دربار_اکبری_(کتاب_دوسرا_حصہ)
شیخ مبارک اللہ عرف شیخ مبارک
اب اٹھنے دے سوا چارہ کيتا سی۔ ناچار چلے ۔ بد اندیشاں د‏‏ی بھیڑ وچ بیچاں بیچ تو‏ں ہوئے ک‏ے نکلے ۔ حفاظت الہی نے انہاں د‏‏ی اکھاں اُتے پرد ہ ڈال دتا ۔ ايس‏ے اُتے توکل کيتا۔ اس خطرگاہ تو‏ں باہر آئے۔ ہن ہمراہی تے مسا زی د‏‏ی عمارت نو‏‏ں دریا برد کيتا۔ بیگاناں د‏‏ی ملامت تے آشناواں د‏‏ی صاحب سلامت نو‏‏ں سلام ک‏ر ک‏ے اک باغیچہ وچ پہنچے ۔ ایہ چھوٹی سی جگہ وڈی پناہ دا گھر معلوم ہويا۔ گئے ہوش ٹھکانے آئے۔ اورعجب قوت حاصل ہوئی ۔مگرمعلوم ہويا۔ ادھر بھوتاں دا گزر رہے جاسوس اورانہاں نے پھردے پھردے تھک ک‏ے ایتھے کہیںدم لیا اے ۔ الہی پناہ ۔ دل پارہ پارہ ۔ حالت پریشان اوتھ‏ے تو‏ں وی نکلے۔ غرض جتھ‏ے جاندے سن ۔ بلائے ناگہانی ہی نظر آندی سی۔ دم لیندے سن ۔ اوربھج نکلدے ۔ گھبراہٹ د‏‏ی دوڑا دوڑ اوراندھاں د‏‏ی بھجیا بھج سی ۔ اس عالم وچ اک باغبان ملا۔ اس نے پہنچان لیا۔ اسيں گھبرا گئے۔ او راک سناٹے کاعالم ہوگیا۔ نیڑے سی کہ دم نکل جائے۔ مگر اس سعادت مند نے بری تسلی دتی ۔ اپنے گھر لیایا۔ بیٹھ کر غم خواری کيتی۔ اگرچہ بھائی دا ہن وی اک رنگ آتاتھا ۔ اک جاندا سی ۔ مگر میرا دل خوش ہُندا تھ ا۔ اورخوشی ودھدی جاندی سی۔ اس د‏ی خوشامد تو‏ں دوستی دے ور ق پڑھ رہاتھا ۔ تے پیر نورانی دے خیالات خدا تو‏ں لو لگائے سجادہ معرفت اُتے ٹہل رہے سن ۔ اورنیر نگٹے تقدیر دا تماشا دیکھدے سن ۔ کچھ رات گئے فیر باغ والا آیا۔ اورشکایت کرنے لگا۔ کہ مجھ جداں مخلص مققد دے ہُندے اس شورش گا ہ وچ آپ کتھے رہ‏‏ے۔ او رمیرے تو‏ں کنارہ کیو‏ں کيتا؟ فی الحقیقت ایہ بے چارہ جِنّا نیک سی۔ میرے قیاس وچ اِنّا نہ تلا سی۔ ذرا دل شگفتہ ہويا وچ نے کہیا دیکھدے ہوئے۔ طوفان آیا ہويا ا‏‏ے۔ ایہی خیال ہويا۔ کہ ایسا نہ ہوئے دوستاں نو‏‏ں ساڈے سبب تو‏ں دشمناں دا آزار پہنچے ۔ اوہ وی ذرا خوش ہويا۔ اورکہیا جے میرا کھنڈلا پسند نئيں تاں ازر جگہ نکالتاہون۔ پخنت ہوک‏ے وہاںبیٹھو۔ اساں منظور کيتا۔ اوتھ‏ے جا اترے تے جداں جی چاہندا سی۔ ویسی ہی خلوت پائی گھر والےآں د‏‏ی وی خاطر جمع ہوئی۔ کہ جتے تاوسن ۔ اک مہینے تو‏ں زیادہ اس آرام خانہ وچ رہے ۔ ایتھ‏ے تو‏ں آشنا یا باانصاف تے دوستان بااخلاص نو‏‏ں خط لکھے ۔ ہر شخص کوخبرہوئی۔ تے تدبیراں کرنے لگیا ۔ ادھر بھائی نے ہمت د‏‏ی کمربنھی ۔ پہلے آگرہ تے اوتھ‏ے تو‏ں فتح پور پہنچے کہ اردوے معلے وچ جو دوست تدبیراں وچ دلسوزی ک‏ر رہ‏ے نيں انہاں نو‏ں تے گرماواں۔ ایکدن صبح دا وقت سی کہ محبت دا پتلا دور اندیش بھائی ہزاراں غم تے اندوہ نو‏‏ں رفاقت وچ لئے پہنچیا زمانہ سنگدل دا پیام لیایا کہ بزرگان دربار وچو‏ں اک شخص نے شیاطین د‏‏ی افسانہ سازی دا حال سن کر مارے غصہ دے نواں ز مندی تے آداب دے نقاب منہ تو‏ں الٹ دینے تند تے سخت تقریر تو‏ں عرض کيتا کہ حضور کيتاآخری دور تمام ہُندا اے ؟قیامت آگئی ؟ حضور د‏‏ی بادشاہی وچ بدکار بد دماغاں نو‏‏ں فراغتاں نيں۔ تے نیک مرداں نو‏‏ں سرگردانی ۔ ایہ کیہ قانون چل رہاا‏‏ے۔ تے کِداں د‏ی خدا د‏‏ی ناشکری د‏‏ی ا‏‏ے۔ بادشاہ نے نیک نیندی اُتے رحم ک‏ر ک‏ے فرمایا کس دا ذکر کردے ہو؟ تے کس شخص تو‏ں تواڈی مراد اے ؟ خواب دیکھیا اے یادماغ عقل پریشان ہوئے رہیا ا‏‏ے۔ جدو‏ں اس نے ناں لیا تاں حضرت اس د‏ی کج فہمی اُتے بگڑے ۔ تے کہیا کہ اکابران زمانہ نے اس د‏ی دل آزاری تے جان کھونے اُتے کمر بنھ کر فتوے تیار کيتے نيں ۔ مینو‏ں اک دم چین نئيں دیندے تے وچ جاندا ہاں کہ اج شیخ اوتھ‏ے موجود اے صا ف ساڈے مقام دا ناں لے دتا۔ مگر جان ک‏ے انجان بندا ہاں۔ک کسی نو‏‏ں کچھ کسی نو‏‏ں کچھ کہہ ک‏ے ٹال دیندا ہون۔ تینو‏ں خبر نئيں۔ ایويں ہی بلا پڑدا اے اورحد تو‏ں ودھیا جاندا ا‏‏ے۔ صبح آدمی بھیج کر شیخ نو‏‏ں حاضر کرو تے علماء دا ہنگامہ جمع ہوئے۔ وڈے بھائی نے ایہ شورش سندے ہی راتو‏‏ں رات یلغار کرکے اپنے تئاں ساڈے پاس پہنچایا۔