د_کندهار_پايلوڅان
نور وګوری
د کريم او بنګ د کرک پر سر شخړه شوي وه بنګ د کرک شوقي و، کرک يې جنګ ته تيار کړي و ټوله ورځ يې هغه په لاس کي کښته پورته هاخوا دېخوا کوي چي جنګ ته تيار سي، د جنګ نه يوه ورځ مخکي يې هغه ته تر سهاره بېدار خوابي ورکړه او سهار د لمانځه وخت يې دوه ساعته خوب ته ايله کړ او بيا يې وږي تږي او له خوبه ګيچ او سر بداله د جنګ ميدان ته يووړ او د کريم له کرک سره يې جوړه کړ. ميدان د کرک بازانو خورا ګردي شوي وو له هري خوا نارې پورته کېدي: - ايله يې که ! - لاسه مه وروړه ! - دېخوا ته يې که! -مابين ته يې که! - بنګ يې وهي! -کريم يې وهي! - کريم يې وهي! .شاباش په سترګه يې واهه! . له سر يې ټينګ ونيسه د نامي زو! د شرط تړونکو بيا نارې وې: -څلور په يوه ! -درې په درې! ....... د بنګ کرک چي د بې خوبيه ګيچ و، يوه موښکه يې د کريم دکرک په سترګه ولګېده او چي دويمه مښوکه يې غورځوله د کريم کرک په تښتيدو شو کريم د خپل بګېل کرک سر په دوو ګوتو له تنې جلا کړ او خالي کڅوړه يې پر مځکه وويشتله. بنګ ته يې بد بد وکتل او پر مځکه يې تو کړل بنګ ورسره کله کله شو او کرار يې ورته وويل: - ماښام به د غړندوکي بابا زيارت کي سره ګورو ! پاته مو ستړه په دې پاي کي کريم ورته وويل : - سمه ده زياته بزاتره ! ماښام چي بنګ د غړندوکي با با زيارت ته ورغي د کريم تر شا څو انديوالان ولاړ وه، خو تور قادر هغوي لېدلي وه نو سيلاوه په لاس د بنګ مرستې ته راورسيد، د کريم انديوالان تر شا شول. بنګ ږغ وکړ: - وار کوه زياته مو ستړه ... کريم ورته وويل: وار ستا دي زياته بزاتره! بنګ په غوسه ورته وويل: - پوهيږي زياته مو ستړه په دي پاي کي! - زه چغال نه يم چي اول وار وکم خرنا ځوانه وار کوه! کريم په خپله شپړه د بنګ نس ورڅيري کۍ د بنګ کولمي لاندي توي شوي بنګ خپله سيلاوه د کريم په سينه کي ورښخه کړه، او هغه د اخ په ويلو پر مځکه ولويد. بنګ خپلي کولمې بيرته په نس ننه ايستلې ، ملا يې ټينګه وتړله او کور ته د قادر په مرسته ولاړ بنګ له چورته راوو بنګ پړ مخي پريوت او د ملک نوکرانو ته يې چي چرس يې پخول وويل : -راشي زما پر شا چرس پاخه کۍ ! د بنګ پر شا بلکه جوړه شوه او د چرسو پخول پيل شول ،هر وار به سير- دوسيره تلي تاوېده تر هغه چي چرس وچيدل د بنګ پر شا اور بل وو. هلکانو، ځوانانو او نورو چي دوي يې لېدل او څارل په رډو رډو ستر ګو يو بل ته کتله، يو وار بيا : - د مور شيدي بنګه! - نامي د ناميانو يې! - د هغه مور ...... چي تا نه مني! زوږ او شور پورته شو او هغه وخت اوج ته ورسيد، چي چرس پاخه شول او بنګ وداريدي خپله لمن يې ايله کړه او خپل پر ځاي کيناست داسې ارام کيناست تا به ويل چي هيڅ نه دي شوي .ملک او نوکرانو يې ډېر کوشني شوي وه .په دې وخت کي چلم سر شو خو دا بل ډول چلم و، يو کش يې ښه ځوانان له پښو غورځوله او همدا علت و چي د ملک نوکرانو يوه يوه ځان ايسته او څوک چي پاتي وه هغوي مازي خوله پر ايښوله، او کوم يوه به چي دود کش کۍ بيا به په ټوخه ټوخه شوه دا ټوخي به د موسيقي بڼه ونيوله، يو ساعت کي يوه سر خانه پوچه نه شوه نو استاد عبدالرزاق خياط ته دي وضعي چندان خوند ورنه کړ، چلم ته ور ولاړ شو د چلم سر خانه يې تازه کړه او په چپه سږمه يې له چلم د زړه نه د اخلاصه قورونه ويستل، دې قورونو مېلمنو ته څه ان چلم ته يې لا خوند ورکړ او سر خانه يې په همدا يو وار پوچه کړه. بيا د هري لوري: - د واه واه استاذه ! - د مور شيدي....! ږغونه پورته شول. ملک چي نفرو يې خانه ور خامه کړي وه يو ناست ځوان ته اشاره وکړه، ځوان له نسوارو د ډبلي نه يو وچ شوي لړم راويست او پر چلم يې د چرسو پر ځاي کيښود .بنګ چي تر اوسه يې دوې سرخانې په يوازې سر پوچې کړ ي وې، دي کار چندان خوند ورنه کړ، بد پرې ولګيد، نو وار يې در مخه کړ چلم ته ورغي او په دو کشه يې سر خانه پوچه کړه ،ځکه هغه په ځان کي دا تاب لېده او نه يې غوښتل نور ناميان شرمنده يا لېوني کړي. هوا او فضا مېله ځي ته بل شکل ورکړي وو هرېخواته دوه- درې پراته وه. ټوخه ،ټوخه.... په دي وخت کي د رابلل شوي سندر غاړي ږغ پورته شو:"''"غښتلي خللک په هر چا باندي‎ډير ګران دي دا ټوله بېشکه په خپل حال کي شنه زمريان دي د خاکريز شاه آغا ننګومه د ده در و درګا ننګومه په مزار کي يې نغارې دي په دربار کي شني منارې دي سلطان عطا بابا د پيرانو خلېفه دي مزار د شا غنډان بابا عجبه ښايسته دي پر څوکه پروت دي تختي شا مبارک لوړ سيد اوليا ننګومه د خاکريز شا آغا ننکومه بګت بابا ملازلي دي بل شنغزي او ازرجي دي قريش هم هغه شين کوڅي دي خوجک بابا او ملا دوران ننګومه لوړ سيد اوليا ننګومه د خاکريز شا آغا ننګومه بابا ولي صاحب خوشال دي دده نه چي تير شي پيرپايمال دي بل نازولي د رب سيد اسلم دپنجوايې دي فريح الدين اخوندزاده قطب زمان ننګومه موي مبارک او خرقه د خير الانام ننګومه لوړ اوليا ننګومه د خاکريز شا آغا ننګومه"