cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
لیډي جېن ګېري
کله چې اډوارډ VI په ۱۵۵۳ز کال د جولای په ۶مه نیټه خپل ځان له لاسه ورکړ نو د جېن گري د خاوند پلار ( دوک نورث‌ آمبرلند) غوښتل چې جېن گري ملکه کړي، نو ددی لپاره ېې د اډوارډ شپږم د مرگ خبر ېې یو څو ورځې پټ وساته  ترڅو د جېن د سلطلنت لپاره ترتیبات ونیسي. کله چې د جېن گري مور او پلار هغې ته ووېل چې تاسو ملکه یاست په دې وخت جېن گري ډېره ورخطا شوه او دا یې نه منله او وېل یې چې زه یې نشم کولای، زه د تاج وړ نه یم  او دا زما  حق هم نه کېږې، بلکه دا د ماري قانوني حق  دی. ماري باېد دا تاج واخلي. خو بلاخره د والدینواوجان دادلې له تهدید له امله یې دا ومنله. کله چې جېن گرې واک ته ورسېده نو د مارې تودی پلویانو شورش وکړ او په ختځ  انگلېنډ  کې ېې  خپل پلوېان سره راټول کړل او په لندن ېې لښکر کشې وکړه  او جان دادلې و نشوه کولاې چې د جېن د پادشاهې په مخ بوځې.بالاخره جېن گرې د مارې په گټه له واکه تېره شوه او دا ځکه جېن نه غوښتل چې په هېواد  ېې مذ هبې جگړه وشې .جېن د پروتېستان مذهب پلوی وه او مارې د کاتولېک مذهب.
ماری په ۹ جولاې۱۵۵۴ م  کې د انگلېنډ ملکه شوه او جېن د سلطنت ټول تاج او جواهرات بېرته وشپارل. جېن ېې له تاج او جواهراتو سپارلو وروسته د لندن برج ته ېوړه او هغې ېواځې د لندن په باغ کې د گرځېدو اجازه درلوده. جېن گرې د کال نه کمه موده په دې ځاې د خپل ژوند اخرې وخت او سېبې تېری کړې او د اوسېدو په موده کې ېې ملکی مارې ته لېک هم ور ولېږه چې "زه مقصره نه ېم او هېچ کله مې تاج او تخت نه وو غوښتي " خو مارې به هغې ته ډېر په رښتنی توگه  وېل "هېچ فکر و نکړې او زه ستا داعدام نېټه د هر وخت لپاره ځنډه وم" .په ماری به  ډېرو خلکوفشار راوړ چې جېن اعدام کړې خو ماری به په ډېړ ضدېت سره له جېن نه دفاع کوله .با الاخره مارې مضبوره شوه چې ېوه سنتې محکمه داېره کړې او سنتې محکمې هم جېن مجرمه و گڼله خو مارې  جېن وبخښله .ېو کال وروسته په ۱۵۵۴م کې ېوی ډلې چې مشری ېې د جېن پلار هنرې گرې او توماس وېات کوله له ۳۰۰۰ نفرو سره د لندن په لور روان ول او غوښتل ېې چې مارې له واکه لرې کړې او د دوې مرام دا وو چې د ماری د واده  مخه ونېسې دا ځکه مارې غوښتل د انگلېس دوښمن او د اسپانېا شهزاده فلېپII سره واده وکړې .خو دا شورش ډېر زر مات شو که څه هم جېن او د هغې مېړه لرد گلفورد دادلې د مارې په ضد څه نو وو کړې او مارې هم نه غوښتل چې د خپلې عمکې لور جېن گرې اعدام کړی خو د مشاورانو له توصې او د شهزاده فلېپ له ډاره ېې د هغې د اعدام حکم لاسلېک کړ او د جېن گرې سر ېې د تبر په وسېله پرې کړ.
کله چې جېن ته ووېل شول چې تاسو اعدامېږې او ستاسو سربه پری کېږې نو جېن په ډېر  بد حالات کې شوه  په همدې سره سره بېا هم خوشحاله وه او ووېل " عمونه او فکرونه به مې پاې ومومې"  د فبروارې په ۱۲ او ۱۵۵۴ مېلادې کال کې جېن د اعدام ځې ته ولېږدول شوه او هغه په ډېره آرامې سره د اعدام ځاې ته پورته روانه وه .کله چې نوموړی د اعدام بلوک ته ځان ورسوو او په زنگونو کېناسته او سترگې ېې په خپله په تورې پټې سره و تړلې  ،په دې وخت جلاد غږ وکړ چې سر دی په بلوک کېږده  خو جېن خپل لاس هغه خوا دی خوا و وهو خو بلوک ېې پېدای نه شوه کړاې نو د مرستې غږ وکړ خو څوگ نه ور ته او بېا بېا ېې غږ کړل مرسته راسره وکړې زه بلوک نه وېنم په دې وخت کې ېو کس راغه او د جېن لاس ېې په بلوک باندې کېښود او جلاد ور ته ووېل اوس دی سر په بلوک باندی کېږده .جېن په بلوک سر کېښود او چېغه ېې ووېل "اې خدای زه مې خپل روح په تا سپارم  " او وروسته جلاد د هغې سر په تبر سره پری کړ. جېن د اعدام په محال ۱۶کنه وه.
ميرويس هوتک
حاجي ميرويس خان هوتک (۱۶۷۳-۱۷۱۵ زېږدي) (په انگرېزي: Mirwais Hotak) د افغانستان يو ستر ملي سیاسي شخصيت، لوی ملي مبارز او مدبر مشر وو.
مخينه
حاجي ميرويس خان هوتک د شاه عالم خان هوتک او نازوتوخۍ نامتو زوی، د کرم خان هوتک لمسی، په ۱۶۷۳ زېږيز کال کې په کندهار کې زېږېدلی دی. حاجي ميرويس خان هوتک د افغانانو يو له ډېرو سترو ټولمنليو مشرانو څخه وو او دی. افغانانو له همدې لامله ده ته د نيکه لقب ورکړی او د ميرويس نيکه په نامه يې هم يادوي. لکه څنگه چې يې له لنډنوم (تخلص) څخه مالومېږي، ميرويس خان په خټه هوتک وو چې د غرزيو د ټبر يوه ستره پښه گڼل کېږي. د دې ټبر ډېری وگړي په کلات، هرات او کندهار کې مېشت دي.
د کورنۍ مخينه
د ميرويس نيکه مور د افغانستان د غيرتمنو او اتلو ښځو له شمېر څخه وه. د دغې غيرتمنې مېرمنې نوم نازو توخۍ وه، چي د سلطان ملخي توخي لور وه. (توخي هم د غلځيو پښتنو يو څانگه ده. د دې پښتنو ډېره برخه وگړي په زابل کې مېشت دي. ميرويس خان هوتک درې وروڼه درلودل، چې عبدالعزيز خان هوتک، عبدالقادر خان هوتک او يحيی خان هوتک نومېدل. همدا راز ميرويس خان هوتک د جعفر خان ابدالي د پتمنې لور سره، چې خانزاده نومېده واده کړی وو.
د مېرویس خان پوهه، هاند او مبارزه
د ميروېس خان هوتک پلار د غلزيو مشر وو او له پوپلزيو سره د خپلوۍ له کبله گنې ابدالی هم بلل کېده. ميرويس په خپلو سترگو او له ډېر نږدې پر خپلو هېوادوالو د بهرني حکومت توپير پالنه لېدله او هم يې د سوداگرۍ د کسب له لارې ليدل چې په څه ډول د کندهار د بې سر او پښو سوداگريزې پانگې گټه بهرنيو جېبونو ته ورتله. هغه همدا راز لېدل چې په کندهار کې ۳۰ زره بهرني پراته سرتېري بايد د دغه ځای د وگړو د خولو له شامته ماړه شي چې د نورو د ټکولو لپاره ښه تکړه اوسي او هم دې د فارس واکمنانو د توپير پالنې او تکبر دروند پېټی هم پر اوږو يوسي. له دې امله مېرويس خان د ولس د خورو ورو ځواکونو يووالي ته لستوڼي رابډ وهل. بهرنۍ واکمني يې ړنگه او ملت يې د پرديو له غلامۍ وژغوره. د قبيلو خانانو لا له مخکې څخه هغه پېژانده او هغه يې په خپلو ډلو کې د ځان په څېر يو مشر گاڼه. د ښار وگړو هم د هغه خيرغوښتونکی، دروند او سپېڅلی چال چلند د سر په سترگو لېدلی وو او پر هغه يې ډاډ درلود. يوازېنۍ لاره چې پاتې وه هغه د کړنې او عمل خپلواکي وه او دا د يوه پوځي حکومت تر څار لاندې شونې نه ښکارېدله. نو ځکه مېرويس خان هوتک دوښمن ته د دوستۍ له لارې ورنږدې کېږي او له سرزورو ټـبرونو څخه د مالېې د راټولولو، سلاوو، خـولې تويونې، د اداري چارو د سمبالتيا او د ټولو اداري چارو د واګو د لاس ته راوړلو له لارې ېې گرگين دومره ځان ته رانېږدې کړ چې گرگين مېرويس هوتک د هغه د پوهې او ژور لېد او ځيرکوالي له کبله د کندهار د ښار د کلانتر په توګه وګوماره. د هغه مهال دا دنده د اوسني مهال د ښاروال له دندې سره برابره ده. مېرويس خان د دغې دندې د ترسره کولو په ترڅ کې د خلکو ډاډ تر لاسه کړ او ځان یې د یوه منځگړي پله په توگه د ټولو وگړو او دولت تر منځ په زباد ورساوه او په همدې ترڅ کې یې د توکمونو له مشرانو او خانانو سره له خوږواله ډک اړیکي وساتل او بله ځانگړتیا یې دا وه چې میرویس خان د ابدالیانو زوم وو او هغوی ورڅخه کرکه نه درلودله.
د صفويانو مذهبي تاوتريخوالی او خپلمنځي وژنې
نامتو ايرانی پوه داکټر شفا لېکي چې: صفوي اسماعيل شاه خپله پاچاهۍ په تبرېز کې د شل زرو سُنيانو له وژلو پيل کړه. کله چې مشهد ته را ورسېد نو د هغه قـِزلباشو سرتېرو د پاچا د وېنې تويولو د تندې د ماتولو په پار په طبسين کې اته زره وگړي له چړو تېر کړل. لومړي شاه عباس خپل دوه وروڼه، وراره، تره او خپل دوه زامن (محمد ميرزا او امام قلي ميرزا) ړانده کړل او خپل درېيم ځای ناستی زوی وصفي ميرزا يې په ډېرې سخت زړۍ وواژه. د هغه د وروستـني زوی د ړندېدلو وسه ېې نه درلودله ځکه ېې ځان وژنه وکړه او په دې ډول د شاه عباس له نسله هېڅ نارېنه ماشوم ژوندی پاتې نشو.
د پارس صفوي دولت پرضد د ميرويس هوتک پاڅون (۱۷۰۹ ز)
په ۱۵۰۰ زېږدي کال کې په ماوراء الهنر کې شېباني او په ۱۵۰۲ زېږدي کال کې په پارس کې صفوي دولتونو سرونه را پورته کړل او په ۱۵۰۳ ز کال کې بابري (گورگاني) دولت په کابل او وروسته په ۱۵۲۵ ز کال کې په هند کې رامنځ ته شو. دغو نویو رامنځ ته شویو دولتونو له شمال ، لوېدېځ او ختېزه افغانستان ته لاسونه را وغځول او هېواد یې په درېو شمالي ، لوېدېځو او ختېزو برخو ووېشه. پدې مانا چې په ۱۵۱۰ ز کال کې د ایران صفوي دولت هرات او سیستان او هم په ۱۵۵۶، ۱۶۲۲ ، ۱۶۴۸ ز کلونو کې د مغولي پاچایانو له منگلو یې کندهارونېو. او د هند بابري دولت پر ۱۵۰۳ ز کال پر کابل او پر ۱۵۰۵ کال پر غزني او پر ۱۵۰۸ ز کال پر ننگرهار او پر ۱۵۲۰ ز کال یې پر کندهار د واکمنۍ منگولې ښخې او ویې نېول. په ۱۵۰۰ ز کال کې ازبک شېباني دولت هم کله چې په سَمـَرقند کې یې د تېمور وروستنې پاتې شونې له پښو وغورځولې او د گورگاني دولت پر ځای یې په ماوراء النهر کې د خپل دولت بنسټ کښېښود نو پر کال ۱۵۰۶ ز له آمو را ووښت او بلخ یې ونېو. یو کال وروسته (۱۵۰۷ ز کال) محمد خان شیباني (شیبک خان) له آمو را واوښت او په مرغاب کې یې د تېموري شهزادگیو مقاومت و ټکاوه او هرات یې ونېو
د لومړي شاه عباس ځای ناستی د صفي میرزا زوی سام میرزا له خپل غور نېکه شاه اسماعیل څخه په سورلاسۍ او وینې بهونه کې کم نه وو. د خپلې څوارلس کلنې واکمنې په اوږدو کې یې پرته له ځڼد او خڼده ټولوژنه له خپلو خپلوانورا پیل کړه. هغه خپله ماندېنه او مور دواړه ووژلې او په یوې مسېدلې او نیشې ډکې شپې کې یې شېدې رودونکی زوی په اور کې را گوزار کړ. د وصفي پر نامه د دویم شاه عباس زوی چې د پاچاهۍ له غوره کېدنې وروسته یې خپل نوم پر شاه سلېمان را واړاوه د پاچاهۍ د ځای ناستـنې له هماغو لومړیو پېلېزو شېبو څخه د دربار یو شمېر مخورسپین روبي ، سیاسي مشران ، دربار ته نېږدې ځمکوال او پوځي لارښوده بولندویان له چړو تېر کړل. د شاه سلېمان زوی سلطان حسین چې څو زره حدېثه یې له یاده زده ول او کوشنی کاریې پرته له خدای پالنې ، خدای غوښتنې او استخارې نه تر سره کاوه ، له شپږو کالو پاچاهت وروسته خپله وچه خدای پالیزه سپېڅلتیا یوې خوا ته کړه او د شرابو په کونړونو (جامونو) کې د لمېسدنې یا نشې په خوبونو کې ډوب شو ، لېوالتیا او تنده یې د حرمسرای ښځمنو چوپړیانو ته په ښندېز (افراطي) ډول په ډیرېدا شوه. ان خبره دې ته را ورسېدله چې د هغه خواجه سرایان به د جـُـلفا په کوڅو کې گرځېدل او هر چیرې چې به یې ښاېښته نجونې یا ښځې ولېدلې نو پاچا ته به یې راتښتولې. دغه پر خدای مین او خدای پال پاچا د نورو چارو په پرتله په خپل حرمسرای کې ډیر بوخت وو؛ د ولایتونو واکوالو به له یو بل سره په سیالۍ کې د پاچا د ښځمنغوښتـنې د تندې او لمسېدنې د ماتولو لپاره د خپلې واکمنۍ له سېمې څخه ښایسته نجونې په وچ زور را ټولې ، پاچا او اړوندو کسانو ته به یې حرمسرای ته ور ولېږلې.
د دغه پاچا د پاچاهۍ پر مهال د شېعه د روحانېت مذهبي تنگ الواکي ( تعصب) دومره زیاته شوه چې له امله یې د ایران تر ولکې لاندې ولایتونو کې مذهبي لږکېو پاڅونونو ته لاس واچاوه. د بېلگې په ډول په ۱۱۱۱ کال کې بلوڅانو پر کـِرمان یرغل وکړ، پر کال ۱۱۲۱ د کندهار وگړو او په ۱۱۲۳ کال کې داغستان ، په ۱۱۲۶ کال کې په هرات کې ابدالیانو او په ۱۱۲۷ کال کې سـُـنـي کـُردانو پاڅون وکړ. په ۱۱۳۵ کال کې د قفقاز ارمنېنانو بلوا او سرغړوانه را وپاروله. په هماغه کال کې د ختېز گـُرجستان وگړو هم اله گولې ته لاس واچاوه. په ۱۱۳۳ کال کې لـرانو او په ۱۱۳۴ کال کې د مسقط بلوڅانو او عربانو پاڅون او یاغېتوب وکړ. په همدغه کال ۱۱۳۴ کې په شیروان کې د تسنن د ډلې د مذهبي خپلواکۍ غوښتنې څپې په خوټېدو شوې او د حاجې داؤد مـُدرِس تر مشرۍ لاندې یې پر شماخي کرسي شیروان یرغل او له څلورو تر پېنځو زرو شېعه گان یې له چړو تېر او د عثماني ترکېې په پلوي یې غږونه راپورته کړل.
لنډه دا چې د صفوي سلطان حسین د پاچاهۍ په وخت کې د لسگونو نورو نېمگړتیاو تر څنگ د اداري چارو ناسمبالتیا او گډ وډي ، د درباریانو په منځ کې تربگني او دیوبل پروړاندې دروهه (توطـﺋـه) جوړونه ، بډې خوړنه او د صفوي د خپل سرو واکمنانو تیرغمالي او ناتار او د روانو قوانېنو نه پلي کولو، د غیر شېعه ډلو پر وړاندې د شېعه دولت مذهبي تنگ الواکي، د خلکو کوکارو او نارو ته د تیریو د ډیرېدا له امله غوږ نه نېول، د وگړو له زوره وتلې مالېې او د وروسته پاتې مالېې د ترلاسه کولو لپاره له زبېښاک او زور زیاتې کار اخېستنه ټول ددې لامل گرځېدل چې د ټولنې اغیزمن کسان د لارو چارو د موندلو په لټه کې شي او د خپلې سېمې او د ملي خپلواکۍ لپاره هلې ځلې وکړي او له دغسې وَړَندو او مناسبو حالاتو څخه په گټه اخیستنې اړېنه گټه پورته کړي.
نو د اتلسمې زیږدېزې پیړۍ په پېل کې د کندهار بیا د هرات او سیستان وگړو چې له تأریخي - جغرافیوي ، اقتصادي او دودیزپلوه له یو بل سره ډیرې گډې ځانگړتیاوې لري او په خټه کې یې د مېړانې ، رښتنگلوۍ ، همغږۍ ، ځان تېرېدنې او خپلواکۍ غوښتنې سپېڅلي احساسات ډیر پياوړي دي د صفوي بې کفایته دولت له ناتار او تېریو څخه د ځان ژغورنې لپاره یو په بل پسې مټې را بډ وهلې اوپه سمبال شوې توگې د صفوي دولت د زور زیاتۍ ، لنډپارۍ او لنډگروهنې پر وړاندې په پښو ودرېدل ، پاڅون یې وکړ او د سپېڅلې جگړې لړۍ یې په سرښندنې د بشپړې خپلواکې د ترلاسه کولوتر شېبې پورې بهانده وساتله او بیرته په پښو کښېنـناستل. د هغوی موخه د پردۍ واکمنۍ له منگولو څخه د وگړو خپلواکي وه. د خپلواکۍ لپاره د وگړو پاڅونونو نه یوازې په خپله خټه کې لارښودیز پېلوزي او مشعلونه روښانه کړل بلکه په ایران ، افغانستان او نورو سېموکې یې خوځښتونه را وپارول او لدې چې د دغو پاڅونونو په تومنه کې د موخو او اهدافو څرگندوالی وو نو ځکه پایله یې په بریا واوښتله.
د کندهار پر نېونې شخړه
له هغې شېبې وروسته چې د کندهار د نېونې سکالو (موضوع) د ایران او هند د دولتونو تر منځ را برسیره شوه ، نو دواړه د ایران صفوي دولت او د مغولي هند د سترواکۍ سترواکان د کندهار د نېونې پر سر له یو بل سره په شخړو کې را پرېوتل او څو څو ځله شاه جهان او عالمگیر د کندهار د نېولو لپاره خپلې لښکرۍ پردغې سېمې را تاو کړې. په ۱۵۲۰ ز کال کې مخکې لدې چې بابـُرد هند پر لور خپلې لښکرې سمې کړې نو د لومړي ځل لپاره یې کندهار ونېو او خپل زوی کامران مېرزا یې د هغه ځای د حکومت واکمن و ټاکه. خو د ډیرې لنډې مودې له تېرېدلو وروسته صفوي سام مېرزا (د هرات واکمن) په همدغه کال( ۱۵۲۰ ز) کې د کندهار د نېولو لپاره خپلې لښکرې سمبال کړې او دغه ښار یې کلابندي کړ. خو کامران مېرزا د سام مېرزا پر وړاندې مقاومت وکړ او د سام مېرزا کلابندي یې ور ماته کړه او سام مېرزا اړ شو چې په شاشي ،سیستان ته ولاړ او له هغه ځایه بیرته هرات ته ستون شو. خو د بابـُر زوی او ځای ناستي همایون ، صفوي دولت ته د صفوي دولت له هغې مرستې څخه چې د افغاني سورویانو له لاسه یې د ډیلي پاچاهي بیرته نېولی وو په ۱۵۴۴ ز کې کندهاریې ایران ته ورکړ. د شهزاد گي مـُراد تر سروالۍ لاندې صفوي لښکرو قندهار په لاس کې واخیست خو دغه شهزادگی یو کال وروسته په کندهار کې ومړ او همایون کندهار بیرم خان ته وسپاره او د ایران لښکر یې رخصت کړ (۱۵۴۵ ز). خو د صفوي دولت له زړه څخه د کندهار د دولت هېله هېڅکله ونه وتله او یو ځل بیا یې د هغه د نېولو لپاره لښکر ور ولېږه.
په ۱۵۵۶ ز = ۹۶۴ ق کې لومړي شاه طهاسب کندهار له هندي مغولو څخه ونېو خو د هند پاچا اکبر هغه ځای بېرته د ایران له منگولو را خپل کړ. لومړي شاه عباس ، په ۱۶۲۲ ز = ۱۰۳۲ ق دغه ولایت د هند له سترواک جهانگیر څخه ونېو ، خو شپاړلس کاله وروسته (۱۶۳۸ ز) جهانگیر بېرته دغه ځای ونېو. په ۱۶۴۸ ز (۱۰۵۸ ق ) کې دویم شاه عباس د خپلو پنځوس زرو سرتیرو پر مټ یو ځل بیا دغه ولایت ونېو او دا ځل یې بـُست او زمېنداوَر هم د واکمنۍ په لمنه کې را گډ کړل. صفوي شاه د مهراب خان تر مشرۍ لاندې خپل لس زره سرتیري په کندهار کې پرېښودل او د فراه او هرات له لارې مشهد او بیا اصفهان ته ستون شو. له هغه وروسته تر ۶۰ کالو (تر ۱۷۰۹ ز = ۱۱۲۱ ق پورې) کندهار د ایراني صفویانو په لاس کې پاتې شو او هندي پاچایانو ونه شوای کولای چې پر دغه ولایت بر لاسي شي. په دې توگه له ۱۵۲۰ ز تر ۱۷۰۹ ز پورې کندهار تر پنځوسو کالو د هندي پاچایانو او تر یو سلو شلو کالو پورې د ایران د صفوي دولت په ولکه کې را گېر پاتې شو.
د کندهار د ښاراو د ټول ولایت د نېولو لپاره هندي او ایراني دولتونو د افغاني توکمونو او ټبرونو همکارې او همغږۍ ته اړ ول نو له دې امله شک او شوپیان نشته چې د خپلې موخې د تر سره کېدلو لپاره یې لومړی د افغاني ټبرونو مشران د بډې او ډالېو، د وړیا ځمکو او (آړوتو یا شرطي ځمکو) او نورو توپیرپالو برلاسېو د ورکړې له لارې ځانته را لېوالول او بیا به یې د هغوی پر ځمکو لښکرې ور وځغلولې. په دغه اکر یا حالت کې د واکمنۍ د تــَلې پله د دواړو سیالو ډلو په گټه را تاوېدله او سوبمنو دولتي واکمنانو به د توکمونو همغږي مشران تر پالنې لاندې ونېول او مخالف توکمونه به یې تر هغه و ټکول او و به یې زبېښل چې له خپل پلرني ټاټوبي څخه کډوال کېدلو ته اړ کېدل. له دې لارې به یې د خپلې واکمنۍ د غځولو او دوام لپاره د افغاني توکمونو په منځ کې د بېلتون پالنې پر اور نورې خځلې او تیل ور واچول او اور لړونې به یې ورته وواهه. په خواشېنۍ سره کله چې د افغاني توکمونو مشران د هند یا ایران د پياوړو دولتونو تر پام او پالنې لاندې راتلل، نو په ناپوهۍ به یې د بیلتون پالنې په تبر خپلې رېښې ووهلې او په سر کې یې د خپل خېل او ټبر چاڼـَونې ته مټې را بډ وهلې دي. سدوزي دولت خان چې کله د خپلې واکمنۍ د سېمې لمنه تر غزني او له غزني د سلېمان تر غرونو وغځوله نو له یوې خوا یې په کندهار کې د صفوي واکمن پر وړاندې سرغړونه وکړه او د خپلواکۍ او کورواکۍ غږ یې پورته کړ ( چې مخکې مو ورته گوته ونېوله) خو له بل پلوه یې خپل د اکا زوی حیات سلطان دومره وزبېښه چې دې ته اړ شو چې له خپلې ټولې شتمنې او پلرنې ځمکې لاس پر سر او له خپل ورور لښکر خان او څه ناڅه د ابدالي ټبر له شپږ زرو کورنېو سره یو ځای ملتان ته په کډوال کېدنې اړ شو. سدوزي دولت خان ښایي د خپلې کورنۍ د سیالانو له زورواکۍ کډوالۍ څخه ځان سوبمن باله ، خو د خپلې ځواکمنۍ او بریا په شېبو کې یې د صفوي بیگلربیگي اغیزه د کندهار د پوځي کلا په کوټوالۍ کې هم ور لنډ کړې وه. فرهنگ د دغې بلوا لامل د کندهار د یوه ځمکوال سدوزي دولت خان سرغړاوی بولي او لېکي: د صفوي د لړۍ وروستنی پاچا شاه حسین چې په ۱۶۹۴ ز کال کې یې د اصفهان پر پاچاهۍ ډډه ولگوله یو بې واکه ،بې پرېکړې ، ضعېف النفس او خرافاتي سړی وو. د هغه د دربار لوړ پوړو چارواکو له یو بل سره سیالي کوله او د هغوی د دروهو او دسېسو له امله د دولت اغیزه په مرکز او ولایاتو کې بې اغېزې شوې وه. د ابدالي د ټـبر راهېټ یا کلانتر(ښاروال) سدوزي دولت خان چې د سدو خان (د دغه توکم یو مشر) له پښته وو د خپلې توکمېزې اغېزې په ملاتړ په کندهار کې له صفوي والي څخه سرغړاوی وکړ او په هغې سېمې کې اکر یا حالت خړ پړ شو. د اصفهان دربار پرېکړه وکړه چې د دولت خان د ټکونې لپاره په کندهار کې ټک سری او زمبک (سختگیر او با انظباط) والي و ټاکي او د دغه د تر سره کولو لپاره یې د گيورگي واختانگ په نامه تن نوی مسلمان شوی گـُرجي چې په تاوتریخوالي ، پرغزناکۍ یا قهر او بد چال چلند کې یې نوم درلود و ټاکه. گئورگى چې افغانانو د گرگین پر نامه پېژانده د شاهنواز خان ، بیگلر بیگي یا حاکم اعلی د درناوي نوم په لرلو سره په ۱۷۰۴ کال کې د گرجیانو او قزلباشانو له ډلو څخه جوړ یوه ځواک سره کندهار ته راغی او هڅه یې وکړه چې د خانانو او سېمه یېزو واکمنو اغیزمن مختورتوب ته د پای ټکی کښېږدي او په کندهار کې د مرکز تر نېغې څارنې لاندې یوه اداره رامنځ ته کړي. خو گرگین له خپلو ټولو ځانگړتیاوو سره سره یو درغلي سړی هم وو او په لومړي سر کې یې د دولت خان له سیالو ابدالي مشرانو سره د همغږۍ اومېنې تارونه و غځول او د غلزیو له مشرانو څخه یې نامتوهوتک امیر خان چې د میرویس په نامه پیژندل کیږي د پاموړ و گرځاوه.
هرگوره، گرگین په دوه مخۍ او درغلۍ د سدوزي دولت خان له منځه وړلو څخه مخکې ، د میرویس خان پر وړاندې خپله هر ډول بد نیتي پټه وساتله او خپل ټول پام یې د دولتخان او د هغه د ټبر پر پرزولو او دړې وړې کولو ور نېغ کړ. هغه د ابدالي د ټـبر یو شمیر سیال کسان وموندل او له هغوي څخه یې د دولت خان په نېولو کې د مرستې غوښتنه وکړه. په خواشېنۍ چې دغو لنډ باورو سیالانو (عزتخان او اتل خان سدوزي) د یوې شپې په نېمایي تورتم کې گرگین او د هغه وینې څښونکی لښکر شهر صفا ته (د کندهارد ختېزپه ۳۰ میلي واټن کې) د دولت خان تر کلا راوست. د گرگین ځواکونه تر کلا را تاو شول ، د کلا وَر یې ور مات کړ او د کلا پر انگړ ور ننوتل. دولت خان د تېښتې پر ځای د گرگین د ښه راغلاست لپاره د باندې راووت او گرگین د سترگو په رپ کې دولتخان وواژه. بیا یې زوی نظر محمد خان د گرجي لښکر په غیشواو شلگرو مړ کړ. رستم خان او محمد زمان خان د دولتخان دوه نور زامن، د شپې له تیارې څخه په گټې اخیستنې په تېښته بریالي شول او ځانونه یې ارغسان د خپل د ټبر زړه ته ورسول. د دغې پېښې په خبرېدا د ارغسان ابدالیو وسلې را پورته کړې او له گرگین او د هغه له لښکرڅخه یې د غچ اخېستلو ژمنه وکړه. گرگین له دغه اکر او حالت څخه په ویره کې ولوېد او سولې ته یې غاړه کښېښودله او د دولتخان زوی رستم خان یې د ټـبـر د مشر په توگه په رسمېت وپیژانده او د ابدالي ټـبرد راتلونکو شونو پېښېدونکو غښکو او خطرونو د مخنیوۍ لپاره یې له رستم خانه، محمد زمان خان (د ستر احمد شاه بابا پلار) د یرغمل په توگه وغوښت او په بېړه یې د ساتونکو تر غیشو لاندې کرمان ته ولېږه چې هلته د یرغمل په توگه تر څار لاندې وساتل سي. گرگین څلور کاله وروسته رستم خان هم په چل او درغلنې زېندۍ کړ ، او بیا یې د شلگرې یا نېزې په زورد ارغسان له سېمې څخه ټول ابدالیان د گرشک او فراه ترمنځ ( په بې اوبو او بې وَښو دښتو کې ) شړونې ته اړ کړل. ابدالیانو بله لاره نه درلودله مگر دا چې د شورابک او فراه په دښتو کې په شپنتوب او پوَندگلوي بوخت شي او یوه برخه یې د هرات ولایت او اسفزار په څېرمو سیمو کې خواره واره شوه او یو شمېر یې کـِرمان ته په شړونې اړ شول. ۱۱۱۹ ق /۱۷۰۷ ز
څرنگه چې وویل شول د گرگین سرتیري چې ټول د هغه هېوادوال گـُرجيان ول د سوبمن لښکر په توگه یې د کندهار پر وگړو له ډیر ناتار او تیرغمالۍ ( ظلم) څخه کار اخېست او د (پښتو تأریخ ) پر وینا د هغوی له لاسه نه سپین ږیري ، نه ځوان او نه ښځې هېڅ چا ښه ورځ نه درلودله. له دې امله ورځ په ورځ د صفوي د واکمنۍ پر وړاندې د ناراضیانو شمېر زیاتېده. د دغو ناراضي کسانو په ډله کې یو پوه او دور اندېشه سړی د مېرویس خان پر نامه وو چې په پوهې او هوښیارۍ یې د یوه لوی پاڅون لپاره لاره پرانېستله.
دهوتکي دور پلازمېنه او د کندهار د زاړه ښار تاریخي کلا (د نارنج ماڼۍ)
خو وگړي د حکومت له ناتار او شډلتیا څخه تر دوه وو سوږمو را رسېدلي ول او د لارو چارو د موندلو او لټولو په موخه یې مېرویس خان ته را مخه کړه. مېرویس خان د صفوي شاه حسین پر نامه یو لېک ولېکه او په ترڅ کې یې د گرگین له لاسه غاو یا احتجاج او د چارو د سماونې غوښتنه کړې وه او په دې هېله چې د گرگین او د هغه د ناتارگر ځواک لاسونه د خلکو له گریوانونو څخه خلاص شي نو د مېرویس خان او د ښار د نورو مخورو مشرانو له لاسلېکونو وروسته دغه لېکنه د توکم د پاپوټکرو یا صادقو کسانو له لارې د اصفهان دربادر ته ولېږل شوه. خو د صفوي خوسا او ککړ دربار دغسې سرټکونو ته د ځواب وسه نه درلودله. گرگین هم د خپل ورور له پلوه چې د صفوي په دربار کې یې د دیوان بیگي دنده درلودله له دغې سرټکونې څخه خبر سو،مېرویس خان یې له دندې گوښه او هر چا چې په دغه لېک کې لاسلېک کړی وو له مېرویس خان سره یې یو ځای د سرتیرو تر څار او د تورو تر سیوري لاندې د ایران دربار ته ولېږه او هغوی یې د ایران د دولت یو میرڅی او دښمن ور وپیژندل (۱۰۷). د یوه لېږد یا روایت پربنسټ صفوي دولت مېرویس خان او د هغه نور ملگري دربار ته نېږدې یوه زندان ته ولېږل. مېرویس خان ډیر ژر د خپل بند په موده کې د پاچا پر ځان پالنې ، وږو سولو او ناپوهې چې د خواجه سرایانو او ملایانو د لاس ناوکۍ گرځېدلې وو پوه شو. نو مېرویس خان لارې چارې و پلټلې او ځان یې د گرگین له تورونو څخه خلاص کړ. همدا شان هغه د دولت خټه او تومنه په ځيـر ولېدله او پوه شو چې دربار په خوسا لوخړو کې ډوب دی ، پاچا بېوړه یا بې کفایته سړی او د دربار مأمورین خپل سري او لټ دي. په کار پوه کسان او بولندویان رټل شوي او د هغوی ځای بیکاره، بډي خوړونکو او خرافاتي کسانو ته ځای ورکړل شوی. اداري چارې گډې وډې او پاچا د حرم له انډایوالانو سره پر تعویذونو ، دعاگانو ، فال لېدلو ، جفر یا علم الحروف او باڼدارونو بوخت او د دولت د چارواکو، خانانو او ملایانو د ناتار او د ملا ماتوونکو مالیاتو تر دروند پیټي لاندې اوبه د وگړو تر ترخځه رارسېدلې دي. مېرویس خان ډاډه شو چې له دغسې یوې ککړې دولتي ادارې څخه د خپلواکۍ تر لاسه کول اسانه کار دی خو د هغې د تر لاسه کولو لپاره د افغانستان د وگړو ملي یو والی لومړنی آړ یا شرط دی. له بلې خوا د خلکو لارښوونه د سېمه ییزو پیاوړو ځمکوالو ، خانانو او ملایانو په لاس کې ده او دغه خانان په یوه ډول نه په یوه ډول له صفوي چارواکو سره غاړه غړۍ او په خپلو منځو کې لاس او گریوان او په سیالۍ کې ډوب دي او ملایانو هم وگړي د اسلامي وروڼو پرمخ د تورو له را ایستلو څخه بیرول
خو مېرویس خان کندهار ته له راتگه مخکې حج ته ولاړ. حج ته د مېرویس خان سفرپه خپلې تومنې کې د کندهار د وگړو په پاڅون کې د پام وړ پایلې وزېږولې. ښایي مېرویس خان غوښتل د کندهار د وگړو پاڅون ته مذهبي بڼه ورکړي ځکه یوازې دیني پاڅون کولای شوای د افغان د ټولو توکمونو په منځ کې یو والی رامنځ ته کړي چې ټول وگړي به پرته له توپیره د پاڅون سرمشرۍ ته غاړه کېږدي. نو مېرویس خان په دغه سفر کې په دین کې له پوهو کسانو سره د خبرو اترو پرټغرکښېناسته او د کروسېنسکي پر وینا هغوی ته یې وویل: له یوه اوږده وخته را پدېخوا عجم پاچایان پرموږ واک چلوي چې رعیت یې گرځېدلي یو. له شماره وتلی ناتاراوتیري کوي او اوس یې یو ناپوه او لیونی واکوال سره له بې ایمانه لښکر چې هغه هم تیري گر، ناتارگر، برماڼو او وحشي دي پر وگړو واکمن کړېدی. پرموږ یې د ناورین ډول ډول اورونه بل کړي داسې ساتونکي یې را تپلي چې د شریعت له ټولو حکمونو څخه یې پښه اوږده غځولې ده. پرموږ زور زیاتی کوي زموږ ټاټوبي او ناموس ته لاسونه را اوږدوي. میړانه او زړه سواندی نه لري. زموږ کوشنیان په بلوسني یا غضب او غلا له مېندو تښتوي، گرجستان ته یې لېږي، هلته یې پلوري او زموږ ښځمني د تورو په زور ځانته واده کوي. که موږ پت، غیرت او دین ولرو، آیا د شریعت له مخې موږ اجازه لرو چې د هغوی پرمخ تورې را وباسو او هر چیرې یې چې ووېنو ویې وژنو، یا په یوه موټي یا په مورچلونو کې ورسره جگړه وکړو؟ که جگړه وکړو آیا موږ ته روا ده چې خپلې جگړې ته د جهاد نوم ورکړو او آیا زموږ وژل شوی کسان د لوی څښتن په لاره کې شهید گڼل کیږي؟ که موږ جگړه وگټو او سوبه وکړو آیا د هغوی د ناموس پلورل او وېنه موږ ته حلاله ده. .... د خبرو رېښتنوالي ته په کتلو موږ ته په خپل قلم فتوی ولېکـﺊ چې پر خپل کار پوه شو. په دې ډول مېرویس خان د مکې له مذهبي پوهانو څخه د افغانستان د وگړو په نامه خپل د خوښې وړ فتوی تر لاسه کړه.
لوی توپیر
لوی توپیر یا د اروپا معجزه هغه ټولنیز اقتصادي بدلون دی، چې لوېدیځې نړۍ ( د بېلګې په ډول لوېدیځې اروپا او د نوې نړۍ هغه برخې، چې خلکو یې برلاسی نفوس درلود) پکې د نوې عصري ودې محدودیتونه مات کړل او د ۱۹مې پېړۍ په اوږدو کې د پیاوړي او بډایه تمدن په توګه راڅرګند شول، له عثماني ترکیې، مغلي هند، کېنګ چین، توکوګاوا جاپان او جوسن کوریا نه یې سرچینه اخیستې ده.
ميرويس هوتک
دهوتکي دور پلازمېنه او د کندهار د زاړه ښار تاریخي کلا (د نارنج ماڼۍ)
د شاه عباس د پاچاهت پرمهال هم د مکې دیڼې پوهانو د رافضیانو پروړاندې د تورې په مټ د پاڅون جواز ورکړی وو. د حجاز د پوهانو په فتوی کې راغلي ول چې : که یو مسلمان یو مسیحي جنگیالی ووژني نو ثواب یې گټلی دی. خو که څوک یو ایرانی شیعه ووژني نو داسې ثواب یې گټلی چې اجر یې د هغه په پرتله ۷۰ ځله زیات دی. مېرویس خان له دغې مذهبي فتوی سره چې یو پياوړي لاسوندی گڼل کېده لومړی اصفهان ته راغی او له شاه حسین او وزیرانو سره یې وکتل. په دربار کې د گرگین مخالفینو د پاچا په غوږونو کې څڅولي ول چې مېرویس خان له گرگین سره د سیالۍ او مخامختیا وړتیا لري او پاچا د خپل استازي په مخکې د گرگین له ناخوښۍ سره سره یو ځل بیا مېرویس خان د کندهارد راهېټ یا ښاروال (کلانتر) په توگه دیوه فرمان د لېږلوله لارې وټاکه او د ډالېو او سوغاتونو په ورکولو یې ښه و پنځاوه او درناوی یې وکړ. مېرویس خان د خپلې لارې په اوږدو کې هر چیرې چې توکمونه او خانان او اغېزمن ملایان لېدل نو د خبرو اترو ټغر به یې ورسره وغوړاوه له هغوی سره به یې د ایران په دربار کې د ککړتیا او د خپلواکۍ د ترلاسه کولو په اړتیا خبرې وکړې او د مکې د مذهبي پوهانو فتوی یې ورته د یوه پیاوړي لاسوندي په توگه ور ښکاره کوله. مېرویس خان تل د توکمونو ، خانانو او روحاني ملایانو پر یووالي او یو موټي توب ټینگار کاوه او ټول یې په کندهار کې د یوه ولسي پاڅون د راپورته کولو لپاره سترگې په لاره کښېنول. له سیستان ، فراه او هلمنده د کندهار تر زړه پورې ټول وگړي د هغه لارې پرسر په خوځښت ول ؛ دغو وگړو ، که له هر ټبر او توکمه ول ، ټولو د مېرویس خان دغې روغ نیتۍ ته غاړه ایښودله. مېرویس خان په ۱۷۰۹ ز کال کې په ډیر برم او پرتم د کندهار ښارته راغی او په ټولې هوښیارۍ یې له گرگین سره خپلې اړیکې په صفوي دربار کې د گرگین د پلویانو او د هغه د ورور په گډون چې (په صفوي دربارکې یې د دیوان بیگي دریز درلود) د لېکونواو پیامونوله لارې په ښه والي ټېنگې کړې.
لوی توپیر
پوهانو د جغرافیې، کولتور، ادارو، استعمار، سرچینو او یوازې خالص فرصت په ګډون د لوی توپیر یا رنګارنګۍ د تشرېح کولو په اړه بېلابېل نظرونه وړاندې کړي دي. د «لوی» توپیر یا تنوع د نومولو په اړه اختلاف شته؛ په دې ډول د توپیر یا انحراف د پیل څرګند ټکی په دودیز ډول په ۱۶مې یا حتا ۱۵مې پېړۍ پورې اړه لري او د رسانس  او د کشف په دوره کې سوداګریز انقلاب،اقتصادي سیاست او پانګوالۍ، د اروپايي استعمار د سترواکۍ صعود، پروټو نړیوالتوب، علمي انقلاب یا د افلاطون دوره په همدې پېړیو کې تېره شوې ده. بیا هم په انحراف کې تر ټولو لوی اقدام د ۱۸مې او ۱۹مې پېړۍ په وروستیو کې له صنعتي او ټکنالوژيک انقلاب سره رامنځته شو. له دې امله د کلیفورنیا مکتب یوازې همدا لوی توپیر ګڼي.
ميرويس هوتک
په مانجه کې جرگه او د پاڅون پیل
کله چې مېرویس خان کندهار ته ورسېد، نو په سرې ورې یا ظاهرې توگه یې له گرگین سره د دار ومدار کړکۍ پرانیستله خو په زړه کې او پټه یې د ابدالیو او غلیزو توکمونو په گډون د نورو توکمونو له مشرانو سره د کندهارپه ښار کې دننه او د باندې د یوه لوی پاڅون تابیا ونېوله. د توکمونو له مشرانو سره د مېرویس خان لومړۍ جرگه د کندهار د لوېدېځ په شپږ مایلي واټن کې د کوکران په سېمه کې ترسره شوه او په جرگه کې یې د صفوي د دربار د اکر او حالت په تړاو خبرې وکړې ، د خپل د حج دسفرپه ترڅ کې یې د حجاز او مکې له دیني پوهانو سره د خپلو لېدنو کتنو په اړه څرگندونې ورکړې او د نورو پخو گامونو د را اوچتولو لپاره یې د هغوی یووالی وغوښت او له هغوې څخه یې ژمنه تر لاسه کړه. له هغه وروسته مېرویس خپلو هلو ځلو ته چټکتیا ورکړه او له یو مودې وروسته یې د کندهار د ختېز په ۲۰ مایلي واټڼ کې د مانجه په سېمه کې وگړي را وبلل او په جرگې کې ناستو ولسي مشرانو ته یې د مکې د دیني پوهانو فتوی ښکاره کړه او څرگنده یې کړه چې د گرگین او دهغه د ناتارگرې ډلې پر وړاندې دې پاڅون ته شرعي بڼه ورکړل شي. په دغې جرگې کې دغه ولسي مشران او خانان ول: سیدالخان ناصري ، بابوجان بابي ، بهادر خان ، ملا پیر محمد میاجي ، نورمحمد هوتک چې وگړو د حاجي انگوپرنامه پیژانده ، یوسف خان هوتک، عزیز خان نورزي ، گلخان بابر ، نورخان بـَړېـڅ ،نصرو خان الکوزي ، د مېرویس خان ورور یحیی خان ، د هغه وراره محمد خان ،یونس خان کاکړ او نورو. له اوږدو خبرو اترو او پر قرآن له سوگنده وروسته د جرگې غړو ټینگه هوډمنه پرېکړه وکړه چې گرگین او دهغه لښکر به دړې وړې کوي او په خپله به یو ملي یو موټی او خپلواک دولت جوړکړي. په جرگه کې د ولسي مشرانو او د توکمونو دندې وټاکل شوې چې د خپلواکۍ د ساتلو او د صفوي دولت له هر ډول پوځي ښکېوالي سره د لاس او گریوان کېدلو چمتو والی او وړتیا ولري. د مېرویس خان پرله پسې هلې ځلې ، پوهه، وړتیا او نوښت ددې لامل شول چې جرگه په ډیرې خوښۍ د مېرویس خان مشرۍ او لارښونېزه درېځ ته تن کښېښږدي او د ولسي ځواک په منځ کې یې د مخښکه مشر او لارښود بولندوی په توگه ومني. د غبار پر وېنا : د دغې تأریخي ټاکونکي جرگې یوه څرگنده ځانگړتیا دا وه چې د پخوابرخلاف د اغیزمنو مخورو ملایانو په گډون د ابدالیو ، غلزیو ، تاجیکو ، هزاره ، بلوڅو او نورو توکمونو مشران د یوه ولسي ځواک په توگه پره یوه ټغر را ټول او خوځنده ولسي ځواک یې رامنځ ته کړ. له دې چې د کندهار ښار په منځ کې دننه د صفوي لښکر شمېره زیاته وه نو د جرگې یوه تگلاره دا وه چې د داسې لارو چارو دې غور وکړي چې دغه شمېره راټېټه کړي.
لوی توپیر
د لوی توپیر پر مهال د رېل پټلۍ، بخارۍ، کان کېندنې او د کرنې په برخو کې ټکنالوژيکي پرمختګونه د ختیځ په پرتله لوېدیځ کې لوړې درجې ته رسېدلي دي. ټکنالوژي؛ د کرنې، سوداګرۍ، تېلو او سرچینو په برخو کې د صنعتي کېدو او اقتصادي پېچلتیا لامل شوه او ختیځ او لوېدیځ یې نور هم سره جلا کړل. د ۱۹مې پېړۍ په نیمايي کې د لرګیو لپاره د انرژۍ د بدیل په توګه د لوېدیځې اروپا د ډبرو سکرو کارولو د اوسنۍ انرژۍ تولید پیل کړ. په شلمه پېړۍ کې له لومړۍ نړیوالې جګړې نه مخکې لوی توپیر اوج ته ورسېد او د ۱۹۷۰مې لسیزې تر پیل پورې یې دوام وکړ. بیا د دوو لسیزو له ناڅرګندو بدلونونو وروسته د ۱۹۸۰مې لسیزې په پای کې د لوی انسجام ځایناستی شو؛ ځکه چې د درېیمېنړۍ د زیاترو هېوادونو د اقتصادي ودې کچه د لومړۍ نړۍ تر زیاترو هېوادونه ډېره لوړه ده.
ميرويس هوتک
په مانجه کې جرگه او د پاڅون پیل
ددغې موخې د ترلاسه کولو لپاره و پتیل شوه چې د بلوڅو د تیرین آباد د سېمې یو تن مشر بلوڅ دې په ټېنگه د مالېې له ورکړې سرغړاونه وکړي. له بله پلوه مېرویس خان گرگین و هڅاوه چې خپل پوځي ډلگي دې د بلوڅانو د ټکولو او له تیرین آباد څخه د مالیاتو د راټولو لپاره ولېږي. همدا ډول په ارغسان کې کاکړو د مالېې له ورکړې سر و غړواوه. او گرگین د دریو زرو سرتیرو په مشرۍ د سرغړاوونکو وگړو د غوږونو د تاوولو په پار له ښاره ووت او مېرویس خان ته یې دنده وسپارله چې له ولسي ځواکونو سره دې یو ځای دهغه د ملاتړ لپاره ورپسې ورشي. مېرویس خان د سترگو په رپ کې له ولسي ځواکونو سره یو ځای ارغسان ته را ورسېد او د ارغسان د شېخانو په کلي کې یې گرگین یوې ماښامنۍ مېلمستیا ته را وباله. شپه نېمایي شوه ، مېرویس خان له خپلو زړه ورو غچ اخیستونکو میړنیو او توریالیو جنگیالیو سره یو ځای د میرڅي د لښکر پر زړه ور ننوت او داسې وژنه او له چـَړو تېرونه یې وکړه چې له مېرڅي څخه یو تن ژوندی پاتې نشو. له هغه وروسته مېرویس خان پرته له ځنډه د میرڅي درې زره اسونه او وسلې را واخیستل او د ښار پر لورېې را ودانگل. د ښار په لښکرکوټ کې صفوي ساتونکو د گورگین په گومان په تېروتنې د لښکر کوټ وَر د مېرویس خان او د ولسي لښکر پرمخ پرانیست ځکه مېرویس خان په خپله د گرگین جامه په تن کړې وه او ولسي وگړو د گرگین د وژل شویو سرتیرو پوځي جامې اغوستلې وې. مېرویس خان لومړۍ گرجي ساتونکي ووژل او د هغوی پر ځای یې خپل ساتونکي و درول ځکه د گرگین یو شمیر سرتیري له ښاره د باندې ول او مېرویس خان ښار او لښکرکوټ ته د هغوی مخنیوی غوښت. د سهار د لمر تر راختلو پورې د صفوي او گرجي لښکر یو تن هم ژوندی نه وو پاتې او د لمر پر راختلو مېرویس خان د لومړي ځل لپاره د دښمن د لښکر د دړې وړې کېدلو او د زور د ماڼۍ د نړلېدلو خبر ورکړ. (۱۷۰۹ ز = ۱۱۲۱ هق).
لوی توپیر
اصطلاحات او تعریف
د «لوی توپیر» اصطلاح په ۱۹۹۶ز کال کې د سمیول پي. هنټنګټن په وسیله رامنځته شوه او د کینیت پومیرانز له خوا د هغه په کتاب «لوی توپير»:چین، اروپا او د عصري نړۍ اقتصاد جوړول، چې په  (۲۰۰۰) کې وکارېده. ایریک جانس په ۱۹۸۱ز کال کې په خپل کتاب اروپايي معجزې کېپر ورته کلیمې بحث وکړ. د اروپا او اسیا په تاریخ کې یې دچاپېریال، اقتصاد او جغرافیايي سیاست بدیله اصطلاح«اروپايي معجزې» عامه کړه. په پراخ ډول دواړه اصطلاحات یو ټولنیز اقتصادي بدلون ته اشاره کوي، چې په دې بدلون کې اروپايي هېوادونه د عصري دورې په لړ کې له نورو مخته تللي دي.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
ترهغه وروسته د اتلسو مېاشتو په اوږو کې اصفهان څلور ځله پر کندهار ناکامه لښکرې را تاو کړې خو اصفهاني یرغلگرو ته پرته له درندو تاوانونو بل څه په برخه نه شول. وروستـنی بولندوی یې د تبریز واکمن محمد خان وو چې د یوه پینځه زریز ځواک په مشرۍ له کندهاري جنگیالیو سره لاس او گریوان شو. ویل کېږي چې مېرویس خان د هغوی مخې ته یوازې پینځه سوه افغاني جنگیالي واستول او د میرڅي زره تنه یا مړه یا ټپیان شول او نور یې په تېښته پښې دوه کړې خو د ځواک مشربولندوی محمد خان له دریو زامنو سره ونیول شول. بیا صفوي دولت د گرگین وراره خسرو خان یې له ۲۵۰۰۰ تنو سرتېرو سره د کندهار د نېولو لپاره را ولېږه (۱۷۱۰ ز). د مېرویس خان ځواک چې له غلجیو او بلوڅو جوړ وو چې مشري یې داؤد خان د پټې خزانې د کتاب د لېکوال پلار کوله د فراه پر لور د خسرو خان پر وړاندې راووت. لدې چې د خسرو خان د سرتېرو شمېر زیات وو نو د مېرویس خان ځواکونه په شا شول او د هلمند د سیند پر غاړه د گرشک په سېمې کې دښمن ته سترگې په لاره کښېناستل او مورچلونه یې ونېول. دلته د مېرویس خان ځواکونو داسې بې سارې مېړانه او توریالیتوب وکړ چې د خسرو خان لښکریې دړې وړې کړ، خو خسرو بیا خپلې لښکرې سمبال کړی او دا ځل غلزیو ماته وخوړه او کندهار د صفوي ځواکونو په کلابندۍ کې را گیرشو (۱۷۱۲ ز = ۱۱۲۳ ق). خو دغه بریا لنډ مهاله وه ځکه ښاریانو په توره اومېړانې د ښار ساتنه کوله او مېرویس خان له ښاره دباندې د تیرین ، بلوڅو او پشین وگړي د میرڅي پروړاندې هڅول چې له یوه شپاړلس زریزجنگیالي لښکر سره یې پر دښمن راودانگل او د لنډ وخت په موده کې کندهار د پردیو له منگولو خلاص شو او د کیخسرو خان او دهغه د ټول ۲۵ زریز لښکر غاړې د کندهاري جنگیالیو له چړو تیرې شوې او د جان ملکم پر وینا د ایران له ۲۵ زریز تیري کوونکي لښکر څخه یوازې له ۵۰۰ تر ۷۰۰ تنو پورې ژوندي پاتې شول او نور ټول یې ووژل شول.
د مېرویس خان په لاس د کندهار له خپلواکولو وروسته، پاچا سلطان حسین د خپل حرم له ټولو غړو او چوپړیانو سره چې شمېر یې له ۶۰ زرو تنو څخه زیات وو د مشهد زیارت ته ولاړ. هغه په دغه سفر کې بې شمېره پانگه ولگوله او فرانسوي کشېش دوسرسو وایي چې که ددغې پانگې نېمایي برخه د کندهار په نېولو کې کارول شوې وای نو کندهار بیرته د صفوي لښکر لاس ته ور پریوت. صفوي دولت په ۱۷۱۴ ز کال کې دوه لښکرې یوه یې د رستم خان تر مشرۍ او بل یې د محمد زمانخان ترمشرۍ لاندې د کندهار پر لور را ولېږلې خو د لښکرو لېږنې هېڅ گټه نه درلودله په ځانگړي ډول هغه لښکر چې له کرمانه د محمد زمانخان قورچي تر مشرۍ لاندې را لېږل شوی وو د لارې په اوږدو کې بلوڅي جنگیالیو دړې وړې کړ. له هغه وروسته صفوي دربار کندهار ته د لښکر د لېږلو زړه ښه نه کړ ، ځکه تر دغه دمه مېرویس خان له فراه نېولې د کندهار تر ووروستني گوټه له قلاته تر مقره سېمې د یوې ملي ولسي اداري تر سیورې لاندې را ټولې او یو اداري واحد یې جوړ کړ او د دغو ولایاتو ټولو وگړو میرویس خان د ملي اتل او ولسي مشر په توگه پیژانده.
لوی توپیر
لوېدیځه اروپا
په ۱۰مه پېړۍ کې د وایکنګ، مسلمانانو او ماګیار د یرغلونو له کمېدو وروسته اروپا د سوکالۍ، د نفوسو د ودې او د ځمکنۍ پراخوالي دورې ته ننوته، چې د منځنۍ دورې په نوم یادېږي.په کلیو او ښارونو کې د هنرمندانو د تخصص په ډېرېدو سره سوداګري او کاروبار بیا راژوندي شول. په ۱۳مه پېړۍ کې تر ټولو ښه ځمکه اشغال شوه او کرنیز عاید کم شو. پر دې هر څه سربېره د سوداګرۍ او کاروبار پراختیا دوام وموند، په ځانګړې توګه په وینس او د شمالي ایټالیا په نورو ښارونو کې. ۱۴مې پېړۍ ځینې ناورینونه له ځانه سره لرل: قطحي، جګړې، تور مرګ او نورې ناروغۍ. په پایله کې د نفوس کمښت د کرایې د راټیټېدو او د معاشونو د لوړېدو لامل شو، د فیوډال او جایدادونو اړیکې یې کمزورې کړې، چې دا د منځنۍ اروپا ځانګړنه وه.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
مېرویس خان یو ستر ولسي، مېړنی او مبارز شخصیت وو او له سیاسي اکر او حالته په ځانگړي ډول د گاونډیو دغو او د واکمنۍ او حکومت له چارو ښه خبر وو. هغه په خپلواکۍ ۸ کاله د وگړو مشري وکړه او هره شېبه به یې د هغوی له دردونو ځان خبراوه او وگړو هم هغه ته ډیر دروند درناوی درلود او هغه ته به یې د درناوي له مخې نیکه ویل. مېرویس خان ، دغه مبارز او نوښتگرسیاستوال او د کندهار د هوتکو د لړۍ بنسټ اېښودنکي چې د افغانستان په یوه گوټ کې یې په عملي ډول د پردیو د واکمنۍ د راپرځولو لپاره لاره پرانېستلې وه ، ډیر لنډ ژوند درلود. هغه خپله تگلاره لا نه وه بشپړه کړې چې په ۱۷۱۵ ز (۲۸ ذیحجه ۱۱۲۷ هجري) په ۴۱ کلنۍ د توکم له ۸ کلنۍ مشرۍ وروسته سترگې له نړۍ پټې کړې او د کندهار په لوېدېځ کې د کوکران په سېمه کې خاورو ته وسپارل شو او دهغه د قبر پر لوحې دغه شعر لېدل کېږي:
لوی توپیر
جاپان
جاپاني ټولنه د توکوګاوا شوګونیټ له خوا اداره کېده، چې دا ټولنه یې پر سختې ډلبندۍ وېشله، د دولتي انحصار او د بهرنۍ سوداګرۍ د محدودیتونو له لارې یې په اقتصاد کې د پام وړ مداخله وکړه. په هر حال، په عمل کې د شوګونیټ حاکمیت زیاتره وخت له ماتې سره مخ و. جاپان له ۷۲۵ تر ۱۹۷۴ز کال پورې د ۱۱۵۰-۱۲۸۰، ۱۴۵۰-۱۶۰۰ او له ۱۷۳۰ز کال نه وروسته د هر کس GPD د مثبتې ودې لویې دورې سره د کس پر سر ۰.۰۴ ٪ ناخالص کلنی تولید تجربه کړ. دا دوره د دوامدارې ودې د بدلون لپاره د پام وړ نه وه. د برتانیې په پرتله د ۱۷مې پېړۍ تر نیمايي پورې د سړي سر ناخالص تولید یادې کچې ته نږدې و. جاپان په ۱۸۵۰ز کال کې د برتانیې څلورمه برخه سړي سرعاید درلود.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
اوس هم په کندهار کې وگړي د هغه د قبر ته د یوه ستر او دروند قطب په سترگه گوري او د ځېنو ناروغیو په درملنه کې د هغه د زیارت خاورې د تـَـبـَرُ ک په توگه کاروي او دا په خپله دهغه زړور او پوه مشر د قبر خاورو ته د کندهار د وگړو دزړه له کومې او رښتوني اخلاص څرگندونه کوي.
افغانانو او راتلونکو نسلونو ته د هغه وروستـنۍ وینا دا وه چې ستاسو چارې ټولې حق تعالی ته سپارم ، دویم باید د دښمن پروړاندې د زړه له کومي هڅه او سرښندنه وکړي او خپله مېړانه ، ننگ، ورغ او پرتم لوړ وساتـﺊ. ټول باید یو موټي او یولاسي اوسـﺊ او مېرڅي ته سر مه ټیټوﺉ او دهغه د بد وړوالي یا مضرت په له منځه وړلو کې هڅه وکړﺉ ځکه عجم په خپل منځ کې له دښمنۍ او بېلتونپالنې سره لاس او گریوان دي او دولت یې مخ پر نړېدلو دﺉ ، دزړه پر یو والي او یو موټي توب یو ځای وخوځېږﺉ او پر لوی څښتن متوکل سړی به پرهغوی لاس بری شي او اصفهان به ونیسي. د دغو خبرو له ویلو وروسته مېرویس خان له نړۍ سترگې پټې کړې او د کوکران په سېمه کې خاورو ته وسپارل شو. له هغه وروسته د مېرویس خان ورور میر عبدالعزیز د واکمنۍ چاروته غوره شو. میر عبدالعزیز نرم خویه سړی وو او له صفوي دولت سره یې د جوړښت او جوړ جاړي خوب په سر کې لېده او له دې امله یې د ایران د پاچا پر نامه یو لېک ولېکه او په هغه کې یې پاچا ته د ځان له اطاعته نغوته کړې وه. د مېرویس خان زوی محمود تـل له خپل اکا سره اوسېده، د محمود سترگې د صفوي پاچا پر نامه د خپل د اکا پر لاس پر دغه لېکل شوي لېک ولگېدلې. محمود د پلار د مړینې پر مهال د پلار د بالښت تر څنگ ناست وو او د پلار خبرې یې په غوږونو کې انگازې خپرولې ، د لېک په لېدلو یې زړه په ځوښ راغی ، توره یې پورته کړه او د اکا د بالښت څنگ ته ورغی او له دې چې اکا یې په خوب بېده وو نود تورې په یوه شرنگ یې د هغه پر ژوند همدلته د پای ټکې کښېښود ، له کوره دباندې راووت او وگړي یې د صفوي دولت پر وړاندې د قرآني آیاتو له لارښوونې سره سم جهاد ته را وبلل او ویې ویل : اکا مې میر عبدالله له ولس سره ډوکه او خیانت کړی، موږاو تاسو لنډه موده کېږي چې بښگلوي او راحت لرو ، هغه غوښتل چې زموږ گریوانونو ته بیا د مېرڅي لاسونه را وغځېږي. بیا یې د ایران د پاچا پر نامه د خپل اکا لېک ولس ته ولوست. افغانانو چې په جگړو کې د هغه زړورتیا او مېړانه لېدلې وه او پرې گران وو ، پرته له ځنډه یې د پلار د ځای ناستي په توگه و مانه (۱۷۱۶). په دغه وخت کې محمود ۱۸ کلن وو.
لوی توپیر
کوریا
کوریا په لومړیو ورځو کې سالمې نړیوالې سوداګریزې اړیکې لرلې، چې له منځني ختیځه به سوداګر ورتلل. پر دې سربېره ګاونډیوهېوادونو ته د سټراتیژیک موقعیت له امله کوریا د ګوریو او جوزون په دوره کې څو ځله یرغل کړی، چې په ۱۳مه پېړۍ کې د منګول له یرغل سره پیل شو. که څه هم د چین د پیاوړي سمندري ځواک او مرستې له امله یې شاتګ وکړ، د ۱۶مې پېړۍ په وروستیو کې د جاپان یرغلونه په ځانګړې توګه د ټاپووزمې لپاره ویجاړوونکی واو په حقیقت کې تر عصري دورې پورې ونه رغېدل. پرله پسې یرغلونو، په اسیا کې د لوېدیځ یرغلونو زیاتوالي او د عیسوي ویناوالو په راتګ د کوریا د انزوا کېدو دوره پیل شوه. یوازې له چین سره یې ابتدايي اړیکې ساتلې. د جوزون په پاتې دوره کې هېواد له اقتصادي ستونزو، د بزګرانو او سیاسي ډلو له پاڅونونو سره مخ شو، تر هغه چې د ۲۰مې پېړۍ په لومړیو کې د جاپان له خوا ونیول شو.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
ميرويس خان هوتک په  ١٠٨٤ هـ ق  يا  ١٦٧٣م  کال  کي  زېږېدلئ  دئ. پلار يې  ښالم خان  نومېدئ   چي  د  هوتکو  د  قوم  يو  منلئ  مشر  وو. مور يې  نازو انا  وه  چي  په  پښتونولي  يې  د  خپل  زوی  پالنه  او  روزنه  کړې  وه.
لوی توپیر
ممکن فکټورونه
پوهانو د لوی توپیر د تشرېح کولو په موخه ډېر نظرونه وړاندې کړې دي.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
ميرويس خان  په  زلميتوب  کي  د  وخت  زياتره  مروجه  علوم  لوستي  وه  او  وروسته  په  سوداگري  بوخت  وو. له خوراسانه  به  يې  مالونه  هندوستان  او  د  هغه  ځايه  به  يې  هيواد  ته  راوړل ،  گټه  به  يې  هم  کوله  او  د  نورو  خلکو  د  حاله  به  هم  خبرېده.
لوی توپیر
نوې نړۍ
یو شمېر تیورۍ له نوې نړۍ سره د اروپا ځانګړې اړیکې د لوی توپیر یا انحراف عمده لامل ګڼي. د بېرته راستنېدو د لوړې کچې او پخوانیو صنعتي زېرمو د استهلاک لوړ نرخ ته په کتو( چې د سپما اندازه او د پانګې راټولول یې محدود کړي دي) له مستعمرو او د غلامانو له سوداګرۍ نه ترلاسه شوې ګټې۷٪ په کال کې جوړوي.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
ميرويس خان  هم  د  خلکو  او  هيواد  خدمت  تر  هرڅه  ښه  و  باله ،  سووداگري  يې  پرېښوده  او  د  هيواد  خدمت  ته  يې  ملا  و  تړله. لومړی يې  د  خلکو  تر  منځ   ملي  يو والی  مينځ  ته  راووست  او  بيا  يې  گورگين  ته  ځان  نژدې  کړ  څو  په  لږه  موده  کي  د  هغه  د  باوري  کسانو  د  جملې  څخه  سو. د دې  لاري  يې  و  کولای  سوای  چي  ځان  د  اصفهان دربار  ته  و  رسوي ،  هلته  به  حالات  ځانته  معلوم  کړي  او  په  خپله  گټه  به  ور  ځني  کار  واخلي. ده په  لږ  وخت  کي  د  اصفهان  په  دربار  کي  دومره  نفوذ  وکړ  چي  د  هغه  ځايه  يې  ځان  د  گورگين  په  دربار  کي  د  پښتنو  د  قومونو  د  مشر  په  توگه  مقرر  کړ. اوس يې  نو  د  خلکو  د  يووالي  د  پاره  کار  پيل  کړ  او  د  گورگين  د  له  منځه  وړو  په  کار  بوخت  سو. پدې وخت  کي  گورگين  ځان  په  خطر  کي  و ليدئ  او  ميرويس  خان  يې  بندي  د  اصفهان  دربار  ته  واستاوه  او  دربار  ته  يې  وليکل  چي  دی  په  بند  کي  و  ساتي.
لوی توپیر
استازی دولت
ځینو اقتصادپوهانو دا استدلال کړی، چې استازی دولت د لوی انحراف عامل و. دوی استدلال کوي، چې مطلق حکومت، چېرې چې واکمنان حساب ورکوونکي نه وي، د ملکیت د حقونو او نوښت لپاره بد دی او دوی د فساد او کرایې په لټه کې دي. په هر حال، استازي حکومتونه د خلکو لویو برخو ته ځواب ویوونکي وو او په دې توګه باید د ملکیت حقونه خوندي کړي، خپلسری حکومت ونه کړي. دا چاره د اقتصادي سوکالۍ لامل کېږي.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
د ملي  پاڅون  لپاره  يې  يوه  جرگه  جوړه  کړه  او  پرېکړه  يې  وکړه  چي  لوړی دي د بلوڅو ،  ترينو  او  کاکړو  خانان دې  ته  وهڅول  سي ، چي  صفوي  حکومت ته د ماليې  ور کولو څخه  ډډه  و کړي هغو همداسي  وکړه. گورگين خپل  شپږزره  کسيږ لښکر ژوب  او بلوچستان  ته  ولېږه ،  پخپله هم ورپسې رهي سو او  د ميرويس خان څخه يې هم وغوښتل ، چي هلته ورسي. ميرويس خان هم د اوو زرو پښتنو عسکرو سره هلته ځان ور  ورساوه. د شپې يې پر گورگين حمله وکړه ، هغه او د هغه ټول کنډک يې له منځه يوړه. پخپله يې د گورگين کالي واغوستل او د هغه د وژل سو پوځيانو کالي په خپلو پوځيانو واغوستل او د کندهار پر لور رارهي سول. هلته يې د گورگين پاته پوځ له منځه يووړ ، هيواد يې د بېگانوو له لاسه خلاص کړ او د يوه خپلواک اولسي حکومت بنسټ يې کښېښود.
لوی توپیر
نړیوالتوب
د امریکا په اقتصادي بیا کتنه کې د ۲۰۱۷ز کال مطالعې وموندله، چې نړیوالتوب په ۱۸۵۰ز-۱۹۰۰ز کلونو کې د نړۍ د بډایه او بېوزلو برخو ترمنځ د اقتصادي توپیر لوی محرک و. هغه دولتونه چې له نړیوال کېدو یې ګټه اخیستې وه، د اجرائیوي ځواک د قوي محدودیتونو له خوا مشخص شوي او د اداري چاپیریال یوه عمده ځانګړنه، چې د خصوصي پانګونې د ملاتړ لپاره ښودل شوې ده.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
میرویس نېکه یو له هغو ملي مشرانو څخه دی، چې پر افغانستان د پردیو تر دوه نیم سوه کلنو تېریو او تپل شویو جگړو وروسته یې د افغانستان غربي سیمې ازادې کړې او یو خپلواک ملي ریاست یې پکې جوړ کړ.
لوی توپیر
چانس ( موکه)
یو شمېر اقتصادي تاریخپوهان په دې اند دي، چې ښايي صنعتي انقلاب د قسمت او چانس له امله چېرته او کله رامنځته شوی وي.
ميرويس هوتک
مېرویس خان د خپلواکۍ لوی گټونکی
میرویس نېکه په کندهار کې د صفوي واکمنو له والي، گرگین نه په پټه له قومي مشرانو سره غونډې کولې او د ازادۍ لپاره یې مشورې سره کولې. د هند د مغولي واکمنو په ساحه کې مېشتو پښتنو روحانیونو او مشرانو نه یې مشورې اخېستې، په اصفهان کې یې د صفوي مشرانو پام هغو ظلمونو ته را واړه، چې ددوی والي په کندهارکې کول.
ده همدا راز د اسلام له مرکز یثرب نه د خپلو مبارزو له پاره د علماوو فتوی ترلاسه کړه او څو ځله یې د قومي مشرانو په لویو جرگو کې د افغانستان د غربي سیمو بشپړه ازادي مطرح او بیا یې بریالی اقدام او قیام وکړ او د کندهار د بشپړې ازادۍ په برخه کې مبارزه کامیابه کړه. میرویس نېکه په ۱۱۱۹ قمري کال د یوه منظم پروگرام له مخې د یوه بریالي برید په نتیجه کې گرگین او دده ملگري له منځه یوړل او په کندهار یې یو ملي، ریاستي او جمهوري حکومت اعلان کړ. د میرویس نېکه ملي حکومت داسې وخت جوړشو، چې په نړۍ کې تردې حرکت ۸۲کاله وروسته د فرانسې د لوی انقلاب په نتیجه کې ملي حکومت رامنځ ته شو.
ده وویل: عزیزانو! په دې څو شپوکې چې تاسې کوم لیاقت، مېړانه، فداکاري، سرښندنه او تر ټولو زیات په درسپارل شوو وظیفوکې بشپړ لیاقت وښود سړی باوري کوي، چې زموږ خلک پیاوړی استعداد او لوړه پوهه لري، ځکه دا لوی کار چې تاسو سرته ورساوه، د دنیا د یوه ډېر روزل شوي پوج په وس کې هم نشته.
میرویس نېکه خپل ولس ته وویل: زه تاسې او ټول جهان ته اعلان کوم، چې افغانان سر له اوس څخه ازاد دي او ازاد به وي، موږ به یا مرو او یابه ازاد او سر لوړی ژوند کوو.
ده زیاته کړه، موږ د عدل او نیاو ملي حکومت جوړکړی، زه ستاسو پاچا نه یم، بلکې ستاسو خدمتگار یم، نو ځکه تاج پرسرنه ږدم او ستاسو خدمت له کوم! میرویس نېکه پوره اته کاله د اولس د مشر او د حکومت د ریس په توگه خپل مشرتابه ته دوام ورکړ، د هند له مغولي دولت سره یې د سفیر په سویه سیاسي اړیکې ټینگې کړلې، له صفویانو سره یې په تدبیر مقابله کوله، خبرې هم روانې وې او عسکري ځواکونه یې هم پیاوړي کول.
صفویانو څو ځله پر کندهار عسکري بریدونه تنظیم کړل، خو ملي مشر د خپلو توریالیو ملگرو په مرسته ماتې ورکړه او د خپل هېواد ازادي یې وساتله. کله چې وفات کېده، دی پوه وو، چې صفویان به دده ازاد حکومت تل تر تهدید لاندې ساتي، نو خپلو اخلافو ته یې وصیت وکړ، چې د خپلې ازادۍ د بقا له پاره اصفهان ونیسئ! چې دده اخلافو بیا دا وصیت پرځای کړ، خپله ازادي یې وساتله او په نتیجه کې یې په اصفهان کې د صفویانو واکمني نسکوره کړه.
د میرویس نیکه مړينه او مزار
د افغانستان او افغانانو ستر ملي مشر میرویس نیکه د ۱۷۱۵ ز کال د ډيسمبر پر ۲۵، چې د ۱۱۲۷ سپوږميز کال د ذوالحجه له ۲۸ سره سمون لري، د ژوند په ۴۲ کلنۍ کې په کندهار کې له دې فاني نړۍ څخه سترگې پټې کړې. زموږ د هېواد دا ستر افغان د کندهار لوېدیځ ته د کندهار د اوسني ښار په درې څلور کیلومترۍ کې د کوکران په کلي کې خاورو ته وسپارل شو.
د یوې سیمې، هېواد او یوه ولس مشران، لویان، بزرگان، خدمتگاران، روحاني، ديني، نامتو وگړي او ملي شخصيتونه د خپلو نه هېرېدونکو خدمتونو له کبله خلکو ته منلي او گران وي. داسې شخصيتونه په خپلې مړينې سره خپل ارزښت او قدر له لاسه نه ورکوي، بلکې تر مړينې وروسته هم د هغه قدر کېږي؛ ولس او راتلونکي پښتونه يې قدردانی د ځان پور بولي. ولس يې پر ارامځايونو زیارتونه جوړوي، ودانۍ ورته کوي او ياد يې تلپاتې کوي. د دغسې وگړيو ارامځي ته په ورتگ سره یې کارنامې او خاطرې رایادوي او خپلو اولادونو ته یې کیسې کوي او همدغسې اتلوليو او کارنامو ته یې هڅوي.
افغانستان د ننگیالیو، توریالو، پوهانو، عالمانو، بزرگانو، روحاني لارښوونکو، ملي مشرانو، او ولسي خدمتگارانو هېواد دی او د افغانستان په گوټ گوټ کې د داسې لویانو او ولیانو زیارتونه او قبرونه موجود دي، چې خلک یې زیارتونو ته ورځي، درناوی یې کوي، کارنامې یې ستایي او هڅه کوي چې د هغوی پليوني شي.
د ميرويس نيکه پر سپېڅلي ارامځي د ارواښاد پاچا محمد نادر شاه د واکمنۍ په دوره کې د کندهار تنظیمه ریس ارواښاد محمد گل خان مومند یوه ښکلې گومبته جوړه کړه، پر یوه پښتو ډبرلیک یې د ده کارنامې وليکلې او دا لنډۍ یې پر وتوږله:
د ننگ ټوټه به مې هر هډ وي-
که پس له مړینې په مزار راشې مینه
د میرویس نېکه مزار د خلکو مرجع او ټولنځای دی، چې وخت پر وخت ورځي، درناوی يې کوي او د مزار له برم او پرتم نه یې د هېوادپالنې درسونه زده کوي.
سرچينې
وېشنيزه:افغانان وېشنيزه:د افغانستان نوميالي وېشنيزه:د افغانستان پاچايان وېشنيزه:اتلان حاجي میرویس هوتک
ليکپاڼه
لیکپاڼه یا کاغذ یو ډول نازکه، د تاوېدو او کاتېدو وړ پاڼه ده چې د لرگي له وړو، زړو ټوکرانو او نورو فایبرلرونکو توکو څخه جوړیږي او له لیکپاڼې څخه په لیکلو، په رسمولو، یا په چاپولو کې ځینې کار اخیستل کیږي او همدا شان له لیکپاڼو څخه د کڅوړو یا پاکټ د جوړونې د موداو په توگه هم کارول کیږي
وېشنيزه:ليکپاڼه وېشنيزه:ليکتوکي
کفایت الله دهلوي
تعلیم
د پنځو کلو په عمر یې د شاجهان پور په مدرسه کي درس شروع کړی. اردو، فارسي او حفظ یې د نسم الله صاحب څخه وویل. بیا مدرسه اعزازیه کي د فارسي کتاب اسکندر نامه او د عربي لومړني کتابونه وویل. بیا يې یو څه وخت په مدرسه شاهي مراداباد کي درس وویلی.
دارلعلوم دیوبند ته داخلیدل
په ۱۳۱۲هـ کي دارالعلوم دیوبند ته ورغلی، او د (۲۱) کالو په عمر یې  په ۱۳‍۱۵هـ کي  سند فارغت ترلاسه کړی.
مشهوره اساتذه
مولانا منفعت علي، مولانا غلام رسول، مولانا خلیل احمد، شیخ الهند (مولانا محمود الحسن دیوبندي) مولاناړعبدالحق او مولانا اعزاز حسن خان رحمة الله علیهم.
تصانیف
مفتي صاحب ډېر مفید کتابونه لیکلي دي لکه: قصیده عربي، روض الریاضین، المبري او مصطفي، تعلیم الاسلام، ترټولو مشهور کتاب یې کفایت المفتي دی.
مهمي کارنامې
مفتي صاحب د علمي کارو سره سره سیاسي او ملي خدمات هم کول. په ۱۹۱۸م کي د مسلم لیګ په اجلاس کي د خپلو ملګرو سره په دغه مجلس کي برخه واخیستل. په ۱۹۱۹م کال خلافت کانفرنس په دهلي کي د برطانیې د سولي د جشن د نه منلو تجویز مفتي صاحب وړاندي کړی. د جمعت علماء هند لومړی صدر هم محترم مفتي صاحب وو. څو واري محبس ته بېول سوی دی. د مسلمانانو او ملکي خدماتو لپاره یې څو واري حجاز او نورو اسلامي ملکو ته سفر هم کړی دی. د طالب علمي په عمر کي یې د قادیانیت په خلاف یوه مجله هم چلول چي د (البرهان) په نامه یادېدل.
وفات
په ۱۳۷۲هـ د ربیع الاول په میاشت کي دې ستر فقهې ددې نړۍ څخه سترګي پټي کړې.
سرچينې
https://www.taleemulislam.net/bashpar.php?id=9255
وېشنيزه:سني اسلام وېشنيزه:حنفي مذهب وېشنيزه:حنفيان وېشنيزه:ديوبندي وېشنيزه:ديوبنديان وېشنيزه:اسلامي هندي علماء