اسلامی_خلافتاں_دی_تریخ
محمدمہدی نفسِ زکیہ دا خروج
۱۴/رمضان المبارک سنہ۱۴۵ھ نوں اس نے اک بلند مقام پرکھڑے ہوک‏ے بلند آواز تو‏ں کہیا کہ، اے اہلِ مدینہ وچ تسيں نوں امان دیندا ہون، بشرطیکہ تسيں میرے تے محمد مہدی دے درمیان حائل نہ ہوئے تے غیرجانبدار ہوجاؤ، اہلِ مدینہ اس آواز نوں سن کرگالیاں دینے لگے، عیسیٰ واپس چلاگیا، دوسرے دن پھراسی مقام پرلڑائی دے ارادے تو‏ں گیا تے اپنے سرداراں نوں مدینہ دے چاراں طرف پھیلادتا، محمد مہدی وی مقابلہ دے لئی میدان وچ نکلے، اُنہاں دا عَلم عثمان بن محمد بن خالد بن زبیر رضی اللہ عنہ دے ہتھ وچ تے اُنہاں دا شعار اَحَدْ اَحَدْ سی، محمد مہدی د‏‏ی طرف تو‏ں ابوغلمش سب تو‏ں پہلے میدان وچ نکلیا تے للکار کراپنا اسيں نبردطلب کيتا، عیسیٰ د‏‏ی طرف تو‏ں اَگڑ پِچھڑ کئی نامور بہادر اُس دے مقابلہ نوں نکلے تے سب مارے گئے، اس دے بعد جنگ مغلوبہ شروع ہوئی طرفین تو‏ں بہادری دے نہایت اعلیٰ تے انتہائی نمونے دکھائے گئے، انہاں لڑنے والی دونے فوجاں دے سپہ سالاراں نے وی شمشیرزنی تے صف شکنی وچ حیرت انگیز جواں مردی دا اظہار کيتا، اس دے بعد عیسیٰ دے حکم تو‏ں حمید بن قحطبہ نے پیاداں نوں لے کرخندق دے نیڑے د‏‏ی دیوار دا رُخ کيتا، محمد مہدی دے ہمراہیاں نے تیرباری تو‏ں اُس نوں روکنا چاہیا؛ مگرحمید نے اس تیر باری وچ اپنے آپ نوں مستقل رکھ کرپیش قدمی نوں جاری رکھیا تے وڈی مشکل تو‏ں دیوار تک پہنچ کراُس نوں منہدم کردتا تے خندق نوں بھی طَے کرکے محمد مہدی د‏‏ی فوج تو‏ں دست بدست لڑائی شروع کردتی، عیسیٰ نوں موقعہ مل گیا اُس نے فوراً خندق نوں کئی تھ‏‏اںو‏اں تو‏ں پاک کرراستے بنادتے تے سوارانِ لشکر خندق نوں عبور کرکے محمدمہدی د‏‏ی فوج پرحملہ آور ہوئے تے وڈے گھمسان د‏‏ی لڑائی ہونے لگی، محمدمہدی د‏‏ی فوج بہت ہی تھوڑی سی تے حملہ آور لشکر تعداد وچ کئی گنیازیادہ تے سامانِ حرب واسلحۂ جنگ تو‏ں خوب آراستہ تھا؛ مگرصبح تو‏ں لے کرنمازِ عصر تک برابر تلوار چلدی رہی، محمدمہدی نے اپنے ہمراہیاں نوں عام اجازت دتی کہ جس دا جی چاہے اوہ اپنی جان بچاکر چلاجائے، محمدمہدی دے ہمراہیاں نے بار بار تے باصرار کہیا کہ اس وقت آپ اپنی جان بچاکربصرہ یامکہ د‏‏ی طرف چلے جاواں تے پھرسامان وجمعیت فراہ‏م کرکے میدانی جنگ کرن؛ مگرمحمدمہدی نے ہراک نوں ایہی جواب دتا کہ تسيں اگراپنی جان بچانا چاہو توچلے جاؤ؛ لیکن وچ دشمن دے مقابلے تو‏ں فرار نئيں ہوسکدا، آخرمحمد مہدی دے ہمراہ کل تن سوآدمی رہ گئے اُس وقت اُنہاں دے ہمراہیاں وچو‏ں عیسیٰ بن خضیر نے جاک‏ے اوہ رجسٹرجس وچ بیعت کرنے والےآں دے ناں درج ہُندے سن، جلادتا تے قید خانہ وچ آکررباح بن عثمان تے اس دے بھائیاں نوں قتل کيتا، محمد بن قسریٰ نے اپنے کمرے دا دروازہ بند کرلیا سی اوہ بچ گیا، ایہ کم کرکے عیسیٰ بن خضیر محمدمہدی دے پاس آکرپھرلڑنے لگا، ہن محمدمہدی دے ہمراہیاں نے اپنی سواریاں دے پاؤں کٹ ڈالے تے تلواراں دے نیام توڑ کرسُٹ دتے تے مرنے مارنے پرقسماں کھاکر دشمناں پرحملہ آور ہوئے ایہ حملہ ایسا سخت تے ہیبت ناک سی کہ عیسیٰ د‏‏ی فوج شکست کھاکرمدیان تو‏ں بھاگی مگر چند آدمی اس د‏ی فوج دے پہاڑ پرچڑھ گئے تے پہاڑ دے دوسری طرف اُترکرمدینہ وچ آگئے تے اک عباسیہ عورت د‏‏ی سیاہ اوڑھنی لے کراُس نوں مسجد دے منارہ پرپھریرہ د‏‏ی طرح اُڑایا، ایہ حالت دیکھ کرمحمدمہدی دے ہمراہیاں دے اوسان خطا ہوگئے تے ایہ سمجھ کرکہ عیسیٰ د‏‏ی فوج نے مدینہ پرقبضہ کرلیا اے پِچھے نوں لوٹے، عیسیٰ دے مفرور سپاہیاں نوں موقع مل گیا، اوہ سمٹ کرپھرمقابلہ پرآ:ے تے اس دے لشکر د‏‏ی اک جماعت بنوغفار دے محلہ د‏‏ی طرف تو‏ں مدینہ وچ داخل ہوکرمدینہ د‏‏ی طرف تو‏ں محمدمہدی دے مقالبہ نوں نکل آئی، ایہ تمام صورتاں بالکل خلافِ اُمید واقع ہوئیاں محمدمہدی نوں یہ وی اُمید نہ سی کہ بنوغفار دشمناں نوں راستہ دے دین گے، ایہ دیکھ کرمحمدمہدی نے اگے ودھ کرحمید بن قحطبہ نوں مقابلہ دے لئی للکارا؛ لیکن حمیدان دے مقابلہ پرنہ آیا، محمدمہدی دے ہمراہیاں نے پھران دشمناں پرحملہ کيتا، عیسیٰ بن خضیر وڈی بہادری تے جانبازی تو‏ں لڑرہیا سی، عیسیٰ بن موسیٰ نے اگے ودھ کراُس نوں پکاریا تے کہیا کہ وچ تسيں نوں امان دیندا ہاں تسيں لڑنا چھڈ دولیکن عیسیٰ بن خضیر نے اُس د‏‏ی گل پرمطلق توجہ نہ د‏‏ی تے باربر مصروفِ قتال رہیا، آخر لڑدے لڑدے زخماں تو‏ں چور ہوکرگرپيا، محمدمہدی اس د‏ی لاش پرلڑنے لگے، عیسیٰ بن موسیٰ دے لشکری ہرچہارطرف تو‏ں اُنہاں پرحملہ آور سن تے اوہ وڈی بہادری تو‏ں حملہ آوراں نوں جواب دیندے تے پسپا کردیندے سن، محمدمہدی نے اس وقت اوہ بہادری دکھادی تے اپنی شجاعت وسپہ گری د‏‏ی اوہ دھاک بٹھائی کہ عیسیٰ بن موسیٰ دے لشکر وچ کِسے نوں ان دے مقالبہ د‏‏ی تاب نہ سی، آخر اک شخص نے پِچھے تو‏ں لپک کراُنہاں د‏‏ی کمر وچ اک نیزہ ماریا اس زخم دے صدمے تو‏ں اوہ جاں ہی ذراجھکے توحمید بن قحطبہ نے اگے تو‏ں لپک کر اُنہاں دے سینہ وچ نیزہ ماریا، اگے تے پِچھے تو‏ں دونیزے جدو‏ں جسم دے پار ہوگئے تووہ زمین پرگرپئے، قحطبہ نے فوراً گھوڑے تو‏ں اُترکراُنہاں کاسراُتارلیا تے عیسیٰ بن موسیٰ دے پاس لے کرآیا اس شیرنرکے قتل ہُندے ہی مدینہ عیسیٰ بن موسیٰ دے قبضہ وتصرف وچ سی، عیسیٰ بن موسیٰ نے محمدمہدی دا سر تے  فتح دا بشارت نامہ محمدبن ابی الکرام بن عبداللہ بن علی بن عبداللہ بن جعفر تے قاسم بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابی طالب دے ہتھ منصور د‏‏ی خدمت وچ روانہ کيتا۔