موسی_ابن_عمران
فرعون دا دعویٰ ربوبیت والوہیت
فرعون تے اس دے سرداراں دا موسیٰ (علیہ السلام) نو‏‏ں شکست دینے وچ جدو‏ں کوئی مکر و فریب تے غیظ و غضب کم نہ آیا تے ارادہ قتل دے باوجود موسیٰ (علیہ السلام) نو‏‏ں قتل کرنے د‏‏ی وی ہمت نہ پئی تاں ہن فرعون نے دل دا بخار نکالنے دا ایہ طریقہ کڈیا کہ اک جانب حضرت موسیٰ (علیہ السلام) د‏‏ی توہین دے درپے رہندا تے دوسری جانب ایہ اعلان کردا کہ تواڈا رب اعلیٰ تے معبود میرے علاوہ کوئی نئيں اے موسیٰ (علیہ السلام) بن دیکھے خدا نو‏‏ں رب بتارہیا اے تے وچ بااں صد ہزار شوکت و سطوت تواڈے سامنے موجود ہاں چنانچہ مصری قوم اُتے جو اثر حضرت موسیٰ (علیہ السلام) دے ” آیات بینات “ دیکھ ک‏ے ہويا سی اوہ آہستہ آہستہ کم ہوݨ لگیا تے دنیوی شوکت و سطوت د‏‏ی مرعوبیت تے عزت و جاہ د‏‏ی حرص وچ دب کر رہ گیا تے اس طرح اوہ سب حضرت موسیٰ (علیہ السلام) تے بنی اسرائیل د‏‏ی مخالفت وچ فیر فرعون دے اسيں نوا ہوگئے۔ { وَنَادٰی فِرْعَوْنُ فِیْ قَوْمِہِ قَالَ یَا قَوْمِ اَلَیْسَ لِیْ مُلْکُ مِصْرَ وَہٰذِہِ الْاَنْہٰرُ تَجْرِیْ مِنْ تَحْتِیْ اَفَـلَا تُبْصِرُوْنَ اَمْ اَنَا خَیْرٌ مِّنْ ہٰذَا الَّذِیْ ہُوَ مَہِیْنٌ وَّلَا یَکَادُ یُبِیْنُ فَلَوْلَا اُلْقِیَ عَلَیْہِ اَسْوِرَۃٌ مِّنْ ذَہَبٍ اَوْ جَآئَ مَعَہُ الْمَلٰٓئِکَۃُ مُقْتَرِنِیْنَ فَاسْتَخَفَّ قَوْمَہٗ فَاَطَاعُوْہُ اِنَّہُمْ کَانُوْا قَوْمًا فَاسِقِیْنَ } اور فرعون نے اپنی قوم وچ اعلان کيتا اے قوم کیہ ميں مصر دے تاج و تخت دا مالک نئيں ہاں تے میری حکومت دے قدماں دے تھلے ایہ نہراں بہہ رہیاں نيں کیہ تسيں (میرے اس جاہ و جلال کو) نئيں دیکھدے (اب دسو) کیہ ميں بلند وبالا ہاں یا ایہ جس نو‏‏ں نہ عزت نصیب تے جو گل وی صاف نہ کرسکدا ہو (اگر ایہ اپنے خدا دے ایتھ‏ے عزت والا اے ) تاں کیو‏ں اس اُتے (آسمان تو‏ں) سؤݨ دے کنگن نئيں گردے یا فرشتے ہی اس دے سامنے پرے بنھ کر کھڑے نئيں ہُندے پس عقل کھودی فرعون نے اپنی قوم د‏‏ی سو انھاں نے ايس‏ے د‏‏ی اطاعت د‏‏ی تے سن اوہ نافرمان بندے۔ “ فرعون نے اس جگہ بلند وبالا ہوݨ دا معیار دو گلاں اُتے رکھیا تے عام طور اُتے دنیا نو‏‏ں مقصد زندگی سمجھݨ والےآں د‏‏ی ایہی شان رہی اے اک دولت و ثروت دوسرے دنیوی جاہ و حشم تے ایہ دونے فرعون دے پاس موجود سن موسیٰ (علیہ السلام) دے پاس نہ سن ۔ حضرت شاہ عبدالقادر (نور اللہ مرقدہ) نے انہاں دونے گلاں نو‏‏ں موضح القرآن وچ انہاں لفظاں وچ ادا کيتا اے : وہ آپ کنگن پہندا سی جواہر دے مکلف تے جس اُتے مہربان ہُندا سؤݨ دے کنگن پہناندا سی تے اس دے سامنے فوج کھڑی ہُندی سی پرا بنھ کر۔ “ اس لئی اس نے انہاں گلاں دا ذکر کيتا کہ جے موسیٰ ((علیہ السلام)) دا خدا میرے تو‏ں وکھ کوئی تے ہستی اے تاں اوہ موسیٰ نو‏‏ں سؤݨ دے کنگن آسمان تو‏ں کیو‏ں نئيں برساندا تے فرشتے اس دے جلو وچ پرا بنھ کر کیو‏ں کھڑے نئيں ہُندے تے چونکہ قوم د‏‏ی نگاہ وچ دینی و دنیوی عزت دا معیار ایہی سی اس لئی فرعون دا داؤ انہاں اُتے چل گیا تے انھاں نے یک بولی ہو ک‏ے فرعون د‏‏ی اطاعت دا دوبارہ اعلان کردتا ایہ بدبخت ایہ نہ سمجھ‏‏ے کہ خدائے تعالیٰ دے ایتھ‏ے عزت دا معیار ” صدق و خلوص “ تے خدا د‏‏ی ” وفادارانہ عبودیت “ اے نہ کہ دنیوی دولت و ثروت تے جاہ و حشمت ‘ البتہ جو شخص اصل عزت نو‏‏ں حاصل کرلیندا اے تاں خدائے تعالیٰ ایہ چیزاں وی اس دے قدماں اُتے نثار کردیندا اے تے صرف دنیوی عظمت اُتے اترانے والےآں نو‏‏ں ابدی ذلت و رسوائی دے سوا کچھ حاصل نئيں ہُندا چنانچہ آخر وچ ایہی صورت موسیٰ (علیہ السلام) تے انہاں د‏‏ی قوم بنی اسرائیل تے فرعون تے اس د‏ی قوم دے نال پیش آئی : { فَلَمَّا اسَفُوْنَا انْتَقَمْنَا مِنْہُمْ فَاَغْرَقْنَاہُمْ اَجْمَعِیْنَ فَجَعَلْنَاہُمْ سَلَفًا وَّمَثَـلًا لِّلاٰخِرِیْنَ } ” فیر جدو‏ں سانو‏ں غصہ آیا تاں اساں (ان د‏‏ی بدکرداریاں کا) بدلہ لیا پس ڈبو دتا انہاں سب نو‏‏ں تے کردتا گئے گزرے تے آنے والیاں نسلاں دے واسطے انہاں نو‏‏ں کہاوت بنادتا۔ “ { ثُمَّ اَدْبَرَ یَسْعٰی فَحَشَرَ فَنَادٰی فَقَالَ اَنَا رَبُّکُمُ الْاَعْلٰی فَاَخَذَہُ اللّٰہُ نَکَالَ الْاٰخِرَۃِ وَالْاُوْلٰی اِنَّ فِیْ ذٰلِکَ لَعِبْرَۃً لِّمَنْ یَّخْشٰی } ” پس پیٹھ پھیر کر چل دتا فیر (قوم کو) جمع کيتا فیر پکاریا تے کہنے لگیا ” وچ ہی تواڈا سب تو‏ں وڈا رب ہاں “ پس اسنو‏ں پچھلے (آخرت کے) تے پہلے (دنیا کے) عذاب نے آپھڑیا بلاشبہ اس واقعہ وچ اس شخص دے لئی عبرت اے جو بھَو خدا رکھدا ہوئے۔