غلام_حسین_ندیم
اُٹھ شاہ حسینا
اُٹھ شاہ حُسینا ویکھ لے اسیں بدلی بیٹھے بھیس ساڈی جِند نماݨی کُوکدی اسیں رُݪ گئے وِچ پردیس ساڈا ہر دم جی کُرلاوندا، ساڈی نِیر وگاوے اَکّھ اساں جیوندی جانے مرگئے، ساڈا مادھو ہویا وَکھ سانوں سپّ سمے دا ڈنّگدا، سانوں پَل پَل چَڑھدا زہر ساڈے اندر بیلے خوف دے، ساڈے جنگݪ بݨ گئے شہر اساں شوہ غماں وِچ ڈُبدے، ساڈی رُڑھ گئی ناؤ پتوار ساڈے بولݨ تے پابندیاں، ساڈے سِر لٹکے تلوار اساں نیناں دے کھوہ گیڑ کے کِیتی وتّر دل دی بھوں ایہ بنجر رہ نماننڑی، سانوں سجّݨ تیری سَونھ اساں اُتوں شانت جاپدے، ساڈے اندر لگی جنگ سانوں چُپ چپیتا ویکھ کے، پئے آکھݨ لوک ملنگ اساں کُھبھے غم دے کھوبڑے، ساڈے لمے ہو گئے کیس پا تاݨے باݨے سوچدے، اساں بُݨدے رہندے کھیس ہُݨ چھیتی دوڑیں بُلھیا، ساڈی سوݪی ٹنگی جان تینوں واسطہ شاہ عنایت دا، نہ توڑیں ساڈا ماݨ اساں پیریں پا لئے کُعھنگرو، ساڈی پاوے جِند دھمال ساڈی جان لباں تے اپّڑی، ہُݨ چھیتی مُکھ وِکھاݪ ساڈے سر تے سورج ہاڑھ دا، ساڈے اندر سِیت سیال بَݨ چھاں ہُݨ چیتر رُکھ دی، ساڈے اندر بھانبڑ باݪ اساں مچ مچایا عشق دا، ساڈا لُوسیا اِک اِک لُوں اساں خُود نوں بُھلّے سانوݪا، اساں ہر دم جپیا توں سانوں چِنتا چِخا چڑھاوݨ دی، ساڈے تِڑکݨ لَگے ہَڈّ پَھڑ لیکھاں برچھی دُکھ دی ساڈے سینے دتی گَڈ اساں دُھر تُوں دُکھڑے چاکدے ساڈے لیکھیں لکھیا سوگ ساڈی واٹ لمیری دُکھ دی، ساڈے عُمروں لمے روگ ساڈے ویہڑے پھوہڑی دُکھ دی، ساڈا رو رو چویا نور ایہ اوکڑ ساڈی ٹاݪ دے، تیرا جیوے شہر قصور آ ویکھ سُخن دیا وارثا، تیرے جنڈیالے دی خیر اَج پُتر بولی ماں دے پئے ماں ناݪ رکھݨ وَیر اَج ہیر تیری پئی سہکدی، اَج کَیدو چڑھیا رنگ اَج تخت ہزارے ڈھے گئے، اَج اُجڑیا تیرا جَھنگ اَج بیلے ہو گئے سُنجڑے، اَج سُکیا ویکھ چنھاب اَج پِھرن آزُردہ رانجھڑے، اَج کھیڑے کر دے چاء اَج ٹُٹی ونجݪی پریت دی، اَج مُکے سُکھ دے گِیت بَݨ جوگی دَر دَر ٹوݪھیا، سانوں کوئی نہ مِݪیا مِیت اساں اکھر موتی روݪدے، اساں دَر دَر لاؤندے واج کوئی لبھے ہِیر سیالڑی جیہڑی رنگے اپݨا تاج ساڈے ہتھ پیالا زہر دا، اساں ویلے دے سقراط اساں کَھنڈ بݨائیے کھار نوں ساڈی جَگ توں وکھری بات اُٹھ جاگ فریدا سُتّیا ہُݨ کر کوئی تدبیر جِند ہِجر کریڑے پَھس کے اَج ہو گئی لیرو لِیر سانوں جوبن رُتے ویکھ کے سَبھ آکھݨ بابا لوگ کِس کھوہیا ساڈا جوبنا سانوں لگا کیہا روگ اساں پیڑاں دا وَنجھ پاݪیا سانوں دُکھاں چاڑھی پان سانوں غم دا پینجا پِنجدا ساڈے تُنبے اُڈدے جاݨ اساں بِیجے رُکھ انار دے سانوں لبھے تُمے کَوڑ اساں مرن دیہاڑ اُڈیکدے ساڈی وَدھدی جاوے سَوڑ ساڈے سِر تے رُکھ بلور دے ساڈی دھُپوں گہری چھاں ساڈے تَنبو ساڑے سورجے ساڈی لُوسے دھرتی ماں ساڈی اُجڑی حالت ویکھ کے پا رحمت دی اِک جھات ساڈے سِر توں انھی رات نوں ہُݨ کر سائیاں شبرات ہُݨ آ باہو سُلطانیا سانوں درداں لیا لتاڑ اَج توڑ زنجیری دُکھ دی اَج "ہُو" دا نعرہ مار سانوں الف بݨا دے پیاریا ساڈی مُک جائے ب دی لوڑ مَن مُشّکے بوٹی عشق دی سَبھ نِکݪے دل دی کوڑ ایتھے تِڑدے سَبھ ایمان تے ایتھے اُڈدی عشق دی دھُوڑ جو عشق سلامت مَنگدا پَھڑ اُس نوں لیندے نُوڑ ساڈا تاݪو جاوے سُکدا ساڈی وَدھدی جاوے پیاس بَݨ بدݪ ساوݨ ماہ دا ساڈی پوری کر دے آس اساں اپݨی قبرے آپ ہی لئے لہو دے دیوے باݪ اساں بے بُریاں دے شہر وِچ ایہ کیتا نواں کمال سائیں دمڑی شاہ دیا پیاریا تیرا جیوے سیف ملوک ساڈے دیدے ترسݨ دید نوں ساڈے دل چوں اُٹھدی ہوک سانوں گُڑھتی دے دے سُخن دی ساڈی کر دے صاف زبان سانوں بُکّل وِچ لپیٹ کے ہُݨ بخشو عِلم گیان اساں راتیں اُٹھ اُٹھ پِٹدے ساڈے کاݪجے پے گئی سوج اساں چَھم چَھم روندے پیاریا سانوں ہر دم تیری کھوج اساں موہرا پِیتا سچ دا ساڈے نِیلے ہو گئے بُلھ اساں رہ گئے کلّم کلّڑے ساڈا ویری ہویا کُل ساڈے نَینِیں نِیندر رُس کے جا پُہنچی کیہڑے دیس ہر راتیں چَھویاں مار دے سانوں لیف سرہانے کھیس آ کوٹ مِٹھن دیا والیا، لے جھبدے ساڈی سار ہِک تِکھڑا نین نوکیلڑا ساڈے دل تِھیں ہویا پار سانوں چڑھیا تَیئیا ہِجر دا ساڈا کر لے کوئی توڑ سانوں بِرہݨ جوکاں لگیاں ساڈا لِتا لہو نچوڑ اساں اپݨے ہی گل لگ کے نِت پائیے سو سو وَین ساڈی آ قسمت نوں چِمبڑی اِک بُھکھاں ماری ڈیݨ ایہنوں کِیلو منتر پھوک کے ایہنوں کڈھو دیسوں دور ایہ پِچھݪ پیری اوتری ایتھے بَݨ بَݨ بیٹھے حور اَج پے گیا کاݪ پریت دا، اَج نفرت کیتا زور کر تتّا لوگڑ پریم دا ساڈے جُثے کرو ٹکور ساڈی سوچ نوں پیندیاں دندݪاں ساڈے جَھل جَھل ہف گئے ساہ نِت پھندے بُݨ بُنݨ سُخن دے اساں خُود نوں دیندے پھاہ سانوں ویلا پَچھ لگاوندا اُتے گھڑیاں پاوݨ لُوݨ دن راتاں مَچھ مریلڑے سانوں غم دی دلدل دُھوݨ سانوں لڑدے ٹھونہیں یاد دے، ساڈا جُثہ نِیلو نِیل سانوں کُوڑے کُوڑا آکھدے، کیہ دئیے اساں دلیل آ تلونڈی دے بادشاہ گرو نانک جی مہاراج توں لاڈلا بولی ماں دا تیری جگ تے رہنی واج لے فیض فرید کبیر توں کیتا اُلفت دا پرچار توں نفرت دے وِچ ڈُبدے کئی بیڑے کیتے پار تُوں ماݨ ودھایا پُرش دا تُوں ونڈیا اَت پیار پا سچ دی چھانݨی پاپ چوں تُوں لِتا پُݨ نتار تیرا وسے گُرو دوالڑا تیرا اُچا ہووے ناں دِن راتیں سِیساں دیوندی تینوں نانک بولی ماں اے شِو کمارا پیاریا منگ ماں بولی دی خیر اساں ٹُر پئے تیری راہ تے اساں نپّی تیری پَیڑ تُوں چھوٹی عُمرے پیاریا کیتا عمروں وَدھ کمال تُوں ماں بولی دا بوٹڑا لیا لہو اپݨے ناݪ پاݪ توں بھنے پِیڑ پراگڑے توں پیتی گھوݪ رسونت تیرا لِکھیا گاہ نہ کڈھدے کئی سُر دے شاہ کلونت پا چھاپاں چَھلے پینکھڑا لا ٹِکا نَتھ پازیب تُوں ورت کے لفظ انوکھڑے بھری ماں بولی دی جیب تُساں سَبھ سُچجے سجڑے رَݪ پیش کرو فریاد رب ماں بولی دا اُجڑیا گھر فیر کرے آباد چل چھڈ ندیمے قادری! ہُݨ کر دے پُر کلام تُوں سیوک بولی ماں دا تیرا جگ تے رہݨا نام