cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ਸੁਸ਼ੀਲ ਕੁਮਾਰ (ਪਹਿਲਵਾਨ)
ਸੁਸ਼ੀਲ ਕੁਮਾਰ ਸੋਲੰਕੀ (ਜਨਮ 26 ਮਈ 1983)  ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਫ੍ਰੀ ਸਟਾਈਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ 66 ਕਿਲੋ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦਾ 2010 ਵਰਲਡ ਟਾਈਟਲ, 2012 ਲੰਦਨ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਅਤੇ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਤਗਮਾ 2008 ਬੀਜਿੰਗ ਓਲਿਂਪਿਕ ਵਿੱਚ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਸੁਸ਼ੀਲ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਮਾਨ ਹਾਸਿਲ ਹੈ।  2008 ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੀਆ ਗਿਆ ਤਗਮਾ ਭਾਰਤੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਦੂਸਰਾ ਤਗਮਾ ਸੀ ਅਤੇ 1952 ਦੇ ਗਰਮ ਰੁੱਤ ਦੇ ਓਲੰਪਿਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲਾਂ ਤਗਮਾ ਸੀ।  ਜੁਲਾਈ 2009 ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂ ਵਾਲ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਖੇਡ ਰਤਨ ਮਿਲਿਆ  ਸੁਸ਼ੀਲ ਨੇ 74 ਕਿ: ਗ੍ਰਾ ਵਰਗ ਵਿੱਚ 2014 ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਗਮਾ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤਾ.
ਕੈਰਿਯਰ
thumb|Kumar at 2008 Summer Olympics
2012 ਲੰਦਨ ਓਲੰਪਿਕ
thumb|Kumar (left) at the 2012 Olympics
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜੀਵਿਤ ਲੋਕ
ਹੋਕੂ
ਹੋਕੂ (ਜਾਪਾਨੀ: 発句, ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ: ਅਰੰਭਕ ਕਾਵਿ ਬੰਦ) ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਮਿਲ ਕੇ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਕਵਿਤਾ, ਰੇਂਗਾ, ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਉਤਪੰਨ ਰੇਂਕੂ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਬੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਤਸੂਓ ਬਾਸ਼ੋ ਦੇ ਸਮੇਂ (1644–1694) ਤੋਂ ਹੋਕੂ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਨਿੱਕੀ ਕਵਿਤਾ ਵਜੋਂ ਵਿਚਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੈਬਨ ਵਿੱਚ (ਗਦ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਜੋਇਆ), ਅਤੇ ਹਾਇਗਾ (ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਜੋਇਆ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਸਓਕਾ ਸ਼ੀਕੀ (1867 - 1902), ਨੇ ਅਲਗ ਇਕੱਲੇ ਹੋਕੂ ਨੂੰ ਹਾਇਕੂ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਾਇਕੂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਾਪਾਨੀ ਕਵਿਤਾ
ਐਸ਼ਵਰਿਆ ਨਿਧੀ
ਐਸ਼ਵਰਿਆ ਨਿਧੀ (ऐश्वेर्या निधि) ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਅਦਾਕਾਰ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ, ਲੇਖਕ, ਅਤੇ ਥੀਏਟਰ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਹੈ।
ਥੀਏਟਰ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰੀ
ਉਸਨੇ ਸਿਡਨੀ ਥੀਏਟਰ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੌਨ ਬਰਮਿੰਘਮ ਦੇ ਨਾਵਲ ਲੇਵੀਆਥਨ ਦੇ 2010 ਦੇ ਪੜਾਅ ਦੇ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ 2013 ਵਿੱਚ ਬੈਂਕਸਟਾਊਨ ਆਰਟਸ ਸੈਂਟਰ ਅਤੇ ਸਿਡਨੀ ਥੀਏਟਰ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ 2013 ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਨਾਟਕ ਦ ਅਦਰ ਵੇਅ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸਨੇ ਅਭਿਨਯ ਸਕੂਲ ਆਫ ਪਰਫਾਰਮਿੰਗ ਆਰਟਸ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਾਟਕ ਗੰਧਾਰੀ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਤੋਂ ਗੰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਵਿੰਦ ਗੌੜ ਦੁਆਰਾ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 2005 ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਡਰਾਮੈਟਿਕ ਆਰਟ, ਸਿਡਨੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਨਾਟਕ ਦਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ, ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਲਖਨਊ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਜੈਪੁਰ, ਜੋਧਪੁਰ, ਮੁੰਬਈ ਸਿਡਨੀ ਫਰਿੰਜ ਫੈਸਟੀਵਲ ਅਤੇ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਫਰਿੰਜ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੰਚਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਆਈ.ਟੀ.ਆਈ. ਯੂਨੈਸਕੋ ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਨ ਮੈਨ ਸ਼ੋਅ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗੰਧਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 2009 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਡੇਵਿਡ ਸ਼ਾਰਪ ਦੇ ਮੈਂਡਰਾਗੋਰਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰਟ ਐਂਡ ਸਵੀਟ ਸਿਡਨੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਸ ਮਿੰਟ ਦਾ ਨਾਟਕ ਮੇਲਾ ਹੈ। ਮੰਗਰਾਗੋਰਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਾਲਾ ਫਾਈਨਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਧੀ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ 'ਸਰਬੋਤਮ ਅਭਿਨੇਤਰੀ' ਪੁਰਸਕਾਰ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ ਭਾਰਤੀ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਬਣ ਗਈ। ਕੈਰੀ ਪੇਪਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਨਾਟਕ 'ਆਇਰਿਸ਼ ਸਟੂ' ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਭਾਰਤੀ-ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਟਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਟ+ਸਵੀਟ, ਸਿਡਨੀ 2014 ਵਿੱਚ ਪੀਪਲਜ਼ ਚੁਆਇਸ ਸ਼ੋਅਕੇਸ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ 2006 ਦੀ ਸੁਤੰਤਰ ਯੂ.ਐਸ. ਫ਼ਿਲਮ ਬਿਓਂਡ ਲਾਈਫ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਰੇਡੀਓ ਸ਼ੋਆਂ ਲਈ ਬਿਰਤਾਂਤ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਨਿਧੀ ਨੇ ਓਪੇਰਾ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਲੈਕਮੇ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਲਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਲਹਿਰ, ਜੈਸਚਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕਤਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਦੀਆਂ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ਿਲਮੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਅਮਰੀਕੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਸੋਹੇਲ ਤਨਵੀਰ
ਸੋਹੇਲ ਤਨਵੀਰ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ: Sohail Tanvir / ਉਰਦੂ: سہیل تنویر) (ਜਨਮ 12 ਦਸੰਬਰ 1984, ਰਾਵਲਪਿੰਡੀ, ਪੰਜਾਬ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ-ਦਿਨਾ, ਟੈਸਟ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਅਤੇ ਟਵੰਟੀ-ਟਵੰਟੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਤਨਵੀਰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਗੇਂਦਬਾਜ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬੱਲੇਬਾਜੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੰਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹਰਫਨਮੌਲਾ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਰੀਅਰ
ਤਨਵੀਰ ਜੋ ਕਿ ਕੈਰਾ ਗੁੱਜਰ ਵਰਗ ਦੇ ਰਾਵਲਪਿੰਡੀ, ਪੰਜਾਬ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਤੋਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਹਰਫਨਮੌਲਾ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੱਲੇਬਾਜੀ ਅਤੇ ਮੱਧ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੋਂ ਗੇਂਦਬਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਹੇਲ ਤਨਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 2007 ਵਿੱਚ ਆਈਸੀਸੀ ਵਿਸ਼ਵ ਟਵੰਟੀ-20 ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਛੇ ਮੈਚਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ ਛੇ ਵਿਕਟਾਂ ਲਈਆਂ ਸਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਖੇਡੇ ਗਏ ਮੈਚ ਵਿੱਚ 4 ਓਵਰਾਂ ਵਿੱਚ 31 ਰਨ ਦੇ ਕੇ 3 ਵਿਕਟਾਂ ਲਈਆਂ ਸਨ।
ਸੋਹੇਲ ਤਨਵੀਰ ਨੇ 2007 ਆਈਸੀਸੀ ਵਿਸ਼ਵ ਟਵੰਟੀ-20 ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਬੋਰਡ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤਨਵੀਰ ਨੂੰ ਅਕਤੂਬਰ 2007 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ-ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿਡਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੋਣਕਰਤਿਆਂ ਨੇ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਇਸ ਦੀ ਚੋਣ ਭਾਰਤੀ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਟੀਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ-ਦਿਨਾ ਲੜੀ ਲਈ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੇਂਦਬਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 8 ਵਿਕਟਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੌਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਤੇਜ ਗੇਂਦਬਾਜ ਉਮਰ ਗੁੱਲ ਦੇ ਘਾਇਲ ਹੋਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਟੈਸਟ ਮੈਚ ਖੇਡਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਟੈਸਟ ਮੈਚ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਫਿਰੋਜ ਸ਼ਾਹ ਕੋਟਲਾ ਗਰਾਉਂਡ ਉੱਤੇ ਖੇਡਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਹੁਲ ਦ੍ਰਵਿੜ ਅਤੇ ਸੌਰਵ ਗਾਂਗੁਲੀ ਸਮੇਤ 3 ਵਿਕਟਾਂ ਲਈਆਂ ਸਨ।
ਜੂਨ 2008 ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੇ ਵੀ 2008 ਏਸ਼ੀਆ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਰਾਚੀ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹਾਂਗਕਾਂਗ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ-ਦਿਨਾ ਮੈਚ ਖੇਡਿਆ ਪਰ ਉਸ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਉੱਪਰੀ-ਕ੍ਰਮ ਦੇ ਬੱਲੇਬਾਜਾਂ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੋਹੇਲ ਤਨਵੀਰ ਨੇ ਫਵਾਦ ਆਲਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ 8ਵੀਂ ਵਿਕਟ ਲਈ ਕੁੱਲ 100 ਰਨ ਜੋੜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਤਨਵੀਰ ਨੇ 55 ਗੇਂਦਾਂ ਉੱਤੇ 59 ਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਰੀ ਖੇਡੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਇੱਕ-ਦਿਨਾ ਅੱਧਸੈਂਕੜਾ (ਅਰਧਸੈਂਕੜਾ) ਸੀ। ਤਨਵੀਰ ਦੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਅੱਧਸੈਂਕੜੇ ਦੀ ਪਾਰੀ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਇੱਕ ਸਨਮਾਨਜਨਕ ਸਕੋਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਾਕ ਨੇ ਕੁੱਲ 288 ਰਨ ਬਣਾਏ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ-ਦਿਨਾ ਮੈਚ ਖੇਡਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ-ਦਿਨਾ ਮੈਚ ਵਿੱਚ 5 ਵਿਕਟਾਂ ਲਈਆਂ, ਇਸ ਨੇ ਮੈਚ ਵਿੱਚ 10 ਓਵਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 48 ਰਨ ਦੇ ਕੇ 5 ਵਿਕਟਾਂ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ 2009 ਆਈਸੀਸੀ ਵਿਸ਼ਵ ਟਵੰਟੀ-20 ਦੇ ਬਾਅਦ ਖੇਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1984 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖਿਡਾਰੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਏਸ਼ੀਆਈ ਮਹੀਨਾ 2016
ਸਈਉ ਨੀ ਮੈਂ ਅੰਤ-ਹੀਣ ਤਰਕਾਲਾਂ
ਸਈਓਂ ਨੀਂ ਮੈਂ, ਅੰਤ-ਹੀਣ ਤਰਕਾਲਾਂ (ਸਪੇਨੀ:ਯੇਰਮਾ ਇਹਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਬਾਂਝ) ਸਪੇਨੀ ਨਾਟਕਕਾਰ ਫੇਦੇਰੀਕੋ ਗਾਰਸੀਆ ਲੋਰਕਾ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਨਾਟਕ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵੀ ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ 1934 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਖੇਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੋਰਕਾ ਨੇ ਇਸ ਨਾਟਕ ਨੂੰ "ਇੱਕ ਟ੍ਰੈਜਿਕ ਪੋਇਮ" ਕਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਹਾਤੀ ਸਪੇਨ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਇੱਕ ਬੇਔਲਾਦ ਔਰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਬਣਨ ਦੀ ਤਾਂਘ ਏਨੀ ਤੀਬਰ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਿਰ ਉਸਨੂੰ ਖੌਫਨਾਕ ਜੁਰਮ ਕਰਨ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਲਾਟ
ਯੇਰਮਾ ਦੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੁਆਨ ਨੂੰ ਤਕੜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਕੇ। ਯੇਰਮਾ ਨੂੰ ਘਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਹਿਕੇ, ਜੁਆਨ ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੇਰਮਾ ਆਪਣੇ ਕਲਪਿਤ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਰੀਆ, ਜੋ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਯੇਰਮਾ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਲਈ ਸਿਲਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਯੇਰਮਾ ਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕੀ ਜੇ ਉਹ ਵੀ, ਛੇਤੀ ਹੀ ਗਰਭਵਤੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਏਗਾ। ਇਸ ਜੋੜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਵਿਕਟਰ, ਯੇਰਮਾ ਨੂੰ ਸਿਲਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੱਚਾਈ ਪਤਾ ਚੱਲਣ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਯਤਨ ਕਰੋ। ਯੇਰਮਾ ਹੁਣੇ ਹੀ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜੁਆਨ ਨੂੰ ਭੱਤਾ ਦੇ ਕੇ ਆਈ ਹੈ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕੀ ਜਨੂੰਨ ਗਰਭ ਠਹਿਰਨ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਹੈ। ਯੇਰਮਾ ਵਿਕਟਰ ਲਈ ਗੁਪਤ ਲੋਚ, ਪਰ ਜੁਆਨ ਲਈ ਕੋਈ ਤਾਂਘ ਨਾ ਹੋਣਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੁਲਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਬੇਔਲਾਦ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਡੋਲੋਰਸ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਠਹਿਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟਿਆਂ ਖੁਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਵਿਕਟਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਕਟਰ ਅਤੇ ਯੇਰਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਬਾਤ ਅਣਕਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੁਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ ਅਗਰ ਯੇਰਮਾ ਬਾਹਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਪਾਂ ਮਾਰਦੀ ਫਿਰੇਗੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਹੈ। ਯੇਰਮਾ ਇਕੱਲੀ ਸੌਵੇਗੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨਾਟਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਪੇਨੀ ਨਾਟਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫੇਦੇਰੀਕੋ ਗਾਰਸੀਆ ਲੋਰਕਾ ਦੇ ਨਾਟਕ
ਭੂੰਗਾ
ਭੂੰਗਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ ਜੋ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ-ਦਸੂਹਾ ਸੜਕ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਕਰੀਬ 3500 ਤੇ ਵੋਟਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 2000 ਦੇ ਕਰੀਬ ਹੈ। ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮਾਡਲ ਪੇਂਡੂ ਸਿਹਤ ਖੋਜ ਕੇਂਦਰ, ਪੁਰਾਤਨ ਗੈਸਟ ਹਾਊਸ, ਬੀਡੀਪੀਓ, ਬੀਪੀਈਓ, ਸੀਡੀਪੀਓ, ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਅਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਸੈਂਟਰ ਵੀ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵੀ ਹਨ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸਿਟਰਸ ਅਸਟੇਟ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਿਸ ਤੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ ਬਣਿਆ ਪੁਰਾਤਨ ਗੈਸਟ ਹਾਊਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਨਾਮਕਰਨ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਾਮ ਭੂੰਗਾ ਬਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਇਲਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਲੁੱਟਾਂ ਖੋਹਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਏਸ ਸਥਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਸਨ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸਮਾਨ ਦਾ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਲੁਟੇਰੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਨੂੰ ਭੂੰਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਭੂੰਗਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਪਿਛੋਕੜ
19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰਥਲਾ ਰਿਆਸਤ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਿੰਡ 211 ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਤਹਿਸੀਲ਼ ਸੀ। 1948 ਵਿੱਚ ਭੂੰਗਾ ਸਬ ਤਹਿਸੀਲ ਨੂੰ ਫਗਵਾੜਾ ਤਹਿਸੀਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। 26 ਜਨਵਰੀ 1950 ਨੂੰ ਸਮਰੂਪ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਰਡਰ ਦੇ ਤਹਿਤ ਭੂੰਗਾ ਨੂੰ ਫਗਵਾੜਾ ਤਹਿਸੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਈ ਹੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਤਹਿਸੀਲ ਦਾ ਦਫਤਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਮਾਈ ਹੀਰਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ
ਜੇਕ ਗ੍ਰਾਫ
ਜੇਕ ਗ੍ਰਾਫ ਇਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਦਾਕਾਰ, ਸਕ੍ਰੀਨਰਾਇਟਰ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਅਧਿਕਾਰ ਕਾਰਕੁੰਨ ਹੈ। ਗ੍ਰਾਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਘੂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ ਜੋ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਕੁਈਰ ਨੂੰ ਸਧਾਰਣ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਵਿਆਪਕ, ਵਧੇਰੇ ਮੁੱਖਧਾਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗ੍ਰਾਫ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਟਰਾਂਸ ਮੈਨ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਗ੍ਰਾਫ ਦਾ ਜਨਮ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।  ਗ੍ਰਾਫ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਲੜਕੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਤੇ ਲੜਕੀ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੜਕੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਮ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਹੋਰਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗ੍ਰਾਫ ਨੂੰ ਬਚਪਨ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਹੁੰਦਿਆ ਗ੍ਰਾਫ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰੱਖਣਾ ਸਿੱਖਿਆ।
ਕਰੀਅਰ
ਇੰਡਸਟਰੀ ਅੰਦਰ ਗ੍ਰਾਫ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਇੱਕ ਸਕ੍ਰੀਨਪਲੇਅ ਦਾ ਸੀ ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਮਰਦ ;ਚ ਬਦਲਣ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਐਕਸ-ਵਾਏ (2011), ਬਰੇਸ (2015), ਅਤੇ ਚਾਂਸ (2015) ਜਿਹੀਆਂ ਲਘੂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੂੰ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਫ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਅਧਿਕਾਰ ਕਾਰਕੁੰਨ ਹਨ।
ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ
ਗ੍ਰਾਫ ਪਹਿਲਾ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਕਿਉਐਕਸ ਸਮੇਤ ਚਾਰ ਰਸਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਵਰ 'ਤੇ ਫ਼ੀਚਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੋਸਮੋਪੋਲਿਟਨ ਲਈ ਇੱਕ ਲੇਖ ਵੀ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰਲੇਖ 'ਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, "17 ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਟਰਾਂਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ," ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਕੁਝ ਲਘੂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਾਨ ਨਾਮੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ। 2015 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਫ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਰਾਕ ਓਬਾਮਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਵਾਲ-ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾਊਸ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 2016 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਫ ਨੂੰ ਜੀ ਜੋਨ ਮੈਗਜ਼ੀਨ, ਤੁਰਕੀ ਅਤੇ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਦੇ ਐਲਜੀਬੀਟੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ  ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ 28 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਤੱਕਐਫਟੀਐਮ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਗ੍ਰਾਫ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲਘੂ ਫ਼ਿਲਮ, ਐਕਸ-ਵਾਏ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।
2015 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਫ 101 ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਰੈਨਬੋ ਪੁਰਸਕਾਰ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਸਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਐਲ.ਜੀ.ਬੀ.ਟੀ.+ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਨੇ ਗ੍ਰਾਫ ਦੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੁਆਰਾ ਟਰਾਂਸ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਮਸਲਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਗ੍ਰਾਫ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਿੰਗ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਦੋਂ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਹ 28 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਗ੍ਰਾਫ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੰਨਾਹ ਵਿੰਟਰਬੌਰਨ ਨੇ ਗ੍ਰਾਫ ਦੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 2017 ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮੰਗਣੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਵਿੰਟਰਬੌਰਨ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਆਰਮੀ ਵਿਚ ਇਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਅਹੁਦੇ ਵਾਲੀ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਜੋੜੇ ਨੇ ਬੱਚਿਆ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਿਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰੋਗੇਸੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਗ੍ਰਾਫ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ 16 ਅਪ੍ਰੈਲ, 2020 ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਫ ਦੇ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਸਰੋਗੇਸੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਪੁਰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਿੰਗ ਪਰਿਵਰਤਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਖੇੜੀ ਰੰਨਵਾਂ
ਖੇੜੀ ਰੰਨਵਾਂ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਲਾਕ ਭੁਨਰਹੇੜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ
ਰਾਓ ਮਾਜਰਾ
ਰਾਓ ਮਾਜਰਾ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਲਾਕ ਘਨੌਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਬਲੱਡ ਵੈੱਡਿੰਗ
ਬਲੱਡ ਵੈਡਿੰਗ (Bodas de Sangre) ਸਪੇਨੀ ਨਾਟਕਕਾਰ ਫੇਦੇਰੀਕੋ ਗਾਰਸੀਆ ਲੋਰਕਾ ਦਾ 1932 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਦੁਖਾਂਤ ਨਾਟਕ ਹੈ। ਇਹ 1933 ਵਿੱਚ ਮੈਡਰਿਡ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬੁਏਨੇਸ ਏਅਰਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਅਕਸਰ ਇਸਨੂੰ ਹੁਕਮੀ ਦੀ ਹਵੇਲੀ ਅਤੇ ਯੇਰਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਇੱਕ "ਪੇਂਡੂ ਤਿੱਕੜੀ" ਵਜੋਂ ਵਾਚਦੇ ਹਨ। ਲੋਰਕਾ ਨੇ ਇਸਨੂੰ "ਸਪੇਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਿੱਕੜੀ" ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ (ਜਿਹੜੀ ਉਹਦੇ ਕਤਲ ਹੋਣ ਤੱਕ ਅਧੂਰੀ ਰਹੀ) ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨਾਟਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਪੇਨੀ ਨਾਟਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫੇਦੇਰੀਕੋ ਗਾਰਸੀਆ ਲੋਰਕਾ ਦੇ ਨਾਟਕ
ਲਿਵਰਮੋਰੀਅਮ
ਲਿਵਰਮੋਰੀਅਮ ਇੱਕ ਬਣਾਉਟੀ ਅਤਿ-ਭਾਰੀ ਤੱਤ ਹੈ ਜੀਹਦਾ ਰਸਾਇਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨ Lv ਅਤੇ ਐਟਮੀ ਭਾਰ 116 ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੇਡੀਓਸ਼ੀਲ ਤੱਤ ਹੈ ਜਿਹਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਇਹਦਾ ਨਾਂ ਯੂ.ਐੱਸ. ਦੀ ਲਾਰੰਸ ਲਿਵਰਮੋਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੈਬੋਰੇਟਰੀ ਪਿੱਛੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਹਨੇ 2000 ਵਿੱਚ ਦੁਬਨਾ, ਰੂਸ ਦੀ ਨਿਊਕਲੀ ਘੋਖ ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਏਸ ਤੱਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਵੈਸ਼
ਵੈਸ਼ (ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ: वैश्य ) ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ (ਬ੍ਰਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ) ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਰਣ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦੀ ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਿੱਤੇ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਪਾਰਕ ਧੰਦੇ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਰਵਾਇਤੀ ਫਰਜ਼
ਹਿੰਦੂ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਹ ਜ਼ਿਮੀਦਾਰ, ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਚ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਦੇ ਸਨ। ਵੈਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਖੱਤਰੀ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਵਿਜਾ ਦੇ ਰੁਤਬੇ ("ਦੋ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ", ਦੂਜਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਕ ਜਨਮ) ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਤੱਕ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਫੈਲਣ ਦਾ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਅਹਿੰਸਾਵਾਦੀ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੈਸ਼ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ ਕਹਲੂਰੀਆ
ਜ਼ਰਨੈਲ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ (1785-1841) ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਰ-ਏ-ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਕਾਂਗੜਾ ਘਾਟੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਅਨਸਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਜਰਨਲ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਜਰਨਲ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਤਿਬੱਤ ਤੱਕ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਫੈਲਾਇਆ। ਤੇ ਜਦੋ ਜਰਨਲ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ ਤਿਬੱਤ ਫਤਹਿ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹੇ ਸੀ ਤਾ ਪਿੱਛੋਂ ਤਿਬੱਤੀ ਫੌਜ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਰਨਲ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ ਏਨੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜੇ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹੋਈ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਆਉਂਦੀ ਆ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਪੱਟ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀ ਆ ਤੇ ਇਹ ਜ਼ਖਮੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੜਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨੀ ਹੋਈ ਕੀ ਇਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਸਕੇ। ਦੂਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੈਠਾ ਇੱਕ ਤਿੱਬਤੀ ਫੌਜੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਰਛਾ ਮਾਰਦੇ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਆਰ ਲਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨੀ ਹੋਈ ਕੀ ਕੋਈ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ। ਤੇ ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਘੰਟਿਆਂ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ ਐ ਤੇ ਅਖੀਰ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਕੇ ਜੋ ਵੀ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੋਲੀ ਲਾਉਗਾ ਲਾਸ਼ ਉਸਦੀ। ਦੋ ਕਬੀਲਿਆਂ ਚ ਲਾਸ਼ ਵੰਡ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਐ। ਤੇ ਫੇਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਉਤਾਰ ਕੇ ਟੁੱਕੜੇ ਟੁੱਕੜੇ ਕਰ ਕੇ ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜੀ ਰੇਸ ਮਹਾਨ ਸੂਰਮੇ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁੱਕੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾ ਤੇ ਬੰਨੀ ਫਿਰਦੇ ਸੀ। (ਤਿਬੱਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਮਾਸ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਬੰਨੇ ਜਾ ਘਰੇ ਰੱਖੇ ਤਾ ਉਹਨਾ ਦੀਆਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਬਹਾਦਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ) ਉਹ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਿਸ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇਹ ਯੋਧਾ ਲੜਿਆ ਐ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਏਸ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀ ਔਕਾਤ ਐ। ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਇੱਕ ਇੱਕ ਵਾਲ(ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਵਾਲ ) ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਵੱਡ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾਂ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਮੱਠ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਸਿੰਗਲਾਪਾ ਚੋਟਲ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਿਸਦਾ ਮੱਤਲੱਬ ਅੱਸੂ ਕੇ ਇਥੇ ਸ਼ੇਰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਐ। ਤਿਬੱਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾ ਰਹੀ ਐ ਕੇ ਜਦੋ ਵੀ ਏਥੇ ਕੋਈ ਬੀਬੀ ਗਰਵਬਤੀ ਹੁੰਦੀ ਐ ਤਾ ਉਸਨੂੰ ਢੋਲ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮੱਠ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਮੱਠ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਤਾ ਜੋ ਉਸਦਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਇਸ ਵਰਗਾ ਬਹਾਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ ਇਸ ਸੂਰਮੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਸਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਬੋਟੀ ਬੋਟੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ਉਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾ ਨੇ ਪਾਈ ਹੋਵੇ।
ਜਵਾਲਾਮਾਲਿਨੀ
ਜਵਾਲਾਮਾਲਿਨੀ (Sanskrit: ज्वालामालिनी, ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಿನೀ) ਜੈਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵੇਂ ਤੀਰਥੰਕਰਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਚੰਦਰਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਕਸ਼ਿਨੀ (ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਭਾਵਨਾ) ਹੈ ਅਤੇ ਮੱਧਯੁਗ ਦੇ ਅਰੰਭਕ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ ਕਰਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਆਪਕ ਯਾਕਸ਼ਿਨੀ ਸੀ।
ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਅਤੇ ਮੂਲ
ਜਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਿਨੀ ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਕ ਰਿੱਛ ਦੇ ਮਾਲਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨੂੰ ਪਾਠ ਜਵਾਲਾਮਾਲਿਨੀ ਕਲਪਾ ਵਿੱਚ 939 ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਾਠ ਜਵਾਲਾਮਲਿਨੀ ਕਲੱਪਾ ਨੂੰ ਜੈਨ ਆਚਾਰੀਆ ਇੰਦਰਾਂਦੀ ਨੇ 939 ਈ. ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਕੂਟ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਮਨਯੇਖੇਟਾ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਹੇਲਾਚਾਰੀਆ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪਾਠ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਜਵਾਲਾਮਾਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਖਿਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।
ਜਵਾਲਾਮਾਲਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ
ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤਾਂਤਰਿਕ ਸੰਬੰਧ ਮਿਲੇ ਸਨ। ਸਾਹਿਤ ਜਵਾਲਾ ਕਲਪਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪੰਥ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜੈਨ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦੁਆਰਾ ਮੱਠ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਦੇ ਦ੍ਰਵਿਦਾ ਗਣ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਕਥਾ ਹੈ ਕਿ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਹੇਲਾਚਾਰੀਆ ਨੂੰ ਜਾਦੂ-ਟੂਣੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਪੰਜਾਬੀ ਅਕਾਦਮੀ ਦਿੱਲੀ
ਪੰਜਾਬੀ ਅਕਾਦਮੀ ਦਿੱਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਸਰਗਰਮ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੰਸਥਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਖੇਤਰ ਦਿੱਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸੋਸਾਇਟੀ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਐਕਟ 1860 ਅਧੀਨ ਰਜਿਸਟਰਡ ਇੱਕ ਅਦਾਰਾ ਹੈ ਅਤੇ। ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿੱਲੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰਿਆ। ਦਿੱਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਇਹ ਯਤਨ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ  ਵੱਖ ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਲਈ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਮੁੱਹਈ ਆ ਕਰਵਾਈਆ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਲੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਲਈ ਸਤੰਬਰ, 1981 ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਅਕਾਦਮੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। 2016 ਵਿੱਚ ਗੁਰਭੇਜ ਸਿੰਘ ਗੁਰਾਇਆ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਵਜੋ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਏ।
ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਹੀ ਅਕਾਦਮੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ  ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ,ਸੰਗੀਤ, ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ, ਸੈਮੀਨਾਰਾਂ, ਗੋਸ਼ਿਟੀਆਂ, ਕਹਾਣੀ, ਕਵਿਤਾ, ਨਾਵਲ, ਸਾਹਿਤਕ ਅਲੋਚਨਾ, ਨਾਟਕ ਆਦਿ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪਿਛਲੇ ਦਹਾਕੇ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ
ਪੰਜਾਬੀ ਅਕਾਦਮੀ, ਦਿੱਲੀ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਵੱਡੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਮੇਲਾ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸਮਾਗਮ, ਨਾਟਕ ਮੇਲਾ, ਗੁਰਮਤਿ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਗਮ, ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਾਸਤੀ ਮੇਲਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 14 ਖੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਚਿੰਤਕਾਂ ਤੇ ਅਧਾਰਤ  ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਕਾਦਮੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕਾ ਅਤੇ ਪਾਠ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿਖਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ
ਜਮੈਕਾ
ਜਮੈਕਾ(ਜਮਾਇਕਾ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਕੈਰੀਬਿਆਈ ਸਾਗਰ ਦੇ ਗ੍ਰੇਟਰ ਐਂਟੀਲਜ਼ ਟਾਪੂ-ਸਮੂਹ ਦਾ ਚੌਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਟਾਪੂਨੁਮਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਲੰਬਾਈ 234 ਕਿ.ਮੀ., ਚੌੜਾਈ 80 ਕਿ.ਮੀ. ਅਤੇ ਖੇਤਰਫਲ 10,990 ਵਰਗ ਕਿ.ਮੀ. ਹੈ। ਇਹ ਕੈਰੀਬਿਆਈ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਕਿਊਬਾ ਤੋਂ 145 ਕਿ.ਮੀ. ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਤੇ ਹਿਸਪਾਨਿਓਲਾ ਟਾਪੂ (ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹੈਤੀ ਅਤੇ ਡੋਮਿਨਿਕਾਈ ਗਣਰਾਜ ਵਸੇ ਹੋਏ ਹਨ) ਤੋਂ 191 ਕਿ.ਮੀ. ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਕੈਰੀਬਿਆਈ ਖੇਤਰ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਅਰਾਵਾਕੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤਾਈਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂਅ ਸ਼ਮਾਇਕਾ (Xaymaca) ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ" ਜਾਂ "ਬਸੰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ"।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਦੇਸ਼
ਤੀਨੋ ਰੋਸੀ
ਤੀਨੋ ਰੋਸੀ (29 ਅਪਰੈਲ 1907 - 26 ਸਤੰਬਰ 1983) ਇੱਕ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਫਿਲਮ ਅਦਾਕਾਰ ਸੀ। ਇਹ ਇਕਲੌਤਾ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕਲਾਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 50 ਕਰੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਐਲਬਮਾਂ ਵਿਕਿਆ ਹੋਣ।
ਜੀਵਨੀ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਜਾਸੀਓ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਛੋਟੀ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਗਿਟਾਰ ਵਜਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਵੀ ਸੀ। 1930ਵਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੈਰਿਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਗਾਇਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਅਦਾਕਾਰ
ਕਿਸ਼ਨ ਪੁਰ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ
ਰਾਇਪੁਰ (ਘਨੌਰ)
ਰਾਇਪੁਰ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਲਾਕ ਘਨੌਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ
ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਿਕ ਅਕੈਡਮੀ
ਇੰਡੀਅਨ ਸੈਨਿਕ ਅਕੈਡਮੀ (IMA) ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੈਨਿਕ ਅਕੈਡਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਲਈ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੇਹਰਾਦੂਨ, ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਇਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1932 ਵਿੱਚ ਜਨਰਲ (ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫੀਲਡ ਮਾਰਸ਼ਲ) ਸਰ ਫਿਲਿਪ ਚੇਟਵੋਡ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਹੇਠ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਕਮੇਟੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। 1932 ਵਿੱਚ 40 ਪੁਰਸ਼ ਕੈਡਿਟਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚੋਂ, IMA ਕੋਲ ਹੁਣ 1,650 ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ। ਦਾਖਲੇ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕੈਡਿਟਾਂ ਨੂੰ 3 ਤੋਂ 16 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿਖਲਾਈ ਕੋਰਸ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। IMA ਵਿੱਚ ਕੋਰਸ ਪੂਰਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕੈਡਿਟਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਵਜੋਂ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕੈਡਮੀ, 1,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ (5.7 m2) ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਚੇਤਵੋਡ ਹਾਲ, ਖੇਤਰਪਾਲ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ, ਸੋਮਨਾਥ ਸਟੇਡੀਅਮ, ਸਲਾਰੀਆ ਐਕਵਾਟਿਕ ਸੈਂਟਰ, ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਸਿੰਘ ਜਿਮਨੇਜ਼ੀਅਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਹੂਲਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਕੈਡਿਟਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਈਐਮਏ ਵਿੱਚ ਕੈਡਿਟਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਟਾਲੀਅਨ ਹਨ। ਅਕੈਡਮੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਨ, ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਫੌਜੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਲਈ, IMA ਸਨਮਾਨ ਕੋਡ, ਯੋਧਾ ਕੋਡ ਅਤੇ ਆਦਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਚਰਿੱਤਰ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੈਡਿਟ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਸਾਹਸੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ, ਸਰੀਰਕ ਸਿਖਲਾਈ, ਅਭਿਆਸ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਵਿਕਾਸ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਫੌਜੀ ਸਨਮਾਨ, ਪਰਮਵੀਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਛੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ 73 ਸੈਨਿਕ ਕਰਾਸ, 17 ਅਸ਼ੋਕ ਚੱਕਰ, 84 ਮਹਾਂਵੀਰ ਚੱਕਰ ਅਤੇ 41 ਕੀਰਤੀ ਚੱਕਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। 2017 ਵਿੱਚ, ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਉਮਰ ਫਯਾਜ਼ ਪੈਰੇ ਆਈਐਮਏ ਵਾਰ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰੀ ਜਾਣ ਵਾਲਾ 847ਵਾਂ ਨਾਮ ਸੀ, ਜੋ ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਨ।
1 ਅਕਤੂਬਰ 2019 ਤੱਕ, 87ਵਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਦਿਵਸ ਮੌਕੇ, ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ, ਸਿੰਗਾਪੁਰ, ਜ਼ੈਂਬੀਆ ਅਤੇ ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਸਮੇਤ 30 ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ 61,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੈਂਟਲਮੈਨ ਕੈਡੇਟਸ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ 3,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੈਡਿਟਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੀ-ਕਮਿਸ਼ਨ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ IMA ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਸੀ। ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਰਮੀ ਸਟਾਫ਼, ਓਲੰਪੀਅਨ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਦੇ ਚੀਫ਼ ਅਤੇ ਵਾਈਸ-ਚੀਫ਼ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫੌਜੀਆਂ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਣਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤੀ ਫੌਜੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਕੈਡਮੀ ਦੀ ਮੰਗ
ਭਾਰਤੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਅੰਦੋਲਨ ਦੌਰਾਨ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਸੰਪੰਨ ਭਾਰਤ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਲ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਫੌਜੀ ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਫੌਜ ਦੇ ਅਫਸਰ ਕਾਡਰ ਦਾ ਭਾਰਤੀਕਰਨ 1901 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਕੁਲੀਨ ਵਰਗ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜ ਭਾਰਤੀ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦਾ ਸੀ। 1905 ਵਿੱਚ, ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰੈਂਕ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਮਿਸ਼ਨਡ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰੈਂਕ ਜਿਸ ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਜੱਦੀ ਸਿਪਾਹੀ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੂਬੇਦਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਬਬਾਲਟਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਅਫਸਰ ਰੈਂਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਰੈਂਕ ਸੀ।
ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮੋਂਟੈਗੂ-ਚੇਮਸਫੋਰਡ ਸੁਧਾਰਾਂ ਨੇ ਰਾਇਲ ਸੈਨਿਕ ਕਾਲਜ, ਸੈਂਡਹਰਸਟ ਵਿੱਚ 10 ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਸ਼ਨਡ ਅਫਸਰਾਂ ਦੀ ਅਫਸਰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਦਿੱਤੀ। 1922 ਵਿੱਚ, ਸੈਂਡਹਰਸਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲੇ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਫ਼ ਵੇਲਜ਼ ਰਾਇਲ ਇੰਡੀਅਨ ਸੈਨਿਕ ਕਾਲਜ (ਹੁਣ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਿਕ ਕਾਲਜ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ RIMC ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਫੌਜ ਦਾ ਭਾਰਤੀਕਰਨ 31 ਭਾਰਤੀ ਅਫਸਰਾਂ ਦੇ ਕਮਿਸ਼ਨਿੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਪਹਿਲੇ ਬੈਚ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸੈਮ ਹਾਰਮੁਸਜੀ ਫਰਾਮਜੀ ਜਮਸ਼ੇਦਜੀ ਮਾਨੇਕਸ਼ਾ ਸਨ, ਜੋ 1969 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਚੀਫ਼ ਆਫ਼ ਆਰਮੀ ਸਟਾਫ਼ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਫੀਲਡ ਮਾਰਸ਼ਲ ਬਣੇ।
ਭਾਰਤੀ ਅਫਸਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਅਫਸਰ ਕਾਡਰ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਭਾਰਤੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ 1930 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਗੋਲਮੇਜ਼ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅਫਸਰ ਸਿਖਲਾਈ ਕਾਲਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕੁਝ ਰਿਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। 1931 ਵਿੱਚ ਜਨਰਲ ਸਰ ਫਿਲਿਪ ਚੇਟਵੋਡ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਹੇਠ ਬਣਾਈ ਗਈ ਇੰਡੀਅਨ ਸੈਨਿਕ ਕਾਲਜ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਢਾਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਚਾਲੀ ਕਮਿਸ਼ਨਡ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੰਡੀਅਨ ਸੈਨਿਕ ਅਕੈਡਮੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
ਅਗਸਤ 1947 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜੋ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰੇਨਰ ਸਨ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਕੈਡਿਟ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁੱਲ 110 ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਕੈਡਿਟਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸੈਨਿਕ ਅਕੈਡਮੀ, ਕਾਕੁਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਿਖਲਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਠਾਕੁਰ ਮਹਾਦੇਓ ਸਿੰਘ, ਡੀਐਸਓ, ਨੂੰ ਅਕੈਡਮੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਰਤੀ ਕਮਾਂਡੈਂਟ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 20 ਦਸੰਬਰ 1947 ਨੂੰ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਏ 189 GCs ਇੱਕ ਆਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਮਿਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ IMA ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸਨ।
1947 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਫੀਲਡ ਮਾਰਸ਼ਲ ਸਰ ਕਲੌਡ ਔਚਿਨਲੇਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ 1946 ਦੀ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਚੀਫ਼ ਆਫ਼ ਸਟਾਫ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਾਂਝੀ ਸੇਵਾ ਸਿਖਲਾਈ ਅਕੈਡਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਰਜ ਯੋਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਅੰਤਰਿਮ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ IMA ਵਿੱਚ ਜੁਆਇੰਟ ਸਰਵਿਸਿਜ਼ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਅਕੈਡਮੀ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਆਰਮਡ ਫੋਰਸਿਜ਼ ਅਕੈਡਮੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 1 ਜਨਵਰੀ 1949 ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਜੁਆਇੰਟ ਸਰਵਿਸਿਜ਼ ਵਿੰਗ (JSW) ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਫੌਜੀ ਵਿੰਗ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਦੇ ਅਫਸਰਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਜਾਰੀ ਰਹੀ। Tਭਾਰਤ ਦੇ ਗਣਤੰਤਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, 1 ਜਨਵਰੀ 1950 ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਅਕੈਡਮੀ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਡਿਫੈਂਸ ਅਕੈਡਮੀ (ਐਨਡੀਏ) ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਸੰਬਰ 1954 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪੁਣੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਕਵਾਸਲਾ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਜੁਆਇੰਟ ਸਰਵਿਸਿਜ਼ ਟਰੇਨਿੰਗ ਅਕੈਡਮੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ NDA ਦਾ ਨਾਮ ਜੁਆਇੰਟ ਸਰਵਿਸਿਜ਼ ਵਿੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਕਵਾਸਲਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਵਿੱਚ ਅਕੈਡਮੀ ਦਾ ਫਿਰ ਸੈਨਿਕ ਕਾਲਜ ਵਜੋਂ ਨਾਮਕਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਐਮ.ਐਮ. ਖੰਨਾ, MVC 1956 ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ IMA ਦਾ ਕਮਾਂਡੈਂਟ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪਹਿਲਾ IMA ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ। 1960 ਵਿੱਚ, ਸੰਸਥਾਪਕ ਨਾਮ, ਇੰਡੀਅਨ ਸੈਨਿਕ ਅਕੈਡਮੀ, ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 10 ਦਸੰਬਰ 1962 ਨੂੰ ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨ ਦੀ 30ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਮੌਕੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਡਾ: ਸਰਵਪੱਲੀ ਰਾਧਾਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਨੇ ਅਕੈਡਮੀ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ।
1962 ਦੀ ਚੀਨ-ਭਾਰਤ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਾਅ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। 1963 ਤੋਂ ਅਗਸਤ 1964 ਤੱਕ, ਨਿਯਮਤ ਕਲਾਸਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਕੋਰਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੈਡਿਟਾਂ ਲਈ ਨਵੇਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕੁਆਰਟਰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, 1965 ਅਤੇ 1971 ਦੀ ਭਾਰਤ-ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਜੰਗ ਨੇ ਅਕੈਡਮੀ ਸਿਖਲਾਈ ਜਾਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਦੇ ਕਾਰਜਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। 11 ਫਰਵਰੀ 1971 ਨੂੰ, ਵਿਲੀਅਮ ਜੀ ਵੈਸਟਮੋਰਲੈਂਡ, ਚੀਫ ਆਫ ਸਟਾਫ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਅਕੈਡਮੀ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ।
1976 ਵਿੱਚ, ਅਕੈਡਮੀ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਫੀਲਡ ਮਾਰਸ਼ਲ ਕੋਡਾਂਡੇਰਾ ਮਡੱਪਾ ਕਰਿਅੱਪਾ, ਜਨਰਲ ਕੋਡਾਂਡੇਰਾ ਸੁਬੈਯਾ ਥਿਮਈਆ, ਫੀਲਡ ਮਾਰਸ਼ਲ ਸੈਮ ਮਾਨੇਕਸ਼ਾ ਅਤੇ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਪ੍ਰੇਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਗਤ, ਦੋ-ਦੋ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 15 ਦਸੰਬਰ 1976 ਨੂੰ ਤਤਕਾਲੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਫਖਰੂਦੀਨ ਅਲੀ ਅਹਿਮਦ ਨੇ ਅਕੈਡਮੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਰੰਗ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਆਰਮੀ ਕੈਡੇਟ ਕਾਲਜ (ਏ. ਸੀ. ਸੀ.) ਨੂੰ ਪੂਨੇ ਤੋਂ ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਆਈਐਮਏ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿੰਗ ਬਣ ਗਿਆ। 2006 ਵਿੱਚ, ACC ਨੂੰ IMA ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੀਂ ਬਟਾਲੀਅਨ, ਸਿਆਚਿਨ ਬਟਾਲੀਅਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
1 ਅਕਤੂਬਰ 2019, 87ਵੇਂ ਸਥਾਪਨਾ ਦਿਵਸ ਤੱਕ, IMA ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ GC ਦੀ ਗਿਣਤੀ 61,762 ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 33 ਦੋਸਤਾਨਾ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਕੈਂਪਸ
ਅਕੈਡਮੀ ਦੂਨ ਵੈਲੀ (ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰੀਆ ਆਸ਼ਰਮ), ਉਤਰਾਖੰਡ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਾਜਮਾਰਗ 72, ਦੇਹਰਾਦੂਨ-ਚਕਰਤਾ ਰੋਡ, ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਕੈਂਪਸ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕੈਡਮੀ ਦਾ ਕੈਂਪਸ 1,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ (5.7 2) ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। 1930 ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਡਰਿਲ ਵਰਗ 'ਤੇ ਚੇਤਵੋਡ ਹਾਲ, IMA ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਹੈੱਡਕੁਆਰਟਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਅਕਾਦਮਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੈਕਚਰ ਹਾਲ, ਕੰਪਿਊਟਰ ਲੈਬ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੈਫੇ ਹੈ। ਡਰਿੱਲ ਚੌਕ ਦੇ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਖੇਤਰਪਾਲ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਹੈ। 1982 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ 1,500 ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੈਠਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ। ਚੇਤਵੋਡ ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਵਿੰਗ, 1938 ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਕੋਲ ਮਲਟੀਮੀਡੀਆ ਸੈਕਸ਼ਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੇ 100,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਲੀਅਮ ਅਤੇ ਗਾਹਕੀ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੈਂਪਸ ਵਿਚ ਕੈਡਿਟ ਬੈਰਕਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੋ ਬ੍ਰਾਂਚ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਹਨ।
ਕੈਂਪਸ ਵਿੱਚ ਆਈਐਮਏ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀਆਂ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫੌਜ ਦੇ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਅਮੀਰ ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਨਿਆਜ਼ੀ ਦੀ ਪਿਸਤੌਲ, ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਦੇ ਸਾਧਨ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਜਗਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਰੋੜਾ ਨੂੰ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। 1971 ਦੇ. ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫੌਜ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਟਨ ਟੈਂਕ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ
61,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ IMA ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਆਈਐਮਏ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੜਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟਿਆ ਹੈ, ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਮਰਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। 2016 ਤੱਕ, ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ 7 ਪਰਮਵੀਰ ਚੱਕਰ, 17 ਅਸ਼ੋਕ ਚੱਕਰ, 84 ਮਹਾਂਵੀਰ ਚੱਕਰ ਅਤੇ 257 ਵੀਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਸਨ। ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ 2 ਸਰਵੋਤਮ ਯੁੱਧ ਸੇਵਾ ਮੈਡਲ, 28 ਉੱਤਮ ਯੁੱਧ ਸੇਵਾ ਮੈਡਲ, 48 ਕੀਰਤੀ ਚੱਕਰ ਅਤੇ 191 ਸ਼ੌਰਿਆ ਚੱਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਸਨ।.
ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ
2004 ਦੀ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫਿਲਮ ਲਕਸ਼ਯ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ IMA ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤਾਮਿਲ ਫਿਲਮ ਵਾਰਨਾਮ ਆਇਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। 2015 ਵਿੱਚ ਤਨੁਸ਼੍ਰੀ ਪੋਡਰ ਨੇ ਇੰਡੀਅਨ ਸੈਨਿਕ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿਖੇ ਆਨ ਦ ਡਬਲ: ਡ੍ਰਿਲਸ, ਡਰਾਮਾ, ਅਤੇ ਡੇਰੇ-ਡੈਵਿਲਰੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਵਲ ਲਿਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਜੈਂਟਲਮੈਨ ਕੈਡੇਟ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਚਿੱਤਰਣ ਹੈ।
ਕੋਟਾਲਾ
ਕੋਟਾਲਾ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਲਾਕ ਮਾਛੀਵਾੜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਬਲਾਕ ਮਾਛੀਵਾੜਾ ਦੇ ਪਿੰਡ
ਤਾਰਾ ਮੀਰਾ
ਤਾਰਾ ਮੀਰਾ (ਵਿਗਿਆਨਕ ਨਾਮ: Eruca sativa) ਹਾੜੀ ਦੀ ਫਸਲ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਤੇਲਬੀਜ ਫਸਲ ਹੈ।
ਸਰ੍ਹੋਂ ਵਰਗੇ ਇਕ ਅਨਾਜ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਰਾ ਮੀਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਲ ਨਿਕਲਣ ਪਿੱਛੋਂ ਜੋ ਫੋਕ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਖਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੌੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਲ ਤੇ ਖਲ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਤਾਰੇ-ਮੀਰੇ ਦੀ ਖਲ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਮੀਰਾ ਹਾੜੀ ਦੀ ਫਸਲ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫੇਰ ਫਲੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਖੁਸ਼ਕ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਹੈ। ਮਾਰੂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਕੱਲੀ ਵੀ ਬੀਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਣਕ, ਜੌਂ ਤੇ ਛੋਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਟਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਵਿਚ ਆਡਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਵੀ ਬੀਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਛੇਤੀ ਕਿਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਫ਼ਸਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੱਕਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਢ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਲੰਘਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਕੇ ਤਾਰਾ-ਮੀਰਾ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਝਾੜ ਸਰ੍ਹੋਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਤੇਲ ਦਵਾਈਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਮੇਂ ਤਾਰੇ ਮੀਰੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਲ ਦੀ ਦੀਵਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਤੀ ਮੀਹਾਂ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਬੀਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਹੁਣ ਵਪਾਰ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਤਾਰੇ ਮੀਰੇ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਾ ਮਾਤਰ ਹੀ ਬੀਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ
ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਾਂ ਮੈਨੇਜਿੰਗ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਪਨੀ ਜਾਂ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਜਾਂ ਸੀਨੀਅਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸਿਰਫ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਬੋਰਡ ਆਫ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰਿਪੋਰਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀਆਂ ਜੁਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਜਾਂ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਕਨੂੰਨੀ ਢਾਂਚਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ, ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੇਜਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ, ਪ੍ਰੈਸ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੋਰਡ ਆਫ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਈ ਫੈਸਲੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਮੁਲਾਜਮਾ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕੰਪਨੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਿੱਤੇ
ਬਹਾਵਲਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ
ਬਹਾਵਲਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ضلع بہاول پور) ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਹਾਵਲਪੁਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। 1998 ਦੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਦੀ ਅਬਾਦੀ 2,433,091 ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 27.01% ਸ਼ਹਿਰੀ ਸੀ। Bahawalpur district covers 24,830 km². Approximately two-thirds of the district (16,000 km²)
ਇਤਿਹਾਸ
ਇਹ ਥਾਂ ਪਹਿਲੀ ਮੁਗ਼ਲ ਸਲਤਨਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। 18ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਮੁਗ਼ਲ ਸਲਤਨਤ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਤੇ ਦੁਰਾਨੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਮੱਲ ਮਾਰ ਲਈ। 1748 ਚ ਮੁਹੰਮਦ ਬਹਾਵਲ ਖ਼ਾਨ ਨੇ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਪਹਾਵਲਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਚ ਇਥੋਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ਼ ਰਲ਼ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਜ ਇਥੇ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰਾਜ ਨਾ ਚੱਲ ਸਕਿਆ। 1857 ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਥੋਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ਼ ਰਲੇ ਸਨ। ਬਹਾਵਲ ਪੁਰ ਪਰ ਤਾਂਵੀ ਸਲਤਨਤ ਦਾ ਅੰਗ ਰਿਹਾ ਤੇ 14 ਅਗਸਤ 1947 ਨੂੰ ਇਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ਼ ਰਲ਼ ਗਿਆ।
ਬਹਾਵਲਪੁਰ ਦੇ ਨਵਾਬ ਇਰਾਕ ਤੇ ਸਿੰਧ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਵੇ ਇਥੇ ਆਏ ਸਨ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ
ਜਿਨਸ (ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨ)
thumb|150px|ਇੱਕ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿਨਸਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ
ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਿਨਸ (ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਬੰਸ; ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ: Genus) ਜਿਊਂਦੇ ਅਤੇ ਪਥਰਾਟੀ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਵਰਗੀਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਇੱਕ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਗੀਕਰਨ ਦੀ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਘਰਾਣੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਨਾਵੀਂ ਨਾਮਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜਿਨਸ ਕਿਸੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਦੁਨਾਵੀਂ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਬਾਹਰਲੇ ਜੋੜ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਿਨਸਾਂ
ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੂ ਸੋਧ
ਕਾਵਿ ਦੇੇ ਹੇਤੂ
ਆਚਾਰੀਆ ਕੇਸ਼ਵ ਮਿਸ਼ਰਾ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।  ਕਵਿਤਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਉਸ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।  ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਮੂਲ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੈਦੇਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ |ਇਸਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਹੇਮਚੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਕਾਵਿ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੋਰ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।  ਜਿਸ ਕੋਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਜ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।  ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਦੋ ਭੇਦ ਵੀ ਬਣਾਏ ਹਨ - ਸਹਜ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧਿਕੀ।
ਪੰਡਿਤ ਰਾਜ  ਨੇ ਕਾਵਿ-ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
1  ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਵੀ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਵੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਲੋਚਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 2  ਪੰਡਿਤਰਾਜ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ -
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਭਿਆਸ।
ਕਈ ਵਾਰ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।  ਉੱਥੇ ਕਾਰਣ ਅਦਿੱਖ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਅਜੀਬ ਸ਼ਬਦ. ਉਥੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਲਿਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਾਰਨ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੀਮਾਂਸਾਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਤਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।  ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬਲਿਦਾਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।  ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਦਿੱਖ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
1 ਪੂਰਬਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਵਿ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।  ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਹੈ।ਪੰਡਿਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਕਸਰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਕਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਿਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਹੈ।  ਪਰ ਇੱਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।  ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ,  ਇੱਕ ਨਵੀਨਤਾ ਹੈ. ਉਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਤੋਂ ਜੋ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ, ਵਿਭਚਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।  ਪੰਡਿਤਰਾਜ ਨੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ - ਇੱਕ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।  ਇਰਾਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ।  ਜਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਮ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਪ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਬੰਦੀ ਬਣ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ।  ਇਹ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਕਾਵਿਕ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੈ ।
ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੂਆਂ ਦਾ ਸਿੱਟਾ
ਉਪਰੋਕਤ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕਾਵਿ ਦਾ ਲਗਭਗ ਹਰ ਉਸਤਾਦ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਨੋਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਵਿਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ।  ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।  ਤਿੰਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।  ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਤਾਲਮੇਲ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਮਤਭੇਦ ਹਨ. ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਇਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਕਈ ਪੱਖ ਬਣਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ-
(1) ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ, ਤਿੰਨੋਂ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
(2) ਕਾਵਿ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਤਿੰਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਭਾਵ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
(3) ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਾਰਕ ਹੈ।  ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।  ਬਾਕੀ ਦੋ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਬਾਰੇ ਹਨ।  ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ।
(4) ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ;  ਬਾਕੀ ਦੋ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
(5) ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਰਚਨਾ ਸੰਭਵ ਹੈ।ਇਹ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਓਨੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
(6) ਕਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
(7) ਕਾਢੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਰਚਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਆਸ ਹੈ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮਾਈਜ਼ਾ ਹਮੀਦ
ਮਾਈਜ਼ਾ ਹਮੀਦ ਗੁੱਜਰ (ਪੰਜਾਬੀ,   ) ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਅਤੇ ਨਵਾਜ਼ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਦਾ ਸਰਗਰਮ ਸਿਆਸੀ ਵਰਕਰ ਹੈ ਜੋ ਅਗਸਤ 2018 ਤੋਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਰਹੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਜੂਨ 2013 ਤੋਂ ਮਈ 2018 ਤੱਕ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ 2008 ਤੋਂ 2013 ਤੱਕ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸੂਬਾਈ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।
ਸਿਆਸੀ ਕੈਰੀਅਰ
ਮਾਈਜ਼ਾ ਹਮੀਦ 2008 ਦੀਆਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਸੀਟ 'ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਮੁਸਲਿਮ ਲੀਗ (ਐਨ) (ਪੀਐਮਐਲ-ਐਨ) ਦੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸੂਬਾਈ ਅਸੈਂਬਲੀ ਲਈ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ।
ਉਹ 2013 ਦੀਆਂ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਸੀਟ 'ਤੇ ਪੀਐਮਐਲ-ਐਨ ਦੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਲਈ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਨਵਰੀ 2017 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਕੈਪੀਟਲ ਐਡਮਿਨਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਲਈ ਸੰਘੀ ਸੰਸਦੀ ਸਕੱਤਰ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਮੱਖਣ ਕ੍ਰਾਂਤੀ
ਮੱਖਣ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਕਲਾ ਕੇਂਦਰ ਲਾਂਦੜਾ ਦਾ ਨਾਟਕਰਮੀ ਸੀ। ‘ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ’ ਅਤੇ ‘ਧੀ-ਧਿਆਣੀ’ ਕੋਰੀਊਗ੍ਰਾਫੀਆਂ, ਨਾਟਕ ‘ਜਿੰਦਗੀ ਜਿੰਦਾਬਾਦ’ ਅਤੇ ‘ਸ੍ਰ. ਭਗਤ ਸਿੰਘ’ ਤੇ ‘ਭੀਮ ਮਹਾਨ’ ਉਪੇਰਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੋਢੀ ਰਾਣਾ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਰਾਊ ਰਾਮ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰੰਗਕਰਮੀ
ਹੂਤੀ
ਹੂਤੀ ਜਾਂ ਹਾਉਤੀ ਇੱਕ ਜ਼ੈਦੀ ਸ਼ੀਆ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਲਹਿਰ ਸਾਦਾਹ, ਉੱਤਰੀ ਯਮਨ ਤੋਂ ਚਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁਸੈਨ ਬਦਰੇਦੀਨ ਅਲ-ਹੂਤੀ ਦੁਆਰਾ 2004 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਲੀ ਅਬਦੁੱਲਾ ਸਾਲੇਹ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਹੂਤੀ ਵਿਦਰੋਹ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਖਬਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁਸੈਨ ਬਦਰੇਦੀਨ ਅਲ-ਹੂਤੀ ਦੀ ਯਮਨ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਟਾਕਰੇ ਦੌਰਾਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਬਦੁਲ-ਮਲਿਕ ਅਲ ਹੂਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਯਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਦਰੋਹੀ ਸਮੂਹ
ਜ਼ਾਲੇ ਸਰਹਦੀ
ਜ਼ਹਾਲੇ ਸਰਹਦੀ, ਵੀ ਜ਼ੈਲ ਸਰਹਦੀ ਦੀ ਲਿਖਤ, (ਉਰਦੂ: ژالے سرحدی) (ਜੂਨ 11, 1981 ਨੂੰ ਕਰਾਚੀ) ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਅਭਿਨੇਤਰੀ, ਮਾਡਲ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਵੀ.ਜੇ. ਹੈ, S ਉਸਨੇ ਕਈ ਸਫਲ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਲਦੀਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੜੀਵਾਰ ਉਤਰਨ (2010), ਮਧੀਹਾ ਮਾਲੀਆ (2012), ਅਕਸ (2012), ਡਾਇਜੈਸਟ ਰਾਈਟਰ (2014) ਅਤੇ ਰੰਗਾ ਲਾਗਾ(2015) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਲਹਿਲ ਜਗੀਰ
ਲਹਿਲ ਜਗੀਰ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਲਾਕ ਭੁਨਰਹੇੜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਜ਼ਾਲੇ ਸਰਹਦੀ
ਬਾਹਰੀ ਕੜੀਆਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1981 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕਰਾਚੀ ਦੀਆਂ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਔਰਤ ਮਾਡਲਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫਿਲਮ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਟੈਲੀਵਿਜਨ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ
ਛੋਟੀ ਸੀ ਬਾਤ (1975 ਫ਼ਿਲਮ)
ਛੋਟੀ ਸੀ ਬਾਤ 1975 ਦੀ ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ। ਇਹ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਤਰਵਿਆਂ ਦੀ ਬੇਹਤਰੀਨ ਕਮੇਡੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਕਸ ਆਫ਼ਿਸ ਹਿੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਬਾਸੂ ਚੈਟਰਜੀ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸਕਰੀਨਪਲੇ ਲਈ ਫ਼ਿਲਫ਼ੇਅਰ ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਫ਼ਿਲਫ਼ੇਅਰ ਨਾਮਜਦਗੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ
ਜੈ ਨਿੰਬਕਰ
ਜੈ ਨਿੰਬਕਰ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਿਕਾ ਅਤੇ ਨਾਵਲਕਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਮਰਾਠੀ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੀ ਹੈ।
ਜਨਮ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ
ਜੈ ਨਿੰਬਕਰ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਜਨਮ 1932 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਿੰਬਕਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਨਕਰ ਕਾਰਵ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਇਰਾਵਤੀ ਕਾਰਵ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਗੌਰੀ ਦੇਸ਼ਪਾਂਡੇ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਮਰਾਠੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਨਾਮ ਆਨੰਦ ਕਾਰਵ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਮਾਜ-ਸੇਵਕ ਹੈ। ਜੈ ਨਿੰਬਕਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਦੋ ਬੇਟੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰੀ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਫ਼ਲਟਨ ਵਿਖੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬੂਟੇ ਲਗਾਉਣ ਜਾਂ ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਂਕ ਹੈ।
ਪਡ਼੍ਹਾਈ
ਜੈ ਨਿੰਬਕਰ ਅਰੀਜੋਨਾ ਅਤੇ ਪੂਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਪਡ਼੍ਹੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1932 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ
ਗੌਡਵਹੋ
ਗੌਡਵਹੋ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਰਚਨਾ ਵਾਕਪਤੀ ਨਾਮਕ ਕਵੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਨੌਜ ਦੇ ਸ਼ਾਸ਼ਕ ਯਸ਼ੋਵਰਮਨ (725-752 ਈਸਵੀ) ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ
ਹੈਮਨੇਟ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ
ਹੈਮਨੇਟ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ (ਬੈਪਟਿਜ਼ਮ 2 ਫ਼ਰਵਰੀ 1585 – ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ 11 ਅਗਸਤ 1596), ਵਿਲੀਅਮ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਅਤੇ ਐਨੀ ਹਾਥਅਵੇ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਊਡਿਥ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਦਾ ਜੁੜਵਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ 11 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਵਿਦਵਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੈਮਨੇਟ ਦਾ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਟਕ ਹੈਮਲਟ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੈਮਨੇਟ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਬੰਧ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਗਏ ਨਾਟਕਾਂ ਕਿੰਗ ਜੌਨ, ਰੋਮੀਓ ਐਂਡ ਜੂਲੀਅਟ, ਜੂਲੀਅਸ ਸੀਜ਼ਰ ਅਤੇ ਟਵੈਲਵਥ ਨਾਈਟ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਨ
ਹੈਮਨੇਟ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੈਮਨੇਟ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੁੜਵਾ ਭੈਣ ਜਿਊਡਿਥ ਦਾ ਜਨਮ ਸਟ੍ਰੈਟਫ਼ੋਰਡ-ਅਪੌਨ-ਅਵੌਨ, ਵਾਰਵਿਕਸ਼ਾਇਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੈਮਨੇਟ ਦੀ ਬੈਪਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਰਸਮ 2 ਫ਼ਰਵਰੀ, 1585 ਨੂੰ ਹੋਲੀ ਟ੍ਰਿਨਿਟੀ ਚਰਚ ਵਿਖੇ ਕੋਵੈਂਟਰੀ ਦੇ ਰਿਚਰਡ ਬਾਰਟਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈਮਨੇਟ ਸੈਡਲਰ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਇੱਕ ਰਸੋਈਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਜਿਊਡਿਥ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ 23 ਮਾਰਚ 1560 ਦੇ ਬੈਪਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸਨੂੰ ਹੈਮਲੇਟ ਸੈਡਲਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਸੈਡਲਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਹੈਮਲੇਟ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਹੈਮਨੇਟ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਐਨੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਦੇ ਦੇ ਹੈਨਰੀ ਸਟ੍ਰੀਟ ਵਿਚਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ।
ਜਦੋਂ ਹੈਮਨੇਟ ਚਾਰ ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਨਾਟਕਕਾਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਟ੍ਰੈਟਫ਼ੋਰਡ ਵਿਖੇ ਵਕਤ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਹੋਨਨ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਹੈਮਨੇਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਢਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਆਮ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਸ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਪਲੇਗ ਨਾਲ ਹੋਈ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਟ੍ਰੈਟਫ਼ੋਰਡ ਵਿਖੇ 11 ਅਗਸਤ 1596 ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਬੱਚੇ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹਰਲੇ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1585 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1596 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਟਾਈਗਰ ਲੇਖ ਲਿਖਣ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੌਰਾਨ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਸੁਧਾਰੇ ਗਏ ਲੇਖ
ਰੁੜਕੀ (ਘਨੌਰ)
ਰੁੜਕੀ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਲਾਕ ਘਨੌਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਟਿਆਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ
ਕਜਰੀ
ਕਜਰੀ (ਹਿੰਦੀ:कजरी),  ਹਿੰਦੀ ਸ਼ਬਦ ਕਜਰਾ, ਜਾਂ ਕੋਹਲ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਅਰਧ-ਕਲਾਸੀਕਲ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੱਕ ਵਿਧਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਕੰਨਿਆ ਦੀ, ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਕਾਲੇ ਮੌਨਸੂਨ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਘਿਰ ਆਉਣ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਚਾਹਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਖਾਸਕਰ ਬਰਸਾਤੀ ਮੌਸਮ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ
ਕਿਮ ਇਲ-ਸੁੰਙ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉੱਤਰੀ ਕੋਰੀਆ ਦੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ
ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਮਸਜਿਦ
thumb|1863 ਵਿੱਚ [[ਸ਼ਾਹਜਹਾਨਾਬਾਦ (ਪੁਰਾਣੀ ਦਿੱਲੀ) ਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਕਸ਼ਾ। ਮੁਸਜਿਦ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਾਹੌਰੀ ਗੇਟ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।]] ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਮਸਜਿਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ 17 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਮਸਜਿਦ ਹੈ ਜੋ ਦਿੱਲੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁਰਾਣੀ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਾਂਦਨੀ ਚੌਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਗਲੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਸਿਰੇ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਂਦਨੀ ਚੌਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਲਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸ
ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਮਸਜਿਦ 1650 ਵਿੱਚ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸ਼ਾਹ ਜਹਾਨ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਬੇਗਮ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਫਤਿਹਪੁਰ ਸੀਕਰੀ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਤਾਜ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਬਣੀ ਮਸਜਿਦ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਖਾਰੀ ਬਾਉਲੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਮਸਜਿਦ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਮਸਜਿਦ ਫਤਿਹਪੁਰੀ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਪੁਰਾਣੀ ਦਿੱਲੀ
ਇਹ ਵੀ ਦੇਖੋ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਮਸਜਿਦਾਂ
ਚੀਨੀ ਬਾਗ਼
ਚੀਨੀ ਬਾਗ਼ ਇੱਕ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਬਾਗ਼ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪਮਾਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਾਗ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੰਦ ਮਾਨਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਕਵੀਆਂ, ਸਾਬਕਾ ਸਰਕਾਰੀ ਅਫ਼ਸਰਾਂ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਵਧੇਰੇ ਕਰੀਬੀ ਬਗੀਚੇ, ਜੋ ਕਿ ਸੋਚ ਮਗਨ ਹੋਣ ਲਈ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਅਪਸਾਰ ਲਈ ਸਿਰਜੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮੰਤਵ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਇੱਕਸੁਰਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਆਮ ਚੀਨੀ ਬਾਗ਼ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਲਾਅ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਪੈਵੀਲੀਅਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਲੇਵੇਂਦਾਰ ਮਾਰਗਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਿਗ-ਜ਼ੈਗ ਗੈਲਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਇਆ ਹਨ। ਢਾਂਚੇ ਤੋਂ ਢਾਂਚੇ ਤਕ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਸੈਲਾਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਗਏ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸਕ੍ਰੌਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਆਏ ਚੀਨੀ ਬਾਗ਼ ਸ਼ਾਂਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ (1600-1046 ਈਪੂ) ਦੌਰਾਨ ਪੀਲੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸੀ। ਇਹ ਬਾਗ਼ ਵੱਡੇ ਬੰਦ ਪਾਰਕ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵਰਗੀ ਅਮੀਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਉਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ, ਕੱਛੂਕੁੰਮੇ ਦੇ ਖੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰੇ ਹੋਏ ਅਰੰਭਕ ਸ਼ਿਲਾ-ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਗ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੀਨੀ ਲਿਪਾਂਕ ਹਨ, ਯੂ, ਪੂ ਅਤੇ ਯੁਆਨ। ਯੂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਗ਼ ਲਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੂ ਪੌਦਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਬਾਗ਼ ਸੀ। ਕਿਨ ਰਾਜਵੰਸ਼ (221-206 ਈਪੂ) ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਯੂਆਨ ਸਾਰੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਲਈ ਲਿਪਾਂਕ ਬਣ ਗਿਆ।   ਯੁਆਨ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਲਿਪਾਂਕ ਇੱਕ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਵਰਗ ਦੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਕੰਧ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਰਗ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਤਲਾਬ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਰਖਤ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਗਰਲੇ ਸ਼ਾਂਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਗ਼ ਇੱਕ ਟੈਰੇਸ, ਤਲਬ ਅਤੇ ਪਾਰਕ ਆਫ ਦਿ ਸਪਿਰਟ (ਲਿੰਗਟਾਈ, ਲਿੰਗਜ਼ੋ ਲਿੰਗ੍ਯੂ) ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਵੈਨਵਾਂਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਯਿਨ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਪਾਰਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਜਿੰਗ (ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾਸਿਕ ਰਚਨਾ) ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਖਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ:
ਇਕ ਹੋਰ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਗ਼ ਸ਼ਾਕੁਈ, ਜਾਂ ਰੇਤ ਦੇ ਟਿੱਲੇ, ਆਖਰੀ ਸ਼ਾਂਗ ਸ਼ਾਸਕ, ਕਿੰਗ ਜ਼ਾਉ (1075-1046 ਈਪੂ) ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਟੈਰੇਸ, ਜਾਂ ਤਾਈ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵਰਗ ਪਾਰਕ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਣਕਾਰੀ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਵਰਣਨ ਚੀਨੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮਹਾਨ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ (ਸ਼ੀਜੀ) ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਮਰਨਸ਼ੀਲਾਂ ਦੇ ਆਈਲ ਦੀ ਦੰਤਕਥਾ
right|thumb|A miniature version of Mount Penglai, the legendary home of the Eight।mmortals, was recreated in many classical Chinese gardens
ਕਵੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਬਾਗ਼  (221–618 ਈਸਵੀ)
right|thumb|ਕੈਲੀਗਰਾਫਰ ਵੈਂਗ ਜ਼ਿਜ਼ੀਆਪਣੇ ਬਾਗ, ਔਰਚਿਡ ਪਵੀਲੀਅਨ ਵਿੱਚ
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਬਾਗ਼
ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੁ ਦੀ ਸੋਧ
ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇੇਤੂ
ਜੈਦੇਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ |ਇਸਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਹੇਮਚੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਕਾਵਿ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੋਰ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।  ਜਿਸ ਕੋਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਜ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।  ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਦੋ ਭੇਦ ਵੀ ਬਣਾਏ ਹਨ - ਸਹਜ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧਿਕੀ।
ਪੰਡਿਤ ਰਾਜ  ਨੇ ਕਾਵਿ-ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
1  ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਵੀ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਵੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਲੋਚਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
2  ਪੰਡਿਤਰਾਜ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ -
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਭਿਆਸ।
ਕਈ ਵਾਰ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।  ਉੱਥੇ ਕਾਰਣ ਅਦਿੱਖ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਅਜੀਬ ਸ਼ਬਦ. ਉਥੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਲਿਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਾਰਨ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੀਮਾਂਸਾਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਤਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।  ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬਲਿਦਾਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।  ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਦਿੱਖ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
1 ਪੂਰਬਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਵਿ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।  ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਹੈ।ਪੰਡਿਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਕਸਰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਕਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਿਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਹੈ।  ਪਰ ਇੱਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।  ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ,  ਇੱਕ ਨਵੀਨਤਾ ਹੈ. ਉਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਤੋਂ ਜੋ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ, ਵਿਭਚਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਿਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।  ਪੰਡਿਤਰਾਜ ਨੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ - ਇੱਕ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।  ਇਰਾਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ।  ਜਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਮ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਪ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਬੰਦੀ ਬਣ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ।  ਇਹ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਕਾਵਿਕ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੈ ।
ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੁਆਂ ਦੇ ਸਿੱਟੇ
ਉਪਰੋਕਤ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕਾਵਿ ਦਾ ਲਗਭਗ ਹਰ ਉਸਤਾਦ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਨੋਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਵਿਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ।  ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।  ਤਿੰਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।  ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਤਾਲਮੇਲ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਮਤਭੇਦ ਹਨ. ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਇਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਕਈ ਪੱਖ ਬਣਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ-
(2) ਕਾਵਿ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਤਿੰਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਭਾਵ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
(3) ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਾਰਕ ਹੈ।  ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।  ਬਾਕੀ ਦੋ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਬਾਰੇ ਹਨ।  ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ।
(4) ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ;  ਬਾਕੀ ਦੋ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
(5) ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਰਚਨਾ ਸੰਭਵ ਹੈ।ਇਹ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਓਨੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।