cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ਢੋਲਾ
ਢੋਲਾ ਲੋਕ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੀ ਉਹ ਸਿਨਫ਼ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਮਕਬੂਲ ਹੈ। ਇਹ ਕਦੀਮ ਸਿਨਫ਼ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਪੈਂਡਾ ਮੁਕਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤਾਈਂ ਸੀਨਾ ਬਸੀਨਾ ਲੱਗੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਜੂਆ ਤੇ ਹਰ ਲਹਿਜੇ ਦੇ ਲੋਕ ਢੋਲਾ ਬੜੇ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ਼ ਸੁਣਦੇ ਸੁਣਾਂਦੇ ਹਨ।  ਪਰ ਰਾਵੀ ਤੇ ਝਨਾਂ ਦੇ ਦੁਆਬੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸਿਨਫ਼ ਚੋਖੀ ਪਸੰਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੋਖੇ ਢੋਲੇ ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਬੋਲੇ ਜਾਂਦੇ  ਹਨ।  ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਬਈ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਨੇੜ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਤਹਿਜ਼ੀਬ ਤੇ ਸਕਾਫ਼ਤ ਦਾ ਗੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।  ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਰਵਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਂਜੇ ਢੋਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਰਵਾਨੀ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਜ ਸਿੰਧ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗੂੰ ਰਾਵੀ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੇ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਤਹਿਜ਼ੀਬ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਲਾਕੇ
ਢੋਲਾ ਝੰਗ,ਹਾਫ਼ਿਜ਼ਾਬਾਦ ਸ਼ੇਖ਼ੁ ਪੁਰਾ, ਸਾਹੀਵਾਲ, ਫ਼ੈਸਲਾਬਾਦ, ਸਰਗੋਧਾ, ਮੀਆਂਵਾਲੀ, ਟੋਭਾ ਟੇਕ ਸਿੰਘ, ਮੁਜ਼ੱਫ਼ਰਗੜ੍ਹ ਤੇ ਮੁਲਤਾਨ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।
ਮੁੱਢ
ਕੁੱਝ ਲੇਖਕ ਢੋਲੇ ਦੀ ਨਿਸਬਤ ਲੋਕ ਦਾਸਤਾਨ ਢੋਲ ਸੰਮੀ ਤੇ ਮਾਰੂ ਢੋਲ ਨਾਲ਼ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਇੱਕ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਭਈ ਢੋਲਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਾਨ੍ਹ ਢੋਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਖੋਜਕਾਰ ਹੈ ਡੀ ਏਜ਼ਾਜ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਮੁਤਾਬਿਕ ਢੋਲੇ ਬਾਰੇ ਉਪਰ ਦੱਸਿਆ ਦਰੁਸਤ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਮੁਤਾਬਿਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲਫ਼ਜ਼ ਢੋਲ ਹੈ। ਗੱਲ ਵਿਚ ਲਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਕ ਜ਼ੇਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਢੋਲਣਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਲੋਕ ਤਵੀਤ ਵਗ਼ੈਰਾ ਢੋਲਣੇ ਵਿਚ ਮੜ੍ਹਾ ਕੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਢੋਲ ਤੋਂ ਢੋਲਾ, ਢੋਲਣ, ਢੋਲਣਾ, ਢੋਲੋ ਯਾਰ ਤੇ ਢੋਲੋ ਮਾਹੀ ਵਰਗੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਮਹਿਬੂਬ ਦੇ ਮਾਅਨਿਆਂ ਵਿਚ ਵਰਤੀਂਦੇ ਸਨ। ਢੋਲਾ ਢੋਲ ਉਹ ਮਹਿਬੂਬ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਸ਼ੈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਸੀਨੇ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਲਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਕਦਾਈਂ ਅੱਖੀਓਂ ਉਹਲੇ ਤੇ ਕੋਲ਼ੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬੰਦਾ ਹਿਜਰ ਫ਼ਿਰਾਕ ਤੇ ਬਿਰਹੋਂ ਤੋਂ ਘਾਬਰ ਕੇ ਮਰਨ ਲੱਗ ਪਵੇ। ਵਿਛੋੜੇ, ਉਦਰੇਵੇਂ  ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਜਿਹੜੀ ਸੱਦ ਮਹਿਬੂਬ ਨੂੰ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਢੋਲਾ ਆਂਹਦੇ  ਹਨ। ਹਰ ਬੰਦੇ ਦਾ ਈ ਢੋਲਾ ਵਿਛੜਿਆ ਤੇ ਖੜੀਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇ ਹਰ ਬੰਦਾ ਆਪਣੇ ਈ ਢੋਲੇ ਨੂੰ ਨਿਵੇਕਲੇ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਰੰਗ ਵਿਚ ਸੱਦ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਡੀ ਏਜ਼ਾਜ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਮੁਤਾਬਿਕ ਢੋਲਾ ਅੱਜ ਤੋਂ ਦੋ ਸੌ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹੇ ਪਵੰਦ ਜੰਮਣ ਆਲੇ ਇੱਕ ਫ਼ਕੀਰ ਸ਼ਾਇਰ ਮੀਆਂ ਮੁਰਾਦ ਦੇ ਢੋਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਹੋਰ ਸ਼ਾਇਰ ਮੀਆਂ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਹਨੇ ਢੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਕਾਇਦਾ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦਾ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ। ਢੋਲੇ ਦਾ ਲਿਖਿਆਰ ਕੋਈ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੇ ਨਾ ਈ ਇਹਦੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਦੀ ਛਾਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਢੋਲਾ ਗਾਉਣਾ
ਕੁੱਝ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਭਈ ਢੋਲਾ ਢੋਲ ਯਾ ਦੂਜੇ ਸਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੈ। ਡੀ ਏਜ਼ਾਜ਼ ਹੋਰੀ ਏਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਿਖਣ ਮੂਜਬ: ’’ਢੋਲੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖ਼ੂਬੀ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਗਤ ਪਸਾਰ ਹੈ। ਢੋਲਾ ਇਕ ਗੀਤ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਗੀਤ ਵਜੋਂ ਤਾਂ ਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਰਜ਼ਮੀਆ, ਮਾਰਫ਼ਤ ਤੇ ਦਾਸਤਾਨਿ ਢੋਲੇ ਨਹੀਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਬੋਹੜਾਂ ਥੱਲੇ ਸਿਆਲ਼ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਧੂਣੀਆਂ ਮਚਾ ਕੇ ਲੋਕ ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਢੋਲਈ ਸੋਟੇ ਦੀ ਟੇਕ ਤੇ ਤਹਿਤ ਅਲ ਲਫ਼ਜ਼ ਉਤਲਾ ਪੂਰ ਤੇ ਰਗੀ ਤਿੰਨਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਣਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰਫ਼ਤ ਦੇ ਢੋਲੇ
ਘੂਕ ਵੇ ਸੋਹਣਾ ਰੰਗਲਾ ਚਰਖ਼ਾ
ਦੇਵਾਂ ਲੱਖ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਜਿਹੜਾ
ਤੈਨੂੰ ਉਖੜੇ ਪਏ ਨੂੰ ਠੋਕੇ
ਹੱਥੀ ਤੇਰੀ ਨੂੰ ਗੇੜੇ ਅਮਰਦੇ ਨੇਂ
ਦੀਗਰ ਲੱਠ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭੱਜ ਕੇ ਹੋਣਾ ਹੈ ਟੋਟੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੱਤਿਆ ਨਾਲ਼ ਯਕੀਨ ਦੇ
ਉਹ ਉਠੀਆਂ ਭਰ ਪਿੜ ਵੱਟੇ
ਮੀਆਂ ਮਰ ਦਾਦ ਆਹੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ
ਉਹ ਲੰਮੇ ਵਿਹਣ ਖਾਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਨੀ ਗੋਤੇ
ਵਿਛੋੜੇ, ਉਦਰੇਵੇਂ ਤੇ ਹੁਸਟਰੀਵੀਂ ਦਾ ਰੰਗ
ਬੁੱਤ ਬਨੋਟਿਆ ਤੇਰਾ ਟਾਂਗੂ ਹੈ ਕਿਹਾ
ਇਹਦੇ ਕੋਈ ਸੱਦ ਮਰੀਂਦਾ ਹੈ ਸਾਡੇ ਸੱਜਣਾਂ ਜਹਿਆ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾਰੇਂ ਢੋਲ ਮਨਜ਼ੋਰਿਆ
ਇਥੋਂ ਜੇ ਮੇਰਾ ਸੱਜਣ ਲੰਘ ਪਵੀ
ਉਹਨੂੰ ਦੇਵੀਂ ਚਾ ਹਿੱਕ ਸੁਨਿਹਾ
ਆਖਣ ਬਿਰਹੋਂ ਤੇਰੇ ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਆ ਏ
ਜਿਵੇਂ ਪਟ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਲਹੀਆ
ਰਜ਼ਮੀਆ ਰੰਗ
ਕਾਲ਼ ਬੁਲੀਂਦੀ ਹੈ ਨਾਰਦ ਚਾ ਬੱਧਾ ਹੈ ਢਾਣਾ
ਲੰਦਨੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਬਰਕਲੀ ਸਿੱਧਾ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਧਾਣਾ
ਚੜ੍ਹਦੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਮੱਤੀਂ ਦੇਵੇ ਆਖੇ ਤੂੰ ਵਗਿਆ ਜਾਣਾ ਐਂ
ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ, ਜਾਵੇਂ ਹੋ ਸਿਆਣਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਰਾਏ ਅਹਿਮਦ ਖ਼ਾਂ ਖਰਲ ਹਈ
ਉਹਨਦਾ ਸੁੱਚਾ ਹਈ ਪੁੱਟਿਆ ਤੇ ਤਾਣਾ
ਦਾਸਤਾਨਿ ਰੰਗ
ਇਹ ਵੰਨਗੀ ਲੋਕ ਦਾਸਤਾਨ ਸੋਹਣਾ ਜ਼ੇਨੀ ਵਿਚੋਂ ਲਈ ਗਈ ਹੈ।
ਅਲਫ਼ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕਰ ਯਾਦ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕੰਮ ਡਿੱਠਾ ਹੈ ਜਹਨਦੀ ਕੁਦਰਤ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਦਾ।
ਜ਼ੇਨੀ ਸੁੱਚੇ ਬਹਿ ਦਲੀਲਾਂ, ਬਹਿ ਕੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਸੋਚ ਦਨਾਈ ਦਾ।
ਆਖੇ ਮੈਂ ਬੂਟਿਆਂ ਸਭ ਨਿਤਾਰਾਂ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਹੱਥੀਂ ਆ ਜਾਵੇ ਥੈਲਾ, ਏਸ ਬੁਢੜੇ ਲੁੱਚ ਸੋਦਾਈ ਦਾ।
ਜੋਗੀ ਕੜ ਬੂੰਦੇ ਹਨ ਮੰਗਣ ਤੇ ਪੁੰਨਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਨਦਾਨ ਹੈ ਹਰਦਮ ਕੰਮ ਗਦਾਈ ਦਾ।
ਤੁਰਕੇ ਹੋਏ ਚੰਮ ਨੂੰ ਪਈ ਭਰੇ ਮੁਠੀਂ, ਇਹ ਹਾਲ ਈ ਇਸ਼ਕੇ ਮਾਹੀ ਦਾ।
ਜਗਨ ਨਾਥ ਨਸ਼ਈ ਕਦੀਮੀ ਵਿਚ ਪੀਕਾਂ ਦੇ ਆਇਆ, ਆਖੇ ਜ਼ੀਨੀਏ ਭੁੱਖਾ ਦੇ ਹੁੱਕਾ ਤਿਥੇ ਹੋ ਗਿਆ ਈ ਫ਼ਜ਼ਲ ਇਲਾਹੀ ਦਾ।
ਜ਼ੇਨੀ ਹੁੱਕਾ ਚਾ ਭਕਭਾਿਆ ਅੱਗੇ ਬੁਢੜੇ ਦੇ ਆਨ ਠਰ ਈਆ, ਬੁਢੜੇ ਸੂਟ ਚਾ ਲਗਾਇਆ ਉਹਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਗਿਆ ਈ ਚੜ੍ਹ ਗਭਰਾਈ ਦਾ।
ਬੂਟਿਆਂ ਸਭ ਨਤਾਰੀਆਂ, ਜਿਹੜਾ ਦਾਰੂ ਹਾ ਲਾਇਕ ਦਵਾਈ ਦਾ।
ਚੁਰਕੀ ਜਈ ਸੁਰ ਜਗਨ ਨਾਥ ਨੂੰ ਲੱਗੀ, ਮਾਰੇ ਹੱਥ ਥੈਲੇ, ਆਖੇ ਸਿਰੇ ਦੁਪਹਿਰੀਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਹਟ ਹਲਵਾਈ ਦਾ।
ਆਖੇ ਮੇਰੀਆਂ ਬੂਟਿਆਂ ਕੱਢ ਲਏ ਗਈ ਜ਼ੇਨੀ, ਜਿਹੜੇ ਦਿਹਨਾ ਦੀ ਜੰਮੀ ਏ, ਉਸੇ ਦਿਹਨਾ ਦਾ ਪਈ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕੰਮ ਕੜਮਿਆਈ ਦਾ।
ਬੁਢੜੇ ਦੂਈ ਵਾਰ ਡੰਗੋਰ ਵਗਾਇਆ, ਜ਼ੇਨੀ ਲੱਕ ਤੋਂ ਫੜਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਮਕਾਂ ਨਾਲ਼ ਪਸਲੀਆਂ ਅੰਦਰ ਚਾਕੀਤਿਆਂ ਚੰਗਾ ਜਾਂਦੀ ਹਈ ਕਸਬ ਕਟਾਈ ਦਾ।
ਕਿਨ੍ਹੀ ਤੇ ਲੱਤ ਚਾ ਦਿੱਤੀ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਮੂੰਹ ਉਡਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਈ ਲੋਹਾ ਲਵਾਈ ਦਾ।
ਬੁਢੜੇ ਦੀ ਲੁੱਟ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਭਨਵਾਇਆ ਚਨਗਾਰਾ ਇੱਕ ਸੁਹਾਗਾ ਦਿੰਦਾ ਈ ਫੇਰ ਸਫ਼ਾਈ ਦਾ।
ਚੁਰਕੀ ਜਈ ਸਰਮਾਂ ਜ਼ੇਨੀ ਦੀ ਨੂੰ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਬੁਢੜੇ ਨੂੰ ਆਨ ਛੁਡਾਇਆ ਮੁੜ ਦੋਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਧੀਆਂ ਜੰਬਾ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਨੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲੜਾਈ ਦਾ।
ਸ਼ਾਮ ਇਲੇ ਜੋਗੀ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਈ ਜਗਨ ਨਾਥ ਦੀ ਕੁੱਲੜੀ ਢਾਹੀ ਦਾ।
ਰਲ਼ ਮਿਲ ਪਏ ਜੋੜ ਕਰੇਂਦੇ, ਹੁਣ ਕਰੋ ਨੀ ਗੁਰੂ ਨਾਲ਼ ਕੰਮ ਰਸਾਈ ਦਾ।
ਉਮੀਦ ਫ਼ਜ਼ਲ ਦੀ ਨਸੀਬ ਕਲਮੇ ਹੋਵਣਾ ਏ, ਸੱਚੇ ਆਸ਼ਿਕਾਂ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ ਕਿਸੇ ਨਹੀਂ ਮੰਗਣਾ ਈ ਮਿਸਲ ਮਲਾਹੀ ਦਾ।
ਅਮੋਨ (ਪਹਿਲਵਾਨ)
ਸਟੂਅਰਟ ਪੈਰੀ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਰਿੰਗ ਨਾਮ ਅਮੋਨ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪਹਿਲਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਪ੍ਰੋਮੋਸ਼ਨ ਓਹੀਓ ਵੈਲੀ ਰੈਸਲਿੰਗ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਓਹੀਓ ਵੈਲੀ ਰੈਸਲਿੰਗ (2013-ਮੌਜੂਦਾ)
ਪੇਰੀ ਨੇ 11 ਮਈ, 2013 ਨੂੰ ਓ.ਵੀ.ਡਬਲਿਊ. ਵਾਰ ਇਜ਼ ਨੀਸੇਸਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਟੈਗ ਟੀਮ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਜੋਨਾਥਨ ਰਾਮਸਰ ਅਤੇ ਨਿਕ ਡਿਨਸਮੋਰ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਰੋਬੀ ਵਾਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਪੇਰੀ ਓਹੀਓ ਵੈਲੀ ਰੈਸਲਿੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਗ੍ਰੈਂਡ ਸਲੈਮ ਚੈਂਪੀਅਨ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਓ.ਵੀ.ਡਬਲਿਊ. ਹੈਵੀਵੇਟ ਚੈਂਪੀਅਨ, ਅਰਾਜਕਤਾ ਚੈਂਪੀਅਨ, ਓ.ਵੀ.ਡਬਲਿਊ. ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਚੈਂਪੀਅਨ     ਅਤੇ ਐਡਮ ਰਿਵਾਲਵਰ ਨਾਲ ਟੈਗ ਟੀਮ ਚੈਂਪੀਅਨ ਹੈ।    ਪੈਰੀ ਨੇ ਬਿਲੀ ਓਸ਼ੀਅਨਜ਼ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿਲੀ ਓ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਨਾਲ ਹੋਲੀ ਵਾਟਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦ ਵੋਇਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣ ਲਈ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਥਿਰ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਂਸ ਡੈਸਟੀਨੀ, ਕ੍ਰੇਜ਼ੀ ਸਟੀਵ, ਡੈਮਿਅਨ, ਜੈਕਬ ਬਲੈਕ, ਹੂਡਿਨੀ, ਨਿਗੇਲ ਵਿੰਟਰਸ ਅਤੇ ਜੇਡ ਡਾਸਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ) ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ ਸਕੂਲੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦੀ ਨਕਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿੰਗ ਨਾਮ ਸਟੂ ਪੇਰੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ "ਦ ਪਾਦਰੀ ਆਫ਼ ਡਿਜ਼ਾਸਟਰ" ਵਰਗੀਆਂ ਕਈ ਨੌਟੰਕੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦ ਕੌਂਗਰੀਗੇਸ਼ਨ ਸਟੈਬਲ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸਨੇ 2015 ਵਿੱਚ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਾਰਕਸ ਐਂਥਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਬਦਨਾਮ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਪੈਰੀ ਨੇ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪਹਿਲਵਾਨ ਵਜੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਤਰੱਕੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਹੀਓ ਵੈਲੀ ਰੈਸਲਿੰਗ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਪੈਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਗੇਅ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 15 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 2018 ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦੋਸਤਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਮਰੀਕੀ ਪੁਰਸ਼ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਪਹਿਲਵਾਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1989 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਚੋਆ ਸਾਹਿਬ
thumb| ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਬਾਉਲੀ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼। ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਚੋਆ ਸਾਹਿਬ (   ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਜੇਹਲਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਰੋਹਤਾਸ ਕਿਲੇ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਵਾਇਆ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਕੁ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਸੀਲ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਸ਼ੇਰ ਸ਼ਾਹ ਸੂਰੀ ਨੇ 1541 ਵਿਚ ਹਿਮਾਯੂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਣਵਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਤਲਕੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ, ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕਉਦਾਸੀ  ਦੌਰਾਨ ਪਾਣੀ ਦਾ ਝਰਨਾ ਚਲਾਇਆ  ਸੀ। ਇਥੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦੁਆਰੇ
ਆਗਾਜ਼ਬੀਰ
ਅਗਾਜ਼ਬੀਰ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰ
ਸਲਮਾ ਹਸਨ
ਸਲਮਾ ਹਸਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਖਾਨੀ, ਦੋ ਬੋਲ, ਜੁਦਾ ਹੁਏ ਕੁਛ ਇਸ ਤਰਾਂ, ਪਿਆਰ ਕੇ ਸਦਕੇ ਅਤੇ ਪਰੀਜ਼ਾਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਨਾਟਕ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨਜੀਤ ਕੌਰ
ਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫਰਾਟਾ ਅਥਲੀਟ ਹੈ l
ਜੀਵਨੀ
ਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਜਨਮ 4 ਅਪਰੈਲ 1982 ਨੂੰ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਅਬਲਖੈਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ l ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਨਾਂਅ ਬਲਦੇਵ ਕੌਰ ਹੈ l
ਸਲਮਾ ਹਸਨ
ਕੈਰੀਅਰ
ਸਲਮਾ ਨੇ 1998 ਵਿੱਚ ਪੀਟੀਵੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਲਮਾ ਨੇ ਪੀਟੀਵੀ ਚੈਨਲ ' ਤੇ ਲੜੀਵਾਰ ਨਾਟਕ  ਧੂਪ ਮੈਂ ਸਾਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਮਨਜੀਤ ਕੌਰ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਖਿਡਾਰੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1982
ਸਲਮਾ ਹਸਨ
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਸਲਮਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਅਜ਼ਫਰ ਅਲੀ ਨਾਲ 2001 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇੰਡਸ ਵਿਜ਼ਨ ਦੇ ਟੀਵੀ ਸੀਰੀਅਲ ਸਬ ਸੈੱਟ ਹੈ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਦੇ 'ਤੇ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ 2012 ਵਿੱਚ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬੇਟੀ ਵੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫਿਲਮ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਟੈਲੀਵਿਜਨ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1975
ਆਨੰਦ ਰਾਜ ਆਨੰਦ
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਆਨੰਦ ਰਾਜ ਦਾ ਜਨਮ ੮ ਨਵੰਬਰ ੧੯੬੧ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਜਵੈਲਰਜ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। 1995 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਾਰੋਬਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤਕ ਕੈਰੀਅਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮੁੰਬਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1961 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਫਿਲਮ ਗਾਇਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਛਾਣਨਾ ( ਬੇਰੜਾ ਛਾਣਨ ਵਾਲਾ)
ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲ ਜਾਂ ਲੰਬਾਈ ਵਿਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿਚ ਘੱਟ ਵਾਲੇ ਛੇਕਾਂ/ਸੁਰਾਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਜੰਤਰ ਨੂੰ ਛਾਣਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਛਾਣਨੇ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵਸਤ ਲੰਘਾ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਡ/ਵੱਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਜਦ ਖੇਤੀ ਸਾਰੀ ਬਾਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਾੜੀ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਛੋਲੇ ਤੇ ਕਣਕ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬੀਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਫ਼ਸਲ ਨੂੰ ਬੇਰੜਾ ਫ਼ਸਲ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਬੇਲ੍ਹੜ/ਗੋਜੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਬੇਰੜਾ ਫ਼ਸਲ ਬੀਜਣ ਪਿਛੋਂ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਛੋਲੇ ਤੇ ਕਣਕ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਤਾਂ ਅਨਾਜ ਪੱਕ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਬੇਰੜਾ ਫ਼ਸਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਬੇਰੜੇ ਵਾਲੇ ਛਾਣਨੇ ਨਾਲ ਬੇਰੜੇ ਨੂੰ ਛਾਣ ਕੇ ਛੋਲੇ ਅੱਡ ਕੱਢ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਕਣਕ ਅੱਡ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਬੇਰੜੇ ਵਾਲੇ ਛਾਣਨੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ 12 ਕੁ ਫੁੱਟ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਇਕ ਕੁ ਫੁੱਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਕੰਢੇ 4 ਕੁ ਇੰਚ ਉੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਵਿਚ ਛੇਕ ਦੋ ਕੁ ਇੰਚ ਲੰਮੇ ਤੇ 1/8 ਕੁ ਇੰਚ ਚੌੜੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਕਣਕ ਹੇਠਾਂ ਕਿਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਛੋਲੇ ਛਾਣਨੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਹੁਣ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿਮੀਂਦਾਰ ਬੇਰੜਾ ਫ਼ਸਲ ਨਹੀਂ ਬੀਜਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਬੇਰੜਾ ਛਾਣਨ ਵਾਲੇ ਛਾਣਨੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਛਾਣਨਾ ਸਾਡੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਵਸਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਕੀਪਰਿਯੋਜਨਾ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸਾ ਕੋਸ਼
ਡਾ. ਸਵੈਰਾਜ ਸੰਧੂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ
ਹੋਜ਼ੇ ਸਾਰਾਮਾਗੋ
ਜੋਜ਼ੇ ਦੇ ਸੂਸਾ ਸਾਰਾਮਾਗੋ, GColSE (16 ਨਵੰਬਰ 1922 – 18 ਜੂਨ 2010), ਇੱਕ ਵਿਵਾਦਗ੍ਰਸਤ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਲੇਖਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ 1998 ਦਾ ਸਾਹਿਤ ਲਈ ਨੋਬਲ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਰੂਪਕ-ਕਥਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਫੈਕਟਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸਬਵਰਸਿਵ ਝਾਕੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੈਰਲਡ ਬਲੂਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ "ਮਹਾਨਤਮ ਜੀਵਤ ਨਾਵਲਕਾਰ" ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਲਾਹਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਪੱਛਮੀ ਕੈਨਨ ਦਾ ਸਥਾਈ ਅੰਗ" ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਲੇਖਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨੋਬਲ ਜੇਤੂ ਸਾਹਿਤਕਾਰ
ਸੱਪ (ਸਾਜ਼)
ਸੱਪ ( ਸੱਪ , ਜਿਸ ਨੂੰ ਛਿੱਕਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਨੂੰ ਸਪ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਮੂਲ ਸੰਗੀਤ ਸਾਜ਼ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਨਾਚ ਭੰਗੜਾ ਅਤੇ ਮਲਵਈ ਗਿੱਧਾ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਅਤੇ ਵਜਾਉਣਾ
ਇਹ ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ 'ਐਕਸ' ਆਕਾਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ। ਇਹ ਫੈਲਾਉਣ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋਰ ਦੀ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਅਨੌਖੀ ਤਾੜੀ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਾਜ਼
ਸੰਗੀਤਾ ਅਈਅਰ
ਸੰਗੀਤਾ ਅਈਅਰ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Sangita Iyer) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੀ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਲੇਖਕ, ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਪੱਤਰਕਾਰ, ਲੇਖਕ, ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਸੁਰੱਖਿਆ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਕਾਲਤ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਏਸ਼ੀਆਈ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਤਿਆਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਈਅਰ ਨੂੰ ਬੀਬੀਸੀ ਨਿਊਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਇਸ ਫਾਰ ਏਸ਼ੀਅਨ ਐਲੀਫੈਂਟਸ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੀ ਸੰਸਥਾਪਕ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 2016 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਅਤੇ ਬੰਦੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਅਈਅਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮ, ਗੌਡਸ ਇਨ ਸ਼ੈਕਲਜ਼, ਕੇਰਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸੀ। ਫਿਲਮ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਸੰਯੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਆਫ ਇੰਡੀਆ (IFFI) ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਉਤਸਵ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।  ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮ ਅਈਅਰ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿਤਾਬ, ਗੌਡਸ ਇਨ ਸ਼ੈਕਲਸ  8 ਫਰਵਰੀ, 2022 ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Amazon 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਕਰੇਤਾ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ #1 ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਨੈਸ਼ਨਲ ਜੀਓਗ੍ਰਾਫਿਕ ਖੋਜੀ ਵੀ ਹੈ,  ਅਤੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਜੀਓਗ੍ਰਾਫਿਕ ਸੋਸਾਇਟੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਏਸ਼ੀਅਨ ਹਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ 26-ਭਾਗ ਦੀ ਛੋਟੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਲੜੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨੀ
ਸੰਗੀਤਾ ਅਈਅਰ ਦਾ ਜਨਮ ਕੇਰਲ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨੈਰੋਬੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਇਓਲੋਜੀ ਅਤੇ ਈਕੋਲੋਜੀ ਸਿਖਾਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਰਮੂਡਾ ਵਿੱਚ ABC/CBS ਐਫੀਲੀਏਟ, ਬਰਮੂਡਾ ਬ੍ਰੌਡਕਾਸਟਿੰਗ ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਈਮਟਾਈਮ ਨਿਊਜ਼ ਐਂਕਰ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਰਿਪੋਰਟਰ ਵਜੋਂ। ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟੋਰਾਂਟੋ, ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਰੋਜਰਸ ਟੀਵੀ ਨੈੱਟਵਰਕ ਲਈ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓਗ੍ਰਾਫਰ ਅਤੇ ਹੋਸਟ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਿਵਾਦ
ਨਵੰਬਰ 2019 ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ ਗਜਾ ਸੇਵਾ ਸਮਿਤੀ ਸੰਸਥਾ ਦੁਆਰਾ ਕੇਰਲ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਅਈਅਰ ਨੂੰ ਤਿਰੂਵਨੰਤਪੁਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਮਾਲਕੀ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਪੁਨਰਵਾਸ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ "ਜੈਂਟਲ ਜਾਇੰਟਸ ਸਮਿਟ" ਨਾਮਕ ਮਹਾਵਤ (ਹਾਥੀ ਦੇਖਭਾਲ) ਸਿਖਲਾਈ ਸੰਮੇਲਨ ਆਯੋਜਿਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਪਟੀਸ਼ਨ ਵਿਚ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਾਗਰਿਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਲਈ ਬਰੋਸ਼ਰਾਂ ਵਿਚ ਕੇਰਲ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਈਅਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਓਵਰਸੀਜ਼ ਸਿਟੀਜ਼ਨਸ਼ਿਪ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ (ਓਸੀਆਈ) ਕਾਰਡ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ,  ਅਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਤ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ  ਸਿਖਰ ਸੰਮੇਲਨ 'ਤੇ ਭਾਈਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਿਕਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਔਰਤ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਕਾਰਕੁਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਕੇਂਦਰੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ (ਖਾਲਸਾ ਜਥਾ) ਲੰਡਨ
thumb| ਕੇਂਦਰੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਖਾਲਸਾ ਜਥਾ ਲੰਡਨ ਦੇ ਨੌਟਿੰਗ ਹਿੱਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਅਸਥਾਨ ਹੈ। ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1908 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਚੀਫ਼ ਖ਼ਾਲਸਾ ਦੀਵਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। 1913 ਤੋਂ 1969 ਤੱਕ ਧਰਮ-ਸਭਾਵਾਂ  79 ਸਿੰਕਲੇਅਰ ਰੋਡ, ਸ਼ੈਫਰਡ ਬੁਸ਼ ਤੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਮੌਜੂਦਾ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1969 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਈਨਸਡੇਲ ਰੋਡ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀਟਰ ਵਿਰਦੀ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਨੇਇਮਾਰਤਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਵਾਈ ਸੀ।   ਇਹ ਗੁਰੂਘਰ ਸੰਗਤ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖੁੱਲਦਾ ਹੈ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖਾਸ ਦੀਵਾਨ ਸਜਦੇ ਨੇ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀਆਂ ਕਲਾਸਾਂ ਵੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਗੁਰਦੁਆਰੇ
ਸਤਵੰਤ ਪਸਰੀਚਾ
ਸਤਵੰਤ ਪਸਰੀਚਾ ਨੈਸ਼ਨਲ ਇੰਸਟੀਟਿਊਟ ਆਫ ਦਿ ਮੈਂਟਲ ਹੈਲਥ ਐਂਡ ਨਿਊਰੋਸਾਇਸੈਂਸ ਬੰਗਲੌਰ ਵਿਖੇ ਕਲੀਨਿਕਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ |  ਉਸਨੇ ਯੂਐਸਏ ਵਿੱਚ ਵਰਜੀਨੀਆ ਸਕੂਲ ਆਫ ਮੈਡੀਸਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤਾ| ਪੁਸਰੀਚਾ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਤਜ਼ੁਰਬੇ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ| ਪਾਸਰੀਚਾ ਨੇ ਸਾਲ 2011 ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਮੇਕਿੰਗ ਸੇਂਸ ਦੇ ਨੇੜੇ-ਮੌਤ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਦਾ ਸਹਿ-ਲੇਖਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ 2012 ਦੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਬੁੱਕ ਐਵਾਰਡਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਰੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਕੰਮ
ਪਸਰੀਚਾ ਨਾ ਸਿਰਫ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇਕਸਾਰ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਸੁਝਾਅ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਹਨ| ਉਸਨੇ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਦੇ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇਯਾਨ ਸਟੀਵਨਸਨ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਕੀਤਾ|
ਮੌਲਾਨਾ ਆਜ਼ਾਦ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਤਵੰਤ ਪਸਰੀਚਾ ਨੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ "ਪੁਨਰ ਜਨਮ" ਅਤੇ "ਪੁਨਰ ਜਨਮ" ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਵਿਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤਜ਼ੁਰਬੇ ਵਜੋਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਇੱਕ ਆਕਸੀਜਨ ਭੁੱਖੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਅਵਸਥਾ ਹੈ|"
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਸਿੱਖ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਖਿਆਤੀ
ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਤੋਂ 24 ਧੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਪੰਚਜਾਨੀ (ਵੀਰਿਨੀ) ਤੋਂ 62 ਧੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਖਿਆਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਮਸ਼ਹੂਰ" ਹੈ। ਪਰ ਮੁੱਖ ਅਰਥ "ਬ੍ਰਹਮ ਚਾਨਣ ਚੇਤਨਾ', ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਅਸੂਲ ਨੂੰ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਖਿਆਤੀ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਨਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਦਾ ਨਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ (ਨਾਰਾਇਣ) ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ।
ਉਹ ਸਤੀ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੂ ਦੇਵੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੇ ਪਾਤਰ
ਮਲੌਂਗ
thumb|ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਕਾਪਾ ਮਲੌਂਗ ਮਲੌਂਗ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਮਾਰਾਨਾਓ ਨਾਚ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਲੌਂਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮਲੌਂਗ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਫਿਲੀਪੀਨੋ-ਬੰਗਸਾਮੋਰੋ ਆਇਤਾਕਾਰ ਜਾਂ ਟਿਊਬ ਵਰਗੀ ਲਪੇਟਣ ਵਾਲੀ ਸਕਰਟ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਓਮੈਟ੍ਰਿਕ ਜਾਂ ਓਕੀਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਲੌਂਗ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਨਲੈਂਡ ਮਿੰਡਾਨਾਓ ਅਤੇ ਸੁਲੂ ਟਾਪੂ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਕਈ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਕੱਪੜੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਮਰ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਦੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਿਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਬਰੇਡਡ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਹੋਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਧੁਨਿਕ ਮਲੌਂਗ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਯਾਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੈਟਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਰਵਾਇਤੀ ਸਥਾਨਕ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਰਣਨ
ਹੱਥੀਂ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਮਲੌਂਗ ਮਾਰਾਨਾਓ, ਮੈਗੁਇਡਾਨੌਨ, ਅਤੇ ਤਬੋਲੀ ਬੁਣਕਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬੈਕਸਟ੍ਰੈਪ ਲੂਮ 'ਤੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਲੌਂਗ ਦਾ ਪੈਟਰਨ ਜਾਂ ਸ਼ੈਲੀ ਜੁਲਾਹੇ ਦੇ ਕਬਾਇਲੀ ਮੂਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਾਰਾਨਾਓ ਮਲੌਂਗ ਲੈਂਡਪ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਲੱਭ ਮਲੌਂਗ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਉਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਲੌਂਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਲਾਨਾਓ ਡੇਲ ਸੁਰ, ਮਿੰਡਾਨਾਓ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਮਾਰਾਨਾਓ ਬੁਣਕਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮਲੌਂਗ ਰਾਵਤਨ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਫੈਬਰਿਕ ਇਨੌਲ ਦੁਆਰਾ ਰੰਗੀਨ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਗੁਇੰਦਨਾਓ ਪ੍ਰਾਂਤ, ਮਿੰਡਾਨਾਓ ਵਿੱਚ ਮਗੁਇੰਦਨਾਓ ਬੁਣਕਰ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਮਲੌਂਗ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਿੰਗੇ ਹਨ, ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਿਰਫ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਮਲੌਂਗ ਕਪਾਹ ਅਤੇ ਲੂਰੇਕਸ ਧਾਗੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਮਕਾਲੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਮਲੌਂਗ ਸਸਤੇ ਰੇਅਨ ਧਾਗੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਬੁਣਕਰ ਲਈ ਨਿਰਮਾਣ ਲਾਗਤ ਅਤੇ ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਲਈ ਅੰਤਮ ਲਾਗਤ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤੀ ਧਾਗੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੇਡ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਤੀ ਧਾਗੇ ਦੇ ਘੱਟ ਗ੍ਰੇਡਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਢਿੱਲੀ ਜਾਂ ਮੋਟੇ ਬੁਣਾਈ ਬਣਾ ਕੇ ਮਲੌਂਗ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਘਟਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ੀਨ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤੇ ਸੂਤੀ ਮਲੌਂਗ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਨੂੰ ਨਿਰਯਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਬਟਿਕ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਵਸਤੂ ਆਯਾਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਸਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਮਲੌਂਗ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਥਾਈਲੈਂਡ ਤੋਂ ਆਯਾਤ ਕਪਾਹ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਪਾਹ ਮਸ਼ੀਨ-ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤਾ ਮਲੌਂਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹਿੰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਮਲੌਂਗ ਦੀ ਦਿੱਖ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰਤੋਂ
ਮਲੌਂਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਕਰਟ, ਪੱਗ, ਨਕਾਬ, ਹਿਜਾਬ, ਇੱਕ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਇੱਕ ਕੰਬਲ, ਇੱਕ ਸਨਸ਼ੇਡ, ਇੱਕ ਬੈੱਡਸ਼ੀਟ, ਇੱਕ "ਡਰੈਸਿੰਗ ਰੂਮ", ਇੱਕ ਝੋਲਾ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਮੈਟ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਲੌਂਗ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇਹ ਟੁਕੜਾ ਉਸਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਮਲੰਗ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਵਾਇਤੀ ਕਬਾਇਲੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਲੌਂਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਪੱਛਮੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਲੌਂਗ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੌਣ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਲੰਗ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਅਯਾਲਾ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ "ਮਲੌਂਗ ਏ ਐਂਡੋਨ" ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ "ਮਲੌਂਗ ਏ ਲੈਂਡਪ"।
ਸਮਾਨ ਕੱਪੜੇ
ਪੂਰਵ-ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਫਿਲੀਪੀਨੋ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪੇਟੀਆਂ ਸਕਰਟਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਵਿਸਾਯਾਨ ਅਤੇ ਤੌਸੁਗ ਪਟਾਡਯੋਂਗ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਤਾਗਾਲੋਗ ਟੈਪਿਸ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੰਬੇ ਸਕਰਟ (ਸਾਯਾ ਜਾਂ ਫਾਲਦਾ) ਉੱਤੇ ਪਹਿਨੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਾਰੋਟ ਸਾਯਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਪਹਾੜੀ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਫੁਗਾਓ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਮਲੌਂਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਿਲੀਪੀਨ ਰੈਪਰਾਉਂਡ ਸਕਰਟ ਸਮੁੰਦਰੀ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ (ਮਲੇਸ਼ੀਆ, ਬਰੂਨੇਈ, ਪੂਰਬੀ ਤਿਮੋਰ, ਅਤੇ ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ) ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੋਂਗ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਧੇ ਪੋਲੀਨੇਸ਼ੀਅਨ ਕੌਗਨੇਟ ਮਾਲੋ ਜਾਂ ਲਵਲਵਾ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਆਸਟ੍ਰੋਨੇਸ਼ੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਾਇਤਰੀ ਨਦੀ
ਗਾਇਤਰੀ ਨਦੀ ਪੱਛਮੀ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਨਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਛਮੀ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਸਟੇਸ਼ਨ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਬਲੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਪੰਚਗੰਗਾ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਨਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਰਾਡ ਦੁਆਰਾ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਨਦੀ ਛੋਟੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭੂਗੋਲ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ
ਮਹਾਬਲੇਸ਼ਵਰ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਦੀ, ਕੋਯਨਾ, ਵੇਨਾ (ਵੇਣੀ), ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਗਾਇਤਰੀ। ਸਰੋਤ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਬਲੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਪੰਚਗੰਗਾ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਨਦੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਬਲੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਊ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਹੈ। ਦੰਤਕਥਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੁਆਰਾ ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਰਾਪ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਦ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਹਾਇਕ ਨਦੀਆਂ ਵੇਨਾ ਅਤੇ ਕੋਆਨਾ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗਾਇਤਰੀ ਸਮੇਤ 4 ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਅਭੇਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਦੀ ਜੋ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਕਰਨਾਟਕ, ਤੇਲੰਗਾਨਾ ਅਤੇ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ
ਪਾਜ਼ੀਟ੍ਰੋਨ
ਪਾਜ਼ੀਟ੍ਰੋਨ ਧਨ ਚਾਰਜ ਵਾਲ਼ਾ ਇਲੈੱਕਟਰਾਨ ਜੋ ਪ੍ਰੋਟਾਨਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਉਪਰੰਤ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ
ਗੋਰਾ ਅਤੇ ਬਾਦਲ
ਗੋਰਾ ਅਤੇ ਬਾਦਲ (ਦੇਵਨਾਗਰੀ: गोरा और बादल) ਚਿੱਤੌੜਗੜ ਮੇਵਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਮਲਿਕ ਮੁਹੰਮਦ ਜਾਯਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਪਦਮਾਵਤ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਰਬੀਰਤਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। 1298 ਵਿੱਚ (ਕਪਟੀ ਢੰਗ ਨਾਲ) ਛਲ ਨਾਲ ਅਲਾਉਦੀਨ ਖਿਲਜੀ ਨੇ ਚਿੱਤੌੜਗੜ ਮੇਵਾੜ ਦੇ ਸ਼ਾਸ਼ਕ ਰਾਵਲ ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕੈਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰੌਤੀ ਵਿੱਚ ਖਿਲਜੀ ਨੇ, ਚਿੱਤੌੜਗੜ ਮੇਵਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਲ ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਾਣੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਕਿ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸੁਲਤਾਨ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਰਾ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਵੀਰਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
ਰਾਇਲ ਆਰਟੇਲ
ਰਾਏਲ ਆਰਟੇਲ (ਜਨਮ 11 ਫਰਵਰੀ, 1980 )) ਇੱਕ ਇਸਟੋਨੀਅਨ ਕਲਾ ਲੇਖਕ, ਕਿਊਰੇਟਰ ਅਤੇ ਗੈਲਰੀਇਸਟ ਹੈ। 2013 ਤੋਂ, ਉਹ ਐਸਟੋਨੀਆ ਵਿੱਚ ਟਾਰਟੂ ਆਰਟ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨੀ
ਰਾਲ ਆਰਟੇਲ ਨੇ 2003 ਵਿੱਚ ਇਸਟੋਨੀਅਨ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ਼ ਆਰਟਸ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ। 2004-2005 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਐਮਸਟਰਡਮ ਵਿੱਚ ਡੀ ਐਪਲ ਆਰਟ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਰੇਟਿੰਗ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। 2009 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇਸਟੋਨੀਅਨ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ਼ ਆਰਟਸ ਵਿੱਚ 2000-2008 ਵਿੱਚ ਪੂਰਬੀ ਯੂਰਪੀਅਨ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਐੱਮ.ਏ. ਦਾ ਥੀਸਿਸ ਕੀਤਾ।
2004 ਤੋਂ 2009 ਤੱਕ, ਆਰਟੇਲ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਆਰਟ ਗੈਲਰੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ Rael Artel Gallery: Non-Profit Project Space ਸੀ। 2004-2008 ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਰਨੂ ਵਿੱਚ ਅਧਾਰਤ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮਾਰਚ 2006 ਤੋਂ 9 ਜਨਵਰੀ, 2009 ਤੱਕ ਇਸਦੀ ਟਾਰਟੂ ਸਿਟੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਸੀ।
2007 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਜਨਤਕ ਤਿਆਰੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਆਧੁਨਿਕ ਯੂਰਪੀਅਨ ਕਲਾ ਲਈ ਇੱਕ ਨੈਟਵਰਕਿੰਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਲੇਟਫਾਰਮ। 2008 ਤੋਂ, ਉਸ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸੈਮੀਨਾਰ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਰੰਜਨੀ (ਅਭਿਨੇਤਰੀ)
ਸਾਸ਼ਾ ਸੇਲਵਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਸਟੇਜ ਨਾਮ ਰੰਜਨੀ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Ranjini) ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਮਿਲ, ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮਾਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ 1985 ਤੋਂ 1992 ਤੱਕ ਮੋਹਰੀ ਅਦਾਕਾਰਾ ਸੀ।
ਰੰਜਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1985 ਦੀ ਤਾਮਿਲ ਫਿਲਮ  'ਮੁਥਲ ਮਾਰੀਆਥਾਈ' ਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਭਰਥਿਰਾਜਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। 1987 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਲੈਨਿਨ ਰਾਜੇਂਦਰਨ ਦੀ ਸਵਾਤੀ ਥਿਰੂਨਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਇਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਤ੍ਰਾਵਣਕੋਰ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬਾਇਓਪਿਕ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਤੀਜੀ ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮ ਚਿਤਰਮ (1988), ਪ੍ਰਿਅਦਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਬਣ ਗਈ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਾਰਨਾਮੇ ਕਰਨ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੋਹਨਲਾਲ -ਰੰਜਨੀ ਨੂੰ ਮਲਿਆਲਮ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਜੋੜੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਪਾਰਕ ਸਫ਼ਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼੍ਰੀਨਾਥ ਰਾਜੇਂਦਰਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੂਥਾਰਾ ਨੇ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਦਾਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ।
ਕੈਰੀਅਰ
ਰੰਜਨੀ ਦਾ ਜਨਮ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸਾਸ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੇਲਵਾਰਾਜ ਅਤੇ ਲਿਲੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਦੇ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਿਰੂਨੇਲਵੇਲੀ ਤੋਂ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਭਰਥਿਰਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਭਰਥਿਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੀ 1985 ਦੀ ਫਿਲਮ ਮੁਥਲ ਮਰਿਯਾਥਾਈ ਲਈ ਉਸਨੂੰ "ਰੰਜਨੀ" ਦਾ ਸਕ੍ਰੀਨ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਰੰਜਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਫਿਰ ਇਸ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਚੇਨਈ ਆ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮ 1987 ਵਿੱਚ ਸਵਾਤੀ ਥਿਰੂਨਲ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਲੈਨਿਨ ਰਾਜੇਂਦਰਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੀ। ਫਿਲਮ ਇੱਕ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਸਫਲਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਲਈ ਸਿਨੇਮਾ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ। ਉਸਨੇ ਚਿਥਰਾਮ, ਮੁਕੁਂਥੇਟਾ ਸੁਮਿਤਰਾ ਵਿਲੀਕੁੰਨੂ (1988) ਅਤੇ ਕੋਟਾਯਮ ਕੁੰਜਚਨ (1990) ਵਰਗੀਆਂ ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਰੰਜਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਲੰਡਨ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਉਸਦੀ ਆਖਰੀ ਫਿਲਮ ਕਸਟਮ ਡਾਇਰੀ (1993) ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਟੀ.ਐਸ. ਸੁਰੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਸੀ।
ਰੰਜਨੀ 2014 ਵਿੱਚ ਏਰਨਾਕੁਲਮ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਕੁਲੈਕਟਰ, ਐਮਜੀ ਰਾਜਮਾਨਿਕਮ ਆਈਏਐਸ (ਦ ਵੈਲਫੇਅਰ ਫਾਰ ਵੂਮੈਨ ਐਂਡ ਚਿਲਡਰਨ ਸੇਫਟੀ) ਦੇ ਅਧੀਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ 2016 ਵਿੱਚ ਮਾਰਡੂ ਨਗਰਪਾਲਿਕਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ "ਸਟ੍ਰੀ" ਦੀ ਸੰਸਥਾਪਕ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ, ਮਲਿਆਲਮ ਅਤੇ ਤਾਮਿਲ ਚੈਨਲਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਟੀਵੀ ਬਹਿਸਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਨਲਿਸਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। 2018 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਹਿਲਾ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਗਏ 12 ਕੁਲੀਨ ਪੈਨਲਿਸਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।
ਰੰਜਨੀ, ਸਬਰੀਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਾਖਲੇ 'ਤੇ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਟੀਵੀ ਕਾਉਂਸਲਿੰਗ ਸ਼ੋਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤੇਲਗੂ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤਾਮਿਲ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਲਿਆਲਮ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ
ਲੋਂਗਈ
ਲੋਂਗਈ ਬਰਮਾ (ਮਿਆਂਮਾਰ) ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਨੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਚਾਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਲਗਭਗ 2 ਮੀਟਰ (6.6 ਫੁੱਟ) ਲੰਬਾ ਅਤੇ 80 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ (2.6 ਫੁੱਟ) ਚੌੜਾ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਸਿਲੰਡਰ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਿਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਗੰਢ ਦੇ ਫੈਬਰਿਕ ਨੂੰ ਫੋਲਡ ਕਰਕੇ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਆਰਾਮ ਲਈ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿਆਂਮਾਰ ਲੋਂਗੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਾਰਤ, ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼, ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾ ਅਤੇ ਮਲਯੀ ਦੀਪ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੂੰਗੀ, ਲੰਬੀ, ਕੈਲੀ ਜਾਂ ਸਾਰਾਮ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
"ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਉਹ ਅਪੰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।"
ਇਤਿਹਾਸ
thumb|1800 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਟੰਗਸ਼ੇ ਪਾਸੋ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਆਦਮੀ
ਆਧੁਨਿਕ ਲੋਂਗੀ, ਸਿਲੰਡਰ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ, ਬਰਮਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੈ। ਇਸਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਪੂਰਵ-ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਸੋ ਅਤੇ ਹਟਾਮੀਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਂਗੀ ਸ਼ਬਦ ਪਹਿਲਾਂ ਮਲੇਈ ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਾਰੋਂਗ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
right|thumb|19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਬਰਮੀ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੰਗ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਲੂਮ ਉੱਤੇ ਪਾਸੋ ਬੁਣਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਕ ਆਦਮੀ, ਪਾਸੋ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਦੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰਵ-ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਪਾਸੋ 30 ਫੁੱਟ (9.1 ਮੀ.) ਦਾ ਲੰਬਾ ਟੁਕੜਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਟੰਗਸ਼ੇ ਪਾਸੋ (MY တောင်ရှည်ပုဆိုး) ਅਤੇ ਅਣਸਿੱਖਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਵਿਕਲਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਟਾਮੀਨ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਦਾ 4.5 ਫੁੱਟ (1.4 ਮੀ.) ਲੰਬਾ ਟੁਕੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਸੂਤੀ ਜਾਂ ਮਖਮਲ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਪੱਟੀ ਸੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ ਵਾਲੀ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਟ੍ਰਿਪ ਸੀ। ਹੇਠਾਂ ਸਿਲਾਈ ਹੋਈ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟੀ ਕਪੜਾ, ਸ਼ਾਰਟਸ ਰੇਲਗੱਡੀ ਵਾਂਗ ਤਲ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ। ਪਾਸੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਬਰਮਾ ਅਤੇ ਥਾਈਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।  ਪਾਸੋ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਸਮਾਜਿਕ ਰੁਤਬੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ।
thumb|1900 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਪੁਰਾਣੀ ਹਟਾਮੀਨ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਇੱਕ ਔਰਤ।
thumb|19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਵਾਟਰ ਕਲਰ ਲੋਂਗੀ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀ
thumb|ਅਕਤੂਬਰ 2010 ਦੀ ਇੱਕ ਰਾਜ ਫੇਰੀ ਵਿੱਚ, ਬਰਮੀ ਸਟੇਟ ਪੀਸ ਐਂਡ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਕੌਂਸਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਥਾਈ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਅਭਿਸ਼ਿਤ ਵੇਜਾਜੀਵਾ ਨੂੰ ਅਚੀਕ ਪੈਟਰਨ ਵਾਲੀ ਲੰਬੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੋਤਾਂ ਨੇ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਯਦਯਾ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਬਰਮਾ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਹਸੋ (MY ပုဆိုး) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਟਾਮੀਨ (MY ထဘီ, ਜਾਂ htamain) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਕਹੀਏ ਤਾਂ, ਉਹ ਯੂਨੀਸੈਕਸ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪੈਟਰਨ ਅਤੇ ਮੇਕਅਪ ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਰਦ ਆਧੁਨਿਕ ਪਾਸੋ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਮੋੜ ਬਣਾ ਕੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਕਮਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਅਣਸੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਚੌੜੀ ਮੋੜ ਦੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਕਮਰ ਦੇ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਟੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਮਰਬੈਂਡ ਤੱਕ ਪਹਿਨੇ ਇੱਕ ਫਿੱਟ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹੈਮਲਾਈਨਜ਼ ਦਿਨ ਦੇ ਫੈਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀਆਂ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਲੌਂਗੀਆਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿਲਾਈ ਵੇਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; htameins ਪੱਛਮੀ ਸਕਰਟਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿਲਾਈ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਲੌਂਗੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਅਕਸਰ ਦੋਵਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ।
ਪੈਟਰਨ ਅਤੇ ਫੈਬਰਿਕ
thumb|Acheik htameins, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਾਸੋ ਸਾਦੇ ਰੰਗਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਚੈਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਅੰਤਰ ਦੇ ਉਲਟੇ ਜਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪਹਿਨੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ htameins ਕੋਲ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਕੈਲੀਕੋ ਬੈਂਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਮਰ ਲਈ htet sint (MY အထက်ဆင့်, ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਬਹੁ-ਰੰਗੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਪੈਟਰਨ ਵੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ।
ਕਪਾਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਹੈ ਪਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਆਯਾਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਲੌਂਗਾਈਸ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਟੂਟਲ, ਜਾਰਜੇਟ, ਸਾਟਿਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰੇਪ ਨੂੰ ਹਟਾਮੀਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆਈ ਬਾਟਿਕ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਹੈ, ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਬਾਟਿਕ (MY ပါတိတ်) ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ।
ਰਸਮੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕਿਆਂ ਲਈ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੇਸ਼ਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਪੁਰਾ ਦੇ ਬੁਣਕਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੰਜੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਲਹਿਰ ਜਾਂ ਹਾਉਂਡਸਟੂਥ ਪੈਟਰਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਲਾੜੇ ਅਤੇ ਲਾੜੇ ਦੁਆਰਾ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ। ਗਰੀਬ ਖਾਸ ਮੌਕਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਰਵਾਇਤੀ ਰੇਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿਚ ਰੇਸ਼ਮ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਸ਼ਾਹੀ ਪਾਸੋ ਅਤੇ ਹਟਾਮੀਨ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਢਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਨੂੰ ਜ਼ੈਟ ਪਵੇਸ (ਥੀਏਟਰਿਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ) 'ਤੇ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੁਈਨ
ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੁਈਨ (ਜਨਮ ਡਾਇਨਿ ਪੁਦਿਏ ਸਟੀਵਰਟ, 25 ਮਾਰਚ, 1973) ਇੱਕ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਾਬਕਾ ਪੌਰਨੋਗ੍ਰਾਫਿਕ ਅਦਾਕਾਰਾ ਹੈ।
ਲੋਂਗਈ
ਪੈਟਰਨ ਅਤੇ ਫੈਬਰਿਕ
ਨਸਲੀ ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਬੁਣਾਈ ਅਤੇ ਨਮੂਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਰਖੀਨ ਲੋਂਗੀ, ਮੋਨ ਲੋਂਗੀ, ਕਚਿਨ ਲੋਂਗੀ, ਇਨਲੇ ਲੋਂਗੀ, ਜ਼ੀਨ ਮੇ (ਚਿਆਂਗ ਮਾਈ) ਲੋਂਗੀ, ਯੌ ਲੋਂਗੀ, ਸੇਖਖੁਨ ਲੋਂਗੀ, ਦਾਵੇਈ ਲੋਂਗੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹਨ।
ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੁਈਨ
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ
ਕੁਈਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੈਮਿਲਟਨ, ਓਨਟਾਰੀਓ, ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸ਼ੋਰੀ ਜਿਮਨਾਸਟ ਅਤੇ ਜੈਜ਼ ਗਾਇਕ ਸੀ।
ਲੋਂਗਈ
ਪੈਟਰਨ ਅਤੇ ਫੈਬਰਿਕ
ਸਿਲਕ ਪਾਸੋ, ਪਰ ਅਚੀਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਖਾਸ ਮੌਕਿਆਂ ਲਈ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਬੈਂਗੌਕ (ਬੈਂਕਾਕ) ਪਾਸੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਾ (ਭਾਰਤੀ) ਪਾਸੋ ਅਕਸਰ ਲੰਬੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਕਾ ਜ਼ਿਨ ਭਾਰਤੀ ਚਾਹ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੇ ਕਾਲੇ, ਭੂਰੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਚੈਕ ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਤੋਂ Mercerised Longyis ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਫੈਬਰਿਕ ਵਧੇਰੇ ਟਿਕਾਊ ਹੈ।
ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੁਈਨ
ਕੈਰੀਅਰ
ਕਵੀਨ ਇੱਕ ਫੌਜਦਾਰੀ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੇ ਨਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਵੱਸੀ ਅਤੇ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਬਾਲਗ ਮਨੋਰੰਜਨ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਸਦੀ ਉਮਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਫਰਜ਼ੀ ਆਈਡੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਸਨੇ 14 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਬਤੌਰ ਸਟਰਿਪਰ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਇਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਪੌਰਨੋਗ੍ਰਾਫਿਕ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਏਰਿਕਾ ਬੁਆਇਰ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਈਨ ਵੀ ਲਾਸ ਐਂਜਲਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੁਈਨ ਨੇ 16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਾਲਗ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਏਰਿਕਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਮ ਸਾਊਥ ਨਾਂ ਦੇ ਏਜੈਂਟ ਨਾਲ ਪਰਿਚਿਤ ਕਰਵਾਇਆ।
ਲੋਂਗਈ
ਬਹੁਪੱਖੀਤਾ ਅਤੇ ਸਹੂਲਤ
thumb|ਯਾਂਗੋਨ ਦੇ ਇੱਕ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਚਿਨਲੋਨ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਬਰਮੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਲੋਂਗੀ ਨਾਲ ਅੜਿੱਕੇ (paso hkadaung kyaik) ਲੌਂਗੀ ਜਲਵਾਯੂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਹਵਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਠੰਡਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਿਲਕ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਰੱਖਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਠੰਡਾ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ।
ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੁਈਨ
ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਕੁਈਨ ਜਦੋਂ 19 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਫ਼ੀਨਿਕਸ ਦੇ ਇੱਕ ਸਟਰਿੱਪ ਕਲੱਬ ਦੇ ਮੈਨੇਜਰ ਟਿਫਾਨਿਜ਼ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਪਰ ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:CS1 maint: Unrecognized language ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1973 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕਨੇਡੀਅਨ ਫ਼ਿਲਮ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕਨੇਡੀਅਨ ਪੌਰਨੋਗ੍ਰਾਫਿਕ ਫ਼ਿਲਮ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਲੋਂਗਈ
ਬਹੁਪੱਖੀਤਾ ਅਤੇ ਸਹੂਲਤ
ਲੰਬੀ ਬਹੁਮੁਖੀ ਹੈ। ਮਰਦ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਪਾਸੋ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਝੁਕਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਝੁੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਤ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਕਮਰ ਤੱਕ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਸੋ ਹਕਾਡੌਂਗ ਕਯਾਇਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ, ਨਾ ਕਿ ਧੋਤੀ ਵਾਂਗ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਲਈ। ਸ਼ਾਰਟਸ ਜਾਂ ਟਰਾਊਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਬਜਾਏ। ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿਚ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣੇ ਪਾਸੋ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਪੈਂਟ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ।
ਦਰੀ ਬੁਣਨ ਦੀ ਲੋਕ-ਕਲਾ
ਦਰੀ ਬੁਣਨ ਦੀ ਲੋਕ-ਕਲਾ ਨਿਰੋਲ ਭਾਰਤੀ ਕਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਲਾ ਨਿਰੋਲ ਸੁਦੇਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਦਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਵੇਰਵੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਦਰੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸ਼ਤਰੰਜੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰੀ ਸੂਤੀ ਧਾਗੇ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਬੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਟੁਕੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਜੇ ਉਪਰ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜੋਕੇ ਮਸ਼ੀਨੀਕਰਣ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਪਾਸਾਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਕਲਾ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਵਿਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਆਣੀਆਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਹਲੇ ਸਮੇਂ ਫੁਲਕਾਰੀਆਂ, ਚੰਦਰਾਂ, ਸਿਰਹਾਣੇ, ਮੇਜ਼ਪੋਸ਼ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪੱਖੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਦਰੀਆਂ ਬੁਣਨ ਦਾ ਕਾਰਜ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਕਾਰਜ ਵਪਾਰਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸੁਹਜਾਤਮਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਲੋਂਗਈ
ਬਹੁਪੱਖੀਤਾ ਅਤੇ ਸਹੂਲਤ
ਤਬਦੀਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਵੀਂ ਲੌਂਗੀ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਢਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ htamein ਪਹਿਨਣਗੇ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੇ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਡੂੰਘੇ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਉਤਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਹਟਮੀਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਦੀ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਲਈ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਧੋਣਾ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਸਿਲੰਡਰ ਟੁਕੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲਟਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਬਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫੋਲਡ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਸਟੈਕ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰੀ ਬੁਣਨ ਦੀ ਲੋਕ-ਕਲਾ
ਕਿੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਰੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਜੁਲਾਹੇ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਸ ਕਲਾ ਨੇ ਕਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੁਦੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤੇ। ਜੁਲਾਹੇ ਜਿਥੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਨਿਮਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰਖਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਦੀ ਸੁਆਣੀ ਨੇ ਇਸ ਕਲਾ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਰ ਵਰਗ ਦੀ ਸੁਆਣੀ ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਤਵੇਂ-ਅੱਠਵੇਂ ਦਹਾਕੇ ਤਕ ਇਹ ਕੰਮ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪ ਹੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਦਰੀ ਬੁਣਨ ਦੀ ਕਲਾ ਸੁਆਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਅ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿਚ ਅਣਗੌਲੀ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਵਰਨਣ ਲੋਕ-ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਨਾ-ਮਾਤਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਲੋਂਗਈ
ਹਵਾਲੇ
14.Amitav Ghosh (2002) The Glass Palace pp 25, ISBN 0-375-75877-1
ਦਰੀ ਬੁਣਨ ਦੀ ਲੋਕ-ਕਲਾ
ਜਿਵੇਂ : ਵੇ ਮੁੜ ਆ ਲਾਮਾਂ ਤੋਂ...
ਸਾਨੂੰ ਘਰੇ ਬੜਾ ਰੁਜ਼ਗਾਰ, ਵੇ ਕਣਕਾਂ ਨਿਸਰ ਪਈਆਂ
ਘਰ ਆ ਕੇ ਝਾਤੀ ਮਾਰ
ਮੁੜ ਆ ਲਾਮਾਂ ਤੋਂ
ਕਦੇ ਬੁਣੇਂਦੀ ਆਂ ਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਦੇ ਬੁਣੇਂਦੀ ਆਂ ਖੇਸ
ਮੁੜ ਆ ਲਾਮਾਂ ਤੋਂ...
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਸਈਦ
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਸਈਦ ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਔਰਤ ਹੈ ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਵਿੱਚ ਗਲੋਬਲ ਈਵੀਪੀ - ਬੇਵਰੇਜ ਹੈ। ਉਹ ਨਵੰਬਰ 2015 ਤੋਂ ਫਰਵਰੀ 2020 ਤੱਕ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਲਿਮਟਿਡ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਅਤੇ ਸੀਈਓ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਨਵੰਬਰ 2013 ਤੋਂ ਅਕਤੂਬਰ 2015 ਤੱਕ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।
ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ 30 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦਾ ਜਨਮ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਖੈਬਰ-ਪਖਤੂਨਖਵਾ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਈਦ ਨੇ ਕਲੇਟਨ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਬਿਜ਼ਨਸ ਐਡਮਿਨਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹਨ
ਕਰੀਅਰ
ਸੈਯਦ ਅਕਤੂਬਰ 1989 ਵਿੱਚ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਟਰੇਨੀ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਜਨਵਰੀ 2004 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਾਪਸ ਆਈ ਅਤੇ 2009 ਵਿੱਚ ਰਿਫਰੈਸ਼ਮੈਂਟਸ ਲਈ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਦੀ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਲਿਮਟਿਡ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਦੀ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ
ਅਪ੍ਰੈਲ 2009 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਲਿਮਟਿਡ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਫੂਡਜ਼ ਲਿਮਟਿਡ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਟਾਕ ਐਕਸਚੇਂਜ ਵਿੱਚ ਸੂਚੀਬੱਧ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ। 2009 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੇ ਜਨਵਰੀ 2010 ਤੋਂ ਮਾਰਚ 2016 ਤੱਕ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਫੂਡਜ਼ ਲਿਮਟਿਡ ਦੀ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ
ਸਈਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾ ਨੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਅਕਤੂਬਰ 2015 ਤੱਕ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਰਹੀ
ਉਹ ਅਪ੍ਰੈਲ 2014 ਵਿੱਚ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣੀ
ਨਵੰਬਰ 2015 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਲਿਮਟਿਡ ਵਿੱਚ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਅਤੇ ਸੀਈਓ ਬਣ ਗਈ। ਮਾਰਚ 2016 ਵਿੱਚ, ਸਈਦ ਨੂੰ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਫੂਡਜ਼ ਲਿਮਟਿਡ ਦੇ ਸੀਈਓ ਵਜੋਂ ਵਾਧੂ ਚਾਰਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹੁਣ ਉਹ ਯੂਨੀਲੀਵਰ ਹੈੱਡ ਆਫਿਸ ਰੋਟਰਡਮ ਵਿਖੇ ਗਲੋਬਲ ਈਵੀਪੀ ਬੇਵਰੇਜਸ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤਰਜਮੇ ਨੂੰ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ
ਕਮਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਬਨਵੈਤ
ਕਮਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਬਨਵੈਤ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਐਵਾਰਡ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ
ਮਿਸਰੀ
ਮਿਸਰੀ (, मिश्री) ਖੰਡ ਤੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਰਵੇਦਾਰ ਡਲੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੀਟਰ ਮਿਸ਼ੇਲ
ਪੀਟਰ ਮਿਸ਼ੇਲ (ਜਨਮ 14 ਅਕਤੂਬਰ 1938) ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਕਲਾ ਵਿਦਵਾਨ, ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਹੈ।
ਡਾ ਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੋਹਾ
ਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੋਹਾ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਕ ਹੈ।
ਰਚਨਾਵਾਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰ
ਦੇਸ ਰਾਜ ਛਾਜਲੀ
ਮਾਸਟਰ ਦੇਸ ਰਾਜ ਛਾਜਲੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਾਲਵਾ ਖੇਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਲੋਕ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣ ਵਾਲ਼ਾ ਕਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਲਗੋਜ਼ੇ ਵਜਾ ਕੇ ਲੋਕਧਾਰਾ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦੀ ਅਦਾਇਗੀ ਅਕਸਰ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਮੰਡਲੀ ਛਾਜਲੀ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਅ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਦੇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਜਨਮ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸੰਗਰੂਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਛਾਜਲੀ ਦੇ ਗਰੀਬ ਦਲਿਤ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਵੀ
ਜੜ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਵਸ਼ੋਸ਼ਨ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਧੀ ਵਿਗਿਆਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਦੰਤ ਵਿਗਿਆਨ
ਹਾਂਸੀ
ਹਾਂਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਸਾਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਦੇ ਹਰਿਆਣਾ ਵਿੱਚ 26 ਕਿ.ਮੀ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਹਾਂਸੀ ਹਿਸਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ, ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਮਾਰਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸਾਲ 2016 ਵਿੱਚ, ਹਰਿਆਣਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਹਿਸਾਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਵੇਂ ਹਾਂਸੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਬਾਰਸੀ ਗੇਟ
ਹਾਂਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਦੇ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ - ਦਿੱਲੀ ਗੇਟ (ਪੂਰਬੀ), ਹਿਸਾਰ ਗੇਟ (ਪੱਛਮ), ਗੋਸਾਈ ਗੇਟ (ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ), ਬਾਰਸੀ ਗੇਟ (ਦੱਖਣ) ਅਤੇ ਉਮਰਾ ਗੇਟ (ਦੱਖਣ ਪੱਛਮ)। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਦੀ ਉਚਾਈ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਰੂਥਲ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਖੇਤਰਾਂ (ਤੋਸ਼ਮ, ਦੇਵਸਰ, ਖਾਨਕ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰ) ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਸ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ 30 acre ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਚਾਰਾਂ ਕੋਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਚੌਕੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਰਾਜ ਚੌਹਾਨ ਦਾ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਅਨੰਗਪਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੂਪੜ ਨੇ ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਫੈਕਟਰੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ " ਅਸੀਗੜ " ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 1915 ਵਿਚ ਕਾਜ਼ੀ ਸ਼ਰੀਫ ਹੁਸੈਨ ਦੁਆਰਾ ਤਾਲੀਫ਼-ਏ-ਤਾਜਕਾਰ-ਏ-ਹਾਂਸੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਲਗਭਗ 80 ਕਿਲ੍ਹੇ ਇਸ ਕੇਂਦਰ "ਅਸੀਗੜ" ਤੋਂ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਫ਼ਿਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਨ ਤੁਗਲਕ ਦੇ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਂਸੀ ਨੂੰ ਹਿਸਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਭੂਮੀਗਤ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਜਾਰਜ ਥਾਮਸ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ 1937 ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਸਰਵੇਖਣ, ਮੌਜੂਦਾ ਏਐਸਆਈ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਾਰਕ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸ
thumb| ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਧੀਨ ਖੇਤਰ, 1765-1805 thumb| ਜੇਮਜ਼ ਸਕਿਨਰ ਸੀਬੀ (1778–1841), 19 ਵੀਂ ਸਦੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਥੌਮਸ ਮੈਟਕਾਲਫ਼ ਦੀ 1844 ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮੁੱਢ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਮ ਅਤੇ "ਮਜਕੁਰਾ ਹੰਸੀ" ਵਰਗੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਰਾਜ ਚੌਹਾਨ ਦੀ ਬੀਮਾਰ ਧੀ ਹੰਸਾਵਤੀ / ਅੰਬਵਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੂਸਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੋ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਅਨੰਗਪਾਲ ਵਿਹੰਗਪਾਲ ਤੋਮਰ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ " ਹੰਸਾਕਰ " (957 ਈ.) ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
1982 ਵਿੱਚ ਹਾਂਸੀ ਵਿਖੇ ਹੋਈ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੁੱਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਗੁਪਤਾ ਕਾਲ (to 319 to ਤੋਂ 5 605 ਸਾ.ਯੁ.) ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ 7th ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ 1037 ਸਾ.ਯੁ. ਵਿਚ ਗਜ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਸੂਦ ਪਹਿਲੇ ਦੇ ਗਜ਼ਨੀ ਦੇ ਮਹਿਮੂਦ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਮੀਨੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਹੇਠ ਦੱਬੇ ਗਏ ਸਨ। ਮਸੂਦ ਨੇ ਹਾਂਸੀ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗਜ਼ਨੀ ਵਿਖੇ ਵੇਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
1192 ਵਿੱਚ, ਮੁਹੰਮਦ ਗੌਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਰਾਜ ਚੌਹਾਨ ਦੀ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਾਂਸੀ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ ਰਾਜ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਗੈਰ-ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਹਾਂਸੀ ਆਪਣੀ ਮਹੱਤਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫੇਰ ਦਿੱਲੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਹਾਂਸੀ ਆਏ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਿੰਦੂ ਸੰਤ ਜਗਨਨਾਥ ਪੁਰੀ ਸਮਾਧ ਹਾਂਸੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਹਾਂਸੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹਿੰਦੂਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹਾਂਸੀ ਕੋਲ ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਜੈਨ ਸਨ ਜੋ ਇਸ ਮੁਗਲ ਸ਼ਾਸਨ ਦੌਰਾਨ ਹਾਂਸੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਸਨ।
ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵੀ 1705 ਵਿਚ ਹਾਂਸੀ ਆਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਲਮ ਮੁਗਲ ਸ਼ਾਸਨ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ। 1707 ਵਿੱਚ, ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਹਾਂਸੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਹਾਂਸੀ 1736 ਵਿੱਚ ਮਰਾਠਾ ਸ਼ਾਸਨ ਅਧੀਨ ਸੀ ਅਤੇ 1761 ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਪਤ ਦੀ ਤੀਜੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਅਬਦਾਲੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ ਨੇ 1780 ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਜਾਰਜ ਥਾਮਸ, ਇਕ ਆਇਰਲੈਂਡ ਦਾ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਅਤੇ ਰੇਡਰ ਜੋ ਇਕ ਸਧਾਰਣ ਮਲਾਹ ਤੋਂ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਬਣਨ ਲਈ ਉੱਠਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਹਾਂਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਹਾਂਸੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੇ 1802 ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ। 1819–32 ਤਕ, ਹਾਂਸੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1832 ਵਿੱਚ ਹਿਸਾਰ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹਾਂਸੀ ਕਰਨਲ ਜੇਮਜ਼ ਸਕਿਨਰ ਸੀਬੀ (1778 - 4 ਦਸੰਬਰ 1841) ਦਾ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਿਕੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹਾਂਸੀ ਵਿੱਚ ਸੜਕ ਦਾ ਵੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ।
ਐਂਗਲੋ-ਮਰਾਠਾ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਂਸੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਈ। ਹਾਂਸੀ ਨੇ 1857 ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਲੜਾਈ (ਗਦਰ) ਵਿਚ ਸਰਗਰਮ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਲਾਲਾ ਹੁਕਮ ਚੰਦ ਜੈਨ ਨੂੰ 1857 ਵਿਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਡਾ: ਭੁਪ ਸਿੰਘ, ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ, ਰੋਟਰੀ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਹੰਸੀ ਕਾ ਏਟੀਅਸ, ਹੰਸੀ ਦੀ ਹਿਸਟਰੀ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਦੋ ਹੋਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਸਥਾਨਕ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ ਹਨ.
ਹਾਂਸੀ ਆਪਣੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਿੱਠੇ ਪੇਡਿਆਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੂਨ ਵੇਚਣ ਲਈ ਕਈ ਹੋਰ ਕਸਬਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਗੋਲ
ਹੰਸੀ 29.1°N, 75.97°W'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਔਸਤਨ ਉੱਚਾਈ 207 ਮੀਟਰ (679 ਫੁੱਟ) ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Pages with unreviewed translations
ਕੈਰੀ ਮੌਰਿਸ
ਕੈਰੀ ਮੌਰਿਸ (17 ਮਈ 1882 – 17 ਨਵੰਬਰ 1968) ਇੱਕ ਵੈਲਸ਼ ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਕਾਰਮਾਰਥੇਨਸ਼ਾਇਰ ਦੇ ਲਲੈਂਡੀਲੋ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਹ ਵੈਲਸ਼ ਕਵੀ ਸਰ ਲੁਈਸ ਮੌਰਿਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ।
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਕੈਰੀ ਮੌਰਿਸ ਬੈਂਜਾਮਿਨ ਅਤੇ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਬੋਏਨਸ ਮੌਰਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜੋ ਲਲੈਂਡੀਲੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਪੇਂਟਰ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਪ੍ਰਾਸਪੈਕਟ ਪਲੇਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਰੋਸਮੇਨ ਸਟ੍ਰੀਟ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਜੈਸੀ ਫਿਲਿਪਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਲੇਖਕ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਦਰਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸੀ।
ਟੈੱਡ ਬੰਡੀ
ਥੀਓਡੋਰ ਰੌਬਰਟ ਬੰਡੀ (ਜਨਮ ਕੋਵੈੱਲ; 24 ਨਵੰਬਰ, 1946 - 24 ਜਨਵਰੀ, 1989) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਖੂਨੀ ਹੱਤਿਆਰਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਕਸੂਰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ 1974 ਤੋਂ 1978 ਦੇ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ 30 ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਜੁਰਮ ਕਬੂਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੁੱਲ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਇਹ ਹਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਅਤੇ ਇਹ 30 ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1989 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1946
ਕਾਟੋ (ਸਾਜ਼)
ਕਾਟੋ ( ਕਾਟੋ ), ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਟੋ ਜਾਂ ਕੱਟੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਜਾਂ ਲੋਕ ਸਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਜਿਵੇਂ ਭੰਗੜਾ, ਮਲਵਈ ਗਿੱਧੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਕਾਟੋ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਇਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ, "ਅਜ ਤਾਂ ਕਾਟੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਆ", ਮੋਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਕਿ ਉਸਦੇ ਮੂਡ ਮੂਡ ਦੀ ਕਾਟੋ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਹੈ।
ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਅਤੇ ਵਜਾਉਣਾ
ਇਹ ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੱਕੜ ਦੀ ਬਣੀ ਕਾਟੋ ਸੋਟੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖਿਡਾਰੀ ਸੋਟੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਟੋ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਪੂਛ ਨਾਲ ਬੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੂੰਜ ਕਾਰਜ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘੱਟ ਤਾਲ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਸਾਜ਼
ਮਿਸਟਰ ਗੇਅ ਵੇਲਜ਼
ਮਿਸਟਰ ਗੇਅ ਵੇਲਜ਼ - ਮਿਸਟਰ ਹੋਵ ਸਿਮਰੂ ਇੱਕ ਵੈਲਸ਼ ਗੇਅ ਪੁਰਸ਼ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 2005 ਵਿੱਚ ਕਾਰਡਿਫ ਮਾਰਡੀ ਗ੍ਰਾਸ (ਗੇਅ ਪ੍ਰਾਈਡ) ਦੇ ਜਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੈ।
ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰੇਕ ਹੀਟ ਦੇ ਜੇਤੂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਗੇਅ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਹੀਟ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
2007 ਤੋਂ ਵਿਜੇਤਾ ਹਾਲੀਵੁੱਡ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰ ਗੇਅ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਮਿਸਟਰ ਗੇਅ ਵੇਲਜ਼ - ਮਿਸਟਰ ਹੋਵ ਸਿਮਰੂ ਮੁਕਾਬਲਾ 2006, 2 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਕਾਰਡਿਫ, ਵੇਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੇਤੂ ਕ੍ਰਿਸਟੋਫਰ ਜੋਨਸ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ 30 ਮਈ 1988 ਨੂੰ ਸਵਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਿਸਟਰ ਗੇਅ ਵੇਲਜ਼ - ਮਿਸਟਰ ਹੋਵ ਸਿਮਰੂ ਫਾਈਨਲ 2006
ਕਾਰਡਿਫ, ਵੇਲਜ਼
ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਕੁਲਾਰ
ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਕੁਲਾਰ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Balbir Singh Kular; ਜਨਮ 8 ਅਗਸਤ 1942) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਫੀਲਡ ਹਾਕੀ ਖਿਡਾਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਆਖਰੀ ਨਾਮ ਦੇ ਵਿਕਲਪਿਕ ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਲਾਰ ਅਤੇ ਖੁੱਲਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ ਜਲੰਧਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਸੰਸਾਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ 1957–1960 ਦੌਰਾਨ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਸਕੂਲਾਂ ਦਾ ਕਪਤਾਨ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਟੀਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਵੀ ਖੇਡਿਆ। ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਪੰਜਾਬ ਰਾਜ, ਭਾਰਤੀ ਰੇਲਵੇ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦੀਆਂ ਹਾਕੀ ਟੀਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਮੋਹਨ ਬਾਗਾਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਲਈ ਵੀ ਖੇਡਿਆ। ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ 1962 ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਆਰਮਡ ਪੁਲਿਸ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ 1963 ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਸਬ-ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਬਣਿਆ ਸੀ।
1968–1975 ਦੌਰਾਨ, ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਪੁਲਿਸ ਟੀਮ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਸਦੇ ਕਪਤਾਨ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਅ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ 1981 ਵਿਚ ਡਿਪਟੀ ਡਿਪਟੀ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਬਣਿਆ, 1987 ਵਿਚ ਇਕ ਇੰਡੀਅਨ ਪੁਲਿਸ ਸਰਵਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਫਰਵਰੀ 2001 ਵਿਚ ਡਿਪਟੀ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਜਨਰਲ (ਡੀ.ਆਈ.ਜੀ.) ਵਜੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਇਆ।
ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ
1968 ਓਲੰਪਿਕ ਤਗਮਾ ਜੇਤੂ ਕਰਨਲ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਕੁਲਾਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਸੰਸਾਰਪੁਰ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ 1932 ਦੇ ਯੂਐਸ ਓਲੰਪਿਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ 14 ਓਲੰਪਿਕ ਤਮਗਾ ਜਿੱਤੇ ਹਨ। ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ, ਕਰਨਲ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਸਨ; ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਸਰਬੋਤਮਤਾ ਦੇ ਪੱਕੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਦਾ ਮੈਟ੍ਰਿਕਸ - ਸੰਸਾਰਪੁਰ ਵਿਖੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਜੀਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਜਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟਾਰਡਮ ਵਿਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਏ। ਉਦਘਾਟਨ ਸਮੇਂ ਕਰਨਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ, ਸੰਸਾਰਪੁਰ ਤੋਂ ਲੰਡਨ ਓਲੰਪਿਕਸ ਤੱਕ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਣ ਦੀ ਸੁਹਿਰਦ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਸਦੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਿੱਪਾਂ, ਅਧਿਕਾਰਤ ਪੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਅਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਨਿਮਰਤਾਪੂਰਵਕ ਯਤਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ, ਹਾਕੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਹਾਕੀ ਦੇ ਅਫੇਕਨਾਡੋ ਨੂੰ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਵਿਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਹੀ ਹੈ।"
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਲੰਧਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1942 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਖਿਡਾਰੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀ
ਉਲਟਾਵਾਂ ਹਲ (ਇਕ ਪਾਸੇ ਵਾਲਾ)
right|250px ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵਾਹ ਕੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਮਿੱਟੀ ਉਲਟਾ ਕੇ ਸਿੱਟਣ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਇਕ ਪੱਖੇ ਵਾਲੇ ਹਲ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਵਾਲਾ ਉਲਟਾਵਾਂ ਹਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕਹਿਰਾ ਉਲਟਾਵਾਂ ਹਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਹਲ ਦੀ ਵਾਹੀ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਉਤਲੀ ਪਰਤ ਹੇਠਾਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇਠਲੀ ਪਰਤ ਉਪਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੇ ਵੱਢ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਬੀਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਵਾਹੀ ਉਲਟਾਵੇਂ ਹਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ/ਹੈ। ਇਹ ਵਾਹੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਚੇ, ਜੜਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਖਾਦ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਰਲਾਉਣ ਲਈ, ਰੂੜੀ ਦੀ ਖਾਦ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਰਲਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਹਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਟਾਂ ਤੇ ਬੀਜੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਫਸਲ ਲਈ ਵੱਟਾਂ ਵੀ ਇਸ ਹਲ ਨਾਲ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ/ਹਨ। ਉਲਟਾਵੇਂ ਹਲ ਦਾ ਮੁੰਨਾ ਤਿੰਨ ਕੁ ਫੁੱਟ ਲੰਮਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁ ਇੰਚ ਚੌੜਾਈ ਤੇ ਮੁਟਾਈ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੁੰਨੇ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਥੀ ਲੱਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੁੰਨੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਹੱਲ ਨਾਲ ਕਾਬਲੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੰਨੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਣੇ ਪੱਖੇ ਵਾਲੇ ਹਲ ਨੂੰ ਕਾਬਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਲਿੱਪ ਲ ਕੇ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਸ, ਇਹ ਹੀ ਉਲਟਾਵਾਂ ਹਲ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਰੀ ਵਾਹੀ ਟ੍ਰੈਕਟਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਲਟਾਵੇਂ ਹਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਕੀਪਰਿਯੋਜਨਾ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸਾ ਕੋਸ਼