پښتو_نثر
منشي احمد جان ( ١٢٦٧ –١٣٣٠ ش هـ) دپښتو دمعاصر نثر سر لارى مولوي احمد قاضي ميراحمد شاه رضوان اومنشي احمد جان دى ، دځينو ادبپوهانو په نظر منشي احمدجان دمعاصر هنري نثر مؤسس دى دده مثهور اثاردادي : هغه دغه : په ١٩٢٩ ع کال کې چاپ شوى دى. دقصه خوانې ګپ : په ١٩٣٠ ع کال کې چاپ شوى دى. تاريخ افغانستان : دانګريزي ژبې څخه ترجمه شوى دى. غواړم چې دمنشي احمد جان له ليکل شويو کيسو څخه دادم خان درخانۍ کيسه راوړم. آد م خان اودرخانۍ : درخانۍ په سوات کې ديوه طاوس خان نومي پښتون لوروه اودپايوخان نومي پښتون هلک چنغله وه يوه ورځ ددرخانۍ دترور دلورواده اوپه هغه کې يې دکوزې بازدرى په يوه ادم خان نومي خانزاده باندې سترګې خوږې شوې ( ټپ له دواړو لاسو خيژي ). اوهغه هم زړه پرې بايلو ، دې اورداسې لمبه وکړه چې دواده دخلاصيدو اوميلمنو درخصيدو نه  پس دواړه په لاره کې يوبل ته په غلاکتل. ماخستن په حجره کې چې دام خان يوه ګوته رباب ووهلو نويو سوړ اسويلي يې وکړ اوميرو بلو خپلو خوږو يارانو ته يې دزړه حال وويلو. دهغه دامراد وو چې په دې شپه داشنا ديدن ته لاړى پردوکورونو ته تلل ( خالصې دل ) نه و ولې ميروبلو  ورته حلا ل کړي چرګان وو، سمدستي يې ملا وتړله اوشپه برې بازرې ته لاړل  بلو يې چيرته دڅوکۍ دپاره ودراوه  اودوى دواړه ددرخانۍ کورته ورغلل ميرو ورته ړومبۍ لاره اوګودر صحيح کړي وو ادم خان داشنا کټ  ته ورسيد. درخانۍ تار په تار په پالنګ اوده پرته وه ، څنګزنې سپوږمۍ اويونيم ستوري په غلا غلا ديدن کولو ده يوساعت په غټو سترګو ورته کتل چې زور زيريې ويوست وروغوندې يې دپښې ګټه ګوته ترې نه ونيوه او ويښه يې کړه. چې درخو سترګې وغړولې نوهغه بشره ورته ولاړه وه چې دچاپه خيال کې اوده شوې وه حيرانه شوه چې داخوب دي که ويښه څو ځلې سترګې ومښلې اوبيايې وغړولې چې ښه يقين يې راغى نو پاڅيدله او ورترغاړه وته غوږ کې يې ورته ډېر ډېر هر کلى ووايه اوبيايې دخپلې مينې دفتر ورته پرانيست په خلکو لويه شپه تيره شوه اوپه دوى دسترګو رپ و ميرو شپيلى وو اهله مطلب يې اوچې چرګانو بانګونه ووې ملايان اخ ټوخ جوړ کړه هسې چې شرمينګې جوړه شي اوداوښ په شاموسپي ونه خوري ادم خان ، درخانۍ داوښکو ډکې سترګې يوبل نه جدا شول. دې نه پس دادم خان دعمر مزه ورکه شوه او ورو ورو داسې له برمه پريــــوت چې کټ يې ونيو، په درخانۍ هم خپلې مينې زور وکړ چې خلاص شو نويو ځل داستازي په خوله اويو ځل ددي په خوله چې نخښې نښانې اوسوال ځواب يې ولېږه راوليږه پس له دې پايا و هم زر ترزره واده جوړ کړ او ددرخانۍ ډولۍ يې راوړه ادم خان ډېر يرې پرسر واچولې اوډېري خاورې يې ونوستې آخريې ځان بې شرمه کړ اوخپل پلار حسن خان ته يې غوټ پرېکړي ووې چې که زما ژوند دې په کاروي نودابې له درخونه ګران دى حسن خان ته داخبره دپښتو په مذهب ناروا ښکاره شوه ... څوورځې پس دهندوستان پاړوګان چېرته دادم خان په حجره راپېښ شول چې دادم خان يې داسې بدحال وليد نوتپوس يې وکړ. ميرورته کيسه تيره کړه هغو دديدن ذمه ووهله ړوند دخداى (ج) نه څه غواړي دوه سترګې ادم خان اوميرو دجوګي جامې واغوستې سرونه يې يې ببرکړل اوګڼاوې يې په  پښوکړې دپاړو ګانو بانکيان شول تلل تلل په بره بازدره ورغلل دپاياو په ډيوډۍ کې پېټارونه کوزکړل دمارانو تماشايې جوړه کړه دبين په اواز ډېر هلکان جينکۍ اونر ښځې پرې راغوند شول. پاياو هم ورته راووت درخوهم تمبې نيمکښو کړې، آشنا سره يې دسترګو هرکلى وکړ (چاماران کتل چاياران ) پاړوګانو پاياونه بنډاره واخيسته اوکورسره يوباغ کې يې ديره ونيو ه هر چېرته چې ګرځيدل خو دلته به راتلل. درخوهم وخت بې وخته باغ پلو مخ ښکاره کولو ، څو ورځې پاياو پرې بدګمانه شو. اودوى يې له باغ نه وشړل داسره هم خوره شوه. لږې ورځې پس ادم خان يخنۍ ووهلو اوتبه بريښ يې ملګري شول .په دارو درملو ښيګڼه ونشوه اوآخريې ددنيا نه سفر وکړ. دادم خان دمرګ خبروګرځيد اودرخو پرې خبره شوه نو سمدستي په زمکه راپريوته سترګې حق ته ونيولې خپل پردى په راټول شول په لاس پښې يې ورته ومښل سپېلنى يې ورته لوګى کړل نظرونه مات شول لنډه داچې دم ، دعا ، بند ، تعويذ ونه هر څه خلاص شول خو درخانۍ وه چې ساپکې ونه غړيده يخه تخته وه اوتخته پاتې شوه ، چا هوښيار بنده چې کتله نو روح يې پخوا الوتى و. داستاد الفت نثرونه استاد په خپل خواږه نثرکې دشعر خوند اوباريکي ګډې کړې ، خپل فلسفي افکار يې له خپل محيط اوټولنې څخه اخيستي اوعادي مطلب يې دخپل عام فهم منطق په استناد اواتکا دومره عالي اوپند آموز کړى چې هر چا ته نوى بصيرت ورکوي اودخپلې شا اوخوا پيښو اوڅيروته يې متوجه کوي. ددې ژورو فلسفي مطالبود ادا لپاره له داسې خوږي وينا اوژبې نه کار اخلي چې دمقناطيس غوندې لوستونکي وجذبوي اودشعر اوافسانې غوندې خوند ترې اخلي حتي ځيني پارچې يې دلنډې قيصي خوبې اوکړه لري. ده نثر ښکلي اوروان سبک هم هغه وخت چې استادپيل کړ دپښتو ګڼو ليکوالو تعقيب کړ اوډېر پيروان يې وموندل ، ده هم دهمدې هدف لپاره داسبک راايستلى اودپښتو ليکلو داخواږه لاره يې ټاکلي ده. اوس به دارواښاد استاد الفت له پخو تعميري اوتبصيري کارونه خوند اوپند واخلې ، دمثال په توګه داستاد الفت څونمونې نثرونه به درته وړاندې کړم : داد ب راز : چا چې دشعر اوشاعر په باب ډير فکر کړيدي اودواړه يې ډير ښه پيژندلي دي هغه وايي ډير ښه شاعر هماغه دي چې ډير خودپرست وي اوبي له ځانه به بل هيڅ شي کې فکر نه کوي. دغه راز شاعر خپل ځان پخپل شعر کې ښيي اوموږ ګومان کوو ، چې زموږ تصوير يې ايستلى دى. شعر دزړه غږ دي اودزړه غږ دمنطق له غږ نه ډير قوي دى ، شاعر پوهيږي چې عقل اومنطق دليل اوبرهان په موږ باندې حاکم نه دي بلکه غرايز اواحساسات زموږ رهبر ي کوي دهمدې لا مله هغه له احساس اوغريزې سره خپل تعلقات ټينګ ساتي اوله زړه سره کارلري هغه څوک چې زړونوته ښه ښه پيغامونه راوړي اوزړونه  خوشحالوي شاعر دى ، هغه پيغام چې دمعشوقې له خوا عاشق ته راځي شعر دي. د سعدالدين شپون هنري نثر دپښتو ليکوالو اوشاعر انو په پاخه نسل کې څوتنه ليکوال اوشاعران په هنري لحاظ دډير اوچت مقام خاوندان دي. لکه الفت ، حمزه شينوارى ، عبدالباري جهاني ، اجمل خټک ، بينوا ، لايق ، پسرلى اوشپو ن په دغه کتارکې دريږي. شپون دخپل ژوند خاطره په يوښکلي هنري نثرکې دغسي بيانوي : مورمې راته په ګونډوشوه ، دشنه پاچ پګړۍ مې چې ول ول په غاړه و ليدلې وه په سراروتړله اوپه دواړو مخويې چپ کړم بيايې زما مخ په دواړو پستو لاسونوکې ونيو اوهمداسې يې راته کتل په سترګې کې يې اوښکې ډنډوي په ژړغوني غږ يې راته وويل : (( ځه ورځه بچيه ! زه پوهيږم چې ته د اوبو ماهۍ بې ځه خپل همت دې مـــل شه !)) زه اريان پاتې شوم چې خدايه داڅنګه چل دي ، په خپله خوښه مې کابل ته ليږي اوبيا راته وايي ته داوبوماهى يې! خونن چې له هغې ورځې نه ديارلس کاله تيريږي دمورهماغه غږ مې په غوږوکې لکه ګونګرو داسې شرنګيږي. اوس هم چې کال يو وارخان اباد ته ولاړشم دمورپه زنګانه سرږدم اوزاري ورته کوم چې (( ادکو! زه په سترګې پټې کړم ته راته يوه شيبه للو وايه )) ادې للو راته وايي او خويندې وروڼه راپورې خاندې ، هيڅوک نه پوهيږي. چې دالړزانده غږ مې په زړه کې داسرافيل دشپيلۍ په شان دعواطفو اواحساساتو څه قيامت جوړوي ، زه يې هم چاته نه وايم ځکه نوروته څه اهميت لري ، دپسرلي يوه ورځ مې ادې دويالي په غاړه ويلنې کول زه يې په اوږو سپوروم ، دلمدو خټو ، دبادام دګلونو ، ولې دتاندو لښتو اودپسرلي خاورين بوى سره يوځاى کيدل اودټولو دترکيب نه داسې يوه وږمه جوړيده چې لکه هيرکړي خوب غير مجسم وي اوداوږمه په مالګېده ليري چرته دبوراګانو بڼهارو چې دوريو اوغواوو درمباړو اوچرګوړو دچوڼ چوڼ  سره يوځا ى کيده اوداسې يوغږ ترې جوړيده چې يوازي احساس يې اوري اوهمداغږ ما اوريده. دادې په للو مې مخيله کې دا ټولى سحنې او ډېرې نورې چې دخلکو ته تردې نه هم بې اهميته دې را پاريږي. کله چې دهندوکش دلړنه ديخوا راپنا شوم ځان مې په داسې يوسيند کې وليد چې نه يې دجريان پلو ښکاره و اونه دساحل څرک لګيده ، لامبه ، غرقېږه،غرقيږه،لامبه، دلته غرقېږه په اوبوکې ډوب اوسه ناڅاپه دې همت ملګري شه اوهوغلته راوزه ، دتيرو تيږو سره ټکر خوره اودپښو لاندې دې شګه ژريږه ، ښوييږه اوښوييږه اوتصادفي دي لاس دوني يوې ريښې ته برابرشه ، منګولې پکې خښې کړه ، داريشه وشکيږه او بيا ډوب شه او لرې چيرته  بله دنجات کړۍلاس ته درشه ... ورو ورو مې لامبو زده کړه دجريان سمت مې بياموند اودساحل ليکه مې سهي کړه ، غوښتل مې چې ساحل ته وروخېژم خو چې مې کتل کب  رانه جوړ شوى و نورمې نو دوچې طاقت نه لاره ، نورهمزولې هم کبان وو ، ځينې غټ ، واړه ، ديارلس کاله په سيند کې اوسيدل  دسړي نه کب جوړوي. نو مې ځان بېرته لاهو کړه ، اوس دنورو کبانو په کتا رکې کب يم ، لامبم ، دورې کوم غوټې وهم اوداسې رنګينې پوکڼې په اوبو کې جوړوم چې د نوروکبانوراته پام شې اوداګرده مې پوښتي چې ته څوک يې چې داسې رنګينې پوکڼى په اوبوکې جوړوې ، زه وايم همزولو ! زه هم ستاسې په شان يوکب يم ، په قام هم کب يم اودهماغه اول نه کب وم ...         خو دزړه په ګوټ کې مې يوتته شانتې ارزو ده چې کاشکې هډو دې سيند ته نه واى رالويدلي اوکب شوى نه واى اودساحل دهوغې شنې کيلې نه څو غرونه ها خو ادخان اباد په چارتوت نومې کلي کې مې لوبې کولى خوبيا مې دمور خبره سترګوته راته ودريږي :(( ځه ورځه زه پوهيدم چې داوبوماهى يې و همت دى مل شه )) البته ماهى به يم نو! دغه ليکنه دشپون صاحب په ادبياتو کې داتو بيوګرافي ( دخپل ژوند ليک ) ليکنه چې دهنري نثر په ګاڼه ښکولل شوې وي ، ادبي اثر ګڼل کيږي اوکيداى شي چې لنډه کيسه يې هم وبولو. دسهيلي پښتونخوا داوسنې نثر بهير دپښتو ننى نثر چې بديعي روان اوسليس نثر هم ورته وايي ، نولسمي پيړۍ په ورستيو کې په ختيځه پښتونخوا کې دمولـــــــوى احمد ( ١٨٤٥- ١٨٨٢ ) او امير احمدشاه رضواني لخوا رامنځ ته شو اودالړۍ يې دروښودله. منشي احمد جان هم دغه لړۍ ته مخه کړه اودغه لړۍ يې ښه دغايط اودرې سره سره دسيمي په ګوټ ګوټ کې يوشمير ليکوالانو په دغه وخت کې دغې برخې ته پام شو اګر که دوى دانګريزانو ترمستقيم اوغير مستقيم تيري لاندې هم وو. په ختيځه پښتونخوا کې دغې نثر سرلاري راحت زاخيلي دى او ورسره ليکوالانو ته ميامحمد يوسف ، کاکا خيل، عبدالله اکبرخان ، سيا اکبرشاه ، اميرنوازجليا ، عبدالخالق خليق او... يو لړ نورو ليکوالانو برخه واخيسته په بره پښتونخواکې هم دغه نثر دنولسمې پيړۍ په وروستيو لسيزوکې پيل شو ورځنۍ ليکنې يې دامير عبدالرحمن خان دپښتوليکونکي ميرزاغلام جان ددولتي په سوال اوځواب په ليکلو سره رامنځ ته شوى. لدې څخه وروسته ، دغې بڼه ورکړه. لدې څخه وروسته دهيواد وتلى اونامتو شخصيت مرحوم پوهاند عبدالحى حبيبي پښتو نثر دافسانو ، ناولونو ، ډرامو، نکلونو اوادبي ټوټو په ليکلو سره پښتو نثر ته تنوع اورنګانګي ورکړه. په سهيلي پښتو نخوا کې دغه لړۍ ديولړ ډليزو هڅو په واسطه دغه برخه ډېره پياوړې شوه. په کوټه کې دپښتو مجلې په خپرېدو سره په دغه لړۍ کې تنوع رامنځته شوه اوټوله په پښتو ژبه باندې خپريده. په ١٩٥٩ م کال کې په سيمه کې دظوالسورم جريدو په خپرېدوسره او ١٩١٦ کال داولس دسرکاري مجلې په خپريدو سره دغه لړۍ دوامداره شوه. په کوټه کې ادبي ملګرو دګهيځ په نوم يوه خپرونه شروع کړه خو فقط يوه ګڼه خپره شوه اوبيا بنده شوه ، وروسته دادب زرکلن تاريخ يې پخپله غېږه کې ونيوه. په سهيلي پښتونخوا کې زيات شمېر ليکوالان نثر ته مخه کړه اوپخپل وارسره مقالې خپرې ولې. له هر جملې څخه مولوي رحمت الله مندخيل او ملا عبدالرحيم خلوتي چې دوه مذهبي ليکوالان اودنثر ګڼ شمېر کتابونه يې ليکلي دي. دمجلو ، جريدو، اومقالوسربېره دکومکي ډلو هم په دغه برخه کې فعاله ونډه درلوده ، دغې راډيو ( ١٩٥٦) کال راهيسي خپرونې پيل کړې او وخت په تيريدو سره يې نوري خپرونې هم پيل کړې ، دشلمې پيړۍ دوروستيو لسيزو کې دحکيم عبدالرحمن خان کتاب ( پښتانه خويونه ) هم ديادولو وړ دى چې دغه کتابونه کې هررنګه مضامين راغلي دي. په سهيلي پښتونخواکې ګڼ شمېر ليکوالانو دغې لارې ته مخه کړه چې فقط دغو ليکوالانو نومونه دنمونې په ډول ذکر وم ، حافظ محمد خان ،ډاکټر انورالحق ، ډاکټرخدايداد ، سلطان محمد صابر ، افضل احمد غازې ، جعفر اڅکزى ، عبدالطيف شارانى ، يوسف ګل وردګ ، محمد نزير خيال ، سيد عابدشاه عابد، عبدالباري اسير، جعفرالله خان ، ولي محمدولي او داسې نور... نثرليکونکو دغه دوروپاله ، پدې سربېره ښځينه ليکوالانې هم پدغه وخت کې راپيداشوې لکه : عاليه ، اسما ، تاجه ، سلمي جبين ، ميرمن صفيه ، پروين اويولړ نوري ښځينه ليکوالانو هم په دغه برخه کې پاخه قدمونه واخيستل اوخپلې هلې ځلې يې دريغي نه کړې. راحت زاخيلى ( ١٩٦٣ – ١٨٨٤ م ) : راحت الله راحت دسيد فريح الله زوى په ( ١٨٨٤ ع کال کې دنوښار په زاخيل نومي کلي کې زيږيدلى دى . راحت زاخيلى لومړنى ليکوال دى چې په پښتو ژبه  يې لنډې کيسې اوناول ليکلي دي . (١) هميش خليل دده په باب ليکلي : ((...دخپل پلارسره دابتدايي زده کړې نه پس دديني تعليم حاصلولو په غرض يې وطن پريښو. دغه دوران کې راحت صاحب دعربي صرف ونحو اوطب په ژورنظر مطالعه کړل . د خپل کشر ورور سيد شفقت الله په ناڅا په مرګ راحت صاحب وطن ته واپس راغلو. د ورور په فرقت راحت صاحب ته يوه داسې صدمه ورسيده چې داصدمه وروستو بيا داشعارو په شکل څرګنده شوه . دورور مرګ هغه په ميرواوځنګلو سره کړو دفراق په دغه لحظه کې راحت صاحب دخپل محبوب ورور په بيلتون کې پنځوس دفارسۍ اودرې دعر بي غزلې وويلې . دغه شان فطرت دپښتو ادب ددې نوموړى اديب اوليکوال دزړه تارونه دهغه د ورور دهجر په مضراب کې داسې ټنګ وهل چې لا تراوسه دپښتو ادب په ورشوکې خپلې سوې ساندې وايي. ويلى شى کوم وخت چې د راحت صاحب اشعار دهغه پلاروليده نـــــــــو ويې ويل: تا خپل  ليونتوب دې دپاره په کاغذ ښکاره کړ چې نورخلک پرې ليوني کړې.)) راحت زاخيلي په ( ١٩٠٨ م ) کې دپښتو لومړنى اووه ورځنى اخـبار( افغان ) خپورکړ اوله دې امله ، دلومړنيو پښتوژورناليستانو په کتارکې هـم دريږي. راحت صاحب ځيني اثارپه پښتو ترجمه کړي دي اودحمزه شينواري پـه قول (( دبلې ژبې نه نثر په نثر اونظم په نظم پښتو کې چې راحت صــاحب ترجمه کوي داسې بل زوى پښتنې دنيا لا نه دى پيداکړى )). دراحت زاخيلي ( کونډه جينۍ ) يوادبي شاهکاردى. دده دادبي خدمتونه په باره کې دپښتو دغه لنډۍ صدق کوي : ستا دښايست ګلونه ډيردي          ځولۍ مې تنګه زه به کوم يو ټولومه