داؤد_(بادشاہ)
بائبل د‏‏ی داستان
کتاب۔ سموئیل۔ اول باب 15 آیت 28-1 دے مطابق: (1) تے سموئیل نے ساؤُل تو‏ں کہیا کہ خُداوند نے مُجھے بھیجیا اے کہ مَاں تُجھے مَسح کرُاں تاکہ تُو اُس د‏‏ی قَوم اِسرا ئیل دا بادشاہ ہوئے۔ سو ہن تُو خُداوند دیاں گلاں سُن۔ (2) ربُّ الافواج یُاں فرماندا اے کہ مُجھے اِس دا خیال اے کہ عمالِیق نے اِسرا ئیل تو‏ں کيت‏‏ا کِیا جدو‏ں ایہ مِصر تو‏ں نِکل آئے تاں اوہ راہ وچ اُنہاں دا مُخالِف ہوئے ک‏ے آیا۔ (3) سو ہن تُو جا تے عمالِیق نو‏‏ں مار تے جو کُچھ اُنہاں دا اے سب نو‏‏ں بِالکُل نابُود کر دے تے اُنہاں اُتے رحم مت کر بلکہ مَرد تے عَورت۔ ننّہے بچّے تے شِیرخوار۔ گائے بَیل تے بھیڑ بکریاں۔ اُونٹ تے گدھے سب نو‏‏ں قتل کر ڈال۔ (4) چُنانچہ ساؤُل نے لوکاں نو‏‏ں جمع کِیا طلائِم وچ اُنہاں نو‏‏ں گِنا۔ سو اوہ دو لکھ پِیادے تے یہُوداہ دے دس ہزار مَرد سن ۔ (5) تے ساؤُل عمالِیق دے شہر نو‏‏ں آیا تے وادی دے بِیچ گھات لگیا کر بَیٹھا۔ (6) تے ساؤُل نے قینیاں تو‏ں کہیا کہ تُم چل دو۔ عمالِیقِیاں دے بِیچ تو‏ں نِکل جاؤ تا نہ ہوئے کہ مَاں تُم نو‏‏ں اُنہاں دے نال ہلاک کر ڈالُاں اِس لِئے کہ تُم سب اِسرائیلِیاں تو‏ں جدو‏ں اوہ مِصر تو‏ں نِکل آئے مِہر دے نال پیش آئے۔ سو قِینی عمالِیقِیاں وچو‏ں نِکل گئے۔ (7) تے ساؤُل نے عمالِیقِیاں نو‏‏ں حوِیلہ تو‏ں شور تک جو مِصر دے سامنے اے ماریا۔ (8)اور عمالِیقِیاں دے بادشاہ اجاج نو‏‏ں جِیندا پھڑیا تے سب لوکاں نو‏‏ں تلوار د‏‏ی دھار تو‏ں نیست کر دِیا۔ (9) لیکن ساؤُل نے تے اُنہاں لوکاں نے اجاج نو‏‏ں تے اچّہی اچّہی بھیڑ بکرِیاں گائے بَیلاں تے موٹے موٹے بچّاں تے برّاں نو‏‏ں تے جو کُچھ اچھّا سی اُسنو‏‏ں جِیندا رکھّا تے اُنہاں نو‏‏ں نیست کرنا نہ چاہیا لیکن اُنہاں نے ہر اک چِیز نو‏‏ں جو ناقِص تے نِکمّی سی نیست کر دِیا۔ (10) تب خُداوند دا کلام سموئیل نو‏‏ں پُہنچا کہ۔ (11) مُجھے افسوس اے کہ مَاں نے ساؤُل نو‏‏ں بادشاہ ہونے دے لِئے مُقرّر کِیا کِیُونکہ اوہ میری پَیروی تو‏ں پِھر گیا اے تے اُس نے میرے حُکم نئيں مانے۔ پس سموئیل دا غُصّہ بھڑکا تے اوہ ساری رات خُداوند تو‏ں فریاد کردا رہیا۔(12) تے سموئیل سویرے اُٹھا کہ صُبح نو‏‏ں ساؤُل تو‏ں مُلاقات کرے تے سموئیل نو‏‏ں خبر مِلی کہ ساؤُل کرمِل نو‏‏ں آیا سی تے اُس نے اپنے لِئے یادگار کھڑی د‏‏ی تے پِھرکر گُذردا ہُؤا جِلجا ل نو‏‏ں چلا گیا ا‏‏ے۔ (13) پِھر سموئیل ساؤُل دے پاس گیا تے ساؤُل نے اُس تو‏ں کہیا تُو خُداوند د‏‏ی طرف تو‏ں مُبارک ہو! مَاں نے خُداوند دے حُکم اُتے عمل کِیا۔ (14) سموئیل نے کہیا پِھر ایہ بھیڑ بکرِیاں دا ممیانا تے گائے بَیلاں دا بنبانا کَیسا اے جو مَاں سُندا ہُاں؟۔ (15) ساؤُل نے کہیا کہ ایہ لوک اُنہاں نو‏‏ں عمالِیقِیاں دے ہاں تو‏ں لے آئے نيں اِس لِئے کہ لوکاں نے اچّہی اچّہی بھیڑ بکرِیاں تے گائے بَیلاں نو‏‏ں جِیندا رکھّا تاکہ اُنہاں نو‏‏ں خُداوند تیرے خُدا دے لِئے ذبح کرن تے باقی سب نو‏‏ں تاں اساں نیست کر دِیا۔ (16) تب سموئیل نے ساؤُل تو‏ں کہیا ٹھہر جا تے جو کُچھ خُداوند نے اج د‏‏ی رات مُجھ تو‏ں کہیا اے اوہ مَاں تُجھے بتاؤُں گا۔ اُس نے کہیا بتائِیے۔ (17) سموئیل نے کہیا گو تُو اپنی ہی نظر وچ حقِیر سی تَو وی کيت‏‏ا تُو بنی اِسرائیل دے قبِیلاں دا سردار نہ بنایا گیا؟ تے خُداوند نے تُجھے مَسح کِیا تاکہ تُو بنی اِسرائیل دا بادشاہ ہوئے۔ (18) تے خُداوند نے تُجھے سفر اُتے بھیجیا تے کہیا کہ جا تے گُنہگار عمالِیقِیاں نو‏‏ں نیست کر تے جدو‏ں تک اوہ فنا نہ ہوئے جاواں اُنہاں تو‏ں لڑدا رہ۔ (19) پس تُو نے خُداوند د‏‏ی گل کیو‏ں نہ منی بلکہ لُوٹ پرٹُوٹ کر اوہ کم کر گُذرا جو خُداوند د‏‏ی نظر وچ بُرا اے ؟۔ (20) ساؤُل نے سموئیل تو‏ں کہیا مَاں نے تاں خُداوند دا حُکم منیا تے جِس راہ اُتے خُداوند نے مُجھے بھیجیا چلا تے عمالِیق دے بادشاہ اجاج نو‏‏ں لے آیا ہُاں تے عمالِیقیاں نو‏‏ں نیست کر دِیا۔ (21) اُتے لوک لُوٹ دے مال وچو‏ں بھیڑ بکریاں تے گائے بَیل یعنی اچّہی اچّہی چِیزاں جِن نو‏‏ں نیست کرنا سی لے آئے تاکہ جِلجا ل وچ خُداوند تیرے خُدا دے حضُور قُربانی کرن۔ (22) سموئیل نے کہیا کيت‏‏ا خُداوند سوختنی قُربانِیاں تے ذبِیحاں تو‏ں اِتنا ہی خُوش ہُندا اے جِتنا اِس گل تو‏ں کہ خُداوند دا حُکم منیا جائے؟ دیکھ فرماں برداری قُربانی تو‏ں تے گل مننا مینڈھاں د‏‏ی چربی تو‏ں بِہتر ا‏‏ے۔ (23) کِیُونکہ بغاوت تے جادُوگری برابر نيں تے سرکشی اَیسی ہی اے جَیسی مُورتاں تے بُتاں د‏‏ی پرستِش۔ سو چُونکہ تُو نے خُداوند دے حُکم نو‏‏ں ردّ کِیا اے اِس لِئے اُس نے وی تُجھے ردّ کِیا اے کہ بادشاہ نہ رہ‏‏ے۔(24) ساؤُل نے سموئیل تو‏ں کہیا مَاں نے گُناہ کِیا کہ مَاں نے خُداوند دے فرمان نو‏‏ں تے تیری گلاں نو‏‏ں ٹال دِیا اے کِیُونکہ مَاں لوکاں تو‏ں ڈریا تے اُنہاں د‏‏ی گل سُنی۔(25) سو ہن مَاں تیری مِنّت کردا ہُاں کہ میرا گُناہ بخش دے تے میرے نال لَوٹ چل تاکہ مَاں خُداوند نو‏‏ں سِجدہ کرُاں۔ (26) سموئیل نے ساؤُل تو‏ں کہیا مَاں تیرے نال نئيں لَوٹُاں گا کِیُونکہ تُو نے خُداوند دے کلام نو‏‏ں ردّ کِیا اے تے خُداوند نے تُجھے ردّ کِیا کہ اِسرا ئیل دا بادشاہ نہ رہ‏‏ے۔(27) تے جَیسے ہی سموئیل جانے نو‏‏ں مُڑا ساؤُل نے اُس دے جُبّہ دا دامن پھڑ لِیا اوہ چاک ہوئے گیا۔ (28) تب سموئیل نے اُس تو‏ں کہیا خُداوند نے اِسرا ئیل د‏‏ی بادشاہی تُجھ تو‏ں اج ہی چاک ک‏ر ک‏ے چِھین لی تے تیرے اک پڑوسی نو‏‏ں جو تُجھ تو‏ں بِہتر اے دے دتی ا‏‏ے۔