مهندرا_پرتاب_سېنگ
دغه هیات د هزاره جات له لاري کابل ته ورسېدی او د افغانستان د مقاماتو له لوري یې تود هرکلی وسو. هیات په باغ بابر کي دېره سو او د امیر حبیب الله خان سره د کتلو په انتظار یې شپې ورځي شمېرلې. هیات تقریبا څلور هفتې په باغ بابر کي، پرته له دې چي د وتلو اجازه دي ورکړه سي، تېري کړې. امیر حبیب الله خان ایله د اکټوبر پر شپږویشتمه هغوی د پغمان په قصر کي د لیدلو لپاره ومنل. امیر د خبرو په پیل کي د هیات غړو ته وویل چي زه تاسي ته د سوداګرو په سترګه ګورم چي مالونه یې د خرڅلاو لپاره راوړي وي. زه به وګورم چي تاسي څه راوړي دي او موږ څشي خوښوو. نیدرمایر په خپلو خاطراتو کي لیکي چي د امیر دې خبري چي موږ یې له سوداګرو سره مقایسه کړو زموږ د هیات مسلمان غړي، چي د سپېڅلي جهاد په نیت راغلي ول، ډیر ناهیلي کړل. نیدرمایر ۷۴ مخ جرمنیانو د امیر دې خبري ته چنداني جواب نه درلود؛ ځکه چي د هغوی او هندیانو او ترکانو هیات په داسي حال کي افغانستان ته رسېدلی وو چي د اېران په خاوره کي یې د سختو ګرمیو، داړه مارانو له حملو او ستړیاوو له لاسه هم څاروي او سړي مړه سوي او وژل سوي ول؛ هم یې ملګري په لاره کي ورڅخه تښتېدلي ول او هم یې مالونه لوټ سوي او ورک سوي ول. دوی به له امیر سره، د انګرېزانو په مقابل کي د جهاد د اعلانولو په صورت کي، د وسلو، پیسو او منظمو پوځیانو څه مرسته کړې وای او څه ژمنه یې کولای سوای؟ یوازي د جرمنيانو سره یو څو طلايي ساعتونه او واړه سوغاتونه پاته وه چي د المان د صدراعظم د لیکونو سره یو ځای یې نایب السلطنته سردار نصرالله خان ته تسلیم کړل. مهیندرا پراتاپ هم په خپلو خاطراتو کي لیکي چي تقریبا درې هفتې په باغ بابر کي معطل و اوسېدل؛ له باغ څخه دباندي و وتلو اجازه نه ورکوله کېدله او د باغ له دنني څخه یې د کابل د ښکلا او طبیعي مناظرو ننداره کوله. څو بالاخره له امیر سره د لیدلو ورځ را ورسېده او دوي یې په دریو لوکسو رولزرایس انګریزي موټرونو کي د امیر حبیب الله خان د پغمان قصر ته بوتلل. مهیندرا پراتاپ د امیر سره د لومړۍ لیدني څخه خوښي ښکاره کوي او وايي چي امیر به تل دی له ښي اړخ سره جوخت کښېناوه او وروسته نو ډاکټروان هینټګ، کپتان نیدرمایر، کپټان کاظم بېګ او مولنا برکت الله کښېنستل. My life storyمخ ۴۹ په دې لومړۍ غونډه کي، چي څو ساعتونه اوږده سوه، مهیندرا پراتاپ امیر حبیب الله خان ته په اروپا کي د جنګ د وضع او حالاتو په باب توضیحات ورکړل او له امیر څخه یې وپوښتل چي د هند د خپلواکه کېدلو لپاره باید څه وسي. وان هینټیګ د جرمني او افغانستان د راتلونکو اړېکو په باره کي خبري وکړې. نیدرمایر د افغانستان سره د پوځي مرستو په باره کي وږغېدی. کاظم بېګ د اسلامي هیوادونو او قوتونو د یووالي په باره کي وینا وکړه او مولنا برکت الله هم د جهاد پر اهمیت باندي وږغېدی. د هیات غړو وویل چي که افغانستان په جنګ کي برخه واخلي او که بېطرف پاته کېږي، له دغه هیواد سره باید سمدستي اقتصادي او پوځي مرستي وسي. امیر په جواب کي ورته وویل چي افغانستان به خپله اسلامي وظیفه سرته ورسوي، خو په دې شرط چي وسایل او منابع ولري. ده وویل چي د افغانستان خلک د خپلي خاوري څخه د دفاع لپاره ډېر تکړه دي او دښمن ته له خپلي خاوري شړلای سي خو له اروپايی قوتونو سره د منظم جنګ توان او وسایل نه لري. Foreign Affairsص ص ۳۳-۳۴ مهیندراپراتاپ خو وايي چي له هند څخه یو شمېر محصلین د ترکیې او اسلام څخه د دفاع لپاره افغانستان ته اوښتي ول او دلته بندیان ول. تر دوی مخکي د اسلام مشهور عالم او مبارز مولوی عبیدالله سیندي هم کابل ته تللی او مقاماتو بندي کړی وو. په بندیانو کي هغه دوه تنه سیکهان هم ول چي په هند کي د بمونو د چاودنو تور ورباندي لګېدلی او افغانستان ته تښدېدلي ول؛ خو کله چي ده له سردارنصرالله خان څخه د هغوی د خوشي کېدلو غوښتنه وکړه نو امیر حبیب الله هم امر وکړ چي هغوی دي سمدستي، له محاکمې پرته، خوشي سي. مهیندراپراتاپ وايی چي د سردارنصرالله خان او امیر حبیب الله خان سره یې څو ځله وکتل او پر بېلو بېلو موضوعاتو یې خبري ورسره وکړې. بالاخره یې د ۱۹۱۵ کال د ډسمبر پر لومړۍ نېټه، د هند د خپلواکی لپاره، په کابل کي، د موقتي حکومت اساس کښېښود. مهیندراپراتاپ د دې حکومت جمهورریس، مولوی برکت الله صدراعظم او مولوی عبیدالله سیندهي د داخله وزیر په حیث وټاکل سول. مهیندراپرتاپ خاطرات ۵۰-۵۱ مخونه کابل ته د مولوي عبیدالله سیندي له روانېدلو څخه لږ وروسته، د دیوبند د مدرسې رییس او موسس مولنا محمودالحسن، د میا انصاري سره یو ځای حجاز ته روان سو. دوی په حجاز کي د ترکانو د پوځي ګورنر غالب پاشا سره وکتل او له هغه څخه یې د برټانیې پر ضد د جهاد فتوا ترلاسه کړه. میا انصاري د جهاد دغه فتوا، چي غالب نامه یې بلله، کابل ته ورسره یووړه؛ او کابل ته په لاره کي یې د غالب نامې نسخې په هند او د سرحد په پښتني قبایلو کي خپرې کړې. انصاري چي کابل ته ورسېدی ویې لیدل چي د افغانستان پاچا د هندي انقلابیونو ښه هرکلی کړی دی او هغوی په کابل کي موقتي حکومت جوړ کړی دی. عبیدالله دې بري ډېر زړه ور کړ او مولنا محمودالحسن ته یې په یوه اوږده خط کي ولیکل چي د ترکیې له حکومت او د مکې له شریف سره فعاله همکاري پیل کړي. عبیدالله سیندهي، مولنا محمودالحسن ته د یوه اسلامي پوځ د جوړولو په باب لیکلي وه چي نوم به یې جندالله یا د خدای پوځ وي؛ مرکز به یې په مدینه کي وي او څانګي به یې په استانبول، تهران او کابل کي وي. له دې سره څو نور لیکونه هم وه چي په کابل کي یې د انقلابي فعالیتونو د پرمختګونو به باره کي معلومات ورکول. دغه لیکونه یې، چي پر ژړو ورېښمو لیکل سوي وه او وروسته په وریښمینو لیکونو مشهور سول، د ۱۹۱۶ کال د جولای په میاشت کي د یوه محصل په لاس، چی ویل کېږي پخپله د انګریزانو جاسوس وو او د انقلابي محصلینو په صفوفو کي یې ځای نیولی وو، واستول؛ او د هغه په واسکټ کي یې وګنډل. لیکونه باید په سیند کي د مولوي عبیدالله یوه اعتباري سړي ته ورکړه سوي او بیا نو سعودي عربستان ته رسېدلي وای. لیکونه د انګرېزانو د حکومت لاسته ورغلل او د هندیانو انقلابي تحریک ته یې سخته صدمه ورسوله. البته مهیندرا پراتاپ، عبیدالله سیندهي او نورو ځوانو انقلابیونو په پوره زړه ورتیا خپلو مبارزو ته دوام ورکړ. مهیندرا پراتاپ وايی چي د شهزاده عنایت الله خان او شهزاده امان الله خان سره یې، چي بیا وروسته پاچا سو، ډیر نیژدې اړېکي درلودل. دی وايی په هغو شپو ورځو کي سردار نادرخان هم د شهزاده امان الله خان په ډله کي وو. دی وايی ما له ده او د ده د کورنۍ له غړو سره ډیر مجلسونه وکړل. دی او دده وروڼه په دې ډېر مشهور ول چي هیڅ وخت یې رشوت نه اخیستی. هغه کتاب ۵۲ مخ د برټانوي هند حکومت، د بېطرفی پر پالیسی باندي د امیر د ښه ټینګولو، او خپل باور د زیاتولو په غرض، هغه ته د انګلستان د پاچا پنځم جورج له خوا، د ده په عنوان، یو لیک واستاوه، چي دا پخپله د برټانیې د واکمن لپاره یو بې ساری اقدام وو؛ ځکه چي د افغانستان امیرانو به معمولا د برټانوي هند له مقاماتو سره تماس ټینګاوه. د بلي خوا یې د امیر په کلنۍ مستمري کي دوه لکه روپۍ زیاتوالی راووست چي امیر د خپلي بېطرفی د پالیسي د غوره کولو په مقابل کي چنداني مناسب انعام ونه باله. که څه هم چي د هند وایسرا په لندن کي خارجه وزارت ته په خپل رپوټ کي د امیر د پالیسی ستاینه وکړه؛ هغه یې په ختیځ کي یو له ترټولو هوښیارو سیاستمدارانو څخه وباله او حکومت ته یې اطمینان ورکړ چي د جرمني او ترکيې پر هیات باندي په باغ بابر کي، د هغوی په هستوګنځي کي، داسي درنې پیرې ولاړي دي چي هغوی بېخي د بندیانو حیثیت لري. فارین افیرز ص ص ۳۶-۳۷ د ۱۹۱۶ کال د جنوري پر څلېرویشتمه امیر حبیب الله خان د جرمني له هیات سره تړون لاسلیک کړ. په هغه تړون کي، افغانستان داسي غوښتني کړي وې چي د جرمني لپاره یې پوره کول غیر ممکن کار وو. په حقیقت کي، دا مرستي هغه وخت ممکني وې چي جرمني یا اېران په بشپړه توګه نیولی او یا یې په جنګ کي ورسره ملګری کړی وای؛ چي دا دواړي خبري له امکانه لیري وې. د دې تړون په اساس جرمني ژمنه وکړه چي د افغانستان حکومت ته به سل زره نوي توپکونه، درې سوه توپونه، هر ډول سپکي او درنې وسلې او مهمات او لس میلیونه پونډه ورکوي. نیدرمایر ۱۳۱مخ په داسي حال کي چي د هینټیګ او نیدرمایر هیات، په څه باندي یوه میاشت کي، له ترکیې څخه هرات ته، په داسي حال کي ورسېدی چي ورسره اخیستي سوغاتونه یې داړه مارانو ورڅخه اخیستي او د ګرمیو، خواریو او ناروغیو له لاسه یې ډیر زیات ملګري تلف سوي ول او په تقریبا تشو لاسونو یې ایله ځانونه د افغانستان خاوري ته رسولي ول. امیر حبیب الله خان د جرمني د هیات سره د تړون د لاسلیک کولو څخه یوه ورځ وروسته په کابل کي د برټانیې استازی ور وباله او هغه ته یې د افغانستان د بېطرفی په برخه کي اطمینان ورکړ.