cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Retrait d'una gojata jove
L'estil
L'òbra es realizada dins l'estil dels primitius flamencs. L'escòla flamenca de pintura foguèt una de las mai importantas del mond, dempuèi los sieus inicis dins lo sègle XV fins al sègle XVIII. Per distinguir aquel periòde primairenc del sègle XV s'emplega la denominacion de «Escòla dels Primitius Flamencs». Aquela escòla acostumava a pintar de quadres de tematica religiosa que tractavan coma scènas costumistes, e mai se desvolopèron tanben lo retrait e lo païsatge. Utilizavan la tecniciana a l'òli e lo sieu estil se caracterizava per la minuciositat, lo detalh en la reproduccion d'objèctes, lo naturalisme e l'amor al païsatge. Entre los artistas mai importants d'aquela escòla destacan Robert Campin, Jan van Eyck, Roger van der Weyden —discipol de Campin— e Petrus Christus (autor d'aquela òbra). A Catalonha cal citar l'influéncia d'aquel estil en Lluís Dalmau, autor de la Maire de Dieu dels Conselhièrs après aver trabalhat al talhièr de Jan van Eyck.
Descripcion
Christus Marquèt la gojata d'una forma gaireben arquitectonica, rigida e a l'encòp equilibrada. Lo modèl s'enquadra en un estrech espaci triangular orizontal. La paret d'en darrièr majoritàriament plana, e mai se l'image es dividida per un quadre drech que jonh lo triangle invertit format de lo sieu vestit e la descripcion lineara orizontala de lo sieu còl, cara e penchenat. Lo fons marca una innovacion essenciala en los retraits: la gojata es plaçada contra una paret parallèla que se definís tant per lo sieu material (la mitat bassa es un arrambador de fusta) cossí per l'ombra de la gojata que marca la distància que la separa. Lo modèl met en un interior recognoscible que poiriá èsser lo de lo sieu pròpri ostal. Es illuminada dempuèi l'esquèrra e projècta una ombra curvilínia contra la paret de la drecha qu'agís coma contrapunt al contorn de lo sieu pomul e pel. La corba de la barballera de lo sieu capèl es replicada e contunhada per la corba de lo sieu còl e espatla. Aquel estil de capèl sembla èsser una evolucion de la hennin truncat, tanben de mòda a Borgonha. La cinta negra que va jos la barbeta fòrça se tròba rarament en autras images del periòde, e es estat interpretat coma un estil copiat dels masculins capèls chaperon, qu'avián forma de cornette.
Sèrgi Diaghilev
Los Balets russes
En 1899, venguèt l'assistent particular del prince Serge Wolkonsky qu'acabava de prene la direccion dels teatres imperials. Diaghilev venguèt, en 1900, responsable de l’Annadièr dels teatres imperials e leu ofiguèt de pòstes offre als seus amics intimes: Leon Bakst pels costumes del balet Le Cœur de la marquise (1902) coregrafiat per Petipa ; Benois produguèt La Vengéncia de Cupidon, un opèra de Sergueï Taneïev.
Dins los ans 1900-1901, Volkonski confièt a Diaghilev lo senh de montar Sylvia ou la Nymphe de Diane, un balet de Léo Delibes. Amb Benois qu'èra sa pèça favorita, creèt una produccion que confortèt la reputacion dels Teatres Emperials. A causa de divergéncias d'opinion, Diaghilev refusèt d'editar l’Annuel des théâtres impériaux que fin finala ne foguèt descargat en 1901 e demorèt en disgrácia al vejaire de la noblesa. Qualques biografs atribuisson l'omosexualitat de Diaghilev coma origina principala del conflicte quitament èra recongut plan avant qu'intègre los teatres imperials.
En 1907 Diaghilev fondèt la seuna companhiá dels Balets russes. Organizèt cinc concèrts de musica russa a París e l'an seguent presentèt Borís Godonov de Mossorgski a l'Opèra Garnier amb en vedeta Fedor Chaliapine, jos la direccion d'Emil Cooper. Lo succès francés l'incitèt a tornar amb los seus Balets russes ara celèbres que comprenon de dançaires coneguts: Adolph Bolm, Tamara Karsavina, Vera Karalli e subretot Anna Pavlova e Vaslav Nijinski que marquèron per la premièra, lo 19 de mai de 1909.
Diaghilev passèt comanda de musicas de balet a de compositors reputats coma Claude Debussy (Jòcs, 1913); Maurice Ravel (Dafnís e Cloe, decors e costums de Leon Bakst, 1912); Erik Satie (Parade, decors e costums de Pablo Picasso 1917); Manuel de Falla (Le Tricorne, deco e costums de Picasso, 1917); Richard Strauss (Josephs-Legende, 1914); Sergueï Prokofiev (Ala e Lolly, rebutat per Diaghilev e tornat en Suite scythe, Chout, 1915 et Le Fils prodigue, decors de Georges Rouault, 1929); Ottorino Respighi (La Boutique fantasque, decors  costumes d' André Derain, 1918); Francis Poulenc (Les Biches, decors e costums de Marie Laurencin, 1923) e d'autras. Lo compositor dels mai celèbre per sa collaboracion amb Diaghilev es Igor Stravinski. Diaghilev ausiguèt son ensags Feux d'artifice e Scherzo fantastique. Impressionat,demandèt Stravinski d'adaptar de pèças de Frédéric Chopin (pel balet Les Sylphides), decors e costums d' Alexandre Benois. En 1910 li comandèt L'Oiseau de feu, decors e costums d'Alexandre Golovine e Leon Bakst, Petrouchka, decors e costums de Leon Bakst en 1911 e Le Sacre du printemps en 1913, e Pulcinella, deors e costums de Picasso en 1920 e Les Noces en 1923.
Croisilles (Orne)
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Kledenn-ar-C'hab
Kledenn-ar-C'hab (Cléden-Cap-Sizun en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Geografia
La municipalitat se situa a l'extrèma punta del Finistère sud, près de la Punta del Raz. A vorejat de falaises àrids al nòrd e s'acaba, al sud, per una vallée verdoyante #que la separa de municipalitats de Plogoff e Primelin.
Couvains (Orne)
Istòria
En 1840, Couvains (304 habitants en 1836) absorbe Soccane (205 habitants).
Himno nacional de Chile
Paraulas
<div style="font-family: Georgia, Palatino, Palatino Linotype, Times, Times New Roman, serif;">
Maximin I
Maximin I (vèrs 173 - abriu de 238) foguèt lo premier emperaire roman de l'« Anarquiá militara » romana dau sègle III. Succediguèt a Sever Alexandre lo 20 de març de 135 e reinèt fins a son assassinat. Foguèt remplaçat per Maxime Pupien e Balbin.
Rèine
De 235 a 236, capitèt de replegar de temptativas d'invasions dins lei regions de Ren e de Danubi. Pasmens, en 238, deguèt faciar l'ostilitat dau Senat que reconoguèt l'autoritat de Gordian I e de son fiu Gordian II proclamats emperaires dins lei províncias africanas. Aquela insureccion foguèt esquichada mai entraïnèt a Roma la proclamacion de dos coemperaires novèus a Roma, Maxime Pupien e Balbin. Situat vèrs Danubi durant aqueu periòde, Maximin I decidiguèt de reconquistar la capitala e acomencèt lo sètge d'Aquilèa. Pasmens, en causa de la manca d'avitalhament, sei soudats organizèron un complòt e l'assassinèron.
James Tobin
Foguèt tanben a l’origina del modèl Tobit utilizat en econometria e de la nocion del ratio « Q de Tobin ».
Cencha d'asteroïdes
Dimensions
vinheta|Talha dels dètz primièrs asteroïdes, en òrdre de descobèrta, en comparason amb la [[Luna.]] La massa totala de la cencha d'asteroïdes s'aima entre 3,0×1021 e 3,6×1021 kg, çò cual supausa pas qu'un 4 % de la massa de la Luna, o çò qu'es çò de meteis, un 0,06 % de la massa terrèstre. Los objèctes celèstes mai grandes de la centura son, per tant, fòrça mendres e mens massius que la Luna. Los quatre de còsses principales soman la mitat de la massa totala de la centura, e Ceres, lo mai grand d'eles, representa un tèrç de la massa totala. Ceres Possedís una ràdio d'unes 475 km, qu'equival a un tèrç de la ràdio lunar, e una massa de 1021 kg, que representa pas qu'un 1,3 % de la massa de la Luna. Lo segond objècte mai grand de la centura, (4) Vesta, a la mitat del talha de Ceres. Se coneisson en torni a 1000 asteroïdes cuyo ràdio es màger que 15 km, e s'aima que la centura poiriá albergar près de mièg milion d'asteroïdes amb de ràdios màgers que 1,6 km.[34]
Voids de Kirkwood
vinheta|Distribucion de las distàncias de las orbitas dels asteroïdes, a on se pòdon observar los desparièrs voids de Kirkwood per las desparièras resonancias. Al representar en una grafica la distància dels asteroïdes al Solelh, pòdon s'observar de regions vuèjas a on i a pas cap. Aquestes voids coincidisson amb las orbitas a on existís resonancia orbital amb Jupitèr, es dire, a on lo periòde de l'orbita es ligat mejançant una fraccion simpla amb lo periòde de Jupitèr. Per exemple, quinsevolhe asteroïde plaçat a una distància de 3,28 UA, auriá una resonancia 2:1 amb Jupitèr; quand l'asteroïde complèta dos torns a l'entorn del Solelh, Jupitèr complèta òm. Autras resonancias importantas son las correspondentas a 3:1, 5:2 e 7:3, a unas distàncias de 2,5 UA, 2,82 UA e 2,96 UA, respectivament.[28] Existisson tanben d'autras resonancias segondàrias, que se tròban pas vuèjas mas que lo nombre d'asteroïdes es mendre, coma la resonancia 8:3 (semieje màger de 2,71 UA). La centura principala se pòt dividir alavetz dins tres zònas diferenciadas separadas per aquestes voids: Zòna I (2,06-2,5 UA), Zòna II (2,5-2,82 UA) e Zòna III (2,82-3,28 UA).
Vesta
(4) Vesta, descobèrt per Olbers en 1807, es lo segond asteroïde de màger massa, lo tresen en talha, e lo mai brilhant de totes. Aquò es a causa de que possedís un albedo del 42 %, màger quitament que lo albedo de la Tèrra (37 %). Constituís lo 9 % de la massa totala de la centura, e la siá diamètre mièg es de 530 km. Orbita A una distància del Solelh fòrça similar a la de Ceres. Vesta Possedís un nuclèu metallic pro dens (de fèrre e níquel), un saile compausat de olivino, e una pèl defunta fòrça d'a pena unes quilomètres de grosor. vinheta|200x200px|Image de l'elevacion en la superfícia de (4) Vesta, a on pòt s'observar l'enòrme cráter de la collision que formèt los fragments de la familha Vesta. Vesta Recebèt l'impacte de de autre asteroïde, en daissant un enòrme cráter sobratz la siá superfícia e en enviant a la centura multitud de fragments correspondents al 1 % de la massa de l'asteroïde. D'aquesta manièra se formèt la familha Vesta, de tipe-V (basálticos), mas a l'ora d'ara sonque una pichona part d'aquestes fragments contunha orbitando la centura, doncas se crei que lo rèste foguèt disipado a l'aténher la resonancia 3:1 amb Jupitèr, en òm dels voids de Kirkwood. Qualques meteoritos queigudi sobre la Tèrra an la siá origina en aquesta collision.
José Miguel Gómez y Gómez
José Miguel Gómez y Gómez (1858-1921) militar (general) e òme politic foguèt president de Cuba entre 1909 e 1913.
Erik Satie
Éric Alfred Leslie Satie, di Erik Satie, nascut a Honfleur lo 17 de mai de 1866 e mòrt à París lo 1 de julhet de 1925, es un compositor e pianista francés.
Jovença
Pasmens, en 1879, intrèt al Conservatòri de musica de París. Jutjat sens talent pels professors, remandat aprèp dos ans e mièg avant d’èsser admés de nòu, fin de 1885. Foguèt pendent aquel periòde que compausèt sa primièra pièça per piano coneguda, Allegro (1884). Mas, incapable de produire una melhora impression suls professors, decidiguèt de s’engatjar dins un regiment d’infanteriá.
Carrièra
Lo meteis an, coneguèt Maurice Ravel, al subjècte de quin escriguèt:
Pauretat
L’anecdòta mai coneguda sus Satie benlèu es aquela del recit dels seus amics quand, un còp mòrt, penetrèron dins son estudio d’Arcueil, que Satie refusava l’accés qual que siá. I trobèron dos pianos complètament desacordats e ligats ensems, plen de correspondéncia non obertas (que pasmens aviá respondut en partida) e darrièr que foguèt trobat de particions fins alara ineditas, coma aquela de Geneviève de Brabant que pensava aver perdut. Dins un cabinet, una colleccion de paraplèjas e de fals còls. E dins l'armari, de costumes de velós grises identics al sempiternal costume que Satie portava totemps: los avián fach far de per abans e ne prengava un nòu quand lo precedent començavat a èsser tròp usat.
Òbras
thumb|upright|Erik Satie: projeècte de [[bust, autoretrach, 1913]]
Étienne Balibar
Biografia
Es professor de litteratura comparada francesa italiana a l'universitat de Califòrnia a Irvine.
Pèire Solatges
Pintor
Foguèt mobilizat en 1940, mas desmobilizat en 1941. S'installèt en zona liura, a Montpelhièr, e frequentèt assiduament lo Musèu Fabre. Refractari al Servici del Trabalh Obligatòri en 1942, passèt lo rèsta de la guèrra prèp de vinhairons de la region que l'amaguèron.
Taxa Tobin
Tecnicament la Taxa Tobin seriá un impòst, puslèu qu'una taxa.
Felip l'Arabi
Felipe l'Arabi (vèrs 204, Shahba - 249, Verona) foguèt un emperaire roman que reinèt dau 2 de febrier de 244 a 249. Son fiu Felip II foguèt associat a son rèine coma coemperaire a partir de 247. Succediguèt a Gordian III e foguèt remplaçat per Deci.
Sorbona
En 1968 foguèt l'epicentre dels eveniments de mai de 68
Deci
Rèine
Pasmens, foguèt rapidament tuat amb son fiu Herenni Etrusc a la batalha d'Abrittus, durant una campanha còntra lei gòts.
Francesco Petrarca
Biografia
right|thumb|Estatua de Petrarca, [[Galleria degli Uffizi]]
Pompèu
Jovença e formacion
Pompèu es, de mai jove, entraïnt al manejament de l'espasa o al lançar la javalina a caval. Recep d'elements d'education ellenic, destinada a li ensenhar l'eloquéncia, mas, menat lèu a partejar amb son paire la vida rufa dels camps militars, a pas l'escasença d'acabar aquela educacion. Se Plutarc parla de « son eloquéncia persuasiva » Ciceron tempera aquel jutjament : « Pompèu, se seriá fa un nom mai grand dins l'eloquéncia, se una autra ambicion l'aviá pas entraïnat cap a la glòria mai manifèsta dels guerrièrs. ».
Pompèu enseguida es testimòni de las primièras guèrras civilas, qu'opausan lo partit popular de Mari al conservator Sulla. En -87, morís lo paire, folzejat segon Plutarc, o benlèu simplament de dissentariá que tocava son armada. Pendent los obsèquis, una fola ostila manifèsta son òdi pel defunt e arraca lo còrs de son lièch funèbre.
Pompèu e Sulla
Sulla torna d'Orient en -83 amb sas legions e debarca a Brindes per caminar cap a Roma. En efièch, aviá fach la patz amb lo rei Mitridat a Dardanos. Pòt ara tornar en Itàlia per afrontar los populares. Sulla dispausa de mai de 40 000 òmes.
Pompèu en Ispània
En 77 AbC, màger representant dels optimates, Pompèu es enviat en Ispània per lutar contra los darrièr partisans de Mari menats per Sertori e Marc Perperna Veiento. La mission n'est pas facile car Sertorius bénéficie de sosten de las populacions localas. Dispausa de 60 000 òmes, subretot recrutats dins la populacion locala amb 8 000 cavalièrs. De son costat, Pompèu passa los Alps per un camin fòrça long, al cap de 30 000 fantassins e de 1 000 cavalièrs. A la prima de 76 AbC, après aver desfach de tribús gallesas e de nòu organizar la província de Gàllia transalpina, passa en Espanha e fa son ligam amb Quint Caecili Meteèl Pi, procònsol d'Ispània ulterior. Sertori es un excellent general que ten Pompèu en pauca estima, que nomena "l'escolan de Sulla". La fortuna de las armas cambia mai d'un còp de camp: Pompèu es vencut per Sertori, coma a Lauro, sus las ribas du Sucro (ont Sertori deu pasmens sacrificar son ala esquèrra per rebutar son enemic sus l'ala drecha), ont es ferrir, o encara près de Sagont, ont Metèl li pòrta secors. Obten pasmens de victòrias contra sos luòctenents.
Pompèu contra Espartac
Cras, qu'acababa de destruire la benda màger dels revoltats sens provocar un parelh entosiasme, ne ven amar. Se après aquel episòdi provòca de tensions entre los dos rivals, lors interés convergissent los menan pasmens a se ligar contra lo Senat.
Pompèu contra los piratas
vinheta|Mapa de la Mediterranèa amb los territòris romans e los noms e plaças dels 25 legats nomenats per Pompèu per lutar contra los piratas. Pendent l'ivèrn de 67 AbC, Pompèu recep, per la lex Gabinia , la mocion portant lo nom du tribun de la plèba Gabini, un imperium excepcional per avalir la pirateriá de Mediterranèa. En efièch, per lors raids de contunh, los piratas que perturbavan fòrça lo transpòrt de viures cap a Roma dempuèi Sicília e l'Egipte menaçan d'afamar la peninsula italiana.
Pompèu en Judèa
En 63 AbC, Pompèu es a Damasc per reglar lo problèma de la Judèa, alara en guèrra fratricida qu'opausa Aristobul II a son fraire Ircan II. Cadun dels dos fraires demanda l'ajuda de Pompèu per véncer l'autre. Coma Aristobul foguèt fòrça complesent per Mitridat e pels piratas alara qu'Ircan èra puslèu favorable a Roma, Pompèu s'aprocha d'aquel darrièr. Marcha contra Aristobul que s'èra retirat dins la fortalesa d'Alexandreion. Acabat aquel novèl arbitratge, Pompèu ordona son son enemic de rendre totas las plaças places qu'ocupa. Après un nòu viratorn d'Aristobul, decidís de se'n prene a Jerusalèm. Pel camin, las legions de Pompèu s'arrèstan a Jerico e lor imperator estudia los plans de la fortalesa de Jérusalèm.
Mata Hari
Originas
thumb|100px|La seuna filha Louise Jeanne Mac Leod thumb|100px|Rudolpf e sonfilh Norman John
Mata Hari, l'espia
Sièis semanas aprèp son retorn de Madrid lo 13 de febrièr de 1917, lo contraespionatge francés faguèt una perquisicion dins la seuna cambra de l'ostelariá Elysées Palace suls Aliscamps (sèti actual de la banca HSBC França). Se trobèt pas de pròba incontestabla, mas lo seu sac conteneniá dos produches farmaceutics que la mèscla podava donar una tinta simpatica — mas que l'un èra pas qu'un contraceptiu eficaç. De telegramas chifrats interceptats establiguèron (e lo reconeguèt) que lo consol alemand als Païses Basses li aviá pagat. , çò presisèt. Per de « rensenhaments », segon los jutges, sens precizar quines.
Mata Hari donèt de fach fòrça pauc d'informacions que siá als Alemands o als Franceses e la sola que siá pro importanta concernava un autre agent doble que aviá infiltrat lo malhum alemand pels servicis secrets franceses. De mai se pòt pensar que trabalhava subretot per la Tripla Ententa perque aprèp fòrça amants (serián mai de 150) s'enamorèt a la fin de 1916 d'un capitan rus al servici de França nomenat Vadim Maslov, filh d'amiral. Aviá 21 ans e li remembrava benleu lo seu filh mòrt que deviá aver la meteissa edat. Per anecdòta, volava tanben se « venjar » dels Alemands que dins una perquisicion al teatre de Berlin li avián pres totas las seunas forradras per un còst de prèp de.
Procès e mòrt
Accusada d'espionatge al perfièch d'Alemanha dins l'encastre d'una enquèsta somària qu'aparessiá ja l'inspector Pierre Bonny, Mata Hari passèt del l'estatut d'idòla aquel de copabla ideala dins una França traumatizada per la guèrra e que l'armada veniá de coneisser d'importantas motinariás aprèp l'escac de la batalha del Camin de las Damas. Son avocat aviá pas lo drech d'assistir qu'als primièrs e darrièrs interrogatòris. L'instruccion foguèt assegurada pel capitan Pierre Bouchardon, raportaire al Tresen conselh de Guèrra. Atal tituilat, instruiguèt totas los grands afars d'espionatge del primièr conflicte mondial. Lo procès, que lo substitut del Procuror èra André Mornet, que prenguèt pas mai de tres jorns sens portar de nòus elements. E mai, pendent lo procès, foguèt abandonada per son amorós Vadim Maslov que la qualifièt « d'aventurièra ».
Pompèu
Pompèu coma recors fàcia al desòrdre
En abril, quand Milon es inculpat per l'assassinat de Clòdi, Pompèu va al tribunal amb de soldats qu'espandisson los partisans de Milon. Lor preséncia perturba tan Ciceron, l'avocat de Milon, que sana son plaidejament. Milon es condamnat e deu s'exilia. Pendent son consulat, Pompèu ofrís de jòcs a la plèba per far obliar las tensions politicas de Roma. Son teatre es, segon el, la rason de sas festivitats.
De la confrontacion cap a la guèrra
En 50 AbC, la guèrra de las Gàllias es acabada. Per s'aprochar de la politica romana, Cesar va a Ravenna en Gàllia cisalpina amb una sola legion. Amb son butin gallés, paga secretament lo tribun de la plèba Cai Scriboni Curio, en qui Pompèu aviá plaçat sa fisença, pagant totes sos deutes.
La mòrt de Pompèu
A son arribada en Egipte le 28 de setembre de 48 AbC, apròca la platja de Pelusa sus una trirema. Pòt apercébre las naus de guèrras egipciana mas, fòrça surprés, es aculhit sonque per una simpla barca. Pasmens se supausa una trapadèla, Pompèu i poja e fa fàcia a Aquillas e un cert Septim. vinheta|La mòrt de Pompèu (anonim) Pompèu reconeis Septim, qu'èra un del sieus centurions pendent guèrra contra los piratas. Alara que la barca egipciana atenh la riba, Pompèu sortís un pichon discors en grèc qu'aviá preparat e comença a lo legir. Es lo moment que, Septim sortís son glasi e trauca Pompèu per darrier. Aquillas el, sortís son ponhal e pica mai d'un còp, alara que los centurions de Pompèu son neutralizats. Pompèu cai e cobrís sa cara de sa tòga gemegant. Aquillas lo descapita e geta lo còrs sens cap sus la riba. Los soldats Egipcians sasisson le cadavre e arrancant los vestits.
Longvilliers (Pas de Calais)
Geografia
La municipalitat a situat a aperaquí 6 km del parc natural dels Caps e Marais de Opale e a 7,5 km del bòsc de Engoudsent. Lo sieu climat es océanique amb estius temperats. Las plajas los mai prèpas son aquelas de Camiers, a 8,4 km.
Rosset (Auts Aups)
Rosset (Rousset en francés) es una comuna d'Occitània, en Daufinat dins lo departament dels Auts Aups e la region Provença-Aups-Còsta d'Azur. .
Geografia
Rosset se situa al sud del departament dels Auts Aups, a la broa nòrd del lac de Sèrra Ponçon.
Chalmelh (Alèir)
Comunas vesinas
400px|left|Distanças e posicion relativa
Glèisa de Nòstra Dòna de Laval
Compren lo portal de Nòstra Dòna de Dona pan qu'èra la dintrada del cementèri.
Bosenn
Istòria
En 1920, le nom de la commune de La Bosse a été modifié en La Bosse-de-Bretagne.
Monarquia constitucionala
[[Imatge:Form of government constitutional monarchy.png|right|400px|thumb|Monarquia constitucionala
Ancianas monarquias constitucionalas
Mai d'un païses coneguèron una monarquia constitucionala abans de venir republicas, coma :
Sultanat de Delhi
Lo Sultanat de Delhi es un estat qu'existiguèt dins lo nòrd l'Índia de 1216 a 1526.
La Gran Semiramis
Dens l'encastre de la producion deramatica de l'autor e dehens l'istòria deu teatre espanhòu qu'ei considerada com ua de las géncer pèça de Virués mes tanben, sus un gan nombre de punt, qu'ei en oposicion dab las recomendacions de l'"arte nuevo de hacer comedias" edictadas peu gran autor dramatic Lope de Vega (enter autes, que muisha execucions sus l'empont e entre cada acte que s'escorren mantuas annadas).
Ciutat Metropolitana de Milan
Istòria
La ciutat metropolitana de Milan es creada en 2014, a partir de l’anciana província de Milan e ven operativa lo 1èr de genièr de 2015.
Salonin
Salonin (vèrs 242 - estiu de 260) foguèt un coemperaire roman que reinèt ambé son paire Gallien de 258 a 260. Foguèt assassinat a Colonia Agrippina per los soudats de l'usurpator Postumus.
Arrondiment de Sinjau
L'arrondiment de Sinjau es una division administrativa francesa, situada dins lo departament del Naut Léger e la region Auvèrnhe Ròse Aups. Amassa 9 cantons e 44 comunas amb una populacion de 85 540 abitants (2019) sus una superfícia de	1 159,7 km2. Lo chapluòc es a Sinjau.
Valerian
Valerian (vèrs 190 - après 260) foguèt un emperaire roman que reinèt d'aost de 253 a 260. Succediguèt a Emilian e foguèt remplaçat per son fiu Gallien.
Bernartice
Bernartice es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Adelin Moulis
Adelin Molins (Moulis) (20 de junh de 1896 a Fogats e Barrinòu - 4 de mai de 1996 a Maseras) era un poèta, istorian e folklorista occitan. Escrivan de lenga occitana e francesa, redigiguèt òbras d'erudicion sus l'Arièja e reculhiguèt nombroses contes tradicionals de son territòri.
Sant Alari de Peitieus
Pagan erudit que cultivava la conoissença de la filosofia, se convertiguèt al crestianisme al legir de la responsa de Dieu a Moïses que li demandava qui El èra dins lo libre de l'Exòde : « Soi Lo que soi » (Ex. 3:14). Alari venguèt alara un dels primièrs escrivans crestians a desvelopar una reflexion teologica perfonda que lo conduguèt a s'opausar a las tèsis ariana e sabeliana, las quaus que venguèron mai tard condamnadas coma eretgias, en partida gracias a las demostracions d'Alari.
Venguèt subrenommat « Atanasi d'Occident », referéncia a sant Atanasi d'Alexandria, per son accion pastorala energica a promòure l'ortodoxia de la fé. Foguèt santificat per la Glèisa e es festejat lo 13 de genoièr.
Abadiá de Santa Magdalena dau Barós
Arquitectura
L'aspècte exterior dei parets es fach de pèiras aparentas. Se tracta de ròcas calcàrias de la region.
Hornoy-le-Bourg
Geografia
Es la segonda mai granda comuna (en superficie) de la Soma, darrièr de Crécy-en-Ponthieu e davant Amians.
Reïncarnacion
Origina en Índia
Mas amb lo temps, las nocions aborigèns penetrèron la societat dels conquerents d'origina iraniana, e los bramans daissèron pauc a pauc de considerar coma superiors los dieus coma Indra, Varuna, eca, al profièch de Shiva, Vishnó, eca. (sol Agni conservèt una plaça onorabla), e amplifiquèron lor teoria sus la reïncarnacion, cresença ja establida dins lo mond dravidian. Lo jaïnisme e las premièras Upanishads son revelators d'aqueles desvelopaments. Aquela idèa de la reïncarnacion dominava doncas la vida esperitala a l'epòca dravidiana (es a dire de l'Índia aborigèna, d'abans las invasions de las tribús originàrias de l'actual Iran), puèi se dissipèt quelque temps al sen de l'aristocracia, per tornar mai tard.
Un teorician de la reïncarnacion, e mèstre fòrça respectat en Índia, vivent al sègle 6 AbC es Yajñavalkya, autor de la Brihad aranyaka Upanishad e del Shatapatha Brahmana.
Refutacion
Aqueles sostenon qu'aquela vision es sovent eissida d'un novèl anticlericalisme (per exemple, en França, a l'entorn del filosòf Michel Onfray), que negan lo dògma de l’istòria de la Glèisa per retenir sonque lo domèni politic.
Dins la Bíblia
Alara los discipòls comprenguèron qu'aquelas paraulas visavan Joan Batista. »
Segon d'autras fonts
Segon l'indoïsme, totas las creaturas son compausadas de l' atman (lo Se, l'arma, lo principi vital) dons l'absolut, del jivatman (lo Se, l'arma encarnada) dins l'existéncia, e de l' ahamkara (l'ego, lo « ièu que ditz ièu per s'opausar als autres »). De ces deux parties (atmân et ahamkara) l'una es permanenta, non nascuda, universal : lo Se ; l'autre es impermanenta, creada e individuala : lo ièu. Per l'indoïsme, i a pas reïncarnacion de l'individu (del ièu : lo còrs e l'esperit son dissolguts) mas demòra la transmigracion (o reïncarnacion) del Se, de l'arma, del principi vital.
Quelques tèxtes sus l'universalitat del Se :
"Aquel Se en vertat es l'univèrs entièr" Chândogya Upanishad
Dins le bodisme
Aquela question de doas realitats es exemplar de las diferentas apròchas filosoficas dins lo bodisme ; se totas aquelas brancas distinguisson una realitat purament convencionala e una realitat darrièra, paramartha, l'analisi que se ne fa varia singularament.
Originas
E mai, la doctrina esperita, codificada per Allan Kardec dins Lo libre dels Esperits en 1857, es en partida fondada sus la cresença en la reïncarnacion.
Dame-Marie (Orne)
Istòria
En 1023, Albert de la Ferté Vidame emboish un prieuré sul domeni eretat de la siá maire Godehilde. En memòria de Godehilde, #que se trucava Madama Marida, lo sieu nom i aguèt donat al prieuré. Albert confia la siá fondacion a la abbaye de Jumièges. Qualques dificultats financièras l'obligan a aliéner la siá tèrra a la abbaye de Sant Maximim de Orléans. Lo bastiment pas #poder èsser acabada #qu'en 1026. Malgrat la riquesa del domeni en comprenent étangs e dels bòsques lo prieuré rèsta paura fins al. La fin de la guèrra de marca lo començament d'una notícia ère : transformacion de l'abitatge del prieur, bastiment de la granja e de lo sieu porche, de la bergerie, de las écuries, de la grange e fin finala del molin. Aquel ensems coerent constituissi uèi la cœur del bourg.
En 1867, la municipalitat facha l'aquesiment del prieuré, las autras bastissas an crompat per proprietaris locales. La glèisa #èsser remaniée a la fin del pel bastiment d'un campanal de contunh, pel ajout d'una sacristie. L'abitatge prieural #servir de presbytère de 1873 a 1925 e #èsser partiellement destruit per un incendi en 1944. La municipalitat en #far mai tard la siá sala de las fèstas.
En 1867, la commune fait l'acquisition du prieuré, les autres bâtiments sont achetés par des propriétaires locaux. La glèisa fut remaniée à la fin du par la construction d'un clocher puis, par l'ajout d'une sacristie. Le logis prieural servit de presbytère de 1873 à 1925 et fut partiellement détruit par un incendie en 1944. La commune en fit plus tard sa salle des fêtes.
Hénanbihen
Istòria
Nomenat Heenant en 1199, aquela parròquia a dividit en doas nòvas: Henantsal (1213) e Henan Bihan (1209)
Nommé Heenant en 1199, cette paroisse est divisé en deux nouvelles: Henantsal (1213) et Henan Bihan (1209)
Rite
Un rite es una practica sociala de caractèr sacrat o simbolic.
Natura
Lo rite es un ceremonial. Designant un ensemble d'usatges reglat per la costuma o per la lei, lo mot ceremonial s'aplica tanben al domèni religiós qu'a las manifestacions civilas o politicas. Una ceremonia rituala es sepre religiosa. En d'autres tèrmes, se pòt dire que lo rite transforma alara que la ceremonia confirma.
Rites iniciatics
De biais fòrça extensiu se pòt parlar de rite pels actes exigits d'un membre novèl d'un gang o d'une mafia.
Claustrofobia
Causas
La paur dels espacis confinhats es una fobia. Los individús claustrofòbs que se trapan d'espereles dins una sala sens fenèstre sabon que son pas en dangièr, pasmens son esglasits, mèsme terrificats a l'idèa d'èsser incapable de ne sortir, e coneisson pas la causa. La cause exacta de la claustrofobia es desconeguda, mai existís qualques teorias.
Ristolàs
Geografia
I a tanben maites lacs : Lacs Lacroix, Lacs Egorgèu, Baricle e Foreant, Lac Lestio, Lac Porcieròlas.
Beaumont-la-Ronce
Istòria
En 402, sant Armel se #bastir un ermitage sus un tuc cobèrt de ronces (aiçò es la legenda...), Ailà ont mai tard i aguèt bastit lo vilatge de Bellus Monds de Runcia, Beaumont-la-Ronce al.
Colors primàrias
Explicacion scientifica
Inconvenient: sèm per exemple incapables de distingar la diferéncia entre un flús luminós compausat unicament de fotons iranges, e un flús luminós compausat d'una mèscla de fotons jaunes e roges (metamerisme), alara qu'un espectrometre será capable de diferenciar la composicion de las luces emesas per una caròta e la tinta d'un estilo irange.
Las colors primárias en sintèsi sostractiva
M ∩ J = (R ∪ B) ∩ (R ∪ V) = R.
Escòla de Salamanca
Drech e justícia
La doctrina juridica de l'Escòla de Salamanca signifiquèt la fin dels concèptes medievals del Drech, amb una revendicacion de libertat inabituala dins Euròpa de l'epòca. Los dreches naturals de l'òme son venguts, d'un biais o d'un autre, lo centre d'interès, per aqueles relatius al còrs (drech a la vida, a la proprietat) o aqueles ligats a l'esperit (drech a la libertat de pensada, a la dignitat).
Sobeiranetat
La corona anglesa espandissiá la teoria del poder reial per volontat divina (lo sol receptaire legitim de l'emanacion del poder de Dieu es lo rei), de tal biais que los subjèctes podián pas que respectar los òrdres per pas contravenir a aquela intencion. Fàcia a aquela teoria, divèrses membres de l'Escòla sostenián que lo pòble es lo receptor de le Sobeiranetat, que la transmet al prince dirigent segon divèrsas condicions. Lo principal defensor d'aquela tèsi foguèt benlèu Francisco Suárez, que son obratge Defensio Fidei Catholicae adversus Anglicanae sectae errores (1613) foguèt lo melhor plaidejat de l'epòca de la sobeiranetat del pòble. Los òmes naisson libres per natura e non per servir un autre òme, e pòdon desobeir e tanben destronar un sobeiran injust. Tot coma de Molina, afirma que lo poder politic aparten pas a degun en particular, mas se diferéncia d'aquel darrièr en considerant que lo receptor es lo pòble coma un tot, non coma un ensems d'individús sobeirans. Per Suárez lo poder politic de la societat es contractual dins son origina perque que la comunautat se forma pel consensus de liuras volontats. La consequéncia d'aquela teoria contractuala es que la forma de govèrn natural es la democracia, alara que l'oligarquia o la monarquia apareisson coma d'institucions segondàrias, que son justas pas que se son la causida del pòble.
Conquesta de l'America
Aqueles títols legitims e illegitims satisfaguèron pas l'emperador Carles Quint, perque significavan qu'Espanha aviá cap de drech particular per espandre son empèri, es perque ensagèt sens capitar que los teologians daissen d'exprimir lors vejaires sus aqueles subjèctes.
Proprietat privada
Luis de Molina (1535-1601) la considerava coma una institucion d'efèctes practics positius perque, per exemple, los bens èran çò melhor mantenguts per un proprietari que s'èran la proprietat comuna.
Teologia
Pendent de la Renaissença la teologia èra en decadéncia fàcia a l'umanisme trionfant, e mai l'escolastica transformada en metodologia voida e rotinièra. L'Universitat de Salamanca conduguèt especialament, aprèp Francisco de Vitoria, Domingo de Soto e Melchor Cano un novelum de la teologia coma la renaissença del tomisme, qu'influencièt la vida culturala en general e d'autras universitats europèas. L'apòrt fondamental de l'Escòla de Salamanca a la teologia es benlèu l'estudi dels problèmas fòrça mai pròches dels òmes, qu'èran estats fins alara ignorats, en mai de l'estudi de questions fins alara desconegudas. S'utilizava a vegada lo tèrme de teologia positiva per soslinhar son caractèr practic fàcia a la teologia escolastica.
Irange
Comestible, es fòrça ric en vitamina C. Es lo quatren fruch mai cultivat al monde.
Český Šternberk
Český Šternberk es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
La Faieta
La Faieta [lɔˈfwɛtɔ] (Aix-la-Fayette en francés) es una comuna auvernhata dau departament dau Puèi de Doma e de la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Huchenneville
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Comunas de Mor-Bihan
Lista de las 261 comunas del departament francés de Morbihan (56).
(CAL) Comunautat d'agglomeracion del País d'An Oriant, creada en 2000.
(CAB) Comunautat d'agglomeracion de la Côte du Pays Blanc, creada en 2003, amb una part importanta en lo departament de Léger Atlantic.
Cogorda
Cultura
culhir las corgetas 60 jorns après lo sement (doncas avant maduretat complèta levat se se vol recuperar las granas per la sason segenta) e las cogordas avant las primièras geladas. Talhar la camba a 5–6 cm de la basa del fruch.
Brezolles
Istòria
Brezolles Aital coma tota la region dépendait a dels poderoses barons de Châteauneuf-en-Thymerais. D'un punt d'enguarda féodal, aquel grand fief format dempuèi 1200, i aguèt dividit l'an 1563 en doas parts en levant la una e l'autre de la corona de França ; d'un costat Châteauneuf, de l'autre Senonches e Brezolles, erigit mai tard dins comtat de Senonches.
Jean Marais
Fin de carrièra
Jean Marais se retirèt en País Niçard a Cabris ont passèt un quinzanat d'ans (un baloard de la comuna prèp de l'ostal que demorava pòrta son nom) puèi a Valàuria ont practicava la terralha, l'escultura e lo teatre. Tengava un comèrci e una galariá d'art mercé a un parelh d'amics tornejaires.
Coma escultor, realizèt, entre autres, una evocacion de Passe-murailles qu'es installat à Montmartre devant la maison où habitait Marcel Aymé, autor de la novèla eponima.
Ascensor
Istòria
thumb|280px|Ascensor d'[[Elisha Graves Otis, brevet del 15 de genièr de 1861.]] L'ascensor comencèt a aparéisser als Estats Units d'America, alara que lo prètz dels terren augmentava e se descobrissián nòvas formas e tècnicas de bastir orizontalament e venguèt mens costós l'acièr. mas dempuèi l'antiquitat, al començament del sègle III abC ja se comencèt a utilizar los ascensors e las gruas mas amb de formas bàsicas e se movian amb l'energia umana, animala o pel corrent d'aiga, dins la partida superiora i aviá una carrèla per aquerrir mai de poténcia.
Usatges dels ascensors
thumb | right | 150px | Un [[F/A-18 C dins un ascensor d'aeronaus de l' USS KittyHawk]]
Diague
Origina
Es dins los Actes dels Apòstols (6:1 et seg) que se'n fa mencion pel primièr còp d'òmes ordonats pel servici de lors fraires. Lo diague es alara un òme causit pels crestians e que, après l'imposicion de las mans per l'un dels apòstols, es cridat a s'ocupar dels mai paures de la communauté. Lèu, los diagues foguèron cridats per gerir los bens materials de la Gleisa naissenta. Atan, foguèron designats segon las escrituras, los sèt primièrs diagues de la Glèisa primitiva: Esteve, primièr martir e primièr diague, Felip, Procòr, Nicanòr, Timon, Parmenas e Nicolas.
Sant Andreu de Rosans
Sant Andreu de Rosans (Saint-André-de-Rosans en francés) es una comuna dau Daufinat occitan dins lo departament dels Auts Aups e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Diague
Protestantisme
I a tanben « diagas »,o de religiosas consacradas subretot al serici dels paures. Aquel movement de vida comunautari de femnas se desvelopèt al començament del sègle XIX al moment del Revelh crestian. I a de diagas dins la majoritat de las Glèisas protestantas. Es dins lo lutheranisme, leor berç, qu'aquelas comunautats son mai nombrosas.
Bóstia de velocitats
Fondament
Lo Motor de combustion, al contrari de çò que se passa amb la maquina de vapor o lo motor electric, necessita un regim de rotacion sufisent (entre 30% e 40% de las rpm maximalas) per fornir un parelh motor capable d'iniciar lo movement del veïcul e lo mantenir. Alara, cal reduire las revolucions del motor dins una mesura sufisenta per aver lo parelh sufisent, es a dire se lo parelh requerit per las ròdas es de 10 còps d'aquel que fornís lo motor, se deu reduire 10 còps lo regim. Aquò se fa mejans los diferents rapòrts de desmultiplicacion obtenguts en cambiant, mai aquela del grop de sortida del diferencial. Lo sistèma de transmission fornís los diferents rapòrts d'engranatges, de biais que la meteissa velocitat de rotacion del virabiquí se pòt convertir en diferentas velocitats de rotacion a las ròdas. Lo resultat sus las ròdas de traccion es la diminucion de la velocitat del motor, e l'aument en la meteissa mesura del parelh motor aplicat, aquò s'entend melhor amb l'expression de la poténcia P dins un axe motor:
Manualas, mecanicas o sincronizada
Dins aquel grop i a la bóstia de velocitats manuala automatizada de doble embragatge DSG - en alemand direkt Schaltgetriebe - del Grop Volkswagen e la bóstia de velocitats automatica de doble embragatge a sec DDCT-a anglés Dual Dry Cluth Transmission - de Fiat Grop, que permeton lo foncionament de biais manual o automatic.
Leptis Magna
Istòria
Mas venguèt importanta quand Cartage espandiguèt la seuna dominacion pel bacin mediterranèu al sègle IV. Aprèp la Tresena Guèrra Punica, passèt jos l'autoritat de la Republica Romana. Pasmens vèrs, 200 AbC, constituiguèt de fach una ciutat independenta.
Monuments
En bòrd de mar, a l'entorn de l'ancian forum datant de l'epòca preromana, èran situats de bastiments oficials dels sègle I e II (basilica civila, curia), temples (Liber Pater, Roma e August, Magna Mater) e la basilica bizantina, mai tardièra, amenajada dins un temple de Trajan.
L'arc de Septimi Sevèri
Tot bastit de calcari, sola la superfícia èra cobèrta de marbre esculptat. Los originals de marbre son expausats al musèu de Trípol mas qualques ornements de marbre tornèron èsser plaçats, coma de frisas de vinha. Las fácias son decoradas amb de victòrias aladas de cada costat d'arcadas e de grandas frisas suls quatre costats de l'atic representant scèna de sacrifici, scèna de batalha e una procession triomfala de Septimi Sevèri accompanhat dels ses filhs Caracalla e Geta. Los dieus protectors de la ciutat Jupitèr e Junon son représentats jols trachs de l'emperaire e de la seuna femna Julia Domna.
Temps de trabalh
Sus l'economia
Gaireben totes los païses industrializats an un temps de trabalh mejan situat entre 30 e 40 oras per setmana, fòra dels periòdes de vacanças, que duran mai sovent entre 3 e 5 setmanas pagadas. Las societats diferisson dins lor capacitat a realizar aquel objectiu: per exemple, als Estats Units d'America e al Canadà, sola doas setmanas de conjats pagats son obligatòri mais se'n pren mai que son pas pagadas. En contrapartida, los salaris annals son pas minorats del nombre de setmanas de conjats obligatòris, coma dins los autres païses.
Saut de long
thumb Lo saut de long es una espròva atletica que consistís a prendre de vam en corrent subre un plan oritzontal, e a sautar lo mai luènh possible dins un banc de sabla. La distància del saut se mesura dempuèi la taula de batuda fins a la marca mai endarrierada subre la sabla marcada pel còs de l'atleta.
Chrášťany
Chrášťany es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Sageta
Una sageta es una arma de tir constituida d'un tube lòng que tèn una poncha a son extremitat. Apareguèt durant la Preïstòria.
Berthouville
Berthouville en normand (Berthouville en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Lop II de Vasconia
Lop II de Vasconia èra un duc de Vasconia de la fin dau sègle VIII. Son rèine es fòrça mau conegut e d'informacions contradictòrias foguèron escrichs a son subjècte. Ansin, semblèt se sometre a l'autoritat de Carlesmanhe dins lo sud de Gàllia vèrs 768 en cambi dau mantenement de son autoritat sus son ducat. Pasmens, una legenda conta que foguèt estremat per Carlesmanhe mai aquò correspònd pas ai fachs coneguts : Carlesmanhe nomèt pas de senhor per Vasconia e un dei fius de Lop II venguèt un chivalier famós de l'armada carolingian. La seguida de son rèine eventuau es encara pus misteriosa e es de còps accusat de l'emboscada de Roncesvals en 778 còntra lei tropas francas.
Bloquier
Un bloquier (var. bloquièr, boclèr, escut, targa) es una arma defensiva que son ròtle es de blocar una ataca. Apareguèt durant l'Antiquitat en Mesopotamia au mens tre lo milleni III avC e demorèt fòrça utilizat fins a la multiplicacion deis armas de fuòc a partir dau sègle XVII. Uèi, de bloquiers especiaus fan encara partida de l'equipament de certanei fòrças de polícia, especialament lei fòrças antiesmogudas. Un bloquier plan celebre dins la cultura Occitana es lo bloquier de Brennus qu'es celebre per esser la recompensa del campion del Top 14.
Arinthod
Istòria
Al treizième sègle, Arinthod ne aperteniá a la distincion de Jean de Chalon.
Humbercourt
Geografia
Lo vilatge s'estend segon un ais Es/Oèst del temps que lo territòri communal s'estend segon un ais Nòrd/Sud.
Al nòrd se tròba lo Bòsc de Dessus de contunh una plana agricòla arrèst pel Bòsc de Sabuts Sant Leugièr.
A l'èst s'estendon los Chauffours de Humbercourt, las "Montanhas Coullemontoises" e los Fons de Couturelle.
Istòria
Autrefois zone de frontière entre les Pays-Bas Espagnols et le Royaume de France (le vallée de la Grouche étant une porte d'entrée en pays d'Artois), l'histoire d'Humbercourt est très fortement liée à celle de la famille "De Brimeu", dont on retrouve d'ailleurs l’Écusson sur le porche de l'église à côté de celle de la Toison d'Or, distinction chevaleresque que reçut Guy De Brimeu seigneur d'Humbercourt et de Querrieu, pour ses services rendus à Charles Le Téméraire.
Adrian I (papa)
Durant son pontificat, demandèt l'ajuda dei Francs per luchar còntra lei Lombards que menaçavan l'independéncia de Roma. Après la victòria de Carlesmanhe, obtenguèt la confirmacion de la donacion de Pepin lo Brèu e una partida dei territòris lombards per formar leis Estats Pontificaus. Au nivèu religiós, aguèt un ròtle decisiu per acabar la premiera crisi iconoclasta de la Glèisa.
Ješetice
Ješetice es una comuna chèca de la region. Sa populacion es de 0 abitants.
Villeferry
Villeferry es una comuna francesa, situada dins lo departament de Còsta d'Aur e la region de Borgonha.
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Lista dels primièrs ministres de Somalia
thumb|220px|Blason de Somalia. Vaquí la lista dels primièrs ministres de Somalia aprèp l'independéncia en 1960.
Álvaro Cunqueiro
Álvaro Cunqueiro Mora (Mondoñedo, 22 de decembre de 1911 — Vigo, 28 de febrièr de 1981) foguèt un escrivan, poèta, dramaturg, jornalista e gastronòm galèc. Es considerat coma un dels autors màgers de Galícia.
Huppy
Geografia
Huppy est une très jolie petite commune rurale située à une douzaine de km au sud d'Abbeville. Située en bordure de l'ancienne route nationale 28, elle est maintenant bien desservie par l'A 28 avec deux échangeurs à proximité.
Beuzid-ar-C'hoadoù
Beuzid-ar-C'hoadoù en breton ( La Bouëxière en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Istòria
thumb|left|Statuette De guerrer en bronze descobèrt l'an 1935 a la Lande de Villeray.
Camors
Eth 1èr de gèr de 2019, que fusiona dab Veireda e Jumet dens era comuna navèra de Veireda, Jumet e Camors.
Cans de caça
Lei Cans de caça (o Canes Venatici en latin) son una constellacion de l'emisfèri nòrd.
Enric lo Navegador
Revenguts e ressorgas
Lo 25 de mai de 1420, Enric foguèt nomenat governaire del fòrça ric Òrdre del Crist, lo successor portugués de l'Òrdre del Temple que lo sèti es a Tomar. Gardèt aquel pòste lo rèsta de la seuna vida e ne tirèt los revenguts necessaris a las exploracions e campanhas menenadas pel prince. Cal apondre qu'amb lo temps venguèt totjorn mai devòt. A la mòrt del seu paire Joan I, Edoard venguèt rei e decidiguèt de versar un cinquen dels beneficis del comèrci fach dins las zonas descobèrtas e li balhèt lo drech exclusiu d'autorizar de las expedicions al delá del cap Bojador. S'apondèron en mai los revenguts dels divèrses monopòlis en Algarve.
Las descobèrtas dels seus exploradors
Dinis Dias leu parvenguèt al flum Senegal e passèt lo Cap Verd en 1444. Amb lo franquiment de la limita sud del desèrt, atal Enric aviá capitat un del seus objectius: lo contornament de las rotas comercialas tengudas pels musulmans e l'accès a l'aur e als esclaus.
Bigaradièr
Proprietats
Los estudis recents subretot suls òlis essencials de pèl e de rams confirmèron lors proprietats sedativas e anxioliticas suls animals,.
Villiers-en-Désœuvre
Comunas vesinas
400px|left||Distanças e posicion relativa
Istòria
Le domaine de Villiers, érigé en baronnie au XVe siècle, a appartenu à Diane de Poitiers.
Riconsat
Nòtas
<references group="N"/>
Marconnelle
es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region dels Nauts de França.
Gambit dau rèi
Lo Gambit dau rèi es una dubertura au jòc d'escacs caracterizada per lei còps 1.e4 e5 2.f4. Fòrça popular au sègle XIX, es vengut rar au sègle seguent car la recèrca teorica subre aquela dubèrtura a mostrat l'existéncia de possibilitats de còntra-atacas fòrças interessentas per lei negres.
Briconville
Briconville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure e Loir e la region dau Centre.
Defensa francesa
La defensa francesa es una dubertura au jòc d'escacs. Es caracterizada per lei còps iniciaus 1. e4 e6. Se contunia generalament per 2. d4 d5 que constituís la partida francesa. L'idèa generala d'aquela defensa per lei negres es de contestar la dominacion blanca dau centre de l'escaquier per l'installacion d'un pion sus la casa d5, sostengut per lo pion e6, e en atacant lo pion blanc d4 per l'avançada c7-c5. Pasmens, lei negres an un desavantatge estrategic en causa dau fòl dei carrèus blancs qu'es blocat en c8 per lei pions e6 e d5. En fàcia d'aquela pression, lei blancs an divèrsei possibilitats coma lo mantenement de la tension (per 3. Cc3 o 3. Cd2), l'avançada dau pion e4 en e5 (varianta d'avança) o lo cambi en d5 (varianta de cambi).