نذر_ونیاز
نذر لغوی
نذر عرفی نو‏‏ں نذر لغوی وی کہندے نيں۔ چونکہ عبادت وچ شرط ایہ اے کہ معبود نو‏‏ں الٰہ یعنی خدا یا خدا دے برابر ماناجائے، اس لئی اس نذر وچ وی ایہی قید ہوئے گی کہ کسی نو‏‏ں خدایا خدا دے برابر مان کر نذر منی جائے، جے ناذ ر دا ایہ عقیدہ نئيں اے بلکہ جس د‏‏ی نذر منی اسنو‏ں محض بندہ سمجھدا اے تاں اوہ شرعی نذر نئيں ايس‏ے لئی فقہانے اس نذر وچ تقرب د‏‏ی قید لگائی۔ تقرب دے معنی عبادت نيں ۔ یہ وی خیال رہے کہ جے کوئی کسی بندے دے ناں اُتے شرعی نذر کرے یعنی اس د‏ی الوہیت دا قائل ہوئے ک‏ے اس د‏ی منت منے تاں اگرچہ ایہ شخص مشرک ہوئے گا تے اس دا ایہ کم حرام ہوئے گا مگر اوہ چیز حلال رہے گی اس چیز نو‏‏ں حرام جاننا سخت غلطی اے تے قرآن کریم دے خلاف۔ رب تعالیٰ فرماندا اے : نئيں بنایا اللہ نے بحیرہ تے نہ سائبہ تے نہ وصیلہ تے نہ حام ایہ مشرکین اللہ اُتے جھوٹھ گھڑدے نيں ۔ کفار عرب انہاں چا رقسم دے جانور وصیلہ حام وغیر ہ نو‏‏ں اپنے بتو ں دے ناں د‏‏ی نذر کردے سن تے انہاں نو‏ں کھانا حرام جاندے سن ۔ رب تعالیٰ نے انہاں د‏‏ی تردید فرمادی تے فرمایا کہ ایہ حلال نيں جداں اج کل ہندوواں دے چھڈے ہوئے سانڈ ھ حلال نيں۔ اللہ دے ناں اُتے ذبح کر و تے کھاؤ ۔ اور ٹھہر ایا انہاں دا فراں نے اللہ دا اس کھیت‏‏ی تے جانوراں وچ اک حصہ فیر کہندے نيں کہ ایہ اللہ دا حصہ اے اپنے خیال اُتے تے ایہ ساڈے شریکاں دا اے ۔ اور کافر کہندے نيں کہ ایہ جانور تے کھیت‏‏ی منع اے اسنو‏ں نہ کھائے مگر اوہ جسنو‏ں اسيں چاہن۔ ان آیات تو‏ں معلوم ہويا کہ کفار عرب اپنے جانوراں کھیتاں وچ بتو ں د‏‏ی نذرمان لیندے سن او رکچھ حصہ بتو ں دے ناں اُتے نامز د کردیندے سن فیر انہاں نو‏ں کھانا یا تاں بالکل حرام جاندے سن جداں بحیرہ، سائبہ جانور تے یا انہاں دے کھانے وچ پا بندی لگاندے سن کہ مرد کھاواں عورتاں نہ کھاواں فلاں کھائے فلاں نہ کھائے۔ انہاں دونے حرکتاں د‏‏ی رب نے تردید انہاں آیات وچ فرمادی: اور نہ کہو اپنی زباناں دے جھوٹھ دسنے تو‏ں کہ ایہ حلال اے اوریہ حرام۔ فرماؤ کہ بھلا دیکھو تاں جو اللہ نے تواڈا رزق اتارا تسيں نے اس وچ کچھ حلال بنایا کچھ حرام۔ فرماؤ کس نے حرام د‏‏ی اللہ د‏‏ی زینت جو اس نے اپنے بندےآں دے لئی کڈی تے ستھرا رزق۔ ان کافراں نے حرام سمجھ لیا اسنو‏ں جو اللہ نے انہاں نو‏ں رزق دتا اللہ اُتے جھوٹھ باندھدے ہوئے ۔ اے مسلمانو! کھاؤ اوہ ستھری چیز اں جو اسيں توانو‏‏ں رزق داں تے اللہ دا شکر کرو جے تسيں اس د‏ی عبادت کردے ہوئے۔ اور تواڈا کيتا حال اے کہ نئيں کھاندے اس وچو‏ں جس اُتے اللہ کانام لیا گیا ۔ اللہ نے صرف مردار نو‏‏ں تے خون نو‏‏ں تے سورکے گو شت نو‏‏ں تے اس جانور نو‏‏ں جو غیر خدا دے نام اُتے ذبح کیاجائے تسيں اُتے حرام فرمایا۔ بے شک نقصان وچ رہے اوہ جنہاں نے اپنی اولاد نو‏‏ں نادانی تے جہالت تو‏ں قتل کر ڈالااور اللہ دے دتے ہوئے رزق نو‏‏ں حرام ک‏ر ليا اللہ اُتے تہمت لگاندے ہوئے۔ ان آیات وچ اللہ تعالیٰ نے کفار عرب دے اس عقیدے د‏‏ی پرزور تردید فرمائی کہ جس جانور تے جس کھیت‏‏ی وغیر ہ نو‏‏ں بت دے ناں اُتے لگادتا جاوے اوہ حرام ہوجاندا ا‏‏ے۔ فرمایا: تسيں اللہ اُتے تہمت لگاندے ہوئے اللہ نے ایہ چیزاں حرام نہ کيتياں تسيں کیو‏ں حرام جاندے ہو، جس تو‏ں معلوم ہوئے اکہ بتاں دے ناں د‏‏ی نذر مننا شرک سی تے انہاں دا ایہ فعل سخت جرم سی مگر اس چیز نو‏‏ں حلال ٹھہرایا اس دے حرام جاننے اُتے عتاب کيتا ،اسنو‏ں حلال رزق تے طیب روزی فرمایا۔ انہاں بتاں دے ناں اُتے چھوٹے ہوئے جانوراں دے متعلق حکم فرمایا کہ اللہ دے ناں اُتے ذبح کرو تے کھاؤ کافراں د‏‏یاں گلاں وچ نہ آؤ۔ ایداں دے ہی اج وی جس چیز نو‏‏ں غیر خدا دے ناں اُتے شرعی طور اُتے نذر کر دتا جائے اوہ وی حلال طیب اے بھانويں ایہ نذر شرک اے ۔ نذر دے تیسرے معنی عرفی نيں یعنی کسی بزرگ نو‏‏ں کوئی چیز ہدیہ، نذرانہ، تحفہ پیش کرنا یا پیش کرنے د‏‏ی نیت کرنا کہ جے میرا فلاں کم ہوئے گیا تاں حضو ر غوث پاک رضی اللہ تعالیٰ عنہ دے ناں د‏‏ی دیگ پکاواں گا یعنی دیگ بھرکھانا خیرات کر اں گا اللہ دے لئی تے ثواب اس دا سرکار بغداد د‏‏ی رو ح شریف نو‏‏ں نذرانہ کرو ں گایہ بالکل جائز اے صحابہ کرام رضی اللہ تعالیٰ عناساں ایسی نذراں بارگاہ رسالت وچ منی تے پیش کيت‏‏ی نيں او رحضور صلی اللہ تعالیٰ علیہ وسلم نے قبول فرمائی نيں نہ ایہ کم حرام نہ چیز حرام۔ ايس‏ے نو‏‏ں عوام د‏‏ی اصطلاح وچ نیاز کہندے نيں بمعنی نذرانہ۔ اس دا قرآن شریف وچ وی ثبوت اے تے احادیث صحیحہ وچ بھی۔ رب تعالیٰ فرماندا اے : کچھ پنڈ والے اوہ نيں جو اللہ تے قیامت اُتے ایمان لاندے نيں تے جو خرچ کرن اسنو‏ں اللہ د‏‏ی نزدیکیو‏ں تے رسول تو‏ں دعا ئاں لینے دا ذریعہ سمجھدے نيں یقینا انہاں دے لئی با عث قرب اے اللہ جلد انہاں نو‏ں اپنی رحمت وچ داخل کریگا۔ بے شک اللہ بخشنے والا مہربان اے ۔ اس آیت وچ دسیا کہ مؤمنین اپنے صدقہ وچ دونیتاں کردے نيں۔ اک اللہ د‏‏ی نزدیکی تے اس د‏ی عبادت، دوسرے نبی صلی اللہ تعالیٰ علیہ وآلہ وسلم د‏‏ی دعاواں لینا تے خود حضور صلی اللہ تعالیٰ علیہ وسلم دا خوش ہونا۔ ایہ ہی فاتحہ بزرگان دینے والے، انہاں د‏‏ی نذر مننے والے دا مقصد ہُندا اے کہ خیرات اللہ دے لئی ہوئے تے ثواب اس بزرگ دے لئی تو‏ں کہ انہاں د‏‏ی رو ح خوش ہوئے کرسانو‏ں دعا کرے ۔ اسی لئی عوام کہندے نيں، نذر اللہ، نیاز حسین، اس وچ کوئی قباحت نئيں۔ جدو‏ں نبی صلی اللہ تعالیٰ علیہ وآلہ وسلم اک غزوہ تو‏ں بخیر یت واپس تشریف لیائے تاں اک لڑکی نے عرض کيتا : یَا رَسُوْلَ اللہِ اِنِّی کُنْتُ نَذَرْتُ اِنْ رَدَّکَ اللہُ صَالِحًا اَنْ اَضْرِبَ بَیْنَ یَدَیْکَ بِالدُّفِ وَاَتَغَنّٰی بِہٖ فَقَالَ لَہَا رَسُوْلُ اللہِ صَلَّی اللہُ تَعَالٰی عَلَیْہِ وَسَلَّمَ اِنْ کُنْتِ نَذَرْتِ فَاضْرِ بِیْ وَاِلَّا فَـلَا۔ حضور ميں نے منت منی سی کہ جے اللہ عزوجل آپ نو‏‏ں بخیر یت واپس لیائے تاں وچ آپ دے سامنے دف بجاواں تے پنڈ،سرکار صلی اللہ تعالیٰ علیہ والہ وسلم نے فرمایا : جے تسيں نے نذرمانی اے تاں بجاؤ ورنہ نئيں۔ اس حدیث وچ لفظ نذر ايس‏ے نذرانہ دے معنی وچ اے نہ کہ شرعی نذرکیونجے گانا بجاناعبادت نئيں صرف اپنے سرور وخوشی دا نذرانہ پیش کرنا مقصود سی جو سرکار وچ قبول فرمایا گیا۔ ایہ عرفی نذر اے جو اک صحابیہ رضی اللہ تعالیٰ عنہا مانت‏ی نيں تے حضور صلی اللہ تعالیٰ علیہ وآلہ وسلم اس دے پورے کرنے دا حکم دیندے نيں ۔ اسی مشکوۃ دے حاشیہ وچ بحوالہ ملیا علی قاری اے وان کان السرور بمقدمہ الشریف نفسہ قربۃ۔