая до юна, фурт лем раз за рік. Гнїздо собі будує з дрібных конаріків, корїня і рослин в корунах стромів, звыкне быти выстелене хлупами. Саміцї несе звычайно 4-5 світло синїх яєць з рідко таркастов текстуров. Сидить на них нецїлы два тыжднї а самець їй приношать жертя. Далшы два тыжднї клормлять молодята по вылягнутю.
Зимує на місцях, де мать доста насїня.
Страва
Дякуючі свому велич дзёбаку ся костогрыз годен жывити твердов стравов, передовшыткым зедном. Выклювать передовшыткым насїня з плодів, жере тверде насїня різных листяных стромів (черешень), але даколи ся жывить і хробаками. Через зиму переорьєнтовавать ся на орїшкы грабів, берез ці другых стромів, як годен та навщівлять і кормитка.
Росшырїня
Костогрыз жыє в світлых листяных лїсах, выглядавать листяны паркы, великы загороды, сады і оливовы гаї. Ёго росшырїня є островкове. Хыбує на Ісландї, в Ірьску а в северній Шкандінавії.
Екстерны одказы
Катеґорія:Вюрковы Катеґорія:Птаство Підкарпатьской Руси
Джами
Арабске слово джами мать вызнам збераня. Може оно означовати:
Ґален
Клаудій Ґален (латиньскы Claudius Galenus), веце знамый як Ґален, (129 Перґамон – 200 або 216 Рім) быв єден з найзнамішых старовікых лїкарів (належав ку лїкарьскій школї тзв. фізіків). Тыж быв вызначным філозофом пізной антікы і оріґіналным лоґіком. Ёго мено Клаудій в ґрецькых жрідлах хыбить і обявує ся аж в ренесанції.
Драгомановка (село)
Драгома́новка, Драгома́нівка — село Тернопольского району Тернопольской области.
История
Салаш Микицьовка заклав Петро Бѣлый, коли в року 1876 поставив хыжу, выкопав кырницю и рыбник на хов рыб. Назва походила од того, же его родину называли Микицями. Помалы ся ту приселяли иншы. В року 1895 ту поселив ся поет и сполоченскый дѣятель Павло Думка, и въедно з Иваном Франком порадили назвати село Драгомановка на честь М. Драгоманова. Тото ся остаточно утвердило по Первой свѣтовой войнѣ, коли на мѣстѣ знищеного салаша створила ся польска колония и влада отворила польско-украинску зачаточну школу.
Днешность
Подля информации з року 2019 в селѣ зостали 12 обывателѣ.
Російска імперія
Російска імперія (Российская империя, в передреформнім правописаню: ) — штатна формація котра екзістовала в 1721–1917 роках, была єднов із найбівшых імперій в історії людства.
Смоть тыж
Катеґорія:Бывшы штаты Катеґорія:История России
Рафаївцї
Рафаївцї (по ) є село на Словеньску в окресї Воронов над Топлёв.
Мона Ліза
Катеґорія:Умелецькы діла
Асірія
Вонкашнї лінкы
Катеґорія:Ірак Катеґорія:Біблічны місця Катеґорія:Бывшы штаты Катеґорія:Старовік
Німруд
Варош занимав теріторію приближно 41 км² і ёго розвалины до днесь годен відїти дас кілометер од села Нуманія, коло 30 кілометрів юговыходно од Мосулу.
Історія
Німруд быв ідентіфікованый як біблічне місто Калах. Початкы міста спадують до добы коло 23. стороча до. н. е., але справды вызначным центром ся стало за асірьского короля Салманассара I., котрый го собі в 13. стор. до. н. е. зволив за свою резіденцію. Найбівшый розвой міста пак настав коло року 880 до. н. е., коли го король Ашшурнасірпал II. становив головным містом цїлой Новоасірьской рішы. Ашшурнасірпал дав наново збудовати на розвалинах бывшой славы новы палацы і храмы.
Великолепна отворяча церемонія, свята і опулентный банкет з року 879 до. н. е. є описаный в стелї найдженой за археолоґічных выкопованях в тїй локалітї. Місто Ашшурнасірпала II. было домовом аж 100 000 жытелїв та мало напр. ботанічну і зоолоґічну загороду. Ёго сын Салманассар III. продовжовав в будованю города, коли дав збудовати тзв. Великый зіккурат та й к нёму прилеглый храм. Дав там тыж збудовати свій резіденчный палац, котрый днесь служыть як музей; Є то єден лем з двох осокоченых асірьскых палаців (другый є Сінахерібів палац в Нініве).
Калху остало головным асірьскым містом аж приближно до року 713 до. н. е., коли го вычеряв перше Хорсабад і пізнїше Нініве. І пак остало вызначным центром і резіденціов новоасірьскых королїв аж до р. 612 до. н. е., коли была Асірія розметана інвазіов Медів і Бабілонянів.
Названя Німруд в звязаности з тов локалітов было першыраз повжыте в писмах Карстена Ніебугра з Мосулу в марці 1766. Назва є давана в повязаности з Німродом - яґером (напр. Ґенесіс 10:11-12)
Археолоґія
Локаліта была першыраз перекопована в роках 1845-1851 брітаньскым археолоґом Г. А. Лаярдом, котрый єй поважовав за часть Нініве (стады походить названя локаліты в назвах ранных прац о Німрудї). Лаярдовы книжкы „Монументы з Нініве“ та і „Нініве і ёго решта“ одказують актуално к тїй локалітї. Далшы роботы там выконовали напр. Гормузд Рассам (1853–54 a 1877–79), W.K. Loftus (1854–55), Джордж Сміт (1873), Макс Маллован (1949–57), Дейвід Оутс (1958–62), Джулієн Орчард (1963), ірацькый фонд (1956, 1959–60, 1969–78 a 1982–92), Януш Меузінскі (1974–76), Паоло Фіоріна (1987–89), і Джон Кыртіс (1989).
При выкопованях нашли мімо іншого і велё скулптур і писемных записів. Соха Ашшурнасірпала II. была найджена скоро непошкоджена, тыж як і сохы величезных крылатых ламассу і шеду, вартуючіх вход до палаца (кажда із сох важыть міджі 9 - 27 тонами). Дякуючі найджіню множества записів і написів о королёви Ашшурнасірпалу II. є час ёго панованя доложеный омного лїпше в порівнаню з другыма пановниками тых часів. Части локаліты были означены як храмы НІнурты і Енліла, і далшы з будов были присвячены богови Набуови. Нашли тыж россяглы містьскы муры.
Дале были обявлены палацы королїв Ашшурнасірпала II., Салманассара III. і Тіґлатпілесара III. В роцї 1846 ту Лаярд нашов славный Салманассарів чорный обеліск. Монумент дас 2 метры высокый і на нім є попис королёвых вітязств з років 859-824 до. н. е. Знамый є і тзв. „Німрудьскый поклад“ - 613 кусів золотых дорогоцїнностей. Тот пережыв войну в Іраку р. 2003 в банковім сейфі, в котрім быв спрятаный аж до свого „зновунайджіня“.
Вонкашнї лінкы
Катеґорія:Археолоґічны локаліты в Іраку Катеґорія:Асірія Катеґорія:Біблічны місця Катеґорія:Стародавны міста
Ріхард Ваґнер
Ріхард Ваґнер (22. мая 1813, Ліпско – 13. фебруара 1883, Венеція) быв нїмецькый музичный композітор, выразный представитель музичного романтізму.
Катеґорія:Композіторы і музиканты
Имажинизм
Имажини́зм, од imago образ — литературный авантгардный пруд в русской поезии 1920-х рокох, представителѣ котрого выголошовали, же образ в поезии важнѣйшый од обсягу и смысла.
История
Имажинизм ся зародив 10. фебруара 1919, коли в Москвѣ група поетох, котру вели Анатолий Мариенгоф, Вадим Шершеневич, Александр Кусиков и Сергей Есенин, рѣшили ся дистанцовати од футуристох и выступили з манифестом имажинистох в часописѣ Советская Страна. Дакотры ведучы члены групы были перед тым футуристами, лем они не вызнавали дѣдичность. Але якраз така генетична близкость двох прудох была причинов того, же такой в первой декларации имажинистох была атака против их литературных предходникох: «Сконало дѣтвача, голосливый легиньчук десяти рокох од роду (родив ся 1909 – умер 1919). Издох футуризм». Од року 1922 група ся зачала роспадовати. Влѣтѣ 1922 быв створеный Главлит и выдавати книгы имажинистам стало тяжко. 31. августа 1924 Есенин и Грузинов выступили в новинцѣ Правда, выголосивши роспущѣня групы, хоть то была их особна инициатива, не доеднана з иншыма членами. В року 1927 «пролетаризация» културы стала ся официалнов политиков и екзистованя широкого спектра литературных напрямох стало ся неможным.
Теория
Теоретичны погляды имажинистох выкладены тыж в книгах Есенина Ключи Марии (1919, на титулном листѣ — 1920), Шершеневича 2×2=5 (1920), Мариенгофа Буян-остров (1920), Грузинова Имажинизма основное (1921). Выголошовала ся «побѣда образа над смыслом», «ламаня» граматикы, перетворѣня вершох на «каталогы» не звязаных меджи собов образох; култивовало ся нанизованя компликованых метафор, поставленых на нечеканом зближованю оддаленных понять, необычайна, шокуюча, часто непристойна образность. На роздѣл од футуристох, акцентовали свою принципиалну аполитичность; вели богемный способ живота.
Практика
Практика не сходила ся з теориев. В групѣ были поеты зовсѣм иншакы и неподобны. Великый вызнам мала не лем естетична позиция соратника и одповѣдна ей творча чинность, но и позалитературне справованя, каждоденна комуникация и приятельскы контакты. Имажинизм перебрав од футуризма наклонность ку шкандалным, епатажным выступам и програмным акциям. В числѣ такых акций посписовали стѣны Страстного монастыря богохулныма надписами. Шкандал быв и способом саморекламы. В гонитвѣ за новотов имажинисты в каталог своих образох додавали нецензурны слова, «лали у матерь», як кажуть в народѣ. Через свой шкандалный, богемный способ живота часто трафили в рукы милиции и беспекы.
Практичны и успѣшны были имажинисты в книговыданю и книготорговли. В розличны рокы мали властны выдательства: Имажинисты, Чихи-Пихи, Сандро. Мали тыж два книжны бовты, в едном продавали Есенин и Мариенгоф, в другом — Шершеневич и Кусиков. Што вецей, властнили кино Лилипут, а тыж славну в Москвѣ имажинистичну каварню Машталня Пегаза (закрыта в 1922).
Референции
Катеґорія:Умелецькы напрямы
Бартоломе Естебан Мурильо
Бартоломе Естебан Мурильо, Bartolomé Esteban Murillo, (крещеный 1. януара 1618, Севилья – †3. апрѣля 1682, Севилья) — испанскый малярь, една з найвызнамнѣйшых особности испанского барокового малярства. Хоть передо вшиткым познаты суть его образы з набоженсков тематиков, вытворив и велике число образох жен и дѣти. Своима реалистичныма портретами продавачок цвѣтя, уличных роспущеникох и жебракох представив розсяглый и притяжливый образ каждоденного живота своей добы.
Дѣтство
Мурильо пришов на свѣт яко 14. дѣтвак у родинѣ борбѣля и гойника Гашпара Естебана и Марии Перес. В року 1627 умер му отець, о рок и мати. 10-рочный дѣтвак быв приятый в родину едной зо старшых сестер, одданой за иншого севилского борбѣля Хуана Августина де Лагареса. Уйко Мурильов, Антонио Перес, материн брат, быв малярь. Шовгор дав хованика за мялярчика ку познатому в Севильи набоженскому малярю Хуану дел Кастильо, котрый тыж быв свояком его умерлой матери.
Карьера
В року 1645 Мурильо вернув ся до Севильи и оженив ся з Беатрис Кабрера и Вильялобос, з котров подля розличных жерел мав од пять аж до еденадцять дѣти. Того ж року достав перву велику объеднавку од францишканского монастыря в Севильи на 11 образы, на котрой працовав два рокы и котра го зробила признаным малярьом. В найлѣпшых роботах уже того первого цикла мож спознати характерный штил будучого великого майстра. Теперь уж не мав проблем из заробком, и мог собѣ дозволити выберати и доконалити ся.
В року 1682 при роботѣ в храмѣ капуцинох в Кадису упав з алашох. Одвезеный до родинного дому в Севильи, уж ся не мог з того поранѣня выздоровѣти.
Дѣдовизна
Мурильо мав множество ученикох и без числа наподобньовачох. Его мальбы были копированы и наподобньованы по цѣлой Испании и ей колониях. Быв первый испанскый малярь, котрый достав европску славу,  а цѣлком аж до 19. ст. быв единый испанскый малярь, чии роботы были широко познаты за границями испанского свѣта.
Лишив богату дѣдовизну, котра складать ся з религийных образох и реалистичных жанровых сцен. Перебрав лѣпшое од италианскых и фламскых майстрох, але вывинув властну манѣру, в котрой найвысша реалистичность переплетена и заплавена емоцийностев и побожностьов испанского католицкого малярства. Доднесь заховало ся около 500 образох, котры суть во многых найславнѣйшых музеях свѣта.
Референции
Катеґорія:Бароковы маляре Катеґорія:Вытварници
1225
Глави штатів
Катеґорія:Рокы
Лизйо
Лизйо, Lisieux,  — варошска комунита в департаментѣ Калвадос административного региона Нормандия на сѣверозападѣ  Франции.
Лизйо став ся свѣтовым одпустовым мѣстом, куды паломници приходять ся поклонити Святой Терезѣ, кармелитанской монашцѣ, котра умерла там в року 1897 и была канонизована в року 1925. Лизйо быв тыж славный своима середновѣкыма памятниками готичной и ренесансной архитектуры, покля их не знищили бомбардованя в року 1944 в часѣ Другой свѣтовой войны.
История
В римской добѣ варош ся называв Noviomagus Lexoviorum. Ту быв епископский престол од VI. стороча по XVIII. стороча. Ту найшов собѣ прибѣжище архиепископ Кентерберийскый Томас Бекет, выгнаный кральом Генриком II. Лизйо, забраный од Англичан и припоеный ку Франции в року 1203, быв частым предметом спорох в току Сторочной войны (1337–1453), ай ещи и позднѣйше.
Газдовство
В минулости Лизйо быв центром продукции скоряной и вовняной. В днешной добѣ ту суть фабрикы на електронну продукцию, выробкы з дерева, фармацевтичны препараты и поживову продукцию. Важным сектором суть сервисны службы.
Ґалілео Ґалілей
Ґалілео Ґалілей (15. фебруара 1564, Піса – 8. януара 1642, Арчетрі) быв тосканьскый астроном, філозоф і фізік тїсно звязаный з науковов револуціов.
Галерия
Катеґорія:Астрономы
1224
Вмерли
Катеґорія:Рокы
Ременины
Ременины (по ) є село на Словеньску в окресї Воронов над Топлёв.
Радуниця
Ра́дуниця або Ра́довниця — другый второк по Великодню, коли в народной традиции восточных славян в Православной Церкви ся споминать на уснулых.
Джами (поет)
Джами, властным меном Абд-ер-рахман Нур-ед-дин Ибн Ахмед, *7. новембер 1414, Джам, Хорасан – †9. новембер 1492, Герат, Хорасан (дн. Афганистан) — вызнамный персийскый поет, писатель, филозоф.
Биография
Быв дервиш и сын дервиша. Еще за свого живота быв повсемѣстно вызнаный найвекшым поетом свого часу в могамеданском свѣтѣ. Слава Джами была так гучна, же персийскый султан Абу-Саид позвав го ку свому двору до Герату, а там Джами зостав и при далшом султанѣ.
Джами, сам низкого походжѣня, любив ся стыкати з простым людом; зо свого боку, народ обожав поета. В день його смерти цѣлый город понорив ся в жалобу. На росказ султана, поету-дервишу учинили препышный похорон.
Творба
В истории персийской литературы Джами завершив собов цѣлу так звану «класичну епоху». Новых мотивох у нього нѣт. По концю монголской добы и походох Тимура настав период стагнации в цѣлом исламском свѣтѣ. В спокойной културной атмосферѣ Герата, было природне збилансовати богату литературну минулость. Шлайфованя формы, доходяче до края цифрованости, гладкость стиха, твердость ритма и богатство римы, комбинация реализма зоз символизмом — тото суть основны черты Джамиового штила.
Найвекшу поетичну славу принесла му поема зоз семи части Гефт овренг (Сѣмка тронох), за числом звѣзд Великого Воза. Една часть, Лейла и Меджнун подобна своим обсягом на Ромеа и Юлию.
В 75-рочном вѣку написав свое славне дѣло Бегаристан (Ярна загорода) писане прозов з доданьом вершох, характеру морализаторского, обсягуюче анекдоты, сентенции, филозофованя, биографии, окреме в передпослѣдной части пише о персийскых поетах. Тото дѣло написав на поуку свому сынови.
Референции
Катеґорія:Иранскы и персийскы поеты
Хищі
Ряд хищі або тыж драпежникы (Falconiformes) загорнює коло 260 видів птахів, якы суть приспособлены про лов жывой стравы. Міджі тіпічны знакы хища належыть гаковый дзёбак, остры пазуры і силны шырокы крыла. Страву глядають през день, за помочі зраку.
Облапы
Облапы (Облапи) — село в Українї, Волиньскій области, Ковельскім районї. Жытелїв — 916 (2001).
Хищі
Характерістіка хищів
Міджі хищів належать як маленькы птахы, так і птахы з роспятём крыл через 2 метры. Їх характерістічным ознаком є шпіцятый, огнутый дзёбак, т.є. приспособленый про лов. Ловить через день і в ночі і про найджіня жертвы поужывають зрак. Передовшыткым острость їх виджіня є дакількораз высша як у чоловіка, та же суть способны збачіти жертву з векшой оддалености. Нюх у них є слабый.
Облапы
Історія
Заложене у 1502 роцї.
Хищі
Характерістіка хищів
Хищі суть довговікы птахы, соколовы жыють через 30 років. Суть моноґамны, обоми партнеры ся дїлять о годовлю молодят. Як єден з родічів угыне, угынуть з великов правдоподобностёв і молодята. То зато, же родічі мають подїлены ролї, самець приношать уловлене їдло на гнїздо і саміця кормить молодята. Кідь угыне саміця, самець дале носить страву, але молодята не суть способны ся сами накормити, як угыне самець, саміця є змушована ловити сама і з найвекшов правдоподобностёв молодята опустить.
Облапы
Історія
Катеґорія:Села Волиньской области
Хищі
Характерістіка хищів
Молоды хищів доростають довго, аж три рокы. Аж пак суть способны розмножованя.
Муром
Муром — місто в Росії, адміністратівный центер Муромского району Володимирской области. Лежыть у центральній части Росії на ріці Ока. Перше ся споминать у 862 році.
Хищі
Кладжіня яєць
Меншы виды хишів – аналоґічно як у векшыны другых звірят – мають векшы давкы яєць, куртшу інкубацію яєць і їх молодята перебывають куртшый час у гнїздї. Мале чісло видів зношать лем дві яйця, але выховавають лем єдно молодя - перше выклюване забє або дрылить з гнїзда другонароджене.
Муром
Одказы
Катеґорія:Міста Росії
Хищі
Класічне дїлїня
Зато ся днесь часто стрїчаме з ряджінём кондоровых міджі бродунів.
Референції
Катеґорія:Хищі
Дисидент
Дисидент може быти: