cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ਮੀਗਲ ਇੰਦੂਰੇਨ
ਇੰਦੂਰੇਨ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪੰਜ ਟੂਰ ਦ ਫਰਾਂਸ 1991 ਤੋਂ 1995 ਤੱਕ ਜਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਦੋ ਵਾਰ ਗੀਰੋ ਡੀ'ਟਾਲਿਆ ਖਿਤਾਬ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਸੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੀਰੋ ਟੂਰ ਡਬਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਸਰ 60 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਟੂਰ ਡੀ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਰੇਸ ਲੀਡਰ ਦੀ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਜਰਸੀ ਪਹਿਨਦਾ ਸੀ। ਲਾਂਸ ਆਰਮਸਟ੍ਰੌਂਗ ਦੀ ਸੱਤ ਜਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਟੂਰ ਡੀਅਰਾਂ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਇਹ ਰਿਕਾਰਡ ਜੈਕ ਐਂਕਿਟਿਲੇਲ, ਬਰਨਾਰਡ ਹਿਨੁੱਲਟ ਅਤੇ ਐਡੀ ਮਰਕੈਕਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਹਨ।
ਇੰਦੂਰੇਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਆਕਾਰ - 1.88 ਮੀਟਰ (6 ਫੁੱਟ 2 ਇੰਚ) ਅਤੇ 80 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ (176 ਪੌਂਡ) ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ "ਮਿਗੂਏਲੋਨ" ਜਾਂ "ਬਿੱਗ ਮਾਈਕਲ" ਦਾ ਉਪਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਪੈਸ਼ਲਿਅਲ ਸ਼ੋਸ਼ਲ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸੜਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਰਾਈਡਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ 18 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ,ਵੈਲਟਾ ਏ ਏਸਪਾਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਰਾਈਡਰ ਸੀ ਅਤੇ 20 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਟੂਰ ਡੀਅ ਅਵਿਨਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਮਿਗੂਏਲ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦਾ ਜਨਮ ਪਿੰਡ ਵਿਲਾਵਾ (ਹੁਣ ਵਿਲਾਵਾ - ਅਟਰਾਬੀਯਾ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਮਪਲੋਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਰਵਰਤੀ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭੈਣਾਂ - ਈਸਾਬੈਲ, ਮਾਰੀਆ ਡੋਲੋਰਜ਼ ਅਤੇ ਮਾਰੀਆ ਅਸੁਨਸੀਓਨ - ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਰਾ ਪ੍ਰੂਡੈਂਸੀਓ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ ਵੀ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਾਈਕਲ ਹਰਾ ਸੈਕੰਡਲ ਓਲਮੋ ਉਸਨੂੰ10 ਵੇਂ ਜਨਮਦਿਨ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ 11 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਈਕਲ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਰਕਮ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰ ਸਕੇ।
ਇੰਦੂਰੇਨ ਨੇ ਨੌਂ ਤੋਂ 14 ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਾਸਕਟਬਾਲ, ਜੇਵਾਲਨ ਅਤੇ ਫੁੱਟਬਾਲ ਖੇਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਥਾਨਕ ਸੀਸੀ ਵਿਲੀਵਾਸਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੁਲਾਈ 1978 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਦੌੜ ' ਜਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਨਾਇਕ ਬਰਨਾਰਡ ਹਿਨੁੱਲਟ ਸੀ। 18 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਤੇ ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੋਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ।
1991: ਪਹਿਲੀ ਟੂਰ ਜੇਤੂ
1991 ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰੈਗ ਲੀਮੌਂਡ ਟੂਰ ਲਈ ਪਸੰਦੀਦਾ ਖਿਡਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰਾਯੇਨ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਖ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਕਲਿਪਰ ਬਣਨ ਲਈ ਦਾ ਇੱਛੁਕ ਸੀ। ਲੇਮੰਡ ਨੇ 12 ਵੀਂ ਸਟੇਜ ਤੱਕ ਦੀ ਦੌੜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਪਰ 13 ਵੀਂ ਤੇ ਉਹ ਟੂਰਮਲੇਟ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਿੰਟਾਂ ਤੱਕ ਹਾਰ ਗਈ, ਜੋ ਲੀਡਰ ਬਣੇ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨੇਤਾ ਬਣੇ ਰਹੇ।
ਫ੍ਰਾਂਸ ਦਾ ਝੰਡਾ
right|thumb|300x300px|ਫ੍ਰਾਂਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਫ੍ਰਾਂਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ "ਤਿਰੰਗਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਫਰਾਂਸੀਸੀ: le drapeau tricolore )। ਇਸ ਨੂੰ 15 ਫਰਵਰੀ 1794 ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨੀਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਲਾਲ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਰੰਗ ਉਹ ਹਨ ਜੋ Valéry Giscard d'Estaing ਨੇ ਚੁਣੇ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫਰਾਂਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ
10 ਮਾਰਚ
10 ਮਾਰਚ ਗ੍ਰੈਗਰੀ ਕਲੰਡਰ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਸਾਲ ਦਾ 69ਵਾਂ (ਲੀਪ ਸਾਲ ਵਿੱਚ 70ਵਾਂ) ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸਾਲ ਦੇ 296 ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਹਨ।
ਜਨਮ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਾਰਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਾਲ ਦੇ ਦਿਨ
ਅਲਸਲਵਾਦੋਰ ਗਿਰਜਾਘਰ
ਅਲਸਲਵਾਦੋਰ ਗਿਰਜਾਘਰ ਤੋਲੇਦੋ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਗਿਰਜਾਘਰ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 1041 ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸ
ਇਹ ਗਿਰਜਾਘਰ ਸਪੇਨ ਦੇ ਬਾਕੀ ਗਿਰਜਾਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਸਜਿਦ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਮੁੰਹ ਦੱਖਨ ਪੂਰਬ (ਮੱਕੇ ਵੱਲ) ਵੱਲ ਨੂੰ ਹੈ। 1085 ਈ. ਵਿੱਚ ਇਸਾਈਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੁਆਰਾ ਤੋਲੇਦੋ ਦੇ ਜਿੱਤ ਦੌਰਾਨ 1159ਈ. ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਸ ਦਾ ਵਿਸਗੋਥਿਕ ਰੂਪ ਹੈ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਪੇਨ ਦੇ ਗਿਰਜਾਘਰ
ਗੌਫ਼ਰੀਨਾ
ਅਨੇਕਾਂ ਰੰਗਾਂ
ਇਸ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਨੇਕਾਂ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਮਣੀ, ਬੈਂਗਣੀ, ਗੁਲਾਬੀ, ਹਲਕੇ ਸੰਗਤਰੀ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਆਦਿ| ਇਸ ਮੌਸਮੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਜਾਂ ਪਨੀਰੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਫੁੱਲ ਬਰਸਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੂਬ ਖਿੜਦੇ ਹਨ।
ਸੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
ਗੌਫ਼ਰੀਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਸੁਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੁੱਕਣ ਉੱਪਰੰਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ਼ੀਲਾ ਸ਼ਰਮਾ
ਸ਼ੀਲਾ ਸ਼ਰਮਾ (ਸ਼ੀਲਾ ਡੇਵਿਡ) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ਿਲਮ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੀ ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਕੇ ਪਾਰ(1982), ਹਮ ਸਾਥ ਸਾਥ ਹੈਂ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਚੁਪਕੇ ਚੁਪਕੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਸੁਭਾਸ਼ ਸ਼ਰਮਾ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਹਾਊਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਐੱਫ.ਟੀ.ਆਈ.ਆਈ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੈ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭੋਜਪੁਰੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਟੈਲੀਵਿਜਨ ਦੀਆਂ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਪ੍ਰਯਾਗਰਾਜ
ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ ਸੰਗਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇ "ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗਮ"। ਇਹ ਹਿੰਦੂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹਵਾਲਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਲਾਹਾਬਾਦ ਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਕਾਲ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਸਾਂਬੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਦੇ ਕੁਰੂ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਜੋਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕੋਸਾਂਬੀ ਵੈਦਿਕ ਕਾਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੌਰੀਆ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਗੁਪਤ ਸਾਮਰਾਜ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਆਬ ਖੇਤਰ ਦਾ ਰਾਜਨੀਤਿਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਕੇਂਦਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੇ ਰਾਜ ਅਧੀਨ ਮੁਗਲ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੂਬਾਈ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ।
ਅਕਬਰਨਾਮਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅਕਬਰ ਨੇ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਅਬਦ ਅਲ-ਕਾਦਿਰ ਬਦਾਯੂਨੀ ਅਤੇ ਨਿਜ਼ਾਮੂਦੀਨ ਅਹਿਮਦ ਨੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਕਬਰ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਲਾਬਾਸ ਜਾਂ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸਦੀ ਰਣਨੀਤਕ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਵਾਇਆ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1584 ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਇਲਾਹਬਾਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਕੇ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। 1580 ਵਿੱਚ, ਅਕਬਰ ਨੇ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ "ਇਲਾਹਾਬਾਸ ਦਾ ਸੁਬਾ" ਬਣਾਇਆ। 1600 ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਹਾਂਗੀਰ ਨੇ ਆਗਰਾ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਇਸਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਸ਼ਾਸਕ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਦਾ ਅਕਬਰ ਨਾਲ ਸੁਲ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ 1604 ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਹਾ।
1835 ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਆਗਰਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 1833 ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੇਡੇਡ ਅਤੇ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਾਂਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੀਟ ਬਣ ਗਈ। ਇਲਾਹਾਬਾਦ 1858 ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮੀ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ 1902 ਤੋਂ 1920 ਤੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੌਰਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਹੱਤਵ ਦੇ ਮੋਹਰੀ ਰਹੇ।
ਦੱਖਣੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਸ਼ਹਿਰ 365 km2 (141 sq mi) ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕਈ ਨਗਰਪਾਲਿਕਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਸਿਟੀ ਕੌਂਸਲ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਾਲਜ, ਖੋਜ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੇਂਦਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਕੁੰਭ ਮੇਲਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰਾ ਮੈਰਾਥਨ ਸਮੇਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਖੇਡ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਸੈਰ-ਸਪਾਟੇ 'ਤੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਇਸਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਮਦਨ ਹੁਣ ਰੀਅਲ ਅਸਟੇਟ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਮ ਦੀ ਉਤਪਤੀ
ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਹੈ "ਬਲੀਦਾਨ ਦਾ ਸਥਾਨ" (ਪ੍ਰਾ-, "ਅੱਗੇ-" + ਯਜ-, "ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਨਾ")। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀਦਾਨ (ਯੱਗ) ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਯਾਗ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਅਰਥ "ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗਮ" ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰੰਪਰਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਨਦੀ, ਅਦਿੱਖ ਸਰਸਵਤੀ, ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ ਸੰਗਮ (ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਗਮ) ਸੰਗਮ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਰਾਜ (ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ: Prayāgarāja), ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਪੰਜ ਪ੍ਰਯਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ", ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਗਮ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅਕਬਰ ਨੇ 1575 ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਰਣਨੀਤਕ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ 1584 ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇਲਾਹਾਬਾਸ ਜਾਂ "ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸਦੇ ਨਾਮ ਬਾਰੇ ਕਿਆਸਅਰਾਈਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਅਲਹਾਬਾਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਲੋਕ [ਕੌਣ?] ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਲਹਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਅਲਹਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਮਜ਼ ਫੋਰਬਸ ਦੇ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੁਆਰਾ ਅਕਸ਼ੈਵਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਜਾਂ "ਰੱਬ ਦਾ ਨਿਵਾਸ" ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਨਾਮ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ, ਅਕਬਰ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਿੱਕਿਆਂ 'ਤੇ ਇਲਾਹਬਾਸ ਅਤੇ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਇਲਾਹਾ (ਦੇਵਤਿਆਂ) ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਲੀਗ੍ਰਾਮ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਤਵ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਪ੍ਰਦੀਪ ਵਿੱਚ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਨਾਮ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਅਕਬਰ ਦੁਆਰਾ ਹਿੰਦੂ ("ਇਲਾਹਾ") ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ("ਅੱਲ੍ਹਾ") ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਪ੍ਰਯਾਗਰਾਜ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। 1992 ਵਿੱਚ, ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਨਾਮ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਕਲਿਆਣ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬਾਬਰੀ ਮਸਜਿਦ ਢਾਹੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 2001 ਵਿੱਚ ਰਾਜਨਾਥ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਈ ਜੋ ਅਧੂਰੀ ਰਹੀ। ਨਾਮ ਬਦਲਣ ਦਾ ਅੰਤ ਅਕਤੂਬਰ 2018 ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਯੋਗੀ ਆਦਿਤਿਆਨਾਥ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਪ੍ਰਯਾਗਰਾਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਕਸਬੇ
ਨਜ਼ਰ (ਤਾਵੀਜ਼)
ਨਜ਼ਰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਓਸ ਲਹਿਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਲੋਂ ਵੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਦਕਿੱਸਮਤੀ ਦਾ ਸਾਮਣਾ ਕਰਣਾ ਪਏ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਾਨਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਨਫਰਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਲੋਂ ਵੇਖੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਿਕ੍ਰੀਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਲਗਣਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਲਈ ਵੱਖ - ਵੱਖ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਬਣਾ ਰਖੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੀ ਤਵੀਤ, ਨਜ਼ਰ ਬੱਟੂ, ਮੰਤਰੋੱਚਾਰਣ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ, ਇਤਆਦਿ।ਤੁਰਕੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਵਲੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਚਿਹਨ ਅਤੇ ਤਵੀਤ ਨੂੰ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਸਫੇਦ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਗੋਲ ਚਪਟਾ - ਜਿਹਾ ਇੱਕ ਪੱਥਰਨੁਮਾ ਲਾਕੇਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਰਗੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨੂੰ ਲਮਕਾਇਆ ਜਾਂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆਂ ਦੇ ਕਾਲ਼ਾ ਤੀਲ ਜਾਂ ਟੀਕਾ ਲਗਾਉਣਾ ਜਾਂ ਕਾਲ਼ਾ ਧਾਗਾ ਬੰਨ੍ਹਣਾ 2 ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਰ ਦੇ ਇਰਦ - ਗਿਰਦ ਮਿਰਚ ਘੁਮਾਉਣ 3 ਮਿਰਚੀ ਅਤੇ ਨੀਂਬੁਵਾਂ ਨੂੰ ਲਮਕਾਉਣਾ 4 ਬੁਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੰਹ ਕਾਲ਼ਾ ਸੂਤਰਵਾਕਿਅ ਗੱਡੀਆਂ - ਟਰੱਕਾਂ ਅਤੇ ਦੁਕਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤੁਰਕੀ ਦੇ ਵਹਿਮ
ਗਿਰਾਲਡ ਅਰਲੀ
ਗਿਰਾਲਡ ਅਰਲੀ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕਨ ਨਿਬੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਨ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਆਲੋਚਕ ਹਨ। ਉਹ ਹੁਣ ਮਸੂਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਅਫਰੀਕਨ ਅਧਿਐਨ, ਅਫਰੀਕਨ ਅਮਰੀਕਨ ਅਧਿਐਨ, ਅਮਰੀਕਨ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੇੱਸਰ ਅਤੇ ਕਲਾ ਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿਗਿਆਨ ਕੇਂਦਰ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹਨ।
ਉਹ ਕੈਨ ਬਰਨਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਫਿਲਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬੇਸਬਾਲ, ਜੈਜ਼, ਅਨਫਾਰਗਿਵੇਬਲ ਬਲੈਕਨੈਸ: ਦਾ ਰਾਈਸ ਐਂਡ ਫਾਲ ਆਫ ਜੈਕ ਜਾਨਸਨ ਅਤੇ ਦਾ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਬਲਿਕ ਰੇਡੀਓ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਫ੍ਰੈਸ਼ ਏਅਰ ਵਿੱਚ ਰੋਜਾਨਾ ਦੇ ਕਮੈਂਟੇਟਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਲੇਖ ਬੈਸਟ ਅਮਰੀਕਨ ਐਸੇਸ ਲੜੀ ਦੇ ਕਈ ਅੰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਲਗ ਅੱਲਗ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਮਰੀਕਨ ਸਾਹਿਤ, ਕੋਰੀਅਨ ਜੰਗ, ਅਫਰੀਕਨ ਅਮਰੀਕਨ ਸਭਿਆਚਾਰ, ਅਫਰੀਕੀ-ਅਮਰੀਕਨ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ, ਗੈਰ-ਗਲਪੀ ਵਾਰਤਕ, ਬੇਸਬਾਲ, ਜੈਜ਼, ਪ੍ਰਾਇਜ਼ਫਾਇਟਿੰਗ, ਮੋਟੋਨ, ਮਾਇਲਸ ਡੇਵਿਸ, ਮੁਹੰਮਦ ਅਲੀ ਅਤੇ ਸੈਮੀ ਡੇਵਿਸ ਜੂਨੀਅਰ ਮੁੱਖ ਹਨ।
ਪਿਛੋਕੜ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ
ਗਿਰਾਲਡ ਅਰਲੀ ਦਾ ਜਨਮ 21 ਅਪਰੈਲ 1952 ਫ਼ਿਲਾਡੈਲਫ਼ੀਆ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ। ਇਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈਨਰੀ ਅਰਲੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਫਲੋਰੈਂਸ ਫਰਨਾਈਂਡਸ ਓਗਲੇਸਬੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਜਦ ਉਹ ਸਿਰਫ ਨੌਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਪਿਛੋਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕਾ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। 1974 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਪੈਂਸਿਲਵੀਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਗਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਇਹਨਾਂ ਮੁੱਢਲੇ ਵਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਮੀਰੀ ਬਰਾਕਾ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਹਦੇ ਪਰਭਾਵ ਹੇਠ ਹੀ ਉਹ ਖੁਦ ਇੱਕ ਕਵੀ ਅਤੇ ਨਾਟਕਕਾਰ ਬਣਿਆ। ਅਰਲੀ ਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਨਿਜੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲੇਖਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਧਾਰਿਆ। ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਹੀ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਕਤਲ-ਕੇਸ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਲਿਖਿਆ ਇੱਕ ਅਖ਼ਬਾਰੀ ਲੇਖ ਸੀ।
ਬੀ. ਏ. ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਫ਼ਿਲਾਡੈਲਫ਼ੀਆ ਵਾਪਿਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਾਰਨੇਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ ਜਿਥੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰੇਟ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਬਲੈਕ ਸਟਡੀਸ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਆਪਨ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ। 1990 ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕੀ-ਅਮਰੀਕਨ ਵਿਭਾਗ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰਸ਼ਿਪ ਮਿਲ ਗਈ।
ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ
ਅਗਸਤ 27, 1977 ਨੂੰ ਅਰਲੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇਦਾ ਹੇਡਨ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸੋ ਬੱਚੇ ਹੋਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲਿਨੇਟ ਕ੍ਰਿਸਟੇਨ ਹਾਏਨਸ ਅਰਲੀ ਅਤੇ ਰੋਸਾਲੈਂਡ ਲਿਨੋਰਾ ਹਾਏਨਸ ਅਰਲੀ ਸਨ।
ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ 1988 ਵਿੱਚ ਵਾਈਟਿੰਗ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਲੇਖ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਕਲਚਰ ਆਫ ਬਰੂਸਿੰਗ: ਐਸੇਸ ਆਨ ਪ੍ਰਾਇਜ਼ਫਾਈਟਿੰਗ, ਲਿਟਰੇਚਰ ਐਂਡ ਮਾਡਰਨ ਅਮਰੀਕਨ ਕਲਚਰ, ਲਈ 1994 ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਬੁਕ ਕ੍ਰਿਟਿਕਸ ਸਰਕਲ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ 2001 ਅਤੇ 2002 ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਗ੍ਰੈਮੀ ਅਵਾਰਡ ਬੈਸਟ ਐਲਬਮ ਨੋਟਸ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ,ਹੋਇਆ। 5 ਸਿਤੰਬਰ 2007 ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਰਲੀ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 2013 ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਲਡ ਅਰਲੀ ਨੂੰ ਸੇਂਟ ਲੁਇਸ ਵਾਲਕ ਆਫ ਫ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਗਿਆ।
ਬਾਹਰੀ ਕੜੀਆਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਮਰੀਕੀ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1952 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜੀਵਤ ਲੋਕ
ਇਟਲੀ ਦਾ ਝੰਡਾ
right|thumb ਇਟਲੀ ਦਾ ਝੰਡਾ ਇੱਕ ਤਿਰੰਗੀ ਝੰਡਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਇੱਕੋ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਹਨ ਖੱਬੇ ਤੋਂ ਸੱਜੇ ਹਰਾ, ਚਿੱਟਾ, ਅਤੇ ਲਾਲ। ਇਸ ਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 1 ਜਨਵਰੀ 1948 ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ "Tricolore" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਇਟਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ
ਆਸਟਰੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ
thumb|ਆਸਟਰੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਸਟਰੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ ਯੂਰਪੀ ਦੇਸ਼ ਆਸਟਰੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ ਹੈ।  ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੇਟਵੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਹਨ, ਦੋ ਲਾਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ।ਆਸਟ੍ਰੀਅਨ ਦੀ ਪਦਵੀ 13 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਬਾਬੇਨਬਰਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕੋਟ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।ਹਾਊਸ ਆਫ ਹੈਬਸਬਰਗ ਦੇ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨਾਲ,ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ 15 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਝੰਡੇ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਇਹ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੱਚੀ ਗੋਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ 1 9 18 ਵਿੱਚ ਕੌਮੀ ਝੰਡਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰੇਂਡਾ ਫਾਇਗਨ
ਬ੍ਰੇਂਡਾ ਫਾਇਗਨ (ਜਨਮ 1944) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਕਾਰਕੁਨ, ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਅਤੇ ਅਟਾਰਨੀ ਹੈ।
ਆਸਟਰੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ
ਮੂਲ
ਇਸ ਝੰਡੇ ਵਿਚਲਾ ਲਾਲ ਫੀਲਡ ਤੇ ਇੱਕ ਸਿਲਵਰ ਬੈਂਡ,ਮੱਧਕਾਲ ਬਾਬੇਨਬਰਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਟ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।ਬਿੰਦਡਸਚਿਲਡ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਭਾਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਟੀਰੀਅਨ ਮਾਰਗ੍ਰੇਵਜ਼ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।ਜੋ ਓਟੇਆਰਾ noble ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕਾਰਿੰਥਨੀਅਨ ਡਿਊਕ ਅਡਲਬਰੋ (ਰਾਜ 1011-1035) ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਰੰਗ ਅਪਣਾਇਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਬਾਬੇਨਬਰਗ ਮਾਰਗਰੇਵ ਲੀਓਪੋਲਡ III (1095-1136) ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ 1105 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਬਾਇਲੀ ਢਾਲ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਜਦੋਂ 1192 ਵਿੱਚ ਸਟੀਰੀਆ ਦੇ ਆਖਰੀ ਓਕਾਰਾਕ ਡਯੂਕ ਓਟੋਕਾਰ ਚੌਥੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਸਟੀਰੀਅਨ ਡਚੀ ਨੂੰ ਬਾਬੇਨਬਰਗ ਡਿਊਕ ਲਿਓਪੋਲਡ ਵੀਰ ਦੁਆਰਾ ਆਸਟਰੀਆ ਨੂੰ 1186 ਜੌਰਜਬਰਗ ਸੰਧੀ ਦੁਆਰਾ ਵਿਰਾਸਤੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸੋਸਟੋਮਸ ਹੰਥਾਲਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਪੋਤੇ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਡਿਊਕ ਫਰੈਡਰਿਕ ਦੂਜੇ (1230-1246) ਨੇ "ਕੁਰੇਲੋਂਓਮ" ਜਾਂ "ਜੰਗਲੀ" ਨਾਮ ਦਾ ਉਪਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਬੇਬਰਗ ਰਾਜ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਲਾਲ- ਗੱਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦਾ ਲਾਲਚ - ਨਾਜਾਇਜ਼ ਸਥਾਨਕ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੱਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਫਰੈਡਰਿਕ II ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਾਰੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ।ਟ੍ਰਿਬਿਡ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 30 ਨਵੰਬਰ 1230 ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਡੀਲ ਤੇ ਸੀਲ ਵਿੱਚ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਲੇਨਫਰਡ ਐਬੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।ਮੱਧਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਜੈਨ ਡੇਰ ਏਨਿਕਲ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਡਿਊਕ ਵਿਅਨਾ ਸਕੈਟਨਸਟਿਫਟ ਵਿੱਚ 1232 ਐਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਰੈੱਡ-ਵ੍ਹਾਈਟ-ਰੈੱਡ ਰਸਮੀ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।ਬਾਬੇਨਬਰਗ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਰੰਗ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕੋਟ ਲਈ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ।ਫਰੈਡਰਿਕ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1246 ਬਟਲਟ ਆਫ਼ ਲੀਹਥਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮੋ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਮਸਿਸਲਡ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਓਟੋਕਾਰ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੋਹੀਮੀਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।ਮਾਰਚਫੈਲ ਤੇ 1278 ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਹੈਬਸਬਰਗ ਦੇ ਜੇਤੂ ਹਾਊਸ ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਬਸਬਰਨ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਕੋਟ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰੇਂਡਾ ਫਾਇਗਨ
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ
ਬ੍ਰੈਂਡਾ ਸੂ ਫਾਇਗਨ ਦਾ ਜਨਮ 1944 ਵਿੱਚ ਫਾਲਸ ਚਰਚ, ਵਿੱਖੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਆਰਥਰ ਪਾਲ ਫਾਇਗਨ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਸ਼ਿਰਲੀ ਕੈਡੀਸਨ ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਪਤਨੀ ਸੀ।  ਫਾਇਗਨ ਨੇ 1962 ਵਿੱਚ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।
ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਫਾਇਗਨ ਨੇ 1968 ਅਤੇ 1974 ਵਿੱਚ ਮਾਰਕ ਫਸਟਿਊ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ  ਇਸ ਜੋੜੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਐਲਿਸਕਸ ਸੀ, ਜੋ ਯੂ.ਸੀ. ਬਿਰਕਲੀ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। 1979 ਵਿੱਚ ਫਸਟਿਊ ਅਤੇ ਫਾਇਗਨ ਦਾ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਾਇਗਨ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਸਟਰੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ
ਆਸਟਰੀਅਨ ਝੰਡੇ ਵਿਚਲਾ ਸਿੱਕਾ
ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੁਲੈਕਟਰ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਮੂਨਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਜੀ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ 20 ਯੂਰੋ ਪੋਸਟ ਵਾਰ ਪੀਰੀਅਡ ਸਿੱਕਾ, ਜੋ 17 ਸਤੰਬਰ 2003 ਨੂੰ ਆਸਟਰੀਆ ਦੀ ਗਣਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਇਸ ਸਿੱਕੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸੰਘ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੁਆਰਾ ਦਿਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਕੋਟ ਹੈ।ਲਾਲ-ਚਿੱਟੇ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਕਈ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੌਮੀ ਰੰਗ ਹਨ।ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਕੌਮੀ ਝੰਡੇ, ਜੋ ਕਿ ਅਕਸਰ "ਸਟਾਰ ਐਂਡ ਬਾਰ" ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ 4 ਮਾਰਚ 1861 ਤੋਂ 1 ਮਈ 1863 ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਕੌਮੀ ਝੰਡੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਿਯਸਿਸ਼ ਕਲਾਕਾਰ ਨਿਕੋਲਾ ਮਾਰਸਚੱਲ ਦੁਆਰਾ ਮੈਰੀਅਨ, ਅਲਾਬਾਮਾ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਦਾ ਝੰਡਾ 4 ਮਾਰਚ 1861 ਨੂੰ ਮਾਂਟਗੋਮਰੀ, ਅਲਾਬਾਮਾ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਕਨਫੇਡਰੈਟ ਕੈਪੀਟਲ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਾਰਸਚੈਲ ਨੇ ਕਨਫੇਡਰੇਟ ਆਰਮੀ ਵਰਦੀ ਵਾਂਗ ਝੰਡੇ ਦਾ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।.
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ
ਬ੍ਰੇਂਡਾ ਫਾਇਗਨ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1944 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਲੇਖਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਲੇਖਿਕਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਲੇਖਿਕਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਲੇਖਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਅਜੇ ਦੇਵਗਨ
ਅਜੇ ਦੇਵਗਨ (ਵਿਸ਼ਾਲ ਵੀਰੂ ਦੇਵਗਨ, ਜਨਮ 2 ਅਪਰੈਲ 1969 ) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਾ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਹਨ। ਓਹਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਿਲਮੀ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਫੂਲ ਔਰ ਕਾਂਟੇ ਫਿਲਮ ਤੋਂ 1991 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਲਈ ਓਸ ਨੂੰ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਵਾਂ ਅਦਾਕਾਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। 1998 ਵਿੱਚ ਓਹਨਾ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਭੱਟ ਦੀ ਫਿਲਮ ਜ਼ਖਮ ਅਤੇ 2003 ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੰਤੋਸ਼ੀ ਦੀ ਫਿਲਮ ਦ ਲੀਜੰਡ ਆਫ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਦਾਕਾਰੀ ਲਈ ਨੈਸ਼ਨਲ ਫਿਲਮ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ। ਓਹ ਹੁਣ ਤਕ ਲਗਭਗ 80 ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ'।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮੀ ਅਦਾਕਾਰ
ਪੁਰੀ ਰਿਸ਼ਭ
ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ
ਰਿਸ਼ਭ ਪੁਰੀ ਦਾ ਜਨਮ 12 ਫਰਵਰੀ 1987 ਨੂੰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਾਈਜੀਰੀਆ ਵਿੱਚ ਪਲੇ ਵਧੇ। 1 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਈਪਰਲਿਪੀਡਮੀਆ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ 9 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਐਰੋਟਿਕ ਸਟੈਨੋਸਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਰਿਸ਼ਭ ਪੁਰੀ ਨੂੰ ਤਨਾਅ-ਰਿਹਾਈ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਵਿੱਦਿਆ ਦੁਆਰਾ ਬਿਜਨਸ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੂ.ਕੇ. ਤੋਂ ਬਿਜ਼ਨਸ ਐਡਮਿਨਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ (ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਟ੍ਰੇਡ) ਵਿੱਚ ਦੂਰੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਕੈਰੀਅਰ
ਰਿਸ਼ੀਭ ਕੋਲ ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਪਿਛੋਕੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਗਲੋਬਲ ਸਟਰਲਿੰਗ ਪ੍ਰੋਡਕਟਸ ਲਿਮਟਿਡ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 34 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਈਜੀਰੀਆ, ਪੱਛਮੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ਭ ਪੁਰੀ 18 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਮੂਹ ਕੁਦਰਤੀ ਖਣਿਜ ਮਾਈਨਿੰਗ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਉਤਪਾਦਨ ਹਾਉਸ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਲੇਖਕ
ਰਿਸ਼ੀਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ 'ਇਨਸਾਈਡ ਦਿ ਹਾਰਟ ਆਫ਼ ਹੋਪ' ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਦਯੋਗਪਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ' ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਨਰਸਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੋਣ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਬਾਹਰਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਉਹੀ ਮਾਹੌਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲੇਖਕ ਬਣਨ ਲਈ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਹੱਥ-ਲਿਖਤ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ 2016 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਕਿਤਾਬ ਬੇਗਲੋਕਸ ਅਤੇ ਹਾਰਪਰ ਕੋਲੀਨਜ਼ ਦੁਆਰਾ "ਫਲਾਇੰਗ ਵਿਧਾਉਟ ਵਿੰਗਸ" ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਵਲ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਹਿਨੂਰ
ਇਤਿਹਾਸ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਹਿਨੂਰ ਹੀਰਾ 13ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕਾਕਤੀਆ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਂਧਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਗੁੰਟੂਰ ਜ਼ਿਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਲੂਰ ਖਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 14ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਰਕੀ ਖਿਲਜੀ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਲੁੱਟ (ਜੰਗੀ ਲੁੱਟ) ਲਈ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਤੇ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਲਾਉਦੀਨ ਖਿਲਜੀ ਦੇ ਮਲਿਕ ਨਾਇਬ (ਉਪ ਸੁਲਤਾਨ) ਮਲਿਕ ਕਾਫੂਰ ਨੇ ਨਵੰਬਰ 1310 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰੰਗਲ (ਆਧੁਨਿਕ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ) ਤੇ ਇੱਕ ਸਫਲ ਛਾਪਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਥੋਂ ਕੋਹਿਨੂਰ ਹੀਰਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।  ਇੱਥੋਂ ਇਹ ਹੀਰਾ ਦਿੱਲੀ ਸਲਤਨਤ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ ਬਾਬਰ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗਿਆ।
ਪੰਜਵੇਂ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸ਼ਾਹ ਜਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਮੋਰ ਤਖਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੀਰਾ ਜੁੜਵਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਆਗਰਾ ਨੇੜੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਿਮਾਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਹੀਰਾ ਜਦੋਂ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਇੱਕ ਵੇਨੇਸ਼ੀ ਜੌਹਰੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ 186 ਕੈਰਟ ਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੰਤਕਥਾ ਹੈ ਉਸਨੇ ਕੋਹਿਨੂਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਹ ਜਹਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਝਰੋਖੇ ਵਿੱਚ ਰਖਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਾਜ ਮਹਿਲ ਦਾ ਸਿਰਫ ਅਕਸ ਦੇਖ ਸਕੇ।
1738 ਵਿੱਚ ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਭਾਰਤ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੂਬ ਲੁੱਟ ਮਚਾਈ। ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਜੀਵਨੀ ਲੇਖਕ ਮੁਹੰਮਦ ਕਾਜ਼ਿਮ ਮਾਰਵੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਹਿਨੂਰ ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਦੁਆਰਾ ਲੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। 1747 ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਸਲਤਨਤ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1751 ਵਿੱਚ ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਪੋਤੇ ਨੇ ਫੌਜੀ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣ ਬਦਲੇ  ਕੋਹਿਨੂਰ ਅਫ਼ਗਾਨ ਸਲਤਨਤ ਦੇ ਮੋਢੀ ਅਹਿਨਦ ਸ਼ਾਹ ਦੁਰਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਦੁਰਾਨੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਹ ਸ਼ੁਜਾ ਨੇ ਰੂਸ ਦੁਆਰਾ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਉੱਤੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਅੰਗਰੇਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਠਜੋੜ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੀਰਾ ਲੈ ਕੇ ਲਾਹੌਰ (ਆਧੁਨਿਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ) ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ 1813 ਸਿੱਖ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨਨਿਵਾਜ਼ੀ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾ ਨੇ ਕੋਹਿਨੂਰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ
ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਜੌਹਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀਰੇ ਦੀ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਸ਼ਾਹ ਸ਼ੁਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੌਹਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸਦੇ ਅਸਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਗ ਨੇ ਸ਼ਾਹ ਸ਼ੁਜਾ ਨੂੰ 125,000 ਰੁਪਏ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਫਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਜੌਹਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀਰੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਜੌਹਰੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹੀਰੇ ਦੀ ਕੀਮਤ "ਸਾਰੀਆਂ ਗਣਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ" ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਹੀਰੇ ਨੂੰ ਗੋਬਿੰਦਗੜ੍ਹ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਉੱਚ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਹੂਲਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਹੀਰਾ ਗੋਬਿੰਦਗੜ੍ਹ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਊਠ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਝੋਲੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਕਾਫ਼ਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਝੋਲੇ ਵਾਲੇ 39 ਹੋਰ ਊਠ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ 40 ਊਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਹਿਨੂਰ ਕਿਹੜੇ ਊਠ ਤੇ ਲੱਦਿਆ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਚੀ ਮਿਸਰ ਬੇਲੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ। 1839 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਬੋਲਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, 26 ਜੂਨ 1839 ਨੂੰ, ਕੋਹ-ਏ-ਨੂਰ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਬਹਿਸ ਛਿੜ ਗਈ। ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਹਾਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਹਿਨੂਰ ਜਗਨਨਾਥ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਪਰੰਤੂ ਖ਼ਜਾਨਚੀ ਬੇਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰਾਜ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਕੋਲ
15 ਸਤੰਬਰ 1843 ਨੂੰ, ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੰਧਾਵਾਲੀਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਖਤਾਪਲਟ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਧਿਆਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੀਰਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਵਾਬੀ ਤਖਤਾਪਲਟ ਵਿੱਚ ਕਾਤਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। 24 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਹੀਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਮਹਾਰਾਣੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ
ਦੂਜੀ ਐਂਗਲੋ-ਸਿੱਖ ਜੰਗ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 29 ਮਾਰਚ 1849 ਨੂੰ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਪਨੀ ਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਆਖਰੀ ਸੰਧੀ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਸੰਧੀ ਤਹਿਤ ਕੋਹਿਨੂਰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਾਰਾਣੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੰਧੀ ਤੇ ਤੀਜੇ ਆਰਟੀਕਲ ਅਨੁਸਾਰ- ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਹ ਸੂਜਾ-ਉਲ-ਮੂਲਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਕੋਹਿਨੂਰ ਨਾਮ ਦਾ ਰਤਨ, ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਮਹਾਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਕੋਹ-ਏ-ਨੂਰ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਡਿਪਟੀ ਚੇਅਰਮੈਨ ਦੁਆਰਾ ਬਕਿੰਘਮ ਪੈਲੇਸ ਵਿਖੇ 3 ਜੁਲਾਈ 1850 ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਣੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਹੀ ਤਾਜ ਵਿੱਚ
ਮਹਾਰਾਣੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਹਿਨੂਰ ਨੂੰ ਐਡਵਰਡ VII ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਹਾਰਾਣੀ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰਾ ਦੇ ਤਾਜ ਵਿੱਚ ਜੜ ਦਿੱਤਾਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ 1902 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਜਪੋਸ਼ੀ ਵੇਲੇ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1911 ਵਿੱਚ ਹੀਰਾ ਰਾਣੀ ਮੈਰੀ ਦੇ ਤਾਜ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ 1937 ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਣੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਦੇ ਤਾਜ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ 2002 ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤਾਬੂਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲੇਟਣ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 6 ਮਈ 2023 ਨੂੰ ਕਿੰਗ ਚਾਰਲਸ III ਦੀ ਤਾਜਪੋਸ਼ੀ ਮੌਕੇ ਮਹਾਰਾਣੀ ਕੈਮਿਲਾ ਨੂੰ 6 ਮਈ 2023 ਨੂੰ ਕਿੰਗ ਚਾਰਲਸ III ਦੀ ਤਾਜਪੋਸ਼ੀ ਮੌਕੇ ਰਾਣੀ ਮੈਰੀ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਨਾਲ ਤਾਜ ਪਹਿਨਾਇਆ ਗਿਆ ਪਰ ਇਹ ਤਾਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕੋਹਿਨੂਰ ਦੇ ਪਹਿਨਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹੋਰਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਦਾਅਵੇ
ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ 1947 ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਰਤਾਨਵੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਕੋਹਿਨੂਰ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਮੰਗ 1943 ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈ ਗਈ, ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਬਰਤਾਨਵੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਲ 2000,2010 ਅਤੇ 2016 ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਾਰਤ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਮੰਗ ਦੁਬਾਰਾ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਅਪ੍ਰੈਲ 2016 ਵਿੱਚ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਹਿਨੂਰ ਨੂੰ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵੱਲੋਂ 1976 ਵਿੱਚ ਹੀਰੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਲਕੀਅਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਹਿਨੂਰ ਦੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਾਪਸੀ "ਉਸ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਠੋਸ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।"
ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਨੇ ਵੀ ਕੋਹਿਨੂਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਾਅਵਾ ਠੋਕਿਆ ਜਦੋਂ ਸਾਲ 2000 ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਹਿਨੂਰ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹੈ, ਹੀਰੇ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ (ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ) ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹੀਰਾ ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਸ਼ਾਸਨ  ਸੌਂਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਿੱਖ ਸਾਮਰਾਜ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੁਗਲ ਸਾਮਰਾਜ
ਟਰਾਂਸਫੀਗੂਰੇਸ਼ਨ ਗਿਰਜਾਘਰ
ਬਾਹਰੇ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਪੇਨ ਦੇ ਗਿਰਜਾਘਰ
ਪਰੋਮਿਤਾ ਵੋਹਰਾ
ਪਰੋਮਿਤਾ ਵੋਹਰਾ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Paromita Vohra) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਨ, ਪੌਪ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮਾਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜੇਤੂ ਫ਼ੀਚਰ ਫ਼ਿਲਮ ਖਾਮੋਸ਼ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਟਕਥਾ ਵੀ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਕੰਪਨੀ ਪਰੋਦੇਵੀ ਪਿਕਚਰਜ਼ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਅਧਾਰਤ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਡੇ ਮਿਡ-ਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਲਮ ਪੈਰੋ-ਨਰਮਲ ਗਤੀਵਿਧੀ ਲਿਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੰਬਈ ਮਿਰਰ ਲਈ ਇੱਕ ਹਫਤਾਵਾਰੀ ਕਾਲਮ ਵੀ ਲਿਖਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨੀ
ਵੋਹਰਾ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਖਾ ਵੋਹਰਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਅਨਿਲ ਬਿਸਵਾਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਆਸਲਤਾ ਬਿਸਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਜਿਸਨੇ 1930 ਅਤੇ 1940 ਦੌਰਾਨ ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਵੋਹਰਾ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ (1986 - 1989) ਵਿੱਚ ਮਿਰਾਂਡਾ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਜਨ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।
ਵੋਹਰਾ ਨੇ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਏਜੰਟਾਂ ਦੀ ਸਹਿ-ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੀਡੀਆ ਫਾਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਔਨਲਾਈਨ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਇਸਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਰਚਨਾਤਮਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਏਜੰਟਾਂ ਕੋਲ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਮਲਟੀਮੀਡੀਆ ਸਮੱਗਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਸੈਕਸ ਸਿੱਖਿਆ, ਜਿਨਸੀ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਹਿਲੂਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਆਪਕ ਲਿੰਗਕਤਾ ਸਿੱਖਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੋਹਰਾ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਨੂੰ "ਇੱਛਾ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਲਿੰਗ, ਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਚੋਣ" ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਭਾਰਤੀ ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਸਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਰਾਮ ਦੇਵੀਨੇਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੋਹਰਾ ਨੇ ਪ੍ਰਿਆਜ਼ ਮਿਰਰ, ਪ੍ਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਏ, ਇੱਕ 2016 ਵਿੱਚ ਸੰਸ਼ੋਧਿਤ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਾਮਿਕ ਜੋ ਕਿ ਤੇਜ਼ਾਬ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹਿੰਸਾ ' ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ, ਸਹਿ-ਲਿਖਿਆ।
ਵੋਹਰਾ ਨੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਸਿਨੇਮਾ ਸਿਟੀ ਲਈ ਧੁਨੀ ਸਥਾਪਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਸਿਨੇਮਾ, ਸ਼ਹਿਰ, ਅਤੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਪੁਰਾਲੇਖ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ 2012 ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ, ਸੋ ਨਿਅਰ ਯਟ ਸੋ ਫਾਰ, ਜੋ ਕਿ ਨੈਸ਼ਨਲ ਗੈਲਰੀ ਆਫ਼ ਮਾਡਰਨ ਆਰਟ, ਦਿੱਲੀ, ਮੁੰਬਈ ਅਤੇ ਬੰਗਲੌਰ ਤੱਕ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਇਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਚੈਨਲ V ਦੇ ਪ੍ਰੋਮੋਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਆਂਟੀ 303' ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਲਮ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੈਮਿਓ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ
ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ
thumb|ਇੱਕ ਟੈਬੀ ਬਿੱਲੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿਕਸਡ ਮੋੋਲੋਸਰ ਕੁੱਤਾ। ਇੱਕ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਪਸ਼ੂ ਇੱਕ ਓਹ ਜਾਨਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕੰਪਨੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਕੋਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ, ਖੁਫੀਆ, ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ (ਜਾਂ "ਸਰਪ੍ਰਸਤ ") ਦੋਵੇਂ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਲਾਭ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਤੁਰਨਾ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਕੁੱਤਾ, ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ, ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਨਾਲ ਕੁੱਤਾ ਦੋਵੇਂ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਾਲਤੂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਜਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬਾਲਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਜਕ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਥੈਰੇਪੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਕਲਾਸ ਹੈ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਸਿੰਗ ਹੋਮਸ ਵਿੱਚ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਜਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ। ਪਾਲਤੂ ਚਿਕਿਤਸਾ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਰੀਰਕ, ਸਮਾਜਿਕ, ਬੋਧੀ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਹੈਂਡਲਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁੱਝ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਨਿਆਇਕ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਗਠਨਾਂ ਨੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਰੱਖਣ ਸੰਬੰਧੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਗ਼ੈਰ-ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ।
ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਚੋਣ
ਇਕ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਮੱਧਮ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਲਈ, ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ 'ਤੇ ਕੁੱਲ ਲਾਗਤ $ 7,240 ਤੋਂ $ 12,700 ਹੈ। ਇਨਡੋਰ ਬਿੱਲੀ ਲਈ, ਬਿੱਲੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ 'ਤੇ ਕੁੱਲ ਲਾਗਤ $ 8,620 ਤੋਂ $ 11,275 ਹੈ। ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਥੀ ਲਈ ਪਾਲਤੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਘਰ ਜਾਂ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਜਾਂ ਆਕਰਸ਼ਣ ਕਰਕੇ। ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਨਾ ਰੱਖਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਕਾਰਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਢੁਕਵੀਂ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਲਤੂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ।
ਵਾਤਾਵਰਣ ਪ੍ਰਭਾਵ
ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਕਾਫੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਮ ਹਨ ਜਾਂ ਉੱਚ ਘਣਤਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ 163 ਮਿਲੀਅਨ ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਜੋ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ 20 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਦਾਜ਼ਨ 33% ਪਸ਼ੂ-ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਊਰਜਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਜੈਵਿਕ ਬਾਲਣ, ਫਾਸਫੇਟ ਦੀ ਵਰਤੋ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁੰਜ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਲਗਭਗ 30-30% ± 13%, ਪੁੰਜ, ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫੱਫਟਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਰਾਕ ਅਤੇ ਬਾਇਓਕਾਇਡਸ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਬਿੱਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਖਪਤ ਦਾ ਖਪਤ 64 ± 16 ਮਿਲੀਅਨ ਟਨ ਦੇ ਸੀਐਸਏ-ਬਰਾਬਰ ਮੀਥੇਨ ਅਤੇ ਨਾਈਟਰਸ ਆਕਸਾਈਡ, ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗ੍ਰੀਨਹਾਊਸ ਗੈਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਪਰ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਾਲਤੂ ਮਲਕੀਅਤ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਵਾਤਾਵਰਣਕ ਖਰਚੇ ਹਨ।
ਕਿਸਮ
thumb|ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਗਊ thumb|ਲਾਲ ਫੌਕਸ ਸਿਰਫ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਪਰੰਤੂ ਕੇਵਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਣ-ਪੋਸਣ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਵੇਚੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਜੋਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਬੇਜਾਨ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਹਨ ਜੋ "ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ" ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਖੇਡ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਂ ਹਾਸਾ-ਮਖੌਲ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੀਟਰ ਰੌਕ ਜਾਂ ਚਿਆ ਪਾਲ)।
ਜਾਨਵਰ
thumb|ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ thumb|ਐਲਬਿਨਵਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੈੱਜਸ਼ਿਪ
ਪੰਛੀ
thumb|ਇੱਕ ਚਿਕਨ thumb|ਇੱਕ ਆਸਕਰ
ਜੋਆਨ ਕਰਾਫ਼ੋਰਡ
ਜੋਆਨ ਕਰਾਫੋਰਡ (ਜਨਮ ਲੂਸੀਲ ਫੈ ਲੇਸੂਊੁਰ; 23 ਮਾਰਚ, ਅੰ. 1904 – ਮਈ 10, 1977) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਫਿਲਮ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਇੱਕ ਡਾਂਸਰ ਅਤੇ ਸਟੇਜ ਸ਼ੋਅਗਰਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। 1999 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਨ ਫਿਲਮ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਨੇ ਕ੍ਰਾਫੋਰਡ ਨੂੰ ਕਲਾਸਿਕ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਸਿਨੇਮਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਟਾਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ 10 ਵੇਂ ਸਥਾਨ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰੌਡਵੇ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਕੋਰਸ ਲੜਕੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਟਕੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਾਂਸਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਾਫੋਰਡ ਨੇ ਮੈਟਰੋ-ਗੋਲਡਵਿਨ-ਮੇਅਰ ਨਾਲ 1925 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਸ਼ਨ ਪਿਕਚਰ ਕੰਟਰੈਕਟ ਤੇ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ ਸਨ। 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਕਰਾਫੋਰਡ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਐਮਜੀਐਮ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣਾਂ ਨੋਰਮਾ ਸ਼ੀਅਰਰ ਅਤੇ ਗ੍ਰੇਟਾ ਗਾਰਬੋ ਕਰਾਫੋਰਡ ਵਲੋਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਾਫੋਰਡ ਨੇ ਅਕਸਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ, ਜੋ ਰੋਮਾਂਸ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਦੀ  ਭੂਮਿਕਾ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਯੁੱਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖੂਬ ਪਸੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨਪਿਆਰੀਆਂ ਸਨ। ਕਰਾਫੋਰਡ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਫਿਲਮ ਸਟਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਸੇ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ, 1930 ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ "ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ ਜ਼ਹਿਰ" ਦਾ ਲੇਬਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰੰਤੂ 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁਧਾਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ 1945 ਵਿੱਚ ਮਿਲਡਰਡ ਪੀਅਰਸ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸਰਬੋਤਮ ਅਦਾਕਾਰਾ ਲਈ ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ। ਉਹ ਪੋਜੈਸਿਡ (1947) ਅਤੇ ਸਡਨ ਫੀਅਰ (1952) ਲਈ ਬੈਸਟ ਐਕਟਰੈਸ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1977 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਅਮਰੀਕੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ਿਲਮੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1904
ਗੋਦਾਨ (ਫ਼ਿਲਮ)
ਗੋਦਾਨ 1963 ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹਿੰਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਫਿਲਮ ਹੈ। ਇਹ ਹਿੰਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਲਪਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮਚੰਦ ਦੇ ਇਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਨਾਵਲ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਸੰਖੇਪ ਕਹਾਣੀ
ਫ਼ਿਲਮ “ਗੋਦਾਨ” ਦਾ ਨਾਇਕ ਹੋਰੀ (ਰਾਜਕੁਮਾਰ) ਬਾਲਬੱਚੇਦਾਰ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਕਿਸਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਾਂ ਰੱਖਣ ਦਾ ਸੁਫ਼ਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਉਧਾਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਧਨਿਆ (ਕਾਮਿਨੀ ਕੌਸ਼ਲ) ਬੜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹੋਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੋਬਰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਹੋਰੀ ਨੇ ਗਾਂ ਉਧਾਰ ਲਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕੁੱਝ ਹੀ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਈਰਖਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਰੀ ਦਾ ਭਰਾ ਉਸ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਹਿਰ ਦੇਕੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਹਿਰ ਦੇਕੇ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਜਦੋਂ ਪੁਲਿਸ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੇ ਗੋਬਰ ਦੀ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਕੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਜਰਿਏ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਵਤ ਦੇਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰੀ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਗੋਬਰ (ਮਹਿਮੂਦ) ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਨਰਾਜ ਹੋਕੇ ਘਰ ਛੱਡ ਲਖਨਊ ਜਾ ਕੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੇ ਗੋਬਰ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡਕੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰੀ ਨੂੰ ਬੈਚੈਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਬਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਗੋਬਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਝੁਨੀਆ ਗੋਬਰ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਗੋਬਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਦੀ ਉਹ ਗੋਬਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਂ ਬਨਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਧਨੀਆ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਹੋਰੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਝੁਨੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਹੂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸਤੇ ਝੁਨੀਆ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਨਰਾਜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰੀ ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਝੁਨੀਆ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਬਰਾਦਰੀ ਦਾ ਲਾਇਆ ਜੁਰਮਾਨਾ ਅਦਾ ਕਰੇ। ਹੋਰੀ ਝੁਨੀਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਝੁਨੀਆ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਕਰਜ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬੈਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰੀ ਆਪਣੀ ਫਸਲ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖ ਕੇ ਬਰਾਦਰੀ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਝੁਨੀਆ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਮੀਂਦਾਰ, ਸਾਹੂਕਾਰ, ਪੰਚਾਇਤ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰੀ ਦੇ ਬਿਰਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਰੀ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲਗਾਨ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਸੀਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੀ ਫਸਲ ਨੂੰ ਨਿਲਾਮ ਕਰ ਕੇ ਜੁਰਮਾਨੇ ਸਹਿਤ ਉਸ ਤੋਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਲਗਾਨ ਵਸੂਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰੀ ਆਪਣਾ ਖੇਤ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਬੂਢ਼ੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਗੋਬਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਦੀ ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਭਾਰੀ ਕਰਜ ਦੇ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦਬੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਘਰ ਵੀ ਗਿਰਵੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮੁਨਕਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੇਤ ਖਲਿਹਾਨ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਜਦੂਰੀ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਗੁਜਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਧੁਪ ਵਿੱਚ ਮਜਦੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਖੂਨ ਦੀ ਉਲਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਧਨੀਆ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਸ ਆਉਣ ਤੇ ਉਹ ਧਨੀਆ ਤੋਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਹੋਰੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਨੀਆ ਦੇ ਕੋਲ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਰਦੇ ਮਰਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਾਂ ਪਾਲਣ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਮੁੱਖ ਕਲਾਕਾਰ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ
ਜੁਰਚੇਨ ਲੋਕ
thumb|337x337px|ਇੱਕ ਜੁਰਚੇਨ ਯੋਧਾ ਜੁਰਚੇਨ ਲੋਕ (ਜੁਰਚੇਨੀ: ਜੁਸ਼ੇਨ ; ਚੀਨੀ: 女真, ਨੁਝੇਨ) ਜਵਾਬ - ਪੂਰਵੀ ਚੀਨ ਦੇ ਮੰਚੂਰਿਆ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਸਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਤੁਂਗੁਸੀ ਜਾਤੀ ਸੀ।  ਉਂਜ ਇਹ ਵਿਲੁਪਤ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਲੇਕਿਨ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਂਛੂ ਲੋਕ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਬੰਨ ਗਈ। ਜੁਰਚੇਨੋਂ ਨੇ ਜਿਹਨਾਂ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹੇ ਚੀਨ ਦੇ ਕੁੱਝ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਸੰਨ 1115 ਵਲੋਂ 1234 ਦੇ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ ਲੇਕਿਨ ਜਿਨੂੰ ਸੰਨ 1234 ਵਿੱਚ ਮੰਗੋਲ ਆਕਰਮਣਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿਹਾਸ
ਪ੍ਰਾਚੀਨਕਾਲ ਦੇ ਮੰਚੂਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਹੇ ਨਾਮਕ ਤੁਂਗੁਸੀ ਜਾਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਰਿਆ ਦੇ ਬਾਲਹੇ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਲੜਾਈ - ਲੜਾਈ ਸੀ ਲੇਕਿਨ ਜੋ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਜੁਰਚੇਨ ਇੰਹੀ ਮੋਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 11ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਜੁਰਚੇਨ ਖਿਤਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਿਆਓ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਸੰਨ 1115 ਵਿੱਚ ਜੁਰਚੇਨੋਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਕਰੀਏ ਨੇਤਾ ਉੱਭਰਿਆ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਨਇਨ ਅਗੁਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜੁਰਚੇਨੋਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੱਤਾ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਕੇ ਜਿਹਨਾਂ ਰਾਜਵੰਸ਼ (1115–1234) ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਚੀਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲੱਬ ਸੋਨੇ-ਰੰਗਾ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਵਨਇਨ ਅਗੁਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਵਾ ਕਰ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਨਾਮ ਸਮਰਾਟ ਤਾਈਜੁ ਰੱਖਿਆ। ਜੁਰਚੇਨ ਹੁਣ ਖਿਤਾਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਜਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਨ ਚੀਨੀਆਂ ਦੇ ਸੋਂਗ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖਦੇੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਚੀਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭੂਭਾਗ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੋਂਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੱਖਣ ਇਲਾਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਸੋਂਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਮ ਵਲੋਂ ਟਿਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜੁਰਚੇਨੋਂ ਵਿੱਚ ਝੜਪੇਂ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇ। ਸੰਨ 1189 ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਿਹਨਾਂ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੋ - ਤਰਫਾ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਸ ਗਿਆ - ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸੋਂਗ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਮੰਗੋਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਹ ਥਕਨੇ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਸੰਨ 1234 ਵਿੱਚ ਮੰਗੋਲ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਪਾਇਆ।
ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮਾਂਛੂ ਪਹਿਚਾਣ
ਸੰਨ 1586 ਵਲੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੇ ਅਰਸੇ ਤੱਕ ਇੱਕ ਨੁਰਹਾਚੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਜੁਰਚੇਨ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਜੁਰਚੇਨ ਕਬੀਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵਲੋਂ ਏਕਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਬੰਧਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਬੇਟੇ (ਹੁੰਗ ਤਾਈਜੀ) ਨੇ ਅੱਗੇ ਚਲਕੇ ਇਸ ਸਮੁਦਾਏ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਂਛੁ ਰੱਖਿਆ। ਇਹੀ ਨੀਵ ਸੀ ਜਿਸਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਚਲਕੇਮਾਂਛੁਵਾਂਨੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿੰਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਏਸ਼ੀਆਈ ਮਹੀਨਾ
ਪਰੀਹੀਲੀਅਨ ਅਤੇ ਅਪਹੀਲੀਅਨ
ਪਰੀਹੀਲੀਅਨ ਕਿਸੇ ਖਗੋਲੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਪੰਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਿੰਦੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਇਸਦੇ ਪੰਧ ਦੇ ਫੋਕਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅਪਹੀਲੀਅਨ ਇਸਦਾ ਉਲਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਪੰਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਿੰਦੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਕਿ ਖਗੋਲੀ ਵਸਤੂ ਇਸਦੇ ਫੋਕਸ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਲਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਪੰਧ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਖਗੋਲ ਵਿਗਿਆਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ
ਥਾਰ ਮਾਰੂਥਲ
ਜਲਵਾਯੂ
ਥਾਰ ਮਾਂਰੂਥਲ ਅਨੌਖਾ ਹੈ। ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਦੀ ਰੇਤ ਭੁੱਜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਰੂਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਸੱਠ ਡਿਗਰੀ ਸੇਲਸ਼ਿਅਸ ਤੱਕ ਤਾਪਮਾਨ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਪਮਾਨ ਸਿਫ਼ਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਰੁਸਥਲ ਦੀ ਤੇਜ ਹਵਾਵਾਂ ਰੇਤ ਦੇ ਟਿੱਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਹਰਿਆਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਨਦੀ ਅਤੇ ਮਾਰਕੰਡਾ ਨਦੀ ਤੋਂ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਵਰਖਾ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੇ ਕਰਨ ਅੱਜ ਇਹ ਖੇਤਰ ਰੇਟ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਟਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੌਸਮੀ ਲੂਨੀ ਨਦੀ, ਬਾੜੀ ਨਦੀ,ਅਤੇ ਸ਼ੁਕੜੀ ਨਦੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਨ-ਜੀਵਨ
ਜਨ-ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਮੀਲਾਂ ਦੂਰ ਕੋਈ - ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੁਪਾਲਣ (ਉੱਠ, ਗੁੱਝੀ ਗੱਲ, ਬਕਰੀ, ਗਾਂ, ਬੈਲ) ਇੱਥੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੇਸ਼ਾ ਹੈ। ਦੋ - ਚਾਰ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਮੀਂਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿੱਕਰ, ਟੀਂਟ ਅਤੇ ਖੇਚੜੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕਿਤੇ - ਕਿਤੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰਾ ਨਹਿਰ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਹੁੰਚਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ।
ਮਾਂਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ, ਬਿੱਛੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਰੂ ਸਮਾਰੋਹ
ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੂ ਸਮਾਰੋਹ (ਫਰਵਰੀ ਵਿੱਚ) - ਫਰਵਰੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਸਮਾਰੋਹ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀ ਬਖ਼ਤਾਵਰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੈਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਚਾ ਇਸ ਸਮਾਰੋਹ ਦਾ ਮੁੱਖ ਖਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੈ। ਪਗਡ਼ੀ ਬੰਨਣ ਅਤੇ ਮਰੂ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਗਤਾਵਾਂ ਸਮਾਰੋਹ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਦੁਗਨਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਰਾਬਰ ਬਾਲੁ ਦੇ ਟੀਲੋਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉੱਠ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਉਠਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਟੀਲੋਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਸ਼ਠਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪਰੋਗਰਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਾਰੂਥਲ
ਲ੍ਹਾਮੋ ਲਾ-ਸੋ
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> ਲ੍ਹਾਮੋ ਲਾ-ਸੋ ਜਾਂ ਲਹਾ-ਮੋ ਲਾ-ਤਸੋ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਅੰਡਾਕਾਰ ਓਰੇਕਲ ਝੀਲ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਗੇਲੁਗ ਸੰਪਰਦਾ ਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਤਿੱਬਤੀ ਭਿਕਸ਼ੂ ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ ਦੇ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੱਬਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ "ਦੇਵੀ ਦੀ ਰੂਹਾਨੀ ਝੀਲ" ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਪਾਲਡੇਨ ਲਹਾਮੋ, ਤਿੱਬਤ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰੱਖਿਅਕ ਹੈ। ਹੋਰ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ: ਸੋ ਲਹਾਮੋ, ਚੋਖੋਰਗਯੇਲਗੀ ਨਮਤਸੋ (ਚੋਸ 'ਖੋਰ ਰਜਯਾਲ ਗੀ ਗਨਾਮ ਮਤਸੋ) ਅਤੇ ਮਕਜ਼ੋਰਮਾ (ਦਮਾਗ ਜ਼ੋਰ ਮਾ) ਅਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਨਕਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ, ਚੋਲਾਮੋ ਵਜੋਂ।
ਪਾਲਡੇਨ ਲਹਾਮੋ ਅਤੇ ਲਹਾਮੋ ਲਾਤਸੋ
left|thumb|299x299px| ਪਾਲਡੇਨ ਲਹਾਮੋ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਲਡੇਨ ਲਹਾਮੋ, ਲਹਾਮੋ ਲਾਟੋ ਦੀ ਮਾਦਾ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ "ਕਿ ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ ਪੁਨਰਜਨਮ ਲੈਣਗੇ ਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਲੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗੀ।" ਦੂਜੇ ਦਲਾਈ ਲਾਮਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਕਸ਼ੂ ਝੀਲ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੌਰਾਨ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਗਲੇ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਲਹਾਮੋ ਲਾਤਸੋ ਵਿਖੇ ਪਾਲਡੇਨ ਲਹਾਮੋ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਜੇਮੋ ਮਕਸੋਮਾ ਹੈ (Wylie , "ਵਿਜੇਤਾ ਰਾਣੀ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ"। ਝੀਲ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ "ਪਾਲਦੇਨ ਲਹਮੋ ਕਾਲੀਦੇਵਾ " ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਬੋਧੀ ਰੂਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਲੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਮੋ ਮਕਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਚਿਕ ਪੇਲ੍ਹਾ ਸ਼ਿਵੇ ਨਿਆਮਚੇਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਇਹ ਪਾਲਡੇਨ ਲਹਾਮੋ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਰੂਪ ਹੈ।
ਚੋਕੋਰਗੇਲ ਮੱਠ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਪਾਲਡੇਨ ਲਹਾਮੋ ਦਾ "ਨੀਲਾ" ਨਿਵਾਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਮਬਰੀ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਮੱਠ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਤਿਕੋਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਲਡੇਨ ਲਹਾਮੋ ਇੱਕ ਉਲਟ ਤਿਕੋਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ 1935 ਵਿੱਚ, ਰੀਜੈਂਟ, ਰੀਟਿੰਗ ਰਿਨਪੋਚੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤਿੱਬਤੀ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੇਡ-ਹਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਮੱਠ ਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰੋਜ਼ੀ ਛੱਤ ਦੀਆਂ ਟਾਇਲਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਸਪਸ਼ਟ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਂਜ਼ਿਨ ਗਿਆਤਸੋ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋਈ।, ਮੌਜੂਦਾ 14ਵੇਂ ਦਲਾਈਲਾਮਾ ਹਨ।
ਭੂਗੋਲਿਕ ਸੈਟਿੰਗ
ਲਹਾਮੋ ਲਾਤਸੋ ਗਯਾਕਾ ਕਾਉਂਟੀ, ਲਹਾਸਾ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਲੋਖਾ ਪ੍ਰਾਂਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਲਗਭਗ 5300 m ਦੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਗੇਲੁਗਪਾ ਚੋਕੋਰਗੀਲ ਮੱਠ ਤੋਂ ਚਾਰ ਘੰਟੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਹੈ। ੨ ਵਰਗ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ।
ਚੋਕੋਰਗੀਲ ਮੱਠ ਲਗਭਗ 115 km ਸੇਤਾੰਗ  ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 160 km ਲਹਾਸਾ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, 4500 m ਦੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤਿੱਬਤ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਕੀਡਾਟਾ ਤੇ ਗੁਣਕ ਹਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਚੀਨ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ
ਕੁੰਤਕ
ਕਾਵਿ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕੁੰਤਕ ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਸਥਾਪਤ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਵਸਨੀਕ ਸੀ ਵਕੋ੍ਕਤੀ ਜੀਵਿਤ ਉਸਦਾ ਪ੍ਸਿੱਧ ਗ੍ੰਥ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਇਸ ਗ੍ੰਥ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਰੰਪਰਾ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸੰਪ੍ਦਾ ਵਕੋ੍ਕਤੀ, ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਵਕੋ੍ਕਤੀ ਦੀ ਮੂਲ ਕਲਪਨਾ ਤਾਂ ਭਾਮਹ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕੁੰਤਕ ਨੇ ਇਸ ਗ੍ੰਥ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕੁੰਤਕ, ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਇੱਕ ਮੌਲਕ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ। ਇਹ ਅਭਿਧਾਵਾਦੀ ਆਚਾਰੀਆ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਅਭਿਧਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਕਵੀ ਦੇ ਇੱਛਿਤ ਮਤਲਬ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਥ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਸਨ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਿਆਤ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕਮਾਤਰ ਰਚਨਾ ਵਕਰੋਕਤੀਜੀਵਿਤ ਹੈ ਜੋ ਅਧੂਰੀ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਸਿੱਧ ਗ੍ੰਥ:
ਵਕੋ੍ਕਤੀ ਜੀਵਿਤ ਆਚਾਰੀਆ ਕੁੰਤਕ ਦਾ ਪ੍ਸਿੱਧ ਗ੍ੰਥ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸ਼ਕਿ੍ਤ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸਾਹਿਤ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਗ੍ੰਥ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ ਪ੍ਰੋ. ਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕੁੰਤਕ ਅਨੁਸਾਰ ਵਕ੍ਰੋਕਤੀ ਸਿਧਾਂਤ
ਕੁੰਤਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਕੋ੍ਕਤੀ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਗੁਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਕਤੀ (ਕਥਨ ਸ਼ੈਲੀ) ਵਿੱਚ ਸਰੋਤੇ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਸ਼ੰਨ ਜਾਂ ਰਸਮਗਨ (ਰਸਲੀਨ) ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਕੋ੍ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਮਨ ਦੇ ਪ੍ਸ਼ੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਇਸਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਵਕੋ੍ਕਤੀ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਸਫ਼ਲ ਹੈ। ਇਉ ਕੁੰਤਕ ਦੁਆਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਵਕੋ੍ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ:-
(1) ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਚਲਤ ਸ਼ਬਦ - ਅਰਥ
ਦੇ ਪ੍ਯੋਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰਤਾ,
(2) ਕਵੀ ਪ੍ਤਿਭਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਚਮਤਕਾਰ,
(3) ਭਾਵੁਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਰਸ -
ਮਗਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ।
==ਵਕ੍ਰੋਕਤੀ ਸਿਧਾਂਤ==
ਵਕ੍ਰੋਕਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ "ਟੇਢਾ ਕਥਨ"। ਕੁੰਤਕ ਵਕ੍ਰੋਕਤੀ ਨੂੰ ਕਾਵਿ(ਸਾਹਿਤ) ਦੀ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਸ ਦੇ 6 ਭੇਦ ਦੱਸੇ ਹਨ:-
(ੳ) ਸ਼ਹਸਾ ਵਕ੍ਰਤਾ:- ਜਦੋਂ ਕਵੀ ਆਪਣੀ ਸਹਿਜ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਵਿ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ। (ਅ) ਅਹਾਰੀਯ ਵਕ੍ਰਤਾ:- ( ਬਣਾਵਟੀ ਵਕ੍ਰਤਾ) ਜਦੋਂ ਕਵੀ ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਤਾ ਜਾਂ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਕਾਵਿ ਵਿਚ ਚਮਤਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਜ਼ਰਾ ਜਹਾਂ
ਪਰਿਵਾਰ
ਅਜ਼ਰਾ ਜਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਇਕ ਨੂਰ ਜਹਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚਾਚੀ ਹੈ। ਅਜ਼ਰਾ ਜਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਧੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀਮਾ ਜਹਾਂ ਹੈ।
ਕਜ਼ਾਖ਼ਸਤਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ
thumb|ਕਜ਼ਾਖ਼ਸਤਾਨ ਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਝੰਡਾ ਕਜ਼ਾਖ਼ਸਤਾਨ ਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਝੰਡਾ (ਕਜ਼ਾਖ਼: Қазақстан туы Qazaqstan twı)  4 ਜੂਨ 1992 ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।  ਇਸ ਨੇ  ਕਜ਼ਾਖ਼ ਸੋਵੀਅਤ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਗਣਰਾਜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕਜ਼ਾਖ਼ਸਤਾਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ
ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ (ਫ਼ਿਲਮ)
ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਬੰਗਾਲੀ ਲੇਖਕ ਰਾਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ 1961 ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਫਿਲਮ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸਤਿਆਜੀਤ ਰਾਏ ਸਨ। ਰੇ ਨੇ 1958 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ​​ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ (ਜੋ 7 ਮਈ 1861 ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੀ) ਦੇ ਜਨਮ ਸ਼ਤਾਬਦੀ ਸਾਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪੋਰਤ-ਓ-ਪ੍ਰੈਂਸ
ਪੋਰਤ-ਓ-ਪ੍ਰੈਂਸ (ਹੈਤੀਆਈ ਕ੍ਰਿਓਲ: Pòtoprens; ) ਕੈਰੀਬਿਆਈ ਦੇਸ਼ ਹੈਤੀ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। 2003 ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਅਬਾਦੀ 704,776 ਸੀ ਅਤੇ 2009 ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਕ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ 897,859 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹੈਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ
ਇਸਾਈ ਜੱਟ
ਇਸਾਈ ਜੱਟ ਜੱਟ ਜਾਤ ਦੇ ਇਸਾਈ ਧਰਮ 'ਚ ਜਾਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਾਈ ਜੱਟ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਦੁਆਬੇ 'ਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਇਹ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਇਸਾਈ ਬਣੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪਾਕਿਸਤਾਨ 'ਚ ਮੁਸਲਿਮ ਜੱਟ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰਾਜ 'ਚ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਇਸਾਈ ਬਣੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਕੱਲ ਭਾਰਤੀ ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਜੱਟ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਮਰੀਕਾ, ਕਨੇਡਾ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲਿਆ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇਸਾਈ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਧੀਨ ਇਸਾਈ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਇਸਾਈ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਇਸਾਈ ਧਰਮ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਇਸਾਈ ਇਤਿਹਾਸ
ਆਰਮੀਨੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ
thumb|ਆਰਮੀਨੀਆ ਦਾ ਝੰਡਾ ਆਰਮੀਨੀਆ ਦਾ ਕੌਮੀ ਝੰਡਾ, ਅਰਮੀਨੀਆਈ ਤਿਰੰਗਾ, ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਇੱਕੋ ਚੌੜਾਈ ਦੀਆਂ ਲੇਟਵੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਲਾਲ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ, ਅਤੇ ਹੇਠ ਤੇ ਨਾਰੰਗੀ। ਅਰਮੀਨੀਆਈ ਸੁਪਰੀਮ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਨੇ  ਮੌਜੂਦਾ ਝੰਡੇ ਨੂੰ  24 ਅਗਸਤ 1990 ਨੂੰਅਪਣਾਇਆ ਸੀ। 15 ਜੂਨ 2006 ਨੂੰ ਆਰਮੀਨੀਆ ਦੇ ਕੌਮੀ ਝੰਡੇ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਅਰਮੀਨੀਆਈ ਸੰਸਦ ਵੱਲੋਂ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਆਰਮੀਨੀਆ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ
ਵਿਜਯੰਤੀ ਕਾਸ਼ੀ
ਵਿਜਯੰਤੀ ਕਾਸ਼ੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਡਾਂਸਰ, ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਐਕਪੋਜ਼ਨ ਹੈ। ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਆਏ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਨਾਚ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਉਹ ਡਾ. ਗੱਬੀ ਵੀਰੰਨਾ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚੋਂ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਥੀਏਟਰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੀਆਨੀਰਾ ਵਿਚੋੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਕੰਨੜ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਡਰਾਮਾ ਕੰਪਨੀ, ਗੱਬੀ ਵੀਰਨਾ ਨਾਟਕ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਨੜ ਥੀਏਟਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਵਿਜਯੰਤੀ ਕਾਸ਼ੀ ਇੱਕ ਨਾਮੀ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਡਾਂਸਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡਾਂਸ ਸਕੂਲ ਸ਼ੰਭਵੀ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਡਾਂਸ ਕਲਾਤਮਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹਨ ਜਿਥੇ ਉਹ ਇਸ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾਚ, ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਰਨਾਟਕ ਸੰਗੀਤਾ ਨ੍ਰਿਤ ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਵੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜਾਣਕਾਰੀ
ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਵਿਜਯੰਤੀ ਕਾਸ਼ੀ ਮਰਹੂਮ ਜੇ.ਐਮ. ਵਿਸ਼ਵਵੰਥ ਅਤੇ ਮਰਹੂਮ ਜੀ.ਵੀ. ਗਿਰੀਜੰਮਾ ਦੀ ਬੇਟੀ ਹੈ। ਵਿਜਯੰਤੀ ਕਾਸ਼ੀ ਨੇ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੁਮਕੁਰ ਦੇ ਰਮੰਨਾ ਤੋਂ ਭਰਤਨਾਟਿਆ ਸਿੱਖਣੀ ਅਰੰਭ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਸਨੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਨਾਲ ਸਿਖਰਲਾ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੇਨ ਵੀ ਜਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਸ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਥੀਏਟਰ ਲੈ ਲਿਆ ਜਿਥੇ ਉਸਨੇ ਟੀ.ਐੱਸ. ਨਾਭਭਾਰਨਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕੰਨੜ ਫਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਵਿਜੈ ਕਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਅਤੇ ਥੀਏਟਰ ਕਲਾਕਾਰ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਕਰਦਿਆਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਨੱਚਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਪ੍ਰਿਤਕਸ਼ਾ ਕਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਡਾਂਸਰ ਵੀ ਹੈ।
ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਗੁਰੂ ਸੀ. ਆਰ. ਆਚਾਰਿਆ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮੋੜ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ 30 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਡੀਅਨ ਕਲਾਸੀਕਲ ਡਾਂਸ ਦੇ ਰੂਪਾਂ, ਸਵਰਗੀ ਗੁਰੂ ਸੀ. ਆਰ. ਅਚਾਰੀਆ, ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਵੇਦੰਤਥਮ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਰਮਾ, ਪਦਮਸ੍ਰੀ ਵੇਦਾਂਤਥਮ ਸਤਯਨਾਰਾਇਣ ਸ਼ਰਮਾ, ਭਰਥਕਲਾ ਪ੍ਰਪੂਰਨਾ, ਕੋਰਦਾ ਨਰਸਿਮਹਾ ਰਾਓ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ, ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਰਸਮ ਨਾਚ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ। ਉਸਨੇ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਾਕਤ ਸਾਬਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਜਯੰਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਈ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਯੂਐਸਏ, ਮਿਲਪ ਫੈਸਟ ਯੂਕੇ, ਓਰੀਐਂਟਲ ਡਾਂਸ ਫੈਸਟੀਵਲ ਜਰਮਨੀ, ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਮਲਾਗਾ ਵਿੱਚ ਇੰਡੀਆ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ, ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਐਪਨ ਡਾਂਸ ਫੈਸਟੀਵਲ, ਓਲੰਪਿਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਫੈਸਟੀਵਲ, ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਵਿਖੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੰਨੜ ਸੰਮੇਲਨ, ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਡਾਂਸ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਉਤਸਵ, ਮਾਲਟਾ, ਤੁਨੀਸ਼ੀਆ, ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਵਿੱਚ ਕਰਮੀਅਲ ਡਾਂਸ ਫੈਸਟੀਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ। ਉਸਨੇ ਭਾਸ਼ਣ-ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ, ਇਟਲੀ, ਜਰਮਨੀ, ਇਟਲੀ, ਦੁਬਈ, ਸਿੰਗਾਪੁਰ, ਮਲੇਸ਼ੀਆ, ਜਪਾਨ, ਬਰਲਿਨ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ, ਆਸਟਰੀਆ, ਸਪੇਨ, ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਕਸ਼ਾਪਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਡਾਂਸਰ ਧੀ ਪ੍ਰਤਿਕੇਸ਼ਾ ਕਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਡੁਅਲ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਂ ਅਤੇ ਧੀ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਡਾਂਸਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਸਕਾਰ
ਡਾਂਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ, ਅੱਜ ਵਿਜਯੰਤੀ ਕਾਸ਼ੀ ਡਾਂਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਚੀਪੁੜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸੁਹਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਾਚ-ਪੁਲ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸੈਰ ਸਪਾਟਾ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੀ ਕਲਾ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਜਯੰਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਈ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨਾ
ਫਿਲਮ, ਥੀਏਟਰ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ
ਵਿਜਯੰਤੀ ਕਾਸ਼ੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਡਾਂਸ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਮੋਸੀਆ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਫਿਲਮ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਵਿੱਚ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ, ਸੋਨੀ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ, ਜ਼ੀ ਟੀਵੀ, ਈ-ਨਾਡੂ, ਉਦੈ ਅਤੇ ਚੰਦਨਾ ਆਦਿ 'ਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਟੀਵੀ ਅਦਾਕਾਰਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਮਸ਼ਹੂਰ ਖੇਤਰੀ ਟੀਵੀ ਸੀਰੀਅਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮੁਕਤ ਮੁਕਤ, ਮਨਵੰਤ, ਮਰਦ ਬਿਲੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇੰਟਰਵਿਊ ਅਤੇ ਲੇਖ
ਵੀਡੀਓ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ.
ਹਿੰਦੂ
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
Official Website
ਟੀ ਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਨਾਲ ਇੰਟਰਵਿਊ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Pages with unreviewed translations