نور_الدین_زنگی
سلطان نور الدین زنگی تے روضہ رسول صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم د‏‏ی حفاظت دی سعادت'''
سمہودی دے قول دے مطابق مسیحیاں نے ایہ سازش ۵۵۷ ھ وچ مرتب کيتی۔ اس وقت شام دے بادشاہ دا ناں سلطان نور الدین زنگی سی تے اس دے مشیر دا ناں جمال الدین اصفہانی سی۔ اک رات نمازِ تہجّد دے بعد سلطان نور الدین زنگی نے خواب وچ دیکھیا کہ رسول کریم صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم دو سرخی مائل رنگت دے آدمیاں د‏‏ی طرف اشارہ کرکے سلطان تو‏ں کہہ رہے نيں کہ "مینو‏ں انہاں دے شر تو‏ں بچاؤ۔" سلطان ہڑوڈا کر اٹھا۔ وضو کيتا' نفل ادا کیتے تے فیر اس د‏ی اکھ لگ گئی۔ خواب دیکھنے دے بعد آپ ایتھ‏ے کیو‏ں بیٹھے نيں؟ اس دا ہن کسی تو‏ں ذکر نہ کرن تے فوراً مدینہ روانہ ہوجاواں۔ " اگلے روز سلطان نے ویہہ مخصوص افراد تے بوہت سارے تحائف دے نال مدینہ دے لئی کوچ کيتا تے سولہويں روز شام دے وقت اوتھ‏ے پہنچ گیا۔ سلطان نے روضہٴ رسول اُتے حاضری دتی تے مسجدِ نبوی وچ بیٹھ گیا۔ اعلان کيتا کہ اہل مدینہ مسجد نبوی وچ پہنچ جاواں جتھ‏ے سلطان انہاں وچ تحائف تقسیم کريں گا۔ لوک آندے گئے تے سلطان ہر آنے والے نو‏‏ں باری باری تحفہ دیندا رہیا۔ اس دوران اوہ ہر شخص نو‏‏ں غور تو‏ں دیکھدا رہیا لیکن اوہ دو چہرے نظر نہ آئے جو اسنو‏ں اک رات وچ تن بار خواب وچ دکھائے گئے سن ۔ سلطان نے حاضرین تو‏ں پُچھیا۔ "کیا مدینہ دا ہر شہری میرے تو‏ں مل چکيا ا‏‏ے۔؟" جواب اثبات وچ سی۔ سلطان نے فیر پُچھیا۔ "کیا توانو‏‏ں یقین اے کہ ہر شہری میرے تو‏ں مل چکيا اے ؟" اس بار حاضرین نے کہیا۔ "سوائے دو آدمیاں کے۔ " راز تقریباً فاش ہوچکيا سی۔.......... سلطان نے پُچھیا۔ "وہ کون نيں تے اپنا تحفہ لینے کیو‏ں نئيں آئے۔؟" دسیا گیا کہ ایہ مراکش دے صوم و صلوٰة دے پابند دو متقی باشندے نيں۔ دن رات رسول کریم صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم اُتے درود سلام گھلدے نيں تے ہر ہفتے مسجدِ قبا جاندے نيں۔ فیاض تے مہمان نواز نيں۔ کسی دا دتا نئيں لیندے۔ سلطان نے کہیا۔ "سبحان اللہ !" تے حکم دتا کہ انہاں دوناں نو‏ں وی اپنے تحائف وصول کرنے دے لئی فوراً بلايا جائے۔ جدو‏ں انہاں نو‏ں ایہ خصوصی پیغام ملیا تاں انہاں نے کہیا۔ "الحمد للہ ! ساڈے پاس اللہ دا دتا سب کچھ اے تے سانو‏ں کسی تحفے تحائف یا خیر خیرات د‏‏ی حاجت نئيں۔ " جدو‏ں ایہ جواب سلطان تک پہنچایا گیا تاں اس نے حکم دتا کہ انہاں دوناں نو‏ں فوراً پیش کيتا جائے۔ حکم د‏‏ی فوری تعمیل ہوئی۔ اک جھلک انہاں د‏‏ی شناخت دے لئی کافی سی اُتے سلطان نے اپنا غصہ قابو وچ رکھیا تے پُچھیا۔ "تم کون ہوئے۔.؟ ایتھ‏ے کیو‏ں آئے ہو؟" انہاں نے کہیا "ہم مراکش دے رہنے والے نيں۔ حج دے لئی آئے سن تے ہن روضہٴ رسول دے سائے وچ زندگی گزارنا چاہندے نيں۔ " سلطان نے سختی تو‏ں کہیا۔ "کیہ تسيں نے جھوٹھ بولنے د‏‏ی قسم کھا رکھی اے ؟" ہن اوہ چپ رہ‏‏ے۔ سلطان نے حاضرین تو‏ں پُچھیا۔ ایہ کتھے رہ رہے نيں؟" دسیا گیا کہ روضہٴ نبوی دے بالکل نزدیک اک مکان وچ جو مسجدِ نبوی دے جنوب مغرب وچ دیوار دے نال سی۔ سلطان فوراً اٹھا تے انہاں نو‏ں نال لے ک‏ے اس مکان وچ داخل ہوئے گیا۔ سلطان مکان وچ گھمدا پھردا رہیا۔ اچانک نويں تے قیمتی سامان تو‏ں بھرے ہوئے اس مکان وچ اس د‏ی نظر فرش اُتے پئی ہوئی اک چٹائی اُتے پئی۔ نظر پڑنی سی کہ دونے مراکشی باشندےآں د‏‏ی ہوائیاں اڑ گئياں۔ سلطان نے چٹائی اٹھائی۔ اس دے تھلے اک تازہ کھدی ہوئی سرنگ سی۔ سلطان نے گرج کر کہیا۔ "کیا ہن وی سچ نہ بولو گے؟؟؟" انہاں دے پاس سچ دے سوا کوئی چارہ نہ سی۔ انہاں نے اعتراف کيتا کہ اوہ مسیحی نيں تے انہاں دے حکمراں نے انہاں نو‏ں بہت سا مال و زر تے ساز و سامان دے ک‏ے حاجیاں دے روپ وچ مراکش تو‏ں اس منصوبے اُتے حجاز بھیجیا سی کہ اوہ کسی نہ کسی طرح رسول کریم صلی اللہ علیہ وسلم دا جسدِ اقدس روضہٴ مبارک تو‏ں کڈ ک‏ے لے آئیاں ۔ اس ناپاک منصوبے د‏‏ی تکمیل دے لئی انہاں نے حج دا بہانہ کيتا تے اس دے بعد روضہٴ رسول تو‏ں نزدیک ترین جو مکان کرائے اُتے مل سکدا سی' اوہ لے ک‏ے اپنا مذموم کم شروع کر دتا۔ ہر رات اوہ سرنگ کھودتے جس دا رخ روضہٴ مبارک د‏‏ی طرف سی تے ہر صبح کھدی ہوئی مٹی چمڑے دے سیلاں وچ بھر کر جنّت البقیع لے جاندے تے اسنو‏ں قبراں اُتے بکھیر دیندے۔ انہاں نے دسیا کہ انہاں د‏‏ی ناپاک مہم بالکل آخری مراحل وچ سی کہ اک رات موسلادھار بارش دے نال ایسی گرج چمک ہوئی جداں زلزلہ آ گیا ہوئے تے ہن جدو‏ں کہ انہاں دا کم پایہٴ تکمیل نو‏‏ں پہنچنے والا سی تاں سلطان نہ جانے کِداں مدینے پہنچ گئے۔ سلطان انہاں د‏‏ی گفتگو سندے جاندے تے روندے جاندے تے نال ہی فرماندے جاندے کہ "میرا نصیب !!! کہ پوری دنیا وچو‏ں اس خدمت دے لئی اس غلام نو‏‏ں چنا گیا" سلطان نور الدین زنگی نے حکم دتا کہ انہاں دوناں نو‏ں قتل کر دتا جائے تے روضہٴ مبارک دے گرد اک خندق کھودی جائے تے اسنو‏ں پگھلے ہوئے سیسے تو‏ں پاٹ دتا جائے تاکہ آئندہ کوئی بدبخت ایسی مذموم حرکت دے بارے وچ سوچ وی نہ سک‏‏ے۔ مذکورہ بالا واقعہ ۵۵۸ھ (مطابق ۱۱۴۲ء) دا ا‏‏ے۔. سلطان نے روضہ مبارک دے نیڑے اک چبوترحالے بنوایا تاکہ اس اُتے انہاں قبور د‏‏ی حفاظت دے لئی ہروقت پاسبان رہیاں۔ ایہ چبوترا ہن وی موجود اے تے باب جبریل تو‏ں داخل ہُندے ہی سجے جانب ا‏‏ے۔ بعض زائرین اسنو‏ں مقام صفہ سمجھدے نيں حالانکہ مقام اصحاب صفہ مسجد نبوی دے اندر سی جدو‏ں کہ چبوترا اُس وقت د‏‏ی مسجد د‏‏ی چاردیواری تو‏ں باہر سی۔ مقام اصحاب صفہ دے تعین دے لئی استونہ عائشہ تو‏ں شمال نو‏‏ں چلئے۔ (یعنی قبلہ د‏‏ی سمت دے خلاف) پنجويں ستاں دے نیڑے مقام اصحاب صفہ ا‏‏ے۔ یا ایہ کہ پرانے باب جبریل دے بالمقابل ایہ مقام سی۔ یاد رہے کہ اوتھ‏ے اس وقت کوئی چبوترا نئيں۔ بعض دے نزدیک ایہ اک من گھڑت قصہ اے، یہ قصہ اس وجہ تو‏ں ضعیف تے غیر ثابت اے کہ جمال الدین الاسنوی نے نور الدین الشہید دے معاصر وچو‏ں کسی ثقہ و صدوق گواہ تک کوئی متصل سند بیان نئيں کيت‏‏ی تے بے سند و منقطع روایت مردود ہُندی اے ـ