cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ਬੱਪੀ ਲਹਿਰੀ
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਬੱਪੀ ਲਹਿਰੀ ਨੇ 3 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਬਲਾ ਵਜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ.। <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2015)">ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ  ]
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1952 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਫ਼ਿਲਮਫ਼ੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਵਿਜੇਤਾ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2022
ਸਲੀਮ ਹੱਦਾਦ
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਸਲੀਮ ਹੱਦਾਦ ਦਾ ਜਨਮ 1983 ਵਿੱਚ ਕੁਵੈਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੈਬਨੀਜ਼-ਫਿਲਸਤੀਨੀ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਰਾਕੀ-ਜਰਮਨ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੱਦਾਦ ਨੂੰ ਜਾਰਡਨ, ਕਨੇਡਾ ਅਤੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਵਿਚ ਪਾਲਿਆ-ਪੋਸਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਕਿਤਾਬਾਂ
ਹੱਦਾਦ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਵਲ ਗੁਆਪਾ ਮਾਰਚ 2016 ਵਿੱਚ ਅਦਰ ਪ੍ਰੈਸ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 24 ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਰਾਸਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਅਰਬ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸਮਲਿੰਗੀ ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇ ਵਿੱਚਕਾਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਲੰਡਨ ਲਿਟਰੇਚਰ ਫੈਸਟੀਵਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਹੱਦਾਦ ਨੂੰ ਪੋਲਾਰੀ ਫਰਸਟ ਬੁੱਕ ਇਨਾਮ 2017 ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਇਨਾਮ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ ਐਲ.ਜੀ.ਬੀ.ਟੀ. ਦੇ ਤਜ਼ੁਰਬੇ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਵਿਤਾ, ਵਾਰਤਕ, ਗਲਪ ਜਾਂ ਗ਼ੈਰ-ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਹੋਰ ਕੰਮ
ਹੱਦਾਦ ਦਾ ਕੰਮ ਸਲੇਟ ਅਤੇ ਮੁਫਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਯਮਨ, ਸੀਰੀਆ ਅਤੇ ਇਰਾਕ ਵਿੱਚ 'ਡਾਕਟਰ ਵਿਦਆਉਟ ਬਾਰਡਰਜ਼' ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਗਠਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਸਬਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਨ ਦੀ ਅੱਖ(ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ)
ਮੂਨ ਦੀ ਅੱਖ, ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਮੋਹਨ ਭੰਡਾਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਚਰਚਿਤ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਸਾਲ 1995 ਈ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਵਿਚ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਨੇ ਕੁੱਲ 7 ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਮੂੰਹ ਬੋਲਦੀ ਤਸਵੀਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦੰਗਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬਰੀਕੀ ਨਾਲ ਸਿਰਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ
ਡਾ. ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਅੰਬੇਡਕਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ
'''ਡਾ. ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਅੰਬੇਦਕਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ: Dr. Babasaheb Ambedkar International Airport; ਏਅਰਪੋਰਟ ਕੋਡ: NAG'''), ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਨਾਗਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਅੰਤਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਹੈ। ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਸੋਨੇਗਾਓਂ ਵਿਖੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ 8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ (5 ਮੀਲ) ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ। ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ 1355 ਏਕੜ (548 ਹੈਕਟੇਅਰ) ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। 2005 ਵਿੱਚ, ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਭਾਰਤੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਬੀ. ਆਰ. ਅੰਬੇਦਕਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਲਗਭਗ 7,500 ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜ ਘਰੇਲੂ ਏਅਰਲਾਈਨਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਏਅਰਲਾਇਨ ਨੂੰ ਨਾਗਪੁਰ ਤੋਂ ਸ਼ਾਰਜਾਹ, ਦੋਹਾ ਅਤੇ 11 ਘਰੇਲੂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। 1,460 ਏਕੜ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਭਾਰਤੀ ਹਵਾਈ ਸੈਨਾ ਦੇ ਏਐਫਐਸ ਨਾਗਪੁਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਹੈ। ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਮੁੰਬਈ ਤੋਂ 700 ਕਿਲੋਮੀਟਰ (378 ਐੱਨ.ਐੱਮ.ਆਈ.) ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਏਅਰਪੋਰਟ ਦਾ ਇਕ ਟਰਮੀਨਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚ 2 ਐਰੋਬ੍ਰਿਜ ਹਨ।
ਇਤਿਹਾਸ
ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਨੂੰ ਆਰਐਫਸੀ / ਆਰਏਐਫ ਲਈ 1917-18 ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦਾ ਨਵੀਨੀਕਰਣ ਦੂਸਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਇਲ ਏਅਰ ਫੋਰਸ (ਆਰਏਐਫ) ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਸਟੇਜਿੰਗ ਏਅਰਫੀਲਡ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜਾਈ ਕਾਰਨ, ਨਵੀਂ ਟਰਮੀਨਲ ਇਮਾਰਤਾਂ ਜਿਸ ਵਿਚ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਰਿਟਾਇਰਮਿੰਗ ਰੂਮ, ਰੈਸਟਰੂਮਜ਼, ਬੁੱਕ ਸਟਾਲਾਂ ਅਤੇ ਵਿਜ਼ਟਰ ਗੈਲਰੀਆਂ (ਜੋ 1953 ਵਿਚ ਬਣੀਆਂ ਸਨ), ਦੀ ਸੁਵਿਧਾ ਹੈ।
ਸੋਨੇਗਾਓਂ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਵਿਲੱਖਣ "ਨਾਈਟ ਏਅਰ ਮੇਲ ਸਰਵਿਸ" ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਜਹਾਜ਼ ਹਰ ਰਾਤ ਦਿੱਲੀ, ਬੰਬੇ, ਕਲਕੱਤਾ ਅਤੇ ਮਦਰਾਸ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੇਲ ਲੋਡ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਾਗਪੁਰ ਵਿਖੇ ਡਾਕ ਦਾ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸੇਵਾ ਜਨਵਰੀ 1949 ਤੋਂ ਅਕਤੂਬਰ 1973 ਤੱਕ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇਸਦਾ ਵੱਡਾ ਟ੍ਰੈਫਿਕ 44 ਵਿੰਗ ਦੇ ਬਣਨ ਤੱਕ ਅਤੇ 2003 ਵਿੱਚ ਆਈਏਐਫ ਦੇ ਆਈਐਲ-76 ਮਿਲਟਰੀ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਤਬਦੀਲ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਾਗਰਿਕ ਜਹਾਜ਼ ਸੀ।
ਵਿਸਥਾਰ
ਨਵੀਂ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਟਰਮੀਨਲ ਬਿਲਡਿੰਗ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ 14 ਅਪ੍ਰੈਲ 2008 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਏਅਰਪੋਰਟ ਅਥਾਰਟੀ ਆਫ ਇੰਡੀਆ (ਏਏਆਈ) ਨੇ ਮੌਜੂਦਾ ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ 790 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ (11 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ) ਦੀ ਲਾਗਤ ਨਾਲ ਸੋਧਿਆ ਅਤੇ ਅਪਗ੍ਰੇਡ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਦੇ 17,500 ਵਰਗ ਮੀਟਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 550 ਨੂੰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਟਰਮੀਨਲ ਇਮਾਰਤ ਵਿਚ 20 ਚੈੱਕ-ਇਨ ਕਾਉਂਟਰ ਅਤੇ 20 ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਾਊਂਟਰ ਹਨ। ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਟਰਮੀਨਲ ਬਿਲਡਿੰਗ ਯਾਤਰੀ ਬ੍ਰਿਜ ਵਰਗੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਡੌਕਿੰਗ ਗਾਈਡੈਂਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਕਨਵੇਅਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ। ਇਕ ਸਮੇਂ 600 ਕਾਰਾਂ ਦੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਇਕ ਕਾਰ ਪਾਰਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਠ ਨਵੇਂ ਪਾਰਕਿੰਗ ਬੇਸ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਬੇਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 18 ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਟਰਮੀਨਲ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸੜਕ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਨਾਗਪੁਰ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਨੇਵੀਗੇਸ਼ਨ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਏ.ਏ.ਆਈ. ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਕੰਟਰੋਲ ਟਾਵਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਸੀ.ਐਨ.ਐਸ. - ਏ.ਟੀ.ਐਮ. ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਕਨੀਕੀ ਬਲਾਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਿਦਰਭ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ
ਇੱਕ ਛਿੱਟ ਚਾਨਣ ਦੀ
ਇੱਕ ਛਿੱਟ ਚਾਨਣ ਦੀ ਕਰਤਾਰ ਸਿੰਘ ਦੁੱਗਲ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਇਨਾਮ ਜੇਤੂ ਇਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨਿੱਕੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ
ਵਾਰਿਸ ਲੁਧਿਆਣਵੀ
ਵਾਰਿਸ ਲੁਧਿਆਣਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਮਵਰ ਫਿਲਮੀ ਗੀਤਕਾਰ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗੀਤ 'ਦੇਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ,ਬਾਬਲ ਦਾ ਪਿਆਰਾ,ਅੰਮੜੀ ਦੀ ਅੱਖ ਦਾ ਤਾਰਾ,ਕਿ ਵੀਰ ਮੇਰਾ ਘੋੜੀ ਚੜ੍ਹਿਆ'ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਗਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਸ ਘੋੜੀ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ 'ਕਰਤਾਰ ਸਿੰਘ' ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਗੀਤ ਹੈ।
ਜੀਵਨ
ਇਹ ਸੀ ਵਾਰਿਸ ਲੁਧਿਆਣਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਨਾਮ ਚੌਧਰੀ ਮੁਹੰਮਦ ਇਸਮਾਈਲ ਸੀ। ਵਾਰਿਸ ਦਾ ਜਨਮ 11 ਅਪਰੈਲ 1928 ਨੂੰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ। 1947 ਵਿੱਚ ਹਿਜਰਤ ਕਰਕੇ ਲਾਹੌਰ ਆਉਣਾ ਪਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ 'ਆਜਿਜ਼' ਤਖ਼ੱਲਸ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਤਾਦ ਦਾਮਨ ਦਾ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਹੋ ਕੇ 'ਵਾਰਿਸ ਲੁਧਿਆਣਵੀ' ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਰਿਸ ਲੁਧਿਆਣਵੀ ਨੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਡਾਇਲਾਗ ਲਿਖੇ। ਵਾਰਿਸ ਲੁਧਿਆਣਵੀ ਨੇ 5 ਸਤੰਬਰ 1992 ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਵਫ਼ਾਤ ਪਾਈ।
ਵਾਰਿਸ ਲੁਧਿਆਣਵੀ ਦੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੀਤ (ਫਿਲਮ)
(ਠਾਹ)
ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਛੰਦ
ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਛੰਦ ਚਾਰ ਚਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਇਸ ਮਾਤ੍ਰਿਕ ਛੰਦ ਦੇ ਹਰ ਚਰਣ ਵਿੱਚ 32 ਮਾਤ੍ਰਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।ਪਹਿਲਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਸ,ਦੂਜਾ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਅੱਠ ਅੱਠ ਤੇ,ਚੌਥਾ ਛੇਵੀਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਹਰ ਇੱਕ ਚਰਣ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਭੰਗ ਹੋਣੇ ਜਰੂਰੀ ਹਨ।ਜੇ ਤੁਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਅਨੁਪ੍ਰਾਸ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਾਵਿ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਕਈ ਕਵੀਆਂ ਦਾ ਕਥਨ ਹੈ ਕਿ ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਗਣ ਅਤੇ ਯਗਣ ਦਾ ਆਗਮਨ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।ਜੇ ਵੀਹ ਤ੍ਰਿਭਗੀ ਇਕੋ ਥਾਂ ਲਿਖੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀਰਘਤਾ ਦੇ ਕਾਰਣ ਇਸ ਛੰਦ ਨੂੰ "ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਦੀਰਘ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਛੰਦ
ਦਾਗਦੂਸ਼ੇਠ ਹਲਵਾਈ ਗਣਪਤੀ ਮੰਦਰ
ਦਾਗਦੁਸ਼ੇਠ ਹਲਵਾਈ ਗਣਪਤੀ ਮੰਦਰ ਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ ਲੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਸਾਲਾਨਾ ਦਸ-ਦਿਨਾ ਗਣੇਸ਼ਉਤਸਵ ਤਿਉਹਾਰ ਦੌਰਾਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਗਣੇਸ਼ ਮੂਰਤੀ ਦਾ inr 10000000 ਦੀ ਰਕਮ ਲਈ ਬੀਮਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦਰ 130 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਇਸਨੇ 2017 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗਣਪਤੀ ਦੇ 125 ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ
ਇਤਿਹਾਸ
ਸ਼੍ਰੀਮੰਤ ਦਗਦੁਸ਼ੇਠ ਹਲਵਾਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਲਕਸ਼ਮੀਬਾਈ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਮਿਠਾਈ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ ਜੋ ਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਏ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਹਲਵਾਈ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਅਜੇ ਵੀ ਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਤਾ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ "ਦਗਦੂਸ਼ੇਠ ਹਲਵਾਈ ਸਵੀਟਸ" ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਇੱਕ ਸਫਲ ਮਿਠਾਈ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। 1800 ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਲੇਗ ਦੀ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਣੇਸ਼ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵਾਰਸ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦਗਦੂਸ਼ੇਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਗੋਵਿੰਦਸ਼ੇਠ (ਜਨਮ 1865) ਨੂੰ ਗੋਦ ਲਿਆ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 9 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦਸ਼ੇਠ ਦਾ ਜਨਮ 1891 ਵਿੱਚ ਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਗਣੇਸ਼ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲੀ ਮੂਰਤੀ ਅਜੇ ਵੀ ਆਕਰਾ ਮਾਰੂਤੀ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਉਦਾਰ ਆਦਮੀ, ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਵਾਨ ਸਿਖਲਾਈ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਗੋਬਾ ਦਾਦਾ ਤਾਲੀਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਲੀਮ ਦਾਗਦੂਸ਼ੇਠ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਕੁਸ਼ਤੀ ਟ੍ਰੇਨਰ ਵੀ ਸੀ। ਪੁਣੇ ਦੇ ਇੱਕ ਚੌਕ (ਖੇਤਰ) ਦਾ ਨਾਮ ਗੋਵਿੰਦ ਹਲਵਾਈ ਚੌਂਕ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਵਿੰਦਸ਼ੇਠ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਉਤਸਵ, ਦੱਤ ਜੈਅੰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਹ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਹੁਣ ਲਕਸ਼ਮੀਬਾਈ ਡਗਦੂਸ਼ੇਠ ਹਲਵਾਈ ਸੰਸਥਾਨ ਦੱਤ ਮੰਦਰ ਟਰੱਸਟ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਰੋਡ ਦਾ ਨਾਮ ਲਕਸ਼ਮੀਬਾਈ ਡਗਦੂਸ਼ੇਠ ਹਲਵਾਈ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। 1943 ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦਸ਼ੇਠ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇ ਗੋਵਿੰਦਸ਼ੇਠ ਹਲਵਾਈ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ 1926 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਦੂਜੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਤੀਜੀ ਗਣੇਸ਼ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਵਸਾਚਾ ਗਣਪਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਦਗਦੂਸ਼ੇਠ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ-ਨਿਰਮਾਣ ਘਟਨਾ ਸਾਬਤ ਹੋਈ।
ਗੋਰਾ ਬਾਸ਼ਾ (ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ)
ਗੋਰਾ ਬਾਸ਼ਾ, ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਮੋਹਨ ਭੰਡਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੱਲ 7 ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਚਨਾ 2004 ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਵਿਚਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇੱਕਲੇਪਨ ਨੂੰ ਚਿਤਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ
ਹੀਰਾ ਸਲਮਾਨ
ਹੀਰਾ ਸਲਮਾਨ (ਉਰਦੂ: حرا سلمان), ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹੀਰਾ ਮਨੀ (ਉਰਦੂ: حرا مانی) ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ (24 ਜੂਨ 1989 ਨੂੰ ਜਨਮ), ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਅਤੇ ਟੀ.ਵੀ.ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਹੈ।
2008 ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਾ ਸਲਮਾਨ ਸਾਕਿਬ ਸ਼ੇਖ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਹਮ 2 ਹਮਾਰਾ ਸ਼ੋਅ ਹਮ ਟੀਵੀ ਵਿੱਚ ਮਨੀ ਨਾਲ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਕੀ ਉਸ ਲਈ ਗੰਭੀਰ ਮਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਰਿਹਾ।
ਉਹ ਮੁਜਾਮਮਿਲ ਅਤੇ ਇਬਰਾਹਿਮ ਨਾਂ ਦੇ 2 ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ
ਹੀਰਾ ਦਾ ਜਨਮ 24 ਜੂਨ 1989 ਨੂੰ ਕਰਾਚੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਭਿਨੇਤਾ ਸਲਮਾਨ ਸਾਕਿਬ ਸ਼ੇਖ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਹਾਈਡ੍ਰੀ ਦੇ ਉਪਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਹੀਰਾ ਨੇ 19 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਅਦਾਕਾਰ ਸਲਮਾਨ ਸਾਕਿਬ ਸ਼ੇਖ (ਮਨੀ) ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸਮਾਗਮ 18 ਅਪ੍ਰੈਲ 2008 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜੋੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ; ਮੁਜ਼ਾਮਿਲ (ਜਨਮ 2009 ਵਿੱਚ) ਅਤੇ ਇਬਰਾਹਿਮ (ਜਨਮ 2014 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ) ਹਨ।
ਕੈਰੀਅਰ
ਹੀਰਾ ਨੇ ਹੋਸਟਿੰਗ 'ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਜੌਕੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮ ਟੀਵੀ 'ਤੇ ਹਮ 2 ਹਮਾਰਾ ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਸਹਿ-ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅਲੋਚਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੀਰਾ ਮਨੀ ਸ਼ੋਅ (2010) ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਲਨ ਕੀਤਾ। ਹੀਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਮਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਏ.ਆਰ.ਵਾਈ. ਡਿਜੀਟਲ ਦੀ ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਕਹਾਨੀ (2012) ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੋਅ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕੀ ਸੀਰੀਜ਼ ਕਰਬ ਯੂਅਰ ਐਂਟੀਸਾਈਸਮ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ (ਮਨੀ ਅਤੇ ਹੀਰਾ) ਆਪਣੇ-ਆਪ ਦੇ ਕਾਲਪਨਿਕ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ "ਜਬ ਵੀ ਵੈਡ" (2013) ਵਿੱਚ ਹੀਰ ਅਤੇ "ਫਿਰਕ" (2013) ਵਿੱਚ ਹੈਰੀਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। 2015 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਹੁਸ ਟੀ.ਵੀ. ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾ ਕਰੀਏ ਕੋਈ ਵਿੱਚ ਅਹਸਨ ਖਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਗੁਫਤਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਿਖਾਈ। ਸੀਰੀਅਲ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੀਬਰ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਅਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਮੀਮ (2016) ਅਤੇ ਕਿਤਨੀ ਗਿਰਾਹੀਆਂਨ ਬਾਕੀ ਹੈਂ 2 (2016) ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ
ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਾਲ ਸਾਲ 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਅੱਜ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਟੀਵੀ ਉਦਯੋਗ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1989 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਕਰਾਚੀ ਦੀਆਂ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਟੈਲੀਵਿਜਨ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ
ਮਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮੋਇਆ
ਮਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮੋਇਆ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਇਨਾਮ ਜੇਤੂ ਗਲਪਕਾਰ ਕਰਤਾਰ ਸਿੰਘ ਦੁੱਗਲ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਹ 1970 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਇਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨਿੱਕੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ
ਅਮੀ ਪਾਰੇਖ
ਅਮੀ ਪਾਰੇਖ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਾਮ: Ami Parekh; ਜਨਮ 10 ਜਨਵਰੀ 1988) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਫਿਗਰ ਸਕੇਟਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੱਠ ਵਾਰ ਦੀ ਭਾਰਤੀ ਮਹਿਲਾ ਚੈਂਪੀਅਨ ਹੈ। 2007 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੀਨੀਅਰ ISU ਈਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਗਰ ਸਕੇਟਰ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਫਿਗਰ ਸਕੇਟਿੰਗ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਫਿਗਰ ਸਕੇਟਿੰਗ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਹੈ।  ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਅਮਰ ਮਹਿਤਾ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਫਿਗਰ ਸਕੇਟਰ ਹੈ।
ਅੰਗ ਸੰਗ (ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ)
ਅੰਗ ਸੰਗ, ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਵਰਿਆਮ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੰਧੂ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਸਾਲ 1979 ਈ ਵਿਚ ਛਪੀ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿਚ ਸੰਧੂ ਨੇ ਕੁੱਲ 11 ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸਮਾਜਿਕ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਵਰਿਆਮ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ
ਸਵਾਤੀ ਰੈਡੀ
thumb|ਸਵਾਤੀ ਰੈਡੀ ਸਵਾਤੀ ਰੈਡੀ (ਜਨਮ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ 1987) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਾਮਿਲ ਅਤੇ ਮਲਿਆਲਮ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਉਪਨਾਮ ਕਲਰਸ ਸਵਾਤੀ ਤੇਲਗੂ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸ਼ੋਅ ਕਲਰਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਂ ਟੀਵੀ ' ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਹਾਇਕ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਤਮਿਲ ਫਿਲਮ ਸੁਬਰਾਮਣਿਆਪੁਰਮ (2008) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਤੇਲਗੂ ਫਿਲਮ ਅਸ਼ਤਾ ਚੰਮਾ (2008) ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਲਈ ਨੰਦੀ ਅਵਾਰਡ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।  ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਡਬਿੰਗ ਕਲਾਕਾਰ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲੇਬੈਕ ਗਾਇਕਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਾਵਰੀ ਮਾਤਲਾਕੂ ਅਰਥਲੇ ਵੇਰੂਲੇ (2007), ਸਵਾਮੀ ਰਾ ਰਾ (2013), ਆਮੀਨ (2013), ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ (2014) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ
ਸਵਾਤੀ ਰੈੱਡੀ ਦਾ ਜਨਮ ਵਲਾਦੀਵੋਸਤੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਵਿੱਚ ਰੂਸੀ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸਨ, ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਣਡੁੱਬੀ ਵਜੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੂਸੀ ਮਹਿਲਾ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸਵੇਤਲਾਨਾ' ਰੱਖਿਆ ਪਰ ਬਾਅਦ 'ਚ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ 'ਸਵਾਤੀ' ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸਿਧਾਰਥ ਹੈ।
ਰੈੱਡੀ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮੁੰਬਈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਕਮਾਂਡ, ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਦੇ ਸੇਂਟ ਫਰਾਂਸਿਸ ਡੀ ਸੇਲਜ਼ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। 11ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਉਹ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਯੂਸਫਗੁਡਾ, ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਸੇਂਟ ਮੈਰੀਜ਼ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਾਇਓਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।
ਆਪਣੀ EAMCET ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕਲਰਜ਼ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ। ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਗਾਰੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੋਅ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਈਮਟਾਈਮ ਸਲਾਟ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ 150 ਤੋਂ ਵੱਧ ਐਪੀਸੋਡ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਐਕਟਿੰਗ
ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਮਸੀ ਦੀ ਡੈਂਜਰ (2005) ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਕਾਸਟ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਲੀਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੀਖਿਆ ਮਿਲੀ. fullhyd.com ਦੀ ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਪੁੱਲਾ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਸਵਾਤੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਮੈਕਸੀਕਨ ਵੇਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੱਕਲੇ ਮੈਂਬਰ ਵਰਗੀ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ - ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਨਿਰਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।"
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਰੈੱਡੀ ਨੇ 30 ਅਗਸਤ 2018 ਨੂੰ ਵਿਕਾਸ ਵਾਸੂ, ਇੱਕ ਮਲਿਆਲੀ ਪਾਇਲਟ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ
ਹਵਾਲੇ
<references group="" responsive="0">
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1987 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਨੰਦੀ ਇਨਾਮ ਜੇਤੂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮਲਿਆਲਮ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤਾਮਿਲ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਤੇਲਗੂ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ
ਲੈਲਾ ਖ਼ਾਨ
ਲੈਲਾ ਖ਼ਾਨ (ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਰੇਸ਼ਮਾ ਪਟੇਲ) ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਅਦਾਕਾਰਾ ਸੀ, ਜੋ 2008 ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ਵਫਾ: ਏ ਡੈਡਲੀ ਲਵ ਸਟੋਰੀ ਵਿਚ ਰਾਜੇਸ਼ ਖੰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪਾਬੰਦੀਸ਼ੁਦਾ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਹਰਕਤ-ਉਲ-ਜਹਾਦ ਅਲ-ਇਸਲਾਮੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਮੁਨੀਰ ਖ਼ਾਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ।  ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, 2011 ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਅੱਤਵਾਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਥਿਤ ਭੂਮਿਕਾ
ਖ਼ਾਨ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਲਸ਼ਕਰ-ਏ-ਤਾਇਬਾ (ਐੱਲ.ਟੀ.) ਨੂੰ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਲੋਪ ਹੋਣਾ
30 ਜਨਵਰੀ 2011 ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਖਾਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸ਼ੇਲੀਨਾ, ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਹਸ਼ਮੀਨਾ, ਜੁੜਵਾ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਇਮਰਾਨ ਅਤੇ ਜ਼ਾਰਾ, ਅਤੇ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ ਰੇਸ਼ਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੁੰਬਈ ਤੋਂ 126 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਇਗਤਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਛੁੱਟੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। 9 ਫਰਵਰੀ 2011 ਨੂੰ, ਖਾਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਲਬਾਨਾ ਪਟੇਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਪਤੀ ਪਰਵੇਜ਼ ਇਕਬਾਲ ਟਾਕ ਨਾਲ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਿਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੁਰਾਗ ਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਾਨ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਨਾਦਿਰ ਸ਼ਾਹ ਪਟੇਲ (ਸ਼ੇਲੀਨਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਤੀ) ਨੇ ਮੁੰਬਈ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਰਜ ਕਰਵਾਈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਧੀ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਰਾਕੇਸ਼ ਸਾਵੰਤ ਨੇ ਵੀ ਦਰਜ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਮੁੰਬਈ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਫਿਲਮ, ਜਿੰਨਤ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਦਿਰ ਸ਼ਾਹ ਪਟੇਲ ਨੇ 17 ਜੁਲਾਈ 2012 ਨੂੰ ਬੰਬੇ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕਤਲ ਕੇਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਾਈਮ ਬ੍ਰਾਂਚ ਤੋਂ NIA ਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਾਬਕਾ ਨੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1982 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2011 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫਿਲਮ ਅਦਾਕਾਰਾਵਾਂ
ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਖ਼ਿਤਾਬ
1526 ਤੋਂ 1857 ਤੱਕ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹਾਂ ਨੇ ਅਰਬੀ, ਫ਼ਾਰਸੀ ਅਤੇ ਚਗਤਾਈ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖ਼ਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਬਾਦਸ਼ਾਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ ਅਤੇ ਮਿਰਜ਼ਾ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਵਰਤੀ।
ਆਲਮ ਪਨਾਹ/ਜਹਾਂ ਪਨਾਹ
ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ ਸ਼ਾਹ ਖੁਰਮ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸ਼ਾਹ ਜਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, (ਪੂਰਾ ਸਿਰਲੇਖ: ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਅਲ-ਸੁਲਤਾਨ ਅਲ-ਆਜ਼ਮ ਵਾਲ ਖਾਕਾਨ ਅਲ-ਮੁਕਰਰਮ, ਮਲਿਕ-ਉਲ-ਸੁਲਤਾਨਤ, ਅਲਾ ਹਜ਼ਰਤ ਅਬੂ-ਉਲ-ਮੁਜ਼ੱਫਰ ਸ਼ਹਾਬ-ਉਦ-ਦੀਨ ਮੁਹੰਮਦ ਸ਼ਾਹ ਜਹਾਂ ਪਹਿਲਾ, ਸਾਹਿਬ-ਏ-ਕਿਰਾਨ-ਏ-ਸਾਨੀ, ਬਾਦਸ਼ਾਹ-ਏ-ਗਾਜ਼ੀ ਜ਼ਿਲੁੱਲਾਹ, ਫਿਰਦੌਸ-ਆਸ਼ਿਆਨੀ, ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ-ਏ-ਸੁਲਤਾਨਤ ਉਲ-ਹਿੰਦੀਆ ਵਾਲ ਮੁਗਲੀਆ।)
ਅਲ-ਸੁਲਤਾਨ ਅਲ-ਆਜ਼ਮ
ਅਲ-ਸੁਲਤਾਨ ਅਲ-ਆਜ਼ਮ (ਅਸ-ਸੁਲਤਾਨੁ-'ਲ-'ਆਜ਼ਵਾਮ ਜਾਂ (ਅਨੁਵਾਦ।) ਅਸ-ਸੁਲਤਾਨੁ 'ਲ-'ਆ'ਅਮ (السُّلْطَانُ ٱلْأَعْظَمُ) ਇੱਕ ਫ਼ਾਰਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਰਬੀ ਸ਼ਾਹੀ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਬੀ ਤੋਂ ਅਰਥ ਹੈ: " ਅਥਾਰਟੀ/ਪ੍ਰਭੁਸੱਤਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। "ਅਲ - أَل" ਇੱਕ ਅਰਬੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਲੇਖ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਦ', ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੁਲਤਾਨ (سُلْطَان) ਇੱਕ ਫਾਰਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਰਬੀ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ (ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ ਅਥਾਰਟੀ/ਸਵਰੇਨ/ਡੋਮੀਨੀਅਨ) ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਲਈ ਇਸਲਾਮੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅੱਬਾਸੀ ਯੁੱਗ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਜ਼ਮ (أَعْظَم), ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਰਬੀ ਸ਼ਬਦ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਮਹਾਨ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ"। ਇਹ ਸਿਰਲੇਖ ਮੁਗਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਬਰ, ਹੁਮਾਯੂੰ, ਜਹਾਂਗੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਛੇਵਾਂ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਨੂੰ ਵੀ ਅਲ-ਸੁਲਤਾਨ ਅਲ-ਆਜ਼ਮ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਾਦਸ਼ਾਹ-ਏ-ਗਾਜ਼ੀ
ਬਾਦਸ਼ਾਹ-ਏ-ਗਾਜ਼ੀ/ਬਾਦਸ਼ਾਹ-ਏ ਗਾਜ਼ੀ ਜਾਂ (ਅਨੁਵਾਦਿਤ) ਬਾਦਸ਼ਾਹ-ਗਾਜ਼ੀ', ਪਰਸੋ-ਅਰਬੀ ਸ਼ਾਹੀ ਸਿਰਲੇਖ ਦਾ ਸਾਹਿਤਕ ਅਰਥ: "ਯੋਧਾ ਸਮਰਾਟ"। ਬਾਦਸ਼ਾਹ (بادِشَاه) ਇੱਕ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸਮਰਾਟ/ਰਾਜੇ/ਸ਼ਾਸਕ" (ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ), ਅਕਸਰ ਸਮਰਾਟ ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗਾਜ਼ੀ (غَازِى) ਦਾ ਅਰਬੀ ਵਿੱਚ ਅਰਥ "ਵਿਜੇਤਾ" ਜਾਂ ਇੱਕ ਇਸਲਾਮੀ ਯੋਧਾ ਹੈ।
ਸਾਹਿਬ-ਏ-ਕਿਰਾਨ
ਇਸ ਸਾਮਰਾਜੀ ਸਿਰਲੇਖ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸ਼ੁਭ ਸੰਜੋਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ (صَاحِبِ قِرَان)" ਫਾਰਸੀ ਅਰਬੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਜੁਪੀਟਰ ਅਤੇ ਸ਼ਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਯੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ-ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਬੀ ਤੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸਾਥੀ/(ਦ) ਸੰਯੋਜਨ ਦਾ ਸਹਿਯੋਗੀ [ਸਾਹਿਤਕ: ਦੋ ਸਵਰਗੀ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨੇੜਤਾ]" - ਅਗਲੇ ਪੈਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਰਬੀ ਸ਼ਬਦ: 'ṣāḥib' - صَاحِبِ' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸਾਥੀ/ ਸਹਿਯੋਗੀ। " ਅਤੇ 'ਕਿਰਨ - قِرَان' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਦੋ ਸਵਰਗੀ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਯੋਜਨ" 'ਕਾਰਨ - قَرْن' (ਸਾਹਿਤਿਕ ਅਰਥ: 'ਜੰਕਸ਼ਨ - ਇੱਕ ਬਿੰਦੂ ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੋ ਜਾਂ ਦੋ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ') ਦਾ ਬਹੁਵਚਨ ਹੈ।
ਇਸ ਸਿਰਲੇਖ ਦਾ ਇਸਲਾਮੋ-ਫ਼ਾਰਸੀ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਮੰਗੋਲਾਂ ਅਤੇ ਮਾਮਲੁਕਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਤਿਮੂਰੀਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ। ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਅਤੇ ਅਕਬਰ ਸ਼ਾਹ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਸਾਹਿਬ-ਏ ਕਿਰਾਨ-ਏ ਸਾਨੀ - (ਅਰਬੀ: Ṣāḥibi Qirāni Thanī/ Ath-Thānī - صَاحِبِ قِرَانِ ثَانِي\ ٱلْثَانِي)" ਕਿਹਾ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸੰਜੋਗ ਦਾ ਦੂਜਾ"। ਜਿੱਥੇ "ਸਾਨੀ" ਮੁੱਖ "(ਦ) ਦੂਜਾ/ਅਗਲਾ" ["ਥਾਨੀ" - ثَانِي] ਲਈ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਅਰਬੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ। ਇਸ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਸੰਯੋਜਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿਕੰਦਰ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਗਲਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਤੈਮੂਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਇਬਨ ਖਾਲਦੂਨ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਹਿਬ-ਏ-ਕਿਰਾਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੈਮੂਰ ਨੇ ਇਸ ਸਿਰਲੇਖ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸਿਰਲੇਖ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ
ਸ਼ਾਹੀ ਸਿਰਲੇਖ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ (شاهنشاه) ਇੱਕ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਬਾਦਸ਼ਾਹ" ਜਾਂ "ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ"।
ਅਲ-ਮੁਕਰਰਮ
ਅਲ-ਮੁਕਰਰਮ (ٱلْمُكَرَّمُ) ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਰਸੋ-ਅਰਬੀ ਸਿਰਲੇਖ: "ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਜਾਂ ਉਦਾਰ"। ਮੁਕਰਰਮ (مُکَرَّم) ਦਾ ਅਰਥ ਅਰਬੀ ਤੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ 'ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਜਾਂ ਉਦਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ' ਜਾਂ 'ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਜਾਂ ਉਦਾਰ' ਹੈ। ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਾਹੀ ਸਿਰਲੇਖ 'ਤੇ ਅਲ-ਮੁਕਰਰਮ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ, ਅਲ-ਖ਼ਾਕਾਨ ਸ਼ਬਦ ਅਲ-ਖ਼ਾਕਾਨ ਅਲ-ਮੁਕਰਰਮ/ਅਲ-ਖ਼ਾਕਾਨ ਅਲ-ਮੁਕਰਰਮ ਜਾਂ (ਅਨੁਵਾਦ) ਅਲ-ਖ਼ਾਕਾਨ ਅਲ-ਮੁਕਰਰਮ (أَلْخَاقَانُ ٱلْمُكَرَّمُ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਲ-ਮੁਕਰਰਮ ਲਈ ਇੱਕ ਅਗੇਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਕਾਨ ਜਾਂ ਖਗਨ (خَاقَان) "ਖਾਨ (خَان)" ਭਾਵ "ਨੇਤਾ" ਜਾਂ "ਰਾਜਕੁਮਾਰ" ਦੇ ਮੰਗੋਲ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ - "ਉਤਰਿਆ" ਇੱਕ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਸੋ-ਤੁਰਕੀ ਮੰਗੋਲ ਸਿਰਲੇਖ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੰਸ਼ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਖਾਨਾਂ।
ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ-ਏ-ਸੁਲਤਾਨਤ ਅਲ-ਹਿੰਦੀਯਾਹ ਵਾ ਅਲ-ਮੁਗਲੀਆਹ
ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ-ਏ-ਸੁਲਤਾਨਤ ਅਲ-ਹਿੰਦੀਯਾਹ ਵਾ ਅਲ-ਮੁਗਲੀਆਹ ਜਾਂ (ਲਿਖਤ।) ਸ਼ਾਹੇਨਸ਼ਾਹੇ-ਸੁਲਤਾਨਾਤੂ 'ਲ-ਹਿੰਦੀਆਹ ਵਾ-'ਲ-ਮੁਗਲੀਆਹ (شَاهَنْشَاهِ سُلْطَنَاتُ ٱلْيَلِهِن) ized ਅਰਬੀ ਸ਼ਾਹੀ ਸਿਰਲੇਖ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ: "ਦੀ ਸਲਤਨਤ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਮੁਗਲ
ਫਿਰਦੌਸ ਆਸ਼ਿਆਨੀ
ਫਿਰਦੌਸ ਆਸ਼ਿਆਨੀ / ਫਿਰਦੌਸ ਆਸ਼ਿਆਨੇਹ ਜਾਂ ਫਿਰਦੌਸ ਆਸ਼ਿਆਨੇ (فِرْدَوس آشِيَانَه) ਇੱਕ ਫ਼ਾਰਸੀਆਈਜ਼ਡ ਅਰਬੀ ਸ਼ਾਹੀ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ: "ਸਵਰਗ ਦਾ ਡੋਮੇਨ"। ਅਰਬੀ ਵਿੱਚ "ਸਵਰਗ" ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦ ਲਈ "ਫਿਰਦੌਸ - فِرْدَوس", ਜਿੱਥੇ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ "ਪੈਰਾਡਾਈਜ਼" ਹੈ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀ "ਆਸ਼ੀਆਨੇਹ - آشِيَانَه" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਆਲ੍ਹਣਾ" ਜਾਂ "ਡੋਮੇਨ"। ਇਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬਾਦਸ਼ਾਹਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੁਗ਼ਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ
ਹਾਜਰਾ ਬੇਗਮ
ਹਾਜਰਾ ਬੇਗਮ (1910-2003) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨ, ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਆਗੂ ਅਤੇ 1954 ਤੋਂ 1962 ਤੱਕ ਨੈਸ਼ਨਲ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਅਨ ਵੂਮੈਨ (NFIW) ਦੀ ਸਾਬਕਾ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਸੀ।
ਹਾਜਰਾ ਬੇਗਮ ਦਾ ਜਨਮ 1910 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਰਾਮਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਮੇਰਠ ਵਿੱਚ ਮੈਜਿਸਟ੍ਰੇਟ ਸਨ। ਜ਼ੋਹਰਾ ਸਹਿਗਲ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਸੀ। ਹਾਜਰਾ ਬੇਗਮ ਦਾ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਆਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਮੇਰਠ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਕੇਸ, ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿਆਂਇਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਗਈ।
1933 ਵਿੱਚ ਬੇਗਮ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਉੱਥੇ ਮੋਂਟੇਸਰੀ ਅਧਿਆਪਨ ਕੋਰਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ। ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ 1935 ਵਿੱਚ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ 1935 ਵਿੱਚ ਬੇਗਮ ਕੇ.ਐਮ. ਅਸ਼ਰਫ਼, ਜ਼ੈਡ ਏ ਅਹਿਮਦ ਅਤੇ ਸੱਜਾਦ ਜ਼ਹੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਪਰਤ ਆਈ। ਭਾਰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜ਼ੈਡ ਏ ਅਹਿਮਦ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਫੁੱਲ-ਟਾਈਮ ਪਾਰਟੀ ਕਾਡਰ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਕਾਂਗਰਸ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਰੇਲਵੇ ਕੂਲੀ, ਪ੍ਰੈਸ ਵਰਕਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ZA ਅਹਿਮਦ, KM ਅਸ਼ਰਫ ਅਤੇ ਰਾਮਮਨੋਹਰ ਲੋਹੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਵਿੱਚ CSP ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਰ ਗਰੁੱਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ; ਲੋਹੀਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਭੂਮੀਗਤ ਸੀ.ਪੀ.ਆਈ. ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸੀਪੀਆਈ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਮਹਿਲਾ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।
ਉਹ 1940 ਵਿੱਚ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਸਕੱਤਰ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਹਿੰਦੀ-ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅੰਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਕਉਮੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ 1949 ਵਿੱਚ ਲਖਨਊ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਕੈਦ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਰਿਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੂਮੀਗਤ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਉਹ 1952 ਵਿੱਚ ਵਿਆਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਸੀ ਹਾਜਰਾ ਬੇਗਮ ਨੈਸ਼ਨਲ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ ਇੰਡੀਅਨ ਵੂਮੈਨ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ 1954 ਤੋਂ 1962 ਤੱਕ ਸਾਬਕਾ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਸੀ
ਲੰਬੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 20 ਜਨਵਰੀ 2003 ਨੂੰ ਹਾਜਰਾ ਬੇਗਮ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸਦੀ ਬੇਟੀ, ਉਰਦੂ ਥੀਏਟਰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ, ਸਲੀਮਾ ਰਜ਼ਾ ਅਤੇ ਪੋਤੀ, ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਆਇਸ਼ਾ ਰਜ਼ਾ ਮਿਸ਼ਰਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2003 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1910
ਆਫ਼ਰੀਨ ਫ਼ਾਤਿਮਾ
ਆਫ਼ਰੀਨ ਫ਼ਾਤਿਮਾ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਫ਼ਰੈਟਰਨਿਟੀ ਮੂਵਮੈਂਟ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਕੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਕਥਿਤ ਮੁਸਲਿਮ ਵਿਰੋਧੀ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੁਸਲਿਮ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਜੇਐਨਯੂ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਐਮਏ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਭਾਸ਼ਾ, ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਜੇਐਨਯੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਯੂਨੀਅਨ 2019-20 ਵਿੱਚ ਕੌਂਸਲਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਫ਼ਰੈਟਰਨਿਟੀ ਮੂਵਮੈਂਟ - ਬਾਪਸਾ ਗਠਜੋੜ, ਦੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਉਸਨੇ "ਦੱਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ" ਦੇ ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ, ਵਿਤਕਰੇ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਜਤਾਉਣ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਉਠਾਏ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸੈਸ਼ਨ 2018-19 ਲਈ ਅਲੀਗੜ੍ਹ ਮੁਸਲਿਮ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਕਾਲਜ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ 2019 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਸੀਏਏ ਵਿਰੋਧੀ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬੁਲਾਰੇ ਸੰਬਿਤ ਪਾਤਰਾ ਵੱਲੋਂ ਉਸਦੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਟਵੀਟ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਮੀਡੀਆ ਟ੍ਰਾਇਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।
ਜੂਨ 2022 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਫ਼ਰੀਨ ਦਾ ਘਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਵੈਲਫੇਅਰ ਪਾਰਟੀ ਆਫ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਨੇਤਾ,  ਜਾਵੇਦ ਮੁਹੰਮਦ ਉੱਤੇ ਨੂਪੁਰ ਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ ਬਾਰੇ  ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਟਿੱਪਣੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਮੁਜ਼ਾਹਰਿਆਂ  ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਮਿਥੁਨ (ਕਹਾਣੀ)
ਮਿਥੁਨ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਰਾਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ ਦੀ ਉਰਦੂ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਛਪੀ ਤਾਂ ਇਸ ਤੇ ਕੁਝ ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੇ ਲਚਰ ਹੋਣ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾਏ ਸਨ।
ਕਥਾ ਸਾਰ
ਕੀਰਤੀ ਇੱਕ ਆਰਟਿਸਟ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਕਲਾ-ਕਿਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਗਨਲਾਲ ਕੌਡੀਆਂ ਦੇ ਭਾਅ ਖ਼ਰੀਦਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗੋਂ ਹਜਾਰਾਂ ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੀਰਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਲਈ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਵਕ਼ਤ ਵੀ ਮਗਨਲਾਲ ਆਪਣੇ ਲਾਲਚੀ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਮੁੱਲੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਰੁਪਏ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਗਨਲਾਲ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਕਾਮੁਕ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀਰਤੀ ਉਸ ਨਾਲ਼ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕੀਰਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੀਰਤੀ ਜਦੋਂ ਅਗਲੀ ਮਰਤਬਾ ਮਿਥੁਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤਕਰਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ...ਮਗਨ ਜਦੋਂ ਮਿਥੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਦੇ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਦ ਵੀ ਮਗਨ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਦੇਖਿਆ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅੱਭੜਵਾਹਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ...ਤੂੰ...ਸਰਾਜ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਗਈ ਸੀ?" ਕੀਰਤੀ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਉਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਨੋਟ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਰਦ ਦਾ ਰਵਈਆਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਖ਼ਲਾਸਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉਰਦੂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਉਰਦੂ ਕਹਾਣੀਆਂ
ਇਸ਼ਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਡੀ ਰਚਿਆ
ਇਸ਼ਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਡੀਂ ਰਚਿਆ, ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰੀਤਲੜੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤਲੜੀ ਦਾ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਸਾਲ 1959 ਈ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤਲੜੀ ਨੇ ਕੁੱਲ 6 ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤਲੜੀ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ
ਸਿਸੇਲਾ ਬੋਕ
ਸਿਸੇਲਾ ਬੋਕ (ਜਨਮ ਮਿਰਦਲ; 2 ਦਸੰਬਰ 1934) ਇੱਕ ਸਵੀਡਿਸ਼ ਮੂਲ ਦੀ ਅਮਰੀਕੀ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾਵਾਦੀ ਹੈ, ਦੋ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜੇਤੂਆਂ ਦੀ ਧੀ: ਗੁੰਨਾਰ ਮਿਰਦਲ ਜਿਸਨੇ 1974 ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੀਡਰਿਕ ਹਾਇਕ ਨਾਲ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਲਵਾ ਮਿਰਦਲ ਜਿਸਨੇ 1982 ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਕੱਤੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ
1918 ਵਿਚ ਕੱਤਕ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸਪੇਨੀ ਫਲੂ ਨਾਮ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਫ਼ੈਲੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮੌਤਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਲੋਕੀਂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲਗ ਪਏ ਸਨ। ਇਸ ਬੀਮਾਰੀ ਦਾ ਸਹਿਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਉਪਰ ਇਸ ਕਦਰ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਨਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਥਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਤੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਮਿਲ਼ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ:
ਭਈ - ਚੁੰਨੀ ਲੈਂਦੀ ਸੱਤ ਰੰਗ ਦੀ, ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੀ ਫੈਸ਼ਨਾਂ ਮਾਰੀ।
ਭਈ - ਕੱਤੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਲੰਘ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਧਾਰਾ
ਸੀ.ਕੇ. ਆਸ਼ਾ
ਸੀਕੇ ਆਸ਼ਾ (ਜਨਮ 20 ਮਈ 1976) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਹੈ। ਉਹ ਕੇਰਲ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਹੈ, ਵਾਈਕੋਮ ਹਲਕੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਕਮੇਟੀ ਕੋਟਾਯਮ ਦੀ ਸਾਬਕਾ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਸੇਂਟ ਜ਼ੇਵੀਅਰਜ਼ ਕਾਲਜ, ਕੋਠਾਵਾੜਾ ਦੀ ਦੋ ਵਾਰ ਉਪ-ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਵੀ ਸੀ।
ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ
ਆਸ਼ਾ ਕੇ. ਚੇਲੱਪਨ ਅਤੇ ਵੀਬੀ ਭਾਸੁਰੰਗੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਜਨਮ 20 ਮਈ 1976 ਨੂੰ ਵਾਈਕੋਮ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ AISF ਕੋਟਾਯਮ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਸੰਭਾਲੇ; ਸਟੇਟ ਕਮੇਟੀ ਮੈਂਬਰ, ਏ.ਆਈ.ਐਸ.ਐਫ. ਵਾਈਸ ਚੇਅਰਪਰਸਨ, ਕਾਲਜ ਯੂਨੀਅਨ, ਸੇਂਟ ਜ਼ੇਵੀਅਰਜ਼ ਕਾਲਜ, ਕੋਠਾਵਾੜਾ (ਦੋ ਵਾਰ); ਮੈਂਬਰ, ਮਹਿਲਾਸੰਗਮ ਮੰਡਲਮ ਕਮੇਟੀ; ਸੀਪੀਆਈ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।
ਸਿਆਸੀ ਕੈਰੀਅਰ
ਸੀਕੇ ਆਸ਼ਾ ਵਾਈਕੋਮ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਕੇਰਲ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ 2016 ਦੀ LDF ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ 11% ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ
2021 ਵਿੱਚ, ਆਸ਼ਾ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਪੀਆਰ ਸੋਨਾ ਨੂੰ 29122 ਵੋਟਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ ਵਾਈਕੋਮ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਐਡਨਾ ਫਰਬਰ
ਐਡਨਾ ਫਰਬਰ (15 ਅਗਸਤ, 1885 – 16 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1968) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਵਲਕਾਰ, ਨਿੱਕੀ ਕਹਾਣੀ ਲੇਖਿਕਾ ਅਤੇ ਨਾਟਕਕਾਰ ਸੀ। ਐਡਨਾ ਦੇ ਕਈ ਨਾਵਲਾਂ ਸੋ ਬਿੱਗ (ਪੁਲਿਤਜ਼ਰ ਇਨਾਮ ਜੇਤੂ]], ਸ਼ੋਅ ਬੋਟ, ਕਿਮਾਰਾਨ ਅਤੇ ਜੀਆਨਟ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੀ।
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਫਰਬਰ ਦਾ ਜਨਮ 15 ਅਗਸਤ, 1885 ਨੂੰ, ਕਾਲਾਮਾਜ਼ੂ, ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਜੈਕਬ ਚਾਰਲਸ ਫਰਬਰ ਅਤੇ ਜੂਲਿਆ ਫਰਬਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਅਤੇ ਆਟੂਮਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 12 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਫਰਬਰ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਪਲਟਨ, ਵਿਸਕਾਨਸਿਨ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਗਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਾਰੰਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕੈਰੀਅਰ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫਰਬਰ ਨੇ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਰਬਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਖਤਮ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਲਾਰੈਂਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਐਪਲਟਨ ਡੇਲੀ ਕ੍ਰੇਸੈਂਟ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਗਈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮਿਲਵਾਕੀ ਜਰਨਲ ਲਈ ਚੁਣੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ 1920 ਦੇ ਰਿਪਬਲੀਕਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਅਤੇ 1920 ਦੇ ਡੈਮੋਕਰੇਟਿਕ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਪੱਤਰ ਪ੍ਰੈਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਕਵਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨੀਮੀਆ ਤੋਂ ਠੀਕ ਹੋਣ 'ਤੇ,, ਫਰਬਰ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਵਲ, ਡਾਨ ਓਹਾਰਾ, ਦਿ ਗਰਲ ਹੂ ਲੌਗਡ, ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਕਲਿਤ, 1911 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਈਆਂ।
1925 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ, "ਸੋ ਬਿੱਗ" ਲਈ ਪੁਲੀਟਜ਼ਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। ਫਰਬਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਡਰਾਫਟ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ "ਸੋ ਬਿੱਗ" ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲਾਟ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ, ਅਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੂਖਮ ਥੀਮ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਆਪਣੇ ਆਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਡਬਲਡੇ ਨੂੰ ਭੇਜੀ, ਉਹ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਅਨੰਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਨਾਵਲ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਪੀਆਂ ਛਾਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਨਾਵਲ 'ਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ ਕਾਲੇਨ ਮੂਰ ਦੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸਾਈਲੈਂਟ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣੀ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਟੌਕੀ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਰੀਮੇਕ 1932 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਰਬਾਰਾ ਸਟੈਨਵੈਕ ਅਤੇ ਜਾਰਜ ਬ੍ਰੈਂਟ, ਬੈੱਟ ਡੇਵਿਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸੋ ਬਿਗ ਸਟਾਰਿੰਗ ਜੇਨ ਵਿਮੈਨ ਦਾ 1953 ਦਾ ਰੀਮੇਕ ਆਧੁਨਿਕ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਸਕਰਣ ਹੈ।
ਸੋ ਬਿੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦਿਆਂ ਫਰਬਰ ਦਾ ਅਗਲਾ ਨਾਵਲ "ਸ਼ੋਅ ਬੋਟ", ਓਨਾ ਹੀ ਸਫ਼ਲ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਜੇਰੋਮ ਕੇਰਨ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਫਰਬਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ, ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਕਿ ਇਹ 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਲਾਇਟ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੇਰਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਅਤੇ ਆਸਕਰ ਹੈਮਰਸਟੀਨ II ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਫਰਬਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇਹ 1927 ਵਿੱਚ ਬਰਾਡਵੇਅ ਤੇ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਹੋਇਆ।
ਮੌਤ
ਫਰਬਰ ਦੀ ਢਿੱਡ ਦੇ ਕੈਂਸਰ ਨਾਲ 82 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਨਿਊ ਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਰਬਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਇਦਾਦ ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਔਰਤ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਅਮਰੀਕੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹਿਤਕ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਐਡਨਾ ਨੇ ਆਪਨੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਇਆ, ਨਾ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੋਈ ਕਾਮੁਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਣਜੀ ਜੈਨੇਟ ਫੌਕਸ ਦੇ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਚੀ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਜੈਨੇਟ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਨਾਟਕ ਡਾਨ ਓ'ਹਾਰਾ ਵਿੱਚ ਐਕਟਿੰਗ ਕੀਤੀ।
ਕਾਰਜ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ
ਫਰਬਰ ਦੇ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਔਰਤ ਨਾਟਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੈਕੰਡਰੀ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਸਲੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਵਿਤਕਰੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ; ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦੁਆਰਾ, ਫਰਬਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਲੋਕ ਲੋਕ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤਾ-ਨਾ-ਸੋਹਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਾਤਰ ਹੈ।
ਕਾਰਜ ਦੀ ਸੂਚੀ
ਫਰਬਰ ਨੇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਨਾਵਲ, ਦੋ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀਆਂ, ਅਨੇਕਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਂ ਨਾਟਕ ਲਿਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਹੋਰ ਨਾਟਕ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ।
ਬਾਹਰੀ ਕੜੀਆਂ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1885 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1968 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਮਰੀਕੀ ਯਹੂਦੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਯਹੂਦੀ ਲੇਖਿਕਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਰੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਲੇਖਿਕਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਵਲਕਾਰ
ਸਲੀਹਾ ਬਾਨੋ ਬੇਗ਼ਮ
ਸਲੀਹਾ ਬਾਨੋ (ਦਿਹਾਂਤ 1620) 1605 ਤੋਂ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੀ 1620 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਪਦਸ਼ਾ ਬੇਗਮ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਦਸ਼ਾ ਬਾਨੂ ਬੇਗਮ ਅਤੇ ਪਦਸ਼ਾ ਮਹਿਲ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਰਿਵਾਰ
ਸਲੀਹਾ ਬਾਨੋ ਬੇਗਮ, ਕਾਇਮ ਖਾਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਇੱਕ ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਸੀ."
ਉਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਘੜ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਔਰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਿਲ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਤੌਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੂ ਸੀ।
ਵਿਆਹ
ਸਲੀਹਾ ਨੇ 1591 ਵਿੱਚ ਜਹਾਂਗੀਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੰਜ ਬੱਚਿਆਂ - ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਬੇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ - ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ, ਉਹ ਪਦਸ਼ਾ ਬਾਨੋ ਬੇਗਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ਾਹ ਮਹਲ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. 1620 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਦ ਇਹ ਖ਼ਿਤਾਬ ਨੂਰ ਜਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਨੂਰ ਜਹਾਂ ਦੀ ਉਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ.
ਮੌਤ
ਸਲੀਹਾ ਬਾਨੋ ਬੇਗਮ ਦੀ ਮੌਤ 1620 ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀਨਗਰ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ. ਜਹਾਂਗੀਰ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਲੀਹਾ ਬਾਨੋ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਜੋਤਿਸ਼ ਜੋਤੀਕ ਰਾਏ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋ ਗ਼ਮਗੀਨ ਵੀ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸਟੀਕਤਾ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਉਸਦੇ ਆਪਨੇ ਟਿੱਪੜੇ ਤੋਂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਮੀਤਾ ਸਿੰਘ
ਅਮੀਤਾ ਸਿੰਘ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਾਮ: Ameeta Sinh; ਜਨਮ 4 ਅਕਤੂਬਰ 1962 ਨੂੰ ਅਮਿਤਾ ਕੁਲਕਰਨੀ) ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਚੈਂਪੀਅਨ ਸੀ। ਉਹ ਅਮੇਠੀ/ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਜਿਲ੍ਹਾ ਪੰਚਾਇਤ ਦੀ ਚੇਅਰਮੈਨ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਮੇਠੀ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਹਲਕੇ ਲਈ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਚੁਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਮੰਤਰੀ ਸੀ।
ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਪਤੀ ਸਈਦ ਮੋਦੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਤਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਤੇ ਸੰਜੇ ਸਿੰਘ ਦੋਸ਼ੀ ਸਨ, ਉਸਨੇ ਸੰਜੇ ਸਿੰਹ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਮੇਠੀ ਦੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਜਨਤਾ ਪਾਰਟੀ (ਭਾਜਪਾ) ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਸੀ ਜੋ ਨਹਿਰੂ-ਗਾਂਧੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ।
ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ
ਅਮੀਤਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ 4 ਅਕਤੂਬਰ 1962 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣੀ। 1984 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਚੈਂਪੀਅਨ, ਸਈਦ ਮੋਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਫਲ ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਭਾਈਵਾਲੀ ਕੀਤੀ। 1988 'ਚ ਸਈਦ ਮੋਦੀ ਦੀ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਦੇਣ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਅਮੀਤਾ ਅਤੇ ਸੰਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੰਜੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਖਤਾਪਲਟ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਗਰਿਮਾ ਉਸ ਤਲਾਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ 1998 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੁਆਰਾ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਜੋੜਾ ਅਜੇ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਹ ਗਰਿਮਾ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਸੀ, ਸੰਜੇ ਨੇ ਅਮੀਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੋਦ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਈਅਦ ਮੋਦੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਟੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿੰਹ ਨੇ 2003 ਵਿੱਚ ਡਾ. ਰਾਮ ਮਨੋਹਰ ਲੋਹੀਆ ਅਵਧ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਫੈਜ਼ਾਬਾਦ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 2011 ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਸੰਸਥਾ ਦੁਆਰਾ ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਪੀਐਚਡੀ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਅਮੀਤਾ ਸਿੰਹ ਇੱਕ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਨਤਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਿਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਜੇ ਅਤੇ ਗਰਿਮਾ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾਅਵੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੰਜੇ ਨੂੰ ਅਮੇਠੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਰਣੰਜੈ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਰਸ ਵਜੋਂ ਗੋਦ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਾਬਕਾ ਸ਼ਾਹੀ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਮਿਲੀ ਸੀ। 1989 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਗਰਿਮਾ ਨੂੰ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰ 2014 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਅਮੇਠੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਿਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੂਪਤੀ ਭਵਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਲਈ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ, ਅਮੀਤਾ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਸਲੀ ਰਾਣੀ ਸੀ।
ਸਿਆਸੀ ਕੈਰੀਅਰ
2012 ਵਿੱਚ, ਸਿੰਘ ਉਸ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਰਾਜ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਅਮੇਠੀ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ INC ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ 2014 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੰਸਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੀਟ ਲਈ ਇੱਕ INC ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਲੋਕ ਸਭਾ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਚੋਣ ਲੜੀ ਪਰ ਤੀਜੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਵਰੁਣ ਗਾਂਧੀ ਜੇਤੂ ਰਹੇ।
2017 ਦੀਆਂ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿੰਹ ਨੇ ਅਮੇਠੀ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਇੱਕ INC ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਚੋਣ ਲੜੀ ਅਤੇ ਗਰਿਮਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ, ਭਾਜਪਾ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਭਾਜਪਾ ਨੇ ਗਰਿਮਾ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਹਮਦਰਦੀ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਸੀਟ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵੀਪੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੋਣ ਹਲਫ਼ਨਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਜੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਾਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਗਰਿਮਾ ਨੇ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਡਰਾਮੇ ਬਾਰੇ ਵੋਟਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਜੁਲਾਈ 2019 ਵਿੱਚ, ਅਮੀਤਾ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸੰਜੇ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਜਨਤਾ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1962 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਲੇਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋਂ ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ
ਮਜ਼ਹਰ ਕਲੀਮ
ਮਜ਼ਹਰ ਕਲੀਮ (ਉਰਦੂ: مظہر کلیم) (2018 – 1942) ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਸੀ ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਮਰਾਨ ਸੀਰੀਜ਼, ਉਰਦੂ ਜਾਸੂਸੀ ਗਲਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸਿੱਧੀਵਿਨਾਇਕ ਮੰਦਰ, ਮੁੰਬਈ
ਸ਼੍ਰੀ ਸਿੱਧਵਿਨਾਇਕ ਗਣਪਤੀ ਮੰਦਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਦੇਵੀ, ਮੁੰਬਈ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਿਥੂ ਅਤੇ ਦੇਉਬਾਈ ਪਾਟਿਲ ਦੁਆਰਾ 19 ਨਵੰਬਰ 1801 ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀ ਵਿਨਾਇਕ ("ਗਣੇਸ਼ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ") ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਮੰਡਪ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਸ਼ਟਵਿਨਾਇਕ ( ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਅੱਠ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ) ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਕਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਛੱਤ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਮੂਰਤੀ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਹੈ। ਪਰੀਫੇਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹਨੂੰਮਾਨ ਮੰਦਰ ਵੀ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁੰਬਦ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਹਰ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁੰਬਦ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਥੰਮ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਅਸ਼ਟਵਿਨਾਇਕ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਉੱਕਰੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਮਹੱਤਵ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ
ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਵਿਨਾਇਕ ਮੰਦਰ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਅੱਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ।
ਮਜ਼ਹਰ ਕਲੀਮ
ਕੰਮ
ਉਸਨੇ ਇਮਰਾਨ ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਮਰਾਨ ਸੀਰੀਜ਼ ਦੇ ਰਹੱਸਮਈ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਨਾਵਲ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿੱਧੀਵਿਨਾਇਕ ਮੰਦਰ, ਮੁੰਬਈ
ਮਹੱਤਵ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ
ਸਿੱਧੀਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਵਿੱਚ "ਨਵਸਾਚਾ ਗਣਪਤੀ" ਜਾਂ "ਨਵਾਸਲਾ ਪਵਨਾਰਾ ਗਣਪਤੀ" ('ਗਣਪਤੀ ਜਦੋਂ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ') ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਇਤਿਹਾਸ
ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ 19 ਨਵੰਬਰ 1801 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿੱਧੀਵਿਨਾਇਕ ਮੰਦਿਰ ਦੀ ਮੂਲ ਬਣਤਰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ 3.6 ਮੀਟਰ x 3.6 ਮੀਟਰ ਵਰਗਾਕਾਰ ਇੱਟ ਦੀ ਬਣਤਰ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੰਬਦ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਇੱਟ ਸ਼ਿਖਾਰਾ ਸੀ । ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਠੇਕੇਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਿਠੂ ਪਾਟਿਲ ਨੇ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਫੰਡ ਦੇਊਬਾਈ ਪਾਟਿਲ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਖੇਤੀ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਂਝਪਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੇਔਲਾਦ, ਦੇਉਬਾਈ ਨੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਗਣੇਸ਼ ਹੋਰ ਬਾਂਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ। ਹਿੰਦੂ ਸੰਤ ਅਕਲਕੋਟ ਸਵਾਮੀ ਸਮਰਥ ਦੇ ਚੇਲੇ ਰਾਮਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਭੇਕਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਬ੍ਰਹਮ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਫਨਾਇਆ। ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦੇ 21 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮੰਡਾਰ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਉੱਗਿਆ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵੈਯੰਭੂ ਗਣੇਸ਼ ਸੀ - ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਵਾਮੀ ਸਮਰਥ ਦੁਆਰਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਮਜ਼ਹਰ ਕਲੀਮ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1942 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2018
ਸਿੱਧੀਵਿਨਾਇਕ ਮੰਦਰ, ਮੁੰਬਈ
ਇਤਿਹਾਸ
2550 ਮੰਦਿਰ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਦੋ 3.6 ਮੀਟਰ ਦੀਪਮਾਲਾ, ਇੱਕ ਰੈਸਟ ਹਾਊਸ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰਹਿਣ ਦੇ ਕਮਰੇ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਝੀਲ ਸੀ, 30 x 40 ਵਰਗ ਮੀਟਰ ਆਕਾਰ ਵਿਚ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਰਦੁੱਲਾ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਟੀ ਗਈ ਝੀਲ, ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹੁਣ ਮੰਦਰ ਕੰਪਲੈਕਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। 1952 ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ, ਐਲਫਿੰਸਟਨ ਰੋਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਯਾਨੀ ਰੋਡ ਦੇ ਸੜਕ ਵਿਸਤਾਰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲੇ ਹਨੂੰਮਾਨ ਪ੍ਰਤੀਕ ਲਈ ਮੰਦਰ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਨੂੰਮਾਨ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। 1950 ਅਤੇ 60 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਫੈਲ ਗਈ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪਲਾਟ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕੰਪਲੈਕਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ। 1975 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ।
ਹਵਾਲੇ
<references group="" responsive="1">
ਕੰਵਰ ਲਾਲ ਸਿੰਘ
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਪੰਜਾਬੀ ਕਵੀ
ਰਜ਼ੀਆ ਸੱਜਾਦ ਜ਼ਹੀਰ
ਰਜ਼ੀਆ ਸੱਜਾਦ ਜ਼ਹੀਰ (15 ਅਕਤੂਬਰ 1918, ਅਜਮੇਰ - 18 ਦਸੰਬਰ 1979, ਦਿੱਲੀ) ਉਰਦੂ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਕ, ਇੱਕ ਅਨੁਵਾਦਕ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੈਂਬਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਅਵਾਰਡ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੋਵੀਅਤ ਲੈਂਡ ਨਹਿਰੂ ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ।
ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ
ਰਜ਼ੀਆ ਦਿਲਸ਼ਾਦ ਦਾ ਜਨਮ ਅਜਮੇਰ, ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ 15 ਅਕਤੂਬਰ 1918 ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਕਾਦਮਿਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਜਮੇਰ ਇਸਲਾਮੀਆ ਕਾਲਜ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਅਜਮੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਡਰਗਰੈਜੂਏਟ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੇ ਸੱਜਾਦ ਜ਼ਹੀਰ, ਇੱਕ ਕਵੀ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਕਾਰਕੁਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ 20 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰੋਗਰੈਸਿਵ ਰਾਈਟਰਜ਼ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ (ਪੀਡਬਲਯੂਏ) ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਕੈਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੇ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਲਈ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੋ ਸਾਲ ਲਈ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਰਜ਼ੀਆ ਨੇ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਪੋਸਟ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਰਜ਼ੀਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬੰਬਈ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸਨ, ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਪੀਡਬਲਯੂਏ ਸੋਇਰੀਜ਼ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪੀ.ਡਬਲਯੂ.ਏ. ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਕਾਰਕੁੰਨ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ " ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਗਾਂਧੀਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ " ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ।
1948 ਤੱਕ, ਰਜ਼ੀਆ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਖਨਊ ਚਲੀ ਗਈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਉਰਦੂ ਲੇਖਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਮਹਿਲਾ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1979 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1918 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਅਜਮੇਰ ਦੇ ਲੋਕ
ਕੈਰੇ, ਪੰਜਾਬ
ਕੈਰੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਰਾਜ ਦੇ ਬਰਨਾਲਾ ਜ਼ਿਲੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰਬੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ 1641 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਪਿੰਡ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ 12 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਦਾ ਸਕੂਲ, ਪਸ਼ੂ ਹਸਪਤਾਲ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਟੈਂਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਨਾਜ ਮੰਡੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਬਰਨਾਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ 15 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਜਨਸੰਖਿਆ
ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ 2011 ਅਨੁਸਾਰ, ਕੈਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਆਬਾਦੀ 1641 ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਬਾਦੀ 52% ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ 48% ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਔਸਤ ਸਾਖਰਤਾ ਦਰ 61% ਹੈ, ਜੋ ਕੌਮੀ ਔਸਤ 74.04% ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ: ਮਰਦ ਸਾਖਰਤਾ 66.3% ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਾਖਰਤਾ 43.5% ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
<references group="" responsive="">
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Pages with unreviewed translations ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਬਰਨਾਲਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ
ਬ੍ਰੈਡਲੀ ਕੂਪਰ
ਬ੍ਰੈਡਲੇ ਨੇ ਸਾਲ 2000 ਵਿੱਚ ਨਿਊ ਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਐਕਟਰਸ ਸਟੂਡੀਓ ਵਿੱਚ ਐਮ.ਐੱਫ.ਏ. ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1999 ਵਿੱਚ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸੀਰੀਜ਼ ਸੈਕਸ ਐਂਡ ਦ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਕਾਮੇਡੀ ਵੈੱਟ ਹੌਟ ਅਮੈਰੀਕਨ ਸਮਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਸੂਸੀ-ਐਕਸ਼ਨ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸ਼ੋਅ ਐਲਿਸ (2001-2006) ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕਾਮੇਡੀ ਫਿਲਮ ਵੇਡਿੰਗ ਕਰੈਸ਼ਰਜ਼ (2005) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਾਲ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਸਫਲ ਭੂਮਿਕਾ 2009 ਵਿੱਚ ਹੈਂਗਾਓਵਰ ਨਾਲ ਆਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲ ਕਾਮੇਡੀ ਸੀ। ਥ੍ਰਿਲਰ ਲਿਮਿਟਲੈੱਸ (2011) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧ ਡਰਾਮਾਦਿ ਪਲੇਸ ਬਿਓਂਡ ਦ ਪਾਇਨਜ਼ (2012) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਚਿੱਤਰਣ ਨੇ ਆਲੋਚਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰੈਡਲੇ ਨੂੰ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਕਾਮੇਡੀ ਸਿਲਵਰ ਲਾਈਨਿੰਗ ਪਲੇਬੁੱਕ (2012), ਬਲੈਕ ਕਾਮੇਡੀ ਅਮਰੀਕਨ ਹਸਲ (2013), ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਬਾਇਓਪਿਕ ਅਮੈਰੀਕਨ ਸਨਾਈਪਰ (2014) ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੇ ਵੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡਾਂ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਲਗਾਤਾਰ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਕਰ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਸਵਾਂ ਅਦਾਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। 2014 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਦਿ ਐਲੀਫੈਂਟ ਮੈਨ ਦੇ ਬ੍ਰੌਡਵੇ ਰਿਵਾਈਵਲ ਵਿੱਚ ਜੋਸਫ ਮਰਿਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾਅਤੇ ਪਲੇ ਵਿੱਚ ਸਰਬੋਤਮ ਅਭਿਨੇਤਾ ਲਈ ਟੋਨੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਾਰਵਲ ਸਿਨੇਮੈਟਿਕ ਯੂਨੀਵਰਸ ਵਿੱਚ ਰਾਕੇਟ ਰਾਕੂਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। 2018 ਵਿੱਚ, ਕੂਪਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ ਸੰਗੀਤਕ ਰੋਮਾਂਸ ਏ ਸਟਾਰ ਇਜ਼ ਬਰਨ ਦੇ ਰੀਮੇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਵੀ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਆਸਕਰ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਵੀ ਮਿਲੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਸਦਾ ਯੂਐਸ ਬਿਲਬੋਰਡ 200 ਨੰਬਰ ਇੱਕ ਸਾਉਂਡਟ੍ਰੈਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਰਬੋਤਮ ਫਿਲਮ ਸੰਗੀਤ ਲਈ ਬਾਫਟਾ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਲੀਡ ਸਿੰਗਲ "ਸ਼ੈਲੋ" ਵੀਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰੈਮੀ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ।
ਬ੍ਰੈਡਲੇ ਕੂਪਰ ਦਾ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਜੈਨੀਫਰ ਐਸਪੋਸੀਤੋ ਨਾਲ 2006 ਤੋਂ 2007 ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ 2015 ਤੋਂ 2019 ਤੱਕ ਰੂਸੀ ਮਾਡਲ ਇਰੀਨਾ ਸ਼ੈਕ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਈ ਸੰਗਠਨਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੈਂਸਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਗ੍ਰੈਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜੇਤੂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1975 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:Pages with unreviewed translations
ਮੋਹਨ ਉਪਰੇਤੀ
ਕੁਮਾਉਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਖਸੀਅਤ, ਮੋਹਨ ਉਪਰੇਤੀ ਨੂੰ ਕੁਮਾਓਨੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਪੁਨਰ-ਸੁਰਜੀਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਥਾਹ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੁਮਾਓਨੀ ਗਾਥਾਵਾਂ, ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਯਤਨਾਂ ਲਈ। ਉਪਰੇਤੀ ਆਪਣੇ ਗੀਤ " ਬੇਦੂ ਪਕੋ ਬਾਰੋ ਮਾਸਾ " ਲਈ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੋਹਨ ਉਪਰੇਤੀ ਦਾ ਜਨਮ 1928 ਵਿੱਚ ਅਲਮੋੜਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਅਲਮੋੜਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਵਿਕਾਸ ਦੁਆਰਾ ਅਛੂਤ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇ ਨੈਨੀਤਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲਾ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜੀ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਮਾਹੌਲ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ 1937 ਵਿੱਚ ਅਲਮੋੜਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸੰਸਥਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਡਾਂਸਰ ਉਦੈ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 1997 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1928
ਕਾਬੁਲੀਵਾਲਾ (ਨਿੱਕੀ ਕਹਾਣੀ)
ਕਾਬੁਲੀਵਾਲਾ ਰਾਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬੰਗਾਲੀ ਨਿੱਕੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਟੈਗੋਰ ਦੇ "ਸਾਧਨਾ" ਕਾਲ਼ ਦੌਰਾਨ (ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਇੱਕ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਨਾਮ `ਤੇ 1891 ਤੋਂ 1895 ਤੱਕ) 1892 ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ। ਕਹਾਣੀ  ਕਾਬੁਲ, ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੇ ਇੱਕ ਪਸ਼ਤੂਨ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਸਾਲ ਸੁੱਕੇ ਮੇਵੇ ਵੇਚਣ ਲਈ ਕਲਕੱਤਾ (ਅਜੋਕੇ ਕੋਲਕਾਤਾ ), ਭਾਰਤ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੱਕ ਮੱਧ-ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਕੁਲੀਨ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਮਿੰਨੀ ਨਾਲ਼ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਥੀਮ ਅਤੇ ਪਲਾਟ
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੌਮੀਅਤ ਜਾਂ ਪਿਛੋਕੜ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ਼ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ- ਬਿਰਤਾਂਤਕਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਧੀ ਮਿੰਨੀ; ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਕਾਬੁਲੀਵਾਲਾ "ਰਹਿਮਤ" ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਧੀ; ਅਤੇ ਰਹਿਮਤ "ਕਾਬੁਲੀਵਾਲਾ" ਅਤੇ ਮਿੰਨੀ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਮਤ ਹਰ ਸਾਲ ਸੁੱਕੇ ਮੇਵੇ ਵੇਚਣ ਅਤੇ ਮਿੰਨੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਭਾਰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਜ਼ਾ ਵਸੂਲਣ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਰਿਹਾਅ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਿੰਨੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਘਰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਐਪਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕੋਲ਼ ਜਾ ਸਕੇ।
ਰੂਪਾਂਤਰ
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਕਈ ਵਾਰ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਸੂਚੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ:
ਵਿਦਿਆ ਮੁਨਸ਼ੀ
thumb| ਵਿਦਿਆ ਕਾਨੁਗਾ (ਸੱਜੇ) ਐਸਥਰ ਕੂਪਰ ਜੈਕਸਨ (ਖੱਬੇ) ਅਤੇ ਅਣਪਛਾਤੀ ਔਰਤ ਨਾਲ, 1945 ਵਿਦਿਆ ਮੁਨਸ਼ੀ (ਨੀ ਕਾਨੂਗਾ ; 5 ਦਸੰਬਰ 1919 – 8 ਜੁਲਾਈ 2014) ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਆਗੂ ਸੀ। ਉਹ, ਦਲੀਲ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ
ਵਿਦਿਆ ਕਾਨੂਗਾ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੁਨਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਗੁਜਰਾਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਜਨਮ 5 ਦਸੰਬਰ 1919 ਨੂੰ ਬੰਬਈ (ਮੁੰਬਈ) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਈ.ਐਸ.ਸੀ. ਕੋਰਸ ਬੰਬਈ ਦੇ ਐਲਫਿੰਸਟਨ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ 1938 ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ
ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ: ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਪਰਾਧਿਕ ਵਕੀਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਚਾਚਾ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ 1938 ਵਿਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪ੍ਰੀ-ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤ ਪਰਤਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੇ ਕਿੰਗਜ਼ ਕਾਲਜ, ਨਿਊਕੈਸਲ, ਡਰਹਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਅਤੇ ਲਹਿਰ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੁੱਲ-ਟਾਈਮ ਕਾਰਕੁਨ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਇੰਗਲੈਂਡ ਅਤੇ ਆਇਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ ਇੰਡੀਅਨ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਸੋਸਾਇਟੀਜ਼ (FEDIND) ਦੀ ਸਕੱਤਰ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਆਫ਼ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ (CPGB) ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟਾਂ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਰਗਰਮ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ CPGB ਦੇ ਕਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।
1943 ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੈਫੀਲਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਪੋਸਟਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਲਗਾਈ। ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਨੇ ਅਕਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਦਮੇ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ। ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਪੈਸਾ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਅਕਾਲ ਦੇ ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ ਭਾਰਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਵਾਲੇ
<references group="" responsive="1"> ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਔਰਤ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਭਾਰਤੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਮੌਤ 2014 ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਜਨਮ 1919
ਮਹਿਸਾ ਅਮੀਨੀ
ਮਹਿਸਾ ਅਮੀਨੀ (21 ਸਤੰਬਰ 1999 - 16 ਸਤੰਬਰ 2022, ਕੁਰਦੀ: Mehsa Emînî, مەھسا ئەمینی, ਫ਼ਾਰਸੀ: مهسا امینی) ਜਾਂ ਜੀਨਾ ਅਮੀਨੀ (ਕੁਰਦੀ: Jîna Emînî, ژیەینا) ਇਕ ਈਰਾਨੀ ਮਹਿਲਾ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਮੌਤ ਈਰਾਨੀ ਪੁਲਿਸ ਹਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਸੰਭਾਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਿਜਾਬ ਨਾ ਪਹਿਨ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਅਮੀਨੀ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਸ਼ਾਖਾ (ਨੈਤਿਕਤਾ ਪੁਲਿਸ) ਦੁਆਰਾ ਗਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਿਜਾਬ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਇਹ ਉਪਸ਼ਾਖਾ ਮੁਤਾਬਕ ਮਹਿਸਾ ਦੇ ਹਿਜਾਬ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਦੀ ਉੱਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਬੰਧ 'ਚ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਥਾਣੇ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਮਹਿਸਾ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪਿਆ ਅਤੇ ਦੋ ਦਿਨ ਕੋਮਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਉਪਰੰਤ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ। ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੈਡੀਕਲ ਸਕੈਨਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸਨੂੰ ਦਿਮਾਗੀ ਹੈਮਰੇਜ ਅਤੇ ਸਟ੍ਰੋਕ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ 'ਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਮੀਨੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਚਾਰ ਸਰੋਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਈਰਾਨ ਦੀ ਇਸਲਾਮੀ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਆਵਹਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਈਰਾਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ:ਹਿਜਾਬ