نثر
ادبي ټوټه دهنري ( ادبي نثر ) ادبياتو يو ډول ادبي ټوټه ده. ادبي ټوټه معمولاً حکايوي بڼه لري چې مونږ ته د يو حقيقت او واقعيت په هکله په زړه پورې تشريح او تو ضيح کوي خو دا توضيح پداسې رنګنيو الفاظو کې نغښتې وي چې په بشري احساس او عواطفو ژوره اغيزه کوي. ادبي ټوټه کله کله دومره خوږه وي چې د يو ښه شعر په څېر خوند او کيفيت لري او له ډېر لوړ ادبي تخيل نه پکې کار اخيستل شوى وي. ادبي ټوټه د شلمې پيوۍ په لومړيو کو پښتو ژبې ته راغلې چې په ډېر کم وخت کې يعنى د همدې پېړۍ په نيمايې کې ډېره زياته وده وکړه او يو دم د ځوانۍ مرحلې ته ورسيده چې دا دليکوالو او ادب مينه والو په زيار او زخمت سره د نړۍ له نورو ادبي ټوټو سره سياله کړه. داچې ادبي ټوټه د لومړي ځل لپاره په يونان کې او بيا په شلمه پېړۍ کې پښتو ژبې ته راغله. ادبي ټوټه د لومړي ځل لپاره په پښتنو کې ارواښاد سيد راحت الله راحت زاخيلي صېب ليکلې او بيا روسته په افغانستان کې علامه پوهاند عبدالحى حبيبي وليکله له ده وروسته نور ليکوالان هم ورسره اشنا شول او په ډېر کم وخت کې اوج ته ورسوله چې ښه بېلګه د ليکوالانو دا ده : استاد ګل پاچا الفت ، صديق الله رښتين ، استاد عبدالروف بېنوا، استاد قيام الدين خادم او داسې نور ...       خو بيا هم په واقعيت کې د ادبي ( هنري ) نثر ډولونو کې دغه ډول ته ډېر کار ندى شوى. ادبي ټوټې پېژندنه ادبپوهان پښتو ادبي ټوټه دمنثور شعر اونازک ادب په نامه هم يادوي. ادبي ټوټه په ژبه کې هغه خوږنثري کلام دى چې په ډېرو باريکو ، خوندورو او لنډو الفاظو کې ټول مطالب څرګندوي يعنې دوينا طرز يې خورا ښکلې هنري بڼه او ترکېب ولري. ادبي ټوټه يا هنري نثر دلنډې کېسې يا نورو ادبي هنري ليکنو په څېر دومره اوږده نه وي ليکوال ډېر کو ښښ کوي چې دانساني ژوند هر ډول پېښې او موضوع ګانې پکې راوړنغاړي. په ادبي ټوټه کې لکه : داستان ،رومان ،ناول اوږدې پر پړې او پېښې نه وي هماغه پېښې په ډېرو لنډو خو الفاظو کې رانغاړل کيږي. په ادبي ټوتو کې دنورو ټولو هنري فورمونو څخه زياتې تشبې ګانې او استعارې راځي چې دهمدې ځانګړنو په وسېله ليکنې ته يو ځانګړى خونداو رنګ ورکوي ځکه پوهان يې منثور شعر بولي. ادبي ټوټو کې يوازې داچې اوږودوالى او پيچلتيا نه وي بلکې دهغه مړنو ، تورزنو او نورو ټولنيزو څيزونو يا مسايلو په اړه چې جر او بحث کيږي هم په لنډو ،ساده او نېغ په نېغه الفاظو بيانيږي. په ادبي ټوټو کې تل لکه لنډې کېسې واقعيت او رښتيا تر خيال اوچت وي او موضوع يې په واقعيتو نو څرخي. يو شمېر پوهان په دې فکر دي چې په ادبي توټو کې عشقي ،حماسي ،ملي ،بزمي ،طنزي او فلسفي مطالب داسې خوندوراوپه زړه پورې ليکل کيږي چې ډېر ژر دلوستونکي په ذهن کې ځاى نيسي او په ډېر خوند اومېنې سره يې لولي ښه بيلګه يې دالفت صاحب نثرونه دي. ادبي ټوتې هغه لنډې نثري مرغلرې دي چې په جادوي تار پېل کيږي او ټولنه باندې اغيز پريباسي. ادبي ټوټه هغه فلسفي ،منطقي ،عقيدوي ،تاريخي ،سياسي ټولنيزې او ارزښتمنې خبرې دي ليکو ال سربيره په صنا يعو خپل احساسات او عواطف ورسره يو ځاى کوي دلوستونکي په زړه او ذهن ژوره اغيزه غورځوي. اد بي را پورتاژ راپورتاژ دفرانسوي ژبې کلمه ده په انګريزي کې ورته وايي داچې زمونږ موضوع ادبي راپورتاژ ده نو ادبي راپورتاژ له سفرنامې سره څه ناڅه نږدېوالى لري خو دوواړه يوشى نه دي ځکه چې په سفرنامه کې دسفر ټول حالات ليکل کيږي او په ادبي راپورتاژ کې بيا دسفر له ليدنو کتنو څخه مرتب شوى احساس او برداشت ليکل کيږي. په ادبي راپورتاژ کې دپېښې تعبير ،تفسير او تحليل په ادبي او هنري ژبه کيږي اودتخيل په ملتيا يې په خوږه او هنري ژبه خلکو ته وړاندې کوي. دراپور تاژ ياادبي راپورتاژ سرچينه هم دنوروادبي اوهنري ليکنو په څېر ديونان نه ده اما په پښتو ادب کې دادبي راپورتاژ ليکنه دروانې عيسوي پېړۍ له درېمې (٣) لسيزې څخه پيل کيږي او دادبي راپورتاژ ونو څو بېلګې دمرحوم عبدالهادي (داوى) په اثر ((ګلخانه)) کې خوندي دي. اوپه راوروسته کلو نو کې ادبي راپورتاژ ليکنه عامه شوې او ډېرادبي راپورتاژونه دکتاب په بڼه چاپ شويدي چې دبېلګې په تو ګه دنوازطاير((ناليد ليدلىسوات)) دهميش خليل ((قيداوبند)) اوداسې نور...                             .                  دمشتاق مجروح (يوسفزي ) په ليکنه چې ليکي : د ادب استاذان داخبره کوي چې دخارجېت او داخليت دامتراج نه ادب پيداکيږي. په راپور تاژ کې دخارج بيان په داسې انداز کې کولى شي چې د ليکونکي داخليت په کې شامل وي او له دغې وجې عالمانو راپورتاژ ادبي صنف ګڼلى دى. ادبي راپورتاژ لږ لږ ډرامې ته هم نږدې دى ځکه په ادبي راپورتاژ کې لکه دډرامې زمان ،مکان او تاثر هم ساتل کيږي. دادبي راپورتاژ توپير له عادي اوژورنالستيکي راپورتاژ سره دادى چې په ژورنالستيکي راپورتاژ کې پېښه په عادي توګه انځوريږي اوصرف واقعات بيانوي اما په ادبي راپورتاژ کې ښه تفسير ، تعبير او تحليل په هنري ژبه کيږي اومعنويت په کې زيات وي.