خوشی_محمد_نثار
شاعری دے رنگ
کوڑے تے مکار بتھیرے رو رو روز دعاواں منگدے دولت کٹھی کیتی جاندے لٹ لٹ نال بہانے دے ایس واری وی شاہ جی ہوراں دس لکھ کٹھا کیتا سی ویہویں واری حج تے گئے سن پیسے سبھ نذرانے دے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ مونہوں کردے نیں ذکر طہارتاں دا ، آپ بد کرداری نوں چمبڑے نیں کسے سیٹھ دے کدے ایہہ گیت گاؤندے، کدے کسے سردار نوں چمبڑے نیں موسیٰ روز فرعوناں نوں کہی جاندے، جھوٹے بھرم وقار نوں چمبڑے نیں بنھ کے پگ نثار فضیلتاں دی، گرجھاں وانگ مردار نوں چمبڑے نیں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ روح دی طہارت نہ دل دا وضو سی		خدا نوں ملن دی آرزو بڑی سی جہدے پیریں میں ڈگیا ولی سمجھ کے		اوہ بندہ تے ابلیس دا وی گرو سی بابے ہوریں صوفی لائن دے بندے سن تے وحدت الوجود تے یقین رکھدے سن۔ بول کدے تے میرے دل دیا مست قلندرا بول اوسے نوں کیوں بھالی جاویں جیہڑا تیرے کول اپنے تے لوکاں اوّتے جو ورتدی واپردی ویکھدے اس نوں اپنے لفظاں تے شعراں راہیں بیان کر دیندے۔معاشرے توں ہٹ کے کوئی گل نہ کردے۔ لوکائی دیاں درداں وچ رجھی ہوئی شاعری ای عوامی شاعری ہوندی اے۔ عوامی شاعری دماغوں نہیں دلوں نکلدی اے تے دلاں تے اثر کردی اے۔ بابا خوشی محمد نثار پسے ہوئے طبقیاں دا شاعر اے تے لوکائی دے درداں دی رت نال اپنی شاعری لکھدا اے۔ کل نہیں کیتا اج نہیں کیتا			مسکیناں دا کج نہیں کیتا مکے جا کے وی نہیں ہوناں			جیہنے ایتھے حج نہیں کیتا پانی روح دا کاج نہیں ہویا		 	دکھ دا کوئی علاج نہیں ہویا مردا نہ تے کیہ کردا اوہ			دھی دا پورا داج نہیں ہویا ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ جیوندے وک گئے مُردے وک گئے		بندے پھردے ٹردے وک گئے مہنگایاں دی منڈی دے اندر		بچے وک گئے گردے وک گئے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ دیس وچ راج ہویا چوراں تے چکاراں دا سڑکاں تے بنھ کے قطار لٹی جاندے نیں تھانیاں وچ بگھیاڑ کھاؤن تے اگے جج ذلیل کرے مجبوری دا بکرا دسو کیہدے کول اپیل کرے جھگے بھجنے ڈاکے وجنے ڈنگراں چوری ہوندیاں رہناں ممبر شاہ دے بوہے اتے جاجا کُھرے کھڑیندے رہسن صنعت کار نے نویاں ملاں روز بناؤندیاں رہناں خون غریب دا ڈالر بن بن اوہدے بنک بھریندے رہسن جدوں اپنے ای مجرم نوں عدالت کردیاں ڈٹھا وچارا جان دے بیٹھا رُلی عصمت تے رو رو کے اپنی شاعری راہیں بابا خوشی محمد نثار نہ چھڑا اوہناں برائیاں دی نشاندہی کیتی جیہڑیاں سماج لئی ناسور بن گئیاں ہویاں سن سگوں لوکائی نوں اوہناں برائیاں نال نجھٹن لئی تیار ہوون دا درس وی دتا۔ آپ بے باک تے بے خوف شخصیت دے مالک سن۔ نورشاہ دی دھرتی تے جیکر کسے مقای جاگیرداراں نوں للکاریا تے اوہ بابا خوشی محمد نثار ای سی۔ بابے ہوراں بارے راوی دا اک ہور شاعر فدا بخاری آکھدا اے: "ساہیوال دے واس وچ بابے خوشی محمد نثار ہوراں نوں اپنے عمل، اعلیٰ کردار تے شعراں راہیں اوس ویلے دیاں دریاواں وچ ٹھاٹھاں ماردیاں طوفان تے ہنیریاں نال کھیہہ کے اوہناں اوّتے فتح حاصل کردیاں میں اپنی اکھیں ویکھیا اے تے اوہناں دے تارو دریاواں دا ہوون دامیں چشم دید گواہ آں"۔ مرن نہ دے ساں گوانڈھی بھکھیاں بس ذرا خیرات کدھروں ڈھیہ لئوے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ لاش ظالم دی دھپے سڑ سی وین کسے نے کرنے نہیں		اوہدے لگدیاں پچھوتاؤنا چھیڑیا کیوں مستانے نوں جابراں دی رت نال لکھ سی وقت دی تاریخ نوں		حوصلے دی اکھ چوں اج اوہ خون چوندا ویکھیا ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ کوئی وی کم نثار نہیں بننا سُکیاں کوکاں چیکاں نال ہو سکے تاں پُت سَپاں دے پھڑ پھڑ مار مکائی جا ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ نویں نسل توں بڑی امید مینوں گھیو سخن دا تدے ورتائی جاواں بوتھا بھن کے کالیاں ہنیریاں دا سورج نویں چڑھاواں تے پھیر منسو گلمے جابراں دے پھڑ کے دیو گھوٹو اک وار ازما کے ویکھ لینا مڑ کے پھیر نہ کسے ول مونہہ کر سن مگروں لہن بلاواں تے پھیر منسو زنانیاں دی دلوں عزت کردے سن تے سماج وچ اوہناں تے ہوون والے دھرو نوں اپنی شاعری راہیں لوکائی تک پہنچاؤندے سن۔ اک وار بابا جی نورشاہ وچ اک متر دی دکان تے بیٹھے سن کہ کجھ زنانیاں دوائیاں ویچن آ گئیاں ۔ پہلاں تے بابے ہوراں نوں سمجھ نہ آیا کہ ایہہ زنانیاں کیوں آئیاں نیں تے کیہ ویچ رہیاں نیں۔ جد پتا لگا کہ شہر توں اینی دور پنڈ تھاں تے دوائیاں ویچدیاں پئیاں نیں تے آپ اوتھے بیٹھیاں ای اوہناں تے اک نظم لکھ دتی۔ میڈیکل ریپ دے بہانے ویچی جاندی اے		غیرتاں دے سمے اوہ سہانے ویچی جاندی اے غرضاں دی ماری اے یا کوئی مجبوری اے		آؤن والے خوشی دے زمانے ویچی جاندی اے ویلے نے ضرورتاں دی سولی اُتے ٹنگیا			کھلھے ہتھیں جذبے نمانے ویچی جاندی اے لگدا نثار انج بھولے بھالے دلاں نوں 			سدھراں دے سمے اوہ سہانے ویچی جاندی اے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ قیامت دا کیہ دساں قیامت اکھاں نال وکھی گئی اے		جد میں سنیا ویراں ہتھوں اج اک بھین لٹی گئی اے نمبردار دے پُت نے ایویں شغل ذرا کو کیتا سی			نویں نویلی نازک پتی کنڈیاں وچ تڑُپی گئی اے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ دھی دی عزت دا فکر اے بخت دے مزدور نوں سہمیا پھردا اے اک موذی دی نیت دیکھ کے بابے ہوراں دی شاعری وچ ٹانواں ٹانواں رومانوی شاعری دی جھلک وی ویکھن نوں ملدی اے۔ کیہ کیہ گلاں کر سن راز و نیاز دیاں 			ہتھیاں سیج وچھا کے کملا کر گئے نیں انگلی ذکر دی رکھیں دل دیاں تاراں تے			ایہو سبق پڑھا کے کملا کر گئے نیں کاہلا پویں نثار نہ اک دن مل پو ساں			مینوں ایہہ فرما کے کملا کر گئے نیں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ ہر ویلے چمدا اے مکھڑا جناب دا 		 	ساتھوں اے بھاگ چنگا تیرے نقاب دا یاداں تے ہر صفحے تے لکھیا سی اکو ناں			ورقا جیہڑا وی پھولیا دل دی کتاب دا رنداں دے پیر ڈول گئے اکھاں ملان تے	 نیناں چ اوہدے شائد سی مٹکا شراب دا گلشن وچ ویکھیا جد نیناں نیں پہلی وار			نقشہ اوہ ہو بہو سی میرے ای خواب دا بابا خوشی محمد نثار نوں شاعراں دی مندی حالت دا بڑا ہرکھ سی۔ آپ دا خواب سی کہ حکومت ولوں شاعراں نوں عزت ملنی چاہیدی تے اوہناں دے کم نوں ملکی سطح تے وڈیایا جانا چاہیدا اے۔ ایس سلسلے وچ پنجابی شاعراں نال ورتی جان والی پنجاب سرکار دی نے انیائی دے خلاف آپ لہور پریس کلب دے باہر احتجاج وی کیتا۔ آپ اپنے شعراں راہیں وی شاعراں نال سرکار ولوں ہوون والے سوتیلے پن دے سلوک دی نندیا کر دے سن۔ شعراں غزلاں شعر سخن دا کردا آں نتارا		لبھدے رہے آں لبھا نہیں کوئی لفظاں دا سنیارا پجدے تے اپروچر لوکیں افلاطون سدائے		جھگیاں دے وچ رلدا پھردا سُچا ادب وچارا بابا خوشی محمد نثار دی حیاتی تے شاعری تے جھاتی مارنی ہووے تے بابے ہوراں دی ایہہ نظم ہر حوالے نال آپ تے پوری اتردی اے۔ کدے بمب اکھر کدے تیر اکھر		دندے ظالماں دا سینہ چیر اکھر بہہ کے انکھ انا دی چوٹیاں تے		کردے رہ نیں سدا اخیر اکھر تدے پیر نہیں ڈولدے سدھراں دے		میرے خاباں دی بنے تعبیر اکھر لکھ اوکڑاں ہوون نہیں کنڈ دیندے		میرے یار اکھر میرے ویر اکھر سارے ظالماں دے گاٹے لاہ دیسن		بن کے چل گئے جدوں شمشیر اکھر کدے نہیں نمروداں دا ساتھ دتا		کردے رہے کمزوراں دی بِھیر اکھر سارے جھوٹھے خداواں دے طرلیاں نوں		اک دن کر دیسن لیر و لیر اکھر سنگھ پاڑ دیسن جھوٹھے فتویاں دا		کھا بیٹھیں نہ سمجھ کے کھیر اکھر لکھیا جدوں وی یاد دے ورقیاں تے		وِچھڑے یار دی بنے تصویر اکھر بابے ہوریں اخیرلی عمرے ہیپاٹائٹس دے روگی ہو گئے سن تے کئی واری ہسپتال وچ وی داخل رہے۔ بابا خوشی محمد نثار دی وفات 7 جنوری 2014ء نوں ہوئی۔ آپ نوں نورشاہ دے قبرستان وچ اپنے والدین تے بھراواں دے نال دفنایا گیا اے۔ ایس ویلے بابا خوشی محمد نثار دا صرف اکو بھرا محمد شریف جیوندا اے جس دی نورشاہ وچ خالد شریف کریانہ سٹور دے ناں توں دکان اے۔بابا جی دی اولاد چوں دو پتر ہن جیہڑے کہ روٹی روزی دے جھیڑیاں وچ رجھے ہوئے نیں۔ بابا خوشی محمد نثار دے نیڑلے ساتھی "خالد بشیر" دا آکھنا اے کہ بابے ہوراں دے کول ست ہور کتاباں جنا شاعری دا مواد ہے سی پر وسائل دے گھاٹے پاروں چھپوا نہ سکے۔ آکھیا جاؤندا اے ساہیوال وچ اجے تائیں بابا خوشی محمد نثار ورگی اچی سر وچ شاعری کرن والا کوئی شاعر نہیں ہویا۔ ظالم دی اکھ وچ اکھ پا کے گل کرن دا جگرا بابا خوشی محمد نثار کول ای سی۔ جس ساری عمر نہ کجھ کھٹیا تے نہ کجھ جوڑیا۔ مرن ویلے بابا خوشی محمد نثار کول اپنا مکان تک نہیں سی۔