سيف_الدين_سوري
سيف الدين سوري ( ۱۱۱۷ ز كال ) د غور پادشاه وو. په فيروز كوه كې د ضحاك او شنسب له كورنۍ څخه سيف الدين سوري يو زړور ، پوه ، ښكلى او غښتلى پادشاه وو ، چې په رعيت گران وو. ده د غزني د نيولو هڅه وكړه ، ځكه چې د غزني دربار د غور له استازو سره ښه وضعه نه وه كړې. سيف الدين سوري له خپل وزير مجدالدين موسوي سره د غزني په لور وخوځېد او هغه يې ونيو. سيف الدين خورا د لوى برم سړى وو ، عادل او زړه سواندى وو. كله چې دى د غزني پر پلاز كېناست ، د سلطان لقب يې واخيست. بهرام شاه غزنوي له غزني نه د هند په لور وتښتېد ، له غزنيې نه يې لاس وخوت او هلته په هند كې ناست وو. سيف الدين سوري د غزني خلك ونازول او دوى ته يې سوغاتونه ( ډالۍ ) وركړل. دا مهال سلطان بهاؤالدين ، چې د امپراتور غياث الدين او امپراتور معزالدين پلار وو ، په غور كې پادشاهي كوله. د غور پادشاهان ، چې ټول شنسباني او د يوه پلار اولاد دى ، په څلورو برخو وېشل كيږي : لومړى هغه برخه ده ، چې په حضرت فيروز كوه كې وه. دويمه هغه برخه ده ، چې په باميانو كې وه. درېيمه هغه ، چې د غزني سلاطينو په نامه ياديږي ، او اعليحضرت سلطان معزالدين محمد سام غازي يې پادشاه وو. څلورمه برخه هغه ده ، چې په هندوستان كې وه ، چې له همدغو مركزونو يوه لويه امپراتوري اداره كېدله. د غور لومړني پادشاه هان په عربي هېوادو كې د ملوك الجبال ( يانې د غرونو پادشاهان ) په نامه يادېدل. بېرته به د سيف الدين سوري پادشاهۍ ته راوگرزو. سيف الدين سوري ، چې د غزني رعيت يې راټول كړى پر هغو يې ويسا وكړه. ټول كارونه يې هغوى ته وسپارل ، يانې دا چې هر څوك پخپل ځاى پاتې شول ، يوازې پادشاه بدل شو. د غور خلك بېرته غور ته ولاړل ، خو يو شمېر يې په غزني كې پاتې شول. ( ټول مسلمانان دي ، ټول د افغانستان دي ). كله چې ژمى راغى ، ډېره واوره وشوه ، د غزني ځينې لارې بندې شوې. د غزني پخوانيو مامورينو ، چې سيف الدين سوري هر څه د پخوا په څېۍر ورپرې اېښي وو ، بهرام شاه غزنوي ته ، چې په هند كې وو ، وليكل : (( لارې بندې دي ، غزني كې خلك خپل دي ، غوريان د گوتو په شمار دي ، بېړه وكړه او راشه. )) بهرام شاه په بېړه راغى. سوري پادشاه او وزير دواړو جگړه پيل كړه. حيران ول ، دوى ته د نه منلو وړ خبره وه. سوري او موسوي د غور په لوري ولاړل ، چې د بهرام شاه لښكر ورپسې وو. دوى يې ونيول ، پر اوښ يې سپاره كړل او د غزني ښار ته يې ننه ايستل. د ((طپقات ناصري )) له مخې ، په كوڅو كې يې وگرزول. ډمانو ښځو له سپكاوي او بې عزتۍ سره ډمبكي وهل ، له كورو به يې ايرې ، خاورې او نجاست د دوى په مباركو سرونو اچول. بيا يې په ونو پورې مېخ كړل ، مړي يې پر پله وځړول. علويانو ، ډمانو او مامورينو په دې فضيحت او رسوايي كې ډېره برخه واخيسته. كله چې هوا توده شوه ، لارې خلاصې شوې ، نو دا خبرې غور ته ورسېدې. علاؤالدين غوري د سيف الدين غوري سوري ورور ملا وتړله چې د خپل بېوزله ورور بدل واخلي. له دې نه مخكې د غور پادشاه سلطان بهاؤالدين غوري د غزني په لور د بدل په نيت وخوځېد. دى د گيلان په سيمه كې ناروغ او وفات شو. علاؤالدين غوري د فيروزكوه پر پلاز كېناست .د غور او غرجستان لښكر يې راټول كړ او د غزني په لور وخوځېد. كله چې له دې نه بهرام شاه غزنوي خبر شو ، نو د غزني او هندي سپاهيان يې راټول كړل او دواړه د كندهار شاوخوا ته ورسېدل. سلطان بهرام شاه غزنوي خپل استازي علاؤالدين ته له دې پيغام سره واستول : (( بېرته غور ته ولاړ شه او د پلرو په ملك قناعت وكړه. زه چې پيل راولم ، زما د مقابلې طاقت نه لرې. )) كله چې استازو د بهرام شاه پيغام سلطان علاؤالدين ته بيان كړ ، علاؤالدين وويل : (( كه ته پيل راولې ، زه خرميل راولم. ما ستا هېڅوك نه وو وژلي ، خو تا زما وروڼه ووژل. )) ته خبر نه يې چې حق تعالى فرمايي ( ومن قتل مظلوما فقد جعلنا لولـله سلطانا فلايسرف في القتل انه كان منصورا ). كله چې استازي بېرته ولاړل ، دواړو خواوو جگړې ته چمتووالى وكړ. د غور خلك په قوت كې لكه پيلان داسې دي. داسې پياوړي دي ، چې هر سړى د يوه دېب غوندي دى او په پهلوانۍ كې لكه امير كروړ سوري د سلو تنو جنگيالو زور يي درلود. علاؤالدين غوري خپل دوه سر لښكر او پهلوانان راوغوښتل ، چې دواړه خرميل نومېدل. دغه دوه خرميل په رښتيا هم چې دېبان ول ، د جسمي ځواك او زړورتيا خاوندان ول.