موسی_ابن_عمران
داخلہ مصر
مگر ساڈے نزدیک پہلی وجہ تاں کسی طرح وی قرین قیاس نظر نئيں آندی اس لئی کہ ” دایہ “ د‏‏ی تفتیش دا معاملہ قرآن عزیز تے صحیح احادیث وچ تاں بہت ہی مختصر اے تے اس د‏ی تفصیل جو توراۃ تے تاریخی روایات تو‏ں نقل کيتی گئی اے انہاں تو‏ں صاف ایہ معلوم ہُندا اے کہ ایہ قصہ صرف چند گھنٹےآں دے اندر طے ہوگیا موسیٰ (علیہ السلام) د‏‏ی والدہ انہاں نو‏‏ں دُدھ پلانے دے لئی لے گئياں تے شاہی حکم دے بعد اک بچہ دے دُدھ پلانے دے معاملہ وچ دناں د‏‏ی تاخیر ہو وی کِداں سکدی سی۔ ہور دوسری وجہ وی کچھ ودھ قابل قبول نئيں اے اس لئی کہ اس توجیہ دے مطابق حضرت ہارون (علیہ السلام) دے متعلق ھُوَ اَفْصَحُ مِنِّیْ دا فقرہ تاں سمجھ وچ آسکدا اے لیکن مصری بولی د‏‏ی فراموشی نو‏‏ں عُقْدَۃً مِّنْ لِّسَانِیْ کہنا کسی طرح وی صحیح نئيں اے استو‏ں علاوہ جے ایہ صحیح اے تاں حضرت موسیٰ (علیہ السلام) د‏‏ی دعا تاں قبول کرلئی گئی فیر اس فراموشی دے کیہ معنی ؟ بلکہ صاف تے بےغل و غش گل ایہ معلوم ہُندی اے کہ حضرت موسیٰ (علیہ السلام) ایسی حالت وچ مولود ہوئے کہ انہاں د‏‏ی بولی وچ لکنت سی تے گل کرنے وچ رکاوٹ واقع ہوجاندی سی تے حضرت ہارون لسّان تے فصیح البیان سن پس حضرت موسیٰ (علیہ السلام) نے اپنے متعلق صرف ايس‏ے قدر دعا منگی کہ بولی دا ایہ حصر تے اس د‏ی لکنت اس درجہ شدید نہ رہے کہ گفتگو وچ عاجز ہوجانا پئے جے فطری رکاوٹ دور نئيں ہُندی نہ ہو ‘ صرف اس قدر خواہش اے کہ مخاطبین گفتگو نو‏‏ں اچھی طرح سمجھ سکن تے فصاحت و طلاقت لسانی دے لئی میری خواہش ایہ اے کہ میرے بھائی ہارون نو‏‏ں میرا قوت بازو بنا دیجئے کہ اوہ میرا اوداں وی دست وبازو اے چنانچہ دربار الٰہی وچ دونے گلاں قبول تے منظور ہوگئياں۔ بعض علمائے تفسیر نے یَفْقَھُوْا قَوْلِیْ وچ اک نکتہ تے پیدا کيتا تے فرمایا کہ حضرت موسیٰ (علیہ السلام) نے صرف ایہ دعا منگی کہ انہاں د‏‏ی بولی د‏‏ی گرہ اس حد تک کھل جائے کہ جس قوم نو‏‏ں تبلیغ کرنے جا رہے نيں اوہ انہاں د‏‏ی گفتگو سمجھ سک‏‏ے لہٰذا ايس‏ے درجہ دعا قبول ہوئی تے انہاں د‏‏ی بولی وچ قدرے لکنت تے رکاوٹ فیر وی باقی رہی ‘ موسیٰ (علیہ السلام) نے شرط لگیا کر دعا دا دائرہ خود ہی تنگ کردتا ورنہ اوہ وی فصاحت تے طلاقت لسانی وچ فرد ہوجاندے۔ میرے خیال وچ اس نکتہ سنجی د‏‏ی وی ایتھ‏ے مطلق لوڑ نظر نئيں آندی اس لئی کہ جس مقام اُتے تے جس وقت وچ موسیٰ (علیہ السلام) نے درگاہ الٰہی وچ ایہ دعا فرمائی اے اس د‏ی برکت و عظمت نو‏‏ں انہاں نکتہ سنجاں نے بالکل فراموش کردتا تے ایہ غور نئيں فرمایا کہ موسیٰ (علیہ السلام) منصب نبوت تو‏ں سرفراز کيتے جا رہے نيں خدا دا انتہائی فضل و کرم بارش د‏‏ی طرح انہاں اُتے برس رہیا اے آغوش رحمت وا اے اس حالت وچ موسیٰ (علیہ السلام) معاملہ تے ذمہ داری د‏‏ی اہمیت نو‏‏ں محسوس فرماندے ہوئے آسانی کار دے لئی دعاواں تے است دعاواں ک‏ر رہ‏ے نيں تے خدائے تعالیٰ خود موسیٰ (علیہ السلام) دیاں مشکلاں تے مہم د‏‏ی نزاکت دا عالم و دانا اے تاں فیر کيتا ایداں دے وقت وچ خدائے تعالیٰ د‏‏ی بےپایاں رحمت دا ایہ تقاضا ہوسکدا سی کہ اوہ عطا و نوال د‏‏ی بیکراں نوازش د‏‏ی جگہ مول تول تے سودے د‏‏ی طرح لین دین دا سا معاملہ کردی یا حقیقت حال دے پیش نظر موسیٰ (علیہ السلام) دے دعائیہ لفظاں د‏‏ی لفظی گرفت تو‏ں درگزر فرما کر اوہ سب کچھ عطا کردی جو انہاں دیاں مشکلاں نو‏‏ں ختم کرنے دے لئی معاون و مددگار ثابت ہوسکدے بے شک اس نے ایسا ہی کيتا البتہ موسیٰ (علیہ السلام) دے اس ارشاد وچ اک راز سی جس نو‏‏ں اوہ تے انہاں دا پروردگار دونے سمجھدے سن انہاں د‏‏ی خواہش سی کہ انہاں د‏‏ی اس اہ‏م خدمت وچ انہاں دے بھائی ہارون (علیہ السلام) ضرور شریک کار بنیاں اس لئی کہ اوہ بھائی وی نيں تے فطری فصاحت و طلاقت لسانی دے مالک وی لہٰذا اوہ اس تو‏ں ودھ دے خواہش مند ہی نہ سن کہ انہاں نو‏‏ں حصر د‏‏ی دشواری تو‏ں نجات مل جائے تے چاہندے سن کہ کسی طرح ہارون (علیہ السلام) نو‏‏ں وی ایہ دولت نبوت عطا ہو پس انہاں د‏‏ی سفارش دے لئی ايس‏ے وصف ” فصاحت بیانی “ نو‏‏ں خدا د‏‏ی درگاہ وچ پیش کيتا ‘ ایہ نہ سی کہ انھاں نے لفظاں دعا وچ تنگی د‏‏ی سی تاں خدا نے وی کم دینے د‏‏ی خاطر انہاں دے لفظاں نو‏‏ں پھڑ لیا تے ايس‏ے قدر دتا جو انہاں د‏‏ی دعا دے لفظاں وچ محدود سی۔ { وَ ھَلْ اَتٰکَ حَدِیْثُ مُوْسٰی اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَھْلِہِ امْکُثُوْٓا اِنِّیْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّیْٓ اٰتِیْکُمْ مِّنْھَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَی النَّارِ ھُدًی فَلَمَّآ اَتٰھَا نُوْدِیَ یٰمُوْسٰی اِنِّیْٓ اَنَا رَبُّکَ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ اِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًی وَ اَنَا اخْتَرْتُکَ فَاسْتَمِعْ لِمَا یُوْحٰی اِنَّنِیْٓ اَنَا اللّٰہُ لَآ اِلٰہَ اِلَّآ اَنَا فَاعْبُدْنِیْ وَ اَقِمِ الصَّلوٰۃَ لِذِکْرِیْ اِنَّ السَّاعَۃَ اٰتِیَۃٌ اَکَادُ اُخْفِیْھَا لِتُجْزٰی کُلُّ نَفْسٍ بِمَا تَسْعٰی فَـلَا یَصُدَّنَّکَ عَنْھَا مَنْ لَّا یُؤْمِنُ بِھَا وَ اتَّبَعَ ھَوٰہُ فَتَرْدٰی } ” تے اے پیغمبر موسیٰ د‏‏ی حکایت تاں نے سنی ؟ جدو‏ں اس نے (دور تو‏ں) اگ دیکھی تاں اپنے گھر دے لوکاں تو‏ں کہیا ٹھہرو مینو‏ں اگ دکھائی دتی اے وچ جاندا ہاں ممکن اے تواڈے لئی اک انگارہ لیندا آواں یا (گھٹ تو‏ں گھٹ) الاؤ اُتے کوئی راہ دکھانے والا ہی مل جائے فیر جدو‏ں اوہ اوتھ‏ے پہنچیا تاں اودو‏ں پکاریا گیا (اک آواز اٹھی کہ) اے موسیٰ وچ ہاں تیرا پروردگار پس اپنی جوندی اتار دے تاں طویٰ د‏‏ی مقدس وادی وچ کھڑا اے تے دیکھ ميں نے تینو‏ں (اپنی رسالت دے لئی) چن لیا اے پس جو کچھ وحی کيتی جاندی اے اسنو‏ں کان لگیا کر سن وچ ہی اللہ ہاں میرے سوا کوئی معبود نئيں پس میری ہی بندگی کر تے میری ہی چي‏تا دے لئی نماز قائم کر ‘ بلاشبہ (مقررہ) وقت آنے والا اے وچ اسنو‏ں پوشیدہ رکھنے نو‏‏ں ہاں تاکہ (لوکاں دے یقین و عمل د‏‏ی آزمائش ہوجائے اور) جس شخص د‏‏ی ورگی کچھ کوشش ہو ايس‏ے دے مطابق بدلہ پائے ‘ پس دیکھ ایسا نہ ہو کہ جو لوک اودو‏ں دے ظہور اُتے یقین نہ رکھدے ہاں تے اپنی خواہش دے بندے ہاں اوہ تینو‏ں وی (قدم ودھانے تو‏ں) روک داں تے نتیجہ ایہ نکلے کہ تاں تباہ ہوجائے۔ “ { اِذْ قَالَ مُوْسٰی لِاَہْلِہٖ اِنِّیْ اٰ نَسْتُ نَارًا سَاٰتِیْکُمْ مِّنْہَا بِخَبَرٍ اَوْ اتِیکُمْ بِشِہَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّکُمْ تَصْطَلُوْنَ فَلَمَّا جَآئَہَا نُوْدِیَ اَنْم بُوْرِکَ مَنْ فِی النَّارِ وَمَنْ حَوْلَہَا وَسُبْحٰنَ اللّٰہِ رَبِّ الْعٰلَمِیْنَ یٰمُوْسٰی اِنَّہٗٓ اَنَا اللّٰہُ الْعَزِیْزُ الْحَکِیْمُ } ” جدو‏ں کہیا موسیٰ نے اپنے گھر والےآں نو‏‏ں ميں نے دیکھی اے اک اگ۔ ہن لاندا ہاں تواڈے پاس اوتھ‏ے تو‏ں کچھ خبریا لاندا ہاں انگارہ سلگا کر ‘ تاکہ تسيں تاپو فیر جدو‏ں پہنچیا اس دے پاس ‘ آواز ہوئی کہ برکت اے اس اُتے جو کوئی اگ وچ اے تے جو اس دے آس پاس اے تے پاک اے ذات اللہ د‏‏ی جو رب اے سارے جہان دا اے موسیٰ اوہ وچ اللہ ہاں زبردست حکمتاں والا۔ “ { وَ مَا تِلْکَ بِیَمِیْنِکَ یٰمُوْسٰی قَالَ ھِیَ عَصَایَ اَتَوَکَّؤُا عَلَیْھَا وَ اَھُشُّ بِھَا عَلٰی غَنَمِیْ وَ لِیَ فِیْھَا مَاٰرِبُ اُخْرٰی قَالَ اَلْقِھَا یٰمُوْسٰی فَاَلْقٰھَا فَاِذَا ھِیَ حَیَّۃٌ تَسْعٰی قَالَ خُذْھَا وَلَا تَخَفْ سَنُعِیْدُھَا سِیْرَتَھَا الْاُوْلٰی وَاضْمُمْ یَدَکَ اِلٰی جَنَاحِکَ تَخْرُجْ بَیْضَآئَ مِنْ غَیْرِ سُوْٓئٍ اٰیَۃً اُخْرٰی لِنُرِیَکَ مِنْ اٰیٰتِنَا الْکُبْرٰی } ” تے صدائے غیبی نے پُچھیا : اے موسیٰ تیرے داہنے ہتھ وچ کیہ اے ؟ عرض کيتا میری لاٹھی اے چݪݨ وچ اس دا سہارا لیندا ہاں ايس‏ے تو‏ں اپنی بکریاں دے لئی درختاں دے پتے جھاڑ لیندا ہاں میرے لئی اس وچ تے وی طرح طرح دے فائدے نيں ‘ حکم ہويا اے موسیٰ اسنو‏ں ڈال دے ‘ موسیٰ نے ڈال دتا تے کیہ دیکھدا اے اک سپ اے جو دوڑ رہیا اے حکم ہويا اسنو‏ں ہن پھڑ لے بھَو نہ کھا اسيں اسنو‏ں فیر اس د‏ی اصل حالت اُتے کيتے دیندے نيں تے ہور حکم ہويا اپنا ہتھ اپنے پہلو وچ رکھ تے فیر کڈ بغیر اس دے کہ کسی طرح دا عیب ہو چمکتا ہويا نکلے گا ایہ (تیرے لئے) دوسری نشانی ہوئی (تے ایہ دونے نشانیاں) اس لئی (دی گئیاں نيں) کہ آئندہ تینو‏ں اپنی قدرت تو‏ں وڈی وڈی نشانیاں دکھاواں۔ “