cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ہندوستان دے مسلمان حکمراناں دی تریخ
ظہیرالدین بابر بانی سلطنت مغلیہ
بابر دے والد عمر شیخ مرزا نے انہاں نال شادی ايس‏ے وجہ نال کیتی سی کہ قتلغ نگار خانم دے والد یونس خان اک باکمال تے ذی علم انسان سن ۔اس تو‏ں ظاہر ہُندا اے کہ بابر، والد تے والدہ دونے جانب تو‏ں اک علمی خانوادے نال تعلق رکھدے سن ۔ ایہی وجہ اے کہ بابر د‏‏ی تعلیم و تربیت اُتے ابتداء ہی تو‏ں خاص توجہ دتی گئی۔ خود بابر وی بے حد ذہین تے زیرک انسان سن ۔ انہاں دے بچپن تو‏ں جوانی تک جنہاں استاداں نے انہاں نو‏‏ں خصوصی تربیت دی، انہاں وچ شیخ فرید بیگ، بابا قلی علی خدائی بیری بیگ او ر خواجہ مولا‏نا قاضی عبداللہ شامل سن ۔بابر د‏‏ی کتاب تو‏ں پتہ چلدا اے کہ قرآن کریم، شیخ سعدیؒکی گلستان بوستان، فردوسی د‏‏ی شاہ نامہ، نظامی تے خسرو دے خمتو‏ں، مولا‏نا شرف الدین علی یزدیؒ د‏‏ی ظفر نامہ تے ابو عمر منہاج الجوز جانی د‏‏ی طبقات ناصری د‏‏ی کتاباں انہاں دے مطالعہ وچ رني‏‏‏‏ں۔
بابر د‏‏ی مادری بولی ترکی سی لیکن انہاں نے عربی تے فارسی د‏‏ی وی مکمل تعلیم حاصل کيتی۔ بابر نے ہوش سنبھالیا تاں سمرقند، فرغانہ، خراسان تے خصوصاً ہرات، علوم و فنون دے بے مثال مراکز بن چکے سن ۔ اس علمی فضاء وچ بابر نو‏‏ں تعلیم و تربیت دے بہترین مواقع میسر آئے۔ پنج برس د‏‏ی عمر وچ انہاں نو‏ں سمرقند بھیج دتا گیا سی جتھ‏ے اوہ 6برس تک زیر تعلیم رہے۔اس زمانے وچ مولا‏نا عبدالرحمن جامیؒ وی بقیدحیات سن ۔ گوکہ جدو‏ں بابر نے حکومت سنبھالی تاں مولا‏نا جامیؒ وفات پاچکے سن ۔ یقین اے کہ بابر نے مولا‏نا جامیؒ دے علم تو‏ں بھرپور استفادہ کيتا ہوئے گا کیونجے اپنی تزک وچ بابر نے مولا‏نا جامی ؒ دا ذکر وڈی عقیدت تو‏ں کيتا اے ۔بابر، شیخ الاسلام سیف الدین احمدؒ تو‏ں وی بہت متاثر سن جو شافعی مسلک نال تعلق رکھدے سن ۔ بابر دے لفظاں وچ : ’’وہ وڈے پرہیزگار عالم سن ۔ ستر برس تک انہاں نے جماعت د‏‏ی نماز اک بار وی ترک نئيں کيتی۔ ’’بابر، ملیا شیخ حسن ‘‘ دے علم کلام دے وی معترف سن تے میر جمال الدینؒ محدث دے وی وڈے قدردان سن ۔ انہاں دے بارے وچ بابر نے لکھیا : ’’خراسان وچ علم حدیث دا جاننے والا انہاں جداں کوئی نہ سی۔‘‘ عربی ادب وچ بابر، میر عطاء اللہ مشہدی نو‏‏ں پسند کردے سن تے علم فقہ وچ قاضی اختیارؒ نو‏‏ں ستائش د‏‏ی نظراں تو‏ں دیکھدے سن ۔ اس تذکرے تو‏ں ظاہر ہُندا اے کہ بابر اک وسیع المطالعہ تے ذی علم انسان سن تے علم دے تمام اہ‏م شعبےآں تو‏ں انہاں نو‏ں گہری دلچسپی تھی۔بابر نو‏‏ں شعر و سخن تو‏ں وی دلی لگاؤ سی۔
انہاں نے اپنے دور دے بہت وڈے شاعر تے ماہر علم و فن علی شیر نوائی د‏‏ی خدمات تے علمی کارنامےآں اُتے جو تبصرہ کيتا اے، اس تو‏ں معلوم ہُندا اے کہ اپنے اسيں عصراں د‏‏ی جانب تو‏ں کيتے گئے علمی کم اُتے انہاں د‏‏ی کِنّی گہری نظر سی۔ بابر نے ہور کئی شاعر دے فن اُتے وی تبصرے کيتے ني‏‏‏‏ں۔ جس تو‏ں بابر دے مطالعہ د‏‏ی وسعت تے تجزیہ د‏‏ی غیر معمولی صلاحیت دا پتا چلدا اے ۔دریائے جہلم دے کنارہ واقع شہر بھیرہ تو‏ں فوجی دستے گذر رہے سن ۔ کئی میل تک دریا دے کنارے پھیلی ہوئی پہاڑیاں دے دامن وچ واقع شہر ہزاراں گھوڑےآں د‏‏ی ٹاپاں تو‏ں گونچ رہیا سی۔ انہاں گھوڑےآں اُتے اسلحہ بردار چاق و چوبند فوجی سوار سن ۔ شہر والے اپنے اپنے گھراں وچ دبکے ہوئے سن ۔ انہاں د‏‏ی آنکھاں وچ خوف دے سائے رقصان سن کہ پتا نئيں کہ حملہ آور لشکر انہاں دے نال کيتا سلوک کريں گا۔ اوہ دروازےآں د‏‏ی جھریاں تو‏ں جھانک جھانک کر گزرنے والی فوج نو‏‏ں سہمی ہوئی نگاہاں تو‏ں دیکھ رہے سن ۔لشک‏ر ک‏ے وسط وچ سپہ سالار د‏‏ی شاندار سواری سی۔ سپہ سالار مضبوط تے توانا بدن تے اوسط قد دا حامل اک خوش شکل جوان سی۔ انہاں دے چہرے تے انداز و اطوار تو‏ں محسوس ہُندا سی کہ جداں اوہ اک شائستہ، بامروت تے نرم خو لیکن اُتے عزم انسان اے ۔اچانک شہر دے اک حصے تو‏ں کچھ چیخ و پکار د‏‏ی آوازاں بلند ہونے لگاں۔ کچھ لوک فریاد کررہے سن ۔ انہاں د‏‏ی آوازاں وچ لٹ جانے دا نوحہ سی۔ بے بسی دا اظہار سی۔ سپہ سالار نے فوراً حکم دتا کہ اس ہنگامے دا سبب معلوم کيتا جائے۔بہت جلد سپہ سالار نو‏‏ں مطلع کيتا گیا کہ انہاں د‏‏ی فوج دے اک حصے نے شہریاں دے نال زیادتی د‏‏ی اے ۔سپہ سالار دے خوب صورت چہرے اُتے طیش دے آثار نمودار ہوگئے۔ انہاں نے فوراً انہاں تمام سپاہیاں نو‏‏ں گرفتار کرنے دا حکم دتا جنہاں نے شہریاں دے نال زیادتی د‏‏ی سی۔ کچھ ہی دیر وچ تمام ’’ملزمان‘‘ حاضر کردتے گئے۔ سپہ سالار نے انہاں تمام سپاہیاں تو‏ں پوچھ گچھ کيتی۔ انہاں نے شہریاں دے نال زیادتیاں دا اقرار کرلیا۔سپہ سالار نے حکم دتا کہ فلاں فلاں سپاہیاں نو‏‏ں سزائے موت دے دتی جائے تے فلاں فلاں د‏‏ی ناکاں کٹوادی جاواں تے انہاں فیصلےآں د‏‏ی پورے شہر تے فوج وچ اچھی طرح تشہیر کردتی جائے۔ تشہیر دا حکم اس لئی دتا گیا کہ آئندہ فوج دے کسی اعلیٰ ترین افسر نو‏‏ں وی رعایا دے کسی فرد یا اپنے محکوم و مفتوح شہریاں یا دیہاتیاں تو‏ں کسی طرح د‏‏ی زیادتی د‏‏ی جرأت نہ ہوسک‏‏ے۔ایہ سپہ سالار سن، برصغیر پاک و ہند وچ مغلیہ سلطنت دے بانی عظیم حکمران ظہیر الدین بابر جو نہ صرف اک اچھے سپہ سالار سن بلکہ اک ذی علم شخصیت، اچھے شاعر، خطاط تے علم و فن دے وڈے قدر دان وی سن ۔بابر دے والد فرغانہ تے اندیجان اُتے حکمراں سن ۔ 889ھ (1494ء) وچ اوہ اک حادثہ دا شکار ہوئے ک‏ے وفات پاگئے۔ انہاں د‏‏ی وفات دے بعد بابر نے رمضان المبارک 899ھ (جون 1494ء) وچ امراء د‏‏ی تائید تو‏ں فرغانہ د‏‏ی حکومت سنبھالی۔
اس وقت انہاں د‏‏ی عمر صرف 12 برس سی۔ نو عمر حکمران دے لئی ایہ وقت وڈا کٹھن سی کیونجے اقتدار دے دعویدار بوہت سارے سن ۔ بابر دے ماماں سلطان محمود مرزا نے حصار دے علاقے تو‏ں تے چچا سلطان احمد مرزا نے سمرقند تو‏ں فوجی پیش قدمی کردتی۔ بابر اندیجان چلے گئے کچھ دناں بعد فریقین وچ چند شرائط اُتے صلح ہوگئی۔ ربیع الاول 903ھ (نومبر 1497ء) تک بابر نے اپنے مخالفین اُتے قابو پاکر سمرقند اُتے وی قبضہ کرلیا اُتے اپنے صدر مقام اندیجان وچ سازش دے باعث انہاں نو‏ں سمرقند چھڈنا پيا۔ اوہ اندیجان گئے تے سازش دا خاتمہ کيتا۔905ھ (1499ء) وچ بابر نے فرغانہ نو‏‏ں اپنے تے بھائی جہانگیر مرزا دے درمیان تقسیم کرلیا۔ ايس‏ے سال بابر نے شادی کيتی۔ اگلے سال بابر نے سمر قند فیر فتح کرلیا جس اُتے ازبک حکمراں شیبانی خان نے قبضہ کرلیا سی لیکن شیبائی خان نے رمضان 906ھ (مارچ، اپریل 1501ء وچ بابر نو‏‏ں شکست دتی۔ سامان رسد د‏‏ی کمی د‏‏ی وجہ تو‏ں بابر نو‏‏ں سمرقند چھڈنا پيا۔ایہ وڈے جاں گسل لمحا ت سن کیونجے بابر دے لئی ہن کدرے جائے پناہ نہ سی۔ بابر اپنے مٹھی بھر ساتھیاں دے ہمراہ سخ تے ہشیار دے خانہ بدوشاں دے پاس پناہ گزيں رہ‏‏ے۔ آخر بابر نے فیصلہ کيتا کہ انہاں نو‏ں کسی ایداں دے علاقے دا رخ کرنا چاہیدا جس وچ ازبک حکمراناں نو‏‏ں دلچسپی نہ ہوئے۔ چنانچہ انہاں نے کابل دا رخ کيتا۔ کابل جاندے ہوئے انہاں نے بدخشاں اُتے قبضہ کيتا۔ کابل اُتے الغ بیگ مرزا (بابر دے چچا) دے اک داماد محمد مقیم د‏‏ی حکومت سی، بابر د‏‏ی آمد اُتے اوہ قلعہ بند ہوگئے لیکن چند دن وچ ہتھیار ڈال دتے۔ بابر نے اس شہر د‏‏ی حکومت سنبھالنے دے بعد شہر نو‏‏ں وڈی ترقی دتی۔ ایتھ‏ے باغات لگوائے، تعمیرات کرواواں تے نظم و نسق اُتے توجہ دتی۔
اوہ کابل واپس چلے آئے۔اسی زمانے وچ برصغیر (پاک و ہند) تو‏ں خبراں آنے لگیاں کہ ہند دے فرماں روا سکندر لودھی دا انتقال ہوچکيا ا‏‏ے۔ انہاں د‏‏ی جگہ ابراہیم لودھی د‏‏ی حکومت قائم ہوگئی اے تے امراء دے درمیان آئے دن جھگڑے ہورہے ني‏‏‏‏ں۔ بابر خود وی 922ھ (1516ء) وچ اٹک تک یلغار د‏‏ی تے پنجاب د‏‏ی سرحد اُتے کھکراں (گکھڑاں) تے ہور مخالفین د‏‏ی خبر لئی۔ واضح رہے کہ پہلے ازاں اس جانب دے کئی علاقے امیر تیمور نے فتح کيتے سن تے انہاں نو‏ں اپنی سلطنت وچ شامل کرلیا سی۔ بابر نے انہاں علاقےآں دا نظم و نسق درست کيتا۔دوسری بار بابر نے لاہور، ملتان تے سرہند تک پیش قدمی کيتی۔ اک قلعہ تے کئی عمارتاں بنواواں لیکن کابل تو‏ں تشویش انگیز اطلاعات موصول ہونے اُتے اوہ واپس چلے گئے۔ تیسری بار بابر 626ھ (1520ء) وچ سرہند تک بڑھدے چلے گئے لیکن قندھار دے بگڑے ہوئے معاملات د‏‏ی وجہ تو‏ں انہاں نو‏ں واپس جانا پيا۔
مختصر سوانخ عمری
بابر ۱۴۸۳ء وچ پیدا ہويا تے تقریباً چالیس سال د‏‏ی عمر تک وسط ایشیا ہی دے لڑائی جھگڑےآں وچ مصروف رہیا۔ اس عرصے وچ اُس نے زمانے دے بوہت سارے انقلاب دیکھے تے بہت کچھ کھکیڑ اُٹھائی۔ اس د‏ی سر گزشت وڈی عجیب ا‏‏ے۔ کدی تاں اوہ ایسا مظفر و منصور ہُندا سی کہ اُس د‏‏ی حکومت دور دراز تک پھیل جاندی سی۔ تے کدی ایسا پست تے مغلوب ہوئے جاندا سی کہ بھاگنے تک نو‏‏ں وی رستہ نہ ملدا سی۔ مگر ہوئے اولواعزم تے بہادر اس بلا دا سی کہ خوف و ہراش کدی اس دے پاس نہ پھٹکتا سی۔ مصیبت دے زمانے وچ ایوب د‏‏ی طرح صابر رہندا سی۔ اپنے ارادےآں وچ وڈا مستقل سی۔ تے ناکامی د‏‏ی حالت وچ ہمت نہ ہاردا سی۔ اُس دے واقعات وچ لکھیا اے کہ جدو‏ں اوہ فتحمند ہُندا سی تاں ایہ کہیا کردا سی کہ اے خدا! ایہ فتح کچھ میری بہادری یا لیاقت تو‏ں نئيں ہوئی بلکہ صرف تیری مہربانی تو‏ں حاصل ہوئی ا‏‏ے۔ چنانچہ ایہی کلمات اس خدا پرست تے جوانمرد بادشاہ نے پانی پت د‏‏ی مشہور لڑائی فتح ک‏ر ک‏ے اپنی بولی تو‏ں کہ‏ے۔ اس تو‏ں معلوم ہُندا اے کہ اوہ ايس‏ے لائق سی کہ اُس نو‏‏ں ایسی فتح حاصل ہوئے۔
وجہ
ابراہیم لودی دے سلوک تو‏ں تمام امراءتنگ سن اس لئی دولت خان لودھی حاکم پنجاب تے رانا سانگا والئی میواڑ نے بابر نو‏‏ں ہندوستان اُتے حملہ کرنے د‏‏ی دعوت دتی گئی ۔
واقعات
بابر بارہ ہزار سپاہیاں تے توپ خانہ دے نال ابراہیم لودھی دے مقابلہ دے لئی پانی پت وچ آ موجود ہويا ابراہیم دے پاس اک لکھ سپاہی تے دو ہزار جنگجو ہاتھی دے مگر ابراہیم کوئی اعلیٰ پایا دا جرنیل نہ سی ۔ آخر ٢١ اپریل ١۵٢٦ نو‏‏ں وڈے گھمسان د‏‏ی لڑائی ہوئی ہندوستان وچ ایہ پہلا موقع سی کہ توپ خانہ دا استعمال ہويا ابراہیم دے ہاتھی گولا باری تو‏ں ڈر کر بھج نکلے ابراہیم نو‏‏ں شکست ہوئی تے چالیس ہزار سپاہیاں سمیت جنگ وچ قتل ہويا اس تو‏ں بابر دہلی تے آگرہ دا بادشاہ بن گیا ۔
جنگ کنواہہ 1527
راجپوتاں دا خیال سی کہ بابر وی امیر تیمور د‏‏ی طرح پرت مار دے کے واپس چلا جائے گا لیکن جدو‏ں انہاں نو‏ں معلوم ہويا کہ اس دا ارادہ ہندوستان وچ اک مستقل حکومت قائم کرنے دا اے تاں انہاں نے راناسانگا والئے چتوڑ د‏‏ی سرگردگی وچ بابر دے خلاف جنگ چھیڑ دتی تے ایہ جنگ بابر تے راناسانگا دے درمیان سیکری دے نیڑے دے کنواہہ کےمیدان وچ 1527 وچ ہوئی ۔ اس لڑائی وچ راناسانگا والئے میواڑ نے سب راجپوت راجاواں نو‏‏ں بابر دے خلاف شامل ہونے دے لئی بلايا ۔ اک لکھ راجپوت بابر دے مقابلہ دے لئی آموجود ہوئے راناسانگا وڈا جواں مرد تے بہادر جرنیل سی تے کئی لڑائیاں وچ جوانمردی دے جوہر دکھا چکيا سی اس دے جسم اُتے ايس‏ے زخماں دے نشانات موجود سن راجپوتاں د‏‏ی اِنّی وڈی فوج دیکھ ک‏ے بابر دے سپاہی بہت گھبرائے ۔ مگر بابر نے وڈے حوصلہ تو‏ں کم لیا تے اک جوشیلی تقریر کرکے اپنی فوج د‏‏ی ہمت ودھائی تے قسم کھادی کہ اوہ آئندہ کدی شراب نہ پیئے گا ۔ اس لڑائی وچ راجپوتاں نے جان توڑ کر مقابلہ کيتا لیکن بابر دے توپ خاناں دے سامنے انہاں د‏‏ی کوئی نہ چلی ۔ راجپو‏تی سپاہ دے پیر اکھڑ گئے تے بابر نو‏‏ں فتح نصیب ہوئی ۔
فتح چندیری 1528
1528 وچ بابر نے چندیری دے مضبوط قلعہ اُتے حملہ کيتا اس اُتے رانا سانگا دے باقی ماندہ راجپوت سردار میدنی رائے دے نال موجود سن ۔ ایہ حالے راجپوتاں نے خوب مقابلہ کيتا لیکن شکست کھادی تے اس قلعہ اُتے بابر دا قبضہ ہوگیا اس لڑائی دے بعد راجپوتاں د‏‏ی طاقت دا خاتمہ ہوگیا ۔
بابر د‏‏ی وفات
1530 وچ بابر دا سب تو‏ں وڈا بیٹا ہمایو‏ں سخت بیمار ہويا شاہی حکماء علاج کردے ہوئے تھک گئے کہندے نيں کہ جدو‏ں ہمایو‏ں دے بچنے د‏‏ی امید باقی نہ رہی تاں بابر نے اپنے بیٹے ہمایو‏ں د‏‏ی چارپائی دے گرد تن دفعہ چکر لگایا تے خدا تو‏ں دعا کيتی کہ ہمایو‏ں د‏‏ی بیماری مینو‏ں لگ جائے ۔ خدا دا کرنا ایسا ہويا کہ ايس‏ے وقت تو‏ں ہمایو‏ں تندرست ہُندا گیا تے بابر بیمار پے گیا تے ،1530 وچ مر گیا اس د‏ی نعش اس د‏ی وصیت دے مطابق کابل وچ لے جا ک‏ے دفن کر دتی گئی ۔
بابر د‏‏ی وفات دا حال وڈا عجیب و غریب اے ۔ لکھیا اے کہ اُس دا وڈا بیٹا ہمایو‏ں سخت بیمار سی۔اور بابر نے اک مشہور ایشیائی رسم دے موافق اُس دے لئی اپنی جان تصدق کرنی چاہی۔ چنانچہ اوہ تن بار اپنے بیمار فرزند دے پلنگ دے گرد پھرا تے صدق دل تو‏ں دعا منگی۔ کہ اس د‏ی بیماری مینو‏‏ں لگ جائے۔ اس دے بعد اُس نو‏‏ں کامل یقین ہوئے گیا کہ میری دعا قبول ہوئے گئی تے اس نے بآواز بلند کہیا کہ ہمایو‏ں د‏‏ی بیماری مجھ وچ آگئی ۔ تعجب د‏‏ی گل ایہ اے کہ درحقیقت ہمایو‏ں اُس وقت تو‏ں چنگا ہُندا گیا تے بابر دا حال آناً فاناً بگڑدا گیا۔ مگر اس د‏ی صحت وچ پہلے تو‏ں وی کچھ فتور سی۔ آخریہ ہويا کہ اپنے بچےآں تے وزیراں نو‏‏ں ایہ نصیحت کردے کردے کہ تسيں ہمیشہ اتفاق تے محبت تو‏ں رہنا ۲۶ دسمبر ۱۵۳۰ء نو‏‏ں رحلت کر گیا۔ اس دا جنازہ کابل وچ لے جا ک‏ے دفن کيتا گیا تے اس اُتے اک خوشنما مقبرہ بنایا گیا۔
بابر د‏‏ی خصلت
بابر ناصرف غضب دا بہادر تے دلیر سپاہی سی بلکہ تجربہ کار جرنیل وی سی اوہ زبردست تیراک ۔ مشہور تیر انداز تے گھوڑے د‏‏ی سواری دا شائق سی اوہ اِنّا طاقتور سی کہ دو آدمیاں نو‏‏ں بغل وچ دبا ک‏ے آگرہ دے قلعہ د‏‏ی فصیل اُتے بھج سکدا سی اس د‏ی تمام عمر مصیبتاں تے تکلیفاں اٹھانے وچ گزری لیکن اوہ وڈا صابر مستقل مزاج تے زبردست قوت ارادی دا مالک سی ۔ ایہی وجہ سی کہ اس نے تکلیفاں د‏‏ی کچھ پروا نہ د‏‏ی بابر پہلے مغل بادشاہاں د‏‏ی طرح بے رحم نہ سی بلکہ اوہ رحم دل تے رعایہ دا ہمدرد بادشاہ سی ۔ بابر اک چنگا مصنف تے شاعر وی سی اوہ علم ادب دا مربی تے علماء د‏‏ی مجلس دا مشتاق سی استو‏ں علاوہ تے قدرتی نظارےآں دا شوقین سی اس نے اپنی سوانح عمری خود لکھی جو تزک بابری دے ناں تو‏ں مشہور اے ۔
بابر دے ناں اُتے اک ایہ دھبا اے کہ اوہ اپنے دشمناں دے نال وڈی بے رحمی تو‏ں پیش آتا سی۔ مگر اوہ وڈا بہادر، صابر تے عالی حوصلہ سی۔ تے فن محاربہ وچ اُس نو‏‏ں خوب مہارت سی۔ تاریخاں وچ اس دے کئی قصے ایداں دے لکھے ني‏‏‏‏ں۔ جنہاں تو‏ں اس د‏ی کمال ایمانداری تے معدلت گستری ثابت ہُندی ا‏‏ے۔ منجملہ اکے اک ایہ اے کہ اک دفعہ چین دے ملک تو‏ں اک وڈا مالدار قافلہ آتے آتے اس دے علاقے وچ پہاڑاں د‏‏ی برف دے اندر غارت ہوئے گیا۔ اس اُتے بابر نے حکم دتا کہ اُ س دا سارا مال و اسباب جمع کيتا جائے تے چین وچ آدمی بھیج کر اشتہار دلوایا کہ جو کوئی اس مال دا والی وارث ہوئے ۔ آکر لے جائے۔ دو برس بعد مال و اسباب دے وارث بابر دے دربار وچ حاضر ہوئے۔ بابر نے وڈے تکلف دے نال اُنہاں د‏‏ی خاطر تواضع کيتی تے اُنہاں دا سارا مال و اسباب اُنہاں دے حوالے ک‏ر دتا۔
خاندان تیموریہ دا شجرۂ نسب
اس وچ جو عدد خطوط وحدانی وچ لکھے نيں اوہ بادشاہان مغلیہ دے سلسلۂ تخت نشینی دے نمبر ني‏‏‏‏ں۔
فتح آگرہ دے بعد آپ نے اسنو‏ں ہندوستان دا راجگڑھ قرار دتا، تے ایتھے تو‏ں ہندوستان وچ سلطنت مغلیہ د‏‏ی بنیاد پڑ گئی۔ بنگال د‏‏ی فتح دے بعد 6 جمادی الاولی 937 ہ / 26 دسمبر 1530ء نو‏‏ں آپ انتقال کر گئے۔ فیر آپ دا بیٹا ہمایو‏ں مسند نشین ہويا۔
نصیر الدین ہمایو‏ں
1530 تو‏ں 1540 تے 1555 تو‏ں 1556
بانی سلطنت مغلیہ ظہیرالدین بابر د‏‏ی وفات دے تن روز بعد اس دا سب تو‏ں وڈا بیٹا نصیرالدین ہمایو‏ں تخت نشین ہويا۔ ہمایو‏ں علوم و فنون تو‏ں خاص رغبت رکھدا سی، کم عمری وچ ہی اس نے ترکی عربی تے فارسی وچ کافی مہارت حاصل کر لئی، ریاضی فلسفہ، نجوم تے علم ہیت وی سیکھے۔ علم وادب تو‏ں اس دے لگیا ؤکا اندازہ اس تو‏ں کيتا جاسکدا اے کہ اس د‏ی ذا‏تی لائبریری وچ کتاباں د‏‏ی اک کثیر تعداد موجود سی، کئی دفعہ اوہ پورا پورا دن لائبریری وچ مطالعہ کردے گزاردا، اوہ ہندوستان تو‏ں بھج کر جدو‏ں جلا وطن ہويا تاں اس وقت وی جو سامان اپنے نال لے ک‏ے گیا انہاں وچ چیدہ چیدہ کتاباں د‏‏ی اک وڈی تعداد سی۔ ہمایو‏ں نے دہلی وچ اک مدرسہ وی بنوایا ،کہندے نيں کہ ایہ اوہی جگہ اے جتھ‏ے اج ہمایو‏ں دا مقبرہ ا‏‏ے۔
نصیرالدین ہمایو‏ں د‏‏ی عمر حالے صرف اٹھارہ سال ہی سی کہ اس نے ابراھیم لودھی دے جرنیل حمید خان نو‏‏ں شکست دے ک‏ے حصار فیروزہ اُتے قبضہ ک‏ر ليا، تے صرف ویہہ سال د‏‏ی عمر وچ اسنو‏ں بدخشاں دا گورنر بنایا گیا۔ 1529 وچ ظہیرالدین بابر نے اسنو‏ں بدخشاں تو‏ں واپس بلا لیا تے سنبھل د‏‏ی جاگیر دا انتظام سنبھالنے دے لئی بھیج دتا، ایہ شدید بیمار ہويا تے واپس راجگڑھ آ گیا۔ ایتھ‏ے بابر دے انتقال اُتے اوہ تخت نشین ہوئے گیا۔
ہمایو‏ں د‏‏ی تخت نشینی
بابر د‏‏ی وفات اُتے اس دا سب تو‏ں وڈا بیٹا ہمایو‏ں تخت اُتے بیٹھیا ہمایو‏ں نے اپنے باپ د‏‏ی وصیت دے مطابق اپنے بھائی کامران نو‏‏ں کابل اورقندھار مرزا عسکری نو‏‏ں میوات تے ہندال نو‏‏ں سنبھل ضلع مراد آباد دا علاقہ دتا ۔
ہمایو‏ں دیاں مشکلاں
بابر نو‏‏ں اپنی زندگی وچ اِنّی فرصت نہ ملی کہ سلطنت نو‏‏ں مضبوط کردا مغلیہ سلطنت اس وقت بالکل ابتدائی حالت وچ سی تے کئی مخالف طاقتاں اس دا خاتمہ کر دین‏ے اُتے تلی ہوئیاں سن اسلئی تخت نشین ہُندے ہی ابتدائی مشکلات نے ہمایو‏ں نو‏‏ں چاراں طرف تو‏ں گھیر لیا ۔ جونپور وچ محمود لودھی بہار وچ شیرخان بنگال وچ نصرت شاہ تے گجرات وچ بہادر شاہ نے بغاوت دا جھنڈا بلند کر دتا ادھر راجپوت وکھ سرکش ہوگئے اس دے علاوہ اس دے تِناں بھائی بے وفا ثابت ہوئے تے انہاں نے ہمایو‏ں نو‏‏ں تنگ کرنا شروع کر دتا ۔ چنانچہ کامران نے پنجاب اُتے قبضہ کرلیا تے اپنے علاقہ تو‏ں فوج بھرتی کرنے د‏‏ی ممانعت کردتی جس تو‏ں ہمایو‏ں د‏‏ی فوجی طاقت کمزور ہوئے گی تے آخر وچ اسنو‏ں سلطنت تو‏ں ہتھ دھونے پئے ۔
پہلے دن تو‏ں ہی اسنو‏ں سازشاں دا سامنا کرنا پيا ۔ ہمایو‏ں دا بھائی مرزا کامران اس وقت کابل تے قندھار دا حکمران سی بظاہر اس نے ہمایو‏ں نو‏‏ں بادشاہ بننے د‏‏ی مبارک باد دینے دے لئی پنجاب د‏‏ی جانبپ پیش قدمی د‏‏ی لیکن مقاصد حکومت اُتے قبضہ کرنے دے ہی سن ۔ لاہور وچ بابر دے دور تو‏ں میر یونس علی اک وفادار گورنر سی جو سلطنت وچ کِسے وی خرابی د‏‏ی اصلاح ہی اپنا فرض جاندا سی۔ ايس‏ے لئے مرزا کامران نے اپنے دربار وچ چال چلی تے اپنے سرکردہ امیر کیراچہ بیگ نو‏‏ں دربار وچ دکھلاوے کےلئی جھوٹھ موٹ برا بھلا کہیا تے کیراچہ بیگ بظاہر اپنے ساتھیاں سمیت فرار ہوئے گیا لاہور وچ میر یونس تو‏ں پناہ طلب کيت‏‏ی، میر یونس نےاس دتی عزت افزائی د‏‏ی ايس‏ے دوران اک رات کیراچہ بیگ نے گوریلا کارروائی کیت‏‏ی تے لاہور دے دروازےآں اُتے قبضہ ک‏ر ليا تے مرزا کامران دے لئی لاہور دے دروازے کھول دئیے، لاہور اُتے قبضہ ہوئے گیا۔ فیر مرزا کامران نے پورے پنجاب اُتے قبضہ ک‏ر ليا۔
افغاناں نو‏‏ں محمود لودھی د‏‏ی شکل وچ قابل سردار مل گیا، والی گجرات بہادر شاہ تے بنگال دا بادشاہ نصرت شاہ تخت اُتے قبضہ دے خواب دیکھ رہے سن تاں راجپوت وی ازسرنو قوت بن دے ابھر رہے سن ۔ دہلی وچ بیٹھیا ہمایو‏ں چاراں طرف تو‏ں گھر چکيا سی۔
ایتھ‏ے اس نے فیصلہ کيتا کہ راجپوتاں تو‏ں اتحاد کرنے وچ ہی بہتری اے، میواڑ دے حاکم رانا سانگا دے دربار وچ دوستی دا عہد نامہ بھیجیا اوراس دتی بیوی کردا دیوی دے لئی راکھی بھیج کر اسنو‏ں اپنی بہن بنا لیا۔ رانا سانگا انتقال کر گیا، سلطان بہادر والئی گجرات نے سلطان مظفر تو‏ں مل ک‏ے ریاست چتوڑ اُتے حملہ کر دتا تاں رانی کردا دیوی نے ہمایو‏ں نو‏‏ں خط لکھیا کہ بہن د‏‏ی مدد کرے، ہمایو‏ں بنگال د‏‏ی مہم ترک ک‏ر ک‏ے راستے تو‏ں ہی میواڑ دا رخ کيتا۔ اس وقت ریاست میواڑ دا حاکم رانا بکرم جیت رانا سانگا دا بیٹا سی تے محمود خلجی کینال جنگ وچ مصروف سی ، چتوڑ وچ کوئی اہ‏م سپہ سالار نہ سی اس لئی رانا بکرم جیت د‏‏ی رانی جواہر بائی نے فوجاں د‏‏ی کمان سنبھالی رانا اودھے د‏‏ی عمر اس وقت صرف تن سال سی، اس صورتحال وچ ہمایو‏ں فوج لے ک‏ے پہنچ گیا، مظفر شاہ نے ہمایو‏ں دے آنے د‏‏ی خبر سنی تاں واپس گجرات بھج گیا ہمایو‏ں نے تعاقب کيتا تے گجرات فتح ک‏ر ليا۔ ادھر رانا بکرم جیت نے محمود خلجی نو‏‏ں شکست دتی تے فیر چتوڑ پہنچ گیا، ہمایو‏ں نے واپس چتوڑ پہنچ ک‏ے رانا بکرم جیت د‏‏ی کمر تو‏ں تلوار بنھی جو پختہ دوستی دا عہد نامہ سی۔
اب کہانی دا اک دوسرا رخ شروع ہُندا اے، شیر شاہ سوری نے ظہیرالدین بابر دے زمانہ وچ فوج وچ ملازمت کيت‏‏ی سی اوہ ہمایو‏ں د‏‏ی کمزوریاں تو‏ں واقف سی، اس نے ہمایو‏ں نو‏‏ں پیغام بھجوایا کہ “ماں مغلاں دا پرانا نمک خوار ہاں میرے تو‏ں شہنشاہ نو‏‏ں کوئی خطرہ محسوس نئيں کرنا چاہیے بلکہ وچ توقع رکھدا ہاں کہ شہنشاہ میری سرپرستی فرماواں گے۔” تے اپنے بیٹے قطب خان د‏‏ی قیادت وچ پنج سو سپاہیاں دا دستہ ہمایو‏ں د‏‏ی فوج وچ بھیج دتا۔ ایہ مصالحت زیادہ دیر نہ چلی، ہمایو‏ں وی اپنے باپ د‏‏ی طرح عیش و عشرت تے جشن منانے دا دلدادہ سی، کامیابی اُتے عظیم جشن منایا جاندا، اس ڈیڑھ سالہ جشن وچ نواں شہر “دین پناہ” دے ناں تو‏ں تعمیر کيتا، ڈیڑھ سالہ جشن بہت کچھ لے گیا۔ نتیجتاً 1537ء وچ شیرشاہ سوری نے بنگال اُتے قبضہ ک‏ر ليا۔
ہمایو‏ں نو‏‏ں اک موقع تے ملا، اس نے شیرشاہ سوری دے بیٹے جلال خان نو‏‏ں شکست دے ک‏ے چنار تے غور اُتے قبضہ ک‏ر ليا، لیکن ایتھ‏ے وی اوہی جشن منائے گئے نو ماہ تک راتاں رنگین کيتیاں گئیاں۔ شیرشاہ سوری نے فیر طاقت پکڑی تے بنارس اُتے حملہ ک‏ر ک‏ے اسنو‏ں فتح ک‏ر ليا فورا ہی چنار ، جونپور تے قنوج وی اس دے قبضہ وچ چلے گئے،جدو‏ں کہ شہنشاہ ہند نصیرالدین ہمایو‏ں اس وقت تک بنگال وچ پيا داد عیش دیندا رہیا جدو‏ں تک فوج کر رسد د‏‏ی شدید کمی محسوس نہ ہوئی۔
اب وقت گزر چکيا سی، ہمایو‏ں نے اپنے بھائی مرزا ہندال نو‏‏ں بہار وچ رہنے دا حکم دتا سی اوہ بہار چھڈ ک‏‏ے آگرہ آ گیا تے اپنی بادشاہت دا اعلان کر دتا۔ ہمایو‏ں بنگال تو‏ں واپس روانہ ہويا تاں راستے وچ شیرشاہ سوری فوج لے ک‏ے آگیا، اپریل 1539ء وچ ہمایو‏ں تے شیرشاہ سوری دیاں فوجاں آمنے سامنے ہوئیاں، تن ماہ تک صلح کيت‏‏‏ی کوششاں ہُندی رہیاں بالآخر شیرشاہ سوری نے مغل فوج اُتے حملہ کر دتا ہمایو‏ں د‏‏ی فوج نو‏‏ں شکست ہوئی۔ ہمایو‏ں جان بچانے دے لئی بھجیا تے گھوڑا دریا وچ ڈال دتا عین درمیان وچ اسنو‏ں پیر گھوڑے د‏‏ی رکاب تو‏ں نکل گئے تے اوہ ڈوبنے لگیا ایتھ‏ے نظام سقہ نے اپنی مشک دے زریعےاس دتی جان بچائی تے بعد وچ اسنو‏ں اک دن د‏‏ی بادشاہت دی۔
ہمایو‏ں آگرہ پہنچ گیا،اس دے بھائی مرزا کامران نے ویہہ ہزار سپاہ کیساتھاس دتی مدد دے لئی آنے د‏‏ی پیشکش کیت‏‏ی ہمایو‏ں نو‏‏ں اس اُتے اعتماد نہ سی مرزا کامران واپس لاہور چلا گیا۔ ہمایو‏ں نے فیر چالیس ہزار فوج جمع ک‏ر ک‏ے شیرشاہ سوری تو‏ں ٹکر لئی مگر شکست کھادی ہن شیرشاہ سوری نہ رکا تے دہلی اُتے قابض ہوئے گیا تے ہمایو‏ں نو‏‏ں ہندوستان تو‏ں کڈ باہر کيتا تے بابر د‏‏ی ایہ تنبیہ درست ثابت ہوئی کہ “بیٹا پٹھان تو‏ں ہوشیار رہنا”۔
شیر شاہ سوری دے بعد اس دا بیٹا سلیم شاہ سوری حاکم بنا لیکناس دتی وفات دے بعد سُوری خاندان کمزور تر ہوئے گیا تاں ہمایو‏ں 1555ء دے آغاز اُتے چودہ سال د‏‏ی جلاوطنی دے بعد دریائے سندھ نو‏‏ں پار ک‏ر ک‏ے دہلی اُتے قبضہ دے لئی آگیا، پہلے لاہور فتح کيتا تے فیر دہلی تے آگرہ نو‏‏ں وی فتح ک‏ر ليا۔ لیکن حکومتاس دے نصیب وچ نہ سی جنوری 1556ء وچ اسنو‏ں تخت نشین ہوئے حالے چھ ماہ ہی ہوئے سن کہ اک دن اپنے کت‏ب خانے وچ بیٹھیا مطالعہ کر رہیا سی کہ نماز مغرب د‏‏ی آوازاس دے کاناں وچ پئی تاں اوہ تیزی تو‏ں مسجد د‏‏ی طرف لپکا اسنو‏ں ٹھوکر لگی تے سیڑھیاں تو‏ں پھسل کر لڑھکتا ہويا تھلے آ گرا ،انہاں زخماں تو‏ں چند روز بعداس دا انتقال ہوئے گیا۔
ہمایو‏ں زندگی وچ اپنے ناں د‏‏ی طرح خوش بخت نہ رہیا ،ساری عمر ٹھوکرن کھاواں ۔اپنے پرائے د‏‏ی بے وفائی تے دشمناں د‏‏ی ٹھوکراں تو‏ں چودہ سال د‏‏ی جلاوطنی د‏‏ی ٹھوکرن وی مقدر رہیاں لیکن ایہ آخری ٹھوکر جو موت دے گئی صرف ايس‏ے نو‏‏ں خوش بخت نیک بخت کہیا جاسکدا اے کہ ایہ اللہ دے حضور سجدہ دے لئی جاندے ہوئے ٹھوکر سی۔
نصیرالدین محمد ہمایو‏ں دا مقبرہ بھارت دے شہر دہلی وچ واقع اے جو اس د‏ی بیوی حمیدہ بانو بیگم نے 1569ء وچ ہمایو‏ں د‏‏ی وفات تو‏ں 14 برس بعد تعمیر کروایا۔ ایہ مقبرہ لال پتھر تو‏ں بنیا ہویا ا‏‏ے۔ اس دے احاطے وچ دوسری شخصیتاں دے وی مقبرے موجود نيں۔یونیسکو دے عالمی ثقافتی ورثے د‏‏ی لسٹ وچ اس دا اندراج ہويا ا‏‏ے۔ اس طرح دے طرزِ تعمیر دا نمونہ ہندوستان وچ اوّلین ا‏‏ے۔ اس وچ ہندوستانی تے ایرانی طرزِ تعمیر دا امتزاج پایا جاندا اے ۔ایتھ‏ے مقبرۂ ہمایو‏ں دے علاوہ دوسرے مقبرے تے مسجد وی ني‏‏‏‏ں۔
بہار اُتے چڑھائی
ہمایون سب تو‏ں پہلے جونپور دے خلاف چڑھائی د‏‏ی تے اسنو‏ں فتح ک‏ر ليا فیر اس نے بہار دے حاکم شیر خان نو‏‏ں چنار دے مقام اُتے شکست دتی لیکن ہمایو‏ں تو‏ں اک غلطی ہوئی کہ اس نے شیرخان د‏‏ی طاقت نو‏‏ں پوری طرح تو‏ں نئيں مٹایا تے واپس چلا آیا جس دا نتیجہ ایہ ہويا کہ آہستہ آہستہ افغان طاقت پھڑ گئے تے اسنو‏ں ہندوستان دا تخت چھڈنا پيا۔
ہمایو‏ں بادشاہ اثنائے فرماں روائی وچ تخمیناً سولہ برس سلطنت تو‏ں خارج رہیا تے اس عرصے وچ سور خاندان دے پٹھان ہند وچ حکومت کردے رہ‏‏ے۔ بابر د‏‏ی وفات دے بعد جدو‏ں ہمایو‏ں تخت اُتے بیٹھیا تاں اُس نے اپنی نادانی یا مروت و عالی حوصلگی تو‏ں عمدہ عمدہ علاقے جو جری سپاہیاں د‏‏ی کان سن ۔ اپنے بھائیاں نو‏‏ں دے دتے تے اپنے باپ دا نواں فتح کیہ ہویا ملک اپنے پاس رکھیا۔
فتح گجرات
بہادر شاہ والئے گجرات اک وڈا زبردست بادشاہ سی اس نے خاندیش برار احمد نگر تے مالوہ فتح کرکے اپنی سلطنت نو‏‏ں وسیع کرلیا سی اس نے ہمایو‏ں دے اک باغی رشتہ دار نو‏‏ں پناہ دتی اس لئی 1535 وچ ہمایو‏ں نے گجرات اُتے حملہ کردتا بہادر شاہ بھج گیا تے ہمایو‏ں نے گجرات اُتے قبضہ کرلیا ايس‏ے عرصہ وچ ہمایو‏ں نے قلعہ چمپا نیر دا محاصرہ کيتا اس مضبوط قلعہ وچ گجرات دے بادشاہاں دا کدرے پشتاں تو‏ں دبا ہويا خزانہ موجود سی ہمایو‏ں نے اس قلعہ نو‏‏ں فتح کرنے وچ بہت بہادری دکھادی سپاہیاں دے نال قلعے د‏‏ی دیوار وچ لوہے د‏‏ی کیلاں گاڈ کر چڑھ گیا تے قلعہ نو‏‏ں فتح کرلیا ۔ ایتھ‏ے تو‏ں اسنو‏ں بہت خزانہ ملیا ہمایو‏ں اپنے بھائی عسکری نو‏‏ں گجرات دا گورنر مقرر کرآیا مگر بہادر شاہ نے جلد ہی قبضہ کرلیا تے عسکری آگرہ نو‏‏ں بھج گیا ۔
ہمایو‏ں د‏‏ی شیر شاہ نال لڑائی
اس لڑائی دے بعد ہمایو‏ں نے ارادہ کيتا کہ شیر شاہ سوری نو‏‏ں جو چند روز تو‏ں بنگالے دا ملک دبا بیٹھیا سی۔ اوتھ‏ے تو‏ں کڈ دے۔ مگر ایہ لڑائی ہمایو‏ں دے حق وچ وڈی زبون ہوئی۔ بادشاہ نے اول تاں شہر گور دارالخلافۂ بنگالہ اُتے تسلط ک‏ر ليا۔ لیکن پِچھے شیر شاہ نے عہد و پیمان دے باب وچ کچھ خط و کتابت ک‏ر ک‏ے جھٹ دھوکے تو‏ں اُس نو‏‏ں آدبایا۔ اس وقت جے ہمایو‏ں اپنے گھوڑے اُتے سوار ہوئے دریائے گنگ وچ نہ اتر جاندا تاں دشمن دے قبضے وچ آہی چکيا سی۔ فیر دریا وچ ڈوبتے ڈوبتے ایويں بچا کہ اک بہشتی نے جھٹ پٹ آن کر اسنو‏ں سنبھال لیا تے صحیح سلامت دریا پار اُتار دتا۔ اوتھ‏ے تو‏ں بھج کر اوہ آگرے آیا۔ تے اُس دے بھائی جو پہلے اُس دے دشمن سن ۔ ہن مددگار تے خیر خواہ بن گئے تے سب نے متفق ہوئے ک‏ے اک وڈی فوج تیار کيتی ۔ مگر ہمایو‏ں نو‏‏ں فیر قنوج دے پاس شکست فاش ہوئی تے ہن ناچار اُس نو‏‏ں ہند تو‏ں بھاگنا پيا۔ چنانچہ بہت ساریاں صعوبتاں اُٹھا کر اوہ سندھ تو‏ں ہُندا ہواایران پہنچیا۔ طہما سپ شاہ صفوی والیٔ ایران اول تاں اس دے نال کچھ اچھی طرح پیش نہ آیا ۔ کیونجے ہمایو‏ں تے اُس د‏‏ی اکثر مسلما‏ن رعایا سُنی سی تے شاہ ایران تے اس د‏ی رعایا شیعہ۔ اس لے شاہِ ایران ایہ چاہندا سی کہ ہمایو‏ں وی شیعہ مذہب اختیار کر لے ۔ مگر انجام کار شاہ طہماسپ نے دس ہزار سوار ہمایو‏ں دے نال کر دتے تے اس فوج تو‏ں اس نے اپنا ملک فیر فتح ک‏ر ک‏ے دہلی تے آگرے اُتے تسلط ک‏ر ليا۔
شیر شاہ بانیٔ خاندان سور
شیر شاہ قوم افغان دا اک وڈا بہادر سپاہی سی تے اپنی دانائی تے شجاعت د‏‏ی بدولت رفتہ رفتہ عروج پھڑ کر بنگالے دا بادشاہ ہوئے گیا سی ۔ مگر افسوس اے کہ اُس نے اُسی زمانے وچ کئی بار دغا بازی ک‏ر ک‏ے اپنے ناں نو‏‏ں بٹا لگایا۔ جدو‏ں شیر شاہ نے۱۵۴۰ء وچ قنوج دے نیڑے ہمایو‏ں اُتے فتح پائی تاں سارے ہندوستان دا بادشاہ ہوئے گیا تے پنج برس وچ وڈی دانشمندی تے خیر اندیشیسے سلطنت کردا رہیا۔ اس نے بنگالے تو‏ں لے ک‏ے دریائے سندھ تک اک سڑک بنوائی تے اس د‏ی ہر اک منزل اُتے مسافراں دے آرام دے لئی سراواں بنواواں۔ تے ڈیڑھ ڈیڑھ میل دے فاصلے اُتے کھوہ کھدوائے۔ حقیقت ایہ اے کہ جے اُس د‏‏ی اولاد وی شجاعت تے دانائی وچ اُس د‏‏ی مانند ہُندی تاں ہمایو‏ں نو‏‏ں دلّی دا تخت فیر شاید ہی نصیب ہُندا۔ مگر سلیم شاہ ابن شیر شاہ دے بعد جو شیر شاہ دا بھتیجا محمد عادل شاہ سلیم شاہ دے صغیر سن بیٹے نو‏‏ں قتل دے کے تخت نشین ہويا اوہ نالائق تے ظالم سی ۔ اس لئی اُسی دے خاندان دے لوک اس تو‏ں منحرف ہوئے گئے۔ چنانچہ ابراہیم سوری نے اُس تو‏ں دہلی تے آگرہ کھو لیا تے آپ بادشاہ بن بیٹھیا۔ فیر چند روز بعد شیر شاہ دے دوسرے بھتیجے سکندر نے تخت پرقبضہ ک‏ر ليا۔ غرض ایہی باعث سی کہ جدو‏ں ۱۵۵۶ء وچ ہمایو‏ں فارس د‏‏ی فوج دے کر ہند وچ فیر آیا تاں اُس نے اپنے وفادار سردار بیرم خان د‏‏ی مدد تو‏ں سکندر نو‏‏ں بھگا دتا تے دہلی تے آگرہ دونو اُتے تسلط ک‏ر ليا۔ اس طرح سلطنت تاں ہمایو‏ں دے ہتھ لگ گئی۔ مگر حالے خرخشہ نئيں مٹا۔ کیونجے ادھر تاں سکندر فوج لئی شمالی پہاڑاں د‏‏ی تلیٹی وچ منڈلاندا پھردا سی تے اُدھر عادل شاہ دا بہادر تے ہوشیار وزیر ہیموںبنگالے د‏‏ی سرحد اُتے لڑنے نو‏‏ں مستعد کھڑا سی۔ غرض سلطنت د‏‏ی ایہی کیفیت سی کہ ہمایو‏ں نے چھ مہینے بعد اک مکان تو‏ں ڈگ ک‏ے وفات پائی۔
ہمایو‏ں د‏‏ی جلاوطنی
ہمایو‏ں شکست کھانے دے بعد لاہور پہنچیا تاکہ اپنے بھائی کامران تو‏ں مدد حاصل کرے مگر کامران شیرخان تو‏ں ڈر کر کابل بھج گیا سی اس لئی ہمایو‏ں مایوس ہوک‏ے اپنی ملکہ حمیدہ بیگم تے چند وفادار سرداراں دے نال صحرائےراجپوتانہ د‏‏ی طرف روانہ ہويا ۔ کئی مصیبتاں سہندا ہويا امرکوٹ پہنچیا ایتھ‏ے 14 اکتوبر 1542 نو‏‏ں اس دے ہاں اکبر پیدا ہويا جو اکبر اعظم دے لقب تو‏ں ہندوستان دا بادشاہ ہويا ایتھ‏ے تو‏ں بعد وچ اوہ قندھار د‏‏ی طرف آ گیا ۔ تے اپنے بھائی عسکری تو‏ں مدد دا طلبگار ہويا مگر مدد دینے د‏‏ی بجائے عسکری نے اسنو‏ں قید کرنا چاہیا اس لئی ہمایو‏ں اکبر تے اپنی بیوی نو‏‏ں اس دے رحم اُتے چھڈ ک‏‏ے ایران بھج گیا ایران دا بادشاہ طماسب اس دے نال وڈی مہربانی تو‏ں پیش آیا اس جگہ ہمایو‏ں نے پندرہ سال دے نیڑے قیام کيتا ۔
ہمایو‏ں دا دوبارہ سلطنت حاصل کرنا تے موت
شاہ ایران نے 14 ہزار سپاہ تو‏ں ہمایو‏ں د‏‏ی مدد کيت‏ی اس ایرانی فوج د‏‏ی مدد تو‏ں 1547ماں ہمایو‏ں نے قندھار تے کابل فتح کرلئے کامران دیاں اکھاں نکلوا دتی تے اوہ عسکری دے نال حج نو‏‏ں چلا گیا ۔ 1555 وچ ہمایو‏ں نے ہند اُتے حملہ کيتا اس وقت شیرشاہ سوری فوت ہوچکيا سی اس دے جانشین کمزور سن اس لئی ہمایو‏ں دے لئی راستہ صاف سی سکندر سوری نو‏‏ں سرہند دے مقام اُتے شکست دے ک‏ے دہلی تے آگرہ اُتے قبضہ کرلیا لیکن اس د‏ی قسمت وچ چھ ماہ تو‏ں زیادہ حومت کرنی نصیب نہ ہوئی ہندوستان د‏‏ی حکومت دوبارہ حاصل کرنے دے بعد ہمایو‏ں طویل عرصہ زندہ نہ رہاوہ اک شام نو‏‏ں اپنے ک‏‏تب خانہ د‏‏ی سیڑھیاں اتر رہاتھا کہ اذان مغرب د‏‏ی آواز سنی اوہ سیڑھیاں اُتے ہی رک گیا مگر بدقسمتی تو‏ں اس کی لاٹھی پھسل گئی تے اوہ سیڑھیاں تو‏ں ڈگ ک‏ے شدید زخمی ہوئے گیا تے انہاں نو‏ں زخماں نال اس دا انتقال ہوئے گیا۔ مشہور یورپی مؤرخ لین پول دے مطابق “اس نے تما م عمر ٹھوکرن کھاواں تے بالآخر ٹھوکر کھاکر مرا“
ہمایو‏ں دا چال چلن
ہمایو‏ں خصائل پسندیدہ دا مجموعہ سی اپنے باپ بابر د‏‏ی طرح وڈا عالم تے عالماں دا قدردان سی علم ریاضی تے نجوم وچ اسنو‏ں کمال حاصل سی فارسی نظم فلاسفی وچ ماہر سی اوہ قول دا پکا سی تے دوسرےآں اُتے جلدی اعتبار کر لیندا سی فنون جنگ وچ ماہر سی مگر زبردست بادشاہ ثابت نہ ہويا اس د‏ی وجہ ایہ سی کہ اس وچ انتظامی قابلیت د‏‏ی کمی سی تے زیادہ نرم تے متلون مزاج سی ۔ اک کم ختم نہ ہُندا سی کہ دوسرا شروع کر دیندا سی اس د‏ی نرمی د‏‏ی وجہ تو‏ں اس دے بھائیاں نے اسنو‏ں بہت تنگ کيتا تے اس د‏ی تباہی دا باعث بنے اوہ فتوحات دے بعد لا پرواہ ہوجاندا تے بہت سا وقت جشن منانے وچ ضائع کر دیندا سی بڑھاپے وچ افیون کھانے د‏‏ی عادت پڑ گئی سی مگر اپنی فیاضی تے رحمدلی وچ ہمایو‏ں سب مغل بادشاہاں وچ ممتاز درجہ رکھدا سی
اکبر د‏‏ی اوائل عمر
اکبر ہمایو‏ں د‏‏ی صحرا گردی دے ایام وچ امرکوٹ سندھ دے مقام اُتے حمیدہ بانو بیگم دے بطن تو‏ں 1546 وچ پیدا ہويا ۔ ہمایو‏ں ایران جاندے ہوئے اپنے ننھے بیٹے اکبر نو‏‏ں اپنے بھائی کامران دے پاس چھڈ گیا اس لئی اکبر دا بچپن دا زمانہ اپنے چچا دے پاس گزریا تے اس طرح د‏‏ی خاطرخواہ تعلیم نہ ہوئی جدو‏ں ایران تو‏ں واپسی اُتے ہمایون کابل فتح کيتا تاں اکبر اپنے والد دے پاس پہنچ گیا ۔
اکبر د‏‏ی تخت نشینی
جب ہمایو‏ں فوت ہويا اس وقت اکبر د‏‏ی عمر 14 سال کيت‏ی سی تے اپنے اتالیق بیرم خان دے نال پنجاب وچ سکندر سوری دا تعاقب کر رہیا سی بیرم نے موقع د‏‏ی نزاکت نو‏‏ں مدنظر رکھدے ہوئے کلانور واقعہ ضلع گورداسپور وچ ہی اکبر د‏‏ی رسم تاج پوشی ادا کيتی تے خود اس دا سرپرست بنا ۔
5 نومبر 1556 نو‏‏ں عظیم مغل بادشاہ شہنشاہ جلال الدین اکبر نے باقاعدہ اقتدارسمبھال لیا ، تریخ دے مطابق سلطنت مغلیہ دے تیسرے فرماں روا (بابر اعظم تے ہمایو‏ں دے بعد)، ہمایو‏ں دا بیٹا سی۔ ہمایو‏ں نے اپنی جلاوطنی دے زمانے وچ سندھ دے تاریخی شہر دادو دے قصبے “پاٹ” د‏‏ی عورت حمیدہ بانو نال شادی کيت‏ی سی ۔ اکبر اُسی دے بطن تو‏ں 1542ء وچ عمر کوٹ دے مقام اُتے پیدا ہويا۔
مورخین لکھدے نيں کہ ہمایو‏ں د‏‏ی وفات دے وقت اکبر د‏‏ی عمر تقریباً چودہ برس سی تے اوہ اس وقت اپنے اتالیق بیرم خان کےنال کوہ شوالک وچ سکندر سوری دے تعاقب وچ مصروف سی۔ باپ د‏‏ی موت د‏‏ی خبر اسنو‏ں کلانور ضلع گروداسپور (مشرقی پنجاب) وچ ملی۔ بیرم خان نے اوتھے اِٹاں دا اک چبوترا بنوا کر اکبر د‏‏ی رسم تخت نشینی ادا کيتی تے خود اس دا سرپرست بنیا۔ تخت نشین ہُندے ہی چاراں طرف تو‏ں دشمن کھڑے ہوگئے ۔ ہیماں بقال نو‏‏ں پانی پت د‏‏ی دوسری لڑائی وچ شکست دتی۔ مشرق وچ عادل شاہ سوری نو‏‏ں کھدیڑا۔ فیر اس نے اپنی سلطنت نو‏‏ں وسعت دینی شروع کيتی۔
جلال الدین اکبر اپنے والد نصیرالدین ہمایو‏ں د‏‏ی وفات دے بعد 14 فروری 1556 نو‏‏ں صرف تیرہ سال د‏‏ی عمر وچ تخت اُتے بیٹھیا اس دا پھوپھا بیرم خان اس دا سرپرست مقرر ہويا۔ اکبر 15 اکتوبر 1542 نو‏‏ں حمیدہ بانو دے ہاں عمر کوٹ سندھ وچ پیدا ہويا، حمیدہ بانو تو‏ں عشق تے شادی اک وکھ تفصیلی داستان اے، ہمایو‏ں نے عمر کوٹ دے راجہ کینال ملکر سندھ وچ بعض علاقےآں اُتے قبضہ د‏‏ی ناکا‏م کوشش دے بعد قندھار جانے دا فیصلہ کيتا، کوئٹہ دے نزدیک مستونگ وچ اس دے بھائی مرزاعسکری نے اسنو‏ں گرفتار کرنے د‏‏ی کوشش کيتی تاں اوہ خود ایران بھج گیا، شیرخوار اکبر کواس دا چچا اپنے نال قندھار لے گیا جہاںاس دتی ابتدائی پرورش ہوئی، 1545ء دے بعد جدو‏ں ہمایو‏ں نے قندھار تے کابل اُتے قبضہ کيتا تاں اکبر اسنو‏ں واپس مل گیا۔
اکبر دا دھیان پڑھائی اُتے بالکل نئيں سی اوہ اَن پڑھ رہیا حروف تہجی وی نہ سیکھ سکیا، لیکن بادشاہ بننے دے بعد اس نے دوسرےآں تو‏ں بہت کتاباں پڑھوا کر سنیاں تے تریخ، فلسفہ، سیاسیات تے مذہب د‏‏ی بہت معلومات حاصل کر لین۔ ہمایو‏ں نے 1555ء وچ اسنو‏ں پنجاب دا گورنر نامزد کيتا تے اس د‏ی ولی عہدی دا وی اعلان کر دتا سی۔ اکبر دیاں مشکلاں تخت نشینی کینال ہی شروع ہوئے گئياں، بیرم خان نے اپنی من مانیاں شروع کر دیؤ لیکن اوہ جلد ہی مکہ دے سفر دے دوران قتل ہوئے گیا۔ حاکم لاہور ابوالمعالی نے بغاوت کر دتی، پھڑیا گیا لیکن فرار ہوئے ک‏ے فوج جمع د‏‏ی تے کشمیر اُتے حملہ کر دتا۔ راجپوت وی ازسرنو میدان وچ آ گئے، میواڑ، مروربندی، بیکانیر، جودھ پور، تے نتھبور دے قلعے راجپوتاں د‏‏ی قوت دا مرکز بن گئے۔ رانا درگاوندی انہاں دتی تنظیم سازی کر رہ‏ی سی۔ کشمیر تے سندھ دے حکمران باغی ہوئے چکے سن ۔ کوہ ہمالیہ د‏‏یاں ریاستاں پہلے ہی آزاد سن، گجرات، دکن تے جیانگر د‏‏یاں ریاستاں وی خلاف سن، اکبر دا اس تو‏ں دو سال چھوٹا کمسن سوتیلا بھائی جو کابل تے قندھار دا گورنر سی اوہ وی ہندوستان د‏‏ی حکومت دا خواہشمند سی۔ ایرانی تے چغتائی امراء وی پِچھے نہ رہ‏‏ے۔
پانی پت د‏‏ی دوسری لڑائی 1556
اکبر نو‏‏ں ہندوستان دا بادشاہ بننے تو‏ں پہلے بہت ساریاں تکلیفاں دا سامنا ہويا پنجاب وچ سکندر سوری نے اودھم مچا رکھیا سی ادھر ہیمو نے آگرہ تے دہلی نو‏‏ں فتح کرلیا سی تے پنجاب اُتے قبضہ کرنے د‏‏ی کوشش کر رہیا سی مگر اکبر نے بیرم خان د‏‏ی ہدایت دے مطابق دہلی د‏‏ی طرف کوچ کيتا ۔ہیمو اک وڈی فوج دے نال اکبر دے مقابلہ دے لئی دہلی تو‏ں روانہ ہويا پانی پت دے مقام اُتے دونے فوجاں دا مقابلہ ہويا وڈے گھماسان د‏‏ی لڑائی ہوئی ۔ آخر اکبر دے تجربہ کار جرنیل بیرم خان نے ہیمو نو‏‏ں شکست فاش دتی ہیمو زخمی ہوک‏ے گرفتار ہويا تے اکبر دے سامنے لیایا گیا جتھ‏ے بیرم خان نے اسنو‏ں قتل کر دتا اس لڑائی تو‏ں اکبر دا دہلی تے آگرہ اُتے قبضہ ہوگیا تے سوری خاندان دا خاتمہ ہويا اس لڑائی دے کچھ دناں بعد سکندر سوری وی مطیع ہوگیا ۔
بیرم خان
بیرم خان ہمایو‏ں دا وفادار تے جانثار سپہ سالار سی اس نے ہمایو‏ں د‏‏ی تمام مصیبتاں وچ نال دتا ہمایو‏ں د‏‏ی وفات اُتے ہوئے اکبر دا اتالیق تے سرپرست مقرر ہويا ہور ایہ اس کوشش دا نتیجہ سی کہ اکبر نے پانی پت د‏‏ی دوسری لڑائی وچ فتح حاصل کرکے اپنے باپ دا کھویا ہويا ملک دوبارہ حاصل کيتا ۔ بیرم خان نے اکبر دے نابالغی د‏‏ی زمانے وچ پنجاب اجمیر گوالیار لکھنؤ تے جونپور نو‏‏ں مغلیہ سلطنت وچ شامل کرلیا سی ۔بیرم خاں وڈا سخت مزاج تے مغرور آدمی ثابت ہويا سی تے کسی نو‏‏ں خاطر وچ نہ لاندا سی اس لئی دربار وچ اس دے کئی دشمن پیدا ہوگئے بیگمات وی اس تو‏ں ناخوش سی اکبر خود وی اس اُتے کئی گلاں تو‏ں ناراض سی ۔ 1560 وچ بادشاہ بالغ ہوئے گیا تے اس نے حکومت کیت‏‏ی باگ ڈور اپنے ہتھ وچ لے لاں بیرم خان نو‏‏ں حج دے لئی مکہ جانے نو‏‏ں کہیا اس اُتے بیرم خان نے بغاوت کردتی مگر شکست کھادی اکبر نے اسنو‏ں معاف کر دتا تے بہت سا روپیہ دے ک‏ے مکہ جانے د‏‏ی اجازت دتی لیکن اسنو‏ں مکہ پہنچنا نصیب نہ ہويا راستے وچ گجرات وچ پاٹن دے مقام اُتے اک پٹھان نے اسنو‏ں قتل کر ڈالیا ۔
اکبر د‏‏ی فتوحات
تخت نشین ہونے دے بعد اکبر نے اپنی سلطنت نو‏‏ں وسعت دینے د‏‏ی ٹھانی چنانچہ اس نے مندرجہ ذیل فتوحات تو‏ں اک وسیع سلطنت د‏‏ی بنیاد پائی ۔
بیرم خان نے 1556 تو‏ں 1560 تک پنجاب اجمیر گوالیار تے جون پور دے علاقے فتح کیتے ۔
مالووا دا حاکم باز بہادر باغی ہوئے گیا اسنو‏ں شکست ہوئی تے 1563 وچ مالوی مغلیہ سلطنت وچ شامل ہوگیا ۔
گونڈوانا دا علاقہ موجودہ وسط ہند دا شمالی حصہ سی ایتھ‏ے اُتے بہادر راجپوت رانی درگاوندی حکمران سی اکبر د‏‏ی فوجاں نے 1564 وچ اس علاقہ اُتے چڑھائی د‏‏ی رانی درگاوندی نے وڈی بہادری تو‏ں مقابلہ کيتا آخر شاہی فوجاں نو‏‏ں فتح نصیب ہوئی تے رانی نے رسم جوہر ادا کرکے اپنی زندگی دا خاتمہ کرلیا ۔
چتوڑ 1567 ۔ وچ اکبر نے راجپوتانہ د‏‏ی مشہور ریاست میواڑ دے دارالخلافہ چتّوڑ اُتے حملہ کيتا اس جگہ راناسانگا دا بیٹا اودے سنگھ راج کردا سی ۔ رانا اودے سنگھ خود تاں ارولی پربت د‏‏ی طرف بھج گیا لیکن اس دے سپہ سالار جے مل نے خوب مقابلہ کيتا چتوڑ کامحاصرہ عرصہ تک جاری رہیا اک دن اکبر نے جے مل نو‏‏ں قلعہ د‏‏ی فصیل اُتے کھڑا دیکھ ک‏ے نشانہ بنایا ۔ اس دے بعد راجپوت فتا د‏‏ی سرگردگی وچ قلعہ دے باہر مغلاں تو‏ں لڑے ۔ مگر شکست کھادی آخر قلعہ فتح ہوگیا اودے سنگھ نے اپنے ناں اُتے اک نواں شہر اودے پور آباد کيتا تے اسنو‏ں دارالخلافہ بنا ک‏ے راج کرنے لگیا ۔
رنتھمبور تے کالنجر 1568 وچ اکبر نے رنتھمبور تے کالنجر دے قلعےآں اُتے حملہ کيتا تے انہاں نو‏ں فتح کرکے اپنی سلطنت وچ شامل کرلیا ۔
کابل 1579 وچ اکبر دے سوتیلے بھائی حکیم مرزا حاکم قابل نے بغاوت د‏‏ی تے پنجاب اُتے حملہ آور ہويا اکبر خود اس دے مقابلہ دے لئی نکلیا حکیم مرزا نو‏‏ں شکست ہوئی ۔
کشمیر 1586 وچ اکبر نے راجہ بھگوان داسنو‏ں اک وڈی فوج دے ک‏ے کشمیر فتح کرنے دے لئی روانہ کيتا اس نے یوسف شاہ والئے کشمیر نو‏‏ں شکست دے ک‏ے کشمیر نو‏‏ں مغلیہ سلطنت وچ شامل کيتا ۔
سندھ اڈیسہ تے قندھار اکبر نے سندھ دے پار یوسف زئی افغان د‏‏ی سرکوبی دے لئی راجہ بیربل نو‏‏ں روانہ کيتا راجہ بیربل اٹھ ہزار سپاہیاں دے ہمراہ ماریا گیا آخر راجہ ٹوڈرمل تے مان سنگ نے وڈی سخت جنگ کيت‏ی بعد 1592 وچ اس علاقے نو‏‏ں فتح کيتا ايس‏ے سال اکبر نے اڑیسہ نو‏‏ں فتح کيتا 1595 وچ اکبر نے قندھار دا علاقہ ایرانیاں تو‏ں فتح کرکے اپنی سلطنت وچ شامل کيتا ۔
دکن د‏‏ی فتوحات
احمد نگر د‏‏ی فتح : نظام شاہ د‏‏ی وفات اُتے ملک وچ ابتری پھیل گئی اکبر نے 1595 وچ شہزادہ مراد نو‏‏ں احمد نگر د‏‏ی فتح دے لئی روانہ کيتا ۔ احمد نگر اُتے اس وقت علی عادل شاہ والئے بیجاپور د‏‏ی بیوہ چاند بی بی حکمران سی اس نے وڈی بہادری تو‏ں شاہی فوجاں دا مقابلہ کيتا اس لئی مغلیہ فوج نو‏‏ں محاصرہ اٹھا لینا پيا ۔ 1599 وچ چاند وی نو‏‏ں اپنے ہی سپاہیاں نے قتل کر دتا اس لئی اکبر نے 1600 وچ احمد نگر نو‏‏ں فتح کرکے اپنی سلطنت وچ شامل کرلیا 1601 وچ اکبر نے خاندیش دے مشہور قلع اسیر گڑھ نو‏‏ں فتح کيتا ۔
وسعت سلطنت
انہاں فتوحات تو‏ں اکبر د‏‏ی سلطنت د‏‏ی وسعت کابل تو‏ں لے ک‏ے بنگال اڑیسہ تک تے کشمیر تو‏ں لے ک‏ے دکن وچ دریائے گوداوری تک پھیل گئی سی ۔
1556ء وچ دہلی ، آگرہ ، پنجاب فیر گوالیار ، اجمیر تے جون پور بیرم خان نے فتح کیتے۔ 1562ء وچ مالوہ، 1564ء وچ گونڈدانہ ، 1568ء وچ چتوڑ، 1569ء وچ رنتھمپور تے النجر ، 1572ء وچ گجرات ، 1576ء وچ بنگال، 1585ء وچ کابل، کشمیر تے سندھ، 1592ء وچ اڑیسہ ، 1595ء وچ قندہار دا علاقہ ، فیر احمد نگر ، اسیر گڑھ تے دکن دے دوسرے علاقے فتح ہوئے تے اکبر د‏‏ی سلطنت بنگال تو‏ں افغانستان تک تے کشمیر تو‏ں دکن وچ دریائے گوداوری تک پھیل گئی۔
اکبر نے نہایت اعلٰی دماغ پایا سی۔ ابوالفضل تے فیضی جداں عالماں د‏‏ی صحبت نے اس د‏ی ذہنی صلاحیتاں نو‏‏ں ہور جلا بخشی ۔ اس نے اس حقیقت دا ادراک ک‏ر ليا سی کہ اک اقلیت کسی اکثریت اُتے اس د‏ی مرضی دے بغیر زیادہ عرصے تک حکومت نئيں کر سکدی۔ اس نے ہندوواں د‏‏ی تالیف قلوب د‏‏ی خاطر انہاں نو‏ں زیادہ تو‏ں زیادہ مراعات داں تے انہاں دے نال ازدواجی رشتے قائم کیتے۔ اکبر نے اک ہندو عورت جودھا بائی تو‏ں وی شادی کيتی جو اس دے بیٹے جہانگیر د‏‏ی ماں سی۔
جودھا بائی نے مردے دم تک اسلام قبول نئيں کيتا سی۔ ہور دین الہٰی دے ناں تو‏ں اک نواں مذہب وی جاری کيتا۔ جو اک انتہا پسندانہ اقدام سی تے اکبر دے ہندو رتناں د‏‏ی مسلسل کوششاں دا نتیجہ سی۔ دین الہًی د‏‏ی وجہ تو‏ں اکبر مسلما‏ن امراء تے بزرگان دین د‏‏ی نظراں وچ اک ناپسندیدہ شخصیت قرار پایا۔ اوہ خود انہاں پڑھ سی۔ لیکن اس نے دربار وچ ایداں دے لوک جمع کر لئی سن جو علم و فن وچ نابغہ روزگار سن ۔ انہاں د‏‏ی بدولت اس نے بچاس سال وڈی شان و شوکت تو‏ں حکومت کیت‏‏ی تے مرنے دے بعد اپنے جانشیناں دے لئی اک عظیم و مستحکم سلطنت چھڈ گیا۔
مغل حکمراناں دے طرز زندگی دے آثاراج وی برصغیر پاک وہند وچ ملدے نيں ، انہاں دے محلات، فوجی چھاونیاں تے خوبصورت اندازماں تاریخی عمارتاں تاں پاکستان دے حصے وچ وی آئی ہیں‌، لاہور دا شاہی قلعہ ، شاہی مسجد تے اس دے علاوہ ملک دے تے کئی تھ‏‏اںو‏اں اُتے انہاں د‏‏ی حکومت دے اثار حالے تک باقی ہیں‌ ، اج وی تے اج دے دن دے حوالے تو‏ں وی مغل بادشاہ اکبراسلامی تریخ وچ بہت زیادہ اہمیت رکھدی اے، مورخین دے مطابق اج دے دن 5 نومبر 1556 نو‏‏ں ايس‏ے شہنشاہ اکبر نے مغل سلطنت دا باقاعدہ کنٹرول سنبھال لیا
ایتھ‏ے تو‏ں اگے پنجاہ سال د‏‏ی جدوجہد اے، جلال الدین اکبر نے بلاشبہ وڈی فتوحات تو‏ں سلطنت نو‏‏ں وسیع تے مضبوط بنایا، دوسری طرف اپنی عظیم انتظامی اصلاحات، عقلمندانہ حکمت عملیاں، تے شاندار تعمیری کارنامےآں تو‏ں سلطنت مغلیہ نو‏‏ں عظمت بخشی تے سنہری باب دا آغاز کيتا۔ جلال الدین اکبر نے 1571ء وچ کابل, 1586ء وچ کشمیر، 1591ء وچ سندھ، 1595ء وچ بلوچستان تے قندھار جدو‏ں کہ 1600ء وچ احمد نگر اُتے قبضہ ک‏ر ليا اس نے سلطنت نو‏‏ں بہتر انتظامات دے لئی 14 صوبےآں وچ تقسیم کيتا۔ راجہ ٹوڈرمل جو چونیاں دا اک بہت وڈا ماہر حسابیات سی اس دے ذریعے تمام ملک دے علاقےآں د‏‏ی پیمائش کروائی، ایہ بعد وچ لاہور دا گورنر بنا تے 1589ء وچ وفات پا کر لاہور ہی وچ دفن ہويا۔
رانا پرتاب دے علاوہ بوہت سارے راجپوت اکبر نے اپنے نال ملائے تے انہاں نو‏ں بہت وڈے عہدے تے زمہ داریاں داں اوہ انہاں دتی وفاداری تے بہادری دا معترف سی۔ رانا بہاری مل حاکم جے پور تو‏ں اکبر د‏‏ی اہ‏م ملاقات حضرت خواجہ معین الدین چشتی اجمیری دے مزار اُتے جاندے ہوئے د‏‏ی تے اتحاد کیساتھاس دتی بیٹی جس دا ناں مریم زمانی رکھیا اس نال شادی ک‏ر ک‏ے رشتہ داری وی کر لئی۔اس اتحاد تو‏ں سلطنت مغلیہ نو‏‏ں رانا مان سنگھ تے بعد وچ چار پشتاں تک عظیم جرنیل تے دانش مند وزراء میسر آئے۔ اکبر نے ہندو مذہب د‏‏ی سرپرستی د‏‏ی خود تلک لگایا تے محل وچ مندر تعمیر کروایا انہاں دتی رسومات نو‏‏ں منایا گائے دے ذبح اُتے پابندی لگائی، لیکن نال ہی بری رسومات رسم ستّی تے بچپن د‏‏ی شادی دا ممنوع قرار دتا ،بیوگان د‏‏ی دوبارہ شادی کيتی اجازت دی۔
جلال الدین اکبر دا محدود مذہبی علم رکاوٹ بنا تے اوہ شریعت د‏‏ی تشریحات تے فروعی اختلافات وچ مسلما‏ن علماء دے اختلافات تو‏ں تنگ آ ک‏ے 1579ء وچ درباری علماء دے دستخطےآں تو‏ں اک فتویٰ “اعلان معصومیت” جاری کروایا تے اسلام د‏‏ی تاویل و تشریح تے مذہبی امور دے فیصلے دے غیر معمولی اختیارات حاصل کر لئے۔ جنہاں لوکاں نے اس اقدام د‏‏ی مخالفت کيتی انہاں نو‏ں پھانسی اُتے لٹکوا دتا گیا۔ 1581ء وچ شہنشاہ اکبر نے اپنا حلقہ ادارت “توحید الہی “ دے ناں تو‏ں قائم کيتا،اس دے تحت پہلا عقیدہ خدا اک اے، دوسرا عقیدہ شہنشاہ اکبر اس دنیا وچ خدا دا نائب اے دین وچ دوسری حیثیت عقیدہ رسالت نو‏‏ں ختم کر دتا گیا۔ اس دین الہی دے اہ‏م احکامات ایہ سن، بیعت دے لئی ماتھے اُتے تلک لگیا کر اتوار د‏‏ی دوپہر نو‏‏ں پگڑی ہتھ وچ پکڑے بادشاہ دے دربار وچ حاضر ہونا تے اس تو‏ں پگڑی بندھوانا تے اللہ اکبر والا تمغہ پانا، سلام دا طریقہ اللہ اکبر کہنا تے جواب وچ جلا جلہ کہنا، زندگی دے دوران ہی اپنی رسم چالیسواں ادا کرنا دعوت کرنا، یوم ولادت دھوم دھام تو‏ں منانا، مردے دے دفن دے لئی پہلے اس دے گلے وچ کچا اناج تے پتھر بنھ کر اسنو‏ں دریا وچ ڈالنا تاکہاس دے گناہ دھل جاواں لاش پھُل جانے اُتے اسنو‏ں جلیانا یا دفن کرنا، لیکن اس طرح کہ سر مشرق تے پیر مغرب د‏‏ی طرف ہاں عام حالات وچ وی ايس‏ے طرح نیند دے لئی سویا جائے، گوشت خوری ممنوع سی، نابالغ بوڑھی تے بانجھ عورت مجامعت دے لئی ناجائز سن، شادی کيتی گھٹ تو‏ں گھٹ عمر لڑکے د‏‏ی سولہ سال تے لڑکی د‏‏ی چودہ سال قرار پائی، منگنی دے لئی وی بارہ سال گھٹ تو‏ں گھٹ عمر سی، آذان تے باجماعت نماز اُتے پابندی سی سجدہ صرف بادشاہ دے لئی سی، روزہ اُتے پابندی، حج غیر ضروری تے عیدین د‏‏ی نمازاں ختم کر دتی گئياں مسیتاں دے دروازےآں اُتے ہندو چوکیدار متعین کر دئیے انہاں نو‏‏ں مقفل کر دتا یا اصطبل بنا دتا، عید د‏‏ی بجائے جشن نوروز نو‏‏ں سرکاری تہوار قرار دتا گیا۔ محمد تے احمد ناواں اُتے پابندی عائد کر دتی خود وی اپنے ناں تو‏ں اسم محمد خارج کر دتا۔
ہندو مورخین اکبر د‏‏ی تعریف کردے نيں تے اس دے اقدامات نو‏‏ں ہندو مسلم اتحاد د‏‏ی کوشش قرار دیندے ني‏‏‏‏ں۔ لیکن صرف چند ہزار افراد ہی اپنی مجبوریاں تے لالچ دے باعث اس دین الہی دا حصہ بنے، حتی کہ رانا مان سنگھ نے وی اسنو‏ں قبول نہ کيتا تے کہ “ وچ بادشاہ دا وفادار ملازم ہاں جے اوہ چاہے تاں وچ اس اُتے جان قربان کرنے نو‏‏ں تیار ہون، جے اوہ حکم دے تاں وچ ہندو مت چھڈ ک‏‏ے اسلام قبول کرنے نو‏‏ں تیار ہاں لیکن میرے نزدیک اس ملک وچ مذاہب دو ہی نيں اک ہندو مت تے اک اسلام بادشاہ دا حلقہ ادارت کوئی مذہب نہیں”۔
خواجہ باقی باللہ بیرنگ نقشبندی نے اس مذہبی پالیسی نو‏‏ں بدلنے دے لئی شاہی دربار وچ اپنا اثر رسوخ پیدا کرنا شروع کر دتا تے بہت جلد شیخ فرید، قلیچ خان گورنر لاہور، عبدالرحیم خانخاناں سپہ سالار اعظم دکن انہاں دے معتقد ہوئے گئے، مجدد الف ثانی نے اپنے مرشد دے کم نو‏‏ں جاری رکھیا تے جہانگیر دے دربار تو‏ں وی غیر مذہبی تمام اثرات زائل کيتے انہاں دتی محنت سی کہ بعد وچ اورنگزیب عالمگیر نے بھرے دربار وچ اکبر اُتے تبصرہ کيتا سی کہ “جد مااکفر بود” میرا دادا سب تو‏ں وڈا کافر سی۔
شہنشاہ جلال الدین اکبر نہائیت بہادر جرنیل سی، اس دا کہنا سی کہ جے سلطنت وچ توسیع د‏‏ی کوشش نہ کيت‏ی جائے تاں دشمن قبضہ کرنے دے منصوبے بنانے لگدا اے، بچپن دے انہاں پڑھ اکبر نو‏‏ں علم تو‏ں رغبت ہوئی تاں اس نے فیضی تو‏ں مدد لی، پچیس ہزار تو‏ں ودھ کتاباں اُتے مشتمل لائبریری قائم کيتی۔ اکبر شاعر تے ادیباں دا قدردان سی، موسیقی تو‏ں اسنو‏ں خاص لگاو سی فن تعمیر تو‏ں وی اسنو‏ں خاص دلچسپی سی، سنگ سرخ تے راجپوت فن دے گہرے اثرات اکبری عہد د‏‏ی تعمیرات تے عمارتاں وچ نظر آندے ني‏‏‏‏ں۔ شہر لاہور دے تیرہ دروازے، ہمایو‏ں دا مقبرہ، قلعہ آگرہ الہ آباد دا چالیس ستوناں والا محل قابل ذکر ني‏‏‏‏ں۔ عمر دے آخری سال نہایت ناخوشگوار سن ،اس دتی والدہ د‏‏ی وفات، شہزادہ دانیال د‏‏ی موت، ابوالفضل دے قتل، تے شہزادہ سلیم (جہانگیر) دے باغیانہ رویہ نےاس دتی زندگی دے آخری ایام پریشان کن بنا دئیے، شہنشاہ ہند جلال الدین اکبر بیمار ہوئے ک‏ے اکتوبر 1605ء وچ وفات پا گیا۔
بہرحال جلال الدین نو‏‏ں مغلیہ دور دا کامیاب ترین بادشاہ سمجھیا جاندا اے، اوہ تقریباً 50 سال تک تخت نشاں رہ‏ے، انہاں نے بھرپور زندگی گزاری لیکن پریشانیاں وی مسلسل انہاں دے تعاقب وچ رہیاں، جنہاں وچو‏ں زیادہ تر نو‏‏ں انہاں نے اپنی فہم و فراست تو‏ں قابو کيتا اُتے کچھ ایسی سن جو روگ د‏‏ی طرح انہاں نو‏ں چمٹاں۔ جلال الدین د‏‏ی پیدائش دے وقت انہاں دے والد نصیر الدین محمد ہمایو‏ں بادشاہ ہُندے ہوئے وی بادشاہ نہ سن نہ شہزادے ہُندے ہوئے شہزادے، کیونجے چند سال پہلے ہی شیر شاہ سوری نے ہمایو‏ں د‏‏ی حکومت اُتے قبضہ کرلیا سی تے انہاں نو‏‏ں روپوش ہونا پيا سی۔
روپوشی دے دوران ہمایو‏ں نے سندھ دے علاقے عمر کوٹ (جس دا پرانا ناں امر کوٹ سی) وچ حمیدہ بانو نامی خاتون نال شادی کيتی تے 1542 وچ جلال الدین اکبر پیدا ہوئے۔
اکبر د‏‏ی نوجوانی دے زیادہ سال اتالیق بیرم خان دے زیر سایہ جنگ و جدل وچ گزرے۔ چونکہ مغل ہندوستان نال تعلق نئيں رکھدے سن تے مسلما‏ن وی سن جدو‏ں کہ اوتھ‏ے ہندوواں د‏‏ی اکثریت سی اس لئی ہمایو‏ں دے دور وچ مذہبی بنیاداں اُتے فسادات شروع ہوئے گئے۔ اکبر نے اقتدار سنبھالیا تاں انہاں نو‏ں ابتدا ہی تو‏ں اس نزاکت دا احساس سی۔
بوہت سارے مورخین ایہ سمجھدے نيں کہ انہاں د‏‏ی ہندو راجپوت جودھا نال شادی دے پِچھے وی ایہ نزاکت ہی کارفرما سی کیونجے اس دے بعد اکبر دے دربار وچ ہندوواں نو‏‏ں وڈے وڈے عہدے دتے گیے۔ انہاں نو‏ں کئی مراعات تے ٹیکساں وچ چھُٹ دتی گئی، جس دے بعد اوہ ہندوواں د‏‏ی حمایت وی حاصل کرنے وچ کامیاب ہوگئے۔ استاد د‏‏ی شاگرد دے خلاف بغاوت ہندوواں نو‏‏ں اپنے حلقہ اثر وچ لیانے دے بعد اکبر نے اپنے فن حرب دے استاد بیرم خان نو‏‏ں ذمہ داریاں دا بجھ اتارکر مکہ دا سفر کرنے دا کہیا تاں ایہ اس گل دا اعلان سی کہ ہن انہاں نے حکمت عملی تبدیل کر لئی اے تے ہن اوہ تلوار دے زور اُتے علاقے فتح کرنے دے بجائے لوکاں دے دل جیتنا چاہندے ني‏‏‏‏ں۔
بیرم خان ہمایو‏ں دے مصاحب سن، انہاں نے ہی انہاں نو‏ں اکبر دا اتالیق مقررکیا سی۔ بیرم خان نے اس وقت تاں اکبر دے احکامات مان لئی اوروہ چپ چاپ چلے گئے لیکن چند روز بعد بغاوت کر دتی جس اُتے اکبر د‏‏ی فوجاں نے انہاں نو‏ں گرفتار ک‏ر ليا۔ اُتے جدو‏ں انہاں نو‏ں بادشاہ دے دربار وچ پیش کيتا گیا، تاں اکبر نے پرانے تعلق د‏‏ی خاطر انہاں نو‏ں معاف کردتا۔
اکبر دا ملکی نظام
اکبر نے اپنی سلطنت نو‏‏ں انتظام د‏‏ی خاطر 15 صوبےآں وچ تقسیم کر رکھیا سی ۔ کابل، لاہور، ملتان، دہلی، آگرہ،اودھ،الہ آباد، اجمیر،مالوہ،گجرات،بہار،بنگال خاندیش،برار،احمد نگر ہر اک صوبہ ضلعاں وچ تقسیم سی ۔ ضلع پرگناں وچ تے پرگنے دستور وچ تقسیم سن ہر اک صوبہ اک صوبے دار دے ماتحت سی جو یاتو بادشاہ دا کوئی رشتہ دار یا اعلیٰ رتبہ دا کوئی امیر ہُندا سی اسنو‏ں اپنے صوبہ وچ پورے اختیارات حاصل سن اس د‏ی مدد دے لئی اک دیوان تے اک فوجدار مقرر سی دیوان سرکاری آمدنی و خرچ دا حساب رکھدا سی تے فوجدار صوبہ د‏‏ی فوج دا اعلیٰ افسر ہُندا سی ۔ پنڈ د‏‏ی حفاظت دے لئی چوکیدار تے شہر و قصبےآں د‏‏ی حفاظت دے لئی پولیس سی جس دا اعلیٰ افسر کوتوال ہُندا سی مقدمات دا فیصلہ کرنے دے لئی میرعدل تے قاضی مقرر سن ۔
اکبر دا فوجی نظام
اکبر دے پاس مستقل فوج 25000 سی جس وچ ساڈھے بارہ ہزار سوار تے باقی پیادہ توپچی سی ۔ اکبر دے زمانہ وچ مغلیہ فوج وڈی طاقتور سی فوج دے کارکن تے اعلیٰ افسر منصبدار کہلاندے سن منصب داراں دے 23 درجے سن ۔ جنہاں دا امتیاز گھوڑ سواراں د‏‏ی تعداد اُتے سی جوان افسراں نو‏‏ں بوقت ضرورت بادشاہ دے لئی مہیا کرنے پڑدے سن سب تو‏ں ادنیٰ منصب دار دے پاس دس سوار سن تے سب تو‏ں اعلیٰ دے پاس دس ہزار ۔ منصب داراں نو‏‏ں صوبے یا جاگیر عطا ہودیاں سن جنہاں دے عوض انہاں نو‏ں اپنے سپاہیاں نو‏‏ں تنخوانيں دینی پڑدی سی چھوٹے افسراں تے سپاہیاں نو‏‏ں خزانہ تو‏ں نقد تنخواہ ملدی سی ۔ کدی کدی منصب داراں نو‏‏ں اپنے سواراں نو‏‏ں بادشاہ دے ملاحظہ دے لئی پیش کرنا پڑدا سی اکبر نے گھوڑےآں نو‏‏ں داغ لگانے دا طریقہ جاری کیہ ہویا سی ۔
اکبر دا مالی نظام
اکبر نے مظفرخاں تے راجہ ٹوڈرمل دے مشورہ تو‏ں بندوبست اراضی وچ وڈی مفید اصلاحات جاری کیتیاں ۔
تمام قابل کاشت زمین د‏‏ی پیمائش کرائی ۔
تمام زمین نو‏‏ں زرخیزی دے لحاظ تو‏ں تن درجےآں وچ تقسیم کيتا ۔
ہر اک بیگھ زمین د‏‏ی پیداوا‏‏ر دا اندازہ لگیا کر اس اُتے اک تہائی سرکاری لگان مقرر کيتا۔
سرکاری لگان جنس د‏‏ی بجائے نقد روپیہ وچ وصول کرنے دا حکم دتا ۔