تنقيدي_فېصلې_۔۔۔فېصل_فاران
خو کرب هم په داسې وخت کښې بې معنی شي ماسره د دې تپوس جواب کله وي!!! ما خپل موبائیل واخست او خاموشه د کمرې په طرف لاړم زما کمرې نه مسلسل د کتابونو اوازونه راتلل نطشے او سارتر زما په انتظار وو ____ داسې ديو بل نوښتګر نثرم نګار توقيرابشار نثرمونو کښې د تهاناټسائزيشن ،سپيچنيس، لټريري کوټيشن، سيلف پريزنس ، لايعنيت او د اختصار عمل زيات وي دائې دذات لمس دے (۱)___(زه) زه په يويشتمه پېړۍ کښې د يوې لرغونې، مړې ژبې د اخيري مړ شاعر وېنو خوړلې مسوده يم د کتابونو په يوې لويه المارۍ کښې د نورو کتابونو ترڅنګ پرته يم ۔۔۔ (۲)____( زه ) زه د خوشحال ننګيالے يم او نه د اقبال مرد مومن نه د نيتزشے فوق البشر يم نه د روسو وحشي،فطري او ازاد انسان زه د ډيکارټ په شان دا هم نه شم ويلی چې ” زه سوچ کوم ځکه يم“ او نه د هيوم په شان دا ويلی شم ”زه يم ځکه سوچ کوم“ زه د کانټ او فختے په شان دا اقرار هم نه شم کولی چې ” زه عمل کوم ځکه زه يم“ زه د سارتر هغه انسان هم نه يم چې وجود يې په جوهر مقدم دی او ” هغه څه دی چې دی يې له خپله ځانه جوړوي“ زه خو هغه ”بشر“ يم چې مرۍ ته مې پړی دی د عقيدت روايت عقليت او آدميت زه خو بند په بند تړلی شوی يمه د لاسونو نه د پښو نه د وېښتو نه زما ژبه پرې کړې شوې ده زما غوږونه بند کړي شوي دي زما سترګې تړلې شوي دي زه که هر څه يمه خو زه ” زه“ نه يمه ___ (۳)____نوے سهار“ ګونګ غونډۍ ته ختلے دے د نوي سهار اذان کوي کوڼ په خپلو غوږونو کښې ګوتې ټومبلي دي چې د غوږونو پردې يې و نه شليږي ړوند دواړه لاسونه په خپلو سترګو کلک اېښي دي چې د لمر لومړۍ څيره يې نظر و نه سيزي ۔۔۔ (۴)___مرثيه غواړم چې خپله ټوله شاعري وسېزم خپله ډايري وسېزم او ايرې يې د خپلو سترګو په ګنګا کښې خوشتې کړم سياهي ترې جوړه کړم او يوه طويل مرثيه پرې وليکم ___ دا نکته د سوچ ده چې دلته مهيج او انګېخت نه زر زر اغيزه او دې اغيزې نه نثرم تخليقول د تخليق دپاره دا پخوانے شرط چې تاثربه په وجدان او باطن کښې يو وخت تېروي او پخيږي به هم بې ځايي کوي دا يوبل توپيردے چې د روايتي او نثرمي تخليقي عمل ترمنځ حد جوړوي ،دا نکته د سملاسي تاثراو تخليق هم د خوځښت نوښتګرد يو متعارف کړي نثرم ليکونکي سهېل خيام د نثرم موضوع ګرځولې ده _____ د کلي د ونې په ډډ د چا نوم د یو زاړه فلم صحنه زړه سندره د ښوونځي بوډا چوکیدار د پارک چوکۍ پر مېز دوه پیالې باراني موسم د نوټ کتابچه زمونږ د جذباتو د تحرک لپاره څومره ډېرې بهانې دي...! ____ ،،،د نثرم ليکونکي شاعرانو لږ وخت کښې زيات نثرمونه دسملاسي تاثر او تخليق ددې نکتې مخامخ ثبوت دے دجديدحسيت پېل شاعري کښې باقاعدګي سره چارلس باديليئر کوي جديدحسيت شعري تجربه کښې په ټولنيزه پېوند رادننه کيږي دځان ژور احساس، روحاني درد، جنسځپلتيا ، تنهائي يواځيتوب، د مرګ دجبلت انعکاس ،مينې نه د لرېوالي کيفيت، تهذيبي ادراک و شعور، رائجومروجو نه انحراف، دجديدحسيت مونډيزه موضوعات/بېلبرې دي ځکه د دې ماهئیت د غزل غوندې غنائي یا د نظم غوندې رزمي نۀ وي ـ دا ډرامائي وي ـ ډرامه کښې هم ننداره او قیصه وي دې کښې هم تصویرونه او افسانویت وي ـ قیصه او افسانه ننداره او تصویر خپله کښې یو دي ـ هم دلته مونږ پوهېږو چې د دې بل توکے بیانیت یا خطابیه ولې وي؟ دا ځکه چې مکالمه هم د ډرامې سره تړون لري ـ ګويادماهيئت لۀ رویه نثرم ډرامائي شاعري ده 28 او پۀ دې بنیاد نثرم د فکشن نه افسانویت ،مصورۍ نه تصویر ګري،موسیقۍ نه نامیاتي وزن او نثر څخه خطابیه/خودکلامي راخستي دي ـ خودکلامي یا خطابیه خپله د ډرامېټک مونو لاګ دے نو پۀ دې بنیاد مونږ نثرم یواځې تجریدي آرټ سره نشو تړلے دې کښې به د مصورۍ هر قسم پکارولے شي ـ کۀ هغه اېکسپرېشنزم وي ،کۀ کيوب ازم وي، کۀ ابسټرکټ ازم وي، سر رئیلزم وي او کۀ ډاډ ازم وي ـ نثرم د مصورۍ پۀ یو فکري مکتب پورې ځان نۀ تړي د پنځونکي د ذات د اظهار د هرې انفرادي لارې مرسته کوي چې کوم کښې دغه اظهار و ښودنه غوره نه غوره کېدے شي. پۀ نثرم کښې د تجریدیت شالید یو خوا د بادیلیئر د فن او آرټ مفکوره ده بل خوا د د مصورۍ امپريشنسټ مومنټ چې تړاو ئې روماني خوځښت سره و رنګينو خاکو کښې د رڼا جلتا بلتا استعمال باندې بيخي زيات زور ورکولو خو د تصويرتوکيز جوړښت تصويرتوکيز جوړښت ئې پام کښې نه نيوه فرانسوي مصورپال سيزان (۱۸۳۹/۱۹۰٦ز) ددې اپوټه مصورۍ کښې توکيزجوړښت ته ورکړو د فطرت ځائې ئې جيومټري (واليم،ويټ،لائن لينت) ته کړو مصوري اقليدسي شوه نويو مصوري خوځښتونو دې نه بياګټه پورته کړې دا خوځښتونه اوس پائې ته رسيدلي دي خو اغيزې ئې شتون لري اوس مصوري د هرمصور د ذات پيچيدګي ښودنه ده دې تصويرونو کښې لکه د ډسپرسډ ايسوسي ايشن يا ډسپليسمنټ ايسوسي ايشن ذريعه باندې تجريد ته نزدې نثرم غوندې چاپيرېال دغسې نه وي چې څنګ ښکاري او څنګ زمونږ ذهن کښې دے خو ياد ساتل دي چې نثرم په هيئت باندې تجريدي دے ماهيئت باندې نه دے دې کښې د مصورۍ هراسلوب کارول جائز دي چې دا يو خاص ضابطې باندې زور نه اچوي د دسيزان مخکښ د بادیلیئر مفکوره کښې د رڼا او د سیوري تناسب ته موسیقیت وئیل هم دغه شالید لري ـ دې مصورانو به د تصویر جوړښت کښې توکیزه رغښت ته پام نۀ کولو ـ د دې عمل اپوټه سیزان مصورۍ کښې دې توکیزه رغښت باندې د خپل فن بنیاد کېښودو او د فطرت پۀ ځاے د فطرت جوړښت پۀ جیومېټري ښودل شروع کړل ـ والیم، وېټ او لېنتهـ ئې رامینځ ته کړل او مصوري ئې اقلیدسي کړه ـ نو یو خو نوي ادبي اود مصوري خوځښتونو دې عمل نه ګټه پورته کړه خو د دې هر څۀ وروستۍ پایله دا راووته چې مصوري هم لکه د نثرم د مصورانو ذات د ښودنه یا د شخصیت د اسلوب شوه ـ اوس تحریکي اسالیب ته پاملرنه کمه کوزه کېږي او مصوران د ذات پېچیدګۍ نه لکه د نثرم لیکونکي تاثر اخلي ـ دا تصویرونه هم لکه د نثرمونو چاپېرچل هغسې نۀ ښائي چې څنګه ئې مونږ خوا وشا کښې وینو ـ بلکې د دې خوا وشا د ماحول انځورګرۍ کښې د مصور خپل حسیت ورګډېږي. هسې تجریدي مصوري هم پۀ اسانه ټکو کښې داسې ده چې غېر ضروري توکي او ضمنیات تصوير نه وباسلے شي او بنیادي هئیت تصویر کړے شي ـ 29 ـ روایتي شاعری کښې پۀ موسیقۍ د عروضي آهنګ بندېز منلے کېږي خو نثرم دغه جواز د مصورۍ نه اخلي ـ د فنونو تر مینځه د بنيادي مشترکه قدر موزونیت او د ترتیب او توازن خبره شوې ده ـ دلته دغه ترتیب او توازن د مصورۍ پۀ واسطه نثرم ته راځي او هم د فکشن(ډرامې/افسانې) پۀ بنیاد باندې وي ـ دا عجیبه نۀ ده چې یو خوا منلي نثرم لیکونکي د ټولنې نه باغیان وو نو بل خوا ئې مصورۍ سره او فکشن سره او تنقید سره هم کار ساتلے دے ـ لکه د پال ورلین(1896/1844ز) ټولګه "بې غږه سندره /رومينس سانس پېرولس[ سانګ ود اوټ ساونډ] د پاره تجریدي خاکې تیارې کړي وې ـ دغسې آرتهر رمباد چې نثرمونو کښې د قیصو قطارو او بیانیه متن نه انحراف کوي ،لغوي منطقي معني ساتل نۀ غواړي او لاشعور سره نېغ پۀ تماس خوښ شاعر دے ـ هغه د حواسو پۀ ذریعه تجریدي تصویرونه نثرمونو کښې جوړوي. دغسې بل لوے شاعر سټیفن میلارمے چې د حقیقي او مثالي دنیا مینځ کښې لار لټونکے شاعر دے ـ او دې حواله باندې علامتیت ته رسېږي او د حقیقت سره نیشتون راښايي ـ هغه علامت د تجریدیت او تجسیمیت مینځ کښې مني ـ لکه د ګل مطلب د ګلاب یا رېدي یا چانبيل نه بلکې د دې واړو مغلوبه بیان مني چې اورېدو لیدو سره دوه درې ډول ګلونه ذهن ته راځي ـ هغه هم علامت تصویرګرۍ ته نزدې کوي او د دې دواړو شاعرانو مخکښې د نثرم لوے شاعر چارلس بادیلیئر د فن او فطرت خپله ځانګړې مفکوره لري ـ د هغۀ پۀ نزد د مصورۍ دننه موسیقي وي ـ دا موسیقي دلته د رڼا اوسیوري پۀ یو کېدنه پېدا کېږي او د فطرت رنګونه هم دراصل د موسیقۍ آهنګونه دي باديليئر دا مفکوره د ځوانيمرګ روماني امريکن صحافي ليکوال ايډګرايلن پو(1809/1849ء) د شعر متعلق مفکورې څخه اخذ کړې اډګر وائي چې دشاعري خاصه د موسيقي لازمي توکے رمزيت دے رمز په معنوي معنوي توګه غېرحتمي وي او د دې رموزي معنوي غيرحتميت دپاره غيرشعوري محسوسات ضروري دي ايډګر غوښتل چې د شعرموسيقي ژبه ورته کړي دسمبولزم موومنټ شاعرانو دا غوښتنه عملي کولو دپاره تابيا وکړه چې د موسيقي غوندې دې شاعري کښې يواځې په غږونو احساسات وزيږوي دلته شاعري بيخي ځانګړې وجداني تجربه شوه دې مفکورې د یورپ د فن پۀ تصوراتو لویه اغیزه واچوله ـ پاول ورلین هم پۀ دې بنیاد نثرم کښې د منطقي اسلوب پۀ ځاے لفظي موسیقیت باندې زور اچولے دشاعري موخه څيزونه بيانول نه څيزونه ته اشاره کول/رمز دي ميلارمے شاعري د نه مونديدونکيو تصوراتو د موندلو هانده ګڼي چې دا هڅه د رمزيت په لار ترسره کيدې شي او دشاعري معني ځکه بس د غږونو نه راټوکيږي دا د ايډګراېلن پو دريځ دے چې ښائست مطلب کوم خاصيت نه دے ولې هغه سپرچوئل سبلائميشن دے چې ښائست ليدلوکتلو لوستلو کښې يې مونږ بيا مومو او میلارمے هم پۀ دې جواز شعري ټولګه "انکوپ دي ډس جيمس "کښې د موسیقیت او مصورۍ هڅه کوي ـ پۀ دې بنیاد نثرم زیات نه زیات تجریدي شوے دے ـ خو د بادیلیئر دغه خبره لويه تېروتنه ده او سمون غواړي لکه چې بره تجزيه توکنه کښې بشپړ شوې ده چې د فنونو مینځ کښې جمالیاتي نسبت ترتیب و تهذیب و موزونیت دے چې مجسمه سازۍ کښې د جیومیټري،موسیقۍ کښې د ميتهس، مصورۍ کښې د ګرافکس پۀ صورت څرګندېږي ـ یعني خپله موسیقي د فن مترادف پدې دۀ چې د ميتهس په بنياد دصوتياتو موزونیت پېدا کوي ـ هم دغه موزونيت دمصوري او نامياتي وزن پۀ حوالو نثرم کښې شتون لري دغه ئې د فن پۀ توګه جواز هم دے او سند هم دے ـ