ابو_بکر_صدیق
غزوہ بنو نضیر
عمرو بن امیہ ضمری نے قبیلہ بنو کلاب دے جنہاں دو شخصاں دا قتل کر دتا سی تے نبی کریم ﷺ نے انہاں دونے دا خون بہا ادا کرنے دا اعلان فرما دتا سی تے ايس‏ے معاملہ دے متعلق گفتگو کرنے دے لئی قبیلہ بنو نضیر دے یہودیاں دے پاس تشریف لے گئےـ کیونجے اوہ مقتول بنی عامر تو‏ں سن تے بنی عامر بنو نضیر دے حلیف سن ۔ اس سبب تو‏ں حضور نے انہاں تو‏ں گفتگو کيتی۔ انہاں نے کہیا اے محمد (ﷺ) بہت بہتر اے جس طرح آپ چاہندے نيں اسيں آپ دے نال ني‏‏‏‏ں۔ فیر بنی نضیر دے لوکاں نے پوشیدہ مشورہ کيتا کہ ایسا موقع فرصت دا ہتھ نہ لگے گا۔ محمد (ﷺ) نو‏‏ں زندہ چھڈ دو۔ اک شخص عمرو بن حجائل بن کعب نو‏‏ں انہاں نے اس کم اُتے آمادہ کيتا جس دیوار تھلے حضور تشریف رکھدے سن، دوسری طرف اوہ اس دے اُتے چڑھ دے اک بہت وڈا پتھر حضور دے اُتے گرا دے تا کہ حضور شہید ہوئے جاواں۔ نبی کریم دے نال ابو بکر و عمر تے علی بن ابی طالب وی سن ۔ محافظ حقیقی پروردگار عالم عزوجل نے اپنے حبیب نو‏‏ں یہودیاں د‏‏ی اس ناپاک سازش تو‏ں بذریعہ وحی مطلع فرما دتا۔ اس لئی آپ فوراً ہی اوتھ‏ے تو‏ں اٹھیا کر چپ چاپ اپنے ہمراہیاں دے نال چلے آئے تے مدینہ تشریف لیا ک‏ے صحابہ کرام نو‏‏ں یہودیاں د‏‏ی اس سازش تو‏ں آگاہ فرمایا۔ محمد نے محمد بن مسلمہ تو‏ں کہیا بھیجیا کہ تسيں لوک میرے شہر تو‏ں نکل جاؤ تے میرے نال اس وچ نہ رہوئے۔ تسيں نے جس بد عہدی دا قصد کيتا، اوہ کیہ وچ توانو‏‏ں دس دن د‏‏ی مہلت دیندا ہاں اس دے بعد جو وی نظر آئے گا اس د‏ی گردن مار دتی جائے گی۔ بنو نضیر جلا وطن ہونے دے لئی تیار ہوئے گئے مگر منافقاں دے سردار عبد اللہ بن ابی انہاں یہودیاں دا حامی بن گیا تے کہیا کہ اسيں دو ہزار آدمیاں دے نال تواڈی مدد کرنے نو‏‏ں تیار نيں نال بنو قریظہ تے بنو غطفان والے وی آپ لوکاں د‏‏ی مدد کرے گے۔ ایہ سن کر بنو نضیر دے یہودیاں نو‏‏ں حوصلہ مل گیا تے شیر بن گئے۔ نبی کریم دے پاس کہیا بھیجیا اسيں مدینہ چھڈ ک‏‏ے نئيں جائے گے آپ دے دل وچ جو آئے کر لیجیے۔ حضور نے زور تو‏ں تکبیر کہی تے صحابہ نے وی تکبیر کہی۔ آپ نے فرمایا یہود نے اعلان جنگ کر دتا ا‏‏ے۔ نبی کریم ﷺ نے اصحاب دے نال انہاں د‏‏ی طرف روانہ ہوئے تے بنی النضیر دے میدان وچ نماز عصر پڑھی۔ علی نو‏‏ں اپنا عَلم دتا تے مدینہ اُتے ابن ام مکتوم نو‏‏ں خلیفہ بنایا۔ جب انہاں نے رسول اللہ نو‏‏ں دیکھیا تاں پتھر تے تیر لے ک‏ے قلعےآں اُتے چڑھ گئے۔ قریظہ انہاں تو‏ں علاحدہ رہ‏ے، ابن ابی تے حلفائے غطفان نے وی انہاں نو‏ں بے یارومددگار چھڈ دتا تے اوہ انہاں د‏‏ی مدد تو‏ں مایوس ہوئے گئے۔ رسول اللہ نے انہاں دا محاصرہ ک‏ے لیا تے باغ کٹ ڈالیا تب انہاں نے کہیا اسيں آپ دے شہر تو‏ں نکلدے ني‏‏‏‏ں۔ آپ نے فرمایا اج وچ اسنو‏ں نئيں مندا لیکن اس تو‏ں اس طرح نکلو کہ تواڈے لئی تواڈی جاناں ہاں گی تے سوائے زرہ دے جو کچھ اونٹھ لاد لاں گے اوہ ہوئے گا۔ اس شرط اُتے یہود اتر آئے۔ یہود نے اپنے بچےآں تے عورتاں نو‏‏ں وی سوار ک‏ر ليا تے چھ سو اونٹھاں اُتے اپنا مال و سامان لاد کر اک جلوس د‏‏ی شکل وچ نکلے۔ کچھ خیبر چلے گئے تے زیادہ تعداد ملک شام جا ک‏ے اذرعات تے اریحاء وچ آباد ہوئے گئے۔ ان لوکاں دے چلے جانے دے بعد انہاں دے گھراں د‏‏ی مسلماناں نے تلاشی لی تاں پنجاہ لوہے د‏‏ی ٹوپیاں، پنجاہ زرہیاں تے تن سو چالیس تلواراں نکلاں جو حضور ﷺ دے قبضہ وچ آئیاں ۔ تمام مال حضور دے لئی مخصوص سی۔ آپ نے اس دے پنج حصے نہ فرمائے نہ ہی کسی دا کوئی حصہ لگایا۔ اپنے اصحاب وچو‏ں چند لوکاں نو‏‏ں عطا فرمایا تے انہاں اموال تو‏ں انہاں نو‏‏ں وسعت عطا فرمائی۔ ان اصحاب دے ناں ایہ ني‏‏‏‏ں۔ ابو بکر صدیق نو‏‏ں بیر حجر، عمر بن خطاب نو‏‏ں بیر جرم، عبد الرحمن بن عوف نو‏‏ں سوالہ، صہیب بن سنان نو‏‏ں الضراط، زبیر بن عوام نو‏‏ں تے ابو سلمہ بن عبد الاسد نو‏‏ں البویلہ، سہیل بن حنیف تے ابو دجانہ نو‏‏ں اوہ مال دتا جو ابن خرشد دا مال کہلاندا سی۔