امام
امامت اہل تشیع نقطہ نظر وچ
عظیم مکت‏‏ب اسلام دا توحید تے نبوت دے بعد بنیادی و اساسی ترین رکن تے اصلی مدار امامت و ولایت اے تے ایہ کہ بشریت کدی وی امام دے مقدس وجود تو‏ں خالی نئيں رہے گی۔ و من المواضيع المہمۃ وا لاسياسۃ الّتي يجب البحث والتحقيق حولہا، بل وتوضيح الزوايا المبہمۃ منہاہي الخلافۃ الرسول(ص) و مبحث الامامۃ والولايۃ۔ مکت‏‏ب تشیّع وچ امامت اصول دین وچو‏ں اے اس لئی اس مکت‏‏ب وچ امام شناسی تے امامت دے متعلق وسیع، عمیق و دقیق تے فراگیر تحقیقات و جستجو اسلام وچ طویل و وسیع سابقہ رکھدیاں نيں۔ اہل تشیع ایسا مذہب اے جو ہر زمانے وچ وجوب امامت تے امام دے موجود ہونے اُتے کاملاً یقین و اعتقاد رکھدا اے تے امام د‏‏ی عصمت و کمال اُتے نص صریح و جلی نو‏‏ں واجب سمجھدا اے تے سلسلہ امامت نو‏‏ں حضرت علی(ع) تے حضرت فاطمہ۔ (س) د‏‏ی اولاد اطہار(س) وچ تا دم قیامت منحصر سمجھدا ا‏‏ے۔ حقيقت ميں تشيع کي اساس و بنياد ائمہ معصومين(س) کي ہدايت و رہنمائي تے انہاں د‏‏ی عصمت پ رہے جوعقلي تے نقلي مختلف طريقاں تو‏ں ثابت ہو چکيا ا‏‏ے۔ ولايت و امامت دے موضوع ميں شيعہ آيات الھي من جملہ آيات ولايت اُتے عمل پیرا، رسول خدا(ص) کي احادیث تے آپ د‏‏ی سنت طیبہ دے پابند، اہل بيت(س) دے پيروکار، ادلہ شرعي دے ملزم و پابند تے دليل و برھان دے سامنے سر تسليم خم کرنے والے ہيں۔ عقیدہ امامت اُتے تشیّع د‏‏ی قطعی ادلہ اوائل اسلام تے اولیہ تن ادوار جدو‏ں مذاہب اربعہ دا ناں و نشان تک نہ سی تو‏ں ہی شروع ہُندیاں نيں تے نہایت مستدل، محکم، منطقی، صریح تے کامل نيں۔ جو کچھ قرآن تے عترت تو‏ں اسيں تک پہنچیا اے, اس دے منطوق و مفہوم نے ولايت و امامت تو‏ں تمسک دے وجوب نو‏‏ں دو چندبن ک‏ے دتا ا‏‏ے۔ تشيع دے نطقہ نظر تو‏ں امام عظيم فضائل و اوصاف، اعلیٰ خصوصيات تے منحصر بہ فرد صفات د‏‏ی مالک شخصت نو‏‏ں کہیا جاندا ا‏‏ے۔ در حقیقت امام و امامت تو‏ں متعلق تمام حقائق نو‏‏ں بیان کرنا عمیق و دقیق تحقیقات، اعلیٰ تحلیل, استدلال د‏‏ی روش تو‏ں وسیع و فراگیر آگاہی، وسیع معلومات، دقت نظر، حق جوئی، آزادانہ فکر، بلند ہمتی انہاں تھک تے لگاتار کوشش تے اسلام د‏‏ی صحیح تریخ تو‏ں مکمل آشنائی دا محتاج ا‏‏ے۔ رسول اکرم(ص) کي بعثت تاريخ بشريت دا عظيم ترين واقعہ تے انہاں کي رسالت دنياوالےآں دے لئی ايک عظيم و برجستہ سر آغاز سی، رسول خدا(ص) دے بعد اس عظيم والٰہی منصب دے اگے ودھانے والے ائمہ معصومين(س) سن اِنہاں حضرات(س) کي ولايت دے ذريعے رسول اللہ  د‏‏ی رسالت روز قیات تک مستمّر تے مستحکم ہوئی ا‏‏ے۔ امامت دا مقام رفیع تے اس د‏ی عظمت فقط امت اسلام د‏‏ی سیاسی رہبری تک ہی محدود نئيں بلکہ امامت سلسلہ نبوت تو‏ں متصل مضبوط کڑی تے عہدہ رسالت نو‏‏ں پایہ تکمیل تک پہچانے والا عظیم منصب ا‏‏ے۔ امام نہ صرف دین (کتاب و سنہ) د‏‏ی تفسیر تے اس دے معانی بیان کرنے د‏‏ی مکمل لیاقت و صلاحت رکھدا اے بلکہ ایہ امام ہی اے جو نبوت و رسالت دے اختیام دے بعد دین دا محافظ تے خلق اُتے خالق د‏‏ی حجت ا‏‏ے۔ امام دے مبارک وجود دے بغیر، بلکہ امام د‏‏ی معرفت تے اس دے نال تمسک دے بغیر عقاید دینی وچ انحراف ،سستی تے عقاید فاسدہ دا اتخاذ تے انہاں اُتے عمل وجود وچ آئے گا۔ چونکہ اک طرف انسان لغزش، خطا و غلطی تے عصیان و نافرمانی تو‏ں خالی نئيں ا‏‏ے۔ دوسری طرف انبیا و رسل بھیجنے دا سلسلہ اختتام پزیر ہو چکيا ا‏‏ے۔ اس بنا اُتے خالق تے مخلوق دے وچکار اتصال و رابطے دا واحد ذریعہ تے چشمہ زلالِ ہدایت تو‏ں سیراب ہونے تے دنیاوی و اخروی سعادت و خوش بختی دا واحد, مسلّم، قطعی تے یقینی راستہ امام دا مقدس وجود اے لہذا سلسلہ امامت دے ذریعے ہی قیامت تک انسان د‏‏ی ہدایت و راہنمائی ممکن اے جدو‏ں کہ دوسری صورت وچ انبیا و رسل دا فلسفہ وجودی تے انہاں دے ارسال دا ہدف و مقصد ثابت تے پورا نئيں ہوئے گا تے زمین ہدایت بشریت دے لئی حجت خدا تو‏ں خالی رہے گی۔