cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
امیر حمزه خان شینواری- پښتو غزل بابا- مرثیه
پنځم ټوك 322 مخ:
دے د شګو پړے چې هيچا غړلے نۀ دے
څوك بۀ چې پۀ څنګ شو ، تا ګزار پرې نۀ كړلو
زور كښې دې جلال وه، خو جمال دې تللے نۀ دے
دايثار د اسمعيل نه ابتدا اوزېږېدله
له حسېنه تكامل او انتها اوزېږېدله
لور لـۀ موره پيدا كيږي لـۀ ډيوې شي ډيوه بله
كه يې ګورې د كعبې نه كربلا اوزېږېدله
احترام د بېت الله يې پۀ سرشت كښې وۀ راغلے
په كعبه كښې يې نيكه حجر اسود وۀ نصب كړے
هم بابا يې په حرم كښې دكعبې وۀ زېږېدلے
چې راغلے د قراّن پرې،  اّيتونه دي ناطق
قراّنونه د وصامت چې په صفېن كښې په نېزو وو
په كربل كښې په نېزو دي، قراّنونه دي ناطق
= پنځم ټوك 514- 515 مخونه: =
= مېړنى حسين = '''الله الله ! د شهادت هغه منظر د حسېن'''
چې شمر غوڅ كړو په خنجر د ستم سر د حسېن
لكه چې كل وي لـه اجزا اجزا لـه كل وتلي
حسين منى و انا من الحسين راغلي
له سمعًا و بصراً پكښې صفات د يزدان
د نوح نبي په څېر يې نه وه مدعا د طوفان
د ستم حد او شو خو سترګه نۀ شوه تر د حسېن
په كوم ساعت چې د حادث ځنې قديم شو جدا
عرش ؤ، په مزكه اورېدے شو ترې كلام د مولا
سر د قراّن په تلاوت په نېزه سر د حسېن
تنده ګرمي او بې كسي او خاوندان د علي
غرېو د زېنب د صغرا چغې د بانو اسويلي
زلزله تندر او سيلۍ ګوره ځيګر د حسېن
لكه مارغان ويرې اخستي بې سكتې شول اشرار
چې ذوالفقار د اژدها ژبې بهر شوې هزار
شو لـۀ نيامه غضب چې را بهر د حسېن
بيا په شانه يې د بلا خپله ګمگنځ كړ څړۍ
د شهادت ناوې سيند وركړه د حسرت پۀ دړۍ
چې د حرم نه كربلا ته شو سفر د حسېن
چې پۀ لسمه خزان راغے په چمن د علي
دا ويره نۀ ده كړي د دوؤ سترګو ديدن د نبي
دا د خېمو په لوري اوړے چې نظر د حسېن
د شهادت په وينو رنګ چې شوه لمن د امام
د فضا سترګې شوې ګلرنګې د شفق په خرام
فطرت ژړا وكړه په پرخه د سحر د حسېن
امام پۀ وينو خشكه مزكه د كربل كړه چمن
حمزه كه تندې د فراق دې سوخته كړے وې تن
پل يې پۀ پل ږده ملاقي شه په كوثر د حسېن
پنځم ټوك516 – 525 مخونه:
= د كربلا ميدان = زۀ به ظلمونه د يزيد درته بيان كړم څۀ
لكه د نمر چې وي عيان هغه عيان كړم څۀ
ژبه اور واخلي د زړۀ نۀ كۀ پنهان كړم څۀ
د تخيل سيند مې همه حباب حباب دے نن
زړۀ مې پولۍ چې پۀ اولاد د بوتراب دے نن
داسې ظلمونه چې فطرت هم ترې امان غوښتو
داسې تنګسه وه چې دهشت هم ترې امان غوښتو
د پاك نبي په نازوليو چې ستم شوے دے
دا جهان څۀ پۀ ملكوت كښې يې ستم شوے دے
د كربلا يوه بلا وه د بلا ګرمي
دومره ګرمي وه چې بيا نۀ كيده د چا ګرمي
سخته وي حق ده په رښتيا د ابتلا ګرمي
چې مرتبې جګې لري بلا په سر بۀ لري
هوا په تيښته وه چې ځم لمن د غر لټوم
د سيند بخار وے د سپرلي چرته سحر لټوم
ورځې په مخ لوستو غبار چې نمازديګر لټوم
ليمۀ به وې نظرته صبر كوه نمر لټوم
مزكې پولۍ د زړۀ خيمې كړې چې نور تاب نه لرم
هلته نعمت ؤ ، چلند چلند يو ساعت سورے
د ګرمو ګرمو بړبوكوؤ، غنيمت سورے
نمر شو پۀ سر، په تن كښې پټ شو په هيبت سورے
كله موندے شي پۀ مېدان كښې د قيامت سورے
تندې د زړۀ پۀ چينو وچو كښې ډيرې كولې
او ژبو ټكندې غرمې وته خيرې كولې
شګې دعا كړه چې كه نن سيند و سيلاب نۀ شم
خدايه چې بيا تندې وهليو ته سراب نۀ شم
مښك و عنبر چې پۀ اولاد د بوتراب نۀ شم
ما كړې تراب چې په سنګدلو كښې حساب نۀ شم
پېغمبري زلمي غرمو ته بې كفن پراتۀ دي
كۀ د حېدر د زړه بڅري په خوږلن پراتۀ دي
لښكر د سيند اوبۀ پرې بندې كړې طوفان اوګوره
د كربلا سخته ګرمي او بيابان اوګوره
د پېغمبر د خونې كونډې ماشومان اوګوره
د درېيو ورځو جل اخستي سېدان اوګوره
چې زيړ زبېخلي غوندې ښكاري حيدري زلمي دي
د ګوټ اوبو چې پامته دار دي كوثري زلمي دي
د تندې حد ؤ، ماشومانو واوېلا اوكړه
يو تړقېدۀ بل بوګنېدۀ بل بۀ ژړا اوكړه
اصغر سوره په ابابا كښې دماءما اوكړه
د تندې حد ؤ، پۀ عباس د صبر حد راغے
سپور د همت ته يې غېرت لكه مدد راغے
مشك په اوږه په يو يرغل غوڅې پرې كړې عباس
د سكينې دپاره دواړه مټې پرې كړې عباس
د اس نه پرېوته حسېن وته نعرې كړې عباس
لاله جي مشك مې پۀ ارمان د سكينې ژاړي
راشه چشمان مې پۀ خرمان د سكينې ژاړي
حسېن وئيل ورته لبيك لبيك زما وروره
داېمه درغلمه ْ، وادے خلم بلا وروره
ماته مې ملا د حوصلې شوه په مرګ  ستا وروره
پۀ ما دردمنه پۀ مېدان د كربلا وروره
حسېن پرې شوي اندامونه د عباس اونيول
څۀ يې پۀ لاس كښې نور يې ټول پۀ اوږه پاس اونيول
هغه بلبل چې پۀ ګلزار ؤ ، د ځوانۍ راغلے
هغه طوطي چې پۀ چغار ؤ ، د ځوانۍ راغلے
هغه پېكر چې ورته هار ؤ ، د ځوانۍ راغلے
چې خط او خال يې پۀ بشره د پېغمبر ښكاره ؤ
پۀ قد قامت پۀ شجاعت لكه حېدر ښكاره ؤ
مقابلې لره زلمي علي اكبر لاړو
د يزيدي فوځ پۀ پرو كښې لر او بر لاړو
اخر بهر پۀ يو نېزه كښې يې ځكر لاړو
پۀ پرېواتۀ شو ، وې بابا زما خبر واخله
په وروستي وخت كښې دې پۀ غيږ كښې خپل پسر واخله
حسېن وردو كړل دا يې وې د زړۀ قراره ولې
زما د مړاوي زړۀ چمن لره بهاره ولې
سر يې پۀ غيږ كړو وې چې اے زما سرداره ولې
علي اكبر اوكتل پلار ته پۀ زير زير لاړو
د پلار پۀ مخ د كوثري اوښكو بهير لاړو
طواف د شمعې كله كيږي چې پتنګ پرېښود
كله كېدۀ شوه چې هغه مېدان د جنګ پرېښود
كله قاسم پېغمبري ، حيدري ، تګ پرېښود
لاړو مېدان ته د خوږې ناوې يې څنګ پرېښود
د مرګ  خزان د پېغمبر علي پۀ باغ ولګېد
مرګ  د قاسم پس د اكبر نه داغ پۀ داغ ولګېد
امام ولاړ دے شهيدانو ته حېران ګوري
څه پرده دارې سترګې هم د جنګ مېدان ګوري
وائي زينب چې ژړا ښه ده خو لېمۀ چرته دي ؟
ما بۀ باران پۀ تږيو اوكړو خو اوبۀ چرته دي ؟
زړونه بۀ وائي دبيبيانو چې بهر ورشو
چې مو سايه لـه سره درومي چې په نمر ورشو
دي مو د سر پړوني تلونكي چې تور سر ورشو
يوه ماشومه د خېمې په پرده لاس لګوي
ترور يې چې كوز كړي ځنې خلاص هغه يې پاس لګوي
رنګ يې پۀ وينو د اصغر ښكلي تندي ښكاري
پۀ اراده كښې يې د صبر غړوندي ښكاري
نۀ ځي خيمې ته كۀ نظر يې ګړندي ښكاري
چې لا په شونډو يې لـه غريوه رپندي ښكاري
واګې د زړه د استقلال پۀ لاس امام وركوي
حكم قدم ته به پۀ لوري د خيام وركوي
بانو وئيل امامه راكړه زما ښكلے بچے
اوبۀ دې وركړې كۀ دى څنګه داسې غلے بچے
اوښكې يې اوڅښلې وې واخله جل وهلے بچے
حرمل د غشي د توبرې ورته اوبۀ وركړې
زويه دې مخ د شهادت ته واخله سرۀ وركړې
بانو لاسونه ور اوږده كړل خو نظر يې نۀ ؤ
كسي يې دوغ ؤ ، د څۀ كار ؤ ، چې اصغر نۀ ؤ
زړه يې پخوا ؤ ، ناتوانه چې اكبر يې نۀ و،
نن په دنيا كښې چې صاحب د ذوالفقار نشته
د معاويه د زوئے پۀ زړۀ كښې ځكه ډار نشته
حېران حېران به سكينې ورته نظر اوكړو
بيا د اصغر نه بۀ يې پورته پۀ مادر اوكړو
خبره نۀ وه څه تقرير يې پۀ پدر اوكړو
خو د ترور اوښكو يې پۀ زړۀ د غم خبر اوكړو
شوه ورتر غاړه وې چې مورې په اصغر څۀ اوشو
دلته دا حال ؤ، د لښكر نه بهر زوګ  راته
د پېغور غشي د امام صاحب پۀ غوږ راتۀ
د خېمو خواته وار پۀ وار به شمر سګ راته
ورته پۀ جوش به د امام هاشمي رګ  راتۀ
غږ به يې اوكړو چې كۀ زوے يې د حيدر راشه
كله بۀ خلاص رانه دننه شې بهر راشه
امام اتمام ته د حجت ورته بهر راغے
ګويا په سر د كفرستان د تيرو نمر راغے
سترګې حيرانې وې حسېن ؤ ، كۀ سرور راغے
حسېن ويل ورته زۀ څوك يمْ پېژندلے مو يمْ ؟
هغو ويل ورته چې مونږه همه تا پيژنو
حسېنه مونږه دې نيكه هم دې بابا پېژنو
بس خو بېعت د يزيد اوكړه مونږه دا پېژنو
بې د بېعت نه د يزيد دے بل مفر نشته
كۀ دې انكار وي پۀ دې پوئے شه چې دې سر نشته
پوهه امام شو چې اوس وخت مې مقرر راغے
د قربانۍ دپاره وار زما د سر راغے
د خداے په در كښې حاضرۍ لره خبر راغے
هغه ساعت د شهادت مې منتظر راغے
هاتف اواز كړو لا پۀ ژوند درته يو غم پاتې دے
'''امامه! لا خو د يزيد حد د ستم پاتې دے'''
پس د اتمام نه د حجت يې ذوالفقار اونيو
د سامعې محل كوكار او شرنګهار اونيو
كوم پهلوان به د كند پوش فقير ګذار اونيو
اخر لـۀ لرې يې د غشو ورته وار اونيو
سورے سورے چې شو د اس نه ناتوان پرېوت
جګ يې اسلام كړكۀ پخپله پهلوان پرېوت
هغه ملګروته لـۀ جوشه مرحبا اوويل
برېت يې كړه تاؤ او بيا يې داسې پۀ خندا اوويل
زخمي زخمي ناتوان امام وته يې دا اوويل
تۀ راته ګوره چې خېمې دې پۀ رڼا لوټ كړم
دا اورېدل ؤ چې لـه سوخته هغه ځوان پاسېد
د ژوند ډيوه يې پۀ سلګو وه پهلوان پاسېد
د اور بڅري ترې وتل همه چشمان پاسېد
لاس يې كړو غشي ته راوايې خست كمان پاسېد
'''وے اے شمره! بې غېرته خبردار اوسه'''
زۀ لا ژوندے يمْ د خېمو نه مې كنار اوسه
دغه ستم ؤ ، په ژوندينې چې امام وليد
خېر يې تالا ته د نبي د كور غلام وليد
دلته امام د قربانۍ بلند مقام وليد
دلته خپل ځان ته ثقلېن يې په سلا وليد
پۀ ننداره كښې ترې د ځان و تن خير لاړو
پنځم ټوك 526 مخ:
= كوثري زلمي = '''اے فلكه! نه ماتيږي ولې ستا د انصاف تله'''
د پرې وونو جرګه ژاړي غريو نيولے كهكشان دے
په خولو د مظلومانو هم خړوبه نه شوه تنده
د كوثر په خاوندانو څنګه نوے امتحان دے
د اسلام د تكميل نخښه شوه ښكاره په كربلا كښې
دا ايثار چې د حسېن و د اسلام  د شان نښان دے
چې هر يو ته وه معلومه چې دا ځوان په نبي ګران دے
يو تصوير د قربانۍ دے شهادت د حسنينو
حمزه مينه د امام دې كور ښۀ كړه كه پوهېږې
هم په دغې مېلمنه دې ويران كور د زړه ودان دے
پنځم ټوك 527 مخ:
= كربلا = يو يرغل د اسوېلو شو په مېدان د كربلا
اوږد تار د بړبوكو كړ بيابان د كربلا
په لېمو د خپلو ستورو رڼا ګرد د كهكشان شوه
چې راغلے ستړے ستړے و كاروان د كربلا
ژړوي مې په سرو سترګو ماشومان د كربلا
د شفق د وينو پرخه د اسمان په مخ خوله شوه
اوس به ژاړي تر سحره ماشومان د كربلا
د كوثر لـه خاوندانو مرغلرې اوښكې جاركړه
تخيل دې حمزه بحر كړو يزدان د كربلا
= انسانيت د حسين = زيات د هرچانه به انسان وي ثنا خوان د حسېن
انسانيت به فراموش نه كا احسان  د حسېن
هغه په خدائے به حواله وركړي يقين دے زما
د محمد نه كه هر څوك اوپښتي حال د حسېن
هغه هم شپې وې چې خاطر پرې د بابا و جمع
دغه هم شپې دې چې زلفان دي پرېشان د حسېن
يو هغه وخت چې يې دنيا د سترګو اخلي بلا
يو دغه وخت دے چې بې ياره دي چشمان د حسېن
لكه د وخت يې واقعات ګذارول شاته
نمونځ د تسليم ګويا معراج شو په دامان د حسېن
غيږ وي پرانيستې خوشبويۍ ته هر يو ګل په خندا
فېض د دوام په برخه راوړ ګلستان د حسېن
پنځم ټوك 537 – 546 مخونه:
= د حسين قرباني = اوښكې كډې باروي طوفان د غم شو
يو په دوه مې په دې غم د زړګي دم شو
لاسوا مې لـه دې دمه د زړه غم شو
نن به نه ګڼې دا غم چې پرونے دے
زما ضبط او اسويلي مشت اوګرېوان دي
وس ترې درومي كه زبېرګې مې په زړه ګران دي
سترګې دويْ ته هغه سترګو ته چشمان دي
ابتدا د غم كومه نوے كال دے
څوك چې ډېر د امام غم كا ډېر خوشحال شي
دايمان شجر په دې اوښكو نهال شي
د سرور لباس ګنډلے په ملال شي
نقصانونه پېوندونه د كمال شي
مينه نه پرېږدي تراوۀ په خپل محل كښې
سلسلې د هدايت وته نظر كړه
امامان يې بيا په وينو او به خور كا
د عاقل فطرت نه خوب لاړو بېدار شو
د ملك نه د خاكي مخكښې رفتار شو
وروستو پاتې د صفاتو رنګينۍ شوې
چې حاصل د ذات د وصل شيرينۍ شوې
خود پخپله په نبيانو كښې افضل شو
اخر كښې و، راغلى خو اول شو
اولين او اخرين چې راز و، حل شو
خو لـه دې چې مستفيد شي يو معيار دے
كه پوهېږې درته وايم ايثار دے
نو نمسے په امامانو كښې سرور و
كه نيكه د نبوت د اسمان نمر و
نو نمسے په قربانۍ كښې روڼ قمر و
نو نمسے په فربانۍ كښې لا فاني و
قرباني يې هم بيا داسي قرباني وه
خود پخپله چې خپل ځان لره ثاني وه
د نېزو غشو د تورو، ارزاني و ه
يو خوا بل خوا د بيبيانو اسويلي وو
څه سلګۍ د ماشومانو څه زبيرګي وو
څه لـه اوره پاتې نه شوې په خېمو كښې
د چا كوښي پاتې نه شوې په پښو كښې
څه پړوني يې ټومبلي په نېزو كښې
څه اوچت د كربلا په بړبوكو كښې
بې حجابه خاندان د محمد شو
په اكبر د نېزو غشو پر هرونه
د عباس پرې شوے سر او مړوندونه
زيات د دې نه هم زغملو ته تيار دے
خو بېعت د يو فاسق نه يې انكار دے
چې يوازې پاتې شوے په دې حال كښې
لا زياتے يې تنګسو اوكړه په كمال كښې
كړې جمال يې شمعې بلې په جلال كښې
چې ښكاره ترې كله كله پريشاني شي
غواړي داچې يې كامله قرباني شي
يو عنصر پكښې غالب ملكيت و
حق يې ځكه وراثت د امامت و
چې هم دے قائم مقام د رسالت و
بل د چا به بې د دويْ نه دومره توان و
په ګردن يې چاړه تله او ثنا خوان و
چې يې نېت د تګ و كړے  لـه يثربه
اصحابانو ورته وې عالي نسبه
ته چې درومې دا خبره ده عجبه
جوړ اجل دې اس نيولے لـه جلبه
ته خبرې د يزيد چې څومره زوردے
ستا قدم د هلاكت د غار په لور دے
هم پكښې ابن عباس نامور و
له راتلونكې واقعې هر يو خبر و
چې په برخه د حسېن كښې قرباني وه
ليك په څټ يې د تېغونو رواني وه
له يمنه چې علي په كربلا شو
كربلا باندې چې راغے په ژړا شو
يو صاحب ترې په پرسان د مدعا شو
په غرېو غرېو كښې بو تراب ورته ګويا شو
چې دا ځائے مې د اولاد د شهادت دے
تعجب دے لـه اصحابو به دا هير و
چې مدام به د نبي نه ګېرچاپېر و
دا پاكان دخدائے په نوم لـه سره تېر و
خو څه راز و چې په دې كښې تيرو بير و
هغه داچې وي ايثار په بې كسۍ كښې
نه د زور په مساوات او په سيالۍ كښې
نه شوې پاتې وسيلې نه سببونه
رسالگي د عراقيانو نه اسونه
څومره سخت د قربانۍ دي منزلونه
ملګرتيا چې پكښې نه كاندي خپل پلونه
اسرې ټولې په دې لاركښې لكه ګرد شي
همدردي يې د خواخوږو اّه سرد شي
چې ټولے د دوو اوياو يې شهيد كړ
اسلام دوه او يا ټوټې يزيد پليد كړ
يو ټولے يې د ساداتو پرې مزيد كړ
مسلمان يې تفرقې وته رسيد كړ
چې لـه صدقه حسني او حسېني دے
په فلك د قربانۍ كښې منور شو
متحد يې كړل بڅري جوړ ترې نمر شو
په ايثار كښې رهنما د هر بشر شو
د ادمه نه تر دې دمه سرورشو
كه يې سيال د قربانۍ وي نبي كوم دے ؟
كه يې مثل د ايثار وي ولي كوم دے ؟
ورسره چې هغه پاتې دوه اويا وو
خو مثبت د قربانۍ د مدعا وو
لنډه داده چې د كل سره اجزا وو
كه لازمه بې كسي يې وه جمال ته
ميړني پېغمبري زلمي اتلس
ننګيالي و هاشمي زلمي اتلس
كربلا كښې كوثري زلمي اتلس
له اسلامه قرباني زلمي اتلس
په محشر كښې به اتلس زره قامه
وايه څوك به يې شي  سيال لـه خاص و عامه
د خدائے پۀ لار كښې چې حرمت هم پائمال نۀ شي
حق د ايثار پوره كول پۀ سر او مال نۀ شي
كۀ يې ثاني پۀ رسالت كښې د بابا نشته
پۀ قربانى كښې بۀ هيڅوك د حسين سيال نه شى
په ابتدا كښې غم كول پۀ انتها شي سرور
كال يې لا زوړ وي چې زړا پۀ نوي كال نۀ شى
حسين بۀ نۀ كړو پرې ګذار چې چا به څنګ وركړ
وه يې منشا چې جلال هم يې بې جمال نۀ شى
پۀ داسې وخت كښې استقلال سره هم سوال نۀ شي
د حسيني غازيانو صف د مزكې پوزه كيښوه
مخ د دعوې د استخلاف چې بې جمال نۀ شې
د بې مثال په در كښى ښۀ شى بې مثال ايثار
هغه مثال دى، څۀ مثال چې بې مثال نۀ شې
چې حال يې هم د قربانى د حال محل نۀ لري
د هغه حال ظاهرول پۀ قيل و قال نۀ شي
هغه بې نوره وي ماتم چې په كوم كال نۀ شي
نبي كۀ محمد د كل جهان دپاره دے
حسېن د ژوند چينه د كل انسان دپاره دے
نعره د رسالت پۀ كور نسيم كړه د اجل
نۀ دا چې بوي فقط د ګلستان دپاره دے
مېدان د كربلا نه تر مېدانه د محشر
اولاد د مرتضى خو د مېدان دپاره دے
باران د اوښكو وكړه كۀ پرې زړۀ جمع كوې
حاجت د جمعيت د پرېشان دپاره دے
يوه اوښكه لرم، شي دې په مزكه ولې توے
دا ستورے مقدس خو د اسمان دپاره دے
هر كال د قربانۍ نه نوے كيږي د مسلم
مثال د حسېن ژوند د مسلمان دپاره دے
ارمان د شهادت وګڼه پلار د هر ارمان
زړګے چې پيدا شوے د ارمان دپاره دے
اكمال د نبوت وي نابينا بې شهادت
وركوټے كسے ژوند د هر چشمان دپاره دے
مسلم د حسېن ژوند كه كړي مشعل د خپل عمل
په خدائے چې كل جهان د مسلمان دپاره دے
دليل دغه قراّن دے په اولاد د محمد
اولاد د محمد هم، د قراّن دپاره دے
ايثار به د هغويْ كړمه يو روح د افسانې
حمزه نوم د حسېن يې د عنوان دپاره دے
پنځم ټوك 611 – 612 مخونه:
عظميه قربانى
فلكه پېر او خوره واپس هغه لمحې راوله
پۀ كربلا كښې هغه ټكندې غرمې راوله
لا به توئيږي ستا د ستورو نه سېوا اوښگكې
د نن انسان چې د اسلام شان و شوكت اوويني
د محمد د اهل بېتو شجاعت اوويني
چې زړبودۍ كښې ورعيانې شي ځوانۍ د حسېن
چې يې سپېڅلي دين دپاره كړو خپل ځان قربان
د خپلې خونې ميړني ښكلي ځوانان قربان
چې يې سرتورې شوې عصمت او د عفت خاتونې
چې دين دپاره وې زوكړې د جنت خاتونې
هغه حسېن چې يې ساقي دے د كوثر بابا
چې يې والي دے هم سيد د بحرو بر بابا
ژبه يې اوچه ده خو بيا هم پرې روان صلوات
د تندې زور ؤ ماشومان وو همه سر پۀ ژړا
دلته پۀ كريكو سكينه ، هلته اصغر په ژړا
پۍ پكښې چرته چې د مېندو يې سينې اوچې وې
لۀ درېيو ورځو چې اوبۀ نۀ وې چينې اوچې وې
دا انتها ده د ستم د پېغمبر پۀ اولاد
داسې جفا د ظالمانو د حېدر پۀ اولاد
= پنځم ټوك 613 –615مخونه: = مرثيه
دا ستمونه چې پۀ ال د مصطفى شوي دي
په ويړ جهان كښې راته وايه چې پۀ چا شوي دي
هغه ناشوني چې شيطان هم ترې امان غواړي
تل بۀ روانه وي د حق او د باطل جګړه
لكه جنګونه د تيرې او د رڼا شوي دي
چې پاك نبي پۀ پاكو لبو ښكلولو مدام
ډير ګوزارونه د هغۀ پۀ مخ او شا شوي دي
د اولادونو خاوندانو تصور خو اوكړىْ
پۀ ماشومانو چې ظلمونه د زهرا شوي دي
عجيبه دا چې دا روا مسلمانانو ګڼل
خو كافرانو دا وئيل چې ناروا شوي دي
نن هغه ورځ ده چې تكميل د قربانۍ شوے دے
وركړے شوے د اسلام اونې ته نوې وينه
نن د اولاد د محمد ده تويې شوې وينه
نن به دا وينه تر محشره ګلستان جوړوي
د حق ثنا لره به نوي بلبلان جوړوي
د عمر سعد دا اسرار ؤه چې بېعت اوكړه
حسېنه راشه د يزيد متابعت اوكړه
بغېر لـۀ دې دې خبردار شه بل مفر نشته
اوګني پوه شه پۀ تن باندې دي سر نشته
امام وئيل ورته يزيد لره به ورشمه زۀ
چې مخامخ يې پۀ منشا باندې خبر شمه زۀ
او كۀ دا نۀ وي چې پۀ لور د هندوستان لاړ شم
چې د جهان په سلسله كښې خرامان لاړ شم
د عمر سعد پۀ كړۀ وړۀ كښې څه نرمي شوه پېدا
خو د بد بخت شمر پۀ وينه كښې ګرمي پېدا شوه
نۀ هندوستان ته او نۀ شام ته رانه تللے نۀ شي
اوګني پوئے شه د لښكر سپه سالار به زۀ يْم
د عمر سعد ؤ د رتبې د حكومت لالچ
ابن زياد چې ؤ وركړے پۀ حكمت لالچ
وې چې حسېنه نه دې هند او نۀ دې شام ته پرېدو
داسې د ژوند نه راته وايه چې بيزار يې ولې
د خپل انجام نه بې خبره پۀ انكار يې ولې
امام وئيل ورته چې ژوند خو امانت دے د رب
د هيچا خپل نۀ دے فقط يو عنايت دے د رب
عمره پوهه شه فرزند د مرتضى يمه زۀ
د سترګو تور د محمد خېرالورى يمه زۀ
د فاطمې بي بي پۀ غيږ كښې لوبېدلے يمه
زۀ يې د دين د تحفظ لره پاللے يمه
لولې قراّن خو لږ ايت هم د تطهير اولوله
زمونږ پۀ شان كښې نازل شوے بې نظير اولوله
دين به د ژوند پۀ بها هيچرې ورنۀ كړمه زۀ
لاس د بېعت به تر قيامته هم درنۀ كړمه زۀ
زما بېعت بۀ وي جواز د ګمراهۍ د يزيد
دا چې اوس شوے دے اغاز د ګمراهۍ د يزيد
= پنځم ټوك 616 مخ: = مرثيه
ګرانې څومره ګرانې مرحلې د قربانۍ دي
داسې بوګنونكې چې لمحې د قربانۍ دي
جنس يې د ضمير د ازادۍ درته راوړے
دا غافل انسانه قافلې د قربانۍ دي
اوس به نو وربل د ازادۍ د ناوې خور شي
جوړې كربلا كښې سلسلې د قربانۍ دي
غږ چې د امام د قافلې د جرس چپ شو
اوس نو پۀ هر لوري انګازې د قربانۍ دي
غشے چې تنكي ماشوم اصغر په مرۍ اوخوړ
خدائيګو دا سلګۍ وړې وړې د قربانۍ دي
لا يې ځوانې شوې ولولې د قربانۍ دي
فخر بۀ په ال د محمد انسانيت كړي
جوړې هم لـه دې چې سلسلې د قربانۍ دي
پنځم ټوك 617 مخ:
امام وئيل ورته چې تۀ د مرتضى بچۍ يې
د هغه فاتح خېبر مشكل كشا بچۍ يې
زړۀ پۀ قابو كښې ساته پام كوه چې پرى نۀْ وزې
دا نور واړۀ زاږۀ چې هم په غم كښې نۀ وزي
تۀ جانشينه د خاتونې د جنت يې خورې
داد به زما غواړې خاتونه د قيامت يې خورې
تۀ خو پوهيږې چې تر څو چې قرباني اونه شي
د يو عمل به هم تكل او رواني او نۀ شي
ګويا د فسق د تيرو دپاسه نمر را اوت
اصحاب يې پوهه شول امام راغلو د جنګ دپاره
ملا يې تړلې ده په دين باندې د ننګ دپاره
بيا حبيب ابن مظاهر ورته سلام اوكړه
پۀ ډېر ادب يې ورته بيا داسې كلام اوكړو
وې چې ژوندي چې تر څو مونږه غلامان يو د تا
تر هغه وخته د حرم محافظان يو د تا
زما سيده اجازه راكړه مېدان ته ځمه
د دې عظيمې قربانۍ و امتحان ته ځمه
امام وئيل ورته حبيبه با وقاره زما
ولې حبيب د جنګ دپاره چې اصرار اوكړو
امام پۀ نۀ زړۀ د اثبات ورته اظهار اوكړو
غږ شو هر خوا د فولادي بدن څښتن راځي
اوس بۀ مېدان ته يو زلمے اتيا كلن راځي
ملا وه كږه لكه لينده پۀ لاس كښې تېغ اودرېد
چې رامېدان ته شو د غشي غوندې نېغ اودرېد
وې چې وفا مو كړلـه هېره جفا كار ؤ ولې
د سمې لارې نه كاږه شوىْ خطا كار ؤ ولې
وې ظالمانو پۀ لمانحْه كښې درود وايۍ كۀ نه؟
پۀ ژبه يو او په زړۀ بل منافقت دے كه نه ؟
د يو ګمراه دپاره ظلم پۀ حسېن مۀ كوىْ
د پاك نبي او د زهرا په نورالعېن مۀ كوىْ
وې عمر سعد چې څوك شته چې دا بوډا كړي هلاك
د خپل لـۀ خوا راغلې دا بلا كړي هلاك
بيا چې راتلل نو قتلېدل د دې جري د لاسه
د حبيب ابن مظاهر د امزري دلاسه
بيا عمر غږ كړو ترې چاپير شيْ چې ژوندے لاړ نشي
چې خپل امام ته فتح مند او ګړندے لاړ نه شي
ترې يو خوا بل خوا په سؤونو ظالمان شو چاپېر
د دې بوډا زلمي زمري ځنې ليوان شو چاپېر
د حبيب توري د سرونو كرونده كوله
پۀ زخمي تن يې هم د ګل غوندې خندا كوله
پۀ حوصله او پۀ همت او پۀ وقار پريوت
بيا يې نعرې كړې چې د خپل حبيب خبر واخله
پۀ پاكه غيږه كښې سيده زما سر واخله
امام وئيل ورته لبيك دے جانثاره زما
لاسونه غوڅ د ظالمانو شه سرداره زما
په خپله غيږ كښې مې حبيب لره پناه وركړه
= پنځم ټوك620 مخ: = مرثيه
څه پوښتې چې دا د چا سرونه پۀ نيزو دي
دا خو پۀ معنى كښې قراّنونه پۀ نيزو دي
ځوان كۀ ماشومان دي كۀ نيم زالي بوډاګان دي
تن دے د امام پۀ ډېرو غشو غلبيل شوے
هم پرې باندې شوي ګوذارونه پۀ نېزو دي
حيف دے چې پامال يې په اسونو شهېدان كړل
څيرې د خېمو يې دامامانونه پۀ نېزو دي
دا يې د نبي او د زهرا پۀ زړونو ايښي
څۀ بۀ كړي جواب هلته چې نمر يوه نېزه شي
دو يې چې څومره كړي ستمونه پۀ نېزو دي
سر د پاك امام پۀ نېزه څۀ وائي پوهيږىْ
چرې قتل شوي ايمانونه پۀ نېزو دي؟
پنځم ټوك 621 مخ:
تږي مظلومان
اى د پاكې مدينې نيمه راشه
څه خو ته وږمې د سكون راوړه لـه يثربه
اوشينده ګلونه د تسكين لسه ډېر ادبه
ورځ د عاشورې ده په سحر كښې هم سموم دى
واړه چاپېر چل هم د حسېن دپاره شوم دى
نن دلته د درېيو ورځو تږي مظلومان دي
پاكې ارتينې مجاهدان دي ماشومان دي
پېښه به نن هغه حادثه شي كربلا كښې
وي به بې مثاله د تاريخ ويړه دنيا كښې
هغه دي كوفيانو ډمامې اوغږولې
څوك دي سواره شوي چا وسلې سنبالولې
صف څلور ګوټه هم دلته جوړ كړو مظلومانو
ناست په زنګنو لاس كښې نېزې دي د غازيانو
مېنځ كښې د دې صف ئې تېر انداز دي كښينولي
غشي ئې په ګورت كښې دي تيار ورته نيولي
اوكړه عمر سعد د شورو حمله بې واره
دلته كړه غازيانو په نېزو باندې حصاره
جوړ پرې حسيني تېراندازانو يو قيامت كړو
صف دعمر سعد د لښكرو ئې لت پت كړو
پنځم ټوك 623 مخ:
مرثيه
د محمد د خاندان ښكلي زلمي پراته دي
چې زړۀ د كفر يې نعرونه د تكبير لړزيدو
دا اصحاب دي د حسېن لكه زمري پراتۀ دي
دا هسې مړۀ دي چې تر حشره هم ژوندي پراته دي
چې ابراهيم او اسماعيل بۀ هم پرې فخر كوي
نن بې كفنه ښكلي ميړني پراته دي
چې هر څه څه يې قرباني كړۀ په نامه د اسلام
پۀ بې كسۍ كښې دلته هغه لېوني پراته دي
هغه غښتلي ننګيالي هغه سړي پراته دي
لا خو غرمه چې ننګيالي ټول شهيدان شو
ال د محمد او د اسلام ځنې قربان شو
ګنج د شهيدانو كربلا كښې و جوړ شوى
بس خو عمر سعد ئې په ئې په وينو و موړ شوى
پاتې په مېدان كښې  يك تنها امام حسېن وه
'''هو! هغه حسېن د پاك نبي چې نورالعين وه'''
هم په سر دستار ئې د نبي ښكلى زېبا كړو
خور بي بي ركاب د ذوالجناح ورته نيولى
اس د پيغمبر هم ورته ګوري غرېو نيولى
ال د محمد مې دى په  تا باندى سپارلى
تل كړه حفاظت ئې چې رنځو زين العباد دى
پاتې دا وارث د خاندان د مصطفى دى
بيا نو د حرم ځينې مېدان ته رابهر شو
فوځ د جفا ته ښكته پورته په نظر شو
بيا ئې پس لـه حمد و لـه صلوه اوكړه غږ
غلى شو يو دم كښې و كوفې د لښكر زوږ
وى چې ښه ئې پيژنى نمسى د پاك نبي يم
زه د زړه ټوټه د فاطمې او د علي يم
وائي زما خون درته په كوم دليل روا دى
دا قدم چې تاسو پورته كړى دى خطا دى
غږ او كړوز عمر شمر چې څو بېعت اونه كړې
قتل به خپل ځان هم د خپل كور واړه ځاږه كړې
شور شو په دې وخت كښې به حرم كښې د بيبيانو
هم پكښې ژړا او انګولا د ماشومانو
ستون شولو حرم ته وې چې خېر دې وي څه چل دى
اوئيل بانو تچې مې اصغر وهلى جل دى
واخستو په غېږه كښې امام راغلو بهر ته
بيا يې په سكون مخاطبه اوكړه عمر ته
وې چې كه قصور دى ستا په خيال كښې خو زما دى
دا د شپږو مياشتو يو ماشوم خو بې خطا دى
څوك دى چې يو ګوټ اوبه به وركړي لوے ثواب دى
اى په زړه سنګينو دا نمسى د بوتراب دى
غشى په جواب كښې حرمهل بيا ورګوزار كړو
غيږ كښې دا ماشوم د خپل بابا ئې تار په تار كړو
لپه د امام شوه د اصغر لـه وينو ډكه
ته مې دا معصومه قرباني مه كړې بې ځايه
بيا ئې نو حرم ته جل وهلى اصغر راوړ
پنځم ټوك 626 مخ:
چغې په اصغر د سكېنې د اورېدو نه دي
اوښكې ئې روانې په هېڅ شان د اوچېدو نه دي
باغ چې د نبي تالا كوې ظالمه څه كوې
دا ښكلې وړې وړې كلۍ د شوكېدو نه دي
اووې زينب ، عون او محمد دې رانه هېر كړلو
اى اصغره زويه ستا زخمونه د كتو نه دى
اوښكې د بانو لا د اكبر لـه مرګه ختمې وې
اوس ئې بې د زړه لـه وينو هم د بهېدو نه دي
وې چې اى فاتحه د خېبر كه راشې اوګورې
لاس مې د رنځور زين العباد د هتكړو نه دي
اى نبي سروره امتيان دي شرمخان شولو
ستا د ال په وينو ظالمان په مړېدو نه دى
راشۍ كه ئې ګورئ اوس امام دى په مېدان
وې چې اى كوفيانو فكر اوكړئ چې دا څه كړئ
سر خو په ګريوان كړئ چې د ابد كوئ كه  ښه كړئ
هم مو اوبللم چې زر راشه يو طوفان دى
تللى د يزيد ځنې هم دين دى هم ايمان دى
ولې د خپل لوظ او د اقرار نه په انكار شوئ؟
تاسو چې پراته په ګمراهۍ كښې سراسر وئ
مونږْ كړئ بهر د ځناور نه چې بتر وئ
څنګه زما خون درته مباح شو ناپوهانو
نن په بلو بلو ولې سر شوئ ګمراهانو
غږ كړو عمر سعد بېعت اوكړه چې ازاد شې
اوګڼي برباد شوې لابه نور پسې برباد شې
اووئيل امام چې دا به هيچرې او نه شي
اوس نو دا رضا د پاك الله به وي چې څه شي
غشى عمر سعد د امام په لور ګوزار كړو
وې چې ګواه اوسنئ اول ما د جنګ اختيار كړو
شك نشته امام چې سر تر پايه يو جمال وه
هله د انسان انسانيت لره كمال وي
جمع په هغه كښې جلال او هم جمال وي
كار د قربانۍ كښې د دې دواړو ضرورت وي
داسې د ايثار او قربانۍ اكمليت وي
تندر شو په سترګو او كه پړك د ذوالفقار
تا به داسې وې چې اژدها وه شرر بار
يو خوا بل خوا هر طرف سرو نه پرېوتلي
ډېر د مرګ لـه ويرې لـه مېدانه تښتېدلي
غږ او كړو عمر چې ترې چاپېر شئ چې لاړ نه شي
اولئ ئې تر هغې چې څو تن ئې لتاړ نه شي