cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ਉਮਰ ਮਨਸੂਰ
ਉਮਰ ਮਨਸੂਰ ਲੰਡਨ ਦਾ ਇੱਕ ਫੈਸ਼ਨ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਕਾਊਚਰ ਮੌਕੇ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ, ਯੂਰਪੀਅਨ ਕੁਲੀਨ ਅਤੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਰਾਇਲਟੀ ਦੇ ਵਸਤਰ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਫੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਫਿਊਜ਼ਨ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਕਾਡੂ ਕਬੀਲਾ
ਕਾਡੂ ਕਬੀਲਾ ( ကတူးလူမျိုး  ; ਕਾਡੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਮਿਆਂਮਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ  ਕਾਡੂ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜਨ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੁੱਢ ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਸਮੋ” ਬਰ੍ਹਮਾ ਦੇ ਉਪਰਲੌ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਮੋਂਗਥਨ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੋਤਰ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਸੀ। ਭਾਵੇ` ਕਾਥਾ ਅਤੇ ਚਿੰਦਵਿਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਕੁੱਝ ਆਬਾਦੀਆਂ ਕਾਇਮ ਹਨ ਪਰ 1954 ਤਕ ਇਹ ਕਬੀਲਾ ਖਿੰਡ-ਪੁੰਡ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ. ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਬਰ੍ਹਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਿਛਲਿਆਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਕਾਡੂ ਲੌਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਜੈਗਲਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕਬੀਲੇਂ ਦੇ ਖਿੰਡਣ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਆਈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਚੀਨੀ- ਤਿਬਤਨ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ
ਹਾਜੀ ਲੋਕ ਮੱਕੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ
ਪਾਤਰ
ਹਰਦੇਵ ਸਿੰਘ ,ਪ੍ਰੀਤੋ,ਨੀਟੂ,ਬੰਤ ਸਿੰਘ,ਦੇਵ,ਜੋਤ,ਬਚਿਤਰ ਸਿੰਘ,ਜੁਗਰਾਜ ਸਿੰਘ ,ਜਾਗਰ ਸਿੰਘ,ਸੀਤਲ ਹਰਮਨ ਸਿੰਘ, ਬਲਰਾਜ ਬਰਾੜ,ਜਗਤਾ,ਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਮੀਤੀ,ਦੀਪ,ਸੁਮਿਤ।
ਪਲਾਟ
ਹਾਜੀ ਲੋਕ ਮੱਕੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਨਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ । ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਲਈ ਅੱਜ ਕੱਲ ਕਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬੀ ਆਪਣੇ ਅਸੂਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛਿਕੇ ਤੇ ਟੰਗ ਦੇ ਹਨ ਇਹ ਨਾਵਲ ਇਸ ਵਿਰਤਾਂਤ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬੁਹਤ ਜਿਆਦਾਂ ਸਫ਼ਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਥਾਨਕ
ਹਰਦੇਵ ਸਿੰਘ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਆਸਟਰੀਆ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੋ ਅੱਗੇ ਇੰਗਲੈੰਡ ਜਾਣ ਲਈ ਸਕੀਮਾ ਲਾਉਂਦਾ ਏਜੰਟਾ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਖਵਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੰਗਲੈੰਡ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਪਿਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਸੀ ਤਰਾਂ ਜੁਗਾੜੀ ਚਾਚੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੀਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੀਤੀ ਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਡੀਆ ਆ ਕੇ ਦੀਪ ਨਾਮਕ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਮੋਟੀ ਰਕਮ ਲੈ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਪਿਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਦੀਪ ਉਸਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦੀਪ ਦਾ ਪਟਵਾਰੀ ਪਿਉ ਹਰਦੇਵ ਦੇ ਘਰਦਿਆ ਨੂੰ ਇੰਡੀਆ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਦਮੇ ਵਿੱਚ ਹਰਦੇਵ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਵੀ ਗੁਜਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਦੇਵ ਇਸ ਦੁਖ ਅਤੇ ਦੀਪ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕ ਉਸਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਪਿਸ ਇੰਡੀਆ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਜਿਥੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਦੀ ਭਾਲ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਹਲੇ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਗਿਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਤਲ ਨਾਮਕ ਕੁੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਲਈ ਇੱਕ ਅਧਖੜ ਉਮਰ ਦੇ ਬੰਦੇ(ਬਰਾੜ) ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪੈਸੇ ਵੀ ਪੂਜ ਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਮੁਤਾਬਿਕ ਆਪਣੀ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਕੱਡਵਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਰਾੜ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਹੀ ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਜੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਗੋਂ ਉਸਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਂਗੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰਖੇਲ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੀਤਲ ਬਰਾੜ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਝੱਲ ਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣਾ ਮਾਨਸਿਕ ਸਤੁੰਲਨ ਖੋਹ ਬੈਠ ਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਰਾੜ ਵਾਪਿਸ ਇੰਡੀਆ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਸ਼ੀਤਲ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਨੇ।
ਇਸ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵਧਿਆ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਦੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕਿ ਆਪਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਜੱਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਨਾਵਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਤਾਬਾਂ
ਅਸ਼ੋਕ ਚੱਕਰ
right|thumb|200x200px| [[ਅਸ਼ੋਕ ਚੱਕਰ ਦਾ ਚਿੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।]] thumb|272x272px| ਇੱਕ ਚੱਕਰਵਰਤੀਨ ਦਾ ਚਿੱਤਰਣ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ [[ਅਸ਼ੋਕ (ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਈਸਾ ਪੂਰਵ/ਸਾ. ਈ.)]] ਅਸ਼ੋਕ ਚੱਕਰ ਧਰਮਚੱਕਰ ਦਾ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰਣ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਕਈ ਫ਼ਰਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੈ । ਅੱਜ ਅਸ਼ੋਕ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਰਤੋਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ (22 ਜੁਲਾਈ 1947 ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ), ਜਿੱਥੇ ਇਸਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ ਪਿੱਠਭੂਮੀ 'ਤੇ ਨੇਵੀ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸਨੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿਚਲੇ ਚਰਖਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ ਸੀ। ਇਹ ਅਸ਼ੋਕ ਚੱਕਰ ਮੈਡਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੀਕ ਇਤਿਹਾਸ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਨੇ ਬੋਧ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਨਾਥ ਆਏ। ਉੱਥੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਚੇਲੇ ਆਸਾਜੀ, ਮਹਾਨਮਨ, ਕੋਂਡਨਾ, ਭਾਦੀਆ ਅਤੇ ਵੱਪਾ ਨੂੰ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਚੱਕਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ;. ਇਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੁਆਰਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਨਮੂਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
24 ਬੁਲਾਰੇ ਬੁੱਧ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਾਏ ਗਏ ਬਾਰਾਂ ਕਾਰਕ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਟਿਕਾਸਮੁਪਾਦ (ਨਿਰਭਰ ਉਤਪਤੀ, ਸ਼ਰਤੀਆ ਉਤਪੰਨ) ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ। ਪਹਿਲੇ 12 ਬੁਲਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ 12 ਪੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਲੇ 12 ਸਪੋਕਸ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਕਾਰਨ, ਮਾਨਸਿਕ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਗਠਨ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਜਨਮ ਮਰਨ ਭਾਵ ਨਿਬਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ "ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ" ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਕਾਰਕ ਲਿੰਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਹਨ:
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਸ਼ੋਕ ਚੱਕਰ
ਸਨੇਹ ਰਾਣਾ (ਕ੍ਰਿਕਟ ਖਿਡਾਰੀ)
ਸਨੇਹ ਰਾਣਾ (ਜਨਮ 18 ਫ਼ਰਵਰੀ 1984 ਈਸਵੀ) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਬੱਲੇਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਗੇਂਦਬਾਜ਼ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1984 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖਿਡਾਰੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਐਡੀ ਕਰੰਟ
ਐਡੀ ਕਰੰਟ (Eddy current) (ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਾਉਕਾਲਟ ਕਰੰਟ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਬਿਜਲਈ ਕਰੰਟ ਦੇ ਭੰਵਰ (loops) ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚਾਲਕ ਵਿੱਚ ਮੈਗਨੈਟਿਕ ਫ਼ੀਲਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੈਗਨੈਟਿਕ ਫ਼ੀਲਡ ਦਾ ਬਦਲਾਅ ਫ਼ੈਰਾਡੇ ਦੇ ਇੰਡਕਸ਼ਨ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਡੀ ਕਰੰਟ ਚਾਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਭਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਮੈਗਨੈਟਿਕ ਫ਼ੀਲਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲੰਬ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੋਲ ਵਾਲੇ ਸਥਿਰ ਚਾਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਏ.ਸੀ। ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਮੈਗਨੇਟ ਜਾਂ ਟਰਾਂਸਫ਼ਾਰਮਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮੈਗਨੈਟਿਕ ਫ਼ੀਲਡ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਚੁੰਬਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਚਾਲਕ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਪੇਖਕ ਬਦਲਾਅ (relative motion) ਕਰਕੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਭੰਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਕਰੰਟਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਮੈਗਨੈਟਿਕ ਫ਼ੀਲਡ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ, ਭੰਵਰ ਦੇ ਖੇਤਰਫਲ, ਫ਼ਲਕਸ ਦੇ ਬਦਲਣ ਦੀ ਦਰ ਦੇ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਪਾਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਰਜ਼ਿਸਟੀਵਿਟੀ (Resistivity) ਦੇ ਉਲਟ ਅਨੁਪਾਤੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਰਜਿੰਦਰ ਮਨਚੰਦਾ ਬਾਣੀ
ਰਜਿੰਦਰ ਮਨਚੰਦਾ ਬਾਣੀ (1932-1981) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਕਵੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ 1932 ਵਿੱਚ ਮੁਲਤਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ 1947 ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ 1981 ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਮਾਸਟਰ ਆਫ਼ ਆਰਟਸ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਕੂਲ-ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ। ਹਰਫ ਏ ਮੋਤਬਰ (1972), ਹਿਸਾਬ ਏ ਰੰਗ (1976) ਅਤੇ ਸ਼ਫਾਕ ਏ ਸ਼ੱਜਰ ਉਸਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹਨ। ਉਹ ਨਵਕਲਾਸਕੀਵਾਦ ਗ਼ਜ਼ਲ ਦਾ ਕਵੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰੂਪਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਮੌਲਿਕ ਸੀ; ਉਹ ਹਿੰਦੀ ਡਿਕਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ ਪਰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ; ਉਹ 49 ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਐਡੀ ਕਰੰਟ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਬਿਜਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਇੰਜਨੀਅਰਿੰਗ
ਮਾਰੀਆ ਅਰੋਰਾ ਕੂਓਟੋ
ਕੈਰੀਅਰ
ਕੂਟੋ ਨੇ ਕਾਲਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੇਡੀ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਕਾਲਜ, ਦਿੱਲੀ ਅਤੇ ਢੇਮਪੇ ਕਾਲਜ, ਪਣਜੀ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਾਹਿਤ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਵਿੱਚ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।
ਕੂਟੋ ਦਾ ਲਿਖਣ ਦਾ ਕੈਰੀਅਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਕ, ਗ੍ਰਾਹਮ ਗ੍ਰੀਨ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਗ੍ਰਾਹਮ ਗ੍ਰੀਨ: ਆਨ ਦ ਫਰੰਟੀਅਰ, ਪਾਲੀਟਿਕਸ ਐਂਡ ਰਿਲੀਜਨ ਇਨ ਦ ਨਾਵਲਜ਼ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ 1988 ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 1963 ਵਿੱਚ ਗੋਆ ਦੇ ਦੌਰੇ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ 2004 ਦੀ ਕਿਤਾਬ, ਗੋਆ: ਏ ਡਾਟਰਜ਼ ਸਟੋਰੀ, ਇੱਕ ਆਤਮਕਥਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਗੋਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। 2014 ਵਿੱਚ, ਕੂਟੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਫਿਲੋਮੇਨਾਜ਼ ਜਰਨੀਜ਼ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਫਿਲੋਮੇਨਾ ਬੋਰਗੇਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, "ਗੋਆ ਦੇ ਮਰ ਰਹੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕੁਲੀਨ" ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੋਆ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਜੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਬਬੰਦੀਆਂ, ਬਦਲਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ, ਅਤੇ ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕੌਟੋ ਨੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਅਤੇ ਗੋਆ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਿ ਰਾਜ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ 2017 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਗੋਆ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕ੍ਰਾਸਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਗੋਏਂਚੀ ਮਾਤੀ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਸਮਰਥਕ ਵੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਲੋਕ ਅੰਦੋਲਨ ਜਿਸਨੇ ਗੋਆ ਵਿੱਚ ਮਾਈਨਿੰਗ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕੂਟੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਨੂੰ 2015 ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਐਮਐਮ ਕਲਬੁਰਗੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਿੰਸਾ ਸਮੇਤ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਕੌਟੋ ਨੂੰ 2010 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ, ਭਾਰਤ ਦਾ ਚੌਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਾਰਤੀ ਨਾਗਰਿਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚੈਂਪਮੋਲ
thumb| ਚੈਂਮੋਲ 1686 ਵਿੱਚ ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਝੌਂਪੜੀ-ਵਰਗੇ ਆਸ਼ਰਮ ਮੁੱਖ [[ਕਲੋਸਟਰ|ਕੋਠੜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੂਸਾ ਦਾ ਖੂਹ ਹੈ।]] right|thumb| [[ਫਿਲਿਪ ਦ ਬੋਲਡ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਮੱਠ ਦੇ ਚਰਚ ਦੇ ਪੋਰਟਲ ਵਿੱਚ ਗੋਡੇ ਟੇਕਦੇ ਹਨ। ਕਲਾਜ਼ ਸਲੂਟਰ ਅਤੇ ਵਰਕਸ਼ਾਪ।]] thumb| ਹਰ ਇੱਕ ਕੋਇਰ ਭਿਕਸ਼ੂ ਕੋਲ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੇਂਟਿੰਗ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਸਜਾਵਟ ਵਜੋਂ। [[ਕਲਾ ਦਾ ਕਲੀਵਲੈਂਡ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ।]] ਚਾਰਟਰਯੂਜ਼ ਡੀ ਚੈਂਪਮੋਲ, ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਰਟਰਯੂਜ਼ ਡੇ ਲਾ ਸੇਂਟ-ਟ੍ਰਿਨੀਟੇ ਡੇ ਚੈਂਮੋਲ, ਡੀਜੋਨ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਇੱਕ ਕਾਰਥੂਸੀਅਨ ਮੱਠ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਬਰਗੰਡੀ ਦੇ ਡਚੀ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ। ਇਸ ਮੱਠ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1383 ਵਿੱਚ ਡਿਊਕ ਫਿਲਿਪ ਦ ਬੋਲਡ ਦੁਆਰਾ ਬਰਗੰਡੀ ਦੇ ਵੈਲੋਇਸ ਡਿਊਕਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵੰਸ਼ਵਾਦੀ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, 1791 ਵਿੱਚ ਭੰਗ ਹੋਣ ਤੱਕ ਇਸਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਨੂੰ "ਵਧਾਈ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਇੱਕ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਲਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਨ।
ਸਥਾਪਨਾ
ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਖੁਦਾਈ 1377 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਾਰੀ 1383 ਤੱਕ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੈਰਿਸ ਦੇ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਡ੍ਰੂਏਟ ਡੀ ਡੈਮਮਾਰਟਿਨ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਲੂਇਸ ਵਿਖੇ ਡਿਊਕ ਦੇ ਚੈਟੋ ਨੂੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਸੀ। ਲੂਵਰ. ਜੇਮਜ਼ ਸਨਾਈਡਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੈਂਮੋਲ ਵਿਖੇ ਉਸਦਾ ਕੰਮ "ਪੈਰਿਸ ਦੀਆਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਗੌਥਿਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਸੋਧ" ਸੀ। ਡੀਜੋਨ ਦੇ ਕੌਂਸਲਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਡਿਊਕ ਲਈ ਉਸਾਰੀ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। 1388 ਤੱਕ ਚਰਚ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਸਾਰੀ ਸ਼ਾਇਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਮੱਠ ਇੱਕ ਕਾਰਥੂਸੀਅਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਬਾਰਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਚੌਵੀ ਕੋਆਇਰ ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਚਾਰਲਸ ਦ ਬੋਲਡ ਦੇ 1433 ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਚੈਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਧ-ਹਰਮੀਟਿਕ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਗੈਰ-ਨਿਯੁਕਤ ਭਿਕਸ਼ੂ, ਨੌਕਰ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਚਾਰੀ ਵੀ ਹੋਣਗੇ।
ਚੈਂਪਮੋਲ ਤੱਕ ਕਲਾ ਦੇ ਕੰਮ
right|thumb| ਮੇਲਚਿਓਰ ਬ੍ਰੋਡਰਲੈਮ, ਘੋਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਮੁਲਾਕਾਤ (1393-1399), ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪੈਨਲ; ( ਡੀਜੋਨ, ਮਿਊਜ਼ੀ ਡੇਸ ਬੇਉਕਸ-ਆਰਟਸ) right|thumb| ਸੇਂਟ ਡੇਨਿਸ ਦੀ ਆਖਰੀ ਸਾਂਝ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦੀ, ਹੈਨਰੀ ਬੇਲੇਚੋਸ ਦੁਆਰਾ, 1416। [[ਲੂਵਰ ਅਜਾਇਬਘਰ|ਲੂਵਰੇ]]
ਨੇਹਾ ਕਿਰਪਾਲ
ਜੀਵਨ
ਕਿਰਪਾਲ ਦਾ ਜਨਮ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਲੇਡੀ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਦਾਰ ਪਟੇਲ ਵਿਦਿਆਲਿਆ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਉਸਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ SPIC MACAY ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਡਿਗਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੰਡਨ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਆਰਟਸ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਾਸਟਰ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
2008 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੰਡੀਆ ਆਰਟ ਸਮਿਟ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੰਡੀਆ ਆਰਟ ਫੇਅਰ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਮਕਾਲੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਗੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
2015 ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਹਿਲਾ ਦਿਵਸ ' ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਅੱਠ ਨਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਇਹ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਹਿਲਾ ਦਿਵਸ ' ਤੇ ਤਤਕਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਪ੍ਰਣਬ ਮੁਖਰਜੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਰਪਾਲ ਇੱਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਅਨ ਚੈਂਬਰਜ਼ ਆਫ਼ ਕਾਮਰਸ ਐਂਡ ਇੰਡਸਟਰੀ "ਕਲਾ ਲਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕਮੇਟੀ" ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਇੰਡੀਆ ਆਰਟ ਫੇਅਰ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਕੀ ਬਚਿਆ ਵਿਆਜ MCH ਬੇਸਲ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲਈ ਹੈ।
ਅਵਾਰਡ
ਕਿਰਪਾਲ ਨੂੰ ਫੋਰਬਸ ਵਿੱਚ "40 ਅੰਡਰ 40" ਅਤੇ " ਬਿਜ਼ਨਸ ਟੂਡੇ " ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ "ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਔਰਤਾਂ" ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੇਚੇ ਡੀ
ਪੇਚੇ ਡੀ ਇੱਕ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਮਾਡਲ, ਡਾਂਸਰ, ਅਭਿਨੇਤਰੀ, ਵੀਡੀਓਗ੍ਰਾਫਰ ਅਤੇ ਮਾਡਲਿੰਗ ਏਜੰਟ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਮਾਡਲਿੰਗ ਏਜੰਸੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।  ਡੀ ਦਾ ਜਨਮ ਬੈਂਕਾਕ, ਥਾਈਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ 'ਜ ਨੈਕਸਟ ਟਾਪ ਮਾਡਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
2014 ਵਿੱਚ ਡੀ ਨੂੰ 13 ਹੋਰ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕੈਂਡੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਦੇ ਕਵਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਡੀ ਨੇ ਮਈ 2015 ਵਿੱਚ ਟਰਾਂਸ ਮਾਡਲਸ ਐਨ.ਵਾਈ.ਸੀ. ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਮਾਡਲਿੰਗ ਏਜੰਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਾਡਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨਿਊਯਾਰਕ (ਰਾਜ) ਦੇ ਐਲਜੀਬੀਟੀ ਲੋਕ
ਮੇਘਵਾਲ
ਮੇਘਵਾਲ (ਮੇਘ ਅਤੇ ਮੇਘਰਾਜ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਲੋਕ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਕਿੱਤਾ ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਬੁਣਾਈ ਸੀ। ਮੇਘਵਾਲ ਕਢਾਈ ਅਤੇ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੁਆਰਾ ਹਿੰਦੂ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਘ, ਕਬੀਰ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇਵਜੀ, ਅਤੇ ਬੰਕਰ ਮਾਤਾ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਸਮਾਨਾਰਥੀ
ਮੇਘਵਾਲ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਾਈ, ਮੇਂਘਵਾਰ , ਭਾਂਭੀ, ਮੇਘਵਾਰ, ਮੇਘਵੰਸ਼ੀ, ਕਮਾਦ, ਰਿਖੀਆ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਮੂਲ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਘ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਸੰਤ ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੁਆਰਾ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਮੇਘਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਮੇਘ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਮੀਂਹ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ (ਹਿੰਦੀ: वार), ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇੱਕ ਸਮੂਹ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਬੱਚਾ। (ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ: वार:) ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਫਿਰ, ਮੇਘਵਾਲ ਅਤੇ ਮੇਘਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੇਘ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਉੱਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਪੂਤ, ਚਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਜਾਟਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਾਂਭੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਜਾਂ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ 5 ਮੁੱਖ ਵੰਡੀਆਂ ਆਈਆਂ:
ਕੁਝ ਮੇਘਵਾਲ ਹੋਰ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ਿਆਮ ਲਾਲ ਰਾਵਤ ਨੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਮੇਘਵਾਲਾਂ ਨੂੰ "ਭਾਵੇਂ ਪਛੜੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ" ਕਿਹਾ। ..." ਦੇਬਾਸ਼ੀਸ ਦੇਬਨਾਥ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਇੱਕ ਸਬੰਧ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਲਾਲੀ ਅਤੇ ਬੰਕਰ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮੇਘਵਾਲ ਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਗਣਿਤ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਸਹਿਰਾਮ ਜੀ. ਇੰਖੀਆ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਮਾਰ ਸਰਨੇਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਸਨਮਾਨਜਨਕ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਲਈ ਮੇਘਵਾਲ ਸਰਨੇਮ ਅਪਨਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸੱਭਿਆਚਾਰ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪ-ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਸੀ। 1891 ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਹਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਵਾੜ ਰਿਆਸਤਾਂ ਦੀ ਭੰਬੀ, ਮੇਘਵਾਲ ਜਾਤੀ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ:  "'ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਭਾਗ (ਅਡੂ ਜਾਂ ਅਣਮਿੱਠੇ ਭਾਂਬੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਰੂ ਭਾਂਬੀਆਂ) ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤਰ-ਵਿਆਹ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਖਰੀ ਦੋ ਭਾਗ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਂਬੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਭਾਂਬੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਪਵਾਦ ਹੈ। ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਰੂ ਭਾਂਬੀ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਗਰਾ ਜਾਂ ਦੇਸੀ ਚਿੰਟਜ਼ ਦਾ ਪੇਟੀਕੋਟ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਾਟਾ ਭਾਂਬੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਟ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲੱਖ ਚੂਰਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਰਨੀਆ ਭਾਂਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਰਨ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ।'"
ਭੂਗੋਲਿਕ ਵੰਡ
ਮੇਘਵਾਲ ਗੁਜਰਾਤ, ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਘ, ਕਬੀਰ ਪੰਥੀ ਜਾਂ ਭਗਤ ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਅਤੇ ਮੇਘ, ਆਰੀਆ ਮੇਘ ਅਤੇ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ੀਆ, ਮੇਘਬੰਸੀ, ਮਿਹਾਗ, ਰਾਖੇਸਰ, ਰੱਖੀਆ, ਰਿਖੀਆ, ਰਿਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਹਾਸ਼ਾਸ ਮੇਘਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।  1947 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਘਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।
1991 ਤੱਕ, ਪੰਜਾਬ (ਭਾਰਤ) ਵਿੱਚ ਮੇਘਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ 105,157 ਸੀ।
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੇਘਵਾਲ
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੇਘਵਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖਰਗੋਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਣੇਸ਼ੀਆ, ਰਿਖੀਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਉਪ-ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਜਾਂ ਕੱਚੀ, ਚਰਣੀਆ, ਗੁਜਰਾ ਅਤੇ ਮਰਵਾੜਾ।
ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ
ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਦਿਹਾਤੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਗੋਲ, ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਦੀਆਂ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਰੰਗੀਨ ਜਿਓਮੈਟ੍ਰਿਕ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਪੇਂਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।ਪਹਿਲੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਿੱਤਾ ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਬੁਣਾਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਖਾਦੀ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੁੱਖ ਕਿੱਤੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਢਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਨ ਅਤੇ ਸੂਤੀ ਬੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਮੇਘਵਾਲ ਦੀ ਵਧਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅੱਜ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਜਲੰਧਰ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੇਡਾਂ, ਹੌਜ਼ਰੀ, ਸਰਜੀਕਲ ਅਤੇ ਧਾਤੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਵਜੋਂ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਉਦਯੋਗ ਹੈ। ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਇਕਾਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਹਾਰਾ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਖੁਰਾਕ ਵਿੱਚ ਚਾਵਲ, ਕਣਕ ਅਤੇ ਮੱਕੀ, ਅਤੇ ਦਾਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੂੰਗ, ਉੜਦ ਅਤੇ ਚਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ ਪਰ ਅੰਡੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਰਾਹੀਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਤਨੀ ਜਣੇਪੇ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮੂਹ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤਰਜਮੇ ਨੂੰ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ
ਪੰਜ ਚੋਰ
ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਚੋਰ (ਉਚਾਰਨ: [pand͡ʒ t͡ʃoɝ] ), ਪੰਜ ਵਿਕਾਰਾਂ (ਪੰਜ ਬੁਰਾਈਆਂ) ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਵੱਡੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਤੱਤ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ "ਚੋਰ" ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਮ ਸੂਝ ਸਮਝ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜ ਚੋਰ ਹਨ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਮੋਹ  ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਿੱਖ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ
ਪੀੜ੍ਹੀ ਪ੍ਰਥਾ
ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਅਰਥ
ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੰਜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਅਥਾਰਟੀ ਦੀ ਸੀਟ ਵਜੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਇਸਤਰੀ ਸਿੱਖ ਪ੍ਰਚਾਰਕ, ਧਾਰਮਿਕ ਅਥਾਰਟੀ ਦੀ ਗੱਦੀ ਨਸ਼ੀਨ) ਦੂਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਮੰਜੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚਾਰਪਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਅਥਾਰਟੀ ਦੀ ਗੱਦੀ  ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ
ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਲਈ 94 ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਜੀ ਅਤੇ 52 ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਮੰਜੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਮਸੰਦ ਸਿਸਟਮ
ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਸੰਦ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੰਤ-ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਾਲੀ ਭੇਟਾ ਵੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਿਸਟਮ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਇ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ
ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਇ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੁਰਗੱਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕੁਝ ਗੰਭੀਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਸੰਦਾਂ, ਧੀਰ ਮੱਲ ਅਤੇ ਮਿਨਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪ੍ਰਥਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਸੰਦ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਇ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਮੰਜੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਾਮਕ ਵਾਧੂ ਮਹਿਲਾ ਸਿੱਖ 'ਮਿਸ਼ਨਰੀ' ਗੱਦੀਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਸੰਦ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਥਰੇ ਸ਼ਾਹ, ਸਾਹਿਬਾ, ਸੰਗਤੀਆ, ਮੀਆਂ ਸਾਹਿਬ, ਭਗਤ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਮੱਲ ਅਤੇ ਜੀਤ ਮੱਲ ਭਗਤ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਰਾਗੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵਰਗੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਜੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਿੱਖ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਿੱਖ ਦਸਤੂਰ
ਦੌਰੀ
ਦੌਰੀ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੂੰਡੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿਚ ਲੂਣ, ਮਿਰਚ, ਮਸਾਲਾ ਆਦਿ ਰਗੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੌਰੀ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਛੇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਕਾੜ੍ਹਨੀ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੇਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਭਾਫ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੁੱਧ ਉਬਾਲਾ ਖਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ। ਕਾੜ੍ਹਨੀ ਵਿਚ ਹੀ ਕੜ੍ਹਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੌਰੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਿਉਂਕਣੀ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘੁਮਿਆਰ ਦੌਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕ ਉਪਰ ਵਿਉਂਤਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਕੀ ਦੌਰੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਵੀ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਾੜ੍ਹਨੀ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਦੌਰੀ ਦੀ ਹੁਣ ਘੱਟ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੌਰੀ ਦੀ ਥਾਂ ਚੱਪਣ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੰਮ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੱਪਣ ਨੂੰ ਕਾੜਨੀ ਉਪਰ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਿਰਲ ਰੱਖ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਭਾਫ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਧ ਉਬਾਲਾ ਖਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਕੀਪਰਿਯੋਜਨਾ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸਾ ਕੋਸ਼
ਅਖਨੂਰ
ਅਖਨੂਰ ਭਾਰਤੀ ਕੇਂਦਰ ਸ਼ਾਸਿਤ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਜੰਮੂ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਜੰਮੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਮਿਉਂਸਪਲ ਕਮੇਟੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੰਮੂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕਿਲੋਮੀਟਰ 28 ਦੂਰੀ ਤੇ ਹੈ। ਅਖਨੂਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਚਨਾਬ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਵਾਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਰਹੱਦੀ ਸਥਿਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰਣਨੀਤਕ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਖਨੂਰ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਉਪ-ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ - ਅਖਨੂਰ, ਚੌਂਕੀ ਚੌਰਾ ਅਤੇ ਖੌੜ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੱਤ ਤਹਿਸੀਲਾਂ - ਅਖਨੂਰ ਖਾਸ, ਚੌਂਕੀ ਚੌਰਾ, ਮਾਈਰਾ ਮੰਡੀਆਂ, ਜੌੜੀਆਂ, ਖਰਾਹ ਬੱਲੀ, ਖੌੜ ਅਤੇ ਪਰਗਵਾਲ।
ਇਤਿਹਾਸ
ਚਿਨਾਬ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਾਬਾ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਲੀਬੇਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗੁਰੂਦੁਆਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅੰਬਾਰਨ-ਪੰਬਰਵਾਨ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਦਾਈ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਥਾਨ ਕੁਸ਼ਾਨ ਕਾਲ ਅਤੇ ਗੁਪਤਾ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅੱਠ-ਬੋਲੀ ਸਤੂਪ (ਇੱਕ ਟਿੱਲੇ ਵਰਗੀ ਬਣਤਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੋਧੀ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ, ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਰਸਤਿਆਂ, ਧਿਆਨ ਸੈੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬੁੱਧ ਦੇ ਜੀਵਨ ਆਕਾਰ ਦੇ ਟੈਰਾਕੋਟਾ ਬੁੱਤ ਤੇ ਸਿੱਕੇ। ਉਹ ਦੌਰ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ ਤੋਂ ਖੁਦਾਈ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। 14ਵੇਂ ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ ਨੇ ਅਗਸਤ, ੨੦੧੨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਗੁਪਤ ਕਾਲ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਾਬੂਤ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਮੋਤੀ, ਅਤੇ ੩ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਮਿਲੇ ਹਨ। ਸਟੂਪਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਾਟਲੀਪੁੱਤਰ, ਮੌਜੂਦਾ ਪਟਨਾ, ਬਿਹਾਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਬ ਪ੍ਰਾਂਤ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਟੈਕਸਲਾ ਤੱਕ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਕ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਖੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਸੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਅੰਬਰਾਨ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯੁਤਪਤੀ
ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਸਬੇ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੁਆਰਾ ਅਖਨੂਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਸੰਤ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਗ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ। ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਨਾਬ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਕਸਬੇ ਦੀ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਸਬੇ ਨੂੰ ਆਂਖੋ-ਕਾ-ਨੂਰ (ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਨੂਰ) ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਥਾਨ ਅਖਨੂਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਖਨੂਰ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਸਾਈਟ ਤੋਂ ਕਾਪੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਵਿਪਰੀਤ ਬਿਰਤਾਂਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਇਹ ਮੁਗ਼ਲ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਅਖਨੂਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਹਿੰਦੂ ਪੁਜਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਕੁਝ ਆਯੁਰਵੈਦਿਕ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਚਿਨਾਬ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਨੁਸਖੇ ਦੀ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਂ ਅਖਨੂਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਰਦੂ ਵਿਚ 'ਨੂਰ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਦਰਸ਼ਨ/ਚਮਕ/ਚਮਕ ਅਤੇ 'ਆਂਖ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਅੱਖ।
ਭੂਗੋਲ
ਅਖਨੂਰ 32.87°N 74.73°E 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਔਸਤ ਉਚਾਈ 301 ਮੀਟਰ (988 ਫੁੱਟ) ਹੈ। ਅਖਨੂਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚਨਾਬ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਚਨਾਬ ਅਖਨੂਰ ਦੀ ਮਾਈਰਾ ਮੰਡਰੀਆ ਤਹਿਸੀਲ ਵਿਚ ਕਠਾਰ (ਖਧੰਧਰਾ ਘਾਟੀ) ਵਿਖੇ ਮੈਦਾਨੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸ਼ਿਵਾਲਿਕ, ਕਾਲੀ ਧਾਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕੁਟਾ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਖਨੂਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਹਾਈਵੇਅ 144A 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ ਜੋ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਪੁੰਛ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਮੂ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 28 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਾਜੌਰੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਿਆਸੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਛੰਬ ਤਹਿਸੀਲ (ਪਾਕਿਸਤਾਨ-ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤ ਕਸ਼ਮੀਰ) ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਜਲਵਾਯੂ ਹੈ।
ਧਰਮ
ਅਖਨੂਰ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ 92.37% ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ, ਇਸਲਾਮ ਅਤੇ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ 1.91%, 2.70% ਅਤੇ 2.38% ਲੋਕ ਹਨ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜੰਮੂ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਕਸਬੇ
ਥਾਈ ਏਅਰਵੇਜ
ਥਾਈ ਏਅਰਵੇਜ ਇੰਟਰਨੇਸ਼ਨਲ ਪਬਲਿਕ ਕੰਪਨੀ ਲਿਮਟਿਡ, ਥਾਈ (ਥਾਈ ਏਅਰਵੇਜ ਦਾ ਵਪਾਰਿਕ ਨਾਮ ਸ਼ੇਅਰ ਮਾਰਕਿਟ ਵਿੱਚ) ਥਾਈਲੈਡ ਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਏਅਰਲਾਇਨ ਹੈ। ਇਹ ਏਅਰ ਲਾਇਨਜ 1988 ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਵੈਬਹਵਬਾੜੀ ਰਗਨਸਿਟ ਰੋਡ, ਚਾਕੁਚੱਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਬੈਨਕੋਕ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਹੈੱਡਕੁਆਰਟਰ ਹਨ। ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਸੁਬਰਨਾਭੂਮਿ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ, ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਥਾਈ ਸਟਾਰ ਅਲਾਇੰਸ ਦੀ ਸੰਸਥਾਪਕ ਅੰਗ ਹੈ. ਥਾਈ ਏਅਰਲਾਈਨ ਘੱਟ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਚੋਣ ਕੈਰੀਅਰ ਨੋਕ ਏਅਰ ਦੇ ਵਿੱਚ 49 % ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਏਅਰਬੱਸ A320 ਜਹਾਜ਼ ਨਾਲ 2012 ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਥਾਈ ਸਮਾਇਲ ਹੇਠ ਇੱਕ ਖੇਤਰੀ ਕੈਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੁਬਰਨਾਭੂਮਿ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਹੱਬ ਦੇ ਤੋਰ ਤੇ, ਥਾਈ 35 ਦੇਸ਼ਾ ਵਿੱਚ 78 ਡੈਸਟੀਨੇਸ਼ਨਾ ਲਈ 80 ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਫਲੀਟ ਵਰਤ ਕੇ ਉਡਾਨਾ ਭਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਏਅਰਲਾਈਨ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੋ ਸਭ ਤੋ ਲੰਬੇ ਗੈਰ - ਸਟਾਪ ਰਸਤੇ, ਬੈਨਕੋਕ, ਲਾਸ ਵੇਗਾਸ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਰੇਟਰ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਚ ਹਵਾਈ ਬਾਲਣ ਕੀਮਤ, ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਵਾਪਿਸ ਲੈਣ, ਸਾਮਾਨ ਦਾ ਭਾਰ ਸੀਮਾ ਅਤੇ ਵਧ ਹਵਾਈ ਏਅਰਲਾਈਨ ਕਾਰਨ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਗੈਰ - ਸਟਾਪ ਉਡਾਨਾ ਦੀਆ ਸਾਰੀਆ ਸੇਵਾ ਨੂੰ 2012 ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. 2013 ਤੋ, ਬੈਨਕੋਕ ਅਤੇ ਲਾਸ ਵੇਗਾਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੇਵਾ ਸੋਲ (seoul) ਨੇੜੇ ਇਚੀਉਨ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਵਾਈਅਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹਨ। ਥਾਈ ਦੇ ਰੂਟ ਨੈੱਟਵਰਕ ਵਿੱਚ, ਯੂਰਪ, ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਪੱਛਮੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੀਆ ਉਡਾਨਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਦੱਬਦਬਾ ਹੈ ਅਤੇ ਏਅਰਲਾਈਨ ਓਸ਼ੇਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸ਼ਹਿਰ ਸੇਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਥਾਈ ਲੰਡਨ ਹਿਥਰੋ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਏਸ਼ੀਆ - ਪੈਸਿਫਿਕ ਏਅਰਲਾਈਨ ਸੀ. ਏਸ਼ੀਆ - ਪੈਸੀਫਿਕ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿੱਚ, ਥਾਈ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰੀ ਉਡਾਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ. ਥਾਈ ਇਸ ਵੇਲੇ ਬੈਨਕੋਕ ਸੰਯੁਕਤ, ਰਿਡਿੰਗ ਅਤੇ ਰੈਡ ਬੁਲੱ ਰੇਸਿੰਗ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਕ ਪ੍ਰਾਯੋਜਕ ਹਨ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤ
1960 ਵਿੱਚ ਥਾਈ ਏਅਰਵੇਜ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਸਕੈਨਦੀਵਿਅਨ ਏਅਰਲਾਈਨਜ਼ (ਐਸ ਏ ਐਸ) (ਕੰਪਨੀ ਦੇ 30 ਫੀਸਦੀ ਸ਼ੇਅਰ ਜੋ ਕਿ 2 ਲੱਖ ਦਾ ਥਾਈ ਬਾਠ) ਅਤੇ ਥਾਈਲੈਡ ਦੇ ਘਰੇਲੂ ਕੈਰੀਅਰ, ਥਾਈ ਏਅਰਵੇਜ ਕੰਪਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਉੱਦਮ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਇਆ. ਸੰਯੁਕਤ ਉੱਦਮ ਦੇ ਮਕਸਦ ਘਰੇਲੂ ਕੈਰੀਅਰ ਥਾਈ ਏਅਰਵੇਜ ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਵਿੰਗ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸੀ. ਐਸ ਏ ਐਸ ਸੰਭਵਿਤ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਸੁਤੰਤਰ ਕੌਮੀ ਏਅਰਲਾਈਨ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕੰਮ, ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ, ਅਤੇ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਸਿਖਲਾਈ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮਹਾਰਤ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣੀ ਸੀ. ਥਾਈ ਨਾਗਰਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ, ਦੁਆਰਾ, ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੰਭਾਲਣ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੰਭਾਲਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ (ਅਕਸਪੈਰਿਟਿਡ) ਸਟਾਫ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀਵੱਧ ਘੱਟਾ ਕੇ 1987 ਤੱਕ ਥਾਇਲੈਡ ਆਧਾਰਿਤ ਸਟਾਫ ਦੀ ਇੱਕ ਫੀਸਦੀ ਤੱਕ ਲੈ ਆਏ.
ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਾਲ (ਰੈਵੇਨਿਉ) ਉਡਾਣ 1 ਮਈ 1960 ਨੂੰ ਸੀ. ਉਡਾਣ ਨੂੰ ਨੌ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਡੈਸਟੀਨੇਸ਼ਨਾ ਤੱਕ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਹਿਲੇ ਇਟੰਰ ਕੋਨਟੀਨੈਟਲ ਸੇਵਾ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਨੂੰ 1971 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਯੂਰੁਪ ਨੂੰ ਉਡਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆ ਗਈਆ. ਉਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਉਡਾਣਾ ਦੀ ਸੇਵਾ 1980 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਗਈ.1 ਅਪਰੈਲ 1977 ਉੱਤੇ, ਐਸ ਏ ਐਸ ਦੀ ਮੋਦਰਿਕ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਦੇ 17 ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਥਾਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਐਸ ਏ ਐਸ - ਮਾਲਕੀ ਸ਼ੇਅਰ ਦੇ ਬਾਕੀ 15 % ਨੂੰ ਖਰੀਦਿਆ ਅਤੇ ਥਾਈ ਏਅਰਲਾਈਨ, ਥਾਈ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਾਲਕੀ ਵਾਲੀ ਏਅਰਲਾਈਨ ਬਣ ਗਈ.
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਵਾਈ ਉਡਾਨਾਂ
ਕੇਲਦੀ ਚੇਂਨਾਮਾ
ਕੇਲਦੀ ਚੇਂਨਾਮਾ ਕਰਨਾਟਕਾ ਵਿੱਚ ਕੇਲਦੀ ਰਾਜ (1671-1696) ਦੀ ਰਾਣੀ ਸੀ। ਕੁੰਦਾਪੁਰ, ਕਰਨਾਟਕਾ ਦੇ ਇੱਕ ਲਿੰਗਾਇਤ, ਦੀ ਉਹ ਸਿੱਦਾਪਾ ਸੇਤੀ ਸੀ ਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਜੱਦੀ ਵਪਾਰੀ ਸੀ।  ਕੇਲਦੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਿਜੈਨਗਰ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ।  ਚੇਂਨਾਮਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾਸ਼ੇਕਾਰਾ ਨਾਇਕ ਨਾਲ 1667 ਈ. ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਸੋਮਾਸ਼ੇਕਾਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1677 ਵਿੱਚ, ਚੇਂਨਾਮਾ ਨੇ ਕੇਲਾਦੀ ਨਾਇਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ। 26 ਸਾਲ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਰਨਾਟਕ, ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਕੇਲਾਦੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮੁਗਲ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਅਗਵਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਬਾਸਾਵੱਪਾ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਗੋਦ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ ਹੀਰਿਆ ਬਾਸਾਵੱਪਾ ਨਾਇਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲ ਰਿਹਾ।
ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੁਆਰਾ ਹਮਲਾ
ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਰਾਮ ਛਤਰਪਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਮੁਗ਼ਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਕੈਬਨਿਟ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾਰਾਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ,  ਪਰ ਔਰੰਗਜੇਬ ਨੇ ਕੇਲਦੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਲਦੀ ਚੇਂਨਾਮਾ ਨੇ ਹਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਅਤੇ ਮੁਗ਼ਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਇੱਕ ਸੰਧੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋਈ।
ਵਿਰਾਸਤ
ਕੰਨੜ ਔਰਤਾਂ ਰਾਣੀ ਅੱਬਕਾ, ਓਨਾਕੇ ਓਬਾਵਾ ਅਤੇ ਕਿੱਤੂਰ ਚੇਂਨਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹਨੂੰ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਹਾਦਰੀ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿਰਜਾਂ ਕਿਲ੍ਹਾ ਕੇਲਾਦੀ ਚੇਂਨਾਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਵਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਵੀ ਦੇਖੋ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕੰਨੜ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰਾਣੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1671 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1696
ਜਿਮ ਲਵਜ਼ ਜੈਕ
ਜਿਮ ਲਵਜ਼ ਜੈਕ ਇੱਕ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ, ਜੋ 1996 ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਡੇਵਿਡ ਐਡਕਿਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ, ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਜਿਮ ਈਗਨ ਅਤੇ ਜੌਨ ਨੌਰਿਸ "ਜੈਕ" ਨੇਸਬਿਟ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਮਲਿੰਗੀ ਜੋੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕੇਸ ਈਗਨ ਬਨਾਮ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਚਾਰਟਰ ਆਫ ਰਾਈਟਸ ਐਂਡ ਫਰੀਡਮਜ਼ ਦੇ ਤਹਿਤ ਵਿਤਕਰੇ ਦੇ ਵਰਜਿਤ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਜਿਨਸੀ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਈਗਨ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਕੁਨ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਸੀ, ਉਹ 1950 ਅਤੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਐਲ.ਜੀ.ਬੀ.ਟੀ. ਅਧਿਕਾਰ ਕਾਰਕੁੰਨ ਸੀ।
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ 19 ਜਨਵਰੀ 1996 ਟੋਰਾਂਟੋ ਵਿੱਚ ਥੀਏਟਰੀਕਲ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਐਲ.ਜੀ.ਬੀ.ਟੀ. ਫ਼ਿਲਮ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਜ਼ਨਟੀਵੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨੈੱਟਵਰਕ 'ਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਐਲਜੀਬੀਟੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ
ਜਯਾਚਿਤਰਾ
ਜਯਾਚਿਤਰਾ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ: Jayachitra) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਫਿਲਮ ਹੈ, ਜੋ ਜਿਆਦਾਤਰ ਤਾਮਿਲ, ਤੇਲਗੂ ਅਤੇ ਕੰਨੜ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ
ਜਯਾਚਿਤਰਾ ਦਾ ਜਨਮ 1957 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵੈਟਰਨਰੀ ਡਾਕਟਰ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਅੰਮਾਜੀ (ਉਰਫ਼ ਜੈਸ੍ਰੀ) ਇੱਕ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਤਾਮਿਲ ਫਿਲਮ ਮਹਾਵੀਰਨ (1955) ਅਤੇ ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮਾਂ ਰੋਜੁਲੂ ਮਰਾਈ ਅਤੇ ਦੈਵਾ ਬਾਲਮ (1959) ਵਰਗੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੰਮ ਲਈ ਚੇਨਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਜਯਾਚਿਤਰਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਦਾਦੀ ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮ ਭਕਤਾ ਪੋਟਾਨਾ ਵਿੱਚ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਾਈਲਡ ਸਟਾਰ ਬਣ ਗਈ।
ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਵਜੋਂ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਮਿਲ ਫਿਲਮ ਪੁਧੀਆ ਰਾਗਮ (1991) ਵਿੱਚ ਹੀਰੋਇਨ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਉਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਫਿਲਮ ਫਲਾਪ ਹੋ ਗਈ। 2010 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਅਮਰੇਸ਼ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਮਿਲ ਫਿਲਮ ਨਾਨੇ ਐਨੁਲ ਇਲਈ (2010) ਵਿੱਚ ਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਕਾਸਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੱਕ ਹੀਰੋਇਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੈਚਿੱਤਰਾ ਨੇ 1983 ਵਿੱਚ ਗਣੇਸ਼ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਉਦਯੋਗਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਮਰੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ੋਅ ਬਿਜ਼ਨਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਨਾਨੇ ਐਨੁਲ ਇਲਾਇ (2010) ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਡੈਬਿਊ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਫਿਲਮ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਨੇ ਅਮਰੇਸ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਅਭਿਨੇਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। 2011 ਵਿੱਚ, ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਕਢਲਨ ਅਤੇ ਮਚਨ ਆਵਾ ਏਨ ਆਲੂ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੈੱਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਫਿਲਮ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਾਲ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜਯਾਚਿਤਰਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਅਮਰੇਸ਼ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੁੰਦਰੂ ਮੁਗੰਗਲ, ਨੇਦੁਨਚਲਾਈ ਅਤੇ ਸੀਨ ਪੋਦਾਥੇ, ਪਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਈ ਵੀ ਫਿਲਮ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕੀ। ਉਸਨੇ 2011 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਮਨਸੂਰ ਅਲੀ ਖਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਕਦਨ ਵਾਂਗੀ ਕਲਿਆਣਮ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਕਾਮੇਡੀ ਫਿਲਮ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ੂਟ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਫਿਲਮ ਵੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। 2013 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਧੂਰੀ ਫਿਲਮ ਥਾਰੂ ਮਾਰੂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲਾਂਚ ਈਵੈਂਟ ਸੀ। 2015 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਘਵ ਲਾਰੈਂਸ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਫਿਲਮ ਮੋਟਾ ਸਿਵਾ ਕੇਟਾ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਸੰਗੀਤ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਈਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ 3 ਦਸੰਬਰ 2020 ਨੂੰ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਲਿਆਲਮ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕੰਨੜ ਸਿਨੇਮਾ ਦੀਆਂ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤੇਲਗੂ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤਾਮਿਲ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1957 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਲੇਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋਂ ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ
ਨਮਾਰ
ਸੂਤ ਦੀ ਬੁਣੀ ਚੌੜੀ ਪੱਟੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਲੰਘ ਆਦਿ ਬੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੁਮਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਨਮਾਰੀ ਪਲੰਘ ਦਾਜ ਵਿਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਘਰ ਦੀ ਬੈਠਕ ਵਿਚ ਵੀ ਪ੍ਰਾਹੁਣਿਆਂ ਲਈ ਨੁਮਾਰੀ ਪਲੰਘ ਹੀ ਡਾਹੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਨੁਮਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕੱਤੇ ਸੂਤ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਦੋ ਲੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਫੇਰ ਦੋ-ਦੋ ਲੜੇ ਕੀਤੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਕ ਚਾਰ ਲੜਾ ਧਾਗਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਚਾਰ ਲੜੇ ਧਾਗੇ ਦੀ ਫੇਰ ਅੱਟੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅੱਟੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਭਿਉਂ ਕੇ ਚਰਖੇ ਉਪਰ ਕੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਫੇਰ ਕੁੱਤੇ ਗਿੱਲੇ ਗਲੋਟੇ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਕੇ ਪਿੰਨਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਨੁਮਾਰ ਦਾ ਤਾਣਾ ਤਣਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਵਿਚ 6/7 ਕੁ ਫੁੱਟ ਦੀ ਦੂਰੀ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿੰਨ ਕੀਲੇ ਗੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਕੀਲਿਆਂ ਦੇ ਉਪਰ ਦੀ ਨੁਮਾਰ ਦਾ ਤਾਣਾ ਤਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਫੇਰ ਦੋ ਕੀਲੇ 10/12 ਫੁੱਟ ਦੀ ਦੂਰੀ ’ਤੇ ਗੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਤਾਣੇ ਦੇ ਇਕ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਇਕ ਕੀਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਤਾਣੇ ਵਿਚੋਂ 10/12 ਕੁ ਫੁੱਟ ਤਾਣਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੂਜੇ ਕੀਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਕੀਲੇ ਤੋਂ ਫੇਰ ਨਮਾਰ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।ਤਾਣੇ ਵਿਚ ਇਕ ਇਕ ਪੇਟਾ ਪਾ ਕੇ ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਇਕ ਪਤਲੀ ਫੱਟੀ ਨਾਲ ਪੇਟੇ ਨੂੰ ਤਾਣੇ ਨਾਲ ਠੋਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਏਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਨੁਮਾਰ ਬੁਣ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਘਰ ਨੁਮਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਹੁਣ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿਚੋਂ ਬੁਣੀ ਬੁਣਾਈ ਨਮਾਰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ ਸੂਤ ਦੀ ਬੁਣੀ ਨੁਮਾਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਹੀ ਮੰਜਾ ਬੁਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿਚੋਂ ਨਾਈਲਾਨ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨੁਮਾਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਜੇ ਬੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਜ ਵਿਚ ਨੁਮਾਰੀ ਪਲੰਘ ਦੀ ਥਾਂ ਹੁਣ ਬੈਂਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਕੀਪਰਿਯੋਜਨਾ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸਾ ਕੋਸ਼
ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ
ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ (ਜਨਮ ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਰਾਜ ਕਪੂਰ ; 21 ਅਕਤੂਬਰ 1931 - 14 ਅਗਸਤ 2011) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਫਿਲਮ ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੀ। ਉਹ ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ 1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੋਂ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੁੱਖ ਅਦਾਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ 1992 ਦੇ ਬਲਾਕਬਸਟਰ ਅਪਰਾਧ ਨਾਟਕ "ਅਮਾਰਨ" ਨਾਲ ਤਾਮਿਲ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡੈਬਿਊ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀ" ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਲਈ 1968 ਵਿੱਚ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਦਾ ਸਰਬੋਤਮ ਅਭਿਨੇਤਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ 1982 ਵਿੱਚ "ਵਿਧਾਤਾ" ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਸਹਾਇਕ ਅਦਾਕਾਰਾ ਦਾ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਕਪੂਰ ਦੀ 1955 ਵਿੱਚ ਗੀਤਾ ਬਾਲੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਫਿਲਮ ਰੰਗੀਨ ਰਾਤੇਂ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਦਾਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕੈਮਿਓ ਨਿਭਾਈ। ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਨੈਪੀਅਨ ਸਾਗਰ ਰੋਡ ਨੇੜੇ ਬੰਗੰਗਾ ਟੈਂਪਲਜ਼ ਵਿਖੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਲੜਕਾ, ਆਦਿਤਿਆ ਰਾਜ ਕਪੂਰ, 1 ਜੁਲਾਈ 1956 ਨੂੰ, ਸ਼ਿਰੋਡਕਰ ਹਸਪਤਾਲ, ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੰਜ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, 1961 ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ, ਕੰਚਨ ਹੋਈ। 1965 ਵਿੱਚ ਗੀਤਾ ਬਾਲੀ ਦੀ ਚੇਚਕ ਤੋਂ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਨੇ 27 ਜਨਵਰੀ 1969 ਨੂੰ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਭਾਵਨਗਰ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਨੀਲਾ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਸਾਲ 2011 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਮੁਮਤਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਏ ਸਨ। ਇਹ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਗੀਤਾ ਬਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੀ। ਮੁਮਤਾਜ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਨਾਲ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਬੀਨਾ ਰਮਾਨੀ, ਇੱਕ ਉੱਘੀ ਸੋਸ਼ਲਾਇਟ ਦਾ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਨਾਲ ਮੁਮਤਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਤਕਰੀਬਨ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸੰਬੰਧ ਸਨ।
ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਯੂਜ਼ਰਸ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ (ਆਈ.ਯੂ.ਸੀ.ਆਈ.) ਦੇ ਬਾਨੀ ਅਤੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਨੈਤਿਕ ਹੈਕਰਜ਼ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਵਰਗੀਆਂ ਇੰਟਰਨੈਟ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ। ਕਪੂਰ ਨੇ ਕਪੂਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇੱਕ ਵੈਬਸਾਈਟ ਵੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ।
ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਹੈਦਾਖਾਨ ਬਾਬਾ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ।
ਮੌਤ
ਕਪੂਰ ਨੂੰ 7 ਅਗਸਤ 2011 ਨੂੰ ਕੈਂਡੀ ਹਸਪਤਾਲ, ਮੁੰਬਈ ਗੰਭੀਰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਲਈ ਭਰਤੀ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਗੰਭੀਰ ਬਣੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ਸਹਾਇਤਾ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। 14 ਅਗਸਤ 2011, 05:15 ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ 79 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ। ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਸੋਮਵਾਰ, 15 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਬਾਂਗੰਗਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ, ਮਲਾਬਾਰ ਹਿੱਲ, ਮੁੰਬਈ ਵਿਖੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੇਟੇ ਆਦਿੱਤਿਆ ਨੇ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸ਼ਸ਼ੀ ਕਪੂਰ, ਭਤੀਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਪੂਰ, ਦਾਦਾ ਭਤੀਜਾ ਰਣਬੀਰ ਕਪੂਰ, ਭਤੀਜੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਣਧੀਰ ਅਤੇ ਰਾਜੀਵ, ਰਣਧੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਬੀਤਾ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕਰਿਸ਼ਮਾ ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕਰੀਨਾ ਕਪੂਰ ਸਮੇਤ ਸਮੁੱਚੇ ਕਪੂਰ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਹਸਤੀਆਂ ਵਿਨੋਦ ਖੰਨਾ, ਸ਼ਤਰੂਘਨ ਸਿਨਹਾ, ਸੁਭਾਸ਼ ਘਈ, ਅਮਿਤਾਭ ਬੱਚਨ, ਰਮੇਸ਼ ਸਿੱਪੀ, ਡੈਨੀ ਡੇਨਜੋਂਗਪਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਚੋਪੜਾ, ਅਨਿਲ ਕਪੂਰ, ਸੈਫ ਅਲੀ ਖਾਨ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਆਮਿਰ ਖਾਨ, ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ, ਸ਼ਾਹਰੁਖ ਖਾਨ, ਕਬੀਰ ਬੇਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਚੋਪੜਾ ਸ਼ਾਮਲ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਪੂਰ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਬਾਂਦਰਾ ਬੈਂਡਸਟੈਂਡ ਵਿਖੇ ਵਾਕ ਆਫ ਸਟਾਰਜ਼ ਵਿਖੇ ਉਦਘਾਟਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਫ਼ਿਲਮਗ੍ਰਾਫੀ
ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਨੇ ਮੁੱਖ ਅਭਿਨੇਤਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਿਲਮਾਂ, ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ 20 ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਲਮ ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀ (1968) ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਲਈ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਰਬੋਤਮ ਅਦਾਕਾਰ ਦਾ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫ਼ਿਲਮਫ਼ੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਵਿਜੇਤਾ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਅਦਾਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2011 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1931
ਸਤਰੂਪਾ ਪਾਇਨੇ
ਸਤਰੂਪਾ ਪਾਈਨ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Satarupa Pyne) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸੁਪਰਮਾਡਲ ਅਤੇ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਹੈ। ਸਤਰੂਪਾ ਨੇ ਮਧੁਰ ਭੰਡਾਰਕਰ ਦੀ ਡਰਾਮਾ ਫਿਲਮ ਕੈਲੰਡਰ ਗਰਲਜ਼ ਨਾਲ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਵਿੱਚ ਡੈਬਿਊ ਕੀਤਾ। ਸਤਰੂਪਾ ਪਾਈਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਫਿਲਮ ਅਰਿੰਦਮ ਨੰਦੀ ਦੀ ਬੰਗਾਲੀ ਫਿਲਮ ਮੇਹਰ ਆਲੀ ਸੀ। ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਝ ਸਫਲ ਵੈੱਬ ਸੀਰੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਅਤੇ 'ਫੂਹ ਸੇ ਫੈਨਟਸੀ' 'ਤੇ ਵੂਟ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਇਕਾਮ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਿੱਚ ਅਤੇ Zee5 ਓਰਿਜਨਲ 'ਭਲੋਬਾਸ਼ਰ ਸ਼ਹੋਰ' ਲਈ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਮਾਡਲਿੰਗ ਕਰੀਅਰ
ਸਤਰੂਪਾ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਰੈਂਪ ਮਾਡਲ ਹੈ। ਉਹ ਲੈਕਮੇ ਫੈਸ਼ਨ ਵੀਕ, ਬਲੈਂਡਰ ਪ੍ਰਾਈਡ, ਇਨੀਫਡੀ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਆਰ ਨੀਲ, ਸਬਿਆਸਾਚੀ ਮੁਖਰਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲਈ ਤੁਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1989 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਲੇਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋਂ ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ
ਚੱਕ ਜਵਾਨਾ
ਚੱਕ ਜਵਾਨਾ (English: Chakk jawana) ਸਿਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ ਜੋ 2010 ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ। ਫ਼ਿਲਮ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੁਣੌਤੀ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਇਸ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚ, ਭਾਰਤੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੈਪਟਨ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ (ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ) ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਰਤਮਾਨ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੱਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਅਤੇ ਗੌਰਵ ਕੱਕਰ, ਮਾਡਲ ਡੋਡਾ, ਗੁਰਕੀਰਤਨ, ਸੋਨਲ ਮੀਨੋਚਾ ਵੀ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿਚ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਫ਼ਿਲਮ ਜੋ ਸਮਾਜਿਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੇਧਾਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣ ਦਾ ਕ੍ਰੈਡਿਟ
ਰੁਪਿੰਦਰ ਚਾਹਲ ... (ਕਹਾਣੀ)
ਬਾਲੀ ਜੰਜੁਆ ... (ਪਟਕਥਾ)
ਬਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੰਜੁਆ ... (ਲੇਖਕ)
ਮਨਜੀਤ ਮਾਨ ... (ਪਟਕਥਾ)
ਰਾਜੇਸ਼ ਵਸ਼ਿਸ਼ਟ ... (ਵਾਰਤਾਲਾਪ)
ਫ਼ਿਲਮ ਕਾਸਟ
ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ...(ਕੈਪਟਨ ਗੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵਜੋਂ)
ਜੋਨੀਤਾ ...(ਬਿੰਨੀ - ਕੈਪਟਨ ਦੀ ਪਤਨੀ)
ਗੌਰਵ ਕੱਕਰ ਰਾਜਾ ...ਰਾਜਬੀਰ ਸਿੰਘ
ਸੋਨਲ ਮਿਨੋਚਾ ... ਨਮਨ
ਰਾਣਾ ਰਣਬੀਰ ... ਮਾਸਟਰ
ਕਰਮਜੀਤ ਅਨਮੋਲ ... ਡਾਲਰ
ਦੀਪ ਜੋਸ਼ੀ ... ਤੱਲੀ (ਪ੍ਰਦੀਪ ਜੋਸ਼ੀ ਵਜੋਂ)
ਪ੍ਰਿੰਸ ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ... ਬੂਟਾ (ਪ੍ਰਿੰਸ ਕੇ.ਜੇ. ਸਿੰਘ)
ਹਰਸ਼ਕਰਨ ... ਸ਼ਿੰਡਾ (ਹੈਰੀ ਸ਼ਰਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ)
ਗੁੱਡੂ ... ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ - ਕੈਪਟਨ ਦੇ ਪਿਤਾ
ਸ਼ੰਮੀ ਮਲਹੋਤਰਾ ... ਕੁਲਦੀਪ ਕੌਰ - ਕੈਪਟਨ ਦੀ ਮਾਂ
ਗੁਰਕੀਰਤਨ ... ਸਰਪੰਚ ਬਲਕਾਰ ਸਿੰਘ
ਸੋਨੀ ਸਿੱਧੂ
ਜੱਸੀ
ਚੰਦਰ ਕਾਲਰਾ ... (ਚੰਦ੍ਰ ਕਾਲਰਾ ਵਜੋਂ)
ਹਰਪਾਲ ਸਿੰਘ
ਤਰਲੋਚਨ ਗੋਗੀ
ਤਰਲੋਚਨ ਸਿਵਿਆ
ਹਾਰਬੀ ਸੰਘਾ
ਨਾਗੇਨੇਦਰ ਗਖਰ ... (ਨਾਗਿੰਦਰ ਗਖਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ)
ਮਲਕੀਤ ਰੋਨੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਪੂਰਬ
ਸਰਬਜੀਤ ਰਿਸ਼ੀ
ਅਮਨ ਸਿੱਧੂ
ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ
ਪੱਪੂ
ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ
ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ
ਸਨਾ ਅਸਕਰੀ
ਸਨਾ ਅਸਕਰੀ (ਜਨਮ 23 ਅਪਰੈਲ) ਇਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਮਾਡਲ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਰਾਤ ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੈਲਾ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਅਸਕਰੀ ਕਰਾਚੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬੈਕਨਹਾਊਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜੀ। ਉਹ 2010 ਵਿੱਚ ਨਾਪਾ (NAPA) ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਰੰਗਮੰਚੀ ਨਾਟਕ ਆਧੇ ਅਧੂਰੇ ਕੀਤਾ।
ਕਰੀਅਰ
ਅਸਕਰੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਸੀਰੀਅਲ ਦਰੀਚਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇਮਰਾਨ ਅਸਲਮ ਸੀ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਡੌਲੀ ਕੀ ਆੲੇਗੀ ਬਾਰਾਤ, ਅਜ਼ਰ ਕੀ ਆੲੇਗੀ ਬਾਰਾਤ, ਟੱਕੇ ਕੀ ਆੲੇਗੀ ਬਾਰਾਤ, ਐਨੀ ਕੀ ਆੲੇਗੀ ਬਾਰਾਤ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਸ਼ਰਾ ਅੰਸਾਰੀ, ਆਇਸ਼ਾ ਓਮਰ, ਜਾਵੇਦ ਸ਼ੇਖ, ਅਲਿਸ਼ਬਾ ਯੂਸ਼ਫ, ਸਬਾ ਹਮੀਦ, ਅਤੇ ਹਿਨਾ ਦਿਲਪਜ਼ੀਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਏਆਰਵਾਈ ਡਿਜੀਟਲ ਦੇ ਦਾਗ ਵਿੱਚ ਫਹਾਦ ਮੁਸਤਫਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦੀਬਾ ਦੀ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਉਹ ਨਾਦੀਆ ਖਾਨ ਸ਼ੋਅ, ਜਾਗੋ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਜਾਗੋ, ਗੁੱਡ ਮਾਰਨਿੰਗ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਉਹ ਫੀਅਰ ਫੈਕਟਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕੁਪਰੋਨਿੱਕਲ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ
ਸਾਈਕਲਿੰਗ
thumb|[[ਟੂਰ ਡ ਫ਼ਰਾਂਸ|ਟੂਰ ਡੀ ਫਰਾਂਸ ਸਾਈਕਲਿਸਟ ਰੇਸਿੰਗ।]] thumb|[[ਘਾਨਾ ਵਿੱਚ ਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰੀ.]] ਸਾਈਕਲਿੰਗ, ਵੀ, ਜਦੋਂ ਦੋ-ਪਹੀਆ ਸਾਈਕਲ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਜਾਂ ਬਾਈਕਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਵਾਜਾਈ, ਮਨੋਰੰਜਨ, ਕਸਰਤ ਜਾਂ ਖੇਡ ਲਈ ਸਾਈਕਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੈ। ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ "ਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ", "ਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ", ਜਾਂ "ਬਾਈਕਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ-ਪਹੀਆ ਸਾਈਕਲਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, "ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣਾ" ਵਿੱਚ ਯੂਨੀਸਾਈਕਲ, ਟ੍ਰਾਈਸਾਈਕਲ, ਕਵਾਡਰੀਸਾਈਕਲ, ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਮਨੁੱਖੀ-ਸੰਚਾਲਿਤ ਵਾਹਨਾਂ (HPVs) ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਸਾਈਕਲ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਅਰਬ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਘਣੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਹਨ।
ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਢੰਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਛੋਟੀ ਤੋਂ ਦਰਮਿਆਨੀ ਦੂਰੀਆਂ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ।
ਸਾਈਕਲ ਮੋਟਰ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਭਵ ਲਾਭ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਿਰੰਤਰ ਸਰੀਰਕ ਕਸਰਤ, ਆਸਾਨ ਪਾਰਕਿੰਗ, ਵਧੀ ਹੋਈ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਸੜਕਾਂ, ਸਾਈਕਲ ਮਾਰਗਾਂ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਮਾਰਗਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਜੈਵਿਕ ਇੰਧਨ ਦੀ ਘੱਟ ਖਪਤ, ਘੱਟ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ੋਰ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ, ਘੱਟ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸਾਂ ਦੇ ਨਿਕਾਸ, ਅਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਲਈ ਵੀ ਘੱਟ ਵਿੱਤੀ ਲਾਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਸੜਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਮੂਲੀ ਨੁਕਸਾਨ, ਘੱਟ ਸੜਕ ਖੇਤਰ ਦੀ ਲੋੜ)। ਬੱਸਾਂ ਦੇ ਮੂਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਾਈਕਲ ਰੈਕ ਫਿੱਟ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਆਵਾਜਾਈ ਏਜੰਸੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵਾਧਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤਿਹਾਸ
19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਸਾਈਕਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਬਣ ਗਈ। ਅੱਜ, 50 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖੀ ਆਬਾਦੀ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਸਿਹਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ
ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਹਤ ਲਾਭ ਜੋਖਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਬੈਠੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਡੱਚ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣ ਨਾਲ ਉਮਰ 14 ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋਖਮ 40 ਦਿਨ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਮੌਤ ਦਰ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਨੂੰ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਔਸਤ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸਬੰਧ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਗਭਗ 6500 ਮੌਤਾਂ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਅਕਸਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸਲਈ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਖਮ-ਲਾਭ ਅਨੁਪਾਤ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣ ਜਾਂ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣ ਦੇ ਲਾਭ 9:1 ਤੋਂ 96:1 ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਦੁਆਰਾ ਜੋਖਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿਖਾਏ ਗਏ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਸਰਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਭਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਨਤੀਜੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਖੇਡਾਂ
ਮਾਧਬੀ
ਮਾਧਬੀ ( माधवी) ਮਦਨ ਮਨੀ ਦੀਕਸ਼ਿਤ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ 1983 ਦਾ ਇੱਕ ਨੇਪਾਲੀ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਨਾਵਲ ਹੈ। ਇਹ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1983 ਨੂੰ ਸਾਝਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ ਲਈ ਇਸ ਨਾਵਲ ਨੇ ਮਦਨ ਪੁਰਸਕਾਰ (2039 ਬੀ.ਐਸ. ) ਹਾਸਿਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਭਾਰਤ ਤੋਂ ਮਾਧਬੀ ਅਤੇ ਗਾਲਵ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ, ਇਹ ਨਾਵਲ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਵੈਦਿਕ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਆਰਥਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿੱਦ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਇਹ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਕਿਤਾਬ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ-ਪ੍ਰਬੰਧ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਖੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਬੇਵੱਸੀ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਆਦਿ। ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਨੇਪਾਲੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨਾਵਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਲਾਸਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਬੰਸ
ਇਸ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਤਹਿਤ  ਅਜੇ ਤੱਕ  ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਦੋ ਖੋਜਾਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ
1.ਸਰਬੰਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਿੰਗ ਭਾਸ਼ਾ
2.ਸਰਬੰਸ ਕੌਰ ਰੋਬੋਟ(Sarbans kaur Punjabi Robot )
ਸਰਬੰਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਿੰਗ ਭਾਸ਼ਾ
ਸਾਲ 2017 ਵਿਚ ਬਣੀ  ਸਰਬੰਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਿੰਗ ਭਾਸ਼ਾ ਲੋਗੋ ਆਧਾਰਿਤ ਪਹਿਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਿੰਗ ਭਾਸ਼ਾ ਜਿਸ ਤਹਿਤ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਵਿਿਦਆਰਥੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਿੰਗ ਦੇ ਗੂੜ ਲਾਜਿੱਕ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇ ਇਸ ਵਿਚ ਇਫ ਕੰਡੀਸ਼ਨ ਨੂੰ ' ਜੇ ' ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਸਰਬੰਸ ਕੌਰ ਰੋਬੋਟ
thumb|ਹਰਜੀਤ ਸਿੰਘ  ਪਹਿਲੇ ਦਸਤਾਰਧਾਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਰੋਬੋਟ 'ਸਰਬੰਸ ਕੌਰ' ਦੇ ਨਾਲ
ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਮਝ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਦਸਤਾਰਧਾਰੀ ਰੋਬੋਟ ਦਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਹਾਸਲ ਹੈ । ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੋਬੋਟ ਜੋ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਡਿਜੀਟਲ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਿੰਡ ਰੋਹਜੜੀ ਜਲੰਧਰ ਵਿਖੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਵਜੋ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ।ਇਸ ਨੂੰ ਹਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਘਰੇਲੂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਅਤੇ ਅਖਬਾਰਾਂ  ਜਿਵੇਂ
1.ਬੀਬੀਸੀ
2.ਆਜ ਤੱਕ
3.ਜੀ ਨਿਊਜ
4.ਸਿੱਖ ਨੈਟ.ਕਾਮ
5.ਦੈਨਿਕ ਭਾਸਕਰ
6.ਦੈਨਿਕ ਜਾਗਰਣ
7.ਅਮਰ ਉਜਾਲਾ
8.ਪੀਟੀਸੀ ਨਿਊਜ
9.ਅਜੀਤ
ਨੇ ਇਸ ਰੋਬੋਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੈਨਲਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ।
ਸਤਾਬਦੀ ਰਾਏ
ਸਤਾਬਦੀ ਰਾਏ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Satabdi Roy; ਜਨਮ 5 ਅਕਤੂਬਰ 1969) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ, ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਵਜੋਂ ਉਹ ਬੰਗਾਲੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ BFJA ਅਵਾਰਡਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ 1980 ਅਤੇ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰਕ ਬੰਗਾਲੀ ਸਿਨੇਮਾ ਦੀ ਲੜੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।  ਇੱਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਥੀਮਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ 2009 ਤੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਤ੍ਰਿਣਮੂਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਹੈ।
ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ
ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਅਗਰਪਾੜਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਲੇਨ ਅਤੇ ਨੀਲੀਮਾ ਰਾਏ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਤਾਬਦੀ ਰਾਏ ਨੇ 1986 ਵਿੱਚ ਸੋਰੋਜਨੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਧਿਅਮਿਕ ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਲਕੱਤਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਕਾਲਜ, ਜੋਗਮਾਇਆ ਦੇਵੀ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਰਾਜਨੀਤੀ
ਉਹ 2009 ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਬੀਰਭੂਮ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਣਮੂਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਟਿਕਟ 'ਤੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਚੋਣ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੰਸਦ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਬਣੀ। ਉਸਨੇ 2014 ਅਤੇ 2019 ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਣਮੂਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਟਿਕਟ 'ਤੇ ਉਸੇ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਸ਼ੂਟ 'ਤੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਰਾਏ ਸਤਾਬਦੀ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਵਿਚ ਐਕਟਿੰਗ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਸਮਿਓਰਾਜ ਬੈਨਰਜੀ (ਟੋਜ਼ੋ), ਬੇਟੀ ਸਮੀਆਨਾ ਬੈਨਰਜੀ (ਜ਼ੂਮੀ) ਅਤੇ ਪਤੀ ਮ੍ਰਿਗਾਂਕ ਬੈਨਰਜੀ, ਸਤਾਬਦੀ ਰਾਏ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਮੈਨੇਜਰ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:16ਵੀਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1968 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕੋਲਕਾਤਾ ਦੀਆਂ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਬੰਗਾਲੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Articles with hAudio microformats
ਸਰਫਰਾਜ਼ ਮੰਜ਼ੂਰ
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ
ਮੰਜ਼ੂਰ ਦਾ ਜਨਮ-ਅਸਥਾਨ ਲਾਇਲਪੁਰ (ਹੁਣ ਫੈਸਲਾਬਾਦ ), ਪੰਜਾਬ ਸੂਬੇ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਉਹ ਮਈ 1974 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਭੈਣ ਸਹਿਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮੁਹੰਮਦ ਮੰਜ਼ੂਰ ਨਾਲ਼ ਬਰਤਾਨੀਆ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਕੰਮ ਲੱਭਣ ਲਈ 1963 ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੰਜ਼ੂਰ ਨੇ ਲੂਟਨ ਦੇ ਬਰੀ ਪਾਰਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਮੇਡਨਹਾਲ ਇਨਫੈਂਟਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। 1979 ਦੀ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ, ਮੰਜ਼ੂਰ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਾਰਸ਼ ਫਾਰਮ ਅਸਟੇਟ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵੌਲਡਜ਼ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ 1982 ਦੀ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਲੀਅ ਮਨੋਰ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਲੂਟਨ ਸਿਕਸਥ ਫਾਰਮ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਏ ਲੈਵਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੰਜ਼ੂਰ ਨੇ ਮਾਨਚੈਸਟਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੂਟਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। 1995 ਵਿੱਚ ਮੰਜ਼ੂਰ ਦੇ 24 ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਮੰਜ਼ੂਰ ਨੇ ਸਾਹਿਤਕ ਤਿਮਾਹੀ ਗ੍ਰਾਂਟਾ, ਅੰਕ 112 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੇਖ ਗੋਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
2010 ਵਿੱਚ, ਮੰਜ਼ੂਰ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਣ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ, ਬ੍ਰਿਜੇਟ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਮੁਸਲਿਮ ਗੋਰੀ ਔਰਤ ਸੀ। ਜੋੜੇ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹਨ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1971
ਕਲਿਆਣੀ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ
ਕਲਿਆਣੀ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Kalyani Priyadarshan; ਜਨਮ 5 ਅਪ੍ਰੈਲ 1993) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਲਿਆਲਮ, ਤੇਲਗੂ ਅਤੇ ਤਾਮਿਲ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਫਿਲਮੀ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮ ਹੈਲੋ (2017) ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸਰਬੋਤਮ ਫੀਮੇਲ ਡੈਬਿਊ - ਦੱਖਣ ਲਈ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ ਬੈਸਟ ਫੀਮੇਲ ਡੈਬਿਊ - ਤੇਲਗੂ ਲਈ SIIMA ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ।
ਕਲਿਆਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਰਨੇ ਅਵਸ਼ਿਆਮੁੰਦ (2020) ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਫੀਮੇਲ ਡੈਬਿਊ - ਮਲਿਆਲਮ ਲਈ SIIMA ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ। ਕਲਿਆਣੀ ਸਫਲ ਫਿਲਮਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮ ਚਿੱਤਰਲਹਾਰੀ (2019), ਤਾਮਿਲ ਫਿਲਮ ਮਾਨਾਦੂ (2021), ਅਤੇ ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮਾਂ ਹਿਰਦਯਮ, ਬ੍ਰੋ ਡੈਡੀ ਅਤੇ ਥੱਲੂਮਾਲਾ, ਸਭ (2022) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ
ਕਲਿਆਣੀ ਦਾ ਜਨਮ 5 ਅਪ੍ਰੈਲ 1993 ਨੂੰ ਚੇਨਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਲਿਆਲੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਪ੍ਰਿਯਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰਾ ਲਿਸੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਭਰਾ ਸਿਧਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਕੂਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੇਡੀ ਅੰਡਲ, ਚੇਨਈ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਥੀਏਟਰ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਆਪਣੀ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਪਾਰਸਨ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਡਿਜ਼ਾਈਨ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਤੋਂ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੈਚਲਰ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਵਿਲੀਅਮਸਟਾਊਨ ਥੀਏਟਰ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਨ ਕੀਤਾ। ਭਾਰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਦਿਸ਼ਕਤੀ ਥੀਏਟਰ, ਪਾਂਡੀਚੇਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਕਟਿੰਗ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕੰਮ (2013-2020)
ਕਲਿਆਣੀ ਨੇ 2013 ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ 3 (2013) ਵਿੱਚ ਸਾਬੂ ਸਿਰਿਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਫਿਲਮੀ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। 2016 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਤਮਿਲ ਫਿਲਮ ਇਰੂ ਮੁਗਨ (2016) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਕਲਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਉਸਨੇ ਅਖਿਲ ਅਕੀਨੇਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮ ਹੈਲੋ (2017) ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਫਿਲਮ 22 ਦਸੰਬਰ 2017 ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਲੋਚਕਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਗਾਰਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਮਲਿਆਲਮ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਵਰਨੇ ਅਵਸ਼ਿਆਮੁੰਦ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਅਨੂਪ ਸਤਿਆਨ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਤਰੱਕੀ (2021-ਮੌਜੂਦਾ)
2021 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਭਿਨੇਤਾ ਸਿਲੰਬਰਾਸਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤਮਿਲ-ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸਾਇੰਸ ਫਿਕਸ਼ਨ ਐਕਸ਼ਨ ਥ੍ਰਿਲਰ ਫਿਲਮ ਮਾਨਾਦੂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸੇ ਸਾਲ ਉਸਦੀ ਅਗਲੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮ ਮਾਰੱਕਰ: ਅਰਬਿਕਦਲਿਨਤੇ ਸਿਮਹਮ ਸੀ। ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ 'ਤੇ ਅਸਫਲ ਰਹੀ। 2022 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ ਮੋਹਨਲਾਲ ਦੇ ਉਲਟ ਹਿਰਦਯਮ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਉਹ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਿਥਵੀਰਾਜ ਸੁਕੁਮਾਰਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਅਤੇ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਬ੍ਰੋ ਡੈਡੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਡਿਜ਼ਨੀ + ਹੌਟਸਟਾਰ ਉੱਤੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਟੋਵੀਨੋ ਥਾਮਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਖਾਲਿਦ ਰਹਿਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਥੱਲੂਮਾਲਾ (2022) ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਮੀਡੀਆ ਚਿੱਤਰ
ਕਲਿਆਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ ਹੈਲੋ ਲਈ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫ਼ਿਲਮ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲਿਆਣੀ ਨੂੰ ਕੋਚੀ ਟਾਈਮਜ਼ ਨੇ 2020 ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦੀਦਾ ਮਹਿਲਾ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਸਾਲ, ਉਹ ਚੇਨਈ ਟਾਈਮਜ਼ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨਭਾਉਂਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ 8ਵੇਂ ਅਤੇ ਟਾਈਮਜ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨਭਾਉਂਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ 41ਵੇਂ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸੀ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1993 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤਾਮਿਲ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤੇਲਗੂ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ