ਮਿਸ਼ੇਲ_ਫੂਕੋ
ਜਵਾਨੀ ਦਾ: 1926-1946
ਪੌਲ ਮਾਈਕਲ ਫੂਕੋ ਦਾ ਜਨਮ 15 ਅਕਤੂਬਰ 1926 ਨੂੰ ਪੱਛਮ-ਮੱਧ ਫ਼ਰਾਂਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਏਟੀਰਸ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਅੱਪਰ ਮਿਡਲ ਕਲਾਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਭੈਣ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਸੀ।ਕਲੇਰਮੈਂਟ-ਫੇਰਾਂਦ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਚ ਦਰਸ਼ਨ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਪੈਰਿਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ 1970 ਈ. ਤੋਂ ਉਹ ਕਾਲਜ ਦ ਫ਼ਰਾਂਸ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ-ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਹੈ। ਮਿਸ਼ੇਲ ਫੂਕੇ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਆਮ ਕਰਕੇ ਸੰਰਚਨਾਵਾਦ ਦਾ ਲੇਬਲ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕਾਰਿਆ ਹੈ, ਸੰਖੇਪ ਵੇਰਵਾ ਦੇਣਾ ਅਤਿਅੰਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ-ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਾਫੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਅਜਿਹੇ ਵਾਕ-ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਜਾਮੇ ਵਿਚ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਖੇਪੀਕਰਣ ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਰਜਮਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਫੂਕੇ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਪੈਨਾਪਨ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਾਰਣ ਵੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਲੰਮੇ ਵਾਕ, ਕਾਮਿਆਂ ਵਿਚ ਲਿਖੇ ਉਪਵਾਕ, ਦੁਹਰਾਉਂ ਨਵਸ਼ਬਦ-ਨਿਰਮਾਣ, ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ, ਵਿਰੋਧ-ਅਲੰਕਾਰ (oxymorons), ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣਾਤਮਕ ਤੇ ਗੀਤਕ ਪੈਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਗੱਡਮੰਡਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਤੇ ਮਿਥਕ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਘੜਮੱਸ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਪਹੁੰਚ-ਵਿਧੀ ਲਈ ਅਭੇਦ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਫੂਕੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਪੈਂਤੜੇ ਵਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੰਕੇਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਉਦਾਰਤਾਵਾਦ (liberalism) ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਕ-ਛਲ ਅਤੇ ਸਾਮਾਜਿਕ ਯਥਾ-ਸਿਥਤੀ (Status-qud) ਕਰਕੇ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਨਉਦਾਰਤਾਵਾਦ (conservatism) ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਉਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਕਰਕੇ ਘਿਰਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਮਸਲਿਆਂ ਉਤੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਖਾੜਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਰਖਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਪੈਂਤੜਾ ਨੀਤਸ਼ੇ ਦੇ ਸਰਬਖੰਡਨਵਾਦ (nihilism) ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਵਿਚ ਨੀਤਸ਼ੇ ਵਾਲਾ ਆਸ਼ਾਵਾਦ ਮੂਲੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਫੂਕੇ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕੇਂਦਰ-ਬਿੰਦੂ ਨਹੀਂ-ਸਭ ਕੁਝ ਸਤਰ ਉਤੇ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਐਸੇ ਪਾਰਗਾਮੀ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਮਾਨਵੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਅਰਥ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ । ਇਸ ਪੱਖ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆਂ ਫੂਕੇ ਦਾ ਪ੍ਰਵਚਨ ਇਰਾਦਤਨ ਸਹੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਵਚਨ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਉਸ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਇਸ ਲਈ ਮਾਅਨੀਖੇਜ਼ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਤਹ ਤੇ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚਲੇ ਫਰਕ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਉਥੇ ਇਹ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਜਾਂ ਨਿਖੇੜਾ ਹੀ ਸੱਤਾ ਦਾਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਕਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ‘ਪ੍ਰਵਚਨ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤਰਗਤ ਉਹ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ The Archaeology of Knowledge ਵਿਚ ਇਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇਕ ਪ੍ਰਵਚਨ' ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ। " ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪ੍ਰਵਚਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਦੀਆਂ ਹੇਠਲੀਆਂ ਤਹਿਆਂ ਨੂੰ ਫਰੋਲਣਾ ਪਏਗਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਵਚਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਬੋਲ-ਘਟਨਾ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਪਲਟਿਆਂ' (turns) ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਵਲੇਵੇਂਦਾਰ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਅਰਥ ਉਜਾਗਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਭਾਸ਼ਾ ਕਾਵਿਕ ਉਚਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਢਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇਹ ਲਾਖਣਿਕ ਪ੍ਰਯੋਗ (trope) ਉਸ 'ਵਿਸ਼ਵ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਡਲ ਹੋ ਨਿੱਬੜਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਫੂਕੇ ਮਾਨਵਵਾਦ, ਵਿਗਿਆਨ, 'ਤੱਰਕ' ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। The Archaeology of knowledge ਫੂਕੋ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣਾਤਮਕ ਨੇਮਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀਵਤ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਉਸ ਦੇ ਪਾਗ਼ਲਪਨ, ਕਲਿਨਕੀ (clinical) ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬਲੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨਾਲ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪਾਰਗਾਮਤਾ ਦੀ ਅਧੀਨਗੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਾਰਗਾਮੀ ਆਤਮ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਕਤੀ ਫੂਕੋ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੋਚਕਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈ ਫ਼ਰਜ਼ੀ ਗੱਲਬਾਤ 2 ਵਿਚੋਂ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੰਰਚਨਾਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਫੂਕੋ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਿਧੀ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲੇ ਅੰਤਰ-ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਉਘਾੜਦੀਆਂ ਹਨ।