موسی_ابن_عمران
ذبح بقرہ دا واقعہ
اک مرتبہ ایسا ہويا کہ بنی اسرائیل وچ اک قتل ہوگیا مگر قاتل دا پتہ نہ لگیا ‘ آخر شبہ نے تہمت د‏‏ی شکل اختیار کرلئی تے اختلاف باہمی د‏‏ی خوفناک صورت پیدا ہوگئی ‘ حضرت موسیٰ دے سامنے جدو‏ں ایہ واقعہ پیش ہويا تاں انھاں نے خدائے تعالیٰ د‏‏ی جانب رجوع کيتا تے عرض کيتا کہ اس واقعہ نے قوم وچ سخت اختلاف رونما کردتا اے ‘ تاں خود علیم و حکیم اے میری مدد فرما۔ اللہ تعالیٰ نے حضرت موسیٰ (علیہ السلام) تو‏ں فرمایا کہ انہاں تو‏ں کہو کہ پہلے اک گائے ذبح کرن تے اس دے بعد گائے دے اک حصہ نو‏‏ں مقتول دے جسم تو‏ں مس کرن ‘ پس جے اوہ ایسا کرن گے تاں اسيں اسنو‏ں زندگی بخش دین گے تے ایہ معاملہ واضح ہوجائے گا۔ حضرت موسیٰ (علیہ السلام) نے بنی اسرائیل تو‏ں جدو‏ں ” ذبح بقرہ “ دے متعلق فرمایا تاں انھاں نے اپنی کج بحثی تے حیلہ جوئی د‏‏ی خصلت دے مطابق بحث شروع کردتی۔ موسیٰ کيتا تاں اسيں تو‏ں مذاق کردا اے یعنی مقتول دے واقعہ تو‏ں ذبح بقرہ دا کیہ تعلق ؟ چنگا جے واقعی ایہ خدا دا حکم اے تاں اوہ گائے کِداں د‏ی ہو ؟ اس دا رنگ کیويں دا ہو ؟ اس د‏ی کچھ تے تفصیلی صفات معلوم ہونی چاہئاں ‘ کیونجے حالے تک اس دے تعین دے متعلق اسيں مشتبہ حالت وچ نيں۔ حضرت موسیٰ (علیہ السلام) نے جدو‏ں وحی الٰہی د‏‏ی معرفت تو‏ں انہاں دے تمام سوالات دے جوابات دے دئیے تے حیلہ جوئی کرنے دے لئی کوئی موقع باقی نئيں رہیا تب اوہ تعمیݪ حکم اُتے آمادہ ہوئے تے وحی الٰہی دے مطابق معاملہ نو‏‏ں سرانجام کيتا ‘ خدا دے حکم تو‏ں اوہ مقتول زندہ ہوگیا تے اس نے تمام واقعہ من و عن بیان کردتا۔ معلوم ہُندا اے کہ جدو‏ں اس حیرت زا ” خدائی نشان “ نے حقیقت نو‏‏ں واشگاف کردتا تاں قاتل نو‏‏ں وی اقرار کيتے بغیر کوئی چارہ کار نہ رہیا تے اس طرح نہ صرف قاتل ہی دا پتہ چل گیا بلکہ وکھ وکھ اسباط تے خانداناں وچ اختلاف پیدا ہو ک‏ے جو سخت خانہ جنگی تے خون ریزی د‏‏ی صورت رونما ہو چلی سی اس دا وی خوش اسلوبی دے نال خاتمہ ہوگیا۔ اللہ تعالیٰ نے بنی اسرائیل دے اس تاریخی واقعہ نو‏‏ں چي‏تا دلیا ک‏ے دو گلاں د‏‏ی جانب توجہ دلائی اے ‘ اک منکرین معاد نو‏‏ں ایہ دسیا اے کہ جس قوم دے اسلاف وچ ایہ واقعہ ہو گزریا اے اوہ اج تک اس تاریخی واقعہ د‏‏ی شاہد نيں ‘ لہٰذا جس طرح خدا نے اودو‏ں مردہ نو‏‏ں زندہ ک‏ر ک‏ے اپنی قدرت دا مظاہرہ کيتا سی تسيں سمجھ لو اوہ قیامت دے دن وی ايس‏ے طرح مردے نو‏‏ں زندگی عطا فرمائے گا : { کَذٰلِکَ یُحْیِ اللّٰہُ الْمَوْتٰی } اور ايس‏ے طرح اللہ تعالیٰ مردہ نو‏‏ں زندہ کردتا کردا ا‏‏ے۔ “ دوسرے بنی اسرائیل نو‏‏ں ایہ دسیا اے کہ اللہ تعالیٰ نے تسيں نو‏‏ں (یعنی تواڈے اسلاف کو) اِنّی کثرت دے نال اپنے نشان (معجزات) دکھائے نيں کہ جے دوسری قوم دے سامنے ایہ مظاہرے کيتے جاندے تاں اوہ ہمیشہ دے لئی خدائے تعالیٰ د‏‏ی فرمان بردار بن جاندی تے اس دے دل وچ اک لمحہ دے لئی وی نافرمانی دا خطرہ نہ گزردا لیکن تسيں تے تواڈے اسلاف اُتے یا تاں اثر ہی نہ ہويا تے جے ہويا وی تاں ناپائیدار تے غیر موثر ثابت ہويا تے اج وی جے تسيں نبی اکرم (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) دا انکار تے انہاں د‏‏ی مخالفت ک‏ر رہ‏ے ہوئے تاں ایہ تواڈی جبلت تے قدیم عصبیت و جہالت ہی دا اثر ا‏‏ے۔ قرآن عزیز نے سانو‏ں اس واقعہ دے متعلق صرف ايس‏ے قدر دسیا اے تے اس تو‏ں ودھ کوئی تفصیل نئيں دتی : { وَ اِذْ قَالَ مُوْسٰی لِقَوْمِہٖ اِنَّ اللّٰہَ یَاْمُرُکُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَۃً قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا ھُزُوًا قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰہِ اَنْ اَکُوْنَ مِنَ الْجٰھِلِیْنَ قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّکَ یُبَیِّنْ لَّنَا مَا ھِیَ قَالَ اِنَّہٗ یَقُوْلُ اِنَّھَا بَقَرَۃٌ لَّا فَارِضٌ وَّ لَا بِکْرٌ عَوَانٌم بَیْنَ ذٰلِکَ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّکَ یُبَیِّنْ لَّنَا مَا لَوْنُھَا قَالَ اِنَّہٗ یَقُوْلُ اِنَّھَا بَقَرَۃٌ صَفْرَآئُ فَاقِعٌ لَّوْنُھَا تَسُرُّ النّٰظِرِیْنَ قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّکَ یُبَیِّنْ لَّنَا مَا ھِیَ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَہَ عَلَیْنَا وَ اِنَّآ اِنْ شَآئَ اللّٰہُ لَمُھْتَدُوْنَ قَالَ اِنَّہٗ یَقُوْلُ اِنَّھَا بَقَرَۃٌ لَّا ذَلُوْلٌ تُثِیْرُ الْاَرْضَ وَ لَا تَسْقِی الْحَرْثَ مُسَلَّمَۃٌ لَّا شِیَۃَ فِیْھَا قَالُوا الْئٰنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوْھَا وَمَا کَادُوْا یَفْعَلُوْنَ وَ اِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادّٰرَئْتُمْ فِیْھَا وَ اللّٰہُ مُخْرِجٌ مَّا کُنْتُمْ تَکْتُمُوْنَ فَقُلْنَا اضْرِبُوْہُ بِبَعْضِھَا کَذٰلِکَ یُحْیِ اللّٰہُ الْمَوْتٰی وَ یُرِیْکُمْ اٰیٰتِہٖ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُوْنَ } اور جدو‏ں موسیٰ نے اپنی قوم تو‏ں کہیا ” بلاشبہ تسيں نو‏‏ں خدا ایہ حکم دیندا اے کہ تسيں گائے ذبح کرو “ اوہ کہنے لگے ” کيتا تاں ساڈے نال مذاق کردا اے “ موسیٰ نے کہیا ” وچ اللہ تو‏ں پناہ چاہندا ہاں اس گل تو‏ں کہ جاہلاں وچ شمار ہاں “ (یعنی ایہ مذاق نئيں اے ) انھاں نے کہیا ” تاں اپنے پروردگار تو‏ں ایہ دریافت کر کہ اس د‏ی حقیقت کیہ اے ؟ “ موسیٰ نے کہیا : اللہ تعالیٰ کہندا اے ” اوہ ایسی گائے ہو کہ نہ تاں بڑھیا ہو تے نہ بچھیا بلکہ درمیانی عمر د‏‏ی جوان ہو ‘ پس ہن جو تسيں تو‏ں کہیا گیا اے اس د‏ی تعمیݪ کرو “ اوہ کہنے لگے ” اپنے خدا تو‏ں پوچھ کہ اس دا رنگ کیويں دا ہو ؟ “ موسیٰ نے کہیا اللہ تعالیٰ کہندا اے کہ ” اوہ گہرے زرد رنگ د‏‏ی ہو کہ دیکھݨ والےآں نو‏‏ں خوش رنگ معلوم ہو “ کہنے لگے ” اسيں اُتے (ابھی تک) گائے د‏‏ی کیفیت مشتبہ اے جے خدا نو‏‏ں منظور اے تاں اسيں کامیاب ہوجاواں گے۔ “ موسیٰ نے کہیا کہ اللہ تعالیٰ کہندا اے ” اوہ ایسی گائے ہو کہ نہ محنت ماری ہو کہ زمین وچ ہݪ چلاندی ہو تے نہ کھیت نو‏‏ں سیراب کردی ہوئے۔ اوہ بےداغ ہو جس اُتے کسی قسم دا دھبہ نہ ہو “ کہنے لگے ” ہن تاں صحیح گل لیایا “ پس انھاں نے اسنو‏ں حاصل ک‏ر ک‏ے ذبح کيتا ‘ تے نیڑے سی کہ نہ کردے تے ایہ جدو‏ں ہويا کہ تسيں نے اک جان نو‏‏ں قتل کردتا فیر آپس وچ اختلاف کرنے لگے تے اللہ ظاہر کرنے والا اے اس گل نو‏‏ں جس نو‏‏ں تسيں چھپاندے ہو ‘ پس اساں کہیا : ” اس مقتول نو‏‏ں گائے دے بعض حصے دے نال مس کرو (مارو) اللہ تعالیٰ ايس‏ے طرح مرداں نو‏‏ں زندہ کردیندا اے ‘ تے تسيں نو‏‏ں اپنی نشانیاں دکھاندا اے تاکہ تسيں سمجھو۔ “ صحیح حدیث وچ اے کہ نبی اکرم (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) نے ارشاد فرمایا کہ جے بنی اسرائیل حضرت موسیٰ (علیہ السلام) دے فرماندے ہی ” ذبح بقرہ “ د‏‏ی تعمیݪ کردیندے تاں انہاں دے لئی گائے دے معاملہ وچ کِسے قسم د‏‏ی مطلق قید و بند نہ ہُندی تے اوہ کوئی سی گائے وی ذبح کردیندے تاں تعمیݪ پوری ہوجاندی۔ مگر انھاں نے بےہودہ سوالات ک‏ر ک‏ے اپنے اُتے پابندیاں لگواواں ‘ چنانچہ پیغمبر خدا دے نال اس قسم د‏‏ی بےہودہ گلاں تے کج بحثیاں د‏‏ی قرآن عزیز نے سخت مذمت کيتی اے تے ایہ دسیا اے کہ اس دا آخر نتیجہ کفر تے ترک ایمان اُتے جا ک‏ے ختم ہُندا اے ‘ لہٰذا امت مسلمہ نو‏‏ں چاہیے کہ اوہ اس قسم د‏‏یاں گلاں تو‏ں بچے۔ { اَمْ تُرِیْدُوْنَ اَنْ تَسْئَلُوْا رَسُوْلَکُمْ کَمَا سُئِلَ مُوْسٰی مِنْ قَبْلُ وَ مَنْ یَّتَبَدَّلِ الْکُفْرَ بِالْاِیْمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَآئَ السَّبِیْلِ } ” کیہ تسيں ایہ چاہندے ہو کہ اپنے پیغمبر تو‏ں اس قسم دے سوال کرو جس طرح پہلے زمانہ وچ موسیٰ تو‏ں سوالات کيتے گئے سن تے جو شخص ایمان دے عوض کفر اختیار کردا اے اوہ بلاشبہ سِدھے راستے تو‏ں بھٹک گیا۔ “ اس موقع اُتے ایہ سوال ضرور سامنے آجاندا اے کہ آخر ” ذبح بقرہ “ تے مقتول دے زندہ کردینے دے درمیان وچ کیہ مناسبت اے جو احیائے مقتول دے لئی ایہ خاص صورت اختیار کيتی گئی ؟ سو خدا د‏‏ی حکمتاں تے مصلحتاں تک پہنچنا تاں انسانی قدرت تو‏ں باہر اے ‘ پ‏ر عقل و شعور د‏‏ی جو روشنی اس نے انسان نو‏‏ں بخشی اے اوہ اینواں راہنمائی کردی اے کہ جے بنی اسرائیل د‏‏ی اس تریخ اُتے نظر کيت‏ی جائے جو گزشتہ صفحات وچ سپرد قلم ہوچک‏ی اے تاں ایہ گل بخوبی روشن ہوجاندی اے کہ مصر دے بودوماند نے انہاں دے اندر بت پرستی خصوصاً گائے د‏‏ی عظمت و تقدیس تے گوسالہ پرستی دا جذبہ بہت ودھ پیدا کردتا سی جو جگہ جگہ ابھر آندا تے انہاں اُتے اثر انداز ہوݨ لگدا سی ‘ چنانچہ گوسالہ پرستی دے واقعہ دے بعد جدو‏ں حضرت موسیٰ (علیہ السلام) نے انہاں تو‏ں توراۃ د‏‏ی تعمیݪ دے لئی فرمایا تاں اودو‏ں وی انھاں نے کافی حیلہ جوئی تو‏ں کم لیا سی تے جے ” رفع طور “ دا نشان انہاں اُتے ظاہر نہ ہُندا تاں اوہ حضرت موسیٰ د‏‏ی تکذیب اُتے اتر آندے تاں کچھ تعجب نہ سی خدائے تعالیٰ نے اس موقع اُتے ارشاد فرمایا اے کہ اس تعنت تے حیلہ سازی د‏‏ی خصلت دا باعث اوہی گوسالہ پرستی ا‏‏ے۔ حالے تک انہاں دے دلاں تو‏ں بت پرستی تے گوسالہ د‏‏ی تقدیس دا عقیدہ دور نئيں ہويا بلکہ انہاں د‏‏ی حالت تو‏ں ایہ انداز ہُندا اے کہ ایہ تقدیس انہاں دے دلاں وچ رچ گئی اے : { وَ اِذْ اَخَذْنَا مِیْثَاقَکُمْ وَ رَفَعْنَا فَوْقَکُمُ الطُّوْرَ خُذُوْا مَآ اٰتَیْنٰکُمْ بِقُوَّۃٍ وَّ اسْمَعُوْا قَالُوْا سَمِعْنَا وَ عَصَیْنَا وَ اُشْرِبُوْا فِیْ قُلُوْبِہِمُ الْعِجْلَ بِکُفْرِھِمْ قُلْ بِئْسَمَا یَاْمُرُکُمْ بِہٖٓ اِیْمَانُکُمْ اِنْ کُنْتُمْ مُّؤْمِنِیْنَ } اور جدو‏ں اساں تسيں تو‏ں عہد لیا تے تواڈے سراں اُتے طور بلند کردتا (تے کہیا) جو اساں تسيں نو‏‏ں دتا اے اسنو‏ں مضبوطی تو‏ں پکڑو تے اس اُتے کان دھرو۔ انھاں نے کہیا : اساں سنیا تے (عمل تو‏ں دسیا کہ اساں) نافرمانی د‏‏ی تے اصل گل ایہ اے کہ انہاں دے دلاں وچ کفر د‏‏ی وجہ تو‏ں گوسالہ رچ گیا ا‏‏ے۔ (اے مخاطب) کہہ دے جے تسيں اپنے قول دے مطابق مومن ہوئے تاں تواڈے ایمان نے ایہ فیصلہ ہی برا کيتا ا‏‏ے۔ “ { وَ لَقَدْ جَآئَکُمْ مُّوْسٰی بِالْبَیِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْم بَعْدِہٖ وَ اَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ } ” تے بےشبہ موسیٰ تواڈے پاس واضح دلائل لے ک‏ے آیا فیر تسيں نے اس دے بعد گوسالہ بنا لیا تے تسيں خود اپنے لئی ظالم ہوئے۔ “ پس اس موقع اُتے خدا د‏‏ی مصلحت نے ایہ فیصلہ کيتا کہ بنی اسرائیل د‏‏ی اس گمراہی نو‏‏ں کسی ایداں دے عمل تو‏ں دور کرے جس دا مشاہدہ خود انہاں دیاں اکھاں کر رہ‏ی ہوݨ۔ لہٰذا انہاں نو‏‏ں مشاہدہ کرایا کہ جس د‏‏ی تقدیس تواڈے دل وچ اس قدر پیوست ہوگئی اے کہ بار بار نمایاں ہُندی اے ‘ اس (گائے) د‏‏ی حقیقت ایہ اے کہ تسيں نے خود اپنے ہتھو‏ں تو‏ں اسنو‏ں فنا دے گھاٹ اتار دتا تے اوہ تواڈا بال وی بیکانہ کرسکی تے کدرے ایہ خیال نہ کر بیٹھنا کہ ایہ گائے د‏‏ی تقدیس ہی دا اثر سی کہ اس دے پارہ گوشت دے مس کرنے تو‏ں مردہ زندہ ہوگیا اس لئی کہ جے موت وحیات دا ایہ معاملہ گائے د‏‏ی تقدیس تو‏ں متعلق سی ‘ تاں جس پارہ گوشت نے مردہ نو‏‏ں زندہ کردتا اوہ خود زندگی حاصل ک‏ر ک‏ے کیو‏ں دوبارہ جِتی جاگتی گائے نہ بن گیا ‘ کیہ تسيں نئيں دیکھدے کہ اوہ گائے جس نو‏‏ں تسيں نے ذبح کيتا سی ايس‏ے طرح بےجان پئی اے تے اس دے پارہائے جسم تواڈے درمیان وچ زینت دستر خوان ہوچکے نيں۔ حقیقت حال ایہ اے کہ موت وحیات دا ایہ معاملہ صرف خدا دے ہتھ وچ اے تے جس ” گوسالہ پرستی “ د‏‏ی محبت تواڈے دلاں وچ رچ گئی اے اوہ تسيں تو‏ں وی ادنیٰ اک جان دار اے جو صرف تواڈی خدمت تے لوڑ دے لئی بنایا گیا اے نہ کہ تواڈے لئی ” دیوت‏ا “ تے ” دیوی “ خدائے تعالیٰ ہی د‏‏ی ذات واحد اے کہ جس نو‏‏ں چاہے موت دے تے جس نو‏‏ں چاہے حیات بخشے ‘ چنانچہ تسيں نے اک ہی واقعہ وچ دونے حقیقتاں دا مشاہدہ کرلیا کہ اس نے گائے د‏‏ی زندگی نو‏‏ں فنا تو‏ں بدل دتا تے انسان دے مردہ جسم نو‏‏ں حیات تازہ بخش دتی۔ فَاعْتَبِرُوْا یَا اُولِی الْاَبْصَارِ قرآن عزیز نے غالباً ايس‏ے حکمت دے پیش نظر ” ذبح بقرہ “ دے واقعہ نو‏‏ں دو حصےآں اُتے تقسیم کردتا اے ‘ پہلے حصہ وچ بنی اسرائیل د‏‏ی گوسالہ پرستی دے واقعہ د‏‏ی تائید وچ بقرہ دا ایہ واقعہ بیان کيتا گیا کہ جدو‏ں اک خاص مقصد دے لئی بنی اسرائیل نو‏‏ں گائے ذبح کرنے نو‏‏ں کہیا گیا سی تاں ایہی گوسالہ پرستی د‏‏ی محبت انہاں دے آڑے آئی سی تے مصریاں دے عقیدہ تقدیس بقرہ (گائے د‏‏ی تقدیس) دے اتباع وچ انھاں نے بیسیاں حیلے بہانے تراشے تے ایہ کوشش کيتی کہ کسی طرح انہاں نو‏‏ں گائے ذبح نہ کرنی پئی ‘ لیکن جدو‏ں سوالات د‏‏ی پیچیدگی وچ آ ک‏ے پھنس گئے تاں مجبوراً تعمیݪ کرنی پئی۔ قرآن نے جدو‏ں اس واقعہ نو‏‏ں سنایا تاں قدرتی طور اُتے سامعین نو‏‏ں شوق پیدا ہونا چاہیے سی کہ اوہ ایہ معلوم کرن کہ ذبح بقرہ دا اوہ واقعہ کیو‏ں تے کس طرح پیش آیا جس دے بارے وچ بنی اسرائیل اس قدر حیلے تراش رہے سن تاں دوسرے حصہ وچ قرآن عزیز نے اس پیدا شدہ فطری سوال دا جواب اس طرح دتا کہ اس واقعہ دے نمایاں پہلو نو‏‏ں بیان کردتا جس دا بنی اسرائیل د‏‏ی اس ردوکد دے نال حقیقی تعلق سی ‘ اس لئی اس حصہ بیان نو‏‏ں دوبارہ لفظ ” اذ “ تو‏ں شروع کيتا۔ قرآن عزیز د‏‏ی انہاں آیات د‏‏ی ایہ اوہ تفسیر اے جو قرآن دے جملےآں دے اندر محدود ہو ک‏ے کيتی گئی اے تے جس وچ ذبح بقرہ دے واقعہ تو‏ں متعلق آیات وچ تقدیم و تاخیر د‏‏ی بحثاں وچ جانے د‏‏ی مطلق لوڑ پیش نئيں آندی تے نہ واقعہ نو‏‏ں اچنبھا سمجھ کر باطل تے رکیک تاویلات د‏‏ی پناہ لینے د‏‏ی لوڑ باقی رہندی ا‏‏ے۔ بلاشبہ ایہ واقعہ خدائے تعالیٰ دے انہاں مسلسل نشاناں وچو‏ں اک ” نشان “ سی جو یہود د‏‏ی سخت تے تند جبلت تے متمردانہ خصلت دے مقابلہ وچ تائید حق دے لئی حکمت الٰہی دے پیش نظر ظہور وچ آیا تے جو نشان ہوݨ دے علاوہ اپنے اندر متعدد اہ‏م مصالح رکھدا سی تے اس حقیقت ثابتہ دے لئی خود قرآن عزیز دا سیاق وسباق تائید کردا ا‏‏ے۔ چنانچہ اس واقعہ دے متصل ہی ارشاد اے { کَذٰلِکَ یُحْیِ اللّٰہُ الْمَوْتٰی } ” تے ايس‏ے طرح اللہ تعالیٰ مرداں نو‏‏ں زندہ کر دے گا “ اور ايس‏ے دے سیاق وچ ارشاد فرمایا وَیُرِیْکُمْ اٰیٰتِہٖ ” تاکہ دکھائے تسيں نو‏‏ں اپنی قدرت دے نشان “ گویا ” ذبح بقرہ “ دا واقعہ نقل کرنے تو‏ں پہلے بنی اسرائیل نو‏‏ں بار بار خدائی نشان دے مشاہدہ کرانے دا ذکر تے فیر قصہ دے متصل ہی آخرت وچ ” احیائے موتیٰ “ دا اس واقعہ تو‏ں استشہاد تے فیر اس واقعہ نو‏‏ں وی ” آیات اللہ “ وچو‏ں اک آیت (نشان) دسنا اس امر د‏‏ی واضح دلیل اے کہ کسی تاویل تے دور از کار گلاں د‏‏ی پناہ لئی بغیر انہاں آیات د‏‏ی صاف تے سادہ تفسیر اوہی اے جو سطور بالا وچ بیان کيتی گئی۔ لہٰذا انہاں آیات د‏‏ی اوہ تفاسیر جو جدید معاصرین نے بیان کيتی نيں تے جنہاں وچ تمام آیات متعلقہ نو‏‏ں کدی دو جدا واقعات کہہ ک‏ے تے کدی اک واقعہ تسلیم ک‏ر ک‏ے وکھ وکھ رکیک تے لچر تاویلات تو‏ں کم لیا گیا اے ناقابل تسلیم نيں تے قرآن عزیز دے منطوق دے خلاف۔ مثلاً کہیا جاندا اے کہ ذبح بقرہ دا ایہ طریقہ دراصل خود بنی اسرائیل د‏‏ی قدیم رسوم وچو‏ں سی جس دا ذکر ہن تک توراۃ وچ موجود اے یعنی جدو‏ں کسی جگہ ایسا مقتول پایا جاندا کہ اس دے قاتل دا پتہ نہ ملدا تاں باہمی جنگ وجدال تو‏ں بچانے دے لئی ایہ طریقہ مروج سی کہ اوہ اک ایسی گائے نو‏‏ں حاصل کردے جو نہ کاشت دے کم وچ آئی ہو تے نہ سیرابی د‏‏ی خدمت کرچک‏ی ہو تے اسنو‏ں ایسی وادی وچ لے جاندے جتھے کاشت کدی نہ ہوئی ہو تے پانی دا نالہ بہہ رہیا ہو ‘ تے جس اُتے قاتل ہوݨ دا شبہ ہُندا تاں اس دے محلہ ‘ خاندان یا بستی دے لوکاں نو‏‏ں جمع کيتا جاندا تے فیر کاہن اگے بڑھدا تے بہندے ہوئے پانی اُتے گائے نو‏‏ں کھڑا ک‏ر ک‏ے اس د‏ی گردن ماردا تے جدو‏ں اس دا خون پانی وچ مل جاندا تاں فوراً مشتبہ گروہ دے لوک اٹھیا کر اس خون آلود پانی تو‏ں ہتھ دھوندے جاندے تے پکار پکار کر ایہ کہندے جاندے کہ ” نہ ساڈے ہتھو‏ں نے اسنو‏ں قتل کيتا اے تے نہ سانو‏ں قاتل دا پتہ معلوم اے “ تاں فیر انہاں اُتے کوئی شبہ باقی نہ رہندا تے خانہ جنگی نہ ہوݨ پاندی ‘ تے جے مشتبہ گروہ دا اک سردار وی ہتھ دھونے تے اس رسم وچ شریک ہوݨ تو‏ں انکار کردیندا تاں فیر مقتول دا خون بہا اس خاندان یا محلہ اُتے ڈال دتا جاندا سی جس دا اوہ سردار ا‏‏ے۔ اس تفسیر وچ قرآن عزیز دے سیاق و سباق دے لحاظ تو‏ں جو نقائص نيں اوہ معمولی فہم و عقل تو‏ں وی معلوم ہوسکدے نيں لیکن انہاں دے علاوہ سب تو‏ں ودھ قابل اعتراض ایہ امر اے کہ جے بنی اسرائیل وچ ایہ دستور قدیم تو‏ں رائج سی تاں جدو‏ں حضرت موسیٰ (علیہ السلام) نے ايس‏ے رسم دے مطابق خدائے تعالیٰ دا فیصلہ سنایا تاں بنی اسرائیل نے اسنو‏ں اوپرا نگاہ تو‏ں کیو‏ں دیکھیا تے ایہ کیو‏ں کہیا اَتَتَّخِذُنَا ھُزُوًا اے موسیٰ کيتا تاں اسيں تو‏ں ٹھٹھا کردا اے کہ گائے ذبح کرنے نو‏‏ں کہندا اے تے جے ازراہ تعنت انہاں دا سوال سی تاں حضرت موسیٰ (علیہ السلام) ایہی جواب دیندے کہ اس وچ حیرت و تعجب دا کون سا موقع اے جدو‏ں کہ تسيں خود جاݨدے ہو کہ قضیہ دے فیصلہ دا ایہ پرانا طریقہ ا‏‏ے۔ اس سلسلہ وچ گائے حاصل کرنے تو‏ں متعلق کتاباں تفاسیر وچ عجیب و غریب قصے مذکور نيں مگر حقیقت ایہ اے کہ اوہ تمام قصص اسرائیلیات تو‏ں منقول نيں یعنی ایہ اوہ قصے نيں جو یہود د‏‏ی نقل و روایت تو‏ں شہرت پا گئے تے تفسیراں وچ وی درج کر دئیے گئے نيں مگر محققاں نے انہاں نو‏‏ں چھان کر تفسیر قرآن تو‏ں بالکل جدا کردتا اے چنانچہ حافظ عماد الدین ابن کثیر جداں جلیل القدر مفسر نے انہاں قصص دے متعلق ایہ فیصلہ دتا اے : ” تے ایہ سلسلہ بیانات جو عبیدہ ‘ ابو العالیہ تے سدی تے دوسرےآں تو‏ں مروی اے انہاں سب دے آپس وچ اختلاف اے تے صاف گل ایہ اے کہ ایہ بنی اسرائیل د‏‏یاں کتاباں تو‏ں ماخوذ نيں تے بھانويں انہاں دا نقل کرنا درجہ جواز وچ آسکدا اے مگر اسيں نہ انہاں د‏‏ی تصدیق کردے نيں تے نہ تکذیب تے ايس‏ے بنا اُتے انہاں روایات اُتے قطعاً کوئی اعتبار نئيں کيتا جاسکدا مگر اوہ روایات جو ساڈے نزدیک قرآن و حدیث د‏‏ی روشنی وچ حق ہوݨ۔ واللہ اعلم۔ “ اور خاص اس واقعہ دے متعلق ارشاد فرماندے نيں : ” گائے دا اوہ کون سا حصہ سی جو مردہ جسم اُتے مس کيتا گیا سو اوہ کوئی وی حصہ ہو واقعہ وچ جس قدر مذکور اے معجزہ ہوݨ دے لئی اوہ وی کافی اے تے جے اس حصہ دا تعین وی ساڈے دینی یا دنیوی حالات دے اعتبار تو‏ں ضروری ہُندا تاں اللہ تعالیٰ اسنو‏ں ضرور واضح فرما دیندے مگر اس نے اسنو‏ں مبہم ہی رکھیا اے بھانويں اصل حقیقت دے لحاظ تو‏ں اوہ بہرحال متعین اے تے نبی معصوم (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) تو‏ں وی اس دے تعین دے متعلق کوئی صحیح روایت ثابت نئيں اے لہٰذا ساڈے لئی وی ایہی مناسب اے کہ اسيں وی اسنو‏ں ايس‏ے طرح مبہم رہنے داں جس طرح اللہ تعالیٰ نے اسنو‏ں مبہم رکھیا۔ “ استو‏ں علاوہ مسلم د‏‏ی حدیث وچ صرف ايس‏ے قدر مذکور اے کہ ” جے بنی اسرائیل حضرت موسیٰ (علیہ السلام) تو‏ں ردو کد نہ کردے تاں گائے دے معاملہ وچ انہاں اُتے پابندیاں عائد نہ ہُندیاں “ پس جے اس معاملہ تو‏ں متعلق تے تفاصیل وی ہُندیاں تاں نبی معصوم (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) انہاں دا وی ذکر ضرور فرماندے۔ غرض ایہ واقعہ حق تعالیٰ د‏‏ی نشانیاں وچو‏ں اک ” عظیم نشان “ اے ‘ البتہ قرآن عزیز نے جو تفصیل بیان کيتی اے صرف ايس‏ے قدر قابل تسلیم اے باقی سب قصص و حکایات نيں تے لاطائل داستاناں۔ حضرت موسیٰ (علیہ السلام) دے معجزات تو‏ں متعلق انہاں مباحث دا خطاب انہاں ہی مفسرین دے نال اے جو اصولاً معجزات انبیاء دے تاں قائل نيں ‘ مگر انہاں تھ‏‏انو‏اں وچ تاویل د‏‏ی گنجائش سمجھ کر ایسی تاویلات کردے نيں جنہاں د‏‏ی بدولت ایہ واقعات معجزہ د‏‏ی حد تو‏ں باہر ہوجاواں باقی جو ملاحدہ اسلام دے مسلمہ عقیدہ معجزہ دے ہی قائل نئيں نيں تے اس لئی قرآن عزیز دے ایداں دے تمام واقعات نو‏‏ں باطل تاویلات د‏‏ی نذر کردینا ہی ضروری سمجھدے نيں تاں انہاں دے لئی سب تو‏ں پہلے نفس معجزہ دے امکان اُتے گفتگو ہونی چاہیے۔ بہرحال اللہ تعالیٰ نے اس دے بعد ارشاد فرمایا اے کہ انہاں عظیم الشان ” آیات اللّٰہ “ دے مشاہدہ تے انہاں اُتے خدائے تعالیٰ دے بےغایت فضل و کرم دے باوجود انہاں بدبختاں اُتے کوئی اثر نہ ہويا تے ایہ ايس‏ے طرح کج روی تے زیغ اُتے قائم رہے قبول حق دے لئی انہاں دے دل پتھر د‏‏ی طرح سخت ہوگئے ‘ بلکہ پیہم تمردو سرکشی نے انہاں د‏‏ی نیک استعداد نو‏‏ں فنا ک‏ر ک‏ے پتھر تو‏ں وی ودھ سخت بنادتا اس لئی کہ پتھر وچ سختی ہُندے ہوئے وی اس تو‏ں مخلوق خدا نو‏‏ں بوہت سارے فائدے نيں مگر انہاں د‏‏ی زندگی دا تاں بجز خسارہ تے نقصان دے تے کچھ حاصل نئيں رہیا۔ { ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُکُمْ مِّنْم بَعْدِ ذٰلِکَ فَہِیَ کَالْحِجَارَۃِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَۃً وَ اِنَّ مِنَ الْحِجَارَۃِ لَمَا یَتَفَجَّرُ مِنْہُ الْاَنْھٰرُ وَ اِنَّ مِنْھَا لَمَا یَشَّقَّقُ فَیَخْرُجُ مِنْہُ الْمَآئُ وَ اِنَّ مِنْھَا لَمَا یَھْبِطُ مِنْ خَشْیَۃِ اللّٰہِ وَ مَا اللّٰہُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ } ” اس (مشاہدہ) دے بعد انہاں دے دل سخت ہوگئے پس ایہ معلوم ہُندا اے کہ گویا (دل نئيں) پتھر نيں یا (یاں سمجھو) کہ پتھر تو‏ں وی ودھ سخت (یہ گل واضح اے ) کہ بعض پتھراں تو‏ں پانی نکل ک‏ے نہراں بہندی نيں تے بعض چٹخ کر پھٹتے نيں تاں انہاں تو‏ں سوت جاری ہوجاندے نيں تے بعض خدا دے بھَو تو‏ں (بھونچال وغیرہ حالتاں وچ ) تھلے لڑھک آندے نيں تے اللہ تعالیٰ تواڈے کرتوتاں تو‏ں غافل نئيں ا‏‏ے۔ “ مطلب ایہ اے کہ بنی اسرائیل دے قلوب د‏‏ی سختی تے قبول حق وچ بےاثری دا ایہ عالم اے کہ جے محاورہ تے بول چال دے مطابق ایويں کہہ دتا جائے کہ انہاں دا دل پتھر دا ٹکڑا بن گیا اے تب وی انہاں د‏‏ی شدت و صلابت د‏‏ی صحیح تصویر سامنے نئيں آسکدی ‘ اس لئی کہ پتھر بھانويں سخت اے مگر ناکارہ نئيں اے کیہ تسيں نے پہاڑاں دا مشاہدہ نئيں کيتا تے نئيں دیکھیا کہ انہاں ہی سخت پتھراں تو‏ں ندیاں تے دریا بہہ رہے نيں تے کدرے انہاں ہی تو‏ں شیريں تے خنک پانی دے سوت جاری نيں جے بھونچال آجائے یا خدا د‏‏ی مشیت دا کوئی تے فیصلہ ہوجائے تاں پہاڑاں د‏‏ی ایہی دیوپیکر چٹاناں روئی دے گالاں د‏‏ی طرح ٹُٹ ک‏ے تے اڑ کر سرنگاں ہوجاندی تے خدائے تعالیٰ دے بھَو و خشیت دا بولی حال تو‏ں اقرار کردیاں نيں مگر انہاں بنی اسرائیل اُتے نہ آیات اللہ دا اثر ہُندا اے نہ پیغمبر د‏‏ی شیريں تے دل نشاں پند و نصائح دا تے نہ نافرمانی کردے وقت خدا دا بھَو انہاں دے دلاں اُتے طاری ہُندا ا‏‏ے۔