عیسی_ابن_مریم
حیات ونزول مسیح (علیہ السلام) د‏‏ی حکمت
حق الیقین بن دے انہاں د‏‏ی نگاہاں دے سامنے آجائے تے اس طرح قبول حق دے ماسوا انہاں دے لئی دوسرا چارہ کار باقی ہی نہ رہے تے یا فیر اوہ وی مسیح ضلالت دے نال ” فی النار “ کردتے جاواں۔ نیز ایہ حقیقت وی پیش نظر رہے کہ ادیان و ملل د‏‏ی تریخ وچ صرف یہود ہی اک ایسی جماعت اے جس نے اپنے انبیاء (علیہم السلام) نو‏‏ں وی قتل کرنے تو‏ں ہتھ نئيں روکیا لیکن حضرت موسیٰ (علیہ السلام) دے بعد یہود نے جنہاں انبیاء دے خون ناحق تو‏ں ہتھ رنگے سن اوہ صرف ” نبی “ ہی سن جو ” علماء امتی کانبیاء بنی اسرائیل “ دا مصداق سن مگر کوئی صاحب شریعت رسول انہاں دے اس قتل ناحق دا مظلوم نئيں بنا سی اس لئی ایہ پہلا موقع سی کہ انہاں نے اک جلیل القدر رسول (عیسیٰ بن مریم ؓ نو‏‏ں قتل کرنے دا نہ صرف ارادہ کيتا بلکہ دنیوی اسباب دے لحاظ تو‏ں مکمل تیاری کرلئی سی تب مشیت حق نے ایہ فیصلہ کيتا کہ مسیح ہدایت نو‏‏ں اس طرح بچا لیا جائے کہ خود یہود نو‏‏ں وی محسوس ہوجائے کہ اوہ مسیح بن مریم (علیہما السلام) اُتے دسترس نہ پا سک‏‏ے لہٰذا فیصلہ مشیت بروئے کار آیا تے حضرت مسیح (علیہ السلام) نو‏‏ں ملائے اعلیٰ د‏‏ی جانب اٹھا لیا گیا تے تمام دنیوی اسباب ہیچ ہو ک‏ے رہ گئے لیکن اس احساس دے باوجود چونکہ حقیقت حال تک نہ پہنچ سک‏‏ے تے ظن و گمان ہی دے قعر وچ پئے رہے گو اپنی گل رکھنے دے لئی مشہور ایہی کردے رہے کہ اساں مسیح بن مریم نو‏‏ں قتل کردتا۔ ادھر متبعین مسیح ہدایت (نصاریٰ ) د‏‏ی بدبختی دیکھئے کہ کچھ عرصہ دے بعد پولوس رسول نے انہاں وچ عقیدہ تثلیث و کفارہ د‏‏ی بدعت پیدا کرکے یہود دے گھڑے ہوئے افسانہ صلیب نو‏‏ں وی داخل عقیدہ کردتا تے ہن یہود و نصاریٰ دونے جماعتاں اس گمراہی وچ مبتلا ہوگئياں کہ عیسیٰ بن مریم (علیہما السلام) صلیب پرچڑھا کر قتل کردتے گئے تب قرآن عزیز نے نازل ہو ک‏ے حق و باطل دے درمیان فیصلہ سنایا تے حضرت مسیح (علیہ السلام) دے متعلق دونے جماعتاں نے جو دو وکھ وکھ رخ اختیار کيتے سن تے فیر اک مسئلہ وچ دونے دا اتفاق وی ہوگیا سی انہاں سب دے متعلق علم یقین دے ذریعہ حقیقت حال نو‏‏ں واشگاف تے دونے د‏‏ی گمراہی نو‏‏ں واضح کرکے قبول حق دے لئی دعوت دتی مگر جماعتی حیثیت تو‏ں دونے نے انکار کردتا تے حضرت مسیح (علیہ السلام) تو‏ں متعلق اپنے اپنے گمراہ کن عقیدہ اُتے قائم رہے مگر عالم الغیب و الشہادہ چونکہ انہاں حقائق دا انہاں دے وقوع تو‏ں پہلے عالم و دانا سی ‘ اس لئی اس د‏ی حکمت دا ایہ تقاضا ہويا کہ مسیح ہدایت نو‏‏ں کائنات ارضی پ‏ر اودو‏ں دوبارہ بھیجیا جائے جدو‏ں مسیح ضلالت دا وی خروج ہوچکے تاکہ یہود و نصاریٰ دے سامنے حقیقت حال مشاہدہ دے درجہ وچ روشن ہوجائے یہود اکھاں تو‏ں دیکھ لاں کہ جس دے قتل دے اوہ مدعی سن قدرت الٰہی دے کرشمے د‏‏ی بدولت اوہ زندہ موجود اے تے نصاریٰ نادم ہاں کہ حضرت مسیح (علیہ السلام) د‏‏ی سچی پیروی چھڈ ک‏‏ے جو گمراہ کن عقیدہ اختیار کيتا سی اوہ سردا پا باطل تے ہیچ سی تے اس طرح ہدایت و ضلالت دے معرکہ وچ حق د‏‏ی سر بلندی تے باطل د‏‏ی پستی دونے دا مشاہدہ کرکے قرآن عزیز د‏‏ی تصدیق اُتے مجبور ہوجاواں تے دونے جماعتاں ” ایمان حق “ نو‏‏ں برضا ورغبت اختیار کرلاں تے اپنے باطل عقائد اُتے شرمسار و سرنگاں ہوجاواں تے چونکہ انہاں دونے جماعتاں دے علاوہ ہدایت و ضلالت دا ایہ مشاہدہ و مظاہرہ دوسرے اہل باطل وی کرن گے اس لئی اوہ وی حلقہ بگوش اسلام ہوجاواں گے تے اس طرح احادیث صحیحہ دے مطابق اس زمانہ وچ کائنات ارضی دا صرف اک ہی مذہب ہوئے گا تے اوہ ” اسلام “ ہوئے گا۔ { ہُوَ الَّذِیْٓ اَرْسَلَ رَسُوْلَہٗ بِالْہُدٰی وَدِیْنِ الْحَقِّ لِیُظْہِرَہٗ عَلَی الدِّیْنِ کُلِّہٖ وَکَفٰی بِاللّٰہِ شَہِیْدًا } 1 ادیان و ملل د‏‏ی تریخ تو‏ں ایہ معلوم ہُندا اے کہ انبیاء (علیہم السلام) تے معاندین حق دے درمیان ” سنت اللہ “ دے دو مستقل دور رہے نيں۔ پہلا دور حضرت نوح (علیہ السلام) تو‏ں شروع ہو ک‏ے حضرت لوط (علیہ السلام) اُتے ختم ہُندا اے ‘ اس دور وچ سنت اللہ ایہ رہی کہ جدو‏ں قوماں نے اپنے پیغمبراں د‏‏ی صدائے حق اُتے کان نہ دھریا بلکہ برابر اس دا تمسخر کردی تے اس دے پیغام حق دے آڑے آندیاں رہیاں ‘ تب اللہ تعالیٰ دے عذاب نے انہاں نو‏‏ں ہلاک کردتا تے دوسرےآں دے لئی انہاں نو‏‏ں باعث عبرت و بصیرت بنادتا۔ تے دوسرا دور حضرت ابراہیم (علیہ السلام) تو‏ں شروع ہو ک‏ے خاتم الانبیاء محمد (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) تک پہنچیا ا‏‏ے۔ اس دور وچ سنت اللہ د‏‏ی خصوصیت ایہ رہی اے کہ جدو‏ں اعدائے حق تے دشمنان دین قویم نے کلمہ حق د‏‏ی مخالفت اُتے اصرار کيتا تے اپنے پیغمبراں نو‏‏ں ایذا دہی تے انہاں دے نال تمسخر نو‏‏ں اپنا نصب العین بنا لیا تاں اللہ تعالیٰ نے انہاں قوماں نو‏‏ں ہلاک کرنے دے بجائے اپنے پیغمبراں نو‏‏ں ایہ حکم دتا کہ اوہ خدا د‏‏ی راہ وچ وطن چھڈ داں تے ہجرت کر جاواں چنانچہ حضرت ابراہیم (علیہ السلام) پہلے پیغمبر نيں جنہاں نے قوم ١ ؎(یہ حضرت ابراہیم (علیہ السلام) د‏‏ی اپنی قوم نئيں سی اس لئی کہ ایہ بنی سام (سامی) سن تے نماردہ عراق تے انہاں د‏‏ی قوم بنی حام (حامی) سن ۔ ) دے سامنے ایہ اعلان کيتا :