ਇਤਾਲਵੀ_ਭਾਸ਼ਾ
ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ
ਨਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦੋਵੀਨੇੱਲੋ ਵੇਰੋਨੇਸੇ (ਵੇਰੋਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ) ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੂਰਵ ਦੇ ਵੀ ਲਾਤੀਨੀ ਅਪਭਰੰਸ਼ (ਲਾਤੀਨੋ ਬੋਲਗਾਰੇ) ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਲਾਤੀਨੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਿਸਾਬ ਦੇ ਕਾਗਜਪਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਰੰਭ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੀਂ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਤੀ ਪੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਵੀਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਲਖਾਇਕ ਹਨ। ਸਾਹਿਤਕ ਲਾਤੀਨੀ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਤਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਲਾਤੀਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਾਲਵੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਬੋਲੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਨਮੂਨੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੰਨ 960 ਵਿੱਚ ਮੋਂਤੇਕਾੱਸੀਨੋ ਦੇ ਮੱਠ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦੇ ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਬਿਆਨ ਤਤਕਾਲੀਨ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ; ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਲਾਤੀਨੀ ਅਪਭਰੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖਤੀ ਲੇਖ ਰੋਮ ਦੇ ਸੰਤ ਕਲੇਮੇਂਤੇ ਦੇ ਗਿਰਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਊਂਬਰੀਆ ਅਤੇ ਮਾਰਕੇ ਵਿੱਚ ਵੀ 11ਵੀਂ 12ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਵੀਕਾਰ ਉਕਤੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਪੱਦਬੱਧ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਸਿਸਿਲੀ ਦੇ ਸਮਰਾਟ ਫਰੇਡਰਿਕ ਦੂਸਰਾ (13ਵੀਂ ਸਦੀ) ਦੇ ਦਰਬਾਰੀ ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਸਿਸਿਲੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੀ ਇਸ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਪਿਏਰ ਦੇੱਲਾ ਵਿੰਨਿਆ, ਯਾਕੋਪੋ ਦ ਅਕਵੀਨੋ ਆਦਿ ਅਨੇਕ ਪੱਦਰਚਾਇਤਾ ਫਰੇਡਰਿਕ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਆਪ ਕਵੀ ਸੀ। ਵੇਨੇਵੇੱਤੋ ਦੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਾਹਿਤਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਕੇਂਦਰ ਸਿਸਿਲੀ ਦੇ ਬਜਾਏ ਤੋਸਕਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਿਸ਼ਯਕ ਗੀਤੀਕਾਵਿ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਗੂਇੱਤੋਨੇ ਦੇਲ ਵੀਵਾ ਦ ਆਰੇੱਜੋ (ਮੌਤ 1294 ਈ. ) ਇਸ ਧਾਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਵੀ ਸੀ। ਫਲੋਰੇਂਸ, ਪੀਸਿਆ, ਲੂੱਕਾ ਅਤੇ ਆਰੇੱਜੋ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਤਤਕਾਲੀਨ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ। ਬੋਲੋਨ (ਇਤਾ. ਬੋਲੋੰਨਿਆ) ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਰੂਪ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਿਸਿਲੀ ਅਤੇ ਤੋਸਕਾਨਾ ਕਾਵਿਧਾਰਾਵਾਂ ਨੇ ਸਾਹਿਤਕ ਇਤਾਲਵੀ ਦਾ ਜੋ ਰੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਉਸਨੂੰ ਅੰਤਮ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਦੋਲਚੇ ਸਤੀਲ ਨੋਵੋ (ਮਿੱਠੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ) ਦੇ ਕਵੀਆਂ ਨੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਕਲਾਤਮਕ ਸੰਜਮ, ਪਰਿਸ਼ਕ੍ਰਿਤ ਰੁਚੀ ਅਤੇ ਨਿੱਖਰੀ ਨਵੀਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਅੱਗੇ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਇਤਾਲਵੀ ਲੇਖਕ ਉਹਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਮੰਨ ਕੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੇ ਰਹੇ। ਦਾਂਤੇ ਅਲੀਮਿਏਰੀ (1265-1321) ਨੇ ਇਸ ਨਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ, ਤੋਸਕਾਨਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ ਦਿਵੀਨਾ ਕੋਮੇਦਿਆ ਲਿਖੀ। ਦਾਂਤੇ ਨੇ ਕੋਂਵੀਵਿਓ ਵਿੱਚ ਗੱਦ ਦਾ ਵੀ ਪਰਿਸ਼ਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੂਇਦੋ ਫਾਬਾ ਅਤੇ ਗੂਇੱਤੋਨੇ ਦ ਆਰੇੱਜੋ ਦੀ ਬਣਾਵਟੀ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲੋਂ ਭਿੰਨ ਸੁਭਾਵਕ ਗੱਦ ਦਾ ਰੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦਾਂਤੇ ਅਤੇ ਦੋਚੇ ਸਤੀਲ ਨੋਵੋ ਦੇ ਹੋਰ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰੀ ਹਨ : ਫਰੋਂਚੇਸਕੋ, ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਅਤੇ ਜਵੋਵਾਨੀ ਬੋੱਕਾਚਯੋ। ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਨੇ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਿੱਖਰਿਆ ਰੂਪ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ। ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੋੱਕਾੱਚੋ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੇ ਇਤਾਲਵੀ ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਤਿਅੰਤ ਸੁਵਿਵਸਿਥਤ ਰੂਪ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਦਾਂਤੇ, ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਅਤੇ ਬੋੱਕਾਚਯੋ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ। 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਲਾਤੀਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਨੇ ਲਾਤੀਨੀ ਨੂੰ ਚਲਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਭਿਅਤਾ ਦੇ ਅਧਿਐਨਵਾਦੀਆਂ (ਮਾਨਵਤਾਵਾਦੀ-ਮੈਨਿਸਟ) ਨੇ ਨਵੀਂ ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਹੀ ਲਾਤੀਨੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲਾਤੀਨੀ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਰੂਪ ਕੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਦਲ ਵੱਖ ਵੱਖ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਕੁੱਝ ਤੱਤ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਘੜਨ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਦਲ ਤੋਸਕਾਨਾ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਥਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿਏਤਰੋ ਬੇਂਬੋ (1470-1587) ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦਾਂਤੇ, ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਅਤੇ ਬੋੱਕਾਚੀਉ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਦਰਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਮੈਕਿਆਵੇਲੀ ਨੇ ਵੀ ਫਲੋਰੇਂਤੀਨੋ ਦਾ ਹੀ ਪੱਖ ਲਿਆ। ਤੋਸਕਾਨਾ ਦੀ ਹੀ ਬੋਲੀ ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਪਦ ਉੱਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਗੇ ਸੰਨ 1612 ਵਿੱਚ ਕਰੂਸਕਾ ਅਕਾਦਮੀ ਨੇ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹੇ ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। 18ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਾਲਤ ਆਈ। ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ, ਸ਼ੈਲੀ, ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਅਤੇ ਵਾਕ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੁਹਾਵਰਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਰੁਕ ਗਈ। ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਬੁੱਧੀਵਾਦੀ ਅੰਦੋਲਨ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਲੇਖਕਾਂ-ਆਲਗਾਰੋੱਤੀ, ਵੇੱਰੀ, ਬੇੱਕਾਰਿਆ-ਨੇ ਨਿਰ ਸੰਕੋਚ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਦੀ ਨਕਲ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁੱਧ ਇਤਾਲਵੀ ਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਇਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ। ਮਿਲਾਨ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਅਲੇੱਸਾਂਦਰੋ ਮਾਂਜੋਨੀ (1775-1873) ਨੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਇਆ। ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਏਕਤਾ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੇ ਉਪਯੁਕਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਨਾਵਲ ਈ ਪ੍ਰੋਮੇੱਸੀ ਸਪੋਸੀ (ਕੁੜਮਾਈ ਹੋਈ) ਵਿੱਚ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਿਤਕ ਆਦਰਸ਼ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਤੋਸਕਾਨਾ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੀ ਅੰਤਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣ ਗਈ। ਇਟਲੀ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੱਲ ਹੋ ਗਈ।