د_اسلام_پېغمبر(ص)_نیکونه
بوت ماتى "ابراهيم"(ع) اختر راغى او د "بابل" غافلو خلكو د ستړيا د لرې كېدو او د اختر د مراسمو پرځاى كولو ته دښتې ته راووتل؛ښار تش شو،په بوتانو پسې د "ابراهيم" عليه السلام بد ردو،خلك پرېشانه کړي وو؛نو ځكه يې غوښتل "ابراهيم"  هم ورسره ولاړ شي؛خو دا وړانديز يې د "ابراهيم"  عليه السلام پر ناروغۍ ځواب شو. "ابراهيم" عليه السلام:"ناروغ يم" او په دې توګه يې ورته منفي ځواب وركړ او د اختر په مراسمو كې يې ګډون ونه کړ. په رښتيا،چې هغه ورځ "موحد" او "مشرك" دواړو ته د خوشحالۍ ورځ وه؛د مشركانو د پخواني اختر ورځ وه،چې د پلار نيكونو د ميراث ژوندي كولو ته دښتو او د غرو غاړو ته تللي وو او د "توحيد اتل" ته هم نوى اختر و،چې له پخوا ددې ورځې راتلو ته سترګې پر لار و،چې ښار له اغيارو پاك وويني او د كفر او شرك نښې له منځه يوسي. د خلكو وروستۍ ډله هم له ښاره ووته. "ابراهيم" عليه السلام دا وخت ارزښتناك وګاڼه او پر خداى له ايمانه په ډك او ډاډه زړه،بوت خونې ته ورننووت؛په بوت خونه كې يې توږل شوي لرګي او بوتان وليدل. ډول ډول خوړو "ابراهيم" عليه السلام حيران كړ،چې بوت لمانځيو د تبرك لپاره بوتانو ته ايښي وو؛د ډوډۍ او خوړو پر لور ورغى، په ملنډو يې كپ ډوډۍ راواخيسته او بوت ته يې وويل:(( دا رنګارنګ خواړه ولې نه خورې؟ )) خو بوت ځان نه شو خوځواى او نه يې څه خوړاى شو.په بوتخونه كې چوپه چوپتيا وه؛ خو د "ابراهيم"  عليه السلام د  تبره ګوزارونو بوتان دړې وړې كړل او يوازې تر ټولو لوى بوت يې روغ پرېښود او تبر يې ورپر غاړه كړ، له دې كاره يې موخه دا وه، چې وښيي،بوتان لوى بوت مات كړي  او بل دا، چې "ابراهيم"  عليه السلام پوهېده،چې مشركان به تر راستنېدو وروسته، ځان د پېښې په علت پوهوي او دا به په ظاهر يو مصنوعي او بې حقيقته كار وګڼي؛ځكه باور به و نه کړي د بوتانو ماتى لوى بوت دى؛ځكه ځواک،حركت او فعاليت نه لري؛نو ځکه دلته به "ابراهيم"  عليه السلام له تبليغاتو او خبرو په ګټنه ووايي:تاسې په خپله ووياست: دا لوى بوت، چې خوځېداى نه شي؛نو څرنګه يې عبادت كوئ؟ لمر په پرېوتو و.خلك ډلې ډلې د ښار پر لور را روان شول.د بوتانو د عبادت مراسم راورسېدل،يوه ډله معبد ته ننوته او عجيبه منظره يې وليده،چې د خدايانو د ذلت نښه يې وه. له بې صبرۍ سره جوخت،پر بوت خونې مرګونې چوپتيا واكمنه وه. يو تن خوله راوسپړله او ويې ويل: دا كار چا كړى؟د "ابراهيم" عليه السلام مخېنې او په بوتانو پسې بد رد ويلو،خلك ډاډه كړل،چې دا د "ابراهيم"  كار دى. د نمرود په مشرۍ د محاكمې جرګه جوړه شوه.ځوان "ابراهيم" عليه السلام له خپلې مور سره په ستره محاكمه كې له پوښتنو او ګروېږنو سره مخ  شو. د مور جرم يې دا و،چې ولې يې حكومت د خپل زوى له زوكړې نه و خبر كړى،چې وژلى يې واى. د "ابراهيم" عليه السلام مور وويل: (( ما وليدل،چې د هېواد نسل مخ په تباه كېدو دى؛نو ځكه مې حكومت خبر نه کړ،دا چې د زوى راتلونكې به مې څرنګه كېږي،كه زما زوى هماغه وي،چې وړاندويونكيو خبر وركړى و؛نو نيت مې و،چې پوليسو ته يې وسپارم او كه هماغه سړى نه وي؛نو ما په دې كار د هېواد ځوان نسل ساتلی دى.)) هغوى د "ابراهيم" عليه السلام د مور منطق قانع كړل. د "ابراهيم" عليه السلام د محاكمې وخت راورسېد. هغه وويل: ښايي دا د هغه لوى بوت كار وي.تاسې كړاى شئ،و يې پوښتئ؛ البته كه د خبرو وس ولري. د سپكاوي او ملنډو له دې رډ ځوابه مطلب دا و،چې "ابراهيم" عليه السلام پوهېده،چې هغوى به داسې ځواب وركوي: ابراهيمه! ته ښه پوهېږې،چې دا بوتان د خبرو وس نه لري او له دې خبرې به "ابراهيم" (ع) وکړاى شي د قاضيانو پام يو اساسي ټكي ته واړوي او هماغسې و هم شول،چې "ابراهيم"  عليه السلام ذهني وړاندوينه کړې وه. "ابراهيم" عليه السلام ورته وويل:((كه هغوى داسې وي،چې تاسې واياست؛ نو ولې يې عبادت كوئ او خپلې اړتياوي ترې غواړئ؟ )) د قاضيانو زړونه او عقل د ناپوهۍ او تعصب په جال کې راښکيل وو او د "ابراهيم" عليه السلام ددې غاښ ماتي ځواب پر وړاندې يې بې له دې بله چاره نه درلوده،چې په اور كې يې وسوځوي. اور يې بل كړ او د توحيد اتل يې پکې ورګوزار کړ؛خو د  خداى په پېرزوينه،اور پرې اغېز ونه کړ؛بلكې د بشر په لاس جوړ شوى دوزخ پر ګلستان واوړېد.(12)