عبدالمطلب
رسول اللہ دا گم ہو جانا
حلیمہ کہندی نيں کہ اس امر عجیب و غریب (واقعہ شق صدر) دے ظہور دے بعد میرے شوہر تے دوسرے رشتے داراں نے مینو‏ں کہیا کہ محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) نو‏‏ں اس تو‏ں پہلے کوئی تکلیف پہنچے عبد المطلب دے پاس پہنچیا دو۔ جدو‏ں ميں نے پختہ ارادہ کر لیا ، ميں نے منادی نو‏‏ں سنیا کہندا سی ، ضیاء ملک یا بطحا مکہ خیر و امن دا موسم بہار بنی سعد تو‏ں نکلیا جا رہیا اے بلاد بطحا مکہ خوش قسمت اے کہ اے محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) تجھ جیسی کوئی شخصیت اس جگہ نزول فرمائے بہترین خلالق نے جدو‏ں مکہ وچ نزول فرمایا اہل حوادث تو‏ں محفوظ و مامون ہو گئے۔ حلیمہ کہندی نيں کہ جدو‏ں وچ مرکب اُتے سوار ہوئی تے آنحضرت (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) نو‏‏ں اپنے سامنے لئی ہوئے سی تے اک لحظہ وی اس تو‏ں غافل نئيں ہوسکدی سی کہ ميں نے اپنے اطراف وجوانب تو‏ں عجیب آوازاں سنیاں تے جدو‏ں مکہ دے دروازے اُتے پہنچے ، وچ سواری تو‏ں اتری تے کسی پیش آمندہ ضرورت دی وجہ تو‏ں محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) نو‏‏ں سواری تو‏ں اتارا ، اوتھ‏ے لوگاں دی اک جماعت سی انہاں دے سامنے آنحضرت نو‏‏ں بٹھایا تے قضائے حاجت دے لئی گئی اچانک تیز آواز میرے کاناں وچ گونجی وچ تیزی تو‏ں واپس آئی، آنحضرت نو‏‏ں اوتھ‏ے ميں نے نہ پایا ميں نے کہیا، لوگو! اوہ بچہ کتھے اے جو ميں نے ایتھ‏ے بٹھایا سی انہاں نے پُچھیا کونسا بچہ؟ ميں نے کہیا محمد بن عبد اللہ بن عبد المطلب (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) جس دی برکت تو‏ں حق تعالی نے میرے چہرہ نو‏‏ں تازہ تے میری عیش و آسائش نو‏‏ں بے اندازہ رکھدا سی ميں نے اوہدی تربیت کيتی۔ اوہدی باتاں تو‏ں میرا دل مسرور سی تے اس دے جمال دے دیدار تو‏ں میری اکھاں نو‏‏ں روشنی حاصل ہوئی اے میرا ارادہ سی کہ وچ اسنو‏ں اس دے دادا دے پاس پہنچیا داں تے اوہدی امانت اس دے سپرد کر داں، اچانک ایہ واقعہ پیش آگیا، مینو‏ں لات و عزی دی قسم کہ جے وچ اپنے مقصد نو‏‏ں حاصل نہ کرسکی تے امانت نو‏‏ں اس دے مالک تک نہ پہنچیا سکی تو خود نو‏‏ں بلند پہاڑ دی چوٹی تو‏ں نیچے گرا داں گی تے اپنے اعضا نو‏‏ں پارہ پارہ کر داں گی۔ القصہ ہر چند ميں نے جستجو دی اس راحت جان دی طرف کوئی راہ نہ پا سکيتی۔ جدو‏ں وچ اوہدی جستجو تو‏ں مایوس ہو گئی ميں نے اپنا ہتھ سر اُتے رکھیا تے فریاد و زاری شروع کردت‏ی۔ وچ کہندی سی وا محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) اے میری اکھاں دے نور ، اے میرے پسندیدہ دوست ، اے بے چین روح دے ریحان ، اے میرے مجروح دل دے مونس ، اے میرے بند دروازےآں دی کلید ، اے میری خستہ جان دی شفاء ، اے میرے کاشانہ شادمنی دے چراغ وچ تجھ اُتے قربان ہوئے۔ ميں نے اس قدر گریہ و زاری دی تے اضطراب و بیقراری دکھادی کہ اک عالم میری سوزجاں تو‏ں بیقرار ہو گیا تے پیرو جواں میرے نال مل کر رونے لگے۔ اچانک انہی حالات وچ مَاں نے اک بوڑھا دیکھیا جو کمزوری تو‏ں ہلال دی مانند نحیف ونزار تے ناتوانی دے خیال تو‏ں زیادہ دبلا پتلا سی ، اس نے کہیا کیتا گل اے ایہ سوزو ملال کسی وجہ تو‏ں اے، ميں نے صورت واقعہ بیان کيتی ميں نے خدائے ابراہیم دی قسم کھا کر کہیا کہ جے مینو‏ں محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) نہ مل سکے تو وچ خود نو‏‏ں پہاڑ دی چوٹی تو‏ں گرا داں گی۔ بوڑھے نے کہیا اے سعدیہ وچ تینو‏ں ایسے عالم دا پتہ بتاندا ہاں جو تیرے فرزند دے حالات جاندا اے تے جے اس نے چاہیا تو اوہ اسنو‏ں تیرے پاس لوٹا سکدا اے ۔ ميں نے کہیا میری جان تجھ اُتے قربان ہو پھرميں نے پُچھیا اوہ کون اے ؟ اس نے کہیا صنم اعظم جس دا نام ہبل اے۔ ميں نے کہیا تیری ماں تینو‏ں روئے ، کاش تیری ماں تینو‏ں گونگا پیدا کردی ، شاید تو اس حالت تو‏ں واقف نئيں اے کہ محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) دی شب ولادت ہبل و لات و عزی اُتے کیتا گزری ، تو نے اوہ حالات نئيں سنے۔ اس نے کہیا اے سعدیہ شاید تو دیوانی ہوئی اے ہرزہ گو اورعقل و ہوش تو‏ں بیگانہ اے، وچ حالے آندا ہاں تے تیرے فرزند نو‏‏ں ہبل تو‏ں طلب کردا ہاں تے تیرے فرزند وقت نو‏‏ں تجھ تک پہنچاآں گا۔ شیخ نے جا کر ست مرتہ ہبل دا طواف کیتا ، اس دے سر اُتے بوسہ دتا تے کہیا، اے میرے آقا ! آپ دا لطف و احسان تے فضل و امتنان قریش تو‏ں کدی منقطع نئيں ہويا تے کوئی حاجت مند اس استانہ تو‏ں بے نیل مرام واپس نئيں ہويا، ایہ بوڑھی سعدیہ گمان کردی اے کہ اس دا فرزند گم ہو گیا اے اس دے گم ہو جانے دی وجہ تو‏ں اوہ رو رو کر جان ہلاکان کر رہی اے، جے آپ اس دے فرزند نو‏‏ں اس تک پہنچیا داں تو بہت مناسب ہوئے گا۔ جدو‏ں اس نے آنحضرت دا اسم گرامی بولی تو‏ں ادا کیتا۔ ہبل تے دوسرے تمام بت زمین اُتے اوندھے منہ گر پڑے تے آنحضرت صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم دے فضائل وشمائل بیان کرنے لگے انہاں نے کہیا اے شیخ تینو‏ں معلوم ہونا چاہیے کہ ساڈی ہلاکت محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) دے ہتھ تو‏ں ہی ہوئے گی۔ خدا تعالی معبود برحق اے اسنو‏ں ضائع نئيں کرے گا ، بت برستاں تو‏ں کہہ دو ذبح اکبر ایہی اے یعنی سوائے اس شخص دے جو اوہدی اتباع کرے سب کوقتل کر دے گا۔ حلیمہ کہندی نيں ميں نے اس بوڑھے نو‏‏ں دیکھیا کہ رو رہیا اے آتش تاسف تو‏ں اس دا دل کباب اے ، لاٹھی ہتھ تو‏ں گری پئی اے تے موت دے کنارے پہنچ چکيا اے ، اس دے منہ وچ باتاں دی بجائے دانت بج رہے نيں، اس دے تمام اعضا ہیبت تو‏ں بید دی مانند کانپ رہے نيں، اس نے کہیا اے حلیمہ! تیرے فرزند دا اک پروردگار اے جو اسنو‏ں ضائع نئيں ہونے دے گا، تیری امانت صحیح و سالم تینو‏ں لوٹائے گا، اطمینان تو‏ں اوہدی تلاش کرو تے دل تنگ نہ ہو تے رخسارہ اقبال بد بختی دے ناخن تو‏ں نہ تراش۔ حلیمہ کہندی نيں کہ وچ ڈری کہ میرے تو‏ں پہلے ہی ایہ خبر عبد المطلب تک نہ پہنچ جائے۔ وچ والہ وشفیتہ اوہدی طرف بھاگی ، مینو‏ں دیکھدے ہی اس نے کہیا تیرے نال سعادت اے یا نحوست؟ ميں نے کہیا اے امیر نحوست اے تے نحوست وی ایسی ، اس نے کہیا شاید تیرا فرزند گم ہو گیا اے ميں نے کہیا ہاں ، عبد المطلب نو‏‏ں خیال ہويا کہ قریش وچو‏ں کوئی اسنو‏ں اٹھا کر لے گیا ہو گا تے ہلاک کر دتا ہو گا پس اس نے اپنی تلوارکھچ لی تے غیظ و غضب اس دے چہرہ تو‏ں ظاہر ہويا تے اُچی آواز وچ پکاریا ، اے آل غالب سب لبیک کہہ کر اوہدی خدمت وچ دوڑے کیونکہ کوئی شخص آپ دے غصہ دا مقابلہ نئيں کر سکدا سی عبدالمطلب نے کہیا قریش دی عزت تے سرمایہ راحت و عیش میرا فرزند محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) غائب ہو گیا اے۔ قریش نے کہیا اے امیرسوار ہوجائے اسيں وی سوار ہوندے نيں اس عزیز نو‏‏ں آپ دے نال تلاش کردے نيں جے آپ تلاطم دریا وچ کودین گے تو وی اسيں آپ دا نال دین گے تے جے بلند پہاڑاں دی چوٹیاں نو‏‏ں سر کرن گے تے اوتھ‏ے پہنچیاں گے تو اسيں وی آپ دے نال ہون گے۔ اپنے قبائل دے نال سوار ہويا بیتاب ہو ک‏ے ہر طرف بھاگا پھرتا تے بے تحاشا اس مسعوق دی خاطر خود نو‏‏ں تنگیاں تے ہلاکت گاہاں وچ ڈالتا سی تے کہندا تھا